त्यागांच्या सावल्या - भाग II

मूळतः शुक्रवार, १ एप्रिल २०११ रोजी सकाळी ८:४७ वाजता जर्मन भाषेत प्रकाशित झाले www.letztercountdown.org

"बलिदानांच्या सावल्या" च्या पहिल्या भागात, मी आधीच सणांच्या अर्पणांचा खरा अर्थ काय आहे याचे रहस्य थोडेसे उलगडले आहे, म्हणजे विशिष्ट आणीबाणीच्या काळासाठी पवित्र आत्म्याची एक विशिष्ट "तरतुद". या दुसऱ्या भागात, आपण आपल्या काळात कोणत्या प्रकारची आणीबाणी अपेक्षित असेल हे शोधण्याचा प्रयत्न करू.

बलिदान देणाऱ्या प्राण्यांचा अर्थ काय होता याची आठवण पुन्हा एकदा ताजी करूया:

ख्रिस्त स्वतः यहुदी उपासना पद्धतीचा जनक होता, ज्यामध्ये, प्रकार आणि चिन्हांद्वारे, आध्यात्मिक आणि स्वर्गीय गोष्टींवर छाया पडली होती. बरेच लोक या अर्पणांचे खरे महत्त्व विसरले; आणि केवळ ख्रिस्ताद्वारेच पापांची क्षमा होते हे महान सत्य त्यांच्यापासून हरवले. बलिदानांच्या संख्येत वाढ, बैल आणि बकऱ्यांचे रक्त, पाप नाहीसे करू शकले नाही. . . .

प्रत्येक बलिदानात एक धडा होता, प्रत्येक समारंभात प्रभावित झालेले, त्याच्या पवित्र पदावर असलेल्या पुजाऱ्याने गंभीरपणे उपदेश केलेले, आणि स्वतः देवानेच प्रेरित केले आहे--केवळ ख्रिस्ताच्या रक्ताद्वारेच पापांची क्षमा होते. {एजी १५५.३–४}

पुन्हा एकदा, मी तुम्हाला इशारा देतो की आपल्या काळात आपल्याला हे प्राचीन संस्कार पुन्हा सुरू करावे लागतील असा विश्वास करण्याची चूक करू नका:

जे यहुद्यांसाठी एक प्रकार आणि प्रतीक होते ते आपल्यासाठी वास्तव आहे. {COL 317.2}

भविष्यवाणीच्या आत्म्याकडून आपल्याला कळते की यहुदी संस्कार हे भविष्यवाण्या आहेत:

यहुदी कायद्यातील सर्व विधी होते भविष्यसूचक, मुक्तीच्या योजनेतील रहस्यांचे वैशिष्ट्यपूर्ण. {७ बीसी ९८९.७}

बलिदानाच्या शिकवणींद्वारे, ख्रिस्ताला सर्व राष्ट्रांसमोर उंचावले जाणार होते आणि जे त्याच्याकडे पाहतील त्यांनी जगले पाहिजे. ख्रिस्त हा यहुदी अर्थव्यवस्थेचा पाया होता. प्रकार आणि चिन्हांची संपूर्ण व्यवस्था होती एक संकुचित भविष्यवाणी सुवार्तेचे, एक सादरीकरण ज्यामध्ये मुक्ततेची वचने बांधलेली होती. {एए 14.1}

एलेन जी. व्हाईट आपल्याला असेही सांगतात की येशूच्या काळात वसंत ऋतूतील सण ज्या प्रकारे पूर्ण झाले त्याच प्रकारे शरद ऋतूतील सण आपल्या काळात पूर्ण झाले पाहिजेत:

जुन्या कराराच्या प्रकारांमधून काढलेल्या युक्तिवादांनी देखील असे दर्शविले की शरद ऋतूपर्यंत "पवित्रस्थानाच्या शुद्धीकरणाने" दर्शविलेली घटना घडली पाहिजे त्या वेळेस. ख्रिस्ताच्या पहिल्या आगमनाशी संबंधित नमुने कशा प्रकारे पूर्ण झाले याकडे लक्ष दिल्याने हे अगदी स्पष्ट झाले.

वल्हांडणाच्या कोकऱ्याची वध करणे हे ख्रिस्ताच्या मृत्युची छाया होती. पौल म्हणतो: “आपला वल्हांडणाचा सण ख्रिस्त आपल्यासाठी अर्पण करण्यात आला आहे.” १ करिंथकर ५:७. वल्हांडणाच्या वेळी प्रभूसमोर ओवाळण्यात येणारा पहिला फळांचा पेंढा ख्रिस्ताच्या पुनरुत्थानाचे वैशिष्ट्यपूर्ण होता. प्रभूच्या आणि त्याच्या सर्व लोकांच्या पुनरुत्थानाबद्दल बोलताना पौल म्हणतो: “प्रथम फळ ख्रिस्त; नंतर त्याच्या येण्याच्या वेळी जे ख्रिस्ताचे आहेत ते.” १ करिंथकर १५:२३. कापणीपूर्वी गोळा केलेल्या पहिल्या पिकलेल्या धान्याच्या पेंढ्याप्रमाणे, ख्रिस्त हा मुक्त झालेल्यांच्या अमर कापणीचे पहिले फळ आहे जे भविष्यातील पुनरुत्थानाच्या वेळी देवाच्या कोठारात गोळा केले जातील.

हे प्रकार केवळ घटनेच्या बाबतीतच नव्हे तर पूर्ण झाले, पण वेळेबद्दल. पहिल्या यहुदी महिन्याच्या चौदाव्या दिवशी, ज्या दिवशी पंधरा शतकांपासून वल्हांडणाचा कोकरा मारला जात होता, त्याच दिवशी ख्रिस्ताने त्याच्या शिष्यांसह वल्हांडण सणाचे भोजन केले आणि तो सण सुरू केला जो त्याच्या स्वतःच्या मृत्यूचे स्मरण करण्यासाठी होता, "जगाचे पाप हरण करणारा देवाचा कोकरा." त्याच रात्री त्याला दुष्ट हातांनी वधस्तंभावर खिळण्यासाठी आणि मारण्यासाठी नेले. आणि लाटाच्या पेंढीच्या प्रतिरूपाप्रमाणे आपला प्रभू तिसऱ्या दिवशी मेलेल्यांतून उठवला गेला, "झोपलेल्यांचे पहिले फळ", सर्व पुनरुत्थित नीतिमानांचा नमुना, ज्यांचे "नीच शरीर" बदलले जाईल आणि "त्याच्या गौरवी शरीरासारखे बनवले जाईल." वचन २०; फिलिप्पैकर ३:२१.

त्याचप्रमाणे दुसऱ्या आगमनाशी संबंधित प्रकार प्रतीकात्मक सेवेत दर्शविलेल्या वेळी पूर्ण केले पाहिजेत. {जीसी ६३८.१–६३९.२}

वसंत ऋतूमध्ये शरद ऋतूतील शिक्षण

शरद ऋतूतील सणांसाठी बलिदानांची संख्या ही मोठ्या संकटाच्या काळासाठी (ज्याला पीडांचा काळ देखील म्हणतात) पवित्र आत्म्याच्या विशेष "तरतुदी" दर्शवते या सिद्धांताचे समर्थन करण्यासाठी, आपण प्रथम इतिहास आपल्याला काय शिकवतो ते तपासले पाहिजे. वसंत ऋतूतील सणांच्या आधारे, आपण "आणीबाणीच्या काळाची" काही वैशिष्ट्ये ओळखू शकतो जी आपल्या काळातही अशाच प्रकारे पुनरावृत्ती झाली पाहिजेत:

1. येशूने अद्याप स्वर्गीय पवित्रस्थानात त्याचे सेवाकार्य सुरू केले नव्हते - आपल्या काळात, अनुक्रमे, तो पवित्रस्थान सोडेल.
2. पवित्र आत्मा अजून आला नव्हता - आपल्या काळात, अनुक्रमे, पवित्र आत्मा (जगातून) काढून घेतला जाईल.

In सुरुवातीचे लेखन शीर्षक असलेल्या प्रकरणाच्या सुरुवातीला सीलिंग, आपण खालील वाचू शकतो:

५ जानेवारी १८४९ रोजी पवित्र शब्बाथाच्या सुरुवातीला, आम्ही रॉकी हिल, कनेक्टिकट येथे बंधू बेल्डेन यांच्या कुटुंबासोबत प्रार्थनेत सहभागी झालो आणि पवित्र आत्मा आमच्यावर आला. मला दृष्टान्तात स्वर्गात नेण्यात आले. सर्वात पवित्र स्थान, जिथे मी येशूला अजूनही इस्राएलसाठी मध्यस्थी करताना पाहिले. त्याच्या वस्त्राच्या तळाशी एक घंटा आणि एक डाळिंब होते. मग मी पाहिले की येशू परमपवित्र स्थान सोडणार नाही जोपर्यंत प्रत्येक खटल्याचा निर्णय तारणासाठी किंवा विनाशासाठी होत नाही आणि देवाचा क्रोध येऊ शकत नाही. येशूने परमपवित्र स्थानातील आपले काम पूर्ण करेपर्यंत, आपला याजकीय पोशाख काढून टाकेपर्यंत आणि सूडाची वस्त्रे परिधान करेपर्यंत. मग येशू पिता आणि मनुष्य यांच्यामधून बाहेर पडेल आणि देव आता गप्प राहणार नाही, तर ज्यांनी त्याचे सत्य नाकारले आहे त्यांच्यावर तो त्याचा क्रोध ओतेल. मी पाहिले की राष्ट्रांचा क्रोध, देवाचा क्रोध आणि मृतांचा न्याय करण्याची वेळ ही वेगवेगळी आणि वेगळी होती, एकामागून एक, तसेच मायकेल उभा राहिला नव्हता आणि कधीही नव्हतो अशा संकटाचा काळ अद्याप सुरू झालेला नव्हता. राष्ट्रे आता रागावत आहेत, पण जेव्हा आपला महायाजक पवित्र स्थानात त्याचे काम पूर्ण करेल, तेव्हा तो उभा राहील, सूडाची वस्त्रे परिधान करेल आणि नंतर शेवटच्या सात पीडा ओतल्या जातील.

मी पाहिले की चार देवदूत चार वारे धरतील येशूचे काम पवित्रस्थानात पूर्ण होईपर्यंत, आणि नंतर शेवटच्या सात पीडा येतील. {पूर्वोत्तर २६९.१–२७०.१}

बायबलचा संबंधित उतारा असा आहे:

आणि त्या वेळी, तुझ्या लोकांच्या प्रतिनिधींसाठी उभा राहणारा महान राजपुत्र, मीखाएल उभा राहील. आणि राष्ट्र निर्माण झाल्यापासून त्या काळापर्यंत कधीही आला नव्हता असा संकटाचा काळ येईल.: आणि त्या वेळी तुझे लोक, ज्यांची नावे पुस्तकात लिहिलेली आढळतील ते सर्व वाचतील. (दानीएल १२:१)

कृपया प्रकटीकरण १९ देखील लक्षात घ्या:

आणि मी स्वर्ग उघडलेला पाहिला, आणि पाहा एक पांढरा घोडा; आणि त्याच्यावर बसलेला त्याला विश्वासू आणि खरा असे म्हटले गेले, आणि तो नीतिमत्त्वाने न्याय करतो आणि युद्ध करतो. त्याचे डोळे अग्नीच्या ज्वालेसारखे होते आणि त्याच्या डोक्यावर अनेक मुकुट होते; आणि त्याच्यावर एक नाव लिहिलेले होते, जे त्याच्याशिवाय कोणालाही माहित नव्हते. आणि त्याने रक्ताने भिजवलेले वस्त्र परिधान केले होते; आणि त्याचे नाव देवाचे वचन असे आहे. आणि स्वर्गातील सैन्य त्याच्या मागे गेले. पांढऱ्या घोड्यांवरतो पांढरा आणि स्वच्छ, तलम तागाचे कपडे घातलेला होता. त्याच्या तोंडातून एक धारदार तलवार निघत होती, ज्याने तो राष्ट्रांना मारेल. तो त्यांच्यावर लोखंडी दंडाने राज्य करेल. तो भयंकर आणि भयंकर द्राक्षरसाचे कुंड तुडवेल. सर्वशक्तिमान देवाचा क्रोध. (प्रकटीकरण ३:७-१३)

ओरियनमध्ये, पांढरा घोडा २०१४ वर्षाचे प्रतिनिधित्व करतो, ज्यानंतर पीडा पडण्यास सुरुवात होईल. हे घड्याळ १८४६ पासून २०१४ पर्यंत एक संपूर्ण फेरी मारेल तेव्हा घड्याळ २०१४ च्या शरद ऋतूपासून २०१५ च्या शरद ऋतूपर्यंत चालेल. त्यानंतर येशू स्वर्गीय मंदिर सोडेल आणि तो काळ सुरू होईल जेव्हा आपल्याला मध्यस्थीशिवाय पित्यासमोर राहावे लागेल.

जो अन्यायी आहे, तो आणखी अन्यायी राहू दे: आणि जो घाणेरडा आहे, तो आणखी घाणेरडा राहू दे: आणि जो नीतिमान आहे, तो आणखी नीतिमान राहू दे: आणि जो पवित्र आहे, तो आणखी पवित्र राहू दे. (प्रकटीकरण २२:११)

आपण याला दयेचे दार बंद झाल्यानंतरचा काळ (प्रोबेशनचा शेवट) असे म्हणतो, कारण त्या काळापासून ज्यांना पूर्वी शिक्का मारण्यात आला होता त्यांच्याशिवाय इतर कोणालाही वाचवता येणार नाही.

येशू परमपवित्र स्थानातून बाहेर पडताच, त्याच्या वस्त्रावरील घंटांचा आवाज मला ऐकू आला; आणि तो निघून जाताच, पृथ्वीवरील रहिवाशांना अंधाराच्या ढगाने झाकून टाकले. तेव्हा दोषी माणूस आणि नाराज देव यांच्यामध्ये कोणीही मध्यस्थ नव्हता. येशू देव आणि दोषी मनुष्य यांच्यामध्ये उभा असताना, लोकांवर एक बंधन होते; परंतु जेव्हा तो मनुष्य आणि पित्याच्या मधून बाहेर पडला, तेव्हा तो बंधन काढून टाकण्यात आला आणि सैतानाचे संपूर्ण नियंत्रण शेवटी पश्चात्तापी लोकांवर होते. येशू पवित्रस्थानात सेवा करत असताना पीडा ओतणे अशक्य होते; परंतु त्याचे काम पूर्ण झाल्यावर आणि त्याची मध्यस्थी संपल्यावर, देवाचा क्रोध थांबविण्यासारखा काहीही उरत नाही आणि तो दोषी पापीच्या आश्रयहीन डोक्यावर क्रोधाने तुटतो, ज्याने तारणाला तुच्छ लेखले आहे आणि ज्याने दोषींना दोषी ठरवण्याचा द्वेष केला आहे. त्या भयानक काळात, येशूच्या मध्यस्थीच्या समाप्तीनंतर, संत एका पवित्र देवाच्या दृष्टीने जगत होते. मध्यस्थीशिवाय. प्रत्येक खटल्याचा निर्णय झाला, प्रत्येक रत्न मोजले गेले. येशू स्वर्गीय पवित्रस्थानाच्या बाहेरील खोलीत एक क्षण राहिला आणि परमपवित्र स्थानात असताना कबूल केलेल्या पापांची कबुली पापाच्या जनक सैतानावर देण्यात आली, ज्याला त्याची शिक्षा भोगावी लागली.

मग मी येशूला त्याचे याजकीय पोशाख काढून टाकताना आणि त्याचे सर्वात राजेशाही पोशाख परिधान करताना पाहिले. त्याच्या डोक्यावर अनेक मुकुट होते, एका मुकुटात एक मुकुट होता. देवदूतांच्या सैन्याने वेढलेले, तो स्वर्गातून निघून गेला. पृथ्वीवरील रहिवाशांवर पीडा येत होत्या. काही जण देवाची निंदा करत होते आणि त्याला शाप देत होते. तर काही जण देवाच्या लोकांकडे धावत गेले आणि त्याच्या न्यायदंडापासून कसे वाचता येईल हे शिकण्याची विनंती केली. पण संतांकडे त्यांच्यासाठी काहीही नव्हते. पाप्यांसाठी शेवटचे अश्रू ढाळले गेले होते, शेवटची वेदनादायक प्रार्थना केली गेली होती, शेवटचे ओझे वाहून नेले गेले होते, शेवटचा इशारा देण्यात आला होता. दयेचा गोड आवाज त्यांना आमंत्रित करण्यासाठी आता नव्हता. जेव्हा संत आणि सर्व स्वर्ग त्यांच्या तारणासाठी उत्सुक होते, तेव्हा त्यांना स्वतःसाठी काहीच रस नव्हता. जीवन आणि मृत्यू त्यांच्यासमोर ठेवण्यात आला होता. अनेकांना जीवन हवे होते, परंतु ते मिळविण्यासाठी त्यांनी कोणतेही प्रयत्न केले नाहीत. त्यांनी जीवन निवडले नाही, आणि आता दोषींना शुद्ध करण्यासाठी प्रायश्चित्त रक्त नव्हते, त्यांच्यासाठी विनंती करणारा कोणताही दयाळू तारणारा नव्हता आणि "पापीला आणखी थोडा वेळ सोडा." असे ओरडणारा कोणताही नव्हता, कारण सर्व स्वर्ग येशूशी एकरूप झाला होता, कारण त्यांनी "ते झाले आहे. ते पूर्ण झाले आहे." हे भयानक शब्द ऐकले होते. तारणाची योजना पूर्ण झाली होती, पण फार कमी लोकांनी ते स्वीकारले होते. आणि दयेचा गोड आवाज निघून गेला, तेव्हा भय आणि भयाने दुष्टांना वेढले. भयानक स्पष्टतेने त्यांनी हे शब्द ऐकले, “खूप उशीर झाला! खूप उशीर झाला!” {पूर्वोत्तर २६९.१–२७०.१}

त्या वेळी, पवित्र आत्मा पृथ्वीवरून पूर्णपणे निघून गेलेला असेल:

प्रोबेशन संपल्यानंतर संकटाचा मोठा काळ सुरू होतो

जेव्हा ख्रिस्त मानवाच्या वतीने मध्यस्थ म्हणून आपले काम थांबवेल, तेव्हा संकटाचा हा काळ सुरू होईल. त्यानंतर प्रत्येक जीवाचा खटला निकाली निघेल आणि पापापासून शुद्ध होण्यासाठी प्रायश्चित्त रक्त नसेल. जेव्हा येशू देवासमोर मानवाच्या मध्यस्थ म्हणून आपले स्थान सोडेल तेव्हा गंभीर घोषणा केली जाईल, “जो अन्यायी आहे, तो अन्यायीच राहू दे; जो घाणेरडा आहे, तो घाणेरडाच राहू दे; जो नीतिमान आहे, तो नीतिमानच राहू दे; आणि जो पवित्र आहे, तो पवित्रच राहू दे” (प्रकटी २२:११). मग देवाचा प्रतिबंधक आत्मा पृथ्वीवरून काढून टाकला जातो.--पीपी २०१ (१८९०). {एलडीई २५५.१}

जेव्हा तो पवित्रस्थान सोडतो तेव्हा पृथ्वीवरील रहिवाशांना अंधाराने झाकून टाकले जाते. त्या भयानक काळात नीतिमानांना मध्यस्थीशिवाय पवित्र देवाच्या दृष्टीत राहावे लागेल. दुष्टांवर असलेला निर्बंध काढून टाकला जातो आणि सैतानाचे शेवटी पश्चात्तापी लोकांवर संपूर्ण नियंत्रण असते. देवाची सहनशीलता संपली आहे. जगाने त्याची दये नाकारली आहे, त्याच्या प्रेमाचा तिरस्कार केला आहे आणि त्याच्या कायद्याला पायदळी तुडवले आहे. दुष्टांनी त्यांच्या परीक्षांच्या सीमा ओलांडल्या आहेत; सतत विरोध केलेला देवाचा आत्मा अखेर मागे घेण्यात आला आहे.. दैवी कृपेने आश्रय न घेता, त्यांना दुष्टापासून कोणतेही संरक्षण नाही. त्यानंतर सैतान पृथ्वीवरील रहिवाशांना एका मोठ्या, शेवटच्या संकटात बुडवेल. देवाचे देवदूत मानवी उत्कटतेच्या तीव्र वाऱ्यांना रोखणे थांबवताच, संघर्षाचे सर्व घटक मोकळे सोडले जातील. संपूर्ण जग जुन्या जेरुसलेमवर आलेल्या विनाशापेक्षाही भयंकर विनाशात अडकेल. {जीसी 614.1}

म्हणून, या काळात संतांना पवित्र आत्म्याशिवाय जगात मध्यस्थाशिवाय राहावे लागते. पण याचा अर्थ असा होतो का की त्यांच्याकडे स्वतः पवित्र आत्मा राहणार नाही? नाही! खरंच, त्यांच्यावर पवित्र आत्म्याचा शिक्का मारण्यात आला असेल:

लवकरच आम्हाला देवाचा आवाज अनेक पाण्यासारखा ऐकू आला, ज्याने आम्हाला येशूच्या येण्याचा दिवस आणि तास दिला. जिवंत संत, ज्यांची संख्या १,४४,००० होती, त्यांना तो आवाज माहित होता आणि समजला होता, तर दुष्टांना तो मेघगर्जना आणि भूकंप वाटत होता. जेव्हा देवाने वेळ बोलली, तेव्हा त्याने आपल्यावर पवित्र आत्मा ओतला, आणि आमचे चेहरे देवाच्या तेजाने उजळू लागले आणि चमकू लागले, जसे मोशे सीनाय पर्वतावरून खाली आला तेव्हा झाला होता.

त्या १,४४,००० जणांवर शिक्का मारण्यात आला आणि ते पूर्णपणे एकत्र आले. त्यांच्या कपाळावर लिहिले होते, देवा, नवीन यरुशलेम, आणि येशूचे नवीन नाव असलेला एक तेजस्वी तारा. {पूर्वोत्तर २६९.१–२७०.१}

लेख मध्ये पित्याची शक्ती, मी दाखवले आहे की हाच तो क्षण आहे जेव्हा १,४४,००० लोकांना नंतरचा पाऊस पडेल. फक्त त्यांनाच पवित्र आत्म्याचा हा "भाग" मिळतो जो त्यांना शहाण्या कुमारी बनवतो ज्यांच्या दिव्यांमध्ये वराची वाट पाहण्यासाठी पुरेसे तेल असते. आता, शेवटचा आणि खरा मध्यरात्रीचा आवाज येतो, "वर येतो!" १८४४ मध्ये सुरू झालेल्या कोकऱ्याच्या लग्नाची तयारी लवकरच संपेल आणि वधू तिच्या पतीशी एकरूप होण्यासाठी शुद्ध झाली असेल. आता पीडांच्या भयंकर काळासाठी आणि देवाच्या क्रोधासाठी पवित्र आत्म्याच्या आपत्कालीन तरतुदीचा हा क्षण आहे! ज्यांना ओरियनमधून येणारा देवाचा आवाज समजत नाही ते अंधारात राहतील, त्यांच्या दिव्यांसाठी तेल नसेल.

फक्त दोन आठवडे साथीचे?

कारण हा काळ खूप भयानक असेल, अर्थातच काहींना तो किती काळ टिकेल हे जाणून घ्यायचे असेल. कदाचित मी तुम्हाला नंतरच्या लेखात देवाचा क्रोध आणि शेवटच्या सात पीडा खरोखर काय आहेत ते सांगेन, कारण हे देखील आता आपल्या सर्व अभ्यासांमधून मिळालेल्या ज्ञानाच्या आधारावर समजू शकते. हे खरोखर इतके भयानक आहे की मला देखील धक्का बसला आणि येशूवरील माझ्या विश्वासाला दृढ धरावे लागले कारण मला हे जाणवले की पूर्णपणे अलौकिक संरक्षणाशिवाय कोणीही जगू शकत नाही. आपला देव ज्यांच्यावर त्याचा शिक्का नाही आणि पवित्र आत्म्याची ही आपत्कालीन तरतूद नाही त्यांच्यासाठी भस्म करणारा अग्नि आहे.

काही बांधवांनी मला लिहिले आहे की जर्मन "होप चॅनेल" चे वर्नर रेन्झ यांच्यासह विविध देशांमधील काही नेते कोणत्याही खऱ्या बायबलच्या आधाराशिवाय म्हणतात की पीडांचा काळ फक्त १५ किंवा ३० दिवसांचा असेल. या गोष्टींना आधीच "खोट्या शिकवणी" म्हणून वर्गीकृत केले जाऊ शकते कारण बायबल आपल्याला पीडांच्या वास्तविक कालावधीचे स्पष्ट संकेत देते. प्रकटीकरणाच्या १८ व्या अध्यायात आपल्याला भविष्यसूचक काळात कालावधी देण्यात आला आहे. नवीन जागतिक व्यवस्थेच्या नाशाबद्दल, ज्याचे नेतृत्व पोपच्या नेतृत्वाखाली होते. ते म्हणते:

म्हणून तिला [मोठी बाबेल] पीडा एका दिवसात येतातमृत्यू, शोक, दुष्काळ; आणि ती अग्नीने पूर्णपणे जाळून टाकली जाईल: कारण तिचा न्याय करणारा प्रभु देव सामर्थ्यवान आहे. (प्रकटीकरण १८:८)

किंवा सहाव्या शिक्क्यानंतर काय येईल याचे वर्णन काय?

कारण त्याच्या क्रोधाचा महान दिवस आले आहे; आणि कोण टिकू शकेल? (प्रकटीकरण ६:१७)

दिवस-वर्षाच्या तत्त्वानुसार, हे आपल्याला पीडांच्या कालावधीचे स्पष्ट संकेत देते: एक वर्ष. पण पुन्हा एकदा, थट्टा करणारे लोक येतात जे असा दावा करतात की एलेन जी. व्हाईट म्हणाल्या की १८४४ पासून भविष्यसूचक काळ येणार नाही. परंतु ते फक्त १८४४ मधील शेवटचा पाऊस पडण्यापासून चौथ्या देवदूताच्या आगमनापर्यंतच्या काळासाठी वैध होते (पहा) पित्याची शक्ती).

जुन्या करारातील भविष्यसूचक पुस्तकांमध्ये, जिथे भविष्यसूचक काळ निश्चितच वैध होता, तिथे हेच स्पष्टीकरण अनेक वेळा का दिले जाते?

ओझे बॅबिलोनचा, जे आमोजचा मुलगा यशया याने पाहिले. ... रडा; कारण परमेश्वराचा दिवस जवळ आहे; ते सर्वशक्तिमानाकडून विनाशासारखे येईल. ... पाहा, परमेश्वराचा दिवस तो क्रोधाने आणि भयंकर क्रोधाने क्रूरपणे येत आहे, तो देश ओसाड करण्यासाठी येतो; आणि तो तिथून पापी लोकांचा नाश करील. आकाशातील तारे आणि नक्षत्रांसाठी [= H3285, ओरियन सारखाच शब्द] त्याचा प्रकाश पडणार नाही; सूर्य उदयास येताच अंधकारमय होईल, चंद्र आपला प्रकाश देणार नाही. (यशया १३:१;६;९-१०)

कृपया लक्षात घ्या की यशया येथे पुन्हा ओरियनचा उल्लेख करतो आणि पीडांच्या वेळी तो आपला प्रकाश देणार नाही! देशात एक आध्यात्मिक भूक आहे जी भागवता येत नाही आणि आता कोणालाही वाचवता येत नाही.

किंवा सफन्या काय म्हणतो?

त्या दिवशी आहे एक क्रोधाचा दिवस, एक दिवस त्रास आणि संकटाचा, एक दिवस कचरा आणि उजाडपणा, एक दिवस अंधार आणि अंधकाराचे, एक दिवस ढग आणि दाट अंधार, ... त्यांचे सोने किंवा चांदी त्यांना वाचवू शकणार नाही. परमेश्वराच्या क्रोधाचा दिवस; पण त्याच्या ईर्षेच्या आगीने संपूर्ण देश भस्म होईल. कारण तो अगदी लवकर सुटका करेल त्या देशात राहणारे सर्व. (सफन्या १:१५;१८)

ईयोबाच्या पुस्तकात मोशे, त्याच्या विलापगीतांमध्ये यिर्मया, अध्याय ७ आणि २२ मध्ये यहेज्केल - त्या सर्व महान संदेष्ट्यांना याबद्दल माहिती होती देवाच्या क्रोधाचा दिवस, आणि या पुस्तकांच्या संदर्भात एका वर्षासाठी एका दिवसाच्या वैध व्याख्या तत्त्वानुसार ते एक वर्ष आहे.

यशया अगदी स्पष्ट मजकुरात म्हणतो:

कारण ते आहे दिवस परमेश्वराच्या सूडाबद्दलआणि वर्ष भरपाईची सियोनच्या वादासाठी. (यशया ३४:८)

काळाच्या भविष्यवाणीच्या कोणत्याही अभ्यासाला नकार देणे, जे आधीच कट्टरतेत सीमा ओलांडते, आपल्याला आपल्या काळासाठी येशूकडे असलेले महान आणि महत्त्वाचे संदेश समजत नाहीत आणि योग्यरित्या अर्थ लावत नाहीत. यामुळे वर्नर रेन्झ सारख्या शिक्षकांना येऊन चर्च सदस्यांना सुरक्षिततेच्या खोट्या भावनेत ढकलण्याची परवानगी मिळते. मला लिहिणाऱ्या बहिणीने सांगितले की तिला फक्त १५ दिवसांच्या पीडांच्या इतक्या कमी काळासाठी "तयार" करण्याची गरज नाही. ती वर्नर रेन्झची एक काळजीपूर्वक श्रोती होती. तिचा असा विश्वास होता की "ते इतके वाईट होणार नाही आणि कोणत्याही परिस्थितीत त्यासाठी फक्त दोन आठवडे लागतील". हे तर दूरच, जसे पवित्रस्थानातील बलिदानांचा आपला अभ्यास दर्शवेल. जर तिला माहित असते तर फक्त कसे देव पृथ्वीचा नाश करेल, ती कदाचित सास्चा स्टॅश आणि चंद्र शब्बाथ पाळकांना धर्मत्यागी झाली नसती. या खोट्या शिक्षकांना लवकरच येशूला उत्तर द्यावे लागेल.

पीडांचा परिणाम सहन करताना अनेक दुष्ट लोक खूप संतापले होते. ते भयानक वेदनांचे दृश्य होते. पालक त्यांच्या मुलांची आणि मुले त्यांच्या पालकांची, भाऊ त्यांच्या बहिणींची आणि बहिणी त्यांच्या भावांची कडवटपणे निंदा करत होते. सर्व दिशांना मोठ्याने, रडण्याचे आवाज ऐकू येत होते, "तुम्हीच मला सत्य प्राप्त करण्यापासून रोखले होते जे मला या भयानक वेळेपासून वाचवू शकले असते." लोक त्यांच्या सेवकांवर कटु द्वेषाने हल्ला करत होते आणि त्यांना फटकारत होते, "तुम्ही आम्हाला इशारा दिला नाही. तुम्ही आम्हाला सांगितले होते की सर्व जगाचे धर्मांतर करायचे आहे, आणि ओरडत होते, शांती, शांती, निर्माण झालेल्या प्रत्येक भीतीला शांत करण्यासाठी. तुम्ही आम्हाला या वेळेबद्दल सांगितले नाही; आणि ज्यांनी आम्हाला याची चेतावणी दिली त्यांना तुम्ही धर्मांध आणि दुष्ट लोक घोषित केले, जे आम्हाला नष्ट करतील." पण मी पाहिले की सेवक देवाच्या क्रोधापासून वाचले नाहीत. त्यांचे दुःख होते दहापट जास्त त्यांच्या लोकांपेक्षा. - {EW 282.1}

खरं तर, मला वाटतं की बंधूंना वाटतं की पीडांचा काळ फक्त दोन आठवडे असेल. सैतानाची युक्ती दुसरीकडे कुठेतरी आहे. वर्नर रेन्झने ऑस्ट्रियामध्ये या महिलेच्या टेबलासमोर आपला "शेवटच्या दिवसांचा नकाशा" जाहीर केला तेव्हा त्याने स्पष्ट केले की तो ओरियनच्या पाखंडात बसणार नाही आणि म्हणूनच, ओरियन संदेश देवाकडून असू शकत नाही. आणि तिथेच आपली खरी समस्या आहे! त्यांच्याकडे असलेला थोडासा प्रकाश चुकीचा अभ्यास करणाऱ्यांकडून काढून घेतला जातो आणि नंतर ते आणखी मोठ्या चुका करतात. सैतानाची इच्छा आहे की आपण देवाचे खरे संदेश नाकारावेत, जे आपल्याला संकटाच्या काळात टिकवून ठेवतील आणि म्हणूनच आपण नष्ट होऊ.

एस्तेरच्या अहवालावरून आपल्याला आणखी एक संकेत मिळतो की पीडा एक वर्ष टिकतील.

जेव्हा हामानने पाहिले की मर्दखय त्याला नमन करत नाही किंवा त्याला आदर देत नाही, तेव्हा तो रागावला. आणि त्याने फक्त मर्दखयवर हात टाकणे हे लज्जास्पद मानले कारण त्यांनी त्याला मर्दखयच्या लोकांची ओळख करून दिली होती. म्हणून हामान अहश्वेरोशच्या संपूर्ण राज्यात राहणाऱ्या सर्व यहुद्यांचा, मर्दखयच्या लोकांचाही नाश करण्याचा त्याने प्रयत्न केला.. पहिल्या महिन्यात, म्हणजे, राजा अहश्वेरोशच्या बाराव्या वर्षी निसान महिना, त्यांनी हामानसमोर दर दिवशी आणि महिन्यानुसार बाराव्या महिन्यापर्यंत म्हणजेच अदार महिन्यापर्यंत पुर म्हणजेच चिठ्ठ्या टाकल्या.. (एस्तेर ३:५-७)

हामानने सर्व यहुद्यांचा नियोजित संहार करणे हे शब्बाथ पाळणाऱ्या देवाच्या लोकांविरुद्ध जारी केलेल्या मृत्युदंडाच्या हुकुमाचे एक रूप आहे. निर्णयापासून ते मृत्युदंडापर्यंतचा कालावधी अंदाजे एक वर्षाचा आहे. पहिल्या महिन्यात चिठ्ठी टाकण्यात आली आणि बाराव्या महिन्याच्या मध्यापर्यंत ती निघाली.

एलेन जी. व्हाईट या बायबलसंबंधी घटनेला पीडांच्या काळाशी जोडतात:

त्यांच्या नाशासाठी नेमलेल्या दिवशी, “राजा अहश्वेरोशच्या सर्व प्रांतातील यहूदी त्यांच्या नगरांमध्ये एकत्र जमले, जेणेकरून त्यांचा नाश करू इच्छिणाऱ्यांवर हात टाकता येईल; आणि कोणीही त्यांना तोंड देऊ शकले नाही; कारण त्यांची भीती सर्व लोकांवर होती.” देवाने त्याच्या लोकांचे रक्षण करण्यासाठी श्रेष्ठ बलवान देवदूतांना नेमले होते, जेव्हा ते “आपल्या जीवासाठी उभे राहिले”. एस्तेर ९:२, १६.

मर्दखयला पूर्वी हामानने व्यापलेले सन्माननीय पद देण्यात आले. तो "राजा अहश्वेरोशच्या खालोखाल होता, यहुद्यांमध्ये श्रेष्ठ होता आणि त्याच्या बांधवांच्या समुदायात तो मान्यवर होता" (एस्तेर १०:३); आणि त्याने इस्राएलचे कल्याण करण्याचा प्रयत्न केला. अशाप्रकारे देवाने त्याच्या निवडलेल्या लोकांना मेद-पारसी दरबारात पुन्हा एकदा कृपादानात आणले, ज्यामुळे त्यांना त्यांच्या स्वतःच्या भूमीत परत आणण्याचा त्याचा उद्देश पूर्ण झाला. परंतु काही वर्षांनंतर, महान झरक्सीसचा उत्तराधिकारी अर्तहशश्त पहिला याच्या सातव्या वर्षी, एज्राच्या नेतृत्वाखाली मोठ्या संख्येने लोक जेरुसलेमला परतले.

एस्तेरच्या काळात देवाच्या लोकांना आलेले कठीण अनुभव केवळ त्या काळासाठीच नव्हते. प्रकटीकरणकर्त्याने, काळाच्या शेवटापर्यंतच्या युगांकडे पाहताना घोषित केले आहे की, "अजगर स्त्रीवर रागावला होता आणि तिच्या संततीच्या अवशेषांशी युद्ध करण्यास निघाला, जे देवाच्या आज्ञा पाळतात आणि येशू ख्रिस्ताची साक्ष देतात." 12 प्रकटीकरण: 17 आज पृथ्वीवर राहणाऱ्या काहींना हे शब्द पूर्ण होताना दिसतील. ज्या आत्म्याने भूतकाळात लोकांना खऱ्या चर्चचा छळ करण्यास प्रवृत्त केले, त्याच आत्म्याने भविष्यात देवाप्रती निष्ठा राखणाऱ्यांविरुद्धही अशाच मार्गाने मार्गक्रमण करण्यास प्रवृत्त केले जाईल. आताही या शेवटच्या मोठ्या संघर्षाची तयारी केली जात आहे.

देवाच्या उरलेल्या लोकांविरुद्ध शेवटी निघणारा हुकूम अहश्वेरोशने यहुद्यांविरुद्ध जारी केलेल्या आदेशासारखेच असेल.. आज खऱ्या चर्चचे शत्रू शब्बाथाची आज्ञा पाळणाऱ्या छोट्या जमावात, दाराशी एक मर्दखय पाहतात. देवाच्या लोकांचा त्याच्या नियमांबद्दलचा आदर हा प्रभूचे भय सोडून देणाऱ्या आणि त्याच्या शब्बाथाला पायदळी तुडवणाऱ्यांसाठी सततचा निषेध आहे.

लोकप्रिय रूढी आणि परंपरा स्वीकारण्यास नकार देणाऱ्या अल्पसंख्याकांवर सैतान क्रोध निर्माण करेल. पद आणि प्रतिष्ठा असलेले लोक अधर्मी आणि नीच लोकांसोबत मिळून देवाच्या लोकांविरुद्ध सल्लामसलत करतील. संपत्ती, बुद्धिमत्ता, शिक्षण एकत्र येऊन त्यांना तिरस्काराने झाकतील. छळ करणारे राज्यकर्ते, मंत्री आणि चर्च सदस्य त्यांच्याविरुद्ध कट रचतील. आवाज आणि लेखणीने, बढाई मारून, धमक्या देऊन आणि उपहासाने ते त्यांचा विश्वास उलथून टाकण्याचा प्रयत्न करतील. खोटे प्रतिनिधित्व आणि संतप्त आवाहन करून, लोक लोकांच्या भावना भडकवतील. बायबल शब्बाथच्या समर्थकांवर "शास्त्र असे म्हणते" असे आणण्यासाठी त्यांच्याकडे नसल्यामुळे, ते कमतरता भरून काढण्यासाठी दडपशाहीचे कायदे करतील. लोकप्रियता आणि संरक्षण मिळवण्यासाठी, कायदेकर्त्यांना रविवारच्या कायद्यांच्या मागणीला बळी पडावे लागेल. परंतु जे देवाचे भय बाळगतात ते डेकलॉगच्या नियमांचे उल्लंघन करणारी संस्था स्वीकारू शकत नाहीत. या रणांगणावर सत्य आणि चुकीच्या वादातील शेवटचा मोठा संघर्ष लढला जाईल. आणि या मुद्द्यावर आपल्याला शंका नाही. आज, एस्तेर आणि मर्दखयच्या दिवसांप्रमाणे, प्रभु त्याचे सत्य आणि त्याचे लोक सिद्ध करेल. {पीके ६०२.२–६05.3}

पीडा "एका वर्षात" येतात आणि मृत्युदंडाची आज्ञा त्याच्या अंमलबजावणीपूर्वी सुमारे १२ महिने लागू असेल. पण दिवसांमध्ये दर्शविलेले "वर्ष" नेमके काय आहे? यहुदी वर्षात १२ चांद्र महिने होते, आणि कधीकधी जर लीप महिना आवश्यक असेल तर १३. ते ३६० किंवा ३९० दिवस असतील. किंवा ते सौर वर्षाबद्दल आहे? ते ३६५ दिवस असतील.

आणि येशूचा आपल्यापर्यंतचा सात दिवसांचा प्रवास आपण कसा मोजू शकतो?

मृत्यूने त्यांच्यापासून दूर गेलेल्या त्यांच्या मित्रांना ओळखताच, १,४४,००० जणांनी “अलेलुया!” असे ओरडले आणि त्याच क्षणी आपण बदललो आणि त्यांच्यासोबत हवेत प्रभूला भेटण्यासाठी उचलले गेले.

आम्ही सर्वजण एकत्र ढगात प्रवेश केला आणि सात दिवस जेव्हा येशूने मुकुट आणले आणि स्वतःच्या उजव्या हाताने ते आमच्या डोक्यावर ठेवले तेव्हा काचेच्या समुद्राकडे चढत होते. {पूर्वोत्तर २६९.१–२७०.१}

जर येशूसोबत काचेच्या समुद्रात परत जाण्याचा प्रवास सात दिवसांचा असेल, तर आपल्याला घेऊन येण्यासाठी देवदूतांच्या सैन्यासह येशूचा प्रवासही सात दिवसांचा असेल. आपल्याला त्या वर्षातून वजा कराव्या लागतील की जोडाव्या लागतील? आपल्याला कसे कळेल? ते बायबलमध्ये नाही, बरोबर? आणि कोणाला माहित आहे, कदाचित वर्नर रेन्झ बरोबर असेल? हे सर्व थोडे अस्पष्ट आहे, नाही का?

आता आपल्याला बायबलमधील पुरावा मिळेल की वर्नर रेन्झ आणि त्या बँडवॅगनमध्ये उडी घेतलेल्या अनेक लोक चुकीचे आहेत. प्रेषित पौलासोबत रोमला जाणाऱ्या जहाजाबद्दल बोलताना वॉल्टर वेथ यांना त्यांच्या नवीन व्याख्यान मालिकेत काय म्हणायचे होते ते मला माहित नाही, प्रेषितांची कृत्ये २७:२७ च्या १४ रात्री कदाचित या शेवटच्या वेळी खूपच "सामान्य" आहेत असे सूचित करत होते. त्याने पीडांच्या काळाबद्दल बोलले हे मला विचित्र वाटले. त्याने हा मुद्दा तपशीलवार स्पष्ट केला नाही. मला आशा आहे की तो रेन्झच्या चुकीला बळी पडणार नाही, कारण आता आपल्याला मागील सर्व प्रश्नांची उत्तरे मिळतील आणि पीडांच्या वर्षात नेमके किती दिवस असतील आणि सात दिवस समाविष्ट आहेत की वगळले आहेत ते दिसेल.

शरद ऋतूतील तरतुदीची गणना

शरद ऋतूतील सणांची सुरुवात सातव्या महिन्याच्या पहिल्या दिवशी कर्णे वाजवण्याच्या सणाने झाली. इथे, अगदी सुरुवातीलाच आपल्याला एक छोटीशी समस्या आहे. आपण स्वतःला विचारले पाहिजे की अमावस्येच्या सणाच्या बलिदानांचा समावेश करावा की नाही. आपल्या सध्याच्या ज्ञानाच्या स्थितीनुसार याचे उत्तर देणे कठीण आहे. एकदा आपण निकाल पाहिला की यावेळी अमावस्येच्या बलिदानांची गणना केली जात नाही हे पाहणे सोपे आहे आणि आपल्याला सावली मालिकेच्या तिसऱ्या भागातून देखील कळेल (जिथे निकाल पुन्हा एकदा पुष्टी केला जाईल).

तथापि, बायबलमधील मजकुरावरून आणि सणांच्या तर्कावरूनही हे निष्कर्ष काढता येतात. पहिल्या महिन्यातील अमावस्येचे बलिदान देखील मोजले जात नव्हते. तथापि, ते कर्णा वाजवण्याच्या सणाप्रमाणे त्याच दिवशी नव्हते. यहुदी विचारसरणीनुसार, महिन्याची सुरुवात प्रथम शोधून काढावी लागत असे आणि नंतरच सण सुरू करता येत असे. म्हणून, अमावस्येचे बलिदान तार्किकदृष्ट्या शरद ऋतूतील सणांच्या पहिल्या सणापूर्वी होते. शरद ऋतूतील सण अद्याप अमावस्येला सुरू झाले नव्हते, तर केवळ कर्णा वाजवण्याच्या सणाच्या पहिल्या अर्पणानेच सुरू झाले होते. म्हणूनच "बलिदानांच्या सावल्या" च्या पहिल्या भागात मी प्रसादांना "मुख्य वेळेत" मानले जाते असे परिभाषित केले आहे.

तसेच, बायबलमधील मजकूर आपल्याला सांगतो की उत्सवाच्या यज्ञांमध्ये काय होते आणि काय नव्हते. कृपया पुन्हा एकदा सर्वकाही पुन्हा वाचा. वसंत ऋतूतील उत्सवांमध्ये, आम्हाला नेहमीच असे आढळले की वगळले सूचनांमधील उत्सवाच्या अर्पणांमधून:

1. बेखमीर भाकरीच्या सणाचे सात दिवस: नंतर याप्रमाणे तुम्ही सात दिवस दररोज परमेश्वराला सुगंधाने संतोष देणाऱ्या अर्पणाचे मांस अर्पण करावे. ते अर्पण करावे. बाजूला नित्य होमार्पण आणि त्याचे पेयार्पण. (गणना 28:24)

2. आठवड्यांचा सण (पेंटेकोस्ट): तुम्ही त्यांना अर्पण कराल. बाजूला नित्य होमार्पण आणि त्याचे अन्नार्पण (ते तुमच्यासाठी निर्दोष असावेत) आणि त्यांचे पेयार्पण. (गणना 28:31)

3. वल्हांडण सण आणि प्रथम फळे ओवाळण्याच्या सणासाठी, हे सांगण्याची गरज नाही की अर्पणे (वल्हांडण कोकरू आणि प्रथम फळांची पेंढी) फक्त या सणांसाठीच वैध होती.

बायबलमधील मजकूरात कर्ण्यांच्या सणासाठी (आणि त्यानंतरच्या सर्व शरद ऋतूतील सणांसाठी) तपशीलवार स्पष्टीकरण दिले आहे की या सणात कोणते अर्पण समाविष्ट आहे आणि कोणते नाही. कर्ण्यांच्या सणासाठी, आपल्याला एकमेव मजकूर आढळतो, ज्यामध्ये अमावस्येचे बलिदान स्पष्टपणे वगळले आहे:

महिन्याच्या होमार्पणाव्यतिरिक्त आणि त्याच्या अन्नार्पणाव्यतिरिक्तआणि रोजचे होमार्पण, त्याचे अन्नार्पण आणि त्यांचे पेयार्पणत्यांच्या रीतीप्रमाणे, परमेश्वराला सुगंधित करणारा, अग्नीद्वारे केलेला यज्ञ. (गणना २९:६)

तथापि, पेंटेकॉस्टच्या वाट पाहण्याच्या वेळेतील अमावस्येचा सण "वसंत ऋतूतील मेजवानीच्या मुख्य काळात" येतो आणि बायबलमधील मजकुरात तो वगळण्यात आला नाही आणि त्याची गणना करणे आवश्यक आहे.

मिलरच्या मध्यरात्रीच्या रडण्याचे प्रतीक असलेल्या ट्रम्पेट्सच्या सणापासून सुरू होणाऱ्या शरद ऋतूतील मेजवानीसाठीच्या सर्व उत्सवाच्या अर्पणांची यादी खालील चार्टमध्ये आहे:

त्यानंतर वर्षातील सर्वोच्च सुट्टी, योम किप्पुर, प्रायश्चित्ताचा दिवस, जो स्वर्गीय न्यायाच्या दिवसाचे प्रतीक आहे, आपल्या अॅडव्हेंटिस्ट इतिहासात एक विशेष भूमिका बजावतो. दुसरा देवदूत पहिल्या देवदूतामध्ये सामील झाला असल्याने, आपल्याला माहित आहे की त्याची सुरुवात २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी झाली. दुर्दैवाने, बहुतेक अॅडव्हेंटिस्टांच्या माहितीच्या पलीकडे आहे की हा न्यायाचा दिवस आता लवकरच संपेल:

त्यानंतर सात दिवसांच्या मंडपाच्या सणाचे आयोजन करण्यात आले. त्यांचा अर्थ, मी "बलिदानांच्या सावल्या" च्या पहिल्या भागात वर्णन केला आहे: १८९० ते २०१० पर्यंत १२० वर्षे अरण्यात आपली भटकंती. अचानक, बैल आणि कोकरे यांची संख्या खूप जास्त आहे:

कृपया लक्षात घ्या की प्रत्येक सणाच्या दिवशी बैलांची संख्या एका प्राण्याने कमी होते, तर मेंढे आणि कोकरे यांची संख्या स्थिर राहते:

मंडपाच्या सणाच्या सात दिवसांत, आपल्याला एक अतिशय सुंदर सुसंवाद आढळतो. आपल्याला एका दैवी उलटी गिनतीसारखे काहीतरी आढळते. १३ बैलांपासून सुरुवात करून, प्रत्येक सणाच्या दिवशी बैलांची संख्या एक एक करून कमी होते, जोपर्यंत परिपूर्णतेची संख्या ७ पर्यंत पोहोचत नाही. एलेन जी. व्हाईट ते असे म्हणतात:

पेत्राने, ख्रिस्ताच्या शिकवणीला, जसे त्याने गृहीत धरले होते, पुढे नेण्याचा विचार केला, सात, ही संख्या परिपूर्णतेचे प्रतीक आहे.. पण ख्रिस्ताने शिकवले की आपण कधीही क्षमा करण्यास कंटाळू नये. तो म्हणाला, “सात वेळापर्यंत नाही तर सत्तर वेळापर्यंत.” {COL 243.1}

त्याच क्षणी, बळी दिलेल्या प्राण्यांची एकूण संख्या ३० वरून २४ पर्यंत कमी होते. २४ ही देवाने मानवजातीशी केलेल्या दोन करारांची संख्या आहे. प्राचीन इस्राएलच्या १२ वंश आणि आध्यात्मिक इस्राएलच्या १२ वंश, ज्यातून १,४४,००० लोक अवशेष असतील (प्रकटीकरण ७:४-८ पहा).

देवाच्या ओरियन घड्याळाच्या मूलभूत सूत्राचा हा आणखी एक संदर्भ नाही का, “७ वेळा २४”? असे असू शकते का की देव नेहमीच त्याच्या चर्चच्या शुद्धीकरणाच्या एका विशिष्ट टप्प्याकडे निर्देश करू इच्छितो ज्यामध्ये २४ वर्षांचे ७ कालावधी असतात? हे शक्य आहे का की आपण ओरियनमधील काहीतरी दुर्लक्ष केले आहे, किंवा सणांच्या प्रकारांमध्ये अजूनही काहीतरी अतिरिक्त आहे जे आपल्याला अद्याप सापडलेले नाही कारण ओरियन घड्याळ २४ वर्षांचे कालावधी प्रदर्शित करत नाही?

मंडपाच्या सणाच्या शेवटच्या दिवशी, "शेमिनी अत्झेरेट", शरद ऋतूतील सण संपतात आणि आपल्याला पुन्हा कर्णे वाजवण्याच्या सणाच्या आणि प्रायश्चित्ताच्या दिवशी पूर्वीसारखेच आकडे आढळतात:

आपल्याला जे करायचे आहे ते म्हणजे शरद ऋतूतील सणांच्या सर्व अर्पणांचा सारांश देणे, जसे आपण वसंत ऋतूतील सणांसाठी आधीच केले आहे:

आणि आपल्याला १/१० एफा बारीक पिठाचे ३७२ सर्विंग मिळतात. या प्रमाणात, आपण "पवित्र आत्म्या" मिसळून ३७२ अन्नधान्य भाकरी भाजू शकतो. जर आपण पूर्वीप्रमाणे ही रक्कम ३ ब्रेड ब्रेडच्या दैनिक राशनने विभागली तर आपल्याला ३७२ ÷ ३ = १२४ मिळतील. म्हणून, "पीडांचे वर्ष" ४ महिन्यांपेक्षा थोडे जास्त काळ टिकेल? हे बरोबर आहे का?

नक्कीच नाही! पुन्हा एकदा, आपण काहीतरी महत्त्वाचे विसरलो आहोत.

पहिल्या भागातून दैनंदिन रेशनचा टेबल आठवूया. बलिदानांच्या सावल्या:

त्या शिधापत्रात लोकांसाठी अर्पण (दररोज २/१०) आणि याजकांसाठी अर्पण (दररोज १/१०) यांचा समावेश होता. आणि प्रेषितांच्या काळात जेव्हा येशू नुकताच उठला होता तेव्हा ते लागू करणे अगदी योग्य होते, कारण यहुदी लोकांसाठीची परीक्षा अद्याप संपलेली नव्हती. सत्तर आठवड्यांच्या भविष्यवाणीने आपल्याला सांगितले की मशीहा सत्तरव्या आठवड्याच्या मध्यभागी मारला जाईल:

आणि बासष्ट आठवड्यांनंतर मशीहा नष्ट होईल, पण स्वतःसाठी नाही: ... आणि तो एका आठवड्यासाठी अनेकांसोबत कराराची पुष्टी करेल: आणि आठवड्याच्या मध्यभागी तो यज्ञ आणि अर्पणे थांबवेल.... (डॅनियल ७:२१-२२)

३४ मध्ये यहुद्यांनी स्टीफनला दगडमार करेपर्यंत, यहुदी लोकांसाठी सवलतीचा कालावधी साडेतीन वर्षे चालला हे अॅडव्हेंटिस्ट लोकांना सामान्य ज्ञान आहे. म्हणून, लोकांसाठी आणि याजकांसाठी दररोजच्या बलिदानाची बेरीज ही वसंत ऋतूतील सणांच्या दैनिक आपत्कालीन राशनचे मोजमाप होती, जसे की पेंटेकॉस्ट आणि सुरुवातीच्या पावसाच्या वाट पाहण्याच्या वेळेसाठी.

पण इतिहासाच्या शेवटी येणाऱ्या पीडांच्या काळाबद्दल काय? येथे - जसे आधी दाखवले आहे - परिक्षण आधीच बंद झाले आहे. मानवजातीच्या सुटकेचा दरवाजा बंद झाला आहे. देवाच्या "याजकांचा" फक्त एक छोटासा गट, १,४४,०००, या काळात टिकून राहील, देवाच्या कृपेने टिकून राहील आणि ... पुरोहित पवित्र आत्म्याचा आपत्कालीन पुरवठा:

आता, जर तुम्ही खरोखर माझी वाणी ऐकली आणि माझा करार पाळला तर तुम्ही सर्व लोकांपेक्षा माझा खास ठेवाल; कारण सर्व पृथ्वी माझी आहे; आणि तुम्ही माझे व्हाल. एक राज्य याजकआणि एक पवित्र राष्ट्र. इस्राएल लोकांना तू हे शब्द सांगावेस. (निर्गम १९:५-६)

पवित्र स्थानाचे शुद्धीकरण पूर्ण होताच, देवाचे एक शुद्ध लोक असतील, ज्यांना एक असे मानले जाते पुरोहित लोक. फक्त त्यांच्यावरच शिक्कामोर्तब केले जाईल, फक्त त्यांच्यासाठी पवित्र आत्म्याचा हा विशिष्ट भाग आहे, आणि फक्त त्यांच्यामध्येच सांत्वनकर्ता राहू शकतो, कारण फक्त तेच दैवी परिषदेच्या तिसऱ्या व्यक्तीच्या स्वागतासाठी शुद्ध पात्र असतील. इतिहासाच्या शेवटी १४४,००० च्या या अतिशय खास लोकांसाठी दैनंदिन रेशनचे प्रतीक म्हणजे १/१० एफा भाग, किंवा दररोज एक भाकरी, सकाळी १/२०, संध्याकाळी १/२०. या भयानक काळात टिकून राहण्यासाठी त्यांना जास्त गरज नाही, कारण त्यांनी आधीच पवित्रीकरणाची एक विशिष्ट पातळी गाठली असेल.

म्हणून, पुरेसा आपत्कालीन पुरवठा किती कालावधीसाठी आहे याची गणना करण्याचे सूत्र असे आहे:

३७२ भाकरी ÷ १ भाकरी प्रतिदिन = ३७२ दिवस

आणि आता आपल्या मागील प्रश्नांची उत्तरे देणे खूप सोपे झाले आहे.

1. पीडांचे वर्ष नेमके किती काळ टिकेल? उत्तर: एका सौर वर्षासाठी "आणि देव म्हणाला, दिवस आणि रात्र वेगळी करण्यासाठी आकाशाच्या अंतराळात ज्योति होवोत; आणि त्या होवोत..." चिन्हांसाठी आणि ऋतूंसाठी, आणि दिवसांसाठी, आणि वर्षे: आणि पृथ्वीवर प्रकाश देण्यासाठी आकाशातील अंतराळात त्या ज्योती असाव्यात: आणि तसे झाले. आणि देवाने बनवले दोन उत्तम दिवे; दिवसावर राज्य करण्यासाठी मोठा प्रकाशआणि रात्रीवर राज्य करण्यासाठी लहान प्रकाश: त्याने तारे देखील निर्माण केले.” (उत्पत्ति १:१४-१६) एक सौर वर्ष सरासरी ३६५ दिवसांचे असते. आणि हे ओरियनने दर्शविल्याप्रमाणे, शेवटच्या तीन सील नंतरच्या दिवसाशी (एका वर्षासाठी) अगदी जुळते.

2. जर आपण या वर्षी आपल्या एकूण ३७२ भाकरीच्या रेशनमधून वजा केले तर आपल्याला ३७२ दिवस मिळतात - ३६५ दिवस = 7 दिवस. पीडा पडण्यास सुरुवात होण्यापूर्वी, नोहा आणि त्याच्या जहाजाच्या मॉडेलनुसार दयेचे दार बंद केले जाईल, पाऊस सुरू होण्याच्या ७ दिवस आधी. पीडांसाठी वाट पाहण्याच्या त्या ७ दिवसांतही, १,४४,००० लोकांकडे या समस्येवर मात करण्यासाठी पुरेशी तरतूद किंवा पुरेसा पवित्र आत्मा असेल. संपूर्ण मानवजातीसाठी परिवीक्षेनंतरच्या परीक्षेचा काळ संपला असेल.

म्हणून, सीलबंद केलेल्या १,४४,००० लोकांकडे पीडांच्या वर्षासाठी एकूण ३७२ युनिट ब्रेडचा साठा असेल. बायबलमध्ये नमूद केल्याप्रमाणे एकूण कालावधी ... २०१५ च्या शरद ऋतूपासून सुरू होणाऱ्या शेवटच्या तीन सीलनंतर ३६५ दिवसांचा असेल, तसेच नोहाच्या भविष्यसूचक वाट पाहण्याच्या दिवसांसाठी सात दिवसांचा असेल.

देव परिपूर्ण आहे आणि त्याचे गणित आणि त्याने आपल्याला दिलेले प्रकार देखील परिपूर्ण आहेत. आणि आपण पवित्र आत्म्यासह किंवा त्याशिवाय या गोष्टींचा अभ्यास करतो की नाही याने मोठा फरक पडतो. २०१० पूर्वी, हे अद्भुत अंतर्दृष्टी आपल्या नजरेपासून लपलेले होते आणि जर प्रत्येक अॅडव्हेंटिस्ट शिक्षक पूर्वी चुकत असेल तर ते क्षम्य आहे. तथापि, जो कोणी आता या सुसंवादी अभ्यासांना हट्टीपणे नकार देत राहतो, केवळ कारण तो आपण चूक असल्याचे कबूल करू इच्छित नाही, त्याला देवाचा दहापट क्रोध न्याय्यपणे मिळेल, कारण तो इतरांनाही शंका घेण्यास प्रवृत्त करतो आणि ते त्याच्यामुळे पतन पावतात.

देवाचा श्वास

मी पहिल्या भागात थोडक्यात सांगितल्याप्रमाणे, "बलिदानांच्या सावल्या" या दुसऱ्या आणि शेवटच्या भागाच्या शेवटी आपल्याला अजूनही एक विशिष्ट समस्या भेडसावत आहे जी आपण आता सोडवली पाहिजे. येशूने वधस्तंभावरील त्याच्या मृत्युने सर्व बलिदान रद्द केले. अर्थात, ते फक्त सावल्या, प्रकार आणि भविष्यवाण्या होत्या, परंतु तरीही, तर्कशास्त्र आणि टायपोलॉजी पूर्णपणे जुळली पाहिजे. येशूने जे काही केले आणि सांगितले त्यात तो नेहमीच अचूक असतो आणि सर्वकाही परिपूर्ण सुसंगततेत असते.

तर मग प्रेषितांना पवित्र आत्म्याचा वाटा कसा मिळाला जो त्यांना सांत्वनकर्त्याच्या आगमनापर्यंत टिकून राहण्यास सक्षम करेल, जेव्हा वसंत ऋतूच्या पहिल्या दिवशी, वल्हांडणाच्या दिवशी सर्व बलिदान आधीच रद्द केले गेले होते? बलिदानांचे रक्त आता वैध नव्हते. आणि येशूने स्वर्गीय पवित्रस्थानात त्याची सेवा सुरू केली नव्हती. १५०० वर्षांपासून, बलिदानांनी पवित्र आत्म्याच्या एका विशिष्ट भागाकडे लक्ष वेधले होते जो इ.स. ३१ मध्ये आवश्यक होता आणि त्याच वर्षी इ.स. ३१ मध्ये, बलिदान रद्द करण्यात आले आणि पेन्टेकॉस्टच्या आधी मध्यस्थी सेवा सुरू झाली नव्हती. दुसरे काहीतरी असायला हवे होते! पण काय?

पवित्र आत्मा नसताना काय होते हे आपण वाचले आहे. निराशेचे राज्य असते. आणि येशू कबरेत असताना प्रेषितांच्या बाबतीत नेमके हेच घडले.

येशूने अनेक वेळा त्याच्या शिष्यांना भविष्य उघड करण्याचा प्रयत्न केला होता, परंतु त्यांनी तो काय म्हणाला याचा विचार केला नाही. यामुळे त्याचा मृत्यू त्यांना आश्चर्यचकित करणारा ठरला; आणि नंतर, जेव्हा त्यांनी भूतकाळाचा आढावा घेतला आणि त्यांच्या अविश्वासाचे परिणाम पाहिले तेव्हा ते दुःखाने भरले. जेव्हा ख्रिस्ताला वधस्तंभावर खिळले गेले तेव्हा त्यांना विश्वास नव्हता की तो पुन्हा उठेल. त्याने स्पष्टपणे सांगितले होते की तो तिसऱ्या दिवशी उठणार आहे, परंतु ते गोंधळलेला त्याचा अर्थ काय होता हे जाणून घेण्यासाठी. हे आकलनशक्तीचा अभाव त्याच्या मृत्यूच्या वेळी त्यांना सोडले पूर्णपणे निराशा. ते होते अत्यंत निराश. त्यांचा विश्वास सावलीच्या पलीकडे गेला नाही. सैतानाने त्यांच्या क्षितिजाला मागे टाकले होते. सर्व काही असे वाटत होते अस्पष्ट आणि गूढ त्यांना. जर त्यांनी तारणहाराच्या शब्दांवर विश्वास ठेवला असता, तर किती दु: ख कदाचित त्यांना वाचवले असते!

द्वारे चिरडले नैराश्य, दुःख आणि निराशा तेव्हा शिष्य वरच्या खोलीत एकत्र जमले आणि त्यांनी दरवाजे बंद केले आणि घट्ट बसवले. भीतीदायक जेणेकरून त्यांच्या प्रिय गुरूचे भाग्य त्यांचे व्हावे. येथेच तारणहार, त्याच्या पुनरुत्थानानंतर, त्यांना प्रकट झाला. {एए २५.२–२६.१}

जर सांत्वनकर्ता अनुपस्थित असेल तर गोंधळ, समजुतीचा अभाव आणि पूर्ण निराशा येते. सर्व काही अस्पष्ट आणि गूढ वाटते. दुःख, निराशा, वेदना आणि भीती आध्यात्मिक वाढीस अडथळा आणतात.

जेव्हा पवित्र आत्मा आपल्यामध्ये राहतो तेव्हा परिस्थिती उलट असते. तो आपल्याला सर्व सत्यात मार्गदर्शन करतो, स्पष्टता देतो, वेदना कमी करतो, विश्वासाने भीती दूर करतो आणि आपल्याला दुःख, वेदना आणि निराशेत बुडू देत नाही.

येशूच्या पुनरुत्थानाच्या दिवसापर्यंत शिष्यांना हा भाग सापडला नव्हता. पण फक्त येशूच्या उपस्थितीनेच त्यांना या निराशेच्या स्थितीतून मुक्त केले होते का? नाही, आणखी काहीतरी होते. पवित्र आत्म्याच्या वर्षावापर्यंत वाट पाहण्याच्या वेळेसाठी आणीबाणीच्या राशनची जागा शोधताना आपण बायबलमधील अहवाल खूप काळजीपूर्वक वाचला पाहिजे. योहानाच्या शुभवर्तमानात आपल्याला ते सापडेल. जेव्हा प्रभूचे पुनरुत्थान झाले, तेव्हा तो वरच्या खोलीत शिष्यांना दिसला:

मग त्याच दिवशी संध्याकाळी, आठवड्याचा पहिला दिवस होता, जेव्हा शिष्य यहुद्यांच्या भीतीने जिथे जमले होते तिथे दरवाजे बंद होते, तेव्हा येशू आला आणि त्यांच्यामध्ये उभा राहिला आणि त्यांना म्हणाला, “तुम्हाला शांती असो.” ... मग येशू त्यांना पुन्हा म्हणाला, “तुम्हाला शांती असो: माझ्या पित्याने मला पाठवले आहे, तसेच मी तुम्हाला पाठवतो.” आणि जेव्हा तो हे बोलला, त्याने त्यांच्यावर फुंकर टाकली आणि त्यांना म्हणाला, “पवित्र आत्मा स्वीकारा.”: (योहान २०:१९,२१-२२)

या दृश्याचा नेमका अर्थ अनेकांना कधीच समजला नाही. जर प्रभूने आणखी ५० दिवसांत पवित्र आत्मा सांत्वनकर्ता म्हणून पाठवला असता, तर त्याने त्याच्या पुनरुत्थानाच्या वेळी प्रेषितांवर का फुंकले आणि त्यांना पवित्र आत्मा का दिला? पण आता, आपत्कालीन शिधापत्रांचा अभ्यास केल्यानंतर, हे सर्व आपल्या डोळ्यांसमोर स्पष्टपणे दिसते. येशूने प्रेषितांवर वाट पाहण्याच्या वेळेसाठी पुरवठा नसल्यामुळेच तो फुंकला. क्रूसावर चढवल्यानंतर जवळजवळ दोन दिवसांत त्यांना खूप त्रास सहन करावा लागला होता. त्यांना त्यांचा "आपत्कालीन शिधापत्र" मिळाला नव्हता. म्हणूनच येशूने त्यांच्यावर आपला आत्मा फुंकणे ही एक तातडीची कृती होती. हा "पवित्र आत्म्याचा" व्यक्ती नव्हता जो पेन्टेकॉस्टच्या दिवशी ओतला जाणार होता, कारण तो स्वर्गीय पवित्रस्थानात येशूने त्याची सेवा सुरू करेपर्यंत येऊ शकत नव्हता, तर तो स्वतः येशूच्या आत्म्याने बळकट केलेला होता. आपल्या गटातील त्रैक्यविरोधी हे सर्व मिसळतात आणि त्यांच्यामध्ये मोठा गोंधळ निर्माण होतो.

चाळीस दिवसांपर्यंत, येशू त्याच्या शिष्यांसोबत होता आणि त्यांना शिकवत होता:

ख्रिस्ताने त्याच्या शिष्यांसोबत घालवलेल्या या दिवसांत त्यांना एक नवीन अनुभव मिळाला. घडलेल्या सर्व गोष्टींच्या प्रकाशात त्यांच्या प्रिय गुरुला शास्त्रवचनांचे स्पष्टीकरण देताना त्यांनी ऐकले तेव्हा त्यांचा त्याच्यावरील विश्वास पूर्णपणे दृढ झाला. ते अशा ठिकाणी पोहोचले जिथे ते म्हणू शकत होते, "मी ज्याच्यावर विश्वास ठेवला आहे ते मला माहित आहे." २ तीमथ्य १:१२. त्यांना त्यांच्या कामाचे स्वरूप आणि व्याप्ती कळू लागली, त्यांना वाटले की त्यांना सोपवलेल्या सत्यांची घोषणा जगासमोर करायची आहे. ख्रिस्ताच्या जीवनातील घटना, त्याचा मृत्यू आणि पुनरुत्थान, या घटनांकडे निर्देश करणाऱ्या भविष्यवाण्या, तारणाच्या योजनेचे रहस्य, पापांची क्षमा करण्यासाठी येशूचे सामर्थ्य - या सर्व गोष्टींचे ते साक्षीदार होते, आणि त्यांना ते जगाला कळवायचे होते. त्यांना पश्चात्ताप आणि तारणकर्त्याच्या सामर्थ्याद्वारे शांती आणि तारणाची सुवार्ता घोषित करायची होती. {एए 27.1}

हे चाळीस दिवस त्या वेळेचे प्रतिनिधित्व करतात जेव्हा आपल्याला "पवित्र आत्म्याचे" धान्य मिळेल आणि येशू आपल्याला मोठ्याने ओरडण्यासाठी तयार करतो. ही वेळ आहे आता. ते २०१० च्या वसंत ऋतूमध्ये सुरू झाले आहे आणि रविवारच्या नियमांच्या घोषणेसह संपेल. मग, ज्याला येशूने आणि त्याच्या सिंहासनावरून थेट येणाऱ्या अद्भुत संदेशांनी शिकवले आणि बळकटी दिली नसेल त्यांना "देवाच्या उपस्थितीने विसावा" मिळणार नाही.

आणि आपल्या प्रभूने आपल्यासाठी दुसरे काहीतरी सोडले आहे, जेणेकरून आपल्याला कळेल की हा क्षण आत्ताच आला आहे. वरच्या खोलीत येशूच्या पहिल्या प्रकटीकरणाच्या दृश्याच्या वचनांची नक्कल करताना, मी जाणूनबुजून एक वचन सोडले आहे, जेणेकरून ते थोड्या वेळाने तुमच्यासमोर सादर केले जाईल. हे वाक्य आपल्याला भविष्यवाणीच्या कालप्रवाहात आणि सावलीच्या बलिदानांच्या प्रकारांमध्ये आपण नेमके कुठे आहोत हे दर्शवते. पवित्र आत्मा तुम्हाला ही शिकवण समजावून सांगेल तेव्हा तुमच्यापैकी बरेच जण आनंदी होतील, कारण तुम्हाला कळेल की जर तुम्हाला १,४४,००० लोकांमध्ये राहायचे असेल तर तुम्हाला खरोखर कोकरा जिथे जाईल तिथे त्याचे अनुसरण करावे लागेल (प्रकटीकरण १४:४).

येशूने शिष्यांवर फुंकर घालून त्यांना आपल्या आत्म्याचा ताजापणा दिला हे पहिलेच काम नव्हते. त्याआधीही काहीतरी घडले होते. त्याच्या दर्शनाच्या वेळी, येशूने त्यांना शांतीची शुभेच्छा दिल्या आणि नंतर त्याने स्वतःची ओळख एका विशेष हावभावाने करून दिली:

त्याच दिवशी संध्याकाळ झाली आणि शिष्यांना यहुदी लोकांची भीति वाटत होती म्हणून दार बंद होते. येशू आत आला व त्यांच्यामध्ये उभा राहिला. आणि म्हणाला, “तुम्हांस शांति असो.” असे बोलल्यावर त्याने आपले हात व कूस त्यांना दाखविली. तेव्हा प्रभूला पाहून शिष्यांना आनंद झाला. (जॉन 20: 19-20)

सर्वप्रथम, येशूने शिष्यांवर आपला आत्मा फुंकण्यापूर्वी, त्याने त्यांना त्याच्या जखमा दाखवल्या. त्यानंतरच त्यांना शेवटी "आपल्या प्रभूला पाहून आनंद झाला" आणि त्यांनी त्याला ओळखले की तो खरोखरच त्यांच्याशी बोलत आहे. त्यापूर्वी येशू त्यांना त्याचा आत्मा प्रदान करणार होता. जे लोक येशूला त्याच्या जखमांनी ओळखतात त्यांनाच संकटाच्या काळापूर्वी ताजेतवानेपणा मिळेल, ज्यामुळे त्यांना निराशा, गोंधळ आणि निराशा न होता सर्व परीक्षांना तोंड देता येईल.

आणि ज्यांनी ओरियन अभ्यास वाचला आहे आणि स्लाईड्स १६९ ते १७८ माहित आहेत त्यांना माहित आहे की आपला प्रभु येशू या क्षणी आपल्याला त्याच्या जखमा कुठून दाखवतो आणि सांगतो: “तुम्हाला शांती असो: जसे माझ्या पित्याने मला पाठवले आहे, तसेच मी तुम्हाला पाठवतो.” पवित्र आत्मा स्वीकारा."

तुम्ही त्याचा आवाज ओळखता का? तो कुठून येतो हे तुम्हाला माहिती आहे का?

लवकरच आम्हाला देवाचा आवाज अनेक पाण्यासारखा ऐकू आला, ज्याने आम्हाला येशूच्या येण्याचा दिवस आणि वेळ दिली. जिवंत संत, ज्यांची संख्या १,४४,००० होती, त्यांना तो आवाज माहित होता आणि समजला होता, तर दुष्टांना वाटले की तो मेघगर्जना आणि भूकंप आहे. जेव्हा देवाने वेळ बोलली, तेव्हा त्याने आपल्यावर पवित्र आत्मा ओतला आणि आपले चेहरे उजळू लागले. आणि देवाच्या तेजाने चमका, जसे मोशे सीनाय पर्वतावरून खाली आला तेव्हा चमकला होता. {EW 14.1}

हे वाचताना तुमचे चेहरे उजळतात का आणि तुमच्या मनात आपल्या प्रभूच्या जवळच्या आगमनाची ही सुवार्ता इतरांना सांगण्याची इच्छा निर्माण होते का, जेणेकरून त्यांनाही त्यांचे जगण्याचे अन्न मिळावे?

किंवा तुम्ही थॉमसच्या बाजूने उभे आहात का, जो वेगळा केस होता?

ज्यांना शंका असते असे अनेक जण स्वतःला असे सांगून माफ करतात की जर त्यांच्याकडे थॉमसकडे त्याच्या साथीदारांकडून मिळालेले पुरावे असते तर ते विश्वास ठेवतात. त्यांना हे कळत नाही की त्यांच्याकडे फक्त तेच पुरावे नाहीत तर बरेच काही आहे. थॉमससारखे, सर्व संशयाचे कारण दूर होण्याची वाट पाहणारे बरेच लोक कधीही त्यांची इच्छा पूर्ण करणार नाहीत. ते हळूहळू अविश्वासात दृढ होतात. जे स्वतःला काळोखी बाजू पाहण्यास आणि कुरकुर करण्यास आणि तक्रार करण्यास शिक्षित करतात त्यांना ते काय करतात हे माहित नसते. ते संशयाचे बीज पेरत आहेत आणि त्यांना संशयाचे पीक घ्यावे लागेल. ज्या वेळी श्रद्धा आणि आत्मविश्वास सर्वात आवश्यक आहे, अशा वेळी अनेकांना आशा आणि विश्वास ठेवण्यास स्वतःला शक्तीहीन वाटेल. {डीए 807.5}

२०१० च्या वसंत ऋतूपासून शेवटचा पाऊस पडत आहे. तुम्ही तो विश्वासाने स्वीकारला का आणि तुम्ही येशूचे अनुसरण करून स्वर्गीय पवित्र स्थानातील सर्वात पवित्र ठिकाणी गेलात का, जिथून तो त्याच्या जखमा सर्व जगाला दाखवतो, त्यामुळे कोणालाही सबब राहणार नाही, विशेषतः अॅडव्हेंटिस्ट ज्यांना ओरियनमधून येणारा त्यांच्या प्रभूचा आवाज ओळखायला हवा होता त्यांना नाही?

या अभ्यासांच्या कदाचित शेवटच्या भागासाठीच्या तयारीच्या अभ्यासांचा हा शेवट आहे. ओरियनने दाखवलेल्या सर्व गोष्टींची आणि त्याहूनही अधिक पुष्टी ते पुन्हा एकदा करेल, कारण वेळ संपत आहे. स्वर्गीय पवित्रस्थान त्याच्या पार्थिव समकक्षात प्रतिबिंबित होते. तिथून येशूचा आवाज देखील ऐकू येतो! पण कोण ऐकेल, जेणेकरून त्याचे खरे बलिदान, ज्याकडे सर्व सावलीचे बलिदान नेहमीच निर्देशित केले आहे, ते व्यर्थ गेले नाही?