मूळतः रविवार, ७ मार्च २०१० रोजी रात्री ८:५६ वाजता जर्मन भाषेत प्रकाशित झाले www.letztercountdown.org
एलेन जी. व्हाईट यांचे पहिले दृष्टान्त आणि त्यानंतरचे एक दृष्टान्त, ज्यामध्ये तिने "येशूच्या येण्याचा दिवस आणि वेळ" ची घोषणा पाहिली, हे समजून घेण्यासाठी की ओरियनमधील देवाच्या घड्याळाचा संदेश १८४४ नंतरच्या काळाच्या विरुद्ध भविष्यवाणीच्या आत्म्याच्या सर्व इशाऱ्यांना अपवाद का आहे. ती स्वतः तिच्या पहिल्या दृष्टान्तात (तिला याची जाणीव होती की नाही) म्हणते की हा अपवाद पवित्र आत्म्याच्या वर्षावाने किंवा नंतरच्या पावसाने चौकशीच्या निर्णयाच्या शेवटी घडेल. परंतु १८४७ चे त्यानंतरचे दृष्टान्त आहे जे स्पष्टपणे पीडांच्या शेवटी दिवस आणि वेळ घोषित करण्याबद्दल बोलते.
दोन्ही दृष्टान्तांचा सखोल अभ्यास करण्याऐवजी, अॅडव्हेंटिस्टांनी बराच काळ असे गृहीत धरले आहे की पहिल्या दृष्टान्तातील घोषणेचा वेळ दुसऱ्या दृष्टान्तातील क्षणासारखाच आहे आणि म्हणूनच ते येशूच्या येण्याच्या दिवसाची आणि वेळेची घोषणा पीडांच्या शेवटी ठेवतात. तथापि, हे बरोबर असू शकत नाही कारण त्यामुळे पहिल्या दृष्टान्तातील अंतिम घटनांच्या क्रमात मोठे विरोधाभास निर्माण होतात. दोन्ही दृष्टान्तांचा सखोल अभ्यास करूनच ही समस्या सोडवता येते.
खरंच, प्रत्येक दृष्टान्त अंतिम काळातील घटनांच्या प्रवाहात वेगवेगळ्या टप्प्यांवर वेगवेगळे तपशील जोडतो आणि संपूर्ण चित्र मिळविण्यासाठी आणि दोन्ही दृष्टान्त एकमेकांशी सुसंगतपणे जुळण्यासाठी त्यांची तुलना दोन्ही दृष्टान्तांमध्ये ज्या क्रमाने दिसतात त्या क्रमाने करावी लागते.
मुद्दा स्पष्ट करण्यासाठी आणि पहिल्या आणि दुसऱ्या दृष्टान्तांमध्ये "दिवस आणि तास" फरक कुठे आहेत हे दाखवण्यासाठी, मी ते तुलनात्मक तक्त्यात ठेवले आहेत. दृष्टान्तातील सर्व वाक्ये त्यांच्या मूळ क्रमाने ठेवली आहेत आणि काहीही सोडलेले नाही. या तक्त्याद्वारे तुम्ही स्वतः अभ्यास करू शकता की १,४४,००० लोकांना येशूच्या दुसऱ्या आगमनाच्या "दिवस आणि तास" चा संदेश केव्हा आणि का मिळतो जेव्हा शेवटचा पाऊस पडतो.
| पहिले दृष्टान्त, डिसेंबर १८४४ ("दिवस आणि तास" सह) | "दिवस आणि तास" असलेले दुसरे दृष्टान्त १८४७ | टिप्पण्या |
|---|---|---|
| मी कुटुंबाच्या वेदीवर प्रार्थना करत असताना, पवित्र आत्मा माझ्यावर आला आणि मला असे वाटले की अंधाराच्या जगापासून खूप वर, उंच आणि उंच होत जा. | १८४७ मध्ये, मेनमधील टॉपशॅम येथे शब्बाथ दिवशी बांधव एकत्र जमले असताना, प्रभूने मला खालील दृष्टिकोन दिला. {EW 32.1} आम्हाला प्रार्थनेचा एक असामान्य आत्मा जाणवला. आणि आम्ही प्रार्थना करत असताना पवित्र आत्मा आमच्यावर आला. आम्हाला खूप आनंद झाला. लवकरच मी पृथ्वीवरील गोष्टींमध्ये हरवून गेलो आणि देवाच्या वैभवाच्या दर्शनात गुंतलो. | हे दोन्ही दृष्टान्त एलेन जी. व्हाईट यांना मिळालेले एकमेव दृष्टान्त आहेत जिथे दिवस आणि तास जाहीर करण्यात आला होता. |
| मी जगात अॅडव्हेंट लोकांना शोधण्यासाठी वळलो, पण ते मला सापडले नाहीत, तेव्हा एक आवाज मला म्हणाला, "पुन्हा पाहा, आणि थोडे वर पहा." हे ऐकताच मी माझे डोळे वर केले आणि जगाच्या वर उंचावर एक सरळ आणि अरुंद मार्ग दिसला. या मार्गावर अॅडव्हेंट लोक शहराकडे प्रवास करत होते, जे मार्गाच्या अगदी शेवटी होते. | पहिल्या दृष्टान्ताची प्रस्तावना सुरू होते: अॅडव्हेंट लोकांनी प्रवास केलेला स्वर्गाचा मार्ग. | |
| त्यांच्या मागे मार्गाच्या सुरुवातीला एक तेजस्वी प्रकाश होता, जो एका देवदूताने मला सांगितले की मध्यरात्रीचे रडणे. हा प्रकाश संपूर्ण वाटेवर चमकला आणि त्यांच्या पायांना प्रकाश दिला जेणेकरून ते अडखळू नयेत. | त्यांच्या मागे प्रकाश, मध्यरात्रीचे रडणे, मार्गाची सुरुवात दर्शवते: ३१ ऑक्टोबर २०१९. तपासाच्या निकालाची सुरुवात. | |
| जर त्यांनी त्यांची नजर येशूवर केंद्रित केली, जो त्यांच्या अगदी समोर होता आणि त्यांना शहराकडे घेऊन जात होता, तर ते सुरक्षित होते. पण लवकरच काही जण थकले आणि म्हणाले की शहर खूप दूर आहे आणि त्यांना वाटले होते की ते आधीच त्यात प्रवेश करतील. मग येशू आपला गौरवशाली उजवा हात वर करून त्यांना प्रोत्साहन देत असे, आणि त्याच्या हातातून एक प्रकाश बाहेर पडायचा जो अॅडव्हेंट बँडवर लहरत असे आणि ते ओरडत असत, “अलेलुया!” इतरांनी उतावीळपणे त्यांच्या मागचा प्रकाश नाकारला आणि म्हटले की देवाने त्यांना इतक्या दूर नेले नव्हते. त्यांच्या मागचा प्रकाश निघून गेला, त्यांचे पाय पूर्ण अंधारात सोडून, आणि ते अडखळले आणि देवाची दृष्टी गमावली. चिन्ह आणि येशूबद्दल, आणि खाली असलेल्या अंधारात आणि दुष्ट जगात मार्गावरून खाली पडला. | मी एका देवदूताला माझ्याकडे वेगाने उडताना पाहिले. त्याने मला पृथ्वीवरून पवित्र शहरात वेगाने नेले. त्या शहरात मला एक मंदिर दिसले, ज्यामध्ये मी प्रवेश केला. पहिल्या पडद्यापर्यंत पोहोचण्यापूर्वी मी एका दारातून गेलो. हा पडदा उचलला गेला आणि मी पवित्र ठिकाणी प्रवेश केला. येथे मला धूपवेदी, सात दिवे असलेली दीपवृक्ष आणि ज्यावर सादरीकरणाची भाकर होती ती मेज दिसली. पवित्राचे वैभव पाहिल्यानंतर, येशूने दुसरा पडदा उचलला आणि मी पवित्रस्थानात गेलो. {EW 32.2} मी पाहिले की देवाला अशी मुले आहेत जी शब्बाथ पाहत नाहीत आणि पाळत नाहीत. त्यांनी त्यावरील प्रकाश नाकारला नाही. | दुसऱ्या दृष्टान्ताची प्रस्तावना सुरू होते: येशूच्या “उजव्या हातातून” येणारा विशेष प्रकाश म्हणजे: १. शब्बाथ २. आरोग्य संदेश हा तिसऱ्या देवदूताचा संदेश आहे. दोन्ही सिद्धांत मार्गावर अॅडव्हेंट लोकांसोबत जातात. आणि जे त्यावर विश्वास ठेवत नाहीत आणि त्याचे रक्षण करत नाहीत ते मार्गावरून पडतात. दोन्ही दृष्टांतांच्या प्रस्तावना इथपर्यंत पोहोचतात. हे देवाच्या लोकांच्या वडिलांच्या शिकवणींवरील विश्वासूपणाबद्दल आहे (मध्यरात्रीचा आवाज), शब्बाथ आणि आरोग्य संदेश. आतापर्यंत शेवटचा पाऊस, मोठा आक्रोश किंवा क्लेश याबद्दल एकही शब्द नाही. दोन्ही दृष्टान्तांमधील विषय फक्त शिकवण आणि मार्गावरील विश्वासूपणा आणि येशूला विसरून जाऊ नये हा आहे. |
| लवकरच आम्हाला ऐकू आले की देवाचा आवाज सारखे बरेच पाणी, ज्याने आपल्याला येशूच्या येण्याचा दिवस आणि घटका दिली. | अचानक, जवळजवळ अनपेक्षितपणे, आपल्याला देवाचा आवाज "अनेक पाण्यासारखा" ऐकू येतो जो पहिल्या दृष्टान्तात येशूच्या येण्याचा दिवस आणि वेळ जाहीर करतो. आणि, पाहा, देवाचा महिमा [देवाचे सिंहासन] इस्राएलचे लोक आले पूर्वेचा मार्ग [ओरियन]: आणि त्याचा आवाज जणू काही अनेक पाणी: आणि पृथ्वी त्याच्या तेजाने प्रकाशली. (यहेज्केल ४३:२) | |
| जिवंत संत, ज्यांची संख्या १,४४,००० होती, त्यांना माहित होते आणि समजले होते आवाज, तर दुष्टांना वाटले की ते मेघगर्जना आणि भूकंप. | आणि मी ऐकले की आकाशातून येणारा आवाज, अनेक पाण्याच्या आवाजासारखा, आणि एका महान व्यक्तीच्या आवाजाप्रमाणे मेघगर्जना: आणि मी वीणा वाजवणाऱ्यांचा वीणा वाजवण्याचा आवाज ऐकला. (प्रकटीकरण १४:२) १,४४,००० जणांचे शिक्कामोर्तब करण्याचे दृश्य प्रकटीकरण १४:२ च्या या वचनाशी जोडलेले आहे. | |
| जेव्हा देवाने वेळ बोलली, तेव्हा त्याने आपल्यावर पवित्र आत्मा ओतला, आणि आमचे चेहरे देवाच्या तेजाने उजळले आणि चमकू लागले, जसे मोशे सीनाय पर्वतावरून खाली आला तेव्हा झाला होता. {EW 14.1} | आणि संकटाच्या वेळी, आपण पवित्र आत्म्याने भरले गेलो. आम्ही बाहेर पडलो आणि शब्बाथाची अधिक स्पष्टपणे घोषणा केली. | हा आता सर्वात महत्त्वाचा मुद्दा आहे. “जेव्हा देवाने वेळ बोलली तेव्हा त्याने आपल्यावर पवित्र आत्मा ओतला” हे दुसऱ्या दृष्टांताच्या समांतर आहे आणि संकटाच्या काळाची सुरुवात दर्शवते. दोन टप्पे आहेत: दयेचे दार बंद होण्यापूर्वीचा "लहान" संकटाचा काळ आणि दयेचे दार बंद झाल्यानंतरचा "मोठा" संकटाचा काळ; पीडांचा काळ. फक्त "थोड्याशा" संकटाच्या काळातच बॅबिलोनमध्ये अजूनही राहिलेल्या उर्वरित लोकांना बोलावण्यासाठी शब्बाथाचा शेवटचा उपदेश केला जाईल. याला म्हणतात: मोठ्याने ओरडणे (दुसरा दृष्टान्त पहा). १,४४,००० लोकांना "थोड्या" संकटाच्या वेळी पवित्र आत्मा मिळेल जेणेकरून ते "मोठ्याने ओरडून" महान कार्य पूर्ण करतील. आणि दोन्ही दृष्टान्तांच्या तुलनेत, आपण पाहतो की हे येशूच्या येण्याच्या "दिवस आणि घटके" चा समावेश असलेल्या संदेशाशी जोडलेले आहे. अमेरिकेत रविवारचा कायदा जाहीर होणार आहे हे १,४४,००० लोकांना कळेल तेव्हा मोठा आक्रोश सुरू होईल. |
| त्या १,४४,००० जणांवर शिक्कामोर्तब झाले आणि ते पूर्णपणे एकत्रित झाले. | मोठ्याने ओरडल्याने सर्व १,४४,००० जणांवर शिक्कामोर्तब पूर्ण होते. ते एकाच विश्वासात पूर्णपणे एकत्रित आहेत. | |
| त्यांच्या कपाळावर लिहिले होते, देव, नवीन जेरुसलेम आणि येशूचे नवीन नाव असलेला एक तेजस्वी तारा. | त्यांच्याकडे फक्त तीन विचार आहेत: येशूला विश्वासूपणा (शब्बाथ), नवीन जेरुसलेम (दुसरे आगमन) आणि ओरियन संदेश कारण ते प्रकट करते येशूचे नवीन नाव. | |
| आमच्या आनंदी, पवित्र राज्यात दुष्ट लोक संतापले होते., | या चर्च आणि नाममात्र अॅडव्हेंटिस्टना संताप आला, कारण ते शब्बाथ सत्याचे खंडन करू शकले नाहीत. आणि यावेळी देवाच्या निवडलेल्या सर्वांना स्पष्टपणे दिसले की आपल्याकडे सत्य आहे, आणि ते बाहेर आले आणि आमच्यासोबत छळ सहन केला. | आता मोठ्याने ओरडताना (आणि ही शुद्ध अॅडव्हेंटिस्ट शिकवण आहे) दुष्ट रागावतात, कारण १,४४,००० लोक अवशेषांना जोरदारपणे हाक मारतील. म्हणून, हिंसक छळ सुरू होतो. |
| मी त्या देशात तलवार, दुष्काळ, रोगराई आणि मोठा गोंधळ पाहिला. | त्याच वेळी, पृथ्वीवर नैसर्गिक आपत्ती, दुष्काळ आणि साथीचे आजार आहेत. | |
| आणि आमच्यावर हात टाकण्यासाठी हिंसकपणे धावून येईल आम्हाला तुरुंगात टाकले, | पहिल्या दृष्टान्तात आपल्याला एकाच वाक्यात क्लेशाचे दोन्ही भाग दोन भागांसह दिसतात: १. अडचणीचा छोटासा काळ सुरू होतो: तुरुंगवास, मृत्युदंड नाही. आपण तुरुंगात जाऊ शकतो आणि बरेच जण अजूनही शहीद म्हणून मरतील कारण दयेचे दार अजूनही उघडे आहे. | |
| जेव्हा आपण परमेश्वराच्या नावाने हात पुढे करू आणि ते असहाय्यपणे जमिनीवर पडतील. | दुष्टांना वाटले की आम्ही त्यांच्यावर शिक्षा आणली आहे, आणि ते उठले आणि त्यांनी सल्लामसलत केली पृथ्वीला आपल्यापासून मुक्त करण्यासाठी, असा विचार करून की मग वाईट थांबेल. {EW 33.2} संकटाच्या वेळी आम्ही सर्वजण शहरे आणि खेड्यांमधून पळून गेलो, पण दुष्टांनी त्यांचा पाठलाग केला, जे तलवार घेऊन संतांच्या घरात घुसले. त्यांनी आम्हाला मारण्यासाठी तलवार उगारली, पण ती तुटली आणि गवताच्या तुकड्यासारखी शक्तीहीन पडली. | २. मोठ्या संकटाचा काळ सुरू होतो: मृत्युदंडाचा हुकूम. आपल्याला देवदूतांचे संरक्षण मिळेल आणि दुष्ट आपल्याला आता मारू शकणार नाहीत. आता एकाही शहीदाने मरणे अर्थपूर्ण राहणार नाही, कारण दयेचे दार बंद झाल्यामुळे कोणीही वाचणार नाही. |
| मग आम्ही सर्वांनी सुटकेसाठी दिवसरात्र ओरड केली आणि देवासमोर हाक आली. | दुसऱ्या दृष्टान्तात "याकोबाच्या संकटाचा काळ". आपण आधीच म्हटल्याप्रमाणे, आपण निश्चितच संकटाच्या मोठ्या काळात आहोत! | |
| सूर्य उगवला आणि चंद्र स्थिर राहिला. ओढे वाहणे बंद झाले. | पीडा: सूर्य आणि चंद्र स्थिर राहिले त्यांच्या वस्तीत, तुझ्या बाणांच्या प्रकाशाने आणि तुझ्या चमकदार भाल्याच्या तेजाने ते गेले. तू क्रोधाने देशातून चाललास, रागाने राष्ट्रांना तुडवलेस. तू तुझ्या लोकांच्या तारणासाठी निघालास, तुझ्या अभिषिक्तासह तारणासाठी निघालास; तू दुष्टांच्या घराण्याचे डोके फोडलेस, मानेच्या पायापर्यंतचा पाया उघडून टाकलास. सेला. (हबक्कूक ३:११-१३) | |
| काळे, जड ढग आले आणि एकमेकांवर आदळले.. पण एक होता स्थिर वैभवाचे स्पष्ट स्थान, देवाचा आवाज कुठून आला जणू काही अनेक पाण्याने आकाश आणि पृथ्वी हादरवली. आकाश उघडले आणि बंद झाले आणि गोंधळले. पर्वत वाऱ्यातल्या बोरूसारखे थरथरले आणि सर्वत्र खडकाळ दगड बाहेर फेकले. समुद्र भांड्यासारखा उकळत होता आणि जमिनीवर दगड फेकत होता. | EGW च्या दुसऱ्या व्हिजनमध्ये आमच्याकडे या खास क्षणाबद्दल अधिक तपशील आहेत: काळे, जड ढग वर आले आणि एकमेकांवर आदळले. वातावरण वेगळे झाले आणि मागे सरकले; मग आपण मोकळ्या जागेतून वर पाहू शकलो मृगशीर्ष नक्षत्र, देवाचा आवाज कुठून आला? त्या मोकळ्या जागेतून पवित्र शहर खाली येईल. मी पाहिले की पृथ्वीच्या शक्ती आता हादरत आहेत आणि जेणेकरून घटना क्रमाने घडतील. युद्ध, आणि युद्धाच्या अफवा, तलवार, दुष्काळ आणि रोगराई प्रथम पृथ्वीच्या शक्तींना हादरवतील, नंतर देवाचा आवाज सूर्य, चंद्र आणि तारे आणि या पृथ्वीलाही हादरवेल. मी पाहिले की युरोपमधील शक्तींचे हादरणे हे काही शिकवतात तसे स्वर्गाच्या शक्तींचे हादरणे नाही, तर ते संतप्त राष्ट्रांचे हादरणे आहे. {EW 41.2} | |
| आणि देवाने येशूच्या येण्याचा दिवस आणि वेळ सांगितली आणि त्याने चिरंतन करार त्याच्या लोकांना, तो एक वाक्य बोलला, आणि नंतर थांबला, जेव्हा शब्द पृथ्वीवरून फिरत होते. देवाचे इस्राएल डोळे वर करून उभे राहिले, यहोवाच्या मुखातून येणारे शब्द ऐकत होते आणि पृथ्वीवर मोठ्याने गडगडाटाच्या आवाजासारखे ते ऐकत होते. ते खूप गंभीर होते. आणि प्रत्येक वाक्याच्या शेवटी संतांनी ओरडले, "महिमा! अल्लेलुया!" त्यांचे चेहरे देवाच्या तेजाने उजळले होते; आणि ते तेजाने चमकले, जसे मोशे सीनायवरून खाली आला तेव्हा त्याचा चेहरा चमकला. | आता आपण दुसऱ्यांदा "दिवस आणि घटका" ऐकतो. दोनदा का? पहिल्यांदाच ते ओरियन संदेशाच्या आकलनातून एक वचन होते, जे आपल्याला आशा देते आणि आपल्याला किती काळ त्रास सहन करावा लागेल याचे ज्ञान देते, तसेच आपल्या विश्वासाचे हरवलेले स्तंभ पुन्हा दाखवते आणि १,४४,००० लोकांना त्यांच्याशी एकत्र करते. आता विश्वासू लोकांना सार्वकालिक करार (२ * १२) मिळतो. प्राचीन इस्राएलच्या १२ वंशांना आणि आध्यात्मिक इस्राएलच्या १२ वंशांना. हे देखील तेव्हाच घडते जेव्हा विशेष पुनरुत्थान होते; आणि तिसऱ्या देवदूताचा संदेश घोषित करताना मरण पावलेल्या सर्वांचे पुनरुत्थान होते. कृपया लक्षात घ्या, पवित्र आत्म्याबद्दल आता काहीही बोलले जात नाही, कारण तो संकटाच्या छोट्या काळाच्या सुरुवातीपूर्वीच ओतला गेला होता! | |
| मग सैतानाच्या सभास्थानाला कळले की देवाने आपल्यावर प्रेम केले आहे जे एकमेकांचे पाय धुवू शकतात आणि पवित्र चुंबनाने भावांना अभिवादन करू शकतात, आणि त्यांनी आमच्या पायांवर नमन केले. {EW 15.1} | दुष्ट लोक त्यांच्याकडे वैभवासाठी पाहू शकत नव्हते. आणि जेव्हा देवाचा शब्बाथ पवित्र ठेवून त्यांचा सन्मान करणाऱ्यांना कधीही न संपणारा आशीर्वाद घोषित करण्यात आला, तेव्हा पशू आणि त्याच्या प्रतिमेवर विजयाचा एक मोठा जयघोष झाला. त्यानंतर जयंती सुरू झाली, जेव्हा जमीन विश्रांती घेईल. मी धार्मिक दासाला विजयाने उठताना आणि त्याला बांधलेल्या साखळ्या झटकताना पाहिले, तर त्याचा दुष्ट मालक गोंधळलेला होता आणि त्याला काय करावे हे कळत नव्हते; कारण दुष्टांना देवाच्या आवाजाचे शब्द समजत नव्हते. | आता दुष्टांना समजले आहे. ते संतांचे "चमकणारे चेहरे" पाहतात आणि कोण नेहमीच बरोबर होते हे ओळखतात. सैतानाचे सभास्थान म्हणजे सार्डिसचे लोक जे १४४,००० लोकांकडे सत्य आहे यावर विश्वास ठेवत नव्हते. (आणि अर्थातच त्यांनी ओरियन संदेशावर विश्वास ठेवला नाही.) टिप्पणी: "पवित्र चुंबन" हे एक रूपक आहे जे दाखवते की कोणते चर्च देवाचे शेवटचे चर्च बनवत आहे: फिलाडेल्फिया, ज्याचा अर्थ "बंधुप्रेम" आहे. |
| लवकरच आमची नजर पूर्वेकडे वळली, कारण एक छोटासा काळा ढग दिसला होता, जो माणसाच्या हाताएवढा मोठा होता, जो आम्हा सर्वांना माहित होता. ते मनुष्याच्या पुत्राचे चिन्ह होते. | लवकरच मोठा पांढरा ढग दिसू लागला. तो पूर्वीपेक्षाही अधिक सुंदर दिसत होता. त्यावर मनुष्याचा पुत्र बसला होता. सुरुवातीला आम्हाला ढगावर येशू दिसला नाही, परंतु तो पृथ्वीजवळ येताच आम्हाला त्याचे सुंदर व्यक्तिमत्व दिसू लागले. हा ढग, जेव्हा तो पहिल्यांदा दिसला, ते स्वर्गात मनुष्याच्या पुत्राचे चिन्ह होते. | आता शेवटी येशूच्या दुसऱ्या आगमनाच्या वेळी ढग दिसतो. दोन्ही दृष्टान्त एकमेकांशी समांतर आहेत. |
| आम्ही सर्वजण शांतपणे ढगाकडे पाहत होतो, तो ढग जवळ येत होता आणि हलका, तेजस्वी आणि अधिक तेजस्वी होत होता, तोपर्यंत तो एक मोठा पांढरा ढग बनला. तळ अग्नीसारखा दिसत होता; ढगावर एक इंद्रधनुष्य होते, तर त्याच्याभोवती दहा हजार देवदूत एक अतिशय सुंदर गीत गात होते; आणि त्यावर मनुष्याचा पुत्र बसला होता. त्याचे केस पांढरे आणि कुरळे होते आणि त्याच्या खांद्यावर पडलेले होते; आणि त्याच्या डोक्यावर अनेक मुकुट होते. त्याचे पाय अग्नीसारखे दिसत होते; त्याच्या उजव्या हातात एक धारदार विळा होता; त्याच्या डाव्या हातात चांदीचा कर्णा होता. त्याचे डोळे अग्नीच्या ज्वालेसारखे होते, जे त्याच्या मुलांना आतून शोधत होते. मग सर्व चेहरे फिके पडले आणि देवाने नाकारलेले काळे झाले. मग आम्ही सर्वजण ओरडलो, "कोण टिकू शकेल? माझा झगा निष्कलंक आहे का?" मग देवदूतांनी गाणे थांबवले आणि काही काळ भयानक शांतता पसरली, जेव्हा येशू म्हणाला: "ज्यांचे हात स्वच्छ आणि अंतःकरण शुद्ध आहे ते उभे राहू शकतील; माझी कृपा तुमच्यासाठी पुरेशी आहे." हे ऐकून आमचे चेहरे उजळले आणि प्रत्येक हृदय आनंदाने भरून गेले. आणि देवदूतांनी एक सुर वर वाजवली आणि पुन्हा गायले, तर ढग पृथ्वीच्या जवळ आला. {EW 15.2} | सातवा शिक्का सुरू होतो. | |
| मग येशूचा चांदीचा कर्णा वाजला, तो अग्नीच्या ज्वाळांनी वेढलेल्या ढगातून खाली आला. त्याने ई च्या कबरींकडे पाहिले. झोपलेले संत, नंतर त्याने आपले डोळे आणि हात स्वर्गाकडे वर केले, आणि "जागे व्हा! जागे व्हा! जागे व्हा! धुळीत झोपलेल्यांनो, उठा." असे ओरडले. मग एक मोठा भूकंप झाला. कबरी उघडल्या आणि मेलेले वर आले. अमरत्वाने धारण केलेले. | देवाच्या पुत्राचा आवाज आला अगोदर निर्देश केलेल्या बाबीसंबंधी बोलताना झोपलेले संत, कपडे घातलेले तेजस्वी अमरत्व. | सातवा कर्णा आणि येशूवर विश्वास ठेवून मरण पावलेल्या सर्वांचे पुनरुत्थान, मोठ्या लोकसमुदायाचा एक मोठा भाग. |
| 144,000 मृत्यूने त्यांच्यापासून दूर गेलेल्या त्यांच्या मित्रांना ओळखून ते ओरडले, "अलेलुया!" आणि त्याच क्षणी आपण बदललो आणि त्यांच्याशी जोडले गेलो हवेत प्रभूला भेटण्यासाठी. {EW 16.1} | जिवंत संत एका क्षणात बदलले गेले आणि त्यांच्यात अडकले गेले ढगाळ रथात. | जिवंत संत अमरत्वाने धारण केलेले आहेत. |
| आम्ही सर्वजण एकत्र ढगात प्रवेश केला आणि काचेच्या समुद्राकडे जाताना सात दिवस झाले, जेव्हा येशूने मुकुट आणले आणि त्याच्या उजव्या हाताने ते आमच्या डोक्यावर ठेवले. त्याने आम्हाला सोन्याचे वीणा आणि विजयाचे हस्तरेषा दिल्या. येथे काचेच्या समुद्रावर १,४४,००० जण एका परिपूर्ण चौकात उभे होते. त्यापैकी काहींचे मुकुट खूप तेजस्वी होते, तर काहींचे तेजस्वी नव्हते. काही मुकुटांवर ताऱ्यांचे जड भारी दिसत होते, तर काहींचे थोडेच होते. सर्वजण त्यांच्या मुकुटांनी पूर्णपणे समाधानी होते. आणि ते सर्व त्यांच्या खांद्यापासून पायांपर्यंत एक भव्य पांढरा झगा परिधान करून होते. आम्ही काचेच्या समुद्रावरून शहराच्या वेशीपर्यंत कूच करत असताना देवदूत आमच्याभोवती होते. येशूने आपला पराक्रमी, गौरवशाली हात वर केला, मोत्यासारखा दरवाजा धरला, त्याच्या चमकदार बिजागरांवर तो परत फिरवला आणि आम्हाला म्हणाला, “तुम्ही माझे रक्ताने आपले कपडे धुतले आहेत, माझ्या सत्यासाठी खंबीरपणे उभे राहिला आहात, आत या.” आम्ही सर्वजण आत गेलो आणि आम्हाला वाटले की शहरात आपला पूर्ण अधिकार आहे. {EW 16.2} | ते वरच्या दिशेने फिरत असताना सर्वत्र तेजस्वी दिसत होते. रथाच्या दोन्ही बाजूला पंख होते आणि त्याच्या खाली चाके होती. आणि रथ वरच्या दिशेने फिरत असताना, चाके ओरडत होती, "पवित्र", आणि पंख, हलत असताना, "पवित्र", आणि ढगाभोवती पवित्र देवदूतांचा समूह ओरडत होता, "पवित्र, पवित्र, पवित्र, सर्वशक्तिमान परमेश्वर देव!" आणि ढगातील संत ओरडत होते, "महिमा! अल्लेलुया!" आणि रथ पवित्र शहराकडे वर वळला. येशूने सुवर्णनगरीचे दरवाजे उघडले आणि आम्हाला आत नेले. येथे आमचे स्वागत करण्यात आले, कारण आम्ही "देवाच्या आज्ञा" पाळल्या होत्या आणि आम्हाला "जीवनाच्या झाडावर अधिकार" होता. | ओरियनमधील काचेच्या समुद्रापर्यंत "रथातून" संतांचा प्रवास. येशूकडून संतांना मुकुट घालणे. सुवर्णनगरीत प्रवेश करत आहे. जीवनाच्या झाडापर्यंत. |
| येथे आपण पाहिले की जीवनाचे झाड आणि देवाचे सिंहासन. सिंहासनातून पाण्याची शुद्ध नदी निघाली आणि नदीच्या दोन्ही बाजूला जीवनाचे झाड होते. नदीच्या एका बाजूला एका झाडाचे खोड होते आणि नदीच्या दुसऱ्या बाजूला एक खोड होते, दोन्ही शुद्ध, पारदर्शक सोन्याचे बनलेले होते. सुरुवातीला मला वाटले की मी दोन झाडे पाहिली आहेत. मी पुन्हा पाहिले आणि पाहिले की ते एका झाडाच्या वरच्या बाजूला एकत्र आले होते. तर ते जीवनाच्या नदीच्या दोन्ही बाजूला जीवनाचे झाड होते. त्याच्या फांद्या आम्ही जिथे उभे होतो तिथे वाकल्या आणि फळ तेजस्वी होते; ते चांदीमध्ये मिसळलेल्या सोन्यासारखे दिसत होते. {EW 17.1} ... | जीवनवृक्ष आणि स्वर्गाच्या तपशीलांसह पहिल्या दर्शनाचा उपसंहार. |
स्पष्टीकरणे आणि टिप्पण्या
१. दृष्टी १: "लवकरच आम्हाला देवाचा आवाज अनेक पाण्यासारखा ऐकू आला, ज्याने आम्हाला येशूच्या येण्याचा दिवस आणि वेळ दिली." {EW 14.1}
या संदर्भात "लवकरच" हा शब्द खूपच असामान्य आहे. आतापर्यंत अनेक अॅडव्हेंटिस्ट मानतात तसे हे दृश्य पीडांच्या शेवटी घडू शकते का? पीडांनंतर संतांच्या भावना "लवकरच" व्यक्त करू शकत नव्हते कारण ते त्यांच्या प्रभूच्या ढगांमध्ये येण्याची आतुरतेने वाट पाहत असतील. "लवकरच" म्हणजे एक घटना घडते हे व्यक्त करणे.
अ) अपेक्षेपेक्षा लवकर, किंवा
ब) ते कोणत्याही प्रकारे अपेक्षित नव्हते.
"लवकरच" या शब्दाचे दोन्ही संभाव्य अर्थ पीडांच्या काळाच्या शेवटी लागू होऊ शकत नाहीत. एलेन जी. व्हाईट यांचे खालील उद्धरण पहा:
ते त्यांच्या कमांडरच्या संदेशाची वाट पाहत आहेत की ते त्यांना त्यांच्या संकटातून बाहेर काढतील. पण त्यांना अजून थोडी वाट पहावी लागेल. देवाच्या लोकांनी तो प्याला प्यावा आणि बाप्तिस्मा घेतला पाहिजे. तोच विलंब, त्यांच्यासाठी इतका वेदनादायक, हे त्यांच्या विनंत्यांना सर्वोत्तम उत्तर आहे. प्रभूच्या कार्याची विश्वासूपणे वाट पाहण्याचा प्रयत्न करताना, त्यांना विश्वास, आशा आणि संयम दाखवण्यास प्रवृत्त केले जाते, जे त्यांच्या धार्मिक अनुभवादरम्यान खूप कमी प्रमाणात वापरले गेले आहेत. ... {जीसी 630.2}
"लवकरच" हा शब्द अशा संदर्भात वापरता येत नाही जिथे संत पीडांच्या शेवटी प्रभूच्या आगमनाची आतुरतेने वाट पाहत आहेत.
२. ग्रेट कॉन्ट्रोव्हर्सी, ६३०.२: “पण त्यांना अजून थोडी वाट पहावी लागेल. देवाच्या लोकांनी तो प्याला प्यावा आणि बाप्तिस्मा घेतला पाहिजे. तोच विलंब, त्यांच्यासाठी खूप वेदनादायक, त्यांच्या याचिकांना सर्वोत्तम उत्तर आहे.”
आता शेवटच्या कोटात आपण काहीतरी आश्चर्यकारक वाचतो: “द खूप उशीर"त्यांना खूप वेदना होतात"... विलंब म्हणजे काय? एखादी गोष्ट पुढे ढकलली किंवा पुढे ढकलली तर विलंब हा शब्द वापरला जातो. परंतु हे फक्त तेव्हाच शक्य आहे जेव्हा आपण प्रथम निश्चित तारीख ज्यावरून आपण असे म्हणू शकतो की ते पुढे ढकलण्यात आले किंवा पुढे ढकलण्यात आले. एलेन जी. व्हाईट येथे पीडांच्या काळाच्या शेवटी दिवस आणि घटकेच्या घोषणेनंतरच्या परिस्थितीबद्दल बोलू शकत नाहीत, कारण त्यानंतर "पवित्र करार" आधीच दिला जाईल आणि आता कोणताही विलंब राहणार नाही.
"विलंब" हा आधी दिलेल्या वचनाशी संबंधित असावा. संतांनी येशूची एका निश्चित तारखेला अपेक्षा केली होती. त्यांच्याकडे येशूच्या येण्याचा दिवस आणि वेळ आधीच होती. पण आता, तो आणखी एक छोटा वेळ पुढे ढकलतो... आशा आहे! हा विलंब त्यांच्यासाठी वेदनादायक आहे, कारण त्यांनी येशूची आधीच अपेक्षा केली होती. आणि हे फक्त संकट सुरू होण्यापूर्वी दृष्टान्त १ मध्ये पवित्र आत्म्याच्या वर्षावाच्या दिवसाच्या आणि घटकेच्या संदेशाशी संबंधित असू शकते: ओरियन संदेश.
३. दृष्टी १: “जेव्हा देवाने वेळ सांगितली, तेव्हा त्याने आपल्यावर पवित्र आत्मा ओतला आणि आपले चेहरे देवाच्या तेजाने उजळू लागले आणि चमकू लागले, जसे मोशे सीनाय पर्वतावरून खाली आला तेव्हा झाला होता.” {EW 14.1}
फक्त हे श्लोक वाचले तर, कदाचित वेळ अशी असेल:
अ) नंतरचा पाऊस, कारण पवित्र आत्मा ओतला जातो, किंवा
ब) पीडांच्या काळाच्या शेवटी येशू पुन्हा येईल तेव्हा संतांचे गौरव (जसे बहुतेक अॅडव्हेंटिस्ट मानतात).
दृष्टान्त २ मध्ये आपण पवित्र आत्मा पुन्हा ओतला जात असल्याचे वाचत नाही; आणि आपल्याला खात्री आहे की बायबलमध्ये फक्त 'प्रारंभिक आणि शेवटचा' पाऊस पडतो. पवित्र आत्मा तीन वेळा ओतला जातो असे आपल्याला वाटेल असा कोणताही शास्त्रीय पुरावा नाही.
परंतु अजूनही असे पुरावे आहेत की हा क्षण दृष्टान्त २ मधील क्षणासारखा असू शकत नाही. दिवस आणि तासाच्या पहिल्या घोषणेच्या वेळेचा मुद्दा दृष्टान्त १ च्या मजकुरात थोड्या वेळाने शेवटच्या दिवसाच्या घटनांच्या क्रमाने अगदी स्पष्टपणे परिभाषित केला आहे. जर आपण दृष्टान्त १ च्या वाक्यांशानुसार दिवस आणि तासाच्या घोषणेच्या क्षणापर्यंत अनुसरण केले तर आपल्याला संकटाबद्दल आधी एकही शब्द दिसत नाही. स्वर्गाकडे जाण्याच्या मार्गाचे वर्णन, सिद्धांतांचे पालन करण्याची सूचना आणि येशूशी विश्वासू राहण्याची सूचना आहे.
दृष्टी १ च्या पुढील वाक्यांशांमध्ये गुरुकिल्ली आहे...
त्या १,४४,००० जणांवर शिक्का मारण्यात आला होता आणि ते पूर्णपणे एकत्र आले होते. त्यांच्या कपाळावर लिहिले होते, देव, नवे जेरुसलेम आणि येशूचे नवे नाव असलेला एक तेजस्वी तारा. आमच्या आनंदी, पवित्र स्थितीत दुष्टांना राग आला., आणि जेव्हा आम्ही प्रभूच्या नावाने हात पुढे करू तेव्हा ते आमच्यावर हात टाकण्यासाठी जोरात धावून येतील आणि ते जमिनीवर असहाय्य पडतील.
हे निःसंशयपणे संतांच्या छळाबद्दल बोलत आहे. आता पुन्हा वाचा आणि शोधा का छळ येतो का? ते येते कारण of संतांची पवित्र अवस्था. आणि हे काय आहे ही आनंदी, पवित्र अवस्था कशामुळे येते? ती म्हणजे... दिवस आणि घटका आणि पवित्र आत्मा (शिक्कामोर्तब) आधीच प्राप्त करणे. दृष्टान्त २ मध्ये सांगितल्याप्रमाणे घटनांचा हा उलट क्रम आहे:
यामुळे चर्च आणि नाममात्र अॅडव्हेंटिस्ट संतापले, कारण ते शब्बाथ सत्याचे खंडन करू शकले नाहीत. आणि यावेळी देवाच्या निवडलेल्या सर्वांना स्पष्टपणे दिसले की आपल्याकडे सत्य आहे, आणि ते बाहेर आले आणि आमच्यासोबत छळ सहन केला. मी देशात तलवार, दुष्काळ, रोगराई आणि मोठा गोंधळ पाहिला. दुष्टांना वाटले की आपण त्यांच्यावर न्यायदंड आणला आहे, आणि त्यांनी उठून पृथ्वीवरून आपला नाश करण्याचा कट रचला, असा विचार करून की मग वाईट थांबेल.
संकटाच्या वेळी आम्ही सर्वजण पळून गेलो शहरे आणि खेड्यांमधून, पण होते दुष्टांनी पाठलाग केलेला, जो तलवारीने संतांच्या घरात घुसला. त्यांनी आम्हाला मारण्यासाठी तलवार उगारली, पण ती तुटली आणि गवताच्या तुकड्यासारखी शक्तीहीन पडली. मग आम्ही सर्वांनी सुटकेसाठी दिवसरात्र ओरड केली आणि देवासमोर हाक आली. ... आणि देवाने येशूच्या येण्याचा दिवस आणि वेळ सांगितली आणि त्याच्या लोकांना सार्वकालिक करार दिला.तो एक वाक्य बोलला आणि थांबला, आणि ते शब्द पृथ्वीवर पसरत होते. देवाचे इस्राएल लोक आपले डोळे वर लावून उभे होते, आणि यहोवाच्या मुखातून निघणारे ते शब्द, जे मोठ्या गडगडाटाप्रमाणे पृथ्वीवर पसरत होते, ते ऐकत होते. ते दृश्य अत्यंत गंभीर होते. आणि प्रत्येक वाक्याच्या शेवटी संत ‘गौरव! हालेलुया!’ असा जयघोष करत होते. त्यांचे चेहरे देवाच्या गौरवाने उजळून निघाले होते; आणि जसे मोशे सीनाय पर्वतावरून खाली उतरला तेव्हा त्याचा चेहरा चमकला होता, तसे ते त्या गौरवाने झळकत होते.पूर्वोत्तर २६९.१–२७०.१}
येथे प्रथम छळ येतो आणि नंतर दिवस आणि घटकेची घोषणा होते. बहुतेक अॅडव्हेंटिस्टांनी स्वीकारलेला हा एकमेव काळ आहे आणि ते दोन्ही दृष्टांतांमध्ये ते लागू करत आहेत. पण घटनांचा क्रम आणि देखील घटनांची कारणे वेगळे आहेत!
खरंच, दृष्टान्त १ मध्ये दिवस आणि तासाची घोषणा कारणे छळ. आणि दृष्टान्त २ मध्ये घोषणा समाप्त छळ!
४. दृष्टांत २ मध्ये वाचा: “दुष्ट लोक त्यांच्याकडे वैभवासाठी पाहू शकत नव्हते. आणि जेव्हा देवाचा शब्बाथ पवित्र ठेवून ज्यांनी त्याचा सन्मान केला त्यांच्यावर कधीही न संपणारा आशीर्वाद घोषित करण्यात आला, त्या पशूवर आणि त्याच्या मूर्तीवर विजयाचा मोठा जयघोष झाला. मग योबेल सुरू झाला, जेव्हा जमीन विश्रांती घेईल.”
सुरुवातीला आपल्याला माहिती दिली जाते की दुष्ट लोक संतांकडे पाहूही शकत नाहीत कारण ते त्यांच्या वैभवाचे प्रतिबिंब पाहतात. जर ते आता त्यांच्यावर पाहूही शकत नसतील तर ते त्यांच्यावर हात कसा टाकू शकतात? मग, हे निश्चितच संकटाच्या शेवटी आहे कारण विजयाचा जयजयकार (!) देखील ऐकू येतो. आणि दृष्टान्त १ मध्ये, दिवस आणि घटकेच्या घोषणेनंतर आपण विजयाबद्दल काहीही वाचत नाही, परंतु त्या संकटाशिवाय सुरू कारण, जसे आपण पहिल्या दृष्टान्तात वाचले आहे:
त्या १,४४,००० जणांवर शिक्का मारण्यात आला होता आणि ते पूर्णपणे एकत्र आले होते. त्यांच्या कपाळावर लिहिले होते, देव, नवे जेरुसलेम आणि येशूचे नवे नाव असलेला एक तेजस्वी तारा. आमच्या आनंदी, पवित्र स्थितीत दुष्टांना राग आला., आणि जेव्हा आम्ही प्रभूच्या नावाने हात पुढे करू तेव्हा ते आमच्यावर हात टाकण्यासाठी जोरात धावून येतील आणि ते जमिनीवर असहाय्य पडतील.
दृष्टी २ ची तुलना करा! दिवस आणि घटकेच्या घोषणेनंतर आता कोणतेही संकट नाही:
“मी धार्मिक दासाला विजयाने उठताना आणि त्याला बांधलेल्या साखळ्या झटकून टाकताना पाहिले, जेव्हा त्याचा दुष्ट मालक गोंधळलेला होता आणि त्याला काय करावे हे कळत नव्हते; कारण दुष्टांना देवाच्या वाणीचे शब्द समजत नव्हते.
लवकरच तो मोठा पांढरा ढग दिसू लागला. ते पूर्वीपेक्षाही अधिक सुंदर दिसत होते. त्यावर मनुष्याचा पुत्र बसला होता. सुरुवातीला आम्हाला ढगावर येशू दिसला नाही, परंतु जसजसे ते पृथ्वीजवळ येत गेले तसतसे आम्हाला त्याचे सुंदर व्यक्तिमत्व दिसू लागले. हा ढग, जेव्हा तो पहिल्यांदा दिसला तेव्हा तो स्वर्गात मनुष्याच्या पुत्राचे चिन्ह होता.
आपण निष्पक्ष असले पाहिजे आणि शेवटी आपल्या बहुतेक चर्च बांधवांप्रमाणे हे कबूल केले पाहिजे की आपल्याकडे "किमान" असे प्रेरित पुरावे आहेत. दोन्ही दृष्टिकोनांमधील विरोधाभास.
५. आता दोन्ही दृष्टिकोनांमधील स्पष्ट विरोधाभासाची समस्या सोडवण्याची जबाबदारी आपल्यावर आहे!
मी दोन शक्यता सुचवू शकतो का?
शक्यता #१: एलेन जी. व्हाईट खोटी संदेष्टा असल्याचे सिद्ध झाले आहे! मी वैयक्तिकरित्या यावर विश्वास ठेवत नाही! आणि या शक्यतेचा अधिक भयानक परिणाम असा होईल की भविष्यवाणीच्या आत्म्यामुळे, एलेन जी. व्हाईटवर विश्वास ठेवणारा आणि अस्तित्वात असलेला संपूर्ण सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट पंथ त्याचा भविष्यसूचक आधार गमावेल आणि शेवटी संपेल. जो कोणी फक्त शक्यता क्रमांक २ टाळण्यासाठी ही शक्यता निवडतो तो निश्चितच आता अॅडव्हेंटिस्ट नाही.
शक्यता #२: दिवस आणि तास दोन वेळा जाहीर केला जाईल. वचन म्हणून पहिल्यांदाच आधी क्लेश पवित्र आत्म्याच्या वर्षावाने सुरू होतो (दृष्टान्त १ मध्ये सांगितल्याप्रमाणे) रीफ्रेश करा देवाच्या लोकांना या मोठ्या आशेने की येशू त्यांच्यासोबत आहे आणि त्यांना कळवतो की संकट किती काळ चालेल. आणि दुसऱ्यांदा, क्लेश संपवणे, "पवित्र करार" प्रदान करणे आणि त्याच्या लोकांचे गौरव करणे.
मला वैयक्तिकरित्या आशा आहे की बहुतेक वाचक शक्यता #२ निवडतील आणि ओरियनमधील देवाच्या घड्याळाबद्दल त्यांचे अभ्यास सुरू ठेवतील, जे त्याने आपल्याला केवळ दिवस आणि तासाचा संदेश देण्यासाठीच नाही तर पश्चात्तापाकडे मार्गदर्शन करण्यासाठी, तो पाप कसे पाहतो हे दाखवण्यासाठी आणि विजय मिळविण्यासाठी आपल्या जीवनात पुन्हा स्थापित केलेल्या विश्वासाचे आधारस्तंभ कोणते आहेत हे दाखवण्यासाठी ठेवले आहे.
म्हणून, ओरियन संदेश वेळ सेटिंग नाही. चुकीच्या वेळेच्या सेटिंग संदेशांना हा एकमेव अपवाद आहे. मानवी इतिहासात दिवस आणि तास फक्त दोनदाच दिला जाईल: एकदा नंतरच्या पावसाच्या वेळी, ज्या संदेशावर अजूनही विश्वास ठेवावा लागेल कारण तो "फक्त" एक लिखित संदेश आहे जरी तो स्वर्गात देवाच्या बोटाने लिहिला गेला होता, जेणेकरून जो कोणी तो वाचेल, त्यावर विश्वास ठेवेल, संदेश गांभीर्याने घेईल आणि बॅबिलोन सोडेल तो १,४४,००० लोकांचा असेल. आणि पुन्हा एकदा दिवस आणि तास दुसऱ्या आणि शेवटच्या वेळी दिला जाईल, जेव्हा येशू आधीच प्रकट होत आहे आणि पीडा संपत आहेत. दिवस आणि तासाच्या या शेवटच्या घोषणेवर प्रत्येकाला खात्री असेल की शेवट आला आहे, कारण ही घोषणा स्वतः येशूच्या मुखातून येईल.
पुरवणी
[२ सप्टेंबर २००५]
अलिकडेच, मला दुसऱ्या एका व्यक्तीकडून एक पत्र मिळाले जे ओरियन संदेशाचे खंडन करू इच्छित होते. तो या लेखावर जोरदार हल्ला चढवला कारण तो सोपा खेळ वाटत होता, आणि त्याला वाटले की तो फक्त ५ व्या मुद्द्याखाली सूचीबद्ध केलेल्या दोन शक्यतांना पर्याय दाखवू शकेल आणि तो ओरियन संदेशाचे खंडन करण्यासाठी पुरेसा असेल. (या लेखात सादर केलेल्या युक्तिवादांकडे त्याने पूर्णपणे दुर्लक्ष केले हे विसरू नका.)
सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट्सच्या जनरल कॉन्फरन्सच्या बायबलिकल रिसर्च इन्स्टिट्यूटचे गेरहार्ड फांडल यांनीही असाच दृष्टिकोन स्वीकारला, त्यांनी स्त्रोताशी संपर्क साधण्याची तसदी न घेता चर्च संस्थेला दिलेला त्यांचा हलका प्रतिसाद प्रकाशित केला. मला माहित नाही की अशा विद्वानाने लोकांवर इतके खराब संशोधन ठेवले आहे की लोक त्यांच्या बुद्धिमत्तेचा असा अपमान सहन करतात याबद्दल अधिक आश्चर्यचकित व्हावे!
अशा कोणत्याही दृष्टिकोनातील पहिली मूलभूत त्रुटी म्हणजे ती व्यक्ती पवित्र आत्म्याचे ज्ञान आणि मार्गदर्शन मिळविण्याचे आणि सत्याच्या अधिक सूक्ष्म प्रकटीकरणासाठी खुले राहण्याचे ध्येय ठेवून निघण्याऐवजी, स्वतःच्या मानवी समजुतीच्या आधारे त्यांनी आधीच नाकारलेल्या गोष्टीला खोटे ठरवण्याचे ध्येय ठेवून निघते.
या लेखाविरुद्ध विरोधकांनी वापरलेला पुरावा म्हणजे एक पत्र ज्यामध्ये एलेन जी. व्हाईट दिवस आणि तासाच्या घोषणेबद्दलच्या तिच्या दृष्टिकोनांचा उल्लेख करतात. ती १८४७ च्या दृष्टिकोनाचा काही भाग उद्धृत करते आणि नंतर म्हणते की १८४४ चा दृष्टिकोन "त्याच वेळेचा" संदर्भ देते. (पत्र मध्ये आहे) हस्तलिखित प्रकाशने, खंड १६, पृष्ठ १७४)
मी ज्या अलिकडच्या टीकाकाराचा उल्लेख केला आहे तो त्या विधानाला "निर्विवाद पुरावा" मानतो, जेव्हा प्रत्यक्षात ते तसे नाही. त्या वाक्यात वापरलेला "समान वेळ" हा शब्दप्रयोग (आणि मी म्हणतो की तो) दृष्टान्तांमध्ये दर्शविलेल्या कालखंडाचा संदर्भ देऊ शकतो, केवळ एका विशिष्ट क्षणाचा नाही. ती असे म्हणत नव्हती की दिवस आणि तासाची घोषणा एकाच वेळी झाली होती, परंतु दृष्टान्त एकाच कालावधीला व्यापतात. अशाप्रकारे, "निर्विवाद पुरावा" शेवटी संदिग्ध असल्याचे दिसून येते आणि एलेन जी. व्हाईटचा असा काही अर्थ होता जो तिने प्रत्यक्षात व्यक्त केला नव्हता या गृहीतकावर आधारित आहे.
तथापि, या युक्तिवादातील सर्वात मोठी समस्या अशी आहे की संतांच्या चेहऱ्यांचे तेज (आणि अशा प्रकारे दिवस आणि तासाची घोषणा) वेगवेगळ्या वेळी घडली पाहिजे या पुराव्यांकडे ते दुर्लक्ष करते. उलट पुरावे असूनही, जर दोन्ही घटनांना एक मानले तर सुसंवाद आढळू शकतो असे ते गृहीत धरते. दोन्ही घटना एक आहेत असा कोणताही युक्तिवाद असल्यास त्या मुद्द्यांकडे काळजीपूर्वक लक्ष दिले पाहिजे.
शिवाय, भविष्यवाणीच्या आत्म्याचा प्रामाणिक विद्यार्थी स्वतःला खालील उद्धरणाशी सुसंगत बनवतो (पुढील लेखात चर्चा केली आहे). हे दर्शविते की संकटाचा काळ निश्चितच दोन वेगवेगळ्या चमकदार चेहऱ्यांच्या घटनांमध्ये सँडविच केला जातो, अगदी या लेखात स्पष्ट केल्याप्रमाणे:
रूपांतराच्या वेळी, येशूला त्याच्या पित्याने गौरविले. आपण त्याला असे म्हणताना ऐकतो: "आता मनुष्याच्या पुत्राचे गौरव झाले आहे आणि त्याच्यामध्ये देवाचे गौरव झाले आहे." अशाप्रकारे त्याचा विश्वासघात आणि वधस्तंभावर चढवण्यापूर्वी त्याला त्याच्या शेवटच्या भयानक दुःखांसाठी बळकटी मिळाली. ख्रिस्ताच्या शरीराचे सदस्य त्यांच्या शेवटच्या संघर्षाच्या काळात, "याकोबाच्या संकटाच्या काळात" जवळ येत असताना, ते ख्रिस्तामध्ये वाढतील आणि त्याच्या आत्म्याचा मोठ्या प्रमाणात भाग घेतील. जसजसा तिसरा संदेश मोठ्याने ओरडला जाईल आणि महान शक्ती आणि वैभव समाप्तीच्या कार्यात उपस्थित राहतील, तसतसे देवाचे विश्वासू लोक त्या वैभवात सहभागी होतील. हा शेवटचा पाऊस आहे जो त्यांना संकटाच्या काळातून जाण्यासाठी पुनरुज्जीवित आणि बळकट करतो. तिसऱ्या देवदूताला भेटणाऱ्या प्रकाशाच्या तेजाने त्यांचे चेहरे चमकतील.
मी पाहिले की देव संकटाच्या काळात त्याच्या लोकांना अद्भुत पद्धतीने वाचवेल. येशूने बागेत दुःखाने आपला आत्मा ओतला तेव्हा ते रात्रंदिवस उद्धारासाठी आक्रोश आणि वेदना करतील. चौथ्या आज्ञेच्या शब्बाथाचे त्यांनी उल्लंघन करावे आणि पहिल्या दिवसाचा आदर करावा, अन्यथा त्यांचे प्राण गमावावेत असा हुकूम निघेल; परंतु ते हार मानणार नाहीत आणि प्रभूच्या शब्बाथाला पायाखाली तुडवणार नाहीत आणि पोपच्या संस्थेचा सन्मान करतील. सैतानाचे सैन्य आणि दुष्ट लोक त्यांना घेरतील आणि त्यांच्यावर आनंद करतील, कारण त्यांच्यासाठी सुटकेचा कोणताही मार्ग दिसत नाही. परंतु त्यांच्या आनंद आणि विजयाच्या दरम्यान, सर्वात मोठ्या गडगडाटाचा आवाज ऐकू येतो. आकाश काळे झाले आहे आणि देव त्याच्या पवित्र निवासस्थानातून त्याचा आवाज काढत असताना, स्वर्गातून येणाऱ्या ज्वलंत प्रकाशाने आणि भयानक वैभवाने ते प्रकाशित झाले आहे.
पृथ्वीचे पाये थरथरतात; इमारती भयंकर धडधडत पडतात आणि कोसळतात. समुद्र भांड्यासारखा उकळतो आणि संपूर्ण पृथ्वी भयंकर गोंधळात पडते. नीतिमानांचे बंदिवास उलटले आहे आणि ते गोड आणि गंभीर कुजबुजत एकमेकांना म्हणतात: "आपण मुक्त झालो आहोत. हा देवाचा आवाज आहे." गंभीर विस्मयाने ते आवाजाचे शब्द ऐकतात. दुष्ट ऐकतात, पण देवाच्या आवाजाचे शब्द समजत नाहीत. ते घाबरतात आणि थरथर कापतात, तर संत आनंद करतात. सैतान आणि त्याचे देवदूत आणि दुष्ट लोक, जे देवाचे लोक त्यांच्या सामर्थ्यात आहेत याचा आनंद घेत होते, जेणेकरून ते त्यांना पृथ्वीवरून नष्ट करू शकतील, देवाच्या पवित्र नियमाचा आदर करणाऱ्यांना मिळालेला गौरव पाहत आहेत. त्यांना नीतिमानांचे चेहरे उजळलेले आणि येशूच्या प्रतिमेचे प्रतिबिंबित झालेले दिसतात. जे संतांचा नाश करण्यास इतके उत्सुक होते ते मुक्त झालेल्यांवर असलेले वैभव सहन करू शकत नाहीत आणि ते मृतांसारखे पृथ्वीवर पडतात. सैतान आणि दुष्ट देवदूत गौरवित संतांच्या उपस्थितीतून पळून जातात. त्यांना त्रास देण्याची त्यांची शक्ती कायमची नाहीशी झाली आहे. {चर्चसाठी साक्ष, खंड १, पृ. ३५३-३५४}
वरील उद्धरणावरून असे दिसून येते की संतांचे चेहरे चमकताना काळातील दोन निश्चित आणि वेगळे मुद्दे असतात (एक संकटाच्या सुरुवातीला आणि एक शेवटी). एखाद्या व्यक्तीला फक्त हे शोधून काढायचे आहे की दोन्ही दृष्टान्तांमधील घटना या दोन काळाशी कशा जुळतात. फारशा शक्यता नाहीत आणि फक्त एकच अर्थपूर्ण आहे: पहिल्यांदा त्यांचे चेहरे चमकणे १८४४ च्या दृष्टान्तातील तेजस्वी चेहऱ्यांशी जुळते आणि दुसऱ्यांदा १८४७ च्या दृष्टान्तातील तेजस्वी चेहऱ्यांशी जुळते.