Verso, Malfacile Komprenebla
Kaj de post la tempo, kiam estos forigita la ĉiutaga ofero kaj estiĝos la abomenindaĵo, kiu ruinigas, estos mil ducent naŭdek tagoj. (Daniel 12:11)
Estas multaj malsamaj interpretoj de ĉi tiu verso, kaj ni eĉ havis nian propran malsaman interpreton, kiu ankoraŭ estas en nia retejo en la artikolo. La Resurekto de la Besto. La unua defio estas ĝuste kompreni, kio estas la "ĉiutaga". Nur rigardu en tiu sama artikolo kiom da interpretoj de la vorto "ĉiutaga" ekzistas, de ĉi tiu tago ĝis Josefo en la unua jarcento!
La dua defio estas kompreni la rilaton inter la "forpreno de la ĉiutaga" kaj la "starigo de la abomenaĵo". Denove, ekzistas multaj opinioj pri kiam ĉi tiuj du okazaĵoj okazas kaj ĉu ili okazas samtempe, rezultigante multajn malsamajn fintempajn diagramojn kun la 1335-, 1290-, kaj 1260-tagaj periodoj en diversaj rilatoj unu al la alia.
Kio estas la "Ĉiutaga"?
Fratino White donas al ni la sekvan deklaron en la ĉiutaga:
Tiam mi vidis rilate al la "ĉiutaga" (Daniel 8:12) ke la vorto "ofero" estis provizita de la saĝeco de homo, kaj ne apartenas al la teksto, kaj ke la Sinjoro donis la ĝustan vidon pri ĝi al tiuj, kiuj kriis la juĝan horon. Kiam la kuniĝo ekzistis, antaŭ 1844, preskaŭ ĉiuj estis kunigitaj laŭ la ĝusta vido de la "ĉiutaga"; sed en la konfuzo ekde 1844, aliaj vidoj estis akceptitaj, kaj mallumo kaj konfuzo sekvis. La tempo ne estas provo ekde 1844, kaj ĝi neniam plu estos testo. {EW 74.2}
Unuavide ŝajnus, ke la supra citaĵo solvas ĉiujn niajn problemojn dirante al ni precize, ke la "ĉiutaga" ne estas la "ĉiutaga ofero". Tamen zorge legado de la teksto ne permesas al ni diri tion. Ŝi parolas pri la sperto de la Pioniroj, dirante, ke ili komprenis la "ĉiutagan" ĝuste por sia tempo, sed ŝi ne ekskludas la eblecon, ke la "ĉiutaga" havas aliajn interpretojn por aliaj tempoj. Jes, la vorto "ofero" estis aldonita de homa saĝo, kaj ne apartenas al la teksto, sed tio ne ekskludas la eblecon, ke la "ĉiutaga" povus signifi la "ĉiutagan oferon" en iuj aplikoj de la profetaĵo. Vere la ĝusta vidpunkto por la Millerite-movado estis donita, kaj konfuzo rezultiĝis pri la signifo de la "ĉiutaga" por la historia plenumo, sed tio ne ekskludas aliajn vidojn por estontaj aplikoj de la profetaĵo.
Jesuo donis al ni ekzemplon de apliko de la verso:
Sed kiam vi vidos la abomenindaĵon de dezerto, pri kiu parolis la profeto Daniel, starantan kie ĝi ne devas, (la leganto komprenu), tiam tiuj, kiuj estas en Judujo, forkuru al la montoj (Marko 13:14).
Li referencas al la verso en Danielo en la kunteksto de la detruo de Jerusalemo, kaj la detruo ĉe la fino de la mondo. Nuntempe, ni koncentriĝu pri la detruo de Jerusalemo. Se la dezerto de Jerusalemo estis ĝia detruo en AD 70, tiam la abomeno, kiu kaŭzas la dezerton, estas la sieĝado de la urbo fare de la romia armeo. Ĝuste ĉi tiu evento signalis al la kristanoj fuĝi de la urbo kaj savi iliajn vivojn, kion ili faris je la unua okazo kiam la armeo provizore revenis.
Se la abomeno estis la sieĝo de Jerusalemo, kio devis esti la antaŭkondiĉo "forpreni de la ĉiutaga"? Paganismo ne estis forprenita en tiu tempo; estis Jesuo mem, kiu forprenis la ĉiutagajn oferojn mortante sur la kruco en la ĝusta tempo de la mortigo de la ĉiutaga oferŝafido.
Ni komparu alian verson de Danielo, kiu klarigas en klaraj terminoj, kia estis la signifo en la tempo de Jesuo, kaj kio ĝi estas ankaŭ por ni:
Kaj li firmigos la interligon kun multaj dum unu semajno, kaj meze de la semajno li ĉesigos la oferon kaj la oferdonon, kaj pro la disvastiĝo de abomenindaĵoj li dezertigos ĝin, ĝis la pereo, kaj tio estos verŝita sur la dezertigitan. (Daniel 9:27)
Ĉi tie en verso 9:27 Daniel diras al ni unue per klaraj vortoj, kion li poste aludis per mallongaj vortoj en verso 12:11. Ĉi tie ni vidas, ke la unua aplikado de la profetaĵo, kiu aplikis al la morto de Jesuo sur la kruco, temis specife pri la ĉeso de la ĉiutaga ofero, kiu estis la antaŭkondiĉo por la disvastiĝo de abomenaĵoj rezultigantaj dezerton.
Efektive, multaj tradukistoj de la Biblio ĝuste (eble senkonscie) tradukis la "ĉiutagan" kiel la "ĉiutagan oferon". Ĉi tio estas—en la lumo de verso 9:27—la pli daŭra signifo, tiu kiu validas por Jesuo, kaj tiu kiu validas por la finaj eventoj kiujn ni atestas en nia tago.
Du Okazaĵoj Facile Konfuzeblaj
Komence ni pensis, kiel multaj, ke la forpreno de la ĉiutaga ofero kaj la starigo de la abomeno devas okazi samtempe por ke ambaŭ okazaĵoj komenciĝu la 1290-taga periodo. Estas facile fari tiun eraron pro la strukturo de la frazo kaj la uzo de la vorto "kaj" kunliganta la du eventojn.
Ni jam vidis en la antaŭa sekcio, ke kiam Jesuo "forprenis" la ĉiutagan oferon, la detruo de Jerusalemo ne okazis tuj. Ni ne konsideris tiun pligrandigitan tempon en nia nuntempa aplikaĵo kaj rezulte falis en alian seniluziiĝon. Poste ni konstatis en niaj studoj, ke la eventoj postulas procezon de tempo por okazi, sed nur iom poste ni ricevis konfirmon de ĉi tiu vidpunkto, kiu la tutan tempon sidis ĝuste sub niaj nazoj en la Biblia Komentario. La konfuzo estas facile disipita kiam ni vidas tion, kion la hebrea lingvo laŭvorte diras:
11. La ĉiutaga ofero. Vidu sur Ch. 8:11. Forprenita. La klaŭzo povas esti tradukita laŭlitere, "kaj de la tempo de la forigo de la kontinua, eĉ por starigi la abomenaĵon." Ĉi tio indikus, ke la "forpreno" estis farita kun la rekta intenco starigi la abomenon. La fokuso povas esti sur la prepara "forpreno" prefere ol sur la posta "instalado". {Seventh-day Adventist Bible Commentary, vol. 4, p. 880}
Kiel vi povas vidi, laŭ la originala hebrea, la 1290 tagoj komenciĝas per la forpreno de la "kontinua" aŭ ĉiutaga ofero, kaj la abomeno estas aparta okazaĵo, kiu ne povis okazi ĝis post kiam la ĉiutaga estis forigita.
La 1290 Tagoj
Nun, ni esploru, kio ĝuste okazis, kiu forprenis la ĉiutagan en la tago de Jesuo. Ni scias, ke ĉi tiu profetaĵo estis plenumita per lia morto sur la kruco, kaj mortante sur la kruco en la ĝusta tempo de la ĉiutaga ofero, Jesuo la antitipo "forprenis" la tipon. Ni ne plu devas demandi, kion signifas la ĉiutaga buĉo de la ŝafido, ĉar nun ni komprenas la veran signifon rigardante la morton de Jesuo sur la kruco.
La ĉiutaga ofero ne estis la nura parto de la ceremonia sistemo, aliflanke. Alia parto estis la festotagoj, kiujn Jesuo ankaŭ “forprenis” starigante la Sinjoran Vespermanĝon anstataŭ ili. Nun ni ne plu konservas la festotagojn laŭ la juda maniero, sed ni ankoraŭ faras la Sinjoran Vespermanĝon. Jesuo ankaŭ estis nia Paska ŝafido, kaj figure manĝante lian karnon kaj trinkante lian sangon ni partoprenas en lia ofero.
Estas ankoraŭ tria parto de la ceremonia sistemo, kiu estis forprenita, kaj ĉi tiu estas la plej grava parto kaj okazis en Getsemano. Jen kie Jesuo, "malĝoja eĉ ĝis morto" (tiel malĝoja li povis morti), trifoje pledis por eliro. Trifoje li montris sian sindoneman kaj superan amon al la Patro kaj al la tuta universo, dirante "Estu farita Via volo." Li volis daŭrigi ĝin, negrave kia kostos.
La forpreno de ĉiuj tri partoj de la “ĉiutaga ofero” en la tago de Jesuo renkontis la kondiĉon por ke la abomenaĵo de dezerteco estu starigita. Efektive, ĉirkaŭ 35 jarojn poste la romiaj armeoj ĉirkaŭis Jerusalemon, kaj poste detruis ĝin. Ĉi tio estis speco de Daniel 12:11, sed ne plenumo. Memoru, ke la profetaĵo en Daniel 12 estas precipe por la lastaj tagoj.
Multaj Paskaj Ŝafidoj
Kreskante kiel homo en ĉi tiu mondo, Jesuo devis studi la skribaĵojn. Li flankenmetis sian ĉionsciecon por preni la homaron kaj devis lerni kiel homo. Dum li studis, li trovis sin en la sanktejo, kaj el ĝiaj tipoj li rekonis sian celon en naskiĝo. Pro sia kompreno de sia rolo en la profetaĵoj, li sciis kiajn devojn kaj devojn li devis plenumi kiam la tempo venis. Li serĉis la profetaĵojn, komprenis ilin, predikis ilin kaj plenumis ilin. Longe antaŭ la Pasko en 31 AD li anoncis sian morton sur la kruco kaj sian postan resurekton. Trifoje li anoncis ĝin (Mateo 16:21, 17:22-23, 20:17-19).
Jesuo plenumis la Paskon en ĉiuj manieroj krom unu: li ne estis mortigita vespere, kiam la Paska ŝafido estis bucxita. Li estis mortigita la sekvan tagon en la tempo de la ĉiutaga ofero. Tiu punkto estis lasita malfermita por plenumi en nia tago. Multaj versoj ankaŭ donas al ni la indikon, ke kiam la 144000 naskiĝos, antaŭ ol ili kreskas en la plenan staturon de Kristo, estos buĉado de multaj senkulpaj viktimoj:
En Rama estis auxdata vocxo, lamentado kaj plorado kaj granda funebro; Rahxel ploras pri siaj infanoj, kaj ne volis konsoli, cxar ili ne ekzistas. (Mateo 2:18)
Trifoje (inkluzive de ĉi tiu averto) ni anoncis la amasajn mortojn de senkulpaj ŝafidoj de Dio per la fajro, kiun la besta potenco malsupreniras el la ĉielo (Apokalipso 13:13). Kun la helpo de la Sankta Spirito, ni serĉas la profetaĵojn, komprenas ilin, predikas kaj plenumas ilin. Ni povas plenumi ilin ĉar ni komprenas nian rolon, kaj niajn devojn kaj devojn por la tagoj en kiuj ni vivas. Ni trovis nin en la ĉiela sanktejo en Oriono. Ni trovis nian celon, komprenis niajn devojn, kaj sciis kion fari por observi la Sinjoran Vespermanĝon la ĝustan tagon.
La detruo de Jerusalem okazis dum Paska tempo, kiam multaj homoj el ĉie vizitis la urbon. Nur la kristanoj eskapis de la roma armeo ĉar ili estis sub la nova interligo en Kristo. Ĉi tio estas tipo por la tagoj en kiuj ni vivas. La kontraŭtipo estas la tutmonda detruo de tiuj, kiuj ĉi-jare ne "manĝis" la korpon kaj sangon de Jesuo. Kiam la besto igas fajron malsupreniri de la ĉielo, nur tiuj estos sekuraj, kiuj preparas siajn korojn kaj manĝas kaj trinkas Kriston ĉe la venanta Sinjora Vespermanĝo. Se vi ne ĝuste partoprenis en la Sinjora Vespermanĝo ĉi-jare, bonvolu preparu vian koron observi ĝin kiel ni klarigos en Parto 3.
Ni alvenis al la Sinjora Vespermanĝo ĉe la fino de nia 40-taga vojaĝo en la Plej Sanktan Lokon (figure). Tiu tago estis la unua tago de la 1290 tagoj, kiuj komenciĝis ĉe sunsubiro ĵaŭdon, la 5-an de aprilo 2012. La lasta el la 1290 tagoj finiĝos ĉe la fino de la sabato, la 17-an de oktobro 2015, kiam la pordo de la kesto estos fermita.
Jesuo, Nia Ekzemplo
Kiel ni "forprenis" la ĉiutagan oferon? En tri manieroj, same kiel Jesuo "forprenis" la tipon en tri manieroj. Unue, per eldonado La Horloĝo de Dio en Oriono ni montras la propeton de Jesuo por lia popolo, kiu okazas nun en la ĉielo. Ĉi tio respondas al la buĉado de la ĉiutaga oferŝafido. La Orion-mesaĝo montras per la vundoj en la membroj de nia Sinjoro, kiel li pledis sian sangon por la pekoj de la Eklezio. Ĝi estas persona mesaĝo por ĉiu el ni: ĉu ni flegas la saman spiriton kiel niaj prapatroj, kiuj malakceptis Kriston?
Due, en la artikoloj-serio titolita Ombroj de la Estonteco, la nombroj de la oferoj estas deĉifritaj por montri al ni la daŭron de la plagoj. La vera "forpreno" okazis kun la publikigo de la retronombrado ĝis la komenca dato de la plagoj kune kun La Ŝipo de Tempo prezento. Ni "forprenis" la misteron de la oferbestoj, kiel la profetaĵo rilatas al nia tago. Ĝuste la komenco de la plagoj markas la tempon, kiam 144000 homoj estos tute purigitaj de peko kaj vivos dum la plagoj sen propetanto antaŭ Dio.
Fine, kaj plej grave, ni komprenas la plenan signifon de nia alta voko servi kiel atestantoj por la Patro en Lia provo, kaj la sekvojn al la tuta universo se ni malsukcesus. Dum ni studis la Vorton, ni trovis nin en ĝi same kiel Jesuo rekonis sin en la Skriboj. Ni komprenas nian rolon, kiel li komprenis sian. Estis ĉi tiu rekono, kiu igis nin promesi niajn promesojn esti fidelaj al la Patro, negrave kia kosto. Post nia Sinjoro Vespermanĝo ĉi tie en Paragvajo en la sama juda tago ni eĉ konsciis, ke ni eble mortos en la fajrogloboj, kaj ni akceptis tiun "tason" se tio estas kion ĝi postulus por ni esti fidelaj al la Patro kaj al la universo por doni ĉi tiun mesaĝon.
Estis amo, kiu fine forprenis la ĉiutagan. Estas amo, kiu pelas nin daŭrigi ĉi tiun ministerion. Estas amo, kiu instigas nin studi kaj dividi la lumon, kiun ni ricevas, eĉ al legantoj, kiuj mokas kaj mokas. Ni forlasis niajn hejmojn, niajn komfortojn, iujn el ni niajn familiojn, por fari ĉi tion kaj eĉ pretas oferi nian vivon se necese, por plenumi nian komision.
Neniu havas pli grandan amon ol tio, ke iu demetas sian vivon por siaj amikoj. (Johano 15:13)
Preparo por Servo
Ni reprezentas kaj la komencon kaj la finon de la ministerio de Jesuo. Ĉar ni komencas gvidi la 144000 en servon, ni devis trapasi tri provojn same kiel Jesuo renkontis tri provojn en la dezerto komence de sia ministerio. La unua provo por ni estis, kiun ni pli estimus: la panon de homo aŭ la panon de Dio.
Sed li respondis kaj diris:Estas skribite:Ne nur per pano vivos homo, sed per ĉiu vorto, kiu eliras el la buŝo de Dio. (Mateo 4:4)
Por eniri nian "restoracion" ni devis unue rekoni Jesuon en la konstelacio de Oriono. Ĉi tio postulis nin distingi inter la opinioj de homo kaj la Vorto de Dio. Ĝenerale, la plimulto de adventistoj malsukcesis la unuan teston ĉar ili gustumis la "ne tempofikan" panon de la imago de homo pli ol la Panon de Vivo mem starantan en Oriono.
Ni manĝis longe en nia "restoracio" antaŭ nia eta seniluziiĝo rilate al tio, kio okazis la 27-an de februaro komence de la 1335 tagoj. Ĝi testis ĉu ni vere kredis kaj asimilis la mesaĝojn de Oriono kaj la Altaj Sabatoj, aŭ ĉu ni simple iris manĝante la ideojn de homoj ĉar ili bongustas. Ni, kiuj eltenis, trovis la jenajn vortojn de fratino White esti veraj:
La sezono de mizero kaj angoro antaŭ ni postulos fidon, kiu povas elteni laceco, prokrasto kaj malsato— kredo, kiu ne svenos kvankam severe provata. La periodo de provtempo estas koncedita al ĉiuj por prepari por tiu tempo. Jakob venkis, ĉar li estis persista kaj decidita. Lia venko estas pruvo de la potenco de malmola preĝo. Ĉiuj, kiuj ekkaptos la promesojn de Dio, kiel li faris, kaj estos tiel fervoraj kaj persistaj kiel li estis, sukcesos kiel li sukcesis. Tiuj, kiuj ne volas rifuzi sin mem, agoni antaŭ Dio, preĝi longe kaj fervore por Lia beno, ne akiros ĝin. Luktado kun Dio—kiel malmultaj scias, kio ĝi estas! Kiom malmultaj iam havis siajn animojn eltiritajn post Dio kun intenseco de deziro ĝis ĉiu potenco estas sur la streĉo. Kiam ondoj de malespero, kiujn neniu lingvo povas esprimi, balaas super la petantan, kiel malmultaj alkroĉiĝas kun necedema fido al la promesoj de Dio. {GC 621.2}
La jaro kaj tago de la alveno de Jesuo ja estas bela promeso de Dio, kaj tiuj el ni, kiuj alkroĉiĝis al tiu promeso, eltenis malfruon kaj spiritan malsaton por pli bona kompreno.
Por la dua provo, Jesuo estis portita al la pinto de la tera templo. Nia studo pri la Altaj Sabatoj publikigita en la artikolo La Ŝipo de Tempo dimanĉe la 1-an de aprilo malkaŝas la historion de la tera sanktejo de Adventismo de 1841 ĝis nun. Ni estas en 2012 ĉe la pinto de tiu templo. La Alta Sabato-Listo konfirmas ĉiujn datojn en Oriono kaj inkluzivas multe pli da informoj kaj detaloj.
Tial mi diras al vi: CXia peko kaj blasfemo estos pardonitaj de homoj; sed la blasfemo kontraux la Sankta Spirito ne estos pardonita al homoj. Kaj al kiu ajn parolos vorton kontraŭ la Filo de homo, estos pardonite; sed al kiu parolos kontraŭ la Sankta Spirito, tiu ne estos pardonita al li., nek en ĉi tiu mondo, nek en la estonta mondo. (Mateo 12:31-32)
La Filo de homo estas reprezentita fare de Oriono, kaj tiuj kiuj malakceptis Orionon povas esti pardonitaj. Sed la evidenteco estas tiel klara de la Altaj Sabatoj, ke persono, kiu malakceptas la mesaĝon de sia vidpunkto ĉe la pinto de la templo, kaj ankoraŭ rifuzas akcepti la mesaĝon kaj penti antaŭ tia klara kaj komplimenta signo, malakceptis la Sanktan Spiriton ĝis la punkto, ke ne plu ekzistas espero por ili.
Cetere ankaŭ Mi donis al ili miajn sabatojn, por ke ili estu signo inter mi kaj ili, por ke ili sciu ke Mi estas la Eternulo, kiu ilin sanktigas. (Ezekiel 20:12)
Jesuo diris al li:Estas skribite:Ne provu la Sinjoron, vian Dion. (Mateo 4:7)
Ĉiu testo estas sinsekva; tiuj kiuj ne trapasas la pli fruajn testojn ne renkontos la postajn testojn.
Post kiam ni komprenis kio vere okazis la 27-an de februaro kaj kio okazos je la fino de la 40 tagoj, ni rekonis nian devon kunveni por la Sinjora Vespermanĝo, same kiel la Izraelidoj devis kunveni al Jerusalemo ĉiujare por Pasko. La invito de frato Johano observi la Sinjoran Vespermanĝon ĉe lia bieno en Paragvajo estis la tria provo, ĉar multaj el ni inkluzive de mi devis forlasi ĉiun mondan aferon en plena scio, ke cirkonstancoj eble malebligos reveni.
Denove la diablo suprenkondukas lin sur tre altan monton kaj montras al li ĉiuj regnoj de la mondo kaj la gloro de ili; kaj diris al li: Ĉion ĉi tion mi donos al vi, se vi falos kaj adorkliniĝos al mi. Tiam Jesuo diris al li:Foriru de ĉi tie, Satano; ĉar estas skribite: Al la Eternulo, via Dio, vi adorkliniĝu, kaj nur al li vi servu. (Matthew 4: 8-10)
Multaj el ni renkontis terurajn problemojn nur por kunveni en Paragvajo por la Sinjora Vespermanĝo. Kelkaj el ni devis forlasi niajn familiojn kaj hejmojn, forlasi ĉiujn posedaĵojn kaj mondecon, kaj eĉ forlasi karajn rilatojn. Por mi persone, ĉi tiu provo, ĉu mi pli ŝatus la aferojn de ĉi tiu mondo aŭ la aferojn de la ĉielo estis severa, sed la respondo ankoraŭ staras: "Estas skribite:"
Kiu amas patron aŭ patrinon pli ol min, tiu ne estas inda je mi; kaj kiu amas filon aŭ filinon pli ol min, tiu estas ne indas je mi. Kaj kiu ne prenas sian krucon kaj sekvas min, tiu estas ne indas je mi. Kiu trovos sian vivon, tiu gxin perdos; kaj kiu perdos sian vivon pro mi, tiu gxin trovos. (Matthew 10: 37-39)
Nenio, kion ni faris, estis pli ol nia Sinjoro. Li ankaŭ prirezignis sian hejmon, familion kaj laboron por plenumi sian ministerion. Fratino White, patrino de pluraj infanoj, ankaŭ metis la aferon de Dio en sian ĝustan lokon:
Kvankam la zorgoj, kiuj venis sur nin rilate al la eldonlaboro kaj aliaj branĉoj de la afero, implikis multe da perplekseco, la plej granda ofero, kiun mi estis vokita fari rilate al la laboro, estis lasi miajn infanojn al la zorgo de aliaj. {1T101.3}
Ĉi tiu triparta averto venas de la gvidantoj de la resta movado de Dio por voki la 144000 atestantojn el inter la eklezioj, por ke la 144000 siavice povu doni la finan mesaĝon de averto al la tuta mondo. Dum la 144000 legas niajn spertojn kaj provojn, ili kalkulos la koston kaj estos plifortigitaj por elteni siajn proprajn provojn donante sian vivon plene al la afero de Dio.
La 1290 tagoj komenciĝis per nia esti “preta” por ĝuste observi la Sinjoran Vespermanĝon en plena konscio pri nia laboro. Dum ĉi tiu tempo, la sanktuloj donos sian ateston por la Patro. Je la fino de la 1290 tagoj en sabato, la 17-an de oktobro 2015, la "kesto pordo" fermiĝos sep tagojn antaŭ ol la plagoj komenciĝos en la Alta Sabato de oktobro 24, 2015 por signali nian liberigon de Babilono.
konkludo
Ni emfazas, ke ni ne estas profetoj kaj nia kompreno kreskas ĉiutage laŭ la Sankta Spirito. Ni pensis, ke la granda katastrofa evento komenciĝos ĉe la Sinjora Vespermanĝo la 5-an de aprilo kaj publikigis publikajn avertojn laŭe. Denove, ni prenis la sekuran kurson. Nia sperto tra la tuta Pasia Semajno kaj poste egalis la sperton de Jesuo kaj la disĉiploj.
Ni spertis nian propran "ĝardenon de Getsemano". Sed ni daŭre studis kaj preĝis, kaj pluraj el la grupo restis vekaj en daŭra preĝo kaj studado ĝis pli bona kompreno venis. Ĉi tiu nova lumo brilis sur nin en nia Getsemana sperto kiel la anĝelo, kiu fortigis Jesuon en la ĝardeno. Ni rimarkis, ke ni marŝas en la sperto de Jesuo kiel neniu grupo iam faris antaŭe.
Kiel evidentiĝis, vendrede matene ni ricevis multajn mokajn retmesaĝojn pri la mesaĝo. Tio respondas al la insultoj, kiujn Jesuo ricevis dum sia mokado de proceso vendrede matene. Ni eĉ konsciis, ke la ministerio "mortus" kun Jesuo, se la fajrogloboj ne venos, kiam Jesuo mortis ĉirkaŭ la naŭa horo, kaj tiel estis. Frato Johano fermis la retejon ĉirkaŭ la naŭa horo pro tio.
Dum ni daŭre studis kaj serĉis komprenon de niaj spertoj, la Sankta Spirito helpis nin vidi klare denove. Ni komprenis, ke la komenco de la 1290 tagoj ne estis la komenco de la abomeno de dezerto, sed la antaŭkondiĉa evento, kiu forprenis la ĉiutagan oferon. Post kiam la ĉiutaga ofero estis forprenita, la abomeno povus esti starigita iam ajn post tio. Kiel la anĝelo de la Sinjoro, kiu lumigis la ĉielon ĉe la resurekto de Jesuo, ĉi tiu nova lumo en la 1290 tagoj "revivigis" nian ministerion kaj la retejo estis revivigita dimanĉe por doni nian finan averton.
sed kial ĉu la forpreno de la ĉiutaga ofero estis la antaŭkondiĉo por la abomenaĵo? Dio longe atendis, ke Sia popolo estu preta:
Kristo atendas kun sopira deziro la manifestiĝon de Si mem en Sia preĝejo. Kiam la karaktero de la Savanto estos perfekte reproduktita en Lia popolo, tiam Li venos por postuli Sian. Estas la privilegio de ĉiu kristano, ne nur serĉi, sed akceli, la venon de nia Sinjoro. Se ĉiuj, kiuj konfesas Lian nomon, donus frukton al Lia gloro, kiel rapide la tuta mondo estus semita per la semo de la evangelio! Rapide la lasta granda rikolto maturiĝos, kaj Kristo venos. {CT324.3}
Komenciĝis la periodo, dum kiu Satano senbride persekutos la popolon de Dio. Ĝi komenciĝis ĉar la fidelaj gvidantoj estis pretaj. Ĉu ankaŭ vi pretas?
Trifoje Jesuo tremis kaj preĝis kaj demandis, ĉu eblas eviti la pokalon. Trifoje li transcedis Sian volon al la Patro. Estis malfacile por ni doni ĉi tiujn avertojn, precipe antaŭ mokado kaj nekredemo, kaj ni kalkulis ĉiun surteran perdon por fari ĝin. Ni donis du avertojn ĝis nun, unu por la 27-a de februaro, kaj alia por la 5-a de aprilo. Ni havas unu plian averton por doni en la tria parto de ĉi tiu serio.
Figuro 1: La Komenco de la 1290 Tagoj
Figuro 2: La Fino de la 1290 Tagoj kaj la 7 Tagoj
