प्रवेशयोग्यता साधने
सामग्री वगळा
शेवटचा उलटा काळ

मूळतः शुक्रवार, २२ ऑक्टोबर २०१० रोजी संध्याकाळी ५:५१ वाजता जर्मन भाषेत प्रकाशित झाले www.letztercountdown.org

जर मला माझ्या लहान गृहसमूहातील सदस्यांना बायबलमधील एखाद्या थीमबद्दल काही समजावून सांगायचे असेल जी खूप जुनी आहे, तर मी त्यांना वारंवार सल्ला देतो की आपण विराम न देता मजकूर वाचू नये. तेथे वर्णन केलेल्या व्यक्तींचा काळ, संस्कृती आणि परिस्थितीचा विचार करण्यासाठी आपण विश्रांती घेतली पाहिजे. आपण स्वतःला थेट खेळाडूंच्या स्थितीत ठेवले पाहिजे आणि सर्वकाही असे पाहिले पाहिजे की जणू आपण नुकतेच वेळेत प्रवास केला आहे आणि थेट सहभागी पात्रांच्या जागी आहोत. जे असे करण्यात अयशस्वी होतात त्यांना 3500 - 2000 वर्षांपूर्वी लिहिलेले बायबल मजकूर समजण्यास नेहमीच त्रास होईल. प्राचीन ग्रंथ वाचण्याच्या या चुकीच्या पद्धतीमुळे आणि आपल्या स्वतःच्या परंपरा आणि विचारसरणीमुळे आपण आकार घेत आहोत या समस्येमुळे, अर्थ लावण्याच्या चुका सत्याबद्दलच्या आपल्या दृष्टिकोनात अस्पष्टता निर्माण करतात.

जर आपल्याला वल्हांडण सणाबाबत उपस्थित केलेले प्रश्न सोडवायचे असतील तर पहिला भाग या क्रॉसच्या सावल्या, मी आत्ताच स्पष्ट केले आहे तेच आपल्याला करावे लागेल. आपण स्वतःला त्या संस्कृतीत परत नेले पाहिजे जी अजूनही वल्हांडण सण कसा साजरा करायचा हे लक्षात ठेवत होती. ख्रिश्चन धर्माचे विद्वान असे गृहीत धरतात की जर आपण आपल्या काळापूर्वी सुमारे २००० वर्षांपूर्वी येशूच्या काळापर्यंत मानसिक प्रवास केला तर आपण "स्वतःला वेळेत परत नेले आहे". ते कबूल करतात की "आपल्याकडे आणखी एक उदाहरण आहे जिथे प्राचीन यहुदी पद्धतींबद्दलचे आपले सध्याचे अज्ञान हे जॉन आणि सिनोप्टिक्सच्या परस्परविरोधी विधानांशी स्पष्टपणे जुळवून घेण्यास असमर्थतेचे कारण असल्याचे दिसून येते." {अ‍ॅडव्हेंटिस्ट बायबल कॉमेंटरी, खंड ५, पृष्ठ ५३७, इंग्रजी आवृत्ती}

पण हे - मी आता दाखवतो - इतके पुरेसे नाही. आपल्याला मानसिकदृष्ट्या अधिक प्रयत्न करावे लागतील आणि आणखी १५०० वर्षे मागे वल्हांडण सणाच्या मुळांकडे जावे लागेल, जेव्हा तो प्रभूने स्थापित केला होता, आणि आपल्याला अशा व्यक्तीच्या जागी जावे लागेल ज्याला थेट यहोवाकडून सूचना मिळाल्या आहेत. आपल्याला परिधान करावे लागेल...

मोशेचे बूट

आपल्या विद्वानांचे प्रामाणिक विधान वाचून - प्राचीन यहुदी प्रथांबद्दलचे आजचे अज्ञान आपल्याला इसवी सन ३१ मध्ये काय घडले हे समजून घेण्यापासून रोखते, तेव्हा आपण प्रथम हे ओळखले पाहिजे की आपल्या प्रभूचे सर्वोच्च हित हे आहे की त्या वेळी काय घडले ते आपल्याला पूर्णपणे समजले पाहिजे, जेणेकरून आपण खोट्या शिक्षकांच्या हल्ल्यांना तोंड देऊ शकू. आपल्या अज्ञानाला "आपल्याला ते माहित नाही, म्हणून ते आपल्या तारणासाठी महत्त्वाचे नाही" असे म्हणून फेटाळून लावणे, जसे आपल्या बीआरआय-भाष्यकारांनी त्यांच्या अज्ञानाच्या घोषणेच्या शेवटी लाक्षणिक अर्थाने लिहिले आहे, ते पवित्र आत्म्याच्या मार्गदर्शनाद्वारे समस्यांचे निराकरण करण्यात त्यांच्या अक्षमतेवर पांघरूण घालण्याचा एक दयनीय प्रयत्न आहे, आपण "रंजक नसलेल्या तथ्यांशी" वागतो आहोत असा युक्तिवाद वापरून. देवाचे कथित लोकांसाठी विचार करण्याचा हा एक अतिशय दुःखद आणि शंकास्पद मार्ग आहे, ज्यांनी तारणहाराच्या वधस्तंभावर काय घडले ते सर्वात अमर्याद तपशीलाने जाणून घेण्याचा आणि बायबलच्या प्रकारांशी सुसंगत करण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे, विशेषतः जेव्हा देवाचा एक दूत आपल्याला देण्यात आला होता, जो आपल्याला सत्य शोधण्यासाठी भरपूर माहिती आणि सल्ला देऊन मदत करत होता!

परंतु देवाला त्याच्या दैवी दृष्टीक्षेपात काळाच्या निर्मितीपूर्वीच माहित होते की आपल्याला एके दिवशी वल्हांडण सणाच्या बाबतीत अडचणी येतील आणि म्हणूनच बायबलमध्ये असे अनेक अहवाल आढळतात की जेव्हा ते एकत्र घेतले जातात तेव्हा वल्हांडण सणाचा नेमका मार्ग कसा होता हे पूर्णपणे स्पष्ट होते. बायबलमधील अहवालात एका अशा पात्राचा समावेश आहे ज्याला, आपल्याप्रमाणेच, वल्हांडण सण कसा चालेल हे माहित नव्हते आणि तो परमेश्वराच्या इच्छेनुसार पाळण्यात देखील रस होता. तो बायबलचा पहिला लेखक होता, मोशे.

तो आमच्यासारख्याच जागी होता. यहुदी पद्धतींबद्दल तो पूर्णपणे अज्ञानी होता. कदाचित तुमच्यापैकी काही जण विचारतील, "का? तो यहुदी होता, बरोबर? त्याला हे सर्व यहुदी कसे हाताळत होते हे माहित असायला हवे होते का?" जर तुम्हाला असे वाटत असेल, तर मी आधी ज्याबद्दल बोललो होतो त्या "चिंतनासाठी थांबलो नाही". "खरोखर मोशे कोण होता?", किंवा किमान... "इजिप्तच्या दहाव्या पीडेच्या वेळी जेव्हा मोशेला देवाच्या सूचना मिळाल्या तेव्हा तो कोण होता?" जर आपल्याला यहोवाकडून या पहिल्या वल्हांडण सणाच्या सूचना मिळालेल्या व्यक्तीच्या जागी जायचे असेल तर हे मुद्दे आपल्याला चिंतेत टाकतील.

मोशे हा हिब्रू गुलामांचा मुलगा होता आणि इस्रायली लोकांच्या इजिप्तमधील २१५ वर्षांच्या गुलामगिरीच्या समाप्तीच्या सुमारे ८० वर्षांपूर्वी त्याचा जन्म झाला. सध्याच्या राज्य कायद्यानुसार, त्याच्याकडे कदाचित दुहेरी नागरिकत्व असेल: इस्राएली आणि इजिप्शियन. पुढचा प्रश्न आपण स्वतःला विचारला पाहिजे की, मोशे कोणत्या संस्कृतीत वाढला होता? आपल्या सर्वांना माहित आहे की फारोच्या आदेशाने दोन वर्षांखालील सर्व मुलांना मारण्याची इच्छा असलेल्या इजिप्शियन लोकांच्या छळापासून वाचण्यासाठी तो रश बास्केटमध्ये लपला होता. परंतु देवाने त्याच्या बुद्धीने गुलामांच्या लहान मुलाला नाईल नदीच्या काठावर इतक्या जवळ नेले की ते फारोच्या एका मुलीला दिसले आणि तिने त्या लहान मुलाला वाचवले. ती स्वतः मुलाला दूध पाजू शकत नसल्यामुळे, तिने एका इब्री स्त्रीला बोलावले आणि देवाने हे घडवून आणले की ती स्वतः मोशेची आई होती, जिला तिच्या मुलाला दूध पाजण्याची परवानगी देण्यात आली. जेव्हा बाळाचे दूध सोडण्यात आले, तेव्हा तो फारोच्या मुलीला देण्यात आला आणि तो "तिचा मुलगा" झाला. हे सर्व तुम्ही निर्गम २:१-१० मध्ये वाचू शकता.

मोशे कुठे वाढला? त्याच्यावर कोणत्या संस्कृतींचा प्रभाव होता? प्रथम, हे स्पष्ट आहे की फारोच्या मुलीचा मुलगा आणि फारोचा नातू म्हणून मोशेला इजिप्शियन विद्वानांकडून राजवाड्यात उत्कृष्ट शिक्षण मिळाले असावे. त्याची मुख्य निर्मिती इजिप्शियन संस्कृतीतून झाली आणि आपल्याला माहिती आहे की, ही एक राजकीय-धार्मिक व्यवस्था होती जी सूर्यपूजा आणि देव म्हणून जिवंत मानवाची, फारोची पूजा यांनी वैशिष्ट्यीकृत होती.

परंतु पुढील वचनांमध्ये अनेकांना असे दिसते की मोशेला त्याच्या जैविक आईने आणि त्यांच्या वातावरणानेही आकार दिला होता, कारण तो एका इजिप्शियन इजिप्शियनवर रागावला होता जो एका इजिप्शियनला इब्री गुलामाला मारहाण करत होता आणि त्याला मारत होता (निर्गम २:११-१२). यावरून असे दिसून येते की तो इब्री गुलामांविषयी सहानुभूती दाखवत होता आणि त्याच्या जन्मदात्या आईने त्याच्यावर प्रभाव पाडला होता. आणि आता, बरेच लोक असे मानण्याची चूक करतात की मोशेने त्याच्या जैविक कुटुंबाकडून इस्राएली लोकांच्या विधी आणि धार्मिक वैशिष्ट्ये शिकली होती. म्हणूनच त्यांचा असा विश्वास आहे की मोशेला देखील समज होते, उदाहरणार्थ, शब्बाथ आणि इस्राएली लोक शब्बाथ पाळू शकत नव्हते, कारण इजिप्शियन लोकांनी त्यावर बंदी घातली होती. ते असे गृहीत धरतात की यहूदी त्यांचे सर्व धार्मिक आणि सांस्कृतिक ज्ञान टिकवून ठेवू शकत होते. तथापि, आपण हे विसरू नये की मोशे स्वतः बायबलचा पहिला लेखक होता आणि त्यापूर्वी, इस्राएली लोकांच्या सांस्कृतिक आणि धार्मिक वारशाचा कोणताही रेकॉर्ड नव्हता!

आपल्या विचारासाठी सर्वात महत्त्वाचा आणि मूलभूत मुद्दा म्हणजे मोशेला कोणते कॅलेंडर समजले? त्याला दिवसाची सुरुवात कशी समजली, त्याच्यासाठी महिन्याची सुरुवात काय होती आणि वर्षाची सुरुवात कशी समजली? जर आपण हे प्रश्न सोडवू शकलो तरच देव मोशेशी निर्गम, अध्याय १२ मध्ये बोलला तेव्हा त्याला काय सांगायचे होते आणि त्याला वल्हांडण सणाचा प्रकार, म्हणजे इजिप्तमधून बाहेर पडताना विधी प्रक्रियांचा क्रम शिकवायला सुरुवात केली तेव्हा आपल्याला काय सांगायचे होते हे समजू शकेल, ज्याची आपण "क्रॉसच्या सावल्या" च्या पहिल्या भागात थोडीशी तपासणी केली आहे.

जर आपण हे आमच्या विचारात समाविष्ट केले तरच आपण योग्य निष्कर्ष काढू शकू. परंतु जर आपण या प्रश्नांची उत्तरे न देता सोडली आणि अधिक तपास न करता असे गृहीत धरले की मोशे, एक इस्राएली म्हणून, जुन्या यहुदी कॅलेंडरची पूर्ण समज असलेल्या देवाच्या सूचना प्राप्त केल्या होत्या, तर आपण दोन-वल्हांडण सणाच्या समस्येतील गोंधळात टाकणाऱ्या विरोधाभासांकडे येतो.

अनेकांचा असा विश्वास आहे की मोशेला कॅलेंडर प्रणाली (यहूदी आणि इजिप्शियन) दोन्ही समजल्या होत्या आणि म्हणूनच देवाने त्याच्याशी निर्गमन पुस्तकात इस्राएली वेळेचे माप वापरून बोलले असते. परंतु आपण पाहणार आहोत की, ही एक मूलभूतपणे चुकीची धारणा आहे, कारण मोशेचा जन्म झाला तेव्हा इब्री लोक इजिप्शियन लोकांच्या देशात, त्यांच्या सरंजामदारांच्या देशात ३५० वर्षे जगले होते हे लक्षात घेतले जात नाही. जेव्हा देव मोशेशी बोलला तेव्हा इस्रायली लोकांच्या राष्ट्र आणि संस्कृतीवर २१५ वर्षे सर्वात हिंसक गुलामगिरीचा काळही गेला होता. या परिस्थितीत कोणताही राष्ट्र आपली संस्कृती पूर्णपणे जपू शकला नाही. आणि ज्या लोकांकडे त्यांच्या संस्कृतीचे कोणतेही लेखी रेकॉर्ड नव्हते आणि ते केवळ बोललेल्या शब्दाद्वारे पिढ्यानपिढ्या त्यांचे ज्ञान प्रसारित करू शकत होते त्यांच्यासाठी हे निश्चितच आणखी वाईट होते. २१५ वर्षांपासून, त्यांना इजिप्शियन लोकांनी त्यांच्या कॅलेंडरनुसार त्यांच्यासाठी ठरवलेल्या कामाच्या वेळेत कामावर सक्तीने ठेवण्यात आले होते. इस्रायलींनी सूर्यपूजकांच्या पंथ आणि देवतांसाठी पिरॅमिड बांधले - ज्या इमारती आजही आपल्याला आश्चर्याने व्यापून टाकतात. त्या केवळ इजिप्शियन संस्कृतीशी जोडलेल्या नव्हत्या. ते इजिप्शियन लोकांना गुलाम म्हणून सेवा देत असल्याने, त्यांना त्यांच्या सर्व धार्मिक सेवा सोडून देण्यास आणि पूर्णपणे इजिप्शियन लोकांशी जुळवून घेण्यास भाग पाडले गेले. इजिप्शियन संस्कृती, सर्व सूर्यपूजक संस्कृतींप्रमाणे, एक पूर्णपणे निरंकुश संस्कृती होती आणि डॅनियलच्या पुतळ्यावरून असे दिसून येते की या सर्व संस्कृती त्यांचे मूलभूत सिद्धांत एका युगापासून दुसऱ्या युगात हस्तांतरित करतात आणि म्हणूनच बॅबिलोनियन सूर्यपूजा अजूनही पोपच्या व्यवस्थेत त्याचे "लपलेले" स्थान राखते.

इस्राएली लोकांमध्ये निर्माणकर्त्या देवाची उपासना करण्यासाठी असलेला शब्बाथ हुकुमाने रद्द करण्यात आला आणि सूर्याच्या देवाची उपासना करण्यासाठी सूर्य-दिवस (रविवार) ने बदलण्यात आला. गुलाम तो कोणत्या दिवशी विश्रांती घेतो हे निवडत नाही; त्याला एक दिवस विश्रांती घेण्याची परवानगी दिली तरच ते त्याच्यासाठी निश्चित केले गेले होते. गुलाम त्याचा दिवस कधी सुरू होतो हे निवडत नाही; ते त्याच्यासाठी निश्चित केले जाते आणि गुलाम महिने किंवा वर्षांची सुरुवात ठरवत नाही. ते त्याच्या सरंजामदाराने त्याच्यासाठी ठरवले जातात. गुलाम त्याच्या लोकांच्या शाळेत जात नाही तर त्याच्या सरंजामदाराच्या "शाळांमध्ये" गुलामगिरीसाठी शिक्षित केला जातो, किमान भाग्यवान ज्यांना फक्त विटा मारण्याची गरज नव्हती. गुलामगिरी ही अशी स्थिती आहे ज्यामध्ये माणूस जबरदस्तीने त्याची स्वायत्तता आणि स्वातंत्र्य पूर्णपणे गमावतो.

आजही, जगातील सर्व पैशांवर नियंत्रण ठेवणाऱ्या उच्चभ्रू गुन्हेगारांचा एक छोटासा गट नवीन गुलामगिरीची तयारी करत आहे. यावेळी, केवळ एका लहान अल्पसंख्याकांसाठी नाही तर संपूर्ण मानवजातीसाठी. ते संपूर्ण मानवजातीला सूर्यपूजेचा धर्म पाळण्यास भाग पाडू इच्छितात जसे इजिप्तमध्ये इस्राएली लोकांसोबत खूप पूर्वी केले गेले होते. या परिस्थितीत, तुमच्या स्वतःच्या कॅलेंडरला किंवा शब्बाथसारख्या विशेष विश्रांतीच्या दिवसाला जागा नाही. काही वर्षे गुलामगिरीत राहिल्यानंतर, इस्राएली लोक कदाचित त्यांचे विशेष कॅलेंडर "विसरायला" लागले असतील आणि सत्ताधारी शक्तीच्या लष्करी दबावाला बळी पडले असतील. तथापि, आज आध्यात्मिक इस्राएल म्हणून देव आपल्याला हमी देतो की तो वैयक्तिकरित्या हस्तक्षेप करेल जेणेकरून हे पुन्हा घडणार नाही, परंतु आपण मानवजातीच्या इतिहासात पूर्वीपेक्षा जास्त तीव्र दबावाखाली चिकाटीने आणि विश्वासू राहिले पाहिजे.

म्हणून, जरी मोशेला दोन संस्कृतींच्या प्रभावांना सामोरे जावे लागले असले तरी, तो कधीही यहोवाच्या खऱ्या निर्मिती दिनदर्शिकेबद्दल शिकला नाही. तो दोन संस्कृतींच्या प्रभावाखाली होता ज्यांना खऱ्या निर्मिती दिनदर्शिकेबद्दल माहिती नव्हती. पहिली संस्कृती इजिप्शियन लोकांची होती, ज्यांनी चंद्र-सौर-ताऱ्यांच्या स्वरूपाचे एक अतिशय खास संकरित दिनदर्शिका ठेवली होती आणि दुसरी संस्कृती त्याच्या जैविक पालकांची होती ज्यांना निर्मिती दिनदर्शिका विसरली होती. अशाप्रकारे, जेव्हा देव निर्गम १२ मध्ये मोशेशी बोलला, तेव्हा ते त्याच्यासाठी तसेच होते जसे आपल्यासाठी आहे: तो "प्राचीन यहुदी पद्धतींबद्दल अज्ञानी” दोन बाबतीत:

  1. त्याला खरा निर्मिती दिनदर्शिका माहित नव्हती आणि तो त्याला कधीच शिकवला गेला नाही.
  2. त्याला यहुदी सणांची माहिती नव्हती कारण देवाने ते अद्याप स्थापित केले नव्हते.

देवाने निर्मितीद्वारे फार पूर्वीपासून स्थापित केलेला एकमेव विशेष दिवस म्हणजे शब्बाथ, जो दर सातव्या दिवशी पुनरावृत्ती होत असे आणि गुलामगिरीच्या काळात हा दिवस देखील विस्मृतीत गेला होता. इजिप्तमधून बाहेर पडण्यापूर्वी, यहुदी सणांचे प्रकारही निश्चित केले नव्हते. आदामाच्या निर्मितीपासून २५०० वर्षे शब्बाथ अस्तित्वात होता आणि नोहा आणि अब्राहाम सारख्या कुलपितानी तो पाळला होता, परंतु गुलामगिरी सुरू झाल्यानंतर २१५ वर्षांनी इस्रायली संस्कृतीला कदाचित फक्त हे माहित होते की एकदा काहीतरी "विशेष" होते, परंतु त्यांनी शब्बाथ पाळणे बंद केले होते.

म्हणूनच, जर आपण निर्गम, अध्याय १२ मध्ये देव आपल्याला काय समजावून सांगू इच्छितो ते पुन्हा समजून घेण्याचा प्रयत्न केला तर आपल्याला मोशेच्या जागी आत्मविश्वासाने आरामदायी वाटेल. आपल्याला काहीही माहित नाही; आपल्याला यहुदी संस्कृतीबद्दल काहीही समजत नाही! वल्हांडण सणाच्या प्रकाराबद्दल सूचना मिळाल्यावर मोशेने ज्या प्रकारे विचार केला होता त्याच प्रकारे विचार करण्यास आपण तयार असले पाहिजे. आपण मोशेचे बूट घातले पाहिजेत, ज्याला फक्त एकच कॅलेंडर समजत होते, आणि ते होते इजिप्शियन कॅलेंडर!

तिसरे कॅलेंडर

आपल्याला आवडो किंवा न आवडो, जर आपल्याला मोशेचे बूट घालायचे असतील तर आपल्याला तिसऱ्या कॅलेंडरची मूलभूत वैशिष्ट्ये शिकावी लागतील: प्राचीन इजिप्शियन कॅलेंडर, जे त्या वेळी मोशेचे सध्याचे आणि वैध कॅलेंडर होते.

पण काळजी करू नका! माझ्या वाचकांचे मेंदू आधीच वेगवेगळ्या कॅलेंडर सिस्टममध्ये विचार करण्यास प्रशिक्षित आहेत, त्यामुळे तुम्हाला हे वरवर पाहता गुंतागुंतीचे इजिप्शियन कॅलेंडर समजणे फार कठीण जाणार नाही. मी हा मुद्दा आपल्यासाठी महत्त्वाच्या गोष्टींपुरता मर्यादित ठेवतो. सुदैवाने, रोझेटा स्टोनने हायरोग्लिफ्सचा उलगडा केला आहे जो अद्भुत पद्धतीने सापडला होता, त्यामुळे प्रभावी पिरॅमिड आणि थडग्यांमधील अनेक प्राचीन इजिप्शियन लेखन आज हे स्पष्ट करते की इजिप्शियन लोक त्यांचे कॅलेंडर कसे समजत होते. खरं तर, आपल्याला देवाच्या निर्मिती कॅलेंडरपेक्षा या कॅलेंडरबद्दल बरेच काही माहित आहे. जो कोणी इंटरनेटवर योग्य संज्ञांसह शोधतो त्याला या कॅलेंडरशी संबंधित अनेक वेबसाइट सापडतील.

१. प्राचीन इजिप्शियन दिवस सूर्योदयापासून सुरू होत असत. सूर्य हा त्यांचा सर्वोच्च देव होता (प्रकाशवाहक, ल्युसिफरचा पिता). म्हणून, जेव्हा सकाळी पहिली पहाट दिसू लागली, तेव्हा रा, सूर्य, राज्य करू लागला. तथापि, जर सूर्य पूर्णपणे मावळला असेल, तर त्यांच्यासाठी एक भयानक काळ सुरू झाला. रात्र ही दहशतीचा आणि भीतीचा काळ होता, कारण त्यांचा देव "झोपी गेला होता". चंद्राच्या शब्बाथ सिद्धांताच्या समर्थकांकडून मला अशीच विधाने ऐकायला मिळतात, जे म्हणतात की यहुदी दिवस पहाटे सुरू होत असे आणि सूर्यास्ताच्या वेळी नाही. अशा प्रकारे, ते बायबलचे उल्लंघन करतात आणि शंका आणि अनिश्चितता पेरून अनुयायी मिळवतात. ते प्राचीन इजिप्शियन विचारसरणीचा वापर करून त्यांच्या मूर्तिपूजक उपासनेची जाहिरात त्या अॅडव्हेंटिस्टना कशी करतात हे मनोरंजक आहे जे प्रार्थनापूर्वक अभ्यास करत नाहीत आणि त्यांच्याकडे या "सदूकींच्या खमीर" विरुद्ध उपाय नाही. शेवटी ते पूर्णपणे त्यांच्या नियंत्रणाखाली येतात.

दिवसाची सुरुवात सकाळी सूर्योदयाच्या वेळी होईल ही कल्पना मानवी इतिहासाच्या अगदी सुरुवातीलाच सुरू झाली होती, जेव्हा सैतानाला त्याचा कथित पिता, सूर्य, अशा स्थितीत ठेवायचा होता जो फक्त निर्माणकर्ता देवाला मिळतो, ज्याने निश्चितपणे सृष्टीची सुरुवात अंधारात (रात्री) केली होती जेव्हा प्रकाश नव्हता. "प्रकाश होवो" ही ​​निर्मितीची पहिली कृती होती आणि हे शब्द रात्रीच्या वेळी उच्चारले गेले होते जेव्हा प्रकाश नव्हता. फक्त सूर्य उपासक रात्रीची वेळ ही एक मध्यवर्ती अवस्था म्हणून समजतात जी खरोखर अस्तित्वात नाही आणि यामुळे त्यांना चिंता आणि अस्वस्थता येते. म्हणून, ते त्या वेळेला बदनाम करण्याचा प्रयत्न करतात ज्यामध्ये येशूने त्याच्या पित्याशी संबंधित प्रार्थनेत सर्वाधिक तास घालवले, दुसऱ्या दिवसाच्या कामासाठी लक्ष ठेवून आणि प्रार्थना करून स्वतःला तयार केले - किंवा अगदी तो वेळ जेव्हा त्याने गेथशेमानेच्या बागेत त्याच्या उत्कटतेची सुरुवात केली, जिथे त्याने आपली सर्व पापे त्याच्यावर लादणे शक्य केले आणि शिष्यांना वारंवार झोपू नका तर जागृत राहून प्रार्थना करा - ही एक "महत्त्वहीन मध्यवर्ती अवस्था" म्हणून इशारा दिला. हे असे आहे की आपण त्यांच्या "निर्मितीच्या कथेवर" विश्वास ठेवू शकतो ज्याची सुरुवात सकाळी होते, जी बायबलमधील "आणि संध्याकाळ आणि सकाळ हा पहिला दिवस होता" या वृत्तान्ताच्या अगदी विरुद्ध आहे. सैतान नेहमीच त्याच्या सहकारी सेवकांद्वारे गोंधळ निर्माण करण्याचा प्रयत्न करतो, परंतु जेव्हा आपण प्राचीन बॅबिलोनियन धर्मांचा आणि त्यांच्या शाखांचा, जसे की इजिप्शियन सूर्यपूजेचा अभ्यास करतो तेव्हा आपल्याला नेहमीच त्याच्या युक्त्या आढळतात.

जर कोणी आपल्याला सांगू इच्छित असेल की यहुद्यांना पहाटे दिवसाची सुरुवात समजली होती आणि आपण त्याच्याशी सहमत असले पाहिजे, तर तो आपल्याला सृष्टी दिनदर्शिकेचा चुकीचा अर्थ लावून खोटे निष्कर्ष काढण्यासाठी फसवू इच्छितो, ज्यामुळे आपण मूर्तिपूजक प्रथा पाळतो आणि देवाच्या आज्ञांचे उल्लंघन करतो. काहींचा असा विश्वास आहे की स्वर्गात वेगवेगळ्या श्रद्धा एकत्र राहतील आणि चंद्र शब्बाथ पाळणारे पारंपारिक सातव्या दिवसाच्या शब्बाथ पाळणाऱ्यांशी परिपूर्ण सुसंगततेने राहतील. नाही, बंधूंनो आणि भगिनींनो! येशूने बायबलमध्ये आपल्याला शेकडो वेळा खोट्या शिक्षकांच्या फसवणुकीबद्दल आणि खमीर (खोट्या सिद्धांतांबद्दल) इशारा दिला आहे. जर असे म्हणणाऱ्या वचनाचा अर्थ असा असेल की प्रत्येकाचा न्याय त्याच्या ज्ञानानुसार केला जातो जो कोणी सत्याचा शोध घेतो आणि चुकीचा निष्कर्ष काढतो तो देखील वाचला असता, तर फसवणुकीची चेतावणी देण्याची अजिबात गरज नव्हती, कारण त्या बाबतीत ज्याची फसवणूक झाली होती तो देखील स्वर्गात असेल, फक्त चूक केली असेल. मग देव आणि सत्याचा शोध घेण्याची गरजही भासणार नाही, कारण ज्यांना "खरे सत्य" सापडले आहे आणि ज्यांना "खोटे सत्य" सापडले आहे त्यांच्यात कोणताही फरक राहणार नाही.

किती "सत्ये" आहेत? युनिव्हर्सल चर्चच्या मते, विविध धर्म आणि श्रद्धा जितक्या आहेत तितक्याच सत्ये आहेत. खरंच, ते आता जगभरातील वैश्विक चळवळीत गवतासारखे जाळून टाकण्यासाठी एकत्र येत आहेत. बायबलमधील निर्माणकर्त्याच्या, देव पित्याच्या एकुलत्या एका पुत्राच्या विधानांनुसार, फक्त एकच सत्य आहे: "मी मार्ग, सत्य आणि जीवन आहे: माझ्याद्वारे आल्याशिवाय कोणीही पित्याकडे येत नाही." (जॉन एक्सएनयूएमएक्स: एक्सएनयूएमएक्स) "देव आत्मा आहे: आणि जे त्याची उपासना करतात त्यांनी आत्म्याने व खरेपणाने त्याची उपासना केली पाहिजे." (योहान ४:२४) जर चंद्राचा शब्बाथ हा देवाच्या चौथ्या आज्ञेचा योग्य अर्थ असता, तर दर सात दिवसांनी "हट्टीपणे" शब्बाथ पाळणारा प्रत्येकजण हरवला असता. जर उलट खरे असेल, तर देव ज्यांनी देवावर विश्वास ठेवला त्यांच्यावर दया करो. चंद्र शब्बाथ खोटे, निर्माणकर्त्या देवाच्या दिवसाऐवजी सैतानाच्या आईच्या, चंद्रदेवतेच्या पूजेचा दिवस पाळला आणि अशा प्रकारे मूर्तिपूजक विश्रांतीचा दिवस पाळला. म्हणूनच सत्य काय आहे हे जाणून घेणे खूप महत्वाचे आहे आणि आपण ते जीवन आणि मृत्यूचा प्रश्न असल्यासारखे शोधले पाहिजे. खरंच, ते आपल्या शाश्वत जीवनाचा प्रश्न आहे.

शिष्यांनी अंताची चिन्हे काय असतील या प्रश्नावर येशूने उत्तर दिले की कोणीही त्यांना फसवू नये याची काळजी घ्यावी. याचा अर्थ असा की या शेवटच्या काळात, फसवणूक विशेषतः मोठ्या प्रमाणात होईल. म्हणून, या दिवसांत तुमच्यासमोर आणल्या जाणाऱ्या गोष्टींचे परीक्षण करा! ओरियन संदेश तपासा, चंद्र शब्बाथ तपासा! देवाच्या दूत एलेन जी. व्हाईट द्वारे देवाच्या शेवटच्या चर्चला दिलेल्या शिकवणींनुसार, त्याच्या गाभ्यात काय आहे ते सिद्ध करा! तुमचे बायबल वापरा! बायबलने तुमच्याकडे पाठवलेल्या संदेष्ट्यांना तपासा आणि प्रार्थना करा, प्रार्थना करा, प्रार्थना करा की पवित्र आत्मा तुम्हाला एकमेव अस्तित्वात असलेल्या आणि एकमेव वास्तविक सत्यापासून खोटे वेगळे करण्यासाठी दिला जावा! एखाद्या मुद्द्याबद्दल दोन भिन्न सत्ये असू शकत नाहीत. "सत्य" हा शब्द आधीच त्याला वगळतो. सत्याचे अनेकवचनी नाही! कोणतेही "सत्य" नाहीत. फसवणुकीद्वारे देवाच्या आज्ञांचे उल्लंघन करण्यास आणलेल्या कोणालाही सबब नाही, कारण जर ते शुद्ध पात्र असते तर त्यांना सर्व सत्यात नेण्यासाठी पवित्र आत्मा मिळाला असता. येशूने हे वचन दिले. आपण त्याला लबाड ठरवू का?

जो कोणी असा विश्वास ठेवतो की ज्यू राष्ट्र सूर्योदयाला दिवसाची सुरुवात मानत असे तो फक्त इजिप्तमधील २१५ वर्षांच्या गुलामगिरीच्या काळातच योग्य आहे जेव्हा त्यांच्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता. परंतु, इजिप्तमधून बाहेर पडल्यानंतर लगेचच देवाने इस्राएली लोकांना दिवसाची योग्य सुरुवात कशी करावी हे पुन्हा शिकवले. त्याबद्दल नंतर अधिक माहिती मिळेल. प्राचीन इजिप्शियन दिवसांचा अभ्यास येथे बराच तपशीलवार करता येईल. प्राचीन इजिप्शियन तथ्ये.

२. प्राचीन इजिप्शियन चंद्र महिन्याची सुरुवात खूप छान समजावून सांगितले आहे विकिपीडिया - प्राचीन इजिप्शियन चंद्र कॅलेंडर [ते जर्मन भाषेत आहे, म्हणून कृपया ऑनलाइन भाषांतरकाराचा वापर करा]. मी स्वतःला एका सारांशापुरते मर्यादित ठेवतो जो ज्यू कॅलेंडरच्या संदर्भात प्रमुख फरक दर्शवितो, जसे की ते शॅडो स्टडीच्या पहिल्या भागात निश्चित केले गेले होते. प्राचीन इजिप्तमध्ये, जे विविध सहस्राब्दींसाठी एक महत्त्वाचे संस्कृती होते, तेथे विविध प्रकारचे कॅलेंडर होते, ज्यात प्रशासकीय कॅलेंडर आणि धार्मिक कॅलेंडरमधील फरक समाविष्ट होता. आम्ही मंदिराच्या नोंदींद्वारे हे सर्व शिकलो.

ही कॅलेंडर्स खरोखर किती जुनी आहेत हे आपण वर उल्लेख केलेल्या वेबपेजवर वाचू शकतो:

चंद्र कॅलेंडर डेटाचे सर्वात जुने दस्तऐवजीकरण केलेले संदर्भ सुमारे २३५० ईसापूर्व पिरॅमिड ग्रंथांमध्ये आढळतात. खगोलशास्त्रीय नोंदींचा वापर राजा वाडजी यांनी इ.स.पूर्व २८८० मध्ये आधीच नोंदवला आहे.

म्हणूनच, मोशेला यहोवाकडून निर्मिती दिनदर्शिका मिळाल्याच्या सुमारे ८०० वर्षांपूर्वी, आपल्याकडे असे पुरावे आहेत की इजिप्तमध्ये, सूर्यपूजेच्या राष्ट्रात एक निश्चित सैतानी दिनदर्शिका होती.

चला या चंद्र कॅलेंडरबद्दल अधिक वाचूया:

सुमारे ७० ईसापूर्व, रोड्सच्या जेमिनोसने वर्णन केले प्राचीन इजिप्शियन चंद्र कॅलेंडर हा एक "विचित्र तत्व" आहे, जो इजिप्शियन लोक, इतर संस्कृतींपेक्षा वेगळे, त्यांचे वर्ष निश्चित करण्यासाठी वापरत नाहीत.. त्यांच्यासाठी, पवित्र सण महत्वाचे आहेत. त्यांचे कॅलेंडर यावर केंद्रित आहेत.” जेमिनोसची घोषणा इजिप्शियन चंद्र कॅलेंडरची पौराणिक भूमिका योग्यरित्या दर्शवते, ज्यांचे मध्यवर्ती कार्य स्वर्गीय मेजवानीच्या तारखेपुरते मर्यादित होते, तर इजिप्शियन प्रशासन दिनदर्शिका वर्ष दिनदर्शिका म्हणून काम करत असे.

स्वर्गीय मेजवानी निश्चित करण्याचे काम पुरोहितांकडे होते. हे काम सक्षम खगोलशास्त्रज्ञांनी केले होते, जे निरीक्षणे आणि गणनेद्वारे "प्रोव्होस्ट" ("निरीक्षकांपैकी महान") द्वारे उत्सवाचे दिवस जाहीर करत असत. घोषणेनंतर, प्रत्यक्ष तारीख प्रशासनाच्या कॅलेंडरमध्ये चिन्हांकित केली जात असे आणि मंदिराच्या डायरीत नोंदवली जात असे.

या मजकुरावरून आपल्याला दिसून येते की प्राचीन इजिप्शियन चंद्र कॅलेंडरचा वर्ष निश्चित करण्याशी काहीही संबंध नव्हता, तर "पवित्र" स्वर्गीय मेजवानीच्या निर्धारणाशी होता. "स्वर्गीय मेजवानी" या संज्ञेवरून आपण आधीच पाहू शकतो की ते स्वर्गीय पिंडांच्या (सूर्य आणि चंद्र) पूजेबद्दल होते, जे मूर्तिपूजा आहे, निर्माण केलेल्या गोष्टींची पूजा आहे.

पण, प्राचीन इजिप्शियन लोकांचा नवीन चंद्र महिना कसा सुरू झाला?

इतर प्राचीन जवळच्या पूर्वेकडील देशांप्रमाणे, चांद्र महिना अमावस्येनंतर थोड्याच वेळात पहिल्या चंद्रकोराने (नवीन प्रकाशाने) सुरुवात झाली नाही, तर पहाटे चंद्र दिसू न शकण्याच्या पहिल्या दिवसापासून झाली. जुना (शेवटचा अस्त) आणि नवीन प्रकाश (पहिला चंद्रकोर) यांच्यातील कालावधी निरीक्षण स्थळाच्या भौगोलिक स्थानासह घटकांवर अवलंबून असतो. उत्तर गोलार्धातील दक्षिण अक्षांशांमध्ये, चंद्राच्या अदृश्यतेचा कालावधी उत्तर अक्षांशांपेक्षा कमी असतो, ज्यामुळे उत्तरेकडील प्रदेशांच्या तुलनेत दक्षिणेकडील भागात चंद्राचे निरीक्षण टप्पे जास्त असतात.

प्रथम, आपण हे ओळखतो की प्राचीन इजिप्शियन लोक - जसे आधी स्पष्ट केले आहे - सूर्योदयावर मोठ्या प्रमाणात अवलंबून होते. म्हणूनच, तार्किकदृष्ट्या त्यांचा चंद्र महिना सूर्यास्ताच्या वेळी पहिल्या चंद्रकोराच्या पहिल्या दृश्यमानतेवर अवलंबून नसून, त्याच्या समकक्ष, पहाटेच्या वेळी मावळत्या चंद्राच्या पहिल्या अदृश्यतेवर अवलंबून असेल. अशाप्रकारे, प्राचीन यहुदी लोक त्यांचे महिने पहिल्या चंद्रकोरानुसार ("नवीन प्रकाश") सुरू करत असत, तर प्राचीन इजिप्शियन चंद्र महिना नेहमीच पहाटेच्या खगोलीय अमावस्येने सुरू होत असे, जेव्हा आता कोणताही "जुना प्रकाश" दिसत नव्हता.

यामुळे इजिप्शियन आणि इस्रायली लोकांमध्ये चंद्र महिन्याच्या सुरुवातीला बदल होतो, जो खगोलीय अमावस्येच्या कालावधीतील फरकामुळे होतो. या प्राचीन काळातील अदृश्यतेची वेळ श्रेणी, विकिपीडियावरील लेखाशी जोडलेल्या सारणीमध्ये सर्व महिन्यांसाठी पाहता येते. आपल्यासाठी महत्त्वाच्या महिन्यांत (मार्च, एप्रिल) हा कालावधी सुमारे 30 - 33 तासांचा आहे. आपण या सारणीवर तपशीलवार परत येऊ आणि प्राचीन इजिप्शियन चंद्र महिन्याची नेमकी सुरुवात कशी झाली आणि ती प्राचीन यहुदी गणनेशी कशी संबंधित आहे हे ठरवू. आपल्याला अजूनही मोशेचे बूट घालायचे आहेत, ज्याला हे सर्व समजले होते, जसे त्याला फारोच्या राजवाड्यातील शाळेत प्राचीन इजिप्शियन लोकांनी शिकवले होते.

३. प्राचीन इजिप्शियन वर्ष एका तारेवर (सिरियस) आणि नाईल नदीच्या पूरावर अवलंबून होते. आणि त्यांना आपल्यासारखेच ३६५ दिवसांच्या चक्राची आधीच माहिती होती, परंतु त्यांच्याकडे कोणतेही लीप दिवस किंवा लीप वर्षे नव्हती. हे ख्रिस्तपूर्व तिसऱ्या शतकात नंतर सुरू झाले.

At विकिपीडिया - प्राचीन इजिप्शियन वर्ष [जर्मनमध्ये, कृपया गुगल ट्रान्सलेटर वापरा] आम्ही या थीमबद्दल वाचतो:

इजिप्शियन कॅलेंडर हे निसर्गावर आधारित कॅलेंडर होते ज्याची दिशा तारकीय होती.

प्राचीन काळापासून वर्षाची सुरुवात सिरियस ताऱ्याच्या सूर्योदयामुळे आणि नाईल नदीच्या पूरामुळे झाली. नंतर, एक प्रशासकीय कॅलेंडर देखील सादर करण्यात आले, जे "भटकंती वर्ष कॅलेंडर" म्हणून सिरियसवर अवलंबून होते. इ.स.पू. २३७ मध्ये टॉलेमी तिसराच्या कॅलेंडर सुधारणांमुळे दर चार वर्षांनी सहावा हेरियू-रेनपेट-दिवस म्हणून एक लीप दिवस सुरू करण्यात आला जो सामान्य वर्षात जोडला गेला. टॉलेमी तिसराच्या मृत्यूनंतर, अधिकृत प्रशासकीय कॅलेंडरमध्ये लीप वर्षाचा नियम काही काळासाठी संपला. तथापि, त्यानंतर दोन्ही इजिप्शियन कॅलेंडर प्रकार समांतरपणे वापरले जात राहिले. ते ऑगस्टससाठी राखीव ठेवले पाहिजे कारण तो पहिला रोमन सम्राट होता, ज्याने इ.स.पू. २६ मध्ये ज्युलियन कॅलेंडरनुसार टॉलेमी तिसराचे कॅलेंडर स्वरूप पुन्हा स्थापित केले.

सुरुवातीच्या काळात इजिप्शियन कॅलेंडरनुसार नवीन वर्षाचा दिवस इजिप्तच्या खालच्या किंवा वरच्या भागात नाईल नदीच्या पुराशी जोडला जात असे. एलिफंटाइनसाठी संभाव्य कालखंड ४२१३-४१८६ ईसापूर्व आणि मेम्फिससाठी २७८३-२७६४ ईसापूर्व मानले जातात. अतिरिक्त निकष म्हणून आपल्याला सिरियसच्या सत्तर दिवसांच्या अदृश्यतेकडे लक्ष द्यावे लागेल, जो प्राचीन इजिप्तमध्ये ममीकरणाचा काळ म्हणून निवडला गेला होता. एलिफंटाइनला निरीक्षण बिंदू म्हणून घेतल्यास, ही घटना केवळ ४२८० ते ४१६० ईसापूर्व काळात घडली, तर मेम्फिससाठी संदर्भ बिंदू म्हणून आवश्यक वेळ नवीन राज्याच्या अस्तित्वापासूनच देण्यात आला होता. प्राचीन इजिप्शियन ग्रंथांवरून असे दिसून येते की सत्तर दिवसांच्या अदृश्यतेची माहिती १८ व्या राजवंशाच्या आधीपासून होती आणि मेम्फिसला संदर्भाचा स्रोत म्हणून वगळता येऊ शकते.

या प्राचीन इजिप्शियन कॅलेंडरमध्ये, आपल्याला पुन्हा एकदा देव म्हणून स्वर्गीय पिंडांची पूजा स्पष्टपणे दिसते. दिवस सूर्याच्या जन्मावर (सूर्योदयावर) अवलंबून होता. महिन्याची सुरुवात चंद्राशी जोडली जात होती आणि - जसे आपण नंतर अधिक स्पष्टपणे पाहू - इजिप्शियन लोकांच्या देवतांबद्दलच्या एका आख्यायिकेशी, जी त्यांच्या एका देवतेच्या, होरसच्या मृत्यू आणि पुनरुत्थानाशी संबंधित होती. आणि वर्ष सिरियस या ताऱ्यावर अवलंबून होते.

अनेक धर्मांमध्ये, सूर्य, चंद्र आणि ताऱ्याच्या "त्रिमूर्तीचे" प्रतिनिधित्व करणारे एक प्रतीक आहे...

स्वच्छ निळ्या आकाशासमोर पांढऱ्या ताऱ्यासोबत पांढरा चंद्रकोर असलेला एक चमकदार लाल झेंडा.

प्राचीन इजिप्शियन सूर्यपूजा आजही केली जाते हे रोममधील सेंट पीटर स्क्वेअर या ग्रहावरील सर्वात मोठ्या सूर्यघडीवरून स्पष्ट होते, ज्याचा "घड्याळाचा काटा" हा मूळ इजिप्शियन ओबिलिस्क आहे... त्यासाठी वेबवर शोधा! तुम्हाला YouTube वर काही चित्रपट देखील सापडतील जे व्हॅटिकनचे सूर्यघडी कार्यरत असल्याचे दाखवतात आणि ते शतकानुशतके २०१२ मध्ये एका विशिष्ट तारखेकडे निर्देश करत आहे.

मध्यभागी एक भव्य घुमट असलेल्या, संरचित बागांनी वेढलेल्या आणि आकाशीय गोलांसारख्या वाटांनी वेढलेल्या, मोठ्या, वर्तुळाकार इमारतीच्या संकुलाचे हवाई दृश्य.

कदाचित मी या श्रेणीमध्ये नंतर याबद्दल अधिक लिहीन. शत्रूच्या सीमे मागे.

जर आपण मोशेचे बूट घातले तर आपल्याला कळेल की देवाला मोशेशी काही समस्या होती - बायबल वरवर वाचून आपण ज्या समस्येकडे पूर्णपणे दुर्लक्ष केले. मोशे आणि बंदिवासातील इस्राएली लोकांनी त्यांची मूळ संस्कृती गमावली होती. जर मोशेने देवाशी यहुदी कॅलेंडरच्या नावाने बोलले असते तर त्याला देव समजला असता असे गृहीत धरता येत नाही, कारण ते त्याला कधीच शिकवले गेले नव्हते.

पण देव आपल्याशी कोड्यात बोलत नाही. तो आपल्याला त्याला समजून घ्यायचा आहे. देव संदेष्ट्यांना जे काही सांगतो ते बहुतेक प्रतीकांमध्ये आणि अगदी प्रतिमांमध्ये लपलेले असते, परंतु जेव्हा देवाने निर्गमच्या १२ व्या अध्यायात मोशेशी बोलायला सुरुवात केली तेव्हा ते भविष्यवाण्यांबद्दल नव्हते ज्या शतकानुशतके किंवा सहस्र वर्षांनंतरच्या पिढ्यांनी उलगडायच्या होत्या; ते स्पष्ट सूचनांबद्दल होते, कारण घोषणेनंतर दहा दिवसांनी, कोकरू आधीच बाजूला काढावा लागला होता आणि आणखी ४ दिवसांनी तो मारावा लागला होता जेणेकरून इस्राएली लोक त्या भयानक मृत्यूच्या देवदूतापासून वाचू शकतील ज्याला सर्व ज्येष्ठांना मारण्याचा आदेश देण्यात आला होता. त्यांना त्यांच्या दाराच्या चौकटी कोणत्या दिवशी कोकरूच्या रक्ताने रंगवायच्या हे नेमके समजून घ्यायचे होते.

जर देवाने त्या क्षणी मोशेला प्रथम कोणत्या प्रकारचा दिवस आणि वेळेचा संदर्भ आणि देव खरोखर कोणत्या कॅलेंडर सिस्टममध्ये बोलत आहे हे समजून घेण्यास सांगितले असते, तर कदाचित ही पीडा इस्राएली लोकांकडून गेली नसती, कारण मोशेला यहुदी कॅलेंडर समजले नसल्यामुळे तो अयशस्वी झाला असता. बायबलमधील हा पहिला अध्याय आहे जिथे देव वल्हांडणाच्या वेळेबद्दल स्पष्ट सूचना देतो आणि हे अशा परिस्थितीत आहे जिथे काय सांगितले गेले आहे ते स्पष्टपणे समजून घेणे आवश्यक आहे. कोणताही गैरसमज घातक ठरला असता आणि तो जीवन किंवा मृत्यूबद्दल होता.

चला यहोवाच्या सूचनांमधील काही वचने पुन्हा वाचूया आणि यावेळी, आपण पूर्णपणे मोशेचे बूट घालू:

देवाचे मार्चिंग ऑर्डर

आणि परमेश्वर मोशे आणि अहरोनशी बोलला. इजिप्त देशात, म्हणत, (निर्गम १२:१)

पुढील सर्व वचने जी आपण विचारात घेणार आहोत ती थेट यहोवाच्या मुखातून आली आहेत. अशाप्रकारे त्याचा सेवक मोशे याने ती ऐकली, ज्याला आपण पूर्वी जसे आणि चुकीचे गृहीत धरले होते तसे यहुदी काळ म्हणून वेळेचे माप समजले नाही. त्याला यहुदी निर्मिती दिनदर्शिका माहित नव्हती, जसे आपल्याला आजकाल माहित नाही. त्याला देवाकडून त्याच्या संदर्भ प्रणालीनुसार आलेली मौखिक माहिती समजली, प्राचीन इजिप्शियन कॅलेंडर.

तथापि, देवाने मोशेला त्याने स्थापित केलेल्या मूळ निर्मिती कॅलेंडरकडे हळूहळू परत नेण्यासाठी काही फरक शिकवण्यास सुरुवात केली. देवाने मोशेला निर्मिती कॅलेंडर शिकवले आणि जर आपण मोशेच्या संदर्भ प्रणालीतील ते धडे समजून घेतले तर तो आपल्यालाही शिकवत आहे.

प्रथम, देवाने घोषित केले की निर्मितीच्या कॅलेंडर महिन्याची संख्या सध्याच्या इजिप्शियन कॅलेंडर महिन्याच्या संख्येशी जुळत नाही, ज्याला मोशेने योग्य मानले होते. इजिप्शियन महिन्यांना "पेस्डजेनेट" म्हटले जात असे आणि त्यांची संख्या १ ते १२ (X) पर्यंत होती. नाईल आणि सिरियसच्या पूराने पहिला प्राचीन इजिप्शियन महिना परिभाषित केला आणि भटकंती वर्ष कॅलेंडर कदाचित अजूनही वैध होते, जे सिरियसने देखील ठरवले होते, जेव्हा यहोवा मोशेशी बोलला तो क्षण वर्षाच्या शेवटच्या किंवा पहिल्या प्राचीन इजिप्शियन महिन्यात नव्हता. मोशेसाठी, खालील विधान नक्कीच एक मोठे आश्चर्य असेल:

या महिन्यात [छोदेश = पहिला चंद्रकोर, नवीन प्रकाश] तुमच्यासाठी महिन्यांचा पहिला महिना असेल; तो तुमच्यासाठी वर्षाचा पहिला महिना असेल. (निर्गम १२:२)

या शब्दांद्वारे, देवाने १५०० ईसापूर्व सुमारे मार्चच्या अखेरीस किंवा एप्रिलच्या सुरुवातीला दिसणाऱ्या पहिल्या एफसी चंद्राचा उल्लेख केला आणि या सोप्या वाक्यांशाद्वारे मोशेला कॅलेंडरच्या समजुतीसाठी दोन "नवीनता" समजावून सांगितली.

  1. The सूर्यास्ताच्या वेळी पहिला चंद्रकोर नवीन महिन्याचे लक्षण आहे.
  2. नेमका हा महिना सुरू होत आहे तो असा असावा की पहिला महिना "नवीन" यहुदी कॅलेंडरचे. इतर सर्व महिने त्यावर अवलंबून होते.

हे समजणे सोपे आहे - मोशेसाठी आणि आपल्यासाठी देखील. आणि तरीही, मोशेसाठी हे खूपच असामान्य होते, कारण त्याच्यासाठी सूर्यास्ताच्या वेळी पहिल्या चंद्रकोरासाठी बाहेर पाहणे "सामान्य" नव्हते, किंवा हा पहिला महिना असणे देखील "सामान्य" नव्हते, कारण त्याला पूर्णपणे वेगळ्या कॅलेंडर सिस्टमची सवय होती. हे समजून घेणे महत्वाचे आहे की मोशेला ते समजावून सांगितले गेले नव्हते. की कधीतरी एक लीप महिना जोडला जाईल, आणि शिवाय, दिवसाची सुरुवात अजून पूर्ववत झालेली नव्हती.. ते इजिप्तमधून बाहेर पडल्यानंतर खूप नंतर येणार होते. आपण मजकुरात असे काही वाचू नये जे तिथे नाही. मोशेला हे पचवणे पुरेसे कठीण होते की त्याला मासिक गणना आणि महिन्याची सुरुवात निश्चित करण्यासाठी एक नवीन पद्धत शिकावी लागली. मोशे अजूनही त्याच्या मतावर ठाम होता की दिवस पहाटे सूर्य दिसण्यापासून सुरू होतात आणि दुसऱ्या दिवशी सकाळपर्यंत टिकतात.

आता आपण यहोवाच्या पुढील सूचना वाचतो:

इस्राएलच्या सर्व मंडळीला सांग, या महिन्याच्या दहाव्या दिवशी प्रत्येकाने आपल्या वडिलांच्या घराण्याप्रमाणे एक कोकरू घ्यावा, म्हणजे प्रत्येक घराण्याला एक कोकरू. (निर्गम १२:३)

तुमचा कोकरा निर्दोष, एक वर्षाचा नर असावा; तो मेंढ्यातून किंवा बकऱ्यातून घ्यावा. त्याच महिन्याच्या चौदाव्या दिवशी: आणि इस्राएल लोकांच्या सर्व मंडळीने संध्याकाळी तो वध करावा.निर्गम 12:5-6)

या टप्प्यावर मी आधी उल्लेख केलेल्या "जुना प्रकाश" आणि "नवीन प्रकाश" (एफसी चंद्र) च्या पहिल्या न दिसण्याच्या वेळेतील फरकांच्या सारणीबद्दल बोलू इच्छितो. हे लहान टेबल विकिपीडिया - प्राचीन इजिप्शियन चंद्र कॅलेंडर मेम्फिस प्रदेशात, चंद्राच्या या दोन टप्प्यांमध्ये मार्चमध्ये ३० तासांचा आणि एप्रिलमध्ये ३३ तासांचा वेळेचा फरक होता हे आपल्याला सांगते. जर आपण दोन्ही कॅलेंडर प्रणालींच्या महिन्याच्या वेगवेगळ्या सुरुवातीची तुलना केली तर याचा अर्थ किती "तारीख दिवस" ​​फरक आहे हे आपण आता शोधण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे. पहिल्या दृष्टीक्षेपात, ३०-३३ तास ​​एका "तारीख दिवस" ​​(२४ तास) पेक्षा जास्त वेळेच्या फरकाकडे निर्देश करतात असे दिसते. पण ते खरोखरच खरे आहे का?

हे तपासण्यासाठी, मी एक सारांश सारणी तयार केली आहे जी इजिप्शियन आणि इस्रायली या दोन महिन्यांच्या सुरुवातीमधील संबंध दर्शवते.

या तक्त्यात इजिप्शियन आणि ज्यू दिनदर्शिकेतील महिन्यांशी संबंधित चंद्राच्या कला दर्शविल्या आहेत. यात, महिन्याचा शेवट म्हणून चिन्हांकित केलेल्या क्षीण होत जाणाऱ्या चंद्रकोरीच्या शेवटच्या दर्शनापासून, नवीन महिन्याची सुरुवात म्हणून चिन्हांकित केलेल्या अमावस्येच्या दर्शनापर्यंतचे संक्रमण, “३० - ३३ तासांचा फरक” या कालावधीत दाखवले आहे. प्रत्येक कलेसोबत रात्र किंवा दिवसाच्या निरीक्षणांविषयीचे वर्णन दिले आहे, जसे की चंद्रकोरीचे शेवटचे दर्शन किंवा वर्धमान चंद्रकोरीच्या दर्शनाने नवीन चांद्र दिवसाची सुरुवात झाल्याची पुष्टी.

या सारणीवरून असे दिसून येते की इजिप्तचा नवीन महिना त्या दिवशी सकाळी सूर्योदयापासून सुरू झाला असावा ज्या दिवशी संध्याकाळी पहिला चंद्रकोर दिसला, जो आता आपल्या संदर्भ प्रणालीमध्ये बोलला जातो. हे आपल्या दिवसाच्या संकल्पनेत १२ तासांपर्यंतच्या वेळेच्या फरकाशी किंवा त्याच दिवशी सकाळी आणि संध्याकाळी जुळते. तथापि, कोणीतरी असा युक्तिवाद करू शकेल की काही प्रकरणांमध्ये ३०-३३ तासांचा वेळेचा फरक अशा प्रकारे बदलला जाऊ शकतो की संपूर्ण तारखेच्या दिवसाचा फरक होईल. प्रथम, मी देखील असेच विचार करत होतो, जोपर्यंत मला आढळले की इजिप्शियन कबरींचे शिलालेख आपल्याला चंद्र दिवसांबद्दल अधिक सांगतात आणि तेथे काही दोन विशेष चंद्र दिवस, जे वरील चार्टमध्ये आधीच दर्शविले आहेत. ते हे सिद्ध करतात की केवळ दर्शविलेल्या निर्णायक घटनांचा क्रम प्रत्यक्षात येऊ शकतो. विकिपीडियावरील त्याच लेखात आपण वाचतो:

चंद्र महिन्याचा पहिला आणि दुसरा दिवस

प्राचीन इजिप्शियन चंद्र महिना नेहमी सूर्योदयाच्या वेळी सुरू होत असे, तसेच प्राचीन इजिप्शियन दिवस. साधारणपणे, शेवटच्या "जुन्या प्रकाशा" नंतर मावळत्या चंद्राचे पहिले न दिसणे हे आदल्या दिवसाच्या बाराव्या रात्रीच्या वेळी होते. ज्याप्रमाणे सूर्यदेव रा याने त्याच्या अदृश्यतेच्या रात्री स्वतःला "नवीनीकरण" केले, त्याचप्रमाणे प्राचीन इजिप्शियन पौराणिक कथेत चंद्र महिन्याचा पहिला दिवस "होरसच्या नूतनीकरणाच्या दिवसाचे" प्रतीक होता आणि त्यानंतरचा "जन्म" चंद्र महिन्याच्या पहिल्या दिवसाच्या पहिल्या रात्री सुरू झाला आणि चंद्र महिन्याच्या दुसऱ्या दिवसाच्या सूर्योदयाच्या वेळी संपला.

म्हणूनच, जुन्या प्रकाशाचे शेवटचे दर्शन हे सहसा चंद्र महिन्याच्या शेवटच्या दिवसाचे प्रतिनिधित्व करत असे. शवपेटीतील मजकुरात, चांद्र महिन्याचा दुसरा दिवस म्हणून मानले जाते "ज्या दिवशी चंद्र लहान असतो.” [खगोलीय अमावस्येनंतरचा पहिला लहान चंद्रकोर.] कर्नाक येथील खोंसु मंदिरातील टॉलेमिक ग्रंथात महिन्याच्या पहिल्या दोन चंद्र दिवसांचे वर्णन केले आहे, "चंद्राची संकल्पना अदृश्यतेच्या दिवशी असते आणि तो चंद्र महिन्याच्या दुसऱ्या दिवशी जन्माला येतो." जुन्या राज्याच्या पिरॅमिड ग्रंथांवरून हे स्पष्ट होते की चंद्र महिन्याचा दुसरा दिवस "मृत राजाच्या स्वर्गीय आरोहणाशी" "त्याच्या राज्याभिषेकाचा आणि प्रकट होण्याचा दिवस" ​​म्हणून जोडला गेला होता: "तुमचे प्रकट होणे चंद्र महिन्याच्या दुसऱ्या दिवसाशी संबंधित आहे."

धार्मिक कारणांसाठीही, दोन चंद्र दिवस अशा प्रकारे ठेवावे लागले की पहिल्याच वेळी न दिसण्याच्या घटनेत पहाटे आणि पहाटेच्या दुसऱ्या दिवशी, पहिल्या चंद्रकोराचे दर्शन नोंदवता आले.. म्हणून, वरील आकृती वेगळ्या पद्धतीने मांडण्याच्या इतर सर्व शक्यता वगळण्यात आल्या आहेत. फक्त हीच शक्यता होती. यामुळे अर्ध्या दिवसाचा फरक पडतो. प्राचीन इजिप्शियन महिना नेहमीच यहुदींपेक्षा अर्धा दिवस आधी सुरू होत असे, त्याच दिवशी सकाळी ज्या दिवशी संध्याकाळी - आमच्या काळात समजल्याप्रमाणे - नवीन यहुदी महिना सुरू होत असे.

मोशेच्या संदर्भ पद्धतीत, ज्या क्षणी देवाने त्याच्याशी बोलायला सुरुवात केली, त्या क्षणी प्राचीन इजिप्शियन महिना थोडा आधीच सुरू झाला होता. अधिक अचूकपणे सांगायचे तर, ज्या दिवशी यहोवाने त्याला संध्याकाळी पहिला चंद्रकोर दाखवला त्या दिवसाच्या सकाळी तो सुरू झाला होता. तथापि, आपण लक्षात ठेवूया: दिवसाची सुरुवात देवाने अद्याप दुरुस्त केलेली नव्हती! हे नंतर, इजिप्तमधून बाहेर पडल्यानंतर घडले पाहिजे. लेवीय २३:३२ मधील संबंधित वचन आपल्याला माहित आहे की त्यांनी शब्बाथ "संध्याकाळापासून संध्याकाळपर्यंत" साजरा करावा आणि आपण हे खरोखरच शब्बाथ पाळण्याच्या पुनरुज्जीवनाशी जोडतो, जसे इस्राएली लोकांनी इजिप्तमध्ये बंदिवासात जाईपर्यंत पाळले होते. परंतु जेव्हा मोशेला निर्गम १२ मध्ये वल्हांडणाच्या तयारीच्या क्रमासाठी देवाकडून सूचना मिळाल्या तेव्हा आपण यहोवाच्या "कॅलेंडर मार्गात" इतके पुढे पोहोचलो नव्हतो.

म्हणूनच, त्या वेळी, मोशेला अजूनही असे वाटत होते की दिवस सकाळी सुरू होतो. देवाने त्याला संध्याकाळी पहिला चंद्रकोर दाखवला होता, त्यामुळे त्याच्यासाठी इजिप्शियन लोक जे मानत होते तेच त्याला पटले, म्हणजेच ज्या “दिवसावर” यहोवा त्याच्याशी बोलला तो महिन्याचा पहिला दिवस होता. इजिप्शियन लोकांसाठी आणि मोशेसाठी, हा पहिला दिवस सकाळीच सुरू झाला होता आणि मोशेला अद्याप दिवस संध्याकाळी सुरू होईल अशी माहिती मिळाली नव्हती. संध्याकाळी महिन्याची सुरुवात निश्चित करण्यासाठी एक नवीन पद्धत मिळाल्याने त्याला नक्कीच आश्चर्य वाटले, परंतु तो समजू शकला नाही. का देवाने तशी आज्ञा केली होती.

म्हणून मोशेने वल्हांडणाचा कोकरू कोणत्या दिवशी वेगळा करावा? महिन्याच्या दहाव्या दिवशी. आणि मोशेसाठी हा दहावा दिवस कधी सुरू होणार होता? अजूनही सकाळीच, संध्याकाळी नाही.

मग मोशेने वल्हांडणाच्या कोकऱ्याचा वध कोणत्या दिवशी करायचा होता? महिन्याच्या चौदाव्या दिवशी. आणि मोशेच्या समजुतीनुसार हा चौदावा दिवस कधी सुरू होणार होता? तरीही सकाळी आणि संध्याकाळी नाही.

वल्हांडणाचा कोकरू कधी खावा? महिन्याच्या चौदाव्या दिवशी संध्याकाळी. आणि मोशेच्या समजुतीनुसार तो कोकरू मारायचा तोच दिवस होता, आणि अजून नवीन दिवस नव्हता.

म्हणून, जर यहोवा मोशेशी बोलला आणि म्हणाला:

आणि तुम्ही ते तोपर्यंत चालू ठेवाल जोपर्यंत त्याच महिन्याच्या चौदाव्या दिवशी: आणि इस्राएलच्या मंडळीची संपूर्ण मंडळी संध्याकाळी मारेन.. (निर्गम १९:१६)

म्हणून, कोणत्या यहुदी दिवशी नंतर दिवसाच्या सुरुवातीची पुनर्व्याख्या (जी नंतर करण्यात आली) केल्यास वल्हांडणाचा कोकरू कापून तयार करावा लागेल का? आणि, कोणत्या यहुदी दिवशी तो खावा लागेल का?

मी तुम्हाला विनंती करू इच्छितो की तुम्ही उपाय पाहण्यापूर्वी प्रथम या प्रश्नांवर विचार करा!

...

जर आपण आता प्राचीन इजिप्शियन दिवसाच्या संदर्भ प्रणालीमध्ये मोशेच्या दिवसाच्या आकलनासह आपल्या नवीन निष्कर्षांचा आकृती काढला तर आपल्याला खरोखर आश्चर्यकारक काहीतरी सापडेल:

या प्रतिमेत निसान ९ ते निसान १४ पर्यंतच्या घटनांचे तपशीलवार वर्णन करणारा एक अनुक्रमिक चार्ट आहे. प्रत्येक तारखेला दिवस आणि रात्र दर्शविणारे उपविभाजित स्तंभ आहेत, जे लहान सूर्य आणि चंद्र चिन्हांनी दर्शविले आहेत. निसान १० आणि निसान १४ शी जोडलेले मजकूर बॉक्स पासओव्हर कोकरूसाठी पारंपारिक तयारीच्या कृतींचे वर्णन करतात, वेगळे करणे, संध्याकाळी तयारी करणे आणि रात्री सेवन करणे यावर भर देतात.

सर्व प्रचलित सिद्धांतांविरुद्ध, आम्हाला आढळले की वल्हांडण सणाची तयारी निसान १४ च्या संध्याकाळपूर्वी नव्हे तर निसान १३ च्या संध्याकाळपूर्वीच करावी लागली, कारण ही प्राचीन इजिप्शियन महिन्याच्या १४ व्या दिवसाशी (पेस्डजेनेट-X १४) जुळत होती. मोशेने त्याच्या कॅलेंडर ज्ञानाच्या त्या टप्प्यावर देवाच्या सूचनांचा विचार केला आणि त्यांना समजून घेतले. म्हणून, वल्हांडण सणाची संपूर्ण तयारी अगदी २४ तासांनी पुढे जाते.

शेवटी, प्राचीन वल्हांडण सणाचा योग्य अर्थ लावल्यानंतर, आता आपण वल्हांडण सणाबद्दलच्या आपल्या कल्पना दुरुस्त करण्यासाठी पुढे जाऊ शकतो. प्रथम, आपण सावली मालिकेच्या या भाग II च्या सुरुवातीला केल्याप्रमाणे, प्रतिरूपाच्या संबंधित आठवड्याचे दिवस, इसवी सन ३१ मधील वल्हांडण सण, चार्टमध्ये जोडतो. आणि आपल्याला कळेल की आपण एकाच वेळी दोन समस्या सोडवल्या आहेत:

'निसान ९' पासून 'निसान १४' पर्यंतच्या दिवसांच्या क्रमाचे वर्णन करणारा एक तपशीलवार चार्ट ज्यामध्ये 'दिवस' आणि 'रात्र' या दोन्ही विभागांचा समावेश आहे. प्रत्येक स्तंभात रात्री दर्शविणारा तारा आणि चंद्रकोर आणि दिवस दर्शविणारा सूर्य अशी चिन्हे आहेत. विशिष्ट दिवसांवरील नोंदींमध्ये मंगळवार आणि शुक्रवार असे लेबल असलेल्या दिवसांवर प्रकाश टाकून पासओव्हर कोकरूशी संबंधित तयारी आणि विधी समाविष्ट आहेत.

३१ मधील कोणत्या आठवड्याच्या दिवशी "नमुनेदार वल्हांडण सणाच्या विरुद्ध असलेला कोकरा" येशूला वेगळे करावे लागेल या प्रश्नाचे उत्तर या नवीन तक्त्याच्या साध्या वाचनातून मिळते आणि ते आहे: रविवार, २० मे, ३१ AD.

आपण मागील लेख आठवूया. अगदी सुरुवातीलाच, एलेन जी. व्हाईट यांच्या काही विधानांमध्ये एक मोठी समस्या आढळली, जिथे तिने येशूच्या जेरुसलेममध्ये प्रवेशाची तुलना या बलिदानाच्या कोकऱ्याच्या वेगळेपणाशी केली आणि त्याच वेळी असे म्हटले की येशूने जेरुसलेममध्ये प्रवेश केला तो रविवार होता.

येशूने त्याच्या पार्थिव जीवनात कधीही अशा प्रकारचे प्रदर्शन करण्याची परवानगी दिली नव्हती. त्याला परिणाम स्पष्टपणे दिसला होता. तो त्याला वधस्तंभावर खिळवून ठेवेल. परंतु अशा प्रकारे स्वतःला मुक्तीदाता म्हणून सार्वजनिकरित्या सादर करणे हा त्याचा उद्देश होता. पतित जगासाठी त्याचे ध्येय पूर्ण करण्यासाठी असलेल्या बलिदानाकडे तो लक्ष वेधू इच्छित होता. लोक वल्हांडण सण साजरा करण्यासाठी जेरुसलेममध्ये जमले असताना, तो, प्रतिरूपी कोकरा, स्वेच्छेने केलेल्या कृतीने स्वतःला अर्पण म्हणून वेगळे केले.... जगाच्या पापांसाठी त्याच्या मृत्युला सखोल विचार आणि अभ्यासाचा विषय बनवणे त्याच्या पुढील सर्व युगातील चर्चसाठी आवश्यक असेल. त्याच्याशी संबंधित प्रत्येक वस्तुस्थितीची निःसंशयपणे पडताळणी केली पाहिजे. म्हणून, आता सर्व लोकांच्या नजरा त्याच्याकडे वळणे आवश्यक होते; त्याच्या महान बलिदानाच्या आधी घडलेल्या घटना अशा असाव्यात की त्या बलिदानाकडेच लक्ष वेधले जाईल. जेरुसलेममध्ये त्याच्या प्रवेशासारख्या प्रदर्शनानंतर, सर्वांच्या नजरा अंतिम दृश्याकडे त्याच्या जलद प्रगतीकडे वळतील. {डीए 571.2}

ते होते आठवड्याच्या पहिल्या दिवशी ख्रिस्ताने जेरुसलेममध्ये विजयी प्रवेश केला. {डीए 569.3}

परंतु हे या सिद्धांताशी जुळत नव्हते की शुक्रवार, निसान १४ च्या संध्याकाळपूर्वी वल्हांडणाचा कोकरू मारला गेला पाहिजे होता, कारण तेव्हा येशू जेरुसलेममध्ये प्रवेश करताना त्याचे प्रतिरूप वेगळे करणे सोमवारी, निसान १० रोजी व्हायला हवे होते. वल्हांडणाच्या मेजवानीच्या प्रकाराचे आमचे नवीन स्पष्टीकरण, जे औपचारिक आहे, आपल्याला योग्यरित्या सांगते की वल्हांडणाच्या कोकरूंची कत्तल निसान १४ (शुक्रवार) रोजी नाही तर निसान १३ (गुरुवार) रोजी करायची होती. रविवार केवळ या प्रकरणात एकूण चित्रात पूर्णपणे बसतो. येशूने आठवड्याच्या पहिल्या दिवशी योग्य प्रतिरूप पद्धतीने स्वतःला त्याच्या लोकांपासून वेगळे केले, कारण या विजयी प्रवेशाचा अर्थ त्याला मृत्युदंडाची शिक्षा होईल हे माहित होते. त्यामुळे मागील लेखात उल्लेख केलेली एलेन व्हाईट समस्या पूर्णपणे सुटली आहे!

आता आपल्याला समजले आहे की मत्तय, मार्क आणि लूक यापैकी कोणीही संक्षिप्त सुवार्तिकांनी असा कोणताही विशिष्ट उल्लेख का केला नाही की येशू आणि त्याच्या शिष्यांनी कोणताही विशिष्ट विधी २४ तासांनी पुढे नेला होता आणि लोकांच्या किंवा याजकांच्या विश्वासाविरुद्ध एक दिवस आधी बलिदानाचा कोकरू कापला होता किंवा खाल्ला होता. आपण तार्किकदृष्ट्या असे गृहीत धरले पाहिजे की येशूच्या काळातील यहुद्यांना अजूनही प्रकारांची योग्य समज होती आणि विधी शुद्ध राहिले होते.

आपण स्वतःला आणखी एक प्रश्न विचारला पाहिजे. वल्हांडण सणाच्या कोकऱ्याची कत्तल आणि खाणे हे कोणत्या प्रतिरूपाकडे निर्देश करत होते? आतापर्यंत, नेहमीच असा सिद्धांत राहिला आहे की वल्हांडण सणाच्या कोकऱ्याची कत्तल आणि खाणे हे येशूचे वधस्तंभावर, रात्री नवव्या तासाच्या सुमारास झालेले मृत्यु आहे. परंतु ते घटनांच्या या नवीन व्यवस्थेशी जुळत नाही. म्हणून, आपल्याला आता प्रक्रिया समजत असताना, ख्रिस्ताच्या दुःख आणि कृतींशी संबंधित वल्हांडण सणाच्या घटनांचे मूळ आरेखन दुरुस्त करावे लागेल.

आता आपण पाहतो की कोणते औपचारिक विधी ख्रिस्ताच्या खऱ्या कृती आणि दुःखांशी खरोखर जुळतात:

गुरुवार ते सोमवार या आठवड्याच्या दिवसांशी संबंधित निसान १३ ते निसान १७ या कालावधीतील महत्त्वाच्या घटनांचे तपशीलवार टाइमलाइन चार्ट. त्यात वल्हांडण सणाच्या मेंढ्यांची तयारी आणि खाणे, क्रूसावर चढवणे, दफन करणे आणि पुनरुत्थानाच्या घटना यासारख्या प्रमुख धार्मिक घटनांचा समावेश आहे, ज्या दिवस आणि रात्रीच्या दोन्ही भागांविरुद्ध रचल्या गेल्या आहेत. प्रत्येक दिवशी विशिष्ट घटनांसाठी मार्कर आणि बायबलमधील शास्त्रवचनांचे संदर्भ समाविष्ट आहेत.

तीन घटना आणि कृती तंतोतंत सहमत आहेत:

१. यहुद्यांचे वल्हांडण सणाचे जेवण आणि येशूचे त्याच्या शिष्यांसोबत वल्हांडण सणाचे जेवण. म्हणून, वल्हांडण सणाच्या कोकरू खाण्याची वेळ थेट येशूच्या वधस्तंभावरील मृत्यूचे चिन्ह नाही, तर आणखी एक महत्त्वाची घटना आहे: प्रभूभोजनाची स्थापना. वल्हांडणाच्या कोकऱ्याचे शरीर भाकरीचे, ख्रिस्ताच्या शरीराचे प्रतीक आहे, ज्याचे लवकरच बलिदान केले जाणार होते. आणि वल्हांडणाच्या कोकऱ्याचे रक्त द्राक्षारसाचे, येशूच्या रक्ताचे प्रतीक होते, जे लवकरच आपल्यासाठी सांडले जाणार होते.

पुन्हा एकदा, एलेन जी. व्हाईट यांनी या मताची पूर्णपणे पुष्टी केली आहे. मी मागील लेखात शॅडो सिरीजच्या दुसऱ्या भागाची सुरुवात तिच्याकडून एका योग्य कोटाने केली होती, जेणेकरून आपण मजकूर किती लवकर वाचतो आणि ते योग्यरित्या समजत नाही हे दाखवता येईल:

हे प्रकार केवळ घटनेच्या बाबतीतच नव्हे तर वेळेच्या बाबतीतही पूर्ण झाले. पहिल्या यहुदी महिन्याच्या चौदाव्या दिवशी, ज्या दिवशी आणि ज्या महिन्यात पंधरा शतकांपासून वल्हांडणाचा कोकरा मारला जात होता, ख्रिस्ताने त्याच्या शिष्यांसोबत वल्हांडणाचे भोजन केल्यानंतर, "जगाचे पाप हरण करणारा देवाचा कोकरा" म्हणून त्याच्या स्वतःच्या मृत्यूचे स्मरण करण्यासाठी तो सण सुरू केला. त्याच रात्री त्याला दुष्टांच्या हाती वधस्तंभावर खिळण्यासाठी नेण्यात आले. आणि लाटाच्या पेंढीच्या प्रतिरूपाप्रमाणे, आपला प्रभू तिसऱ्या दिवशी मेलेल्यांतून उठवला गेला, “झोपलेल्यांचे पहिले फळ,” तो पुनरुत्थित झालेल्या सर्व नीतिमानांचा नमुना आहे, ज्यांचे “नीच शरीर” बदलले जाईल आणि “त्याच्या गौरवी शरीरासारखे बनवले जाईल.” वचन २०; फिलिप्पैकर ३:२१.

त्याचप्रमाणे दुसऱ्या आगमनाशी संबंधित प्रकार प्रतीकात्मक सेवेत दर्शविलेल्या वेळी पूर्ण केले पाहिजेत. {जीसी ६३८.१–६३९.२}

ती म्हणाली की हे होते त्याच दिवशी ज्यावर १५०० वर्षांपासून वल्हांडण सणाचा कोकरा मारला जात होता. ती येथे कोणती कॅलेंडर संदर्भ प्रणाली वापरते? निश्चितच यहुद्यांची नाही. ती आपल्याशी बोलते, यहुद्यांशी नाही. येथे, ती दिवसांबद्दलच्या आपल्या समजुतीचा वापर करते आणि तिच्या स्वतःच्या संदर्भ प्रणालीचा वापर करते. निश्चितच यहुदी निसान १४ गुरुवारी संध्याकाळी सुरू झाले आणि गुरुवारी दुपारी कोकरे मारली गेली. एलेन जी. व्हाईट आणि आमच्यासाठी हे आहे त्याच दिवशी, आणि येशूने यहुदी निसान १४ च्या सुरुवातीलाच प्रभूभोजनाचा सण सुरू केला. सर्व सुसंवादात!

२. पहिल्या फळांच्या पेंढीचे ओवाळणे आठवड्याच्या पहिल्या दिवशी येशूच्या पुनरुत्थानासोबत घडले. एलेन जी. व्हाईट यांनी देखील मागील कोटमध्ये या प्रकाराच्या त्याच्या प्रतिरूपाशी सुसंगततेची पुष्टी केली: आणि आपल्या प्रभूला तिसऱ्या दिवशी मृतांमधून उठवण्यात आले, "झोपून गेलेल्यांचे पहिले फळ", म्हणून तो लाटाच्या पेंढीचा प्रतिरूप होता, तो पुनरुत्थित झालेल्या सर्व नीतिमानांचा नमुना आहे, ज्यांचे "नीच शरीर" बदलले जाईल आणि "त्याच्या गौरवी शरीरासारखे बनवले जाईल." वचन २०; फिलिप्पैकर ३:२१. {जीसी 399.3}

अशाप्रकारे, येशूने स्वतःची भविष्यवाणी पूर्ण केली, कारण त्याने म्हटले होते की तो तीन दिवसांत मंदिर पुन्हा बांधू शकेल. त्याने त्याच्या शरीराच्या मंदिराबद्दल सांगितले:

आणि म्हणाला, “हा माणूस म्हणाला, मी देवाचे मंदिर पाडू शकतो आणि ते तीन दिवसांत बांधू शकतो. (मॅथ्यू 26: 61)

यहुद्यांचा काळाचा हिशोब सर्वसमावेशक होता. म्हणजेच, दिवसाचा अगदी थोडासा भाग जरी स्पर्श केला तरी संपूर्ण दिवस मोजला जात असे. शुक्रवारी नवव्या तासाला (सुमारे १५:०० वाजता) येशू वधस्तंभावर मरण पावला. हा निसानचा १४ वा दिवस होता, जो “नाश झालेल्या” मंदिराचा पहिला दिवस होता. पृथ्वीवरील त्याच्या कामातून विश्रांती घेतल्यानंतर, येशूने संपूर्ण शब्बाथ, निसान १५, कबरेत घालवला. विश्वाच्या निर्मात्याने पुन्हा एकदा सातव्या दिवसाच्या शब्बाथावर त्याच्या कामातून विश्रांती घेतली! यावेळी, तो “महा शब्बाथ” होता (योहान १९:३१), कारण बेखमीर भाकरीच्या सणाच्या पहिल्या दिवसाचा औपचारिक शब्बाथ अगदी सातव्या दिवसाच्या शब्बाथावर पडला. हा “नाश झालेल्या” मंदिराचा दुसरा दिवस होता. परंतु येशूने निसान १६ च्या जवळजवळ संपूर्ण रात्री दिवस उजाडेपर्यंत विश्रांती घेतली. तो पहाटेच्या अगदी आधीच्या सर्वात अंधारात उठला. बायबलमध्ये अनेक वेळा उल्लेख केल्याप्रमाणे हा आठवड्याचा पहिला दिवस (रविवार) होता. आणि दुसऱ्या दिवसाच्या एका भागाला स्पर्श झाल्यामुळे, हा अर्धा दिवस "उद्ध्वस्त" मंदिराचा तिसरा दिवस म्हणून गणला गेला.

मला अनेकदा विचारले जाते की येशूने खर्च केला याचा अर्थ काय? तीन दिवस आणि तीन रात्री पृथ्वीच्या हृदयात जसा योना व्हेलच्या पोटात...

कारण जसा योना होता तीन दिवस आणि तीन रात्री देवमाशाच्या पोटात; तसेच मनुष्याचा पुत्र पृथ्वीच्या पोटात तीन दिवस आणि तीन रात्री राहील. (मत्तय १२:४०)

वरील आकृतीकडे बारकाईने लक्ष द्या. निसान १४ च्या रात्री येशूच्या दुःखाला सुरुवात झाली. वल्हांडणाच्या जेवणानंतर, तो त्याच्या शिष्यांसह गेथशेमानेच्या बागेत गेला आणि त्याने आपली सर्व पापे स्वतःवर घेतली. त्याने याची तुलना भविष्यसूचकपणे व्हेलच्या पोटात असण्याशी केली, ज्यामध्ये योना देव किंवा माणसाशी कोणत्याही प्रकारच्या संवादापासून वेगळा होता, पापाचा मोठा भार जाणवत होता. काही प्रमाणात, योना पापाच्या ओझ्याने अंधारात बुडाला होता. तसेच येशू देखील. येशूसाठी पृथ्वीच्या हृदयात ही पहिली रात्र होती. मग निसान १४ चा दिवस आला. रात्रीच्या परीक्षांनंतर दिवसाच्या परीक्षा, फटके, टोमणे आले - परंतु सर्वात मोठे ओझे म्हणजे आपली पापे. त्याने आपल्यासाठी सर्वकाही सहन केले, अगदी क्रूसावर चढवणे आणि मृत्यू देखील. पृथ्वीच्या हृदयात हा पहिला दिवस होता. मग, येशूने पृथ्वीच्या मध्यभागी कबरेत खरोखरच विश्रांती घेतली, आणखी एक रात्र (रात्री २, निसान १५), आणखी एक दिवस (दिवस २, निसान १५) आणि आणखी एक रात्र (रात्री ३, निसान १६) तो निसान १६ च्या सकाळच्या अगदी आधी उठला. पूर्ण होण्यासाठी एक दिवस अजूनही शिल्लक होता. दिवस उजाडला असताना येशूने कबरीवर मरीया मग्दालीनाला म्हटले:

"मला स्पर्श करू नकोस; कारण मी अजून माझ्या पित्याकडे गेलो नाही; पण माझ्या भावांकडे जा आणि त्यांना सांग, मी माझ्या पित्याकडे आणि तुमच्या पित्याकडे आणि माझ्या देवाकडे आणि तुमच्या देवाकडे जातो." (जॉन 20:17)

भविष्यवाणीचा आत्मा आपल्याला स्पष्ट करतो की युगांची इच्छा पृष्ठ 790 वर:

आणि मरीया आनंदाचा संदेश घेऊन शिष्यांकडे गेली.

येशूने त्याच्या लोकांची श्रद्धा स्वीकारण्यास नकार दिला जोपर्यंत त्याला खात्री नव्हती की त्याचे बलिदान पित्याने स्वीकारले आहे. तो स्वर्गीय दरबारात गेला आणि देवाकडून स्वतःला हे आश्वासन ऐकले की माणसांच्या पापांसाठी त्याचे प्रायश्चित्त पुरेसे होते, जेणेकरून त्याच्या रक्ताद्वारे सर्वांना अनंतकाळचे जीवन मिळू शकेल. पित्याने ख्रिस्तासोबत केलेल्या कराराला मान्यता दिली, तो पश्चात्तापी आणि आज्ञाधारक लोकांना स्वीकारेल आणि त्याच्या पुत्रावर प्रेम करेल तसेच त्यांच्यावर प्रेम करेल. ख्रिस्ताला त्याचे काम पूर्ण करायचे होते आणि "शुद्ध सोन्यापेक्षाही मौल्यवान माणूस बनवण्याची; ओफिरच्या सोन्याच्या तुकड्यापेक्षाही माणूस बनवण्याची" त्याची प्रतिज्ञा पूर्ण करायची होती. यशया १३:१२. स्वर्गातील आणि पृथ्वीवरील सर्व शक्ती जीवनाच्या राजकुमाराला देण्यात आली होती आणि तो पापाच्या जगात त्याच्या अनुयायांकडे परतला, जेणेकरून तो त्यांना त्याचे सामर्थ्य आणि वैभव देऊ शकेल. {डीए ३६९.२–३}

आठवड्याच्या पहिल्या दिवशी सकाळी स्वर्गात जाऊन मानवजातीच्या पापाचा संपूर्ण भार स्वर्गीय पवित्रस्थानात आणून पवित्रस्थानाच्या पडद्यावर शिंपडण्याआधी येशूची दुःखद सेवा संपली नाही. त्यानंतर तो त्याच्या पित्याकडून त्याचे रक्त स्वीकारले गेले आहे याची पुष्टी मिळविण्यास तयार झाला. अशा प्रकारे तो पापाच्या ओझ्यापासून मुक्त झाला आणि त्याचे ध्येय यशस्वी झाले आहे याची त्याला खात्री होती. गहाळ तिसरा दिवस म्हणजे येशूची स्वर्गातील त्याच्या पित्याला संक्षिप्त भेट होती, तो पृथ्वीवर परतण्यापूर्वी आणि शिष्यांसोबत आणखी ४० दिवस राहण्यासाठी, जोपर्यंत तो शेवटी स्वर्गात जाऊन आपल्यासाठी महायाजक म्हणून मध्यस्थी करत नाही तोपर्यंत त्याचे दुसरे आगमन होईपर्यंत.

१८४४ पासून स्वर्गीय पवित्रस्थान का शुद्ध करावे लागले असा प्रश्न अनेकांना पडतो. त्यांना वाटते की ते कधीही दूषित झाले नव्हते. प्रकार आणि प्रतिरूपांची अचूक समज आपल्याला आता समजते की स्वर्गीय पवित्रस्थान मानवजातीच्या सर्व पापांनी, भूतकाळातील असो वा भविष्यातील, नेमके कधी दूषित झाले होते: पुनरुत्थानानंतर लवकरच, येशूने स्वतः पापे तेथे आणली आणि पवित्रस्थानाला "दूषित" केले जेणेकरून तो नंतर (१८४४ पासून) स्वर्गीय न्यायाच्या दिवशी आपल्या पापांसाठी समेटाची सेवा सुरू करू शकेल आणि मंदिराचा पडदा आपल्या सर्व पापांपासून स्वच्छ करू शकेल.

आणि पुन्हा एकदा आपण पाहतो की देवाचे वेळापत्रक प्रकार आणि प्रतिरूपांच्या पूर्ततेबाबत किती अचूक आहे. मंदिरात पहाटेच्या आधी प्रथम फळांचा पेंढा ओवाळण्यात आला नाही, तर फक्त सकाळच्या वेळी. म्हणून, जेव्हा आपण म्हणतो की येशूचे पुनरुत्थान पेंढीच्या ओवाळण्याद्वारे प्रतीकात्मक होते, तेव्हा ते केवळ मूलभूतपणे बरोबर आहे, परंतु ते प्रकाराशी पूर्णपणे जुळत नाही. येशू सर्व पुनरुत्थानांपैकी पहिले फळ होते आणि त्याच्या कार्याची मान्यता मिळविण्यासाठी त्याला स्वर्गीय पवित्रस्थानात पित्यासमोर स्वतःला सादर करावे लागले. पहाटेच्या लगेचच मरीया मग्दालीनने त्याला स्पर्श करण्यास नकार दिला होता, परंतु नंतर त्याने प्रेषितांना परवानगी दिली. फरक असा होता की तो आधीच पित्याला दर्शन दिले होते: सर्वांचे पहिले फळ स्वर्गीय पवित्रस्थानाच्या सिंहासन कक्षात पित्याला मिळाले होते. पहिल्या फळाचा पेंढा ओवाळणे हेच तंतोतंत प्रतीक आहे आणि ते पृथ्वीच्या मध्यभागी असलेल्या तीन दिवस आणि तीन रात्रींच्या भविष्यवाणीची पूर्तता करते; गेथसेमानेच्या काळापासून पित्याने त्याच्या बलिदानाच्या अंतिम मंजुरीपर्यंत येशूची संपूर्ण आवड.

३. येशूला वधस्तंभावर चढवण्याची वेळ संध्याकाळी होणाऱ्या बलिदानाच्या दररोजच्या वधाच्या वेळी घडली. मी आधी म्हटल्याप्रमाणे, शुक्रवार हा वल्हांडण सणाच्या तयारीचा दिवस असणं अशक्य होतं, कारण जर शब्बाथाच्या तयारीचा दिवस आणि वल्हांडण सणाच्या तयारीचा दिवस जुळला तर बलिदानांच्या वेळा अशा प्रकारे बदलल्या गेल्या असतील की दररोजचा बलिदान नवव्या तासात होणार नाही. मिश्ना (पेसाचिम ५:१) नुसार, या प्रकरणात संध्याकाळचा बलिदान दुपारी १२:३० (वध) आणि दुपारी १:३० (अर्पण) दरम्यान आधीच झाला असता आणि यामुळे पुढील उताऱ्यात समस्या निर्माण झाली असती. युगांची इच्छा:

जेव्हा ख्रिस्ताच्या ओठातून "पूर्ण झाले" अशी मोठी घोषणा आली, तेव्हा मंदिरात याजक सेवा करत होते. तो संध्याकाळच्या यज्ञपशूचा तास होता.. ख्रिस्ताचे प्रतिनिधित्व करणारा कोकरा वधण्यासाठी आणला गेला होता.. त्याच्या महत्त्वपूर्ण आणि सुंदर पोशाखात, याजक उंच चाकू घेऊन उभा होता, जसे अब्राहाम त्याच्या मुलाला मारणार होता तेव्हा उभा होता. लोक उत्सुकतेने पाहत होते. पण पृथ्वी थरथर कापते आणि थरथर कापते; कारण प्रभु स्वतः जवळ येतो. एका अदृश्य हाताने मंदिराचा आतील पडदा फाटलेल्या आवाजाने वरपासून खालपर्यंत फाडला जातो, ज्यामुळे एकेकाळी देवाच्या उपस्थितीने भरलेली जागा गर्दीच्या नजरेसमोर उघडली जाते. या ठिकाणी शेकिना राहत होती. येथे देवाने दयेच्या आसनावर आपले वैभव प्रकट केले होते. महायाजकाशिवाय कोणीही या सदनिकेला मंदिराच्या इतर भागापासून वेगळे करणारा पडदा कधीही उचलला नाही. तो वर्षातून एकदा लोकांच्या पापांसाठी प्रायश्चित्त करण्यासाठी आत प्रवेश करत असे. पण पाहा, हा पडदा दोन भागात फाटला आहे. पृथ्वीवरील पवित्र स्थानातील सर्वात पवित्र स्थान आता पवित्र राहिलेले नाही.

सगळा दहशत आणि गोंधळ आहे. पुजारी बळीला मारणार आहे; पण त्याच्या निर्भय हातातून चाकू खाली पडतो, आणि कोकरू पळून जातो. देवाच्या पुत्राच्या मृत्यूमध्ये प्रकार प्रतिरूपाला भेटला आहे. महान यज्ञ झाला आहे. परमपवित्रस्थानात जाण्याचा मार्ग खुला झाला आहे. सर्वांसाठी एक नवीन आणि जिवंत मार्ग तयार झाला आहे. आता पापी, दुःखी मानवजातीला महायाजकाच्या आगमनाची वाट पाहण्याची गरज नाही. यापुढे तारणहार स्वर्गाच्या स्वर्गात याजक आणि वकील म्हणून काम करणार होता. जणू काही एक जिवंत वाणी उपासकांना बोलली होती: आता पापासाठी सर्व यज्ञ आणि अर्पणे संपली आहेत. देवाचा पुत्र त्याच्या वचनाप्रमाणे आला आहे, "हे देवा, पाहा, मी तुझी इच्छा पूर्ण करण्यासाठी येत आहे (ग्रंथाच्या खंडात माझ्याबद्दल लिहिले आहे)." "स्वतःच्या रक्ताने" तो "पवित्रस्थानात एकदाच प्रवेश करतो, आपल्यासाठी सार्वकालिक मुक्तता मिळवून." इब्री १०:७; ९:१२. {डीए ३६९.२–३}

हा शुक्रवार, २५ मे, इ.स. ३१, वसंत ऋतूतील उत्सव आणि निसान १४ दरम्यान शब्बाथासाठी एक सामान्य तयारीचा दिवस होता. निसान १३ वर नेहमी कराव्या लागणाऱ्या वल्हांडण सणाच्या तयारीशी तो जुळत नव्हता, जसे मी आशा करतो की या लेखात दाखवू शकलो असतो. एलेन जी. व्हाईट यांचे हे विधान खरे आहे आणि पुन्हा एकदा खऱ्या घटनांशी अगदी जुळते. येशू नवव्या तासाला मरण पावला आणि दररोजच्या संध्याकाळच्या बलिदानाची हीच वेळ होती. आता हे स्पष्ट झाले आहे की वल्हांडण सणावर येशूच्या मृत्युचे थेट प्रतीक वल्हांडण सण नव्हता, तर लोकांच्या पापांसाठी अर्पण करावयाचा दररोजचा बलिदानाचा कोकरू होता. वल्हांडणावर येशूच्या मृत्युने बलिदान व्यवस्था लगेचच रद्द झाली. पडदा फाटला आणि वरून देव पित्याच्या हाताने तो नष्ट झाला. चार सहस्र वर्षे टिकलेल्या भविष्यवाणीचा प्रकार आणि प्रतिरूप भेटला आणि भविष्यवाणी पूर्ण झाली. आता दररोजच्या बलिदानाची आवश्यकता नव्हती.

मध्ये पुढील लेख, मी दोन-वल्हांडण सणाच्या समस्येच्या या उपायाचे इतर महत्त्वाचे पैलू शोधून काढेन आणि चंद्र शब्बाथ पाळकांकडून माझ्या अभ्यासाविरुद्धच्या प्रतिआक्रमणाला उत्तर देईन...