त्यागांच्या सावल्या - भाग १

मूळतः मंगळवार, २९ मार्च २०११ रोजी दुपारी २:५९ वाजता जर्मन भाषेत प्रकाशित झाले www.letztercountdown.org

आता आपण शॅडो सिरीजच्या शेवटच्या तिसऱ्या भागाच्या तयारीच्या अभ्यासाच्या समाप्तीच्या जवळ येत आहोत, त्यामुळे आपण खरोखरच शेवटाच्या जवळ पोहोचलो आहोत याची अधिकाधिक चिन्हे दिसत आहेत. अभयारण्याच्या बलिदानांशी संबंधित ही छोटी मालिका मी फ्लोरिडा, यूएसए येथील १९ वर्षीय दिवंगत एरिक डाउन्स यांना समर्पित करतो, जो पूर्वी या प्रकल्पात माझा एकमेव सहाय्यक होता आणि त्याने मार्च २०१० पासून सुरू होणाऱ्या अभ्यासाच्या काळात माझ्यासाठी माझ्या लेखांचे इंग्रजी भाषांतर दुरुस्त केले होते.

हिवाळी सुट्टीतील कोस्टा रिका येथील शाळेच्या सहलीदरम्यान तो समुद्रात बुडाला. त्याचा संपूर्ण वर्ग एका महापूरामुळे धोक्यात आला होता. त्याची आई कोस्टा रिकाला गेली आणि तिला कळले की तिच्या मुलाने बुडण्याच्या काही काळापूर्वी त्याच्या वर्गमित्रांना सांगितले होते की त्यांनी किनाऱ्यावर जावे, कारण तो एकटाच होता ज्याला त्यांना धोका असल्याचे जाणवले. त्यांनी त्याच्या सल्ल्याचे पालन केले, परंतु त्याच्या एका साथीदाराने मागे वळून पाहिले तेव्हा त्याला दिसले की एरिकला एका अदृश्य हाताने पाण्याखाली ओढले गेले आहे, पुन्हा कधीही दिसणार नाही.

या भयानक अपघातामुळे, मी एरिकच्या आई आणि काकूंशी संपर्क साधला, ज्यांनी या असीम दुःखद परिस्थितीतही इतकी अद्भुत ख्रिश्चन साक्ष दिली की मी ती येथे नमूद करण्यास विसरू नये. त्याच्या बेपत्ता होण्याच्या परिस्थिती पूर्णपणे ज्ञात होण्यापूर्वी आणि एरिक सापडण्याची आशा अजूनही होती, त्यांची एकमेव प्रार्थना होती की देवाची इच्छा पूर्ण व्हावी.-आणि जर त्याची इच्छा असेल की छळ सुरू होण्यापूर्वी एरिकला दफन करावे, तर त्यांची एकमेव इच्छा असेल की किमान त्याचा मृतदेह परत मिळवावा जेणेकरून सर्व काही संपेल.

८ जानेवारी २०११ रोजी एरिकची आई मर्ना कोस्टा रिका येथे पोहोचताच, तिचा मुलगा बेपत्ता झाल्याचा फोन संदेश आल्यानंतर तीन दिवसांनी, त्याचा मृतदेह नुकताच सापडला. तिने तिच्या प्रार्थना ऐकल्याबद्दल देवाचे आभार मानले. नंतर, तिची एकमेव इच्छा आणि एकमेव विचार असा होता की ती एरिकच्या स्मारक सेवेत देवाच्या नीतिमत्तेसाठी एक मजबूत साक्ष देऊ शकेल आणि ती "तुटलेल्या" आईसारखी दिसणार नाही. तिला सर्व तरुणांना दाखवायचे होते की येशूचे अनुसरण करणे आणि एरिकने केले तसे त्याच्या कापणीत काम करणे हाच जीवनाचा अर्थ आहे. सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट म्हणून, तिला माहित आहे की ती लवकरच एरिकला पुन्हा आपल्या हातात घेईल, कारण येशूच्या परतण्याचा दिवस फार दूर नाही.

त्यावेळचा माझा एकमेव मित्र आणि मदतनीस एरिकचा स्मारकविधी २३ जानेवारी २०११ रोजी फ्लोरिडामध्ये आयोजित करण्यात आला होता आणि तो रेकॉर्ड करून संग्रहित करण्यात आला होता. शोर्स एसडीए. एरिक हा मर्नाचा एकुलता एक मुलगा होता. त्यांच्यात एक खोल आणि प्रेमळ नाते होते. कोस्टा रिकाहून परतल्यानंतर तिने मला पुढील गोष्टी लिहिल्या:

फ्लोरिडातील जीवन सुरूच आहे, अनेक लोक भेटण्यासाठी आणि सहानुभूती व्यक्त करण्यासाठी येतात. ते मला व्यस्त ठेवत आहेत. मला वाटते की येणारे बहुतेक लोक मी किती चांगल्या प्रकारे टिकून आहे हे पाहून आश्चर्यचकित होतात. मी नेहमीच त्यांना शास्त्रवचनांचा आणि विशेषतः १ थेस्सलनीकाकर ४ मध्ये आपल्याला दिलेल्या आशेचा संदर्भ देतो:

पण बंधूंनो, जे झोपी गेले आहेत त्यांच्याबद्दल तुम्ही अज्ञानी असावे अशी माझी इच्छा नाही, जेणेकरून इतरांसारखे तुम्ही दुःखी होऊ नका ज्यांना आशा नाही. कारण जर आपण असा विश्वास ठेवतो की येशू मेला आणि पुन्हा उठला, तर येशूमध्ये झोपलेल्यांनाही देव त्याच्याबरोबर आणेल. कारण आम्ही प्रभूच्या वचनाने तुम्हाला हे सांगतो की, जे आपण जिवंत आहोत आणि प्रभूच्या येण्यापर्यंत टिकून आहोत ते झोपलेल्यांना रोखणार नाही. कारण प्रभू स्वतः स्वर्गातून मोठ्याने, मुख्य देवदूताच्या आवाजाने आणि देवाच्या कर्ण्याने खाली येईल. आणि ख्रिस्तामध्ये मेलेले प्रथम उठतील: मग आपण जे जिवंत आहोत आणि उरलो आहोत ते त्यांच्याबरोबर ढगात हवेत प्रभूला भेटण्यासाठी उचलले जाऊ; आणि म्हणून आपण प्रभूसोबत कायम राहू. म्हणून सोई या शब्दांनी एकमेकांना सांगा. (१ थेस्सलनीकाकर ४:१३-१८)

ज्यांना आई तुटण्याची आशा आहे त्यांच्यासाठी मी वरील शास्त्रवचन शेअर करतो आणि त्यांना माझा प्रश्न नेहमीच असतो की, झोपलेल्या व्यक्तीसाठी तुम्ही रडाल का? वरील शास्त्रवचन एरिकच्या आवडत्यांपैकी एक होते. मी त्याचे बायबल वाचत असताना, त्याने "सांत्वन" हा शब्द अधोरेखित केला होता. मला कधीकधी प्रश्न पडतो की देव त्याला अशा काळासाठी तयार करत होता का?

तुम्ही पाठवलेल्या ईमेलबद्दल आणि एरिकने तुमच्यासोबत शेअर केलेल्या स्वप्नांबद्दल खूप खूप धन्यवाद. तुम्ही पाठवलेल्या सर्व ईमेलमधील काही उतारे मी तुमच्या वतीने वापरेन. एरिककडून तुमच्याकडे असलेले कोणतेही कागदपत्रे वापरण्यास मोकळ्या मनाने सांगा. मला खात्री आहे की तो तुम्हाला असे वाटेल, विशेषतः जर ते ख्रिस्ताकडे एक आत्मा जिंकेल.

हो, एरिकलाही स्वप्ने पडली. ती बहुतेकदा खूप वैयक्तिक स्वरूपाची असत, पण माझा मित्र म्हणून त्याने मला त्याबद्दल सांगितले. त्याच्या स्वप्नांवरून मी एरिकला त्याच्या स्वतःच्या चर्चच्या धर्मनिरपेक्ष वातावरणात एक तरुण अॅडव्हेंटिस्ट म्हणून कोणत्या हिंसक, आध्यात्मिक संघर्षांना सामोरे जावे लागले हे समजू शकलो. त्याने इतर गोष्टींबरोबरच धर्मनिरपेक्ष संगीताविरुद्ध एक वीर आंतरिक लढाई लढली, कारण त्याला माहित होते की जर त्याला स्वर्गाचे राज्य पहायचे असेल तर त्याला येशूला त्याची आवड बदलू द्यावी लागेल. एका स्वप्नात, येशू त्याला दिसला आणि त्याने त्याला प्रेमाने ताकीद दिली. दुसऱ्या स्वप्नात, "यहूदाच्या वंशाचा सिंह" संपूर्ण बांधकाम स्थळावर (आमच्या सेवेत) त्याच्या मागे लागला. एरिकला कधीकधी जगात परत पडण्याचा मोह होत असे, परंतु प्रत्येक वेळी जेव्हा ते घडले तेव्हा येशू त्याला वैयक्तिक स्वप्नासह स्वतःकडे परत आणत असे.

असे दिसून आले की, आमचा शेवटचा पत्रव्यवहार त्याला पडलेल्या स्वप्नाबद्दल होता, पण यावेळी तो वैयक्तिक स्वप्न नव्हता. तो खोट्या ख्रिस्ताच्या आगमनाच्या तयारीबद्दल होता. एरिकने पाहिले होते की एक विशेष "यंत्र" तयार केले जात आहे आणि जवळजवळ पूर्णपणे पूर्ण झाले आहे. ते आपल्या ग्रहाच्या वातावरणात त्रिमितीय प्रतिमा प्रक्षेपित करण्यासाठी काम करत होते आणि लोकांच्या विचारांवर प्रभाव पाडण्यास देखील सक्षम होते. त्याने प्रोजेक्ट ब्लू बीमचा देखील उल्लेख केला, जो तुम्हाला YouTube वर मिळेल. वाढत्या प्रमाणात घडणाऱ्या UFO घटनांद्वारे फसव्या परत येण्यात एक प्रमुख भूमिका बजावली जाईल. मला त्याचे स्वप्न पाहून आश्चर्य वाटले, कारण त्याच्या काही काळापूर्वीच दुसऱ्या अॅडव्हेंटिस्टने मला आपल्या महान परीक्षेबद्दल आणि खोट्या ख्रिस्ताबद्दल एक स्वप्न पाठवले होते. त्याने या बनावट दुसऱ्या आगमनाचे आणि एरिकने पाहिलेल्या पूर्ण कार्यरत असलेल्या यंत्राचे अनेक अविश्वसनीय तपशील पाहिले होते. एकाला दुसऱ्याच्या स्वप्नांबद्दल माहिती नव्हती. मी एकटाच होतो जो दोघांना ओळखत होतो आणि दोन्ही स्वप्नांच्या समांतरता आणि सुसंगतता पाहू शकलो.

एरिककडून मला मिळालेल्या शेवटच्या ई-मेलमध्ये पुन्हा एक वैयक्तिक स्वप्न होते. मी एक महिना न लिहिल्यामुळे तो माझ्याबद्दल काळजीत होता, परंतु येशूने त्याला स्वप्नात आश्वासन दिले की मी ठीक आहे आणि २० डिसेंबर २०१० रोजी लिहीन. आणि मग एरिकला वाट पाहिली की २२ डिसेंबर २०१० रोजी काहीतरी महत्त्वाचे घडणार आहे. ते एका इशाऱ्यासारखे होते. एरिक वाट पाहत होता आणि खरं तर, मी २० डिसेंबर रोजी खूप व्यस्त वेळेनंतर त्याला लिहिले. मी दुसऱ्या अॅडव्हेंटिस्टच्या स्वप्नाचा उल्लेख केला आणि मी ते त्याच्यासोबत शेअर करू शकणार नाही कारण त्या भावाने मला अद्याप परवानगी दिली नव्हती. त्याने मला स्वप्न पाठवले होते कारण त्याला वाटले की ते माझ्या अभ्यासात मला मदत करू शकेल. एरिकने त्याचे स्वप्न दुसऱ्या स्वप्नात कसे समाविष्ट केले आहे याबद्दल उत्सुकता व्यक्त केली आणि मी त्याला स्वप्न पाठवू शकेन की नाही याबद्दल मी दोन दिवस प्रार्थना केली. २२ डिसेंबर रोजी, मला वाटले की मी आता वाट पाहू शकत नाही आणि मी आमच्या मोठ्या परीक्षेबद्दलचे स्वप्न एरिकला पाठवले. तो मिळाल्याबद्दल त्याला खूप आनंद झाला आणि त्याच्या मृत्यूपूर्वी मला मिळालेला तो शेवटचा ई-मेल होता. त्याने २२ डिसेंबर हा दिवस एक इशारा म्हणून समजून घेतला आणि तो तसाच होता.

मला माहित आहे की एरिकला आपल्यापासून दूर नेण्यात आले कारण येशूला भविष्याबद्दल आपल्यापेक्षा चांगले माहिती आहे, आणि मला माहित आहे की एरिकला स्वर्गात माझ्या हातात घेईन आणि चौथ्या देवदूताच्या संदेशाचा प्रसार करण्यासाठी आणि त्याच्या खोल मैत्रीसाठी त्याने केलेल्या प्रयत्नांबद्दल त्याचे वैयक्तिक आभार मानेन. माझ्या बाप्तिस्म्यापासून तो आमच्या वर्गात मला सापडलेला सर्वात दयाळू आणि आदरणीय भाऊ होता.

त्याच्या मृत्यूनंतर काही आठवड्यांनी, आमच्या प्रभूने आमच्या छोट्या गटाच्या अधिक मदतनीसांच्या प्रार्थनांचे उत्तर दिले आणि एरिकची काकू, लिन, त्यांची उत्तराधिकारी बनली. आम्हाला सर्वांना खूप आनंद आहे की आमच्या प्रभूने तिला इंग्रजीतील लेख दुरुस्त करण्यासाठी बोलावले आहे, जे ती असाधारण समर्पण आणि समर्पित काटेकोरपणे करते. धन्यवाद, लिन, तुम्ही आमच्यासोबत आहात!

आम्ही अजूनही प्रार्थना करतो की अधिकाधिक बांधव जागे होतील आणि या संदेशांचे भाषांतर करतील. मला तुम्हाला अशा अनेक गोष्टी समजावून सांगण्याची आणि सांगण्याची संधी मिळावी अशी माझी इच्छा आहे, परंतु भाषांतरांमध्ये खूप वेळ लागतो. म्हणूनच नवीन लेख प्रकाशित होण्यास महिने लागतात. त्या बांधवांना किती वाईट वाटेल, जे त्यांच्या प्रतिभेने आणि भाषेच्या ज्ञानाने चौथ्या देवदूताच्या संदेशात एरिक आणि त्याची काकू करत असलेल्या मोठ्या आवाजाला विशिष्ट आवाज देऊ शकले असते. लवकरच त्यांना खूप उशीर झाला आहे याची कटू जाणीव होईल.

आपल्या सर्वांना एरिकने केले तसे जिवंत बलिदान देण्यास सांगितले जाते:

म्हणून बंधूंनो, देवाच्या दयेमुळे मी तुम्हाला विनंति करतो की, तुम्ही तुमची शरीरे जिवंत, पवित्र, देवाला ग्रहणीय यज्ञ म्हणून अर्पण करा, ही तुमची समंजस सेवा आहे. (रोमकर १२:१)

याव्यतिरिक्त, आपल्याला एक आध्यात्मिक घर, पवित्र याजकांचा एक संयुक्त समुदाय बांधायचा आहे आणि आध्यात्मिक यज्ञ अर्पण करायचे आहेत:

तुम्हीही, जिवंत दगडांसारखे, आध्यात्मिक मंदिर, पवित्र याजकगण बांधले जात आहात, जेणेकरून तुम्ही येशू ख्रिस्ताद्वारे देवाला मान्य असलेले आध्यात्मिक यज्ञ अर्पण करू शकाल. (१ पेत्र २:५)

एक चेतावणी

जुन्या करारातील जवळजवळ पूर्णपणे दुर्लक्षित केलेल्या विषयाचा अभ्यास करण्यास आपण सुरुवात करतो तेव्हा, आपण त्या वचनांना कधीही विसरू नये. आपण पवित्रस्थानाच्या सिद्धांताचा एक भाग पाहू ज्याचा कधीही उलगडा झाला नाही. त्याबद्दल मौन बाळगण्याशिवाय काहीही नाही. हा यज्ञ सेवेचा एक विशेष भाग आहे, जो वधस्तंभावर रद्द करण्यात आला होता. संध्याकाळच्या बलिदानाच्या वधाच्या वेळी येशू वधस्तंभावर मरण पावला, जसे आपण विस्तृतपणे अभ्यासले आहे. क्रॉस सावल्या. दैनंदिन बलिदानाच्या या भागासाठी याजकापासून बलिदानाचा कोकरा सुटला आणि मंदिराचा पडदा दोन भागात फाटला. पवित्र स्थान उघडे पडल्यामुळे कोणीही मंदिरात प्रवेश करू शकत नव्हते. बलिदानाची व्यवस्था एकदाच संपली होती, कारण नमुने आणि प्रतिरूप पूर्णपणे एकत्र आले होते. येशू हा दैनंदिन बलिदानाचा निष्कलंक कोकरा होता आणि तेव्हापासून क्षमा मागणाऱ्या प्रत्येकाने त्याचे रक्त मागावे.

आमच्या चर्चमध्ये आम्हाला पवित्र सेवेबद्दल बरेच काही माहिती आहे, जरी हा विषय आता क्वचितच शिकवला जातो. आम्हाला माहित आहे की सर्व बलिदान एकाच परिपूर्ण बलिदानाकडे, ख्रिस्ताकडे, दैवी कोकऱ्याकडे निर्देश करत होते. म्हणून, आम्हाला सर्व बलिदानांचा विशिष्ट विरुद्ध अर्थ माहित आहे:

परंतु ख्रिस्त हा पुढे येणाऱ्या चांगल्या गोष्टींचा महायाजक म्हणून आला आहे. तो अधिक मोठ्या आणि परिपूर्ण अशा मंडपाद्वारे आला आहे जो हातांनी बांधलेला नाही, म्हणजेच या इमारतीतून बांधलेला नाही. बकऱ्यांच्या आणि वासरूंच्या रक्ताने नाही, तर स्वतःच्या रक्ताने तो एकदा पवित्र ठिकाणी गेला(इब्री लोकांस ९:११-१२)

म्हणून, कृपया सणांच्या दिवसांचा किंवा बलिदानांचा अभ्यास करून आपण पुन्हा यहुदी सण पाळायला सुरुवात करावी असा विचार करून गोंधळून जाऊ नका. नाही, ती देवाची इच्छा नाही:

आणि तुम्ही, तुमची पापे आणि तुमच्या देहाची सुंता न झाल्याने मेलेले असता, त्याने तुमच्या सर्व अपराधांची क्षमा करून त्याच्याबरोबर जिवंत केले आहे. आपल्याविरुद्ध असलेल्या अध्यादेशांच्या हस्तलिखितांना पुसून टाकणे [मोशेचा औपचारिक नियम], जो आमच्या विरुद्ध होता, आणि त्याने त्याला आपल्या वधस्तंभावर खिळे ठोकून मार्गाबाहेर नेले; आणि त्याने सत्ता आणि अधिकार नष्ट करून, त्यांना उघडपणे दाखवले आणि त्यामध्ये त्यांच्यावर विजय मिळवला. म्हणून कोणीही तुमचा न्याय करू नये, मांस किंवा पेय. किंवा एखाद्या पवित्र दिवशी, किंवा अमावस्येच्या दिवशी, किंवा शब्बाथाच्या दिवशी [म्हणजेच सणाच्या दिवसांचे सावलीचे शब्बाथ]: येणाऱ्या गोष्टींची सावली काय आहे?; पण शरीर ख्रिस्ताचे आहे. (कलस्सैकर २:१३-१७)

अरे, प्रेषितांच्या शब्दांबद्दल किती चर्चा आहे आणि आजपर्यंत ते किती चुकीचे समजले गेले आहेत!

आम्हाला, अॅडव्हेंटिस्ट म्हणून, हे माहित आहे की वधस्तंभावर खिळलेला औपचारिक कायदा होता. आम्हाला हे देखील बरोबर समजते की सण, अमावस्ये आणि औपचारिक शब्बाथ (छाया शब्बाथ), जे कोणत्याही आठवड्याच्या दिवशी येऊ शकतात, ते आता पाळायचे नाहीत कारण ते फक्त येणाऱ्या गोष्टींच्या सावल्या आहेत. पण "येणाऱ्या गोष्टींची सावली" या शब्दाचा खरोखर काय अर्थ होतो? यासाठी दुसरा शब्द "भविष्यवाणी" आहे. भविष्यवाणी म्हणजे भविष्याची सावली. आणि हे असे ज्ञान आहे जे आपण अद्याप चर्च म्हणून पूर्णपणे प्राप्त केलेले नाही.

अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या आत आणि बाहेरही असे अनेक चळवळी आहेत जे पुन्हा यहुदी सण साजरे करू इच्छितात. येशूने रद्द केलेले विधी पुन्हा पाळण्यासाठी हजारो लोकांना उद्युक्त करणारे यहुदी-अ‍ॅडव्हेंटिस्ट गट देखील आहेत. नाही, हे विधी येशूचे पूर्वचित्रण करत होते आणि त्यांची जागा पूर्णपणे वेगळ्या "यज्ञांनी" घेतली आहे, जसे की मी आधी वर्णन केले आहे, अशा आध्यात्मिक बलिदानांनी आपण देवाला संतुष्ट करू शकतो असा विचार करणे हा एक मूलभूत गैरसमज आणि भयंकर विचलन आहे. औपचारिक समारंभांनी आपण कधीही देवाला संतुष्ट करू शकत नाही, परंतु असे केल्याने एक वेगळी भविष्यवाणी पूर्ण होईल. असे लोक मृत धर्म (सार्डिस!) असलेल्या ज्यू लोकांच्या चुकीची पुनरावृत्ती करतात कारण त्यांना सावल्या (भविष्यवाण्या) सारख्या विधी कशाकडे निर्देश करतात हे आता समजले नाही: जिवंत आणि तारणारा मशीहा.

दुसरीकडे, अनेकांचा असा विश्वास आहे की आपल्याला आता त्या विधी आणि समारंभांचा खरा अर्थ काय आहे याचा अभ्यास करण्याची गरज नाही, कारण सर्व काही आधीच वधस्तंभावर पूर्ण झाले होते असे मानले जाते. त्यांचा असा विश्वास आहे की आपल्या काळासाठी कोणतीही भविष्यवाणी शिल्लक नाही. ही आणखी एक घातक चूक आहे, जसे तुम्हाला दिसेल!

आपल्या काळातील शरद ऋतूतील सण

दैवी ज्ञानाने सणांना दोन प्रमुख विभागांमध्ये विभागले: वसंत ऋतू आणि शरद ऋतूतील सण. ही विभागणी येशूच्या पहिल्या आणि दुसऱ्या आगमनात दिसून येते. वसंत ऋतूतील सण मूलतः पेन्टेकॉस्टच्या सुरुवातीच्या पावसापर्यंत येशूच्या उत्कटतेच्या आठवड्याच्या घटनांचे पूर्वचित्रण करत होते, तर शरद ऋतूतील सणांमध्ये १८४४ पासून न्यायाच्या काळातील सर्व स्तरांचा समावेश आहे.

सातव्या महिन्याच्या पहिल्या चंद्रकोराने शरद ऋतूतील उत्सव सुरू करणारा कर्णे वाजवण्याचा सण मिलरच्या मध्यरात्रीच्या रडण्याचा पूर्वचित्रण करत होता. त्यानंतर सातव्या महिन्याच्या दहाव्या दिवशी प्रायश्चित्ताचा दिवस आला. हा आपल्या पवित्र सिद्धांताचा मुख्य घटक आहे आणि आपल्या संपूर्ण आगमन संदेशाचा आधार आहे. २२ ऑक्टोबर १८४४ पासून, आपण या योम किप्पुर दिवसाच्या भविष्यवाणीच्या पूर्ततेत जगत आहोत, जो प्रत्यक्षात स्वर्गात होतो आणि मृत आणि जिवंतांच्या न्यायासाठी एकूण १७१ वर्षे चालेल. आणखी एक विशेष उत्सव होता, तंबूंचा सण, जो सातव्या महिन्याच्या पंधराव्या दिवशी सुरू झाला आणि सात दिवस चालला. अॅडव्हेंटिझममध्ये, या सणाच्या अर्थ लावण्यात आपल्याला थोड्या अडचणी येतात कारण एलेन जी. व्हाईट यांच्याकडून याबद्दल स्पष्ट विधाने नाहीत, परंतु जर देवाने आपल्याला ते स्पष्ट केले तर आपण त्याचे महत्त्व समजू शकू:

सातव्या महिन्याच्या पंधराव्या दिवशी, जेव्हा तुम्ही जमिनीचे पीक गोळा कराल, तेव्हा तुम्ही सात दिवस परमेश्वरासाठी सण पाळावा. पहिला दिवस शब्बाथ असेल आणि आठवा दिवस शब्बाथ असेल. पहिल्या दिवशी तुम्ही चांगल्या झाडांच्या फांद्या, खजुरीच्या झाडांच्या फांद्या, दाट झाडांच्या फांद्या आणि ओहळातील विलो घेऊन जा. सात दिवस तुमचा देव परमेश्वरासमोर आनंद करा. वर्षातून सात दिवस तुम्ही हा सण परमेश्वरासाठी पाळावा. हा तुमच्या पिढ्यान्पिढ्या कायमचा नियम असेल; सातव्या महिन्यात तुम्ही तो पाळावा. तुम्ही सात दिवस मांडवांमध्ये राहावे; इस्राएली लोकांमध्ये जन्मलेले सर्व जण मांडवांमध्ये राहतील. म्हणजे तुमच्या पिढ्यांना कळेल की मी इस्राएल लोकांना मिसर देशातून बाहेर आणले तेव्हा त्यांना मांडवात राहायला लावले.: मी तुमचा देव परमेश्वर आहे. (लेवीय २३:३९-४३)

मंडपांचा सण हा ४० वर्षांच्या अरण्यात भटकंतीची आठवण करून देणारा आहे. त्या काळात, इस्राएली लोकांच्या डोक्यावर छप्पर नव्हते, परंतु त्यांना देवाने संरक्षण दिले आणि त्यांचे नेतृत्व केले. तथापि, तो आपल्या काळासाठी एक इशारा होता. आपण पुन्हा प्राचीन इस्राएलच्या चुका करू आणि त्यांच्यासारखेच आपल्याला अ‍ॅडव्हेंट लोक म्हणून अनेक वर्षे अरण्यात भटकावे लागेल.

ख्रिस्ताचे आगमन इतके विलंबित व्हावे अशी देवाची इच्छा नव्हती.. देवाने त्याच्या लोकांना, इस्राएल लोकांना, चाळीस वर्षे रानात भटकावे अशी योजना आखली नव्हती. त्याने त्यांना थेट कनान देशात नेण्याचे आणि तेथे त्यांना पवित्र, निरोगी, आनंदी लोक म्हणून स्थापित करण्याचे वचन दिले. परंतु ज्यांना प्रथम उपदेश करण्यात आला होता ते "अविश्वासामुळे" आत गेले नाहीत (इब्री ३:१९). त्यांची अंतःकरणे कुरकुर, बंडखोरी आणि द्वेषाने भरलेली होती आणि तो त्यांच्याशी केलेला करार पूर्ण करू शकला नाही.

चाळीस वर्षे अविश्वास, कुरकुर आणि बंडखोरी यामुळे प्राचीन इस्राएलला कनान देशातून बाहेर काढण्यात आले. त्याच पापांमुळे आधुनिक इस्राएलला स्वर्गीय कनानमध्ये प्रवेश करण्यास विलंब झाला आहे. दोन्ही बाबतीत देवाच्या वचनांचा दोष नव्हता. प्रभूच्या लोकांमधील अविश्वास, जगिकता, अपवित्रता आणि कलह हेच आपल्याला इतक्या वर्षांपासून पाप आणि दुःखाच्या जगात ठेवत आहेत. {१ एसएम ६३.८–१०}

९ मे १८९२ रोजी, एलेन जी. व्हाईट यांनी ऑस्ट्रेलियातील मेलबर्न येथून एका भावाला लिहिले:

मी पाहिले की जोन्स आणि वॅगनर यांचे समकक्ष यहोशवा आणि कालेब होते. जसे इस्राएलच्या मुलांनी हेरांना दगडांनी मारले, तसेच तुम्ही या बांधवांना उपहास आणि उपहासाने दगडांनी मारले आहे. मी पाहिले की तुम्ही जाणूनबुजून जे सत्य आहे ते नाकारले. कारण ते तुमच्या प्रतिष्ठेला खूप अपमानजनक होते. मी हे देखील पाहिले की जर तुम्ही त्यांचा संदेश स्वीकारला असता, तर त्या तारखेपासून दोन वर्षांनी आम्ही राज्यात असतो, पण आता आपल्याला पुन्हा अरण्यात जावे लागेल आणि चाळीस वर्षे राहावे लागेल. (मेलबर्न, ऑस्ट्रेलिया येथून लिहिलेले, ९ मे १८९२) {जीसीबी ९ मे १८९२}

लवकरच, तिसऱ्या भागात, आपण एलेन जी. व्हाईट यांच्या या विधानाचे बारकाईने परीक्षण करू आणि शोधू की ते एका अद्भुत अंतर्दृष्टीची गुरुकिल्ली आहे.

१८८८ मध्ये चौथ्या देवदूताचा संदेश नाकारण्यात आला आणि एलेन जी. व्हाईट आपल्याला सांगतात त्याप्रमाणे, याचा अर्थ असा होता की आपल्याला पुन्हा "४०" वर्षे अरण्यात भटकावे लागले. आध्यात्मिकदृष्ट्या, आपण आपल्या डोक्यावरील भक्कम छप्पर गमावले होते आणि आपल्याला मांडवांमध्ये, मंदिराशिवाय, शहराशिवाय, संरक्षक भिंतीशिवाय राहावे लागले. आपले नेते अपयशी ठरले होते आणि अरण्यात एक भयानक दीर्घ भटकंती सुरू झाली होती. तिने सांगितले की आपण त्या तारखेपासून दोन वर्षे स्वर्गात असू शकतो, ही भटकंती प्रत्यक्षात १८९० मध्ये सुरू झाली, ज्या वर्षी येशू परत येऊ शकला असता. स्वर्गीय कनानमध्ये प्रवेश करण्याऐवजी, आपण पुन्हा अरण्यात भटकलो. म्हणून, आपण शेवटी हे समजून घेतले पाहिजे आणि मान्य केले पाहिजे की मंडपांचा सण त्या भयानक काळाकडे निर्देशित करतो आणि १८९० ते २०१० या ३ वेळा ४० वर्षे (१२० वर्षे) आपल्याद्वारे आधीच पूर्ण झाला आहे. यामुळे मंडपांचा सण पुन्हा साजरा करणे पूर्णपणे अनावश्यक होते. (आपल्यातील त्रिमूर्तीविरोधी लोकांनी विचार करावा की "३" हा आकडा पुन्हा येथे का येतो.) मी लेखात म्हटल्याप्रमाणे पित्याची शक्ती, आपल्या देवाने आपल्याला गोड्या पाण्याने भरलेल्या ओएसिसकडे नेले, २०१० पासूनच्या शेवटच्या पावसात पवित्र आत्म्याच्या वर्षावाची सुरुवात आणि चौथ्या देवदूताच्या संदेशाची (पुन्हा) घोषणा, जी खरी मध्यरात्रीची घोषणा आहे: "पाहा, वर येत आहे" या वस्तुस्थितीमुळे वाळवंटातील भटकंतीचा अंत झाला.

वाळवंटातील भटकंतीचा शेवट एका विशेष सावलीच्या शब्बाथाने भाकीत केला जात होता, जो सात दिवसांच्या मंडपांच्या सणानंतर आठव्या दिवशी होता.

इस्राएल लोकांना सांग: सातव्या महिन्याच्या पंधराव्या दिवशी परमेश्वराकरिता सात दिवस मंडपांचा सण पाळावा. पहिल्या दिवशी पवित्र मेळा भरवावा; त्या दिवशी तुम्ही कोणतेही काम करू नये. सात दिवस तुम्ही परमेश्वराला अग्नीद्वारे अर्पण करावे. आठव्या दिवशी तुमचा पवित्र मेळा भरवावा.; आणि तुम्ही परमेश्वराला अग्नीद्वारे केलेले अर्पण अर्पावे; ही एक पवित्र सभा आहे; आणि त्या दिवशी तुम्ही कोणतेही काम करू नये. (लेवीय २३:३४-३६)

शरद ऋतूतील सणांचा शेवट होणारा हा आठवा दिवस यहुदी लोक "शेमिनी अत्झेरेट" म्हणून ओळखतात कारण तुम्ही येथे अभ्यास करू शकता. ख्रिश्चनांसाठी हिब्रूत्या दिवशीचा मुख्य विधी होता “नंतरच्या पावसासाठी प्रार्थना"२०१० पासून, ओरियन संदेश दिला जात आहे आणि आम्ही दररोज प्रार्थना करतो की १,४४,००० लोक शेवटी हा संदेश स्वीकारतील आणि समजून घेतील, कारण या सणाचे प्रतिरूप लवकरच संपेल. ज्या कोणत्याही अ‍ॅडव्हेंटिस्टला नंतरचा पाऊस पडला नसेल त्यांना लवकरच बाहेर काढले जाईल.

तथापि, बरेच लोक मंडपांचा सण पीडांच्या काळाचे प्रतीक म्हणून समजतात, ज्यामध्ये आपल्या प्रभूचे देवदूत आपल्याला पृथ्वीवरील सर्वात एकांत ठिकाणी घेऊन जातील, जिथे आपल्याला आपल्या देखभालीसाठी आणि अन्नासाठी स्वतःची काळजी घ्यावी लागणार नाही. ही व्याख्या एक छान आणि संभाव्य तिसरी उपयोजन आहे, परंतु ती या लेखासाठी आपल्याला मदत करत नाही. बलिदानांच्या सावलीबद्दल या लेखांमध्ये आपण पाहणार आहोत की, सर्व शरद ऋतूतील सण एकत्रितपणे पीडांच्या काळासाठी लोकांच्या संपूर्ण तयारीचे प्रतीक आहेत.

हे समजून घेण्यासाठी, आपल्याला अशा गोष्टीचा अभ्यास करावा लागेल ज्याची कधीच तपशीलवार तपासणी झाली नाही. मी तुम्हाला आता "संख्या" या पुस्तकाचे अध्याय २८ आणि २९ वाचण्यास सांगू इच्छितो, कारण या पुस्तकाचे शीर्षक ग्रीक भाषेत अगदी योग्य होते. मी येथे सर्व श्लोक उद्धृत करणार नाही, कारण हे सर्व वसंत ऋतूतील सणांसाठी (अध्याय २८) आणि शरद ऋतूतील सणांसाठी (अध्याय २९) औपचारिक सूचना आहेत. प्रत्येक सणाच्या दिवशी किती बलिदान द्यावे लागायचे याचे नियम त्यात सूचीबद्ध आहेत.

आपल्यापैकी बहुतेक जण हे अध्याय पटकन वगळतात कारण ते खरोखरच काहीसे "कंटाळवाणे" असतात. आपण सूचनांमध्ये दबलेले असतो, आणि हे अध्याय वाचणे वंशावळींच्या लांबलचक यादीइतकेच किंवा फोन बुक वाचण्याइतकेच मजेदार आहे. कदाचित म्हणूनच आतापर्यंत कोणीही विचार केला नसेल की देवाने आपल्याला इतक्या तपशीलवार सूचना का दिल्या. आपल्याला सांगण्यात आले आहे की पृथ्वीवरील पवित्रस्थान हे "येणाऱ्या गोष्टींची सावली" आहे, आणि म्हणूनच बलिदान देखील भविष्यवाण्या आहेत. एलेन जी. व्हाईट यांनी आपल्याला आणखी पुरावे देऊन सांगितले की आपल्याला यहुदी पवित्रस्थानाची सेवा पुरेशी चांगली समजत नाही. आज आपल्याला बरेच काही समजत असल्याने, ज्या गोष्टींचा कधीही तपास केला गेला नाही त्याकडे आपले विशेष लक्ष वेधले पाहिजे. माझ्या माहितीनुसार, बलिदानाच्या प्राण्यांची आणि अर्पणांची संख्या यापूर्वी कधीही तपासली गेली नव्हती. म्हणूनच निव्वळ संख्यांच्या या "कंटाळवाण्या" संग्रहाने माझे लक्ष वेधले.

जर आपण टायपोलॉजीनुसार विचार केला तर, वसंत ऋतूतील सणांच्या बळींच्या प्राण्यांच्या आकृत्या आपल्याला येशूच्या क्रूसावर चढवण्याच्या आसपासच्या घटनांबद्दल काहीतरी सांगतील आणि शरद ऋतूतील सणांच्या आकृत्या आपल्याला आपल्या काळाबद्दल काहीतरी सांगतील. ते काय असू शकते?

भूतकाळातून शिकण्यासाठी, वसंत ऋतूतील सणांच्या यज्ञांचे प्रथम परीक्षण करणे आणि त्यांचे काही महत्त्व आहे का हे शोधण्याचा प्रयत्न करणे योग्य ठरेल.

वसंत ऋतूतील यज्ञ

मी खाली अनेक तक्ते तयार केले आहेत जे वसंत ऋतूतील यज्ञांच्या विविध तपशीलांचा आढावा देतात आणि त्यासोबत योग्य श्लोक क्रमांक देखील देतात. आपण ज्या ऑफर शोधत आहोत त्या म्हणजे उत्सवांच्या मुख्य वेळेत अर्पण करण्याचे निर्देश देण्यात आले होते, वगळता दररोजचे यज्ञ, ज्यामध्ये सातव्या दिवसाच्या शब्बाथ अर्पणांचा देखील समावेश होता. म्हणून, आम्ही आमच्या अभ्यासातून नियमित दैनिक बलिदान ताबडतोब वगळतो, जे अध्याय २८ च्या सुरुवातीला स्पष्ट केले आहे.

गणना २८ मध्ये प्रभुने वल्हांडणाच्या कोकऱ्याचा उल्लेख केलेला नाही हे देखील आश्चर्यकारक आहे. खरं तर, या संदर्भात त्याचे कोणतेही नवीन वैशिष्ट्यपूर्ण महत्त्व नाही, कारण येशूने केलेल्या प्रभूभोजनाच्या प्रस्तावनेत त्याचे प्रतिरूप आढळले (भाग २ पहा) क्रॉस सावल्या). आपण पाहू की दैवी हेतूनेच या बलिदानाच्या कोकराचा येथे पुन्हा उल्लेखही करण्यात आला नाही.

इतर प्राथमिक टिपणे:

1. बलिदानाच्या प्राण्याच्या प्रकारावर अवलंबून असलेल्या पिठाच्या युनिट्सच्या संख्येबद्दल आपल्याला देवाकडून अचूक माहिती मिळते, जी एफाहच्या दहाव्या भागात (मापनाचे बायबलमधील एकक) मोजली जाते. काही अलीकडील बायबल भाषांतरांमध्ये हे मोजमाप पौंड किंवा किलोमध्ये रूपांतरित केले आहे, ज्यामुळे त्यात असलेल्या भविष्यवाणीचा उलगडा करणे अशक्य होते. देवाने आपल्याला दिलेल्या प्रमाणात आणि युनिट्सवर आपण लक्ष केंद्रित केले पाहिजे.

2. यज्ञाच्या पिठामध्ये मिसळायचे तेलाचे भाग "हिन" या युनिटमध्ये दिले आहेत. जर तुम्ही बारकाईने पाहिले तर तुम्हाला दिसेल की (पिठामध्ये मिसळायचे तेल) आणि (पेयार्पणासाठी) द्राक्षारसाचे भाग नेहमीच सारखेच असतात. मी या डेटाचा तपशीलवार अभ्यास केला आहे आणि मला थेट भविष्यसूचक महत्त्व सापडले नाही, परंतु पिठाच्या प्रमाणांच्या तपशीलांना खूप भविष्यसूचक महत्त्व आहे. अप्रत्यक्षपणे, पिठाच्या प्रमाणात तेलाचे प्रमाण समाविष्ट आहे आणि त्यामध्ये पेयांचे प्रमाण आहे. या अतिशय आव्हानात्मक अभ्यासाला अनावश्यक गुंतागुंतीचे टाळण्यासाठी, मी अनावश्यक "हिन" युनिट वगळतो, परंतु वाचकाला हे माहित असले पाहिजे की मी या समस्येचे तपशीलवार परीक्षण केले आहे.

3. गणना २८ ला पूरक असलेल्या वसंत ऋतूतील सणांच्या सर्व बलिदानांची संपूर्ण यादी मिळविण्यासाठी, आपण लेवीय २३ देखील तपासले पाहिजे, कारण आमच्या बायबल भाष्यानुसार (खाली संदर्भ) काही आणखी बलिदानांची यादी दिली आहे जी इतर बलिदानांनी बदलली नाहीत आणि त्यांना अतिरिक्त अर्पण करावे लागले. यादी पूर्ण असेल तरच भविष्यसूचक अर्थ दिसून येतो.

गणना २८ मध्ये विशेष यज्ञ सूचनांसह पहिला वसंत ऋतूचा सण बेखमीर भाकरीच्या सणाचा पहिला दिवस आहे:

या यज्ञाच्या सूचना बेखमीर भाकरीच्या सणाच्या सातही दिवसांना लागू होत्या, त्यामुळे आपल्याला खालील बेरीज मिळते:

तथापि, लेवीय २३ मध्ये बेखमीर भाकरीच्या सणाच्या वेळी बलिदानांसाठी आणखी काही सूचना दिल्या आहेत, ज्या आपण फक्त गणना २८ मध्ये उल्लेख नसल्यामुळे सोडू नयेत:

देवाने यज्ञाच्या सूचना दिलेल्या पुढील वसंत ऋतूतील सण म्हणजे आठवड्यांचा सण, पहिल्या फळांचा सण किंवा फक्त पेन्टेकोस्ट:

पुन्हा एकदा, आपल्याला लेवीय २३ मध्ये पेंटेकॉस्टसाठी अतिरिक्त बलिदान आढळतात (गणना २८:२६ वरील आमचा बायबल भाष्य खंड १ पहा):

शरद ऋतूतील सणांपेक्षा वसंत ऋतूतील सण महिन्याच्या सीमेवरून दुसऱ्या महिन्यापर्यंत वाढत असत. हे पेन्टेकॉस्टच्या वाट पाहण्याच्या वेळेमुळे होते (७ आठवडे, म्हणून त्याला "आठवड्यांचा सण" असेही म्हटले जात असे). सावधगिरी बाळगा: पेन्टेकॉस्टची वाट पाहण्याच्या सात आठवड्यांमध्ये (ओमर शब्बाथ) नेहमीच १००% निश्चिततेसह अमावस्या येते हे सहजपणे दुर्लक्षित केले जाऊ शकते. हे भविष्यसूचक देखील मानले पाहिजे. प्रमाणांच्या समानतेवरून, आपण पाहू शकतो की ते वसंत ऋतूतील सणांचा तार्किक भाग आहे:

नेहमीप्रमाणे, एक भविष्यवाणी समजून घेण्यासाठी-आणि ही एक भविष्यवाणी आहे, कारण सावली सेवा स्वतःच एक प्रकारची गोष्ट आहे जी नंतर पूर्ण होईल.-भविष्यवाणी उघडण्यासाठी आपल्याला एका किल्लीची आवश्यकता आहे. हर्मेन्युटिकल तत्त्वानुसार, ती किल्ली बायबलमध्येच असली पाहिजे.

या प्रकरणात, ती किल्ली शोधणे खरोखर सोपे आहे, किंवा त्याचा काही भाग तरी. खरं तर ते अंकांच्या त्याच अध्याय २८ मध्ये आहे. पण प्रथम, आपल्याला पीठ आणि तेलाचा विचार करावा लागेल. आपल्याला माहित आहे की सर्व प्राणी येशूच्या बलिदानाकडे निर्देश करत होते. येथे जे स्पष्ट होते ते म्हणजे काही विशिष्ट युनिट्सच्या पीठावर विचित्र अवलंबित्व. अर्थात, पीठ तेलात मिसळले जात असे. आपण हे भाकरी भाजण्यासाठी करतो. प्रभूभोजनात, येशू स्वतः भाकरीच्या चिन्हाद्वारे आपल्याला काय समजले पाहिजे याचा संदर्भ देतो:

आणि ते जेवत असताना, येशूने घेतले भाकरी, आणि आशीर्वाद दिला, तो मोडला आणि त्यांना दिला आणि म्हणाला, घ्या, खा. हे माझे शरीर आहे. (मार्क १३:३७)

भाकरी तेलात का मिसळायची होती? तेलाचा अर्थ काय?

एलेन जी. व्हाईट यांनी त्यांच्या एका सर्वोत्तम पुस्तकात हे आपल्याला समजावून सांगावे. “ख्रिस्ताचे ऑब्जेक्ट लेसन्स” मध्ये, आपण १० कुमारिकांच्या दाखल्यावरील अध्यायात वाचू शकतो:

वधूच्या घराजवळ दहा तरुणी पांढरे कपडे घातलेल्या आहेत. प्रत्येकी एक पेटलेला दिवा आणि तेलासाठी एक छोटासा झगा घेऊन उभे आहेत. सर्वजण वराच्या आगमनाची उत्सुकतेने वाट पाहत आहेत. पण उशीर होतो. तासामागून एक तास जातो; पहारेकरी थकतात आणि झोपी जातात. मध्यरात्री हाक ऐकू येते, "पाहा, वर येत आहे; त्याला भेटायला बाहेर जा." झोपलेले लोक अचानक जागे होतात आणि त्यांच्या पायांवर उभे राहतात. त्यांना मिरवणूक पुढे जाताना दिसते, मशालींनी तेजस्वी आणि संगीताने आनंदित. त्यांना वराचा आवाज आणि वधूचा आवाज ऐकू येतो. दहा मुली त्यांचे दिवे घेतात आणि बाहेर जाण्यासाठी घाईघाईने त्यांना छाटण्यास सुरुवात करतात. पण पाच जणांनी त्यांचे भांडे तेलाने भरण्यास दुर्लक्ष केले आहे. त्यांना इतका वेळ उशीर होण्याची अपेक्षा नव्हती आणि त्यांनी आपत्कालीन परिस्थितीची तयारी केली नाही. संकटात ते त्यांच्या शहाण्या साथीदारांना आवाहन करतात की, "तुमच्या तेलातून आम्हाला द्या; कारण आमचे दिवे विझत आहेत." (मार्जिन.) पण वाट पाहणाऱ्या पाच जणांनी, त्यांच्या ताज्या छाटलेल्या दिव्यांसह, त्यांचे झेंडे रिकामे केले आहेत. त्यांच्याकडे तेल शिल्लक नाही, आणि ते उत्तर देतात, "नाही; नाहीतर आम्हाला आणि तुम्हाला पुरेसे होणार नाही; तर तुम्ही विकणाऱ्यांकडे जा आणि स्वतःसाठी तेल विकत घ्या."

त्या खरेदी करायला गेल्या असताना, मिरवणूक पुढे गेली आणि त्यांना मागे सोडून गेली. पेटलेल्या दिव्यांसह पाचही जण गर्दीत सामील झाले आणि वधूच्या गाडीसह घरात प्रवेश केला आणि दार बंद झाले. जेव्हा मूर्ख कुमारी मेजवानीच्या हॉलमध्ये पोहोचल्या तेव्हा त्यांना अनपेक्षित नकार मिळाला. मेजवानीच्या मालकाने घोषित केले, "मी तुम्हाला ओळखत नाही." रात्रीच्या काळोखात, रिकाम्या रस्त्यावर, त्या बाहेर उभ्या राहिल्या.

वराची वाट पाहणाऱ्या गटाकडे पाहत असताना ख्रिस्त बसला होता, त्याने त्याच्या शिष्यांना दहा कुमारिकांची गोष्ट सांगितली, त्याच्या दुसऱ्या आगमनापूर्वी जिवंत असलेल्या चर्चच्या अनुभवाचे वर्णन करणाऱ्या त्यांच्या अनुभवाद्वारे.

पहारेकऱ्यांचे दोन वर्ग हे त्या दोन वर्गांचे प्रतिनिधित्व करतात जे त्यांच्या प्रभूची वाट पाहत असल्याचा दावा करतात. त्यांना कुमारी म्हटले जाते कारण ते शुद्ध विश्वासाचा दावा करतात. दिव्यांद्वारे देवाचे वचन दर्शविले जाते. स्तोत्रकर्ता म्हणतो, "तुझे वचन माझ्या पायांसाठी दिवा आहे आणि माझ्या मार्गासाठी प्रकाश आहे." स्तोत्र ११९:१०५. तेल हे पवित्र आत्म्याचे प्रतीक आहे. जखऱ्याच्या भविष्यवाणीत आत्म्याचे प्रतिनिधित्व अशा प्रकारे केले आहे. “माझ्याशी बोलणारा देवदूत पुन्हा आला,” तो म्हणतो, “आणि झोपेतून जागे झालेल्या माणसाप्रमाणे मला उठवले आणि म्हणाला, “तू काय पाहतोस?” मी म्हणालो, “मी पाहिले आहे, आणि एक सोन्याचा दीपस्तंभ पाहिला आहे, त्याच्या वर एक वाटी आहे, त्यावर सात दिवे आहेत आणि त्याच्या वरच्या बाजूला असलेल्या सात दिव्यांना सात नळ्या आहेत; आणि त्याच्या शेजारी दोन जैतुनाची झाडे, एक वाटीच्या उजव्या बाजूला आणि दुसरा डाव्या बाजूला. म्हणून मी माझ्याशी बोलत असलेल्या देवदूताला उत्तर दिले आणि विचारले, “हे काय आहेत, माझ्या स्वामी?” . . . मग तो मला उत्तर देऊन म्हणाला, “जरुब्बाबेलला परमेश्वराचा संदेश असा आहे की, “शक्तिने किंवा सामर्थ्याने नाही तर माझ्या आत्म्याने,” असे सेनाधीश परमेश्वर म्हणतो.. . . . आणि मी पुन्हा त्याला विचारले, "दोन सोन्याच्या नळ्यांमधून सोनेरी तेल ओतणाऱ्या या दोन जैतुनाच्या फांद्या कशा आहेत?" . . . मग तो म्हणाला, "हे दोन अभिषिक्त आहेत, जे संपूर्ण पृथ्वीच्या प्रभूसमोर उभे राहतात." जखऱ्या ४:१-१४.

दोन जैतुनाच्या झाडांमधून सोनेरी तेल सोनेरी नळ्यांमधून मेणबत्तीच्या भांड्यात ओतले जात असे आणि तेथून पवित्र स्थानाला प्रकाश देणाऱ्या सोनेरी दिव्यांमध्ये ओतले जात असे. म्हणून देवाच्या उपस्थितीत उभे राहणाऱ्या पवित्र जनांकडून त्याचा आत्मा त्याच्या सेवेसाठी समर्पित केलेल्या मानवी साधनांना दिला जातो. या दोन अभिषिक्तांचे ध्येय म्हणजे देवाच्या लोकांना स्वर्गीय कृपेचा संदेश देणे, जी केवळ त्याचे वचन पायांसाठी दिवा आणि मार्गासाठी प्रकाश बनवू शकते. "सामर्थ्याने किंवा सामर्थ्याने नव्हे तर माझ्या आत्म्याने, असे सेनाधीश परमेश्वर म्हणतो." जखऱ्या ४:६. {सीओएल ३२६.१–३}

कृपया संपूर्ण प्रकरण वाचा. त्यात १,४४,००० च्या शेवटच्या पिढीसाठी बरीच महत्त्वाची माहिती आहे.

आता आपण वैयक्तिक बेरीज जोडली पाहिजे, जेणेकरून पवित्र आत्म्याच्या वर्षावाच्या संदर्भात भविष्यसूचक महत्त्व असू शकेल अशा संख्येत याचा परिणाम होतो का ते शोधता येईल.

जेव्हा मी हा अभ्यास सुरू केला तेव्हा मला एक विशिष्ट शंका होती. बरेच लोक माझी अभ्यास पद्धत काय आहे असे विचारतात. माझे उत्तर असे आहे की मी स्वतःला पवित्र आत्म्याच्या मार्गदर्शनाखाली वागू देतो. अनेकदा, बायबलमध्ये मला लहान समस्या आढळतात किंवा प्रार्थनेदरम्यान विचार येतात जे मला एखाद्या विशिष्ट गोष्टीकडे निर्देशित करतात. खरंच, मी चंद्र शब्बाथ पाळणाऱ्यांना तोंड देण्यासाठी यहुदी सणांचा अभ्यास करण्यास सुरुवात केली आणि म्हणूनच मला अधिकाधिक जाणवले की बायबल ज्या सणांबद्दल पूर्णपणे स्पष्टीकरण देऊ शकते त्याबद्दल बायबल किती कमी सांगते. आशा आहे की, सावली मालिकेच्या पहिल्या दोन भागांनी हे स्पष्टपणे दाखवले.

मला शंका होती की सणाच्या बलिदानांच्या अनेक सूचनांचा बायबलमधील काही विशिष्ट कालखंडांशी विशेष संबंध आहे, ज्या काळात अपवादात्मक परिस्थिती पृथ्वीवर अस्तित्वात होती किंवा अस्तित्वात असेल. माझा असा विश्वास होता की या सणाच्या बलिदानांचा त्या विशिष्ट कठीण काळासाठी एक "तरतुद" असेल. मला अजूनही कल्पना नव्हती की या अभ्यासाचे परिणाम कसे होतील आणि चाव्या कुठे मिळतील, परंतु जेव्हा मी एखाद्या प्रकरणाचा पाठपुरावा करतो तेव्हा नेहमीच असेच असते. पवित्र आत्मा एक कल्पना देतो आणि नंतर प्रार्थनेत परिश्रमपूर्वक अभ्यास करून, मला उपाय मिळतात. कधीकधी मी प्रार्थना केल्यानंतर झोपी जातो आणि नंतर दुसऱ्या दिवशी सकाळी उठल्यावर मला उपाय मिळतो.

या "अपवादात्मक परिस्थिती" कोणत्या आहेत? जेव्हा येशू वधस्तंभावर मरण पावला, तेव्हा अशीच एक आणीबाणीची परिस्थिती आली. आपण मागील भागात शिकलो की, येशूच्या वधस्तंभावरील मृत्युमुळे बलिदान पद्धती कायमची रद्द करण्यात आली. दररोजच्या संध्याकाळच्या बलिदानाच्या वधाच्या वेळीच तो मरण पावला आणि कोकरू याजकापासून सुटला. एलेन जी. व्हाईट यांनी आम्हाला याबद्दल सांगितले, या दृष्टिकोनाची पुष्टी केली. पवित्र स्थानाला परमपवित्र स्थानापासून वेगळे करणारा पडदा पित्याने वरपासून खालपर्यंत फाडला आणि अशा प्रकारे यहुदी बलिदान पद्धतीचा अंत झाला.

तथापि, आपण हे समजून घेतले पाहिजे की त्याची जागा काय घेतली गेली: स्वर्गीय पवित्रस्थानात येशूची मध्यस्थी सेवा. तरीसुद्धा, येशूला संपूर्ण शब्बाथासाठी कबरेत ठेवण्यात आले आणि जेव्हा तो पुन्हा उठला तेव्हा त्याने शिष्यांसोबत पृथ्वीवर आणखी ४० दिवस घालवले:

ख्रिस्त चाळीस दिवस पृथ्वीवर राहिला, शिष्यांना त्यांच्यासमोर असलेल्या कामासाठी तयार करणे आणि जे त्यांना पूर्वी समजले नव्हते ते स्पष्ट करणे. त्याने त्याच्या आगमनाबद्दलच्या भविष्यवाण्यांबद्दल, यहुद्यांनी त्याला नाकारल्याबद्दल आणि त्याच्या मृत्यूबद्दलच्या भविष्यवाण्यांबद्दल सांगितले, या भविष्यवाण्यांचे प्रत्येक तपशील पूर्ण झाले आहेत हे दर्शविते. त्याने त्यांना सांगितले की त्यांनी भविष्यवाणीची ही पूर्णता त्यांच्या भविष्यातील कामांमध्ये त्यांच्यासोबत असलेल्या शक्तीची खात्री म्हणून मानावी. आपण वाचतो, "मग त्याने त्यांची समजूत उघडली जेणेकरून त्यांना शास्त्र समजेल आणि त्यांना म्हणाला, असे लिहिले आहे आणि ख्रिस्ताने दुःख सहन करावे आणि तिसऱ्या दिवशी मेलेल्यातून उठावे; आणि यरुशलेमापासून सुरुवात करून सर्व राष्ट्रांमध्ये त्याच्या नावाने पश्चात्ताप आणि पापांची क्षमा गाजवली जावी." आणि त्याने पुढे म्हटले, "तुम्ही या गोष्टींचे साक्षीदार आहात." लूक २४:४५-४८.

ख्रिस्ताने त्याच्या शिष्यांसोबत घालवलेल्या या दिवसांत त्यांना एक नवीन अनुभव मिळाला. घडलेल्या सर्व गोष्टींच्या प्रकाशात त्यांच्या प्रिय गुरुला शास्त्रवचनांचे स्पष्टीकरण देताना त्यांनी ऐकले, तेव्हा त्यांचा त्याच्यावरील विश्वास पूर्णपणे दृढ झाला. ते अशा ठिकाणी पोहोचले जिथे ते म्हणू शकत होते, "मी ज्याच्यावर विश्वास ठेवला आहे ते मला माहित आहे." २ तीमथ्य १:१२. त्यांना त्यांच्या कामाचे स्वरूप आणि व्याप्ती कळू लागली, त्यांना सोपवलेल्या सत्यांची जगाला घोषणा करायची आहे हे पाहण्यासाठी. ख्रिस्ताच्या जीवनातील घटना, त्याचे मृत्यु आणि पुनरुत्थान, या घटनांकडे निर्देश करणाऱ्या भविष्यवाण्या, तारणाच्या योजनेचे रहस्य, पापांच्या क्षमेसाठी येशूचे सामर्थ्य - या सर्व गोष्टींचे ते साक्षीदार होते आणि त्यांना त्या जगाला कळवायच्या होत्या. त्यांना पश्चात्तापाद्वारे शांती आणि तारणाची सुवार्ता आणि तारणकर्त्याच्या सामर्थ्याची घोषणा करायची होती. {एए २५.२–२६.१}

त्या काळात जेव्हा यज्ञपद्धती नव्हती किंवा येशू स्वर्गीय पवित्रस्थानात महायाजक म्हणून नव्हता तेव्हा मध्यस्थी सेवा कोणी केली? त्या काळात पाप केलेल्या लोकांचे काय झाले असते? त्यांना क्षमा मिळाली असती का? हे केवळ मुक्ततेबद्दलचे धार्मिक प्रश्न नाहीत, तर आपल्याला अशाच एका काळाचा सामना करावा लागतो जेव्हा आपण अशाच पण त्याहूनही वाईट परिस्थितीत असू. मी त्या काळाबद्दल बोलत आहे जेव्हा येशू पवित्रस्थान सोडेल आणि त्याची मध्यस्थी संपेल. त्या वेळी, दयेचे दार अपरिवर्तनीयपणे बंद झाले असेल. पवित्र आत्मा पृथ्वीवरून काढून टाकला जाईल आणि आपल्याला या जगात वकिलाशिवाय जगावे लागेल. इसवी सन ३१ च्या मॉडेल प्रकरणात, येशूने खरोखरच शिष्यांसोबत काही क्षण घालवले आणि त्यांना नक्कीच आशा दिली. परंतु यज्ञपद्धती कायमची रद्द करण्यात आली होती आणि त्याने अद्याप स्वर्गीय पवित्रस्थानात त्याची सेवा स्वीकारली नव्हती. पवित्र आत्मा अद्याप उपस्थित नव्हता, जो पीडांच्या काळाचे वैशिष्ट्य देखील आहे.

या काळासाठी तरतूद म्हणून, "अन्न पुरवठा" म्हणून, उत्सवाच्या बलिदानांचे संभाव्य महत्त्व मी तपासले. येशूने नमुन्यांमध्ये जे काही सांगितले होते ते शेवटच्या वेळेला लक्षात घेऊन केले गेले होते, म्हणून १,४४,००० लोक वसंत ऋतूतील सणांच्या पूर्ततेच्या उदाहरणाद्वारे शरद ऋतूतील सणांचे संबंधित भविष्यसूचक महत्त्व उलगडू शकतील आणि त्यांचे निष्कर्ष काढू शकतील.

जर तुम्ही "प्रवासासाठी तरतूद" मोजली तर तुम्हाला दोन माहितीची आवश्यकता असेल:

1. प्रवाशांचा दैनंदिन अन्न पुरवठा
2. दिवसांमध्ये प्रवासाची लांबी

या दोन मूल्यांवरून, साध्या गुणाकाराने, आवश्यक तरतुदींची आवश्यक एकूण रक्कम काढता येते.

जर आपल्याला प्रवासासाठी एकूण किती अन्नधान्य आहे हे माहित असेल तर? मग आपल्याला किती प्रमाणात जाऊ शकते हे मोजावे लागेल. आपल्याला प्रथम दैनंदिन गरज काय आहे हे ठरवावे लागेल आणि नंतर आपण विद्यमान अन्नधान्यांना दैनंदिन गरजेने विभाजित करू शकतो आणि नंतर आपल्याला एकूण अन्नाच्या प्रमाणात दिवसांमध्ये प्रवासाचा जास्तीत जास्त कालावधी मिळू शकतो.

वसंत ऋतूतील सणांमध्ये होणाऱ्या बलिदानांची एकूण रक्कम ही येशूच्या क्रूसावर चढवल्यानंतरच्या आणीबाणीच्या काळासाठी तरतूद होती असे मानून, सणाच्या बलिदानांची संख्या किती दिवस टिकेल याची गणना करण्यासाठी मला फक्त दैनंदिन गरजेची रक्कम शोधायची होती.

अंकांच्या २८ व्या अध्यायातील दैनिक अर्पणांच्या रकमेची गणना करण्यासाठी कोणती माहिती आवश्यक आहे हे अगदी स्पष्ट आहे:

म्हणून दररोजची गरज २ भाकरी होती, आणि म्हणून आपण येशूच्या मृत्यूपासून ते पवित्र सेवेच्या सुरुवातीपर्यंत १५३ ÷ २ = ७६.५ दिवसांच्या तरतूदीवर पोहोचू, जे तार्किक वाटत नाही. आपल्या गणनेत अजूनही काहीतरी गहाळ आहे.

दैनंदिन बलिदानांची सखोल समज असल्याशिवाय या गोष्टींचा अभ्यास करता येत नाही. लोकांसाठी दैनंदिन बलिदान देण्याची जबाबदारी याजकांवर होती, परंतु लेवी घराण्याच्या याजकांसाठी देखील एक विशेष दैनंदिन बलिदान होते:

परमेश्वर मोशेला म्हणाला, “अहरोन व त्याचे मुलगे यांनी त्याला अभिषेक झाल्यावर परमेश्वराला अर्पण करावे; निरंतरच्या अन्नार्पणासाठी एक दशांश एफा सपीठ अर्पण करावे, त्याचा अर्धा सकाळी आणि अर्धा रात्री अर्पण करावा.. ते एका तव्यावर तेल घालून बनवावे; ते भाजल्यावर ते आत आणावे; आणि अन्नार्पणाचे भाजलेले तुकडे परमेश्वराला सुगंधित करण्यासाठी अर्पावेत. त्याच्या जागी अभिषिक्त होणाऱ्या त्याच्या मुलांपैकी जो याजक असेल त्याने ते अर्पण करावे. हा परमेश्वराचा कायमचा विधी आहे; तो पूर्णपणे जाळून टाकावा. याजकासाठी प्रत्येक अन्नार्पण पूर्णपणे जाळून टाकावे; ते खाऊ नये. (लेवीय ६:१९-२३)

या मजकुराच्या इंग्रजी भाषांतरात "मांस अर्पण" हा शब्द वापरला आहे परंतु प्रत्यक्षात याजकांसाठी अर्पण करण्यासाठी मांस नव्हते तर फक्त पीठ आणि तेल होते.

या खास दैनंदिन बलिदानाकडे सहज दुर्लक्ष करता येते, कारण ते बायबलच्या दुसऱ्या भागात "लपलेले" होते. आपण पाहणार आहोत की, या अर्पणाचे आपल्या काळासाठी एक उल्लेखनीय महत्त्व आहे. आता आपण हे निष्कर्ष दैनंदिन गरजेच्या टेबलमध्ये जोडूया:

सामान्यतः, लोकांसाठी दररोज दोन भाकरींचे बलिदान हे येशूच्या मृत्यूनंतरच्या काळात येशूच्या "सामान्य" शिष्यासाठी "पवित्र आत्म्याची" दैनंदिन गरज दर्शवत असे, तर प्रेषितासाठी आवश्यक असलेली तरतूद कमी आणि फक्त एक भाकरी होती.

वसंत ऋतूतील उत्सवांमध्ये बळी दिलेल्या एकूण अन्नाचा साठा किती पुरेसा होता हे आम्ही आता पूर्वचित्रित कमाल वेळेची पुनर्गणना करतो:

१५३ ÷ ३ = ५१ दिवस

येशूने एक दिवस कबरेत घालवला... शब्बाथ, निसान १५, बेखमीर भाकरीच्या सणाचा पहिला दिवस. त्यानंतर, शब्बाथाच्या दुसऱ्या दिवसापासून (निसान १६, पहिल्या फळांच्या पेंढ्या ओवाळण्याचा दिवस) एकूण ५० दिवस मोजावेत अशी सूचना देण्यात आली. पेंटेकॉस्टच्या सणापर्यंत, म्हणजे लवकर पाऊस पडण्याचा अंदाज होता.

आणि तुम्ही तुमच्यासाठी मोजाल शब्बाथ नंतरच्या दुसऱ्या दिवसापासूनज्या दिवसापासून तुम्ही ओवाळणीच्या पेंढ्या आणल्या त्या दिवसापासून; सात शब्बाथ पूर्ण होईल: सातव्या शब्बाथानंतरच्या दुसऱ्या दिवशीही तुम्ही मोजा. पन्नास दिवस; आणि तुम्ही परमेश्वराला नवीन अन्नार्पण अर्पण करावे. (लेवीय २३:१५-१६)

जर आपण देवाने ठरवलेल्या या ५० दिवसांमध्ये, ज्या दिवशी त्याने कबरेत विश्रांती घेतली तो दिवस जोडला, तर आपण येतो आवश्यक तरतूदीचे अगदी ५१ दिवस. येशू स्वतः शुक्रवारी, निसान १४ रोजी संध्याकाळी बलिदान म्हणून गेला होता. इस्राएली लोक, शिष्य आणि प्रेषित (खरे लेवी आणि याजक) यांना पवित्र आत्म्यामध्ये मिसळलेल्या ३ भाकरीची विशिष्ट दैनिक आवश्यकता होती, जोपर्यंत ५१ दिवसांनी पेन्टेकॉस्टला पवित्र आत्म्याचा खरा वर्षाव होईपर्यंत होता.

माझ्या मते, असा निष्कर्ष काढणे योग्य आहे की येशू, जरी त्याच्या पुनरुत्थानानंतर ४० व्या दिवशी स्वर्गात गेला, तरी त्याने स्वर्गीय पवित्रस्थानात त्याची सेवा सुरू केलेली नाही. ज्या दिवशी त्याने पवित्र आत्मा पाठवला, त्याच दिवशी त्याने त्याची मध्यस्थी सेवा देखील सुरू केली, कारण देवाने त्याच्या अनंत सल्ल्यानुसार अगदी ५१ दिवसांच्या आणीबाणीच्या वेळेची तरतूद केली होती. माझ्या माहितीनुसार, भविष्यवाणीच्या आत्म्याचे कोणतेही विरुद्ध विधान नाही. जर कोणाला काही आढळले तर कृपया माझ्याशी संपर्क साधा.

मध्ये दुसरा भाग "बलिदानांच्या सावल्या" या पुस्तकात, आपण शरद ऋतूतील सणांचे परीक्षण करू आणि शिष्यांना "भाकरी" चा त्यांचा भाग कसा मिळाला हे कसे शक्य झाले, जरी इसवी सन ३१ च्या वसंत ऋतूतील सणांमध्ये तरतूदीसाठी कोणतेही वैध बलिदान दिले जाऊ शकत नव्हते, कारण येशूच्या वधस्तंभावरील मृत्युसह संपूर्ण बलिदान व्यवस्था आधीच रद्द करण्यात आली होती.