Дар мо мақолаи охирин, мо он чизеро, ки барои мо ваҳйи ҳайратангезе буд, нақл кардем: қонуни рӯзи якшанбе, ки бисёриҳо муддати тӯлонӣ интизор буданд, аллакай фаро расид, аммо мо онро дарк накардем, зеро он дар шакли дигар аз он ки интизор будем, омад! Рӯзи шанбеи ҳақиқии Худо дар боғи Адан дар баробари издивоҷ таъсис дода шуд. Дар ин оромгоҳи боғ таърифҳо муқаррар карда шуданд. Пас аз шаш рӯзи офариниш, Худо истироҳат кард ва тароват гирифт. Одаму Ҳавво дар рӯзи ҳафтум аз муошират бо Офаридгори худ лаззат бурданд. Ин намунае буд, ки Худо бо қудрати худ ҳамчун Офаридгор гузоштааст: шаш рӯзи аввал кор кунед ва ҳафтум истироҳат кунед.
Ва Худо рӯзи ҳафтумро баракат дода, онро тақдис кард, зеро ки дар он аз тамоми кори худ, ки Худо офарида ва офаридааст, истироҳат карда буд. (Ҳастӣ 2:3)
Ба ҳамин монанд, Ӯ издивоҷро бо қудрати худ муайян кардааст:
Пас, Худо одамро ба сурати худ офарид, ба сурати Худо ӯро офарид; мард ва зан онҳоро офарид. Ва Худо онҳоро баракат дод, ва Худо ба онҳо гуфт: «Борвар шавед, ва афзун шавед ва заминро пур кунед...» (Ҳастӣ 1:27-28).
Боз ҳам, Ӯ намунаи издивоҷро бо офариниши марду зан ва ба онҳо тавоноии насл кардан баракат дод. Ҳеҷ яке аз онҳо ҳосилхез шуда, танҳо афзоиш ёфта наметавонистанд. Онҳо бояд ин корро ҳамчун ҷуфти якҷоя бо иҷозати Худо иҷро кунанд. Онҳо баробар буданд, аммо ҳамон тавре ки анатомияашон гуногун буд, нақшҳояшон низ гуногун буд. Одам масъул буд. Ин Одам буд, ки пеш аз офарида шудани Ҳавво гуфта шуда буд, ки аз он дарахт нахӯрад. Масъулияти Одам буд, ки ба намунаи Худо пайравӣ кунад ва ба Ҳавво он чизеро, ки Худо ба ӯ таълим дода буд, таълим диҳад.
Ва Худованд Худо гирифт мард, [H120: Одам] ва ӯро ба боғи Адан гузоред, то онро бипӯшонад ва нигоҳ дорад. Ва Худованд Худо амр фармуд мард, [H120: Одам] «Аз ҳар дарахти боғ бихӯред, аммо аз дарахти маърифати неку бадӣ аз он нахӯред, зеро дар рӯзе, ки аз он бихӯрӣ, ҳатман хоҳӣ мурд». Ва Худованд Худо гуфт: «Ин одам хуб нест». [H120: Одам] бояд танҳо бошад; Ман ӯро барои ӯ ёваре хоҳам кард. (Ҳастӣ 2: 15-18)
Офаридгор, аз рӯи таъриф, имтиёз дорад, ки муносибатҳо ва талаботи офариниши худро муқаррар кунад. Одамро дар боги зебое карор дод ва ба у кори гуворо дод. Ӯ рӯзи ҳафтумро (на танҳо яке аз ҳафт, балки ҳафтумро, ки рӯзи шанбе меноманд ва аз ғуруби ҷумъа то ғуруби шанбе мегузарад) ҳамчун рӯзе барои муоширати тароватбахш ҷудо кард. Ба Одам зане дод ва ӯро масъули миёни ин ду гардонид. Онҳо гуногун буданд, аммо баробар буданд.
Бо қудрати худ Ӯ ин ду муассисаро дар муқаддасоти Адан таъсис дод: Издивоҷ ва рӯзи шанбе. Ҷовидагии онҳо комилан аз он вобаста хоҳад буд, ки оё инсон қудрати Ӯро ҳамчун Офаридгор мешуморад. Ин идеяи Ӯ буд, ки рӯзи ҳафтумро ҷудо кунад ва идеяи Ӯ буд, ки занро ба мард муттаҳид кунад. Ҳар гуна дуршавӣ аз ин таърифҳо беэътиноӣ ба қудрати Худост! Илова бар ин, агар шумо ба таърифи Ӯ дар бораи издивоҷ пайравӣ кунед, вале рӯзи шанбеи Ӯро рад кунед, қудрати Ӯро бар шумо инкор мекунед; ё агар шумо рӯзи шанберо риоя кунед, аммо тартиби худро дар издивоҷ интихоб кунед (ин метавонад бо роҳи ба зан додани масъулият ё ҳукмронӣ бар мард ва инчунин қабули тарзи ҳаёти ЛГБТ анҷом дода шавад), шумо қудрати Ӯро ҳамон тавр рад мекунед.
Бисёриҳо ба ин нукта ишора мекунанд, ки бисёре аз занон нисбат ба шавҳарашон пешвои тавонотаранд ва инро баҳонае мекунанд, ки занон масъулияти издивоҷро бар дӯш мегиранд ва мардро мутеъи ҳукми худ мекунанд. Аммо ин қудрати Худоро бар он издивоҷ суст мекунад. Ҳатто агар мард қобилияти роҳбарӣ камтар дошта бошад ҳам, Худо ӯро дар ин вазифа қарор додааст ва зан, ҳарчанд боистеъдодтар бошад ҳам, бояд ба ҳукми ӯ (эҳтимолан пасттар) тобеъ бошад, агар издивоҷ баракати Худо дошта бошад - албатта, он қадар тӯлонӣ, ки ихтилофи ахлоқӣ ба вуҷуд наояд. Онҳо баробаранд, аммо мавқеъҳои гуногун доранд ва вазифаҳои гуногунро иҷро мекунанд, ҳамон тавре ки анатомияи гуногуни онҳо функсияҳои гуногунро нишон медиҳад. Муайян кунед, ки чӣ тавр Эллен Г. Уайт инро гуфтааст:
Худи Худованд ба Одам шарике ато кардааст. Ӯ «ёре барои ӯ» - ёваре, ки ба ӯ мувофиқ буд, фароҳам овард, ки барои ҳамсафари ӯ мувофиқ буд ва дар муҳаббат ва ҳамдардӣ бо ӯ яксон бошад. Ҳавво аз қабурғаи аз ҷониби Одам гирифташуда офарида шудааст, ки ин маънои онро дорад вай набояд ӯро ҳамчун сардор идора кунад, на дар зери пои у пасттар шудан, балки дар пахлуи у баробар будан, аз вай дуст доштан ва мухофизат кардан. Ҷузъи инсон, устухони устухон ва гӯшти гӯшти ӯ, вай дувуми ӯ буд, ки иттиҳоди зич ва дилбастагии дилбастагиеро, ки бояд дар ин муносибат вуҷуд дошта бошад, нишон медод. «Зеро ки ҳеҷ кас то ҳол ҷисми худро нафрат накардааст; балки онро гизо медихад ва нигох медорад». Эфсӯсиён 5:29. «Бинобар ин мард падар ва модари худро тарк карда, ба зани худ хоҳад пайваст; ва онҳо як хоҳанд буд». {ПҲ 46.2}
Аммо дар дарахти мамнуъ мор буд, «он мори кӯҳна, ки Иблис ва Шайтон номида мешавад, ки тамоми ҷаҳонро фиреб медиҳад:[1] ва ӯ бомуваффақият кӯшиш кард, ки тартиботи муқарраркардаи Худоро вайрон карда, Одамро васваса кард, то Ҳавворо болотар аз Худо нигоҳ дорад. Ба ҳамин монанд, ӯ кӯшиш мекард, ки ба Худо муқобилат кунад ва офаридаҳои Ӯро ба таври умум инкор кунанд, ки қудрати Ӯро бар онҳо инкор кунанд ва ба ҷои он ки ҳукмронии Шайтонро, ки ҳамчун озодӣ ё озодӣ аз қонуни Худо пинҳон карда шудаанд, ихтиёр кард. «Тағзи ҳайвони ваҳшӣ» аломати қудрати эҳтимолӣ мебошад, ки аз ҷониби муассисаи таҳти роҳбарии Шайтон даъво карда мешавад. Муассиса (ҳайвони ваҳшӣ) папа аст ва он ваколати тағир додани рӯзи шанберо даъво кардааст.[2] Онҳое, ки ба ҳокимияти бардурӯғи ин низом итоат мекунанд, вақте мефаҳманд, ки он хилофи таърифи Худо дар бораи рӯзи шанбе дар офариниш аст, тамғаи ҳайвони ваҳшӣ мегиранд.
Аммо ҳоло барои мо чизи хеле муҳимтаре ҳаст, ки бояд фаҳмем, яъне он аст, ки «сими ҳайвони ваҳшӣ» вуҷуд дорад, ки ба ҳайвони ваҳшӣ бо саркашӣ аз қудрати Худо баробар аст. Тасвири таҳрифи издивоҷ аст, ки мо дар ҳаракати ЛГБТ мебинем ва дар гузаштани сарварии оила аз мард ба зан. Тамғаи ҳайвони ваҳшӣ аҳамият надорад, агар шумо аллакай бо қабули симои ҳайвони ваҳшӣ ба қудрати Худо мухолифат кунед!
Агар шумо, шавҳарон, нисбат ба зани худ муносибати «ҳа, азизам, ҳар чӣ хоҳед» дошта бошед ва ба ӯ иҷозат диҳед, ки масъулиятеро, ки Худо бар шумо гузоштааст, ба дӯш бигирад, на бо муҳаббат эҳтиёҷоти ӯро таъмин намуда, масъулияти доварӣ дар хонаро нигоҳ доред, пас шумо симои ҳайвони ваҳшӣ доред! Ҳоло тавба кунед ва худро ба қудрати Худо итоат кунед! Новобаста аз он, ки шумо онро хуб ё бад идора мекунед, салтанати хонаи худро ба даст оред. Ин аст манзалате, ки Худо бар шумо муқаррар кардааст!
Ва новобаста аз он ки оиладор ҳастед ё не, агар шумо худро бо принсипҳои «баробарӣ», ки Худо муқаррар накардааст, муаррифӣ кунед (баробарӣ ба маънои «баробар» ба маънои «ба якдигар ивазшаванда»), пас шумо тасвири ҳайвони ваҳшӣ доред. Ин имтиҳон барои ин насл аст! Агар ва вақте ки қонуни якшанбе (тамғаи ҳайвони ваҳшӣ) биёяд, он омили ҳалкунандаи садоқати мо нахоҳад буд. Ҳама аллакай мувофиқи нишон додани мавқеи худ дар баробари баробарии гендерӣ тасмим гирифтаанд.
Китоби Муқаддас мегӯяд, ки ҳайвони дуюм вуҷуд дорад, яъне ҳайвони ваҳшии баррамонанди ду шохдор «Қудрат дошт, ки ба пайкари ҳайвони ваҳшӣ ҳаёт бахшад, то ки пайкари ҳайвони ваҳшӣ сухан гӯяд ва сабаб шавад, ки ҳар кӣ ба пайкари ҳайвони ваҳшӣ саҷда намекунад, кушта шавад».[3]
Ва дар ин ҷо Ҷейд Ҳелм ворид мешавад. Ҳайвони дуюм Иёлоти Муттаҳида аст, ки дар ду шохи ҷумҳурихоҳӣ ва протестантизм бунёд ёфтааст, аммо мисли аждаҳо сухан мегӯяд (қонунҳо мебарорад).
Jade Helm 15 як тамрини низомии Иёлоти Муттаҳида аст, ки қарор аст аз 15 июл то 15 сентябри соли 2015 дар бисёр иёлотҳои ИМА баргузор шавад.[4]
Тавре ки хоси Иллюминати ва дигар ҷомеаҳои махфӣ, ки аз замони таъсиси ИМА ҷузъи ҷудонашавандаи ИМА буданд, онҳо тавассути ворид кардани паёмҳои рамзӣ дар тасвирҳо пинҳонӣ муошират мекунанд. Логотипи машқи Jade Helm 15 истисно нест. Аммо шумо шояд аз он чизе ки ин нишон медиҳад, ҳайрон шавед! Ин аст логотип:
Тирҳо ва корд аз афташ аз логотипи Қувваҳои махсуси Артиши ИМА гирифта шудаанд:
Ибораи лотинии “de oppresso liber” маънои “озод шудан аз зулм”-ро дорад. Бо ассотсиатсия, он ба шиори Jade Helm дохил карда шудааст, "Домени инсониро азхуд кунед". Мо баъдтар муҳокима хоҳем кард, ки ин чӣ маъно дорад. Аввалан, дар маркази логотипи Jade Helm як унсури аҷибе мавҷуд аст, ки хеле муҳим аст. Ин пойафзоли шаффоф аст. Ин ягон пойафзоли кӯҳна нест, аммо! Он ҳамчун яке аз ҷуфтҳо муайян карда шудааст[5]— пойафзоли чубин, ки дар лагерьхои концентрационии гитлерй махбусон мепушанд.[6]
Номи дигари ин пойафзолҳои чӯбӣ "сабот" аст, ки мо калимаи "саботаж" -ро аз куҷо мегирем. Ин истилоҳ маънои "барқасдона нест кардан, осеб расонидан ё монеъ шудан (чизе), махсусан барои манфиати сиёсӣ ё низомӣ" мебошад. Пайдоиши он аз "саботер"-и фаронсавӣ аст, ки маънояш "бо саботҳо задан, қасдан нобуд кардан" аст.[7] Дар ин ҷо як нишонаи он аст, ки "Домени инсониро азхуд кунед" метавонад маънои даҳшатнок дошта бошад. Аммо, чунон ки мо мебинем, дар ин банд чизи бештаре вуҷуд дорад. Як таҳлилгар моҳирона тасвири равшантари пойафзолро баровард ва нишон медиҳад, ки ҳунари банд дар логотип ба ин ҷуфт мувофиқат мекунад:
Дар худи пойафзол як рамзест, ки намояндаи Тартиби Ҷаҳонии Нав аст. Феникс, ки боло меравад, дар охири ангушт тасвир шудааст. Феникс офтоб ва эҳёи зиндагии нав ё дар ин замина баромадан ба тахти ҷаҳониро ифода мекунад. Мор дар спирал тасвир шудааст, ки мисли кобра печонидашуда барои задан омода аст. Се X дар мобайн маъноҳои гуногуни сеҳру ҷоду доранд, аз ҷумла сегонаи бардурӯғ ва шумораи ҳайвони ваҳшӣ, 666 (зеро x 24 аст.th ҳарфи алифбои англисӣ ва 2+4=6).[8] Аммо диққат диҳед, ки мор дар ду саҳифаи китоби кушода тасвир шудааст. Ба фикри шумо ин кадом китоб аст? Тавре ки мо дар мақолаи худ дар бораи он дидем Бозгашти Quetzalcoatl, Шайтон аз қадим хоҳиши баромадан ба тахти Худоро дорад.
Чӣ гуна аз осмон афтодаӣ, эй Люсифер, писари субҳ! Чӣ гуна ту ба хок афтидаӣ, ки халқҳоро заиф кардӣ! Зеро ки дар дил гуфтаӣ, Ман ба осмон меравам [Феникс афзоянда], Ман тахти худро бар ситораҳои Худо сарафроз хоҳам кард: Ман низ бар кӯҳи ҷамоат хоҳам нишаст [ҳамчун ҳоким], дар паҳлӯҳои шимол: (Ишаъё 14:12-13)
Китоб ҷуз каломи Худо - Китоби Муқаддас - асоси тахти Ӯ нест. Дар ин ҷо он чуқур мешавад. Каломи Худо ҳамеша бо ду қисм ифода шудааст: Таврот ва пайғамбарон, Аҳди Қадим ва Ҷадид, Нони фатир ва Шароби пок. Даҳ Аҳком дар ду лавҳаи сангин навишта шуда буд ва дар Ваҳй 11, каломи Худо ҳамчун ду шоҳид тасвир шудааст. Дар ин тасвир, мо ду барги китоб дорем, аммо ҳарду бо ҳузури мори печида сохта шудаанд! Оё ин метавонад ҳамларо нишон диҳад муассисахои дугона, ки дар Адан таваллуд шудааст, ки мӯҳри қудрати Офаридгорро дорад? Ман боварӣ дорам, ки онҳо мекунанд.
Пас ҳоло биёед қисмҳоро якҷоя кунем. Рамзӣ дар пӯшиш ғасби тахти Худоро ифода мекунад ва морро иваз кардани калима (қонун) ва тахти (ҳокимияти) Худо. Акнун инро ба логотипи Jade Helm ворид кунед. Ду тири логотип ҳамлаи дуҷониба ба қудрати Худоро нишон медиҳад. Як тир барои ҳар як дугоник.
Аммо чаро пойафзол шаффоф аст ва чаро танҳо як аст? Пойафзолҳо ҷуфт мешаванд, ки яке дигареро инъикос мекунад. Яке аз бандҳо аллакай аз байн рафтааст ва дигаре ба таври равшан намоён нест (шаффоф). Агар шумо як пойафзоли ҷуфтро бомуваффақият нест кунед, дигараш ягон арзиш дорад? Не. Онҳо бояд якҷоя пӯшида шаванд. Бо бомуваффақият нест кардани яке, ин ҳамлаи ғайримустақим ба дигар аст. Лаб шаффоф аст, зеро он мустақиман нест, балки бавосита (дуздӣ, қариб ноаён) тавассути нобуд кардани дигараш ҳамла карда шуд.
Дар мо мақолаи охирин, мо шуморо тавассути Ваҳйи 11 гузаронидем ва нишон додем, ки чӣ тавр ин рамз бо хидмати фариштаи чоруми Ваҳй 18, аз фармони боз пешгӯӣ кунед. Ду шоҳиди Ваҳй 11 на танҳо Аҳди Қадим ва Ҷадид мебошанд, балки ин дуро низ намояндагӣ мекунанд. соатҳои Худо, ки Китоби ҳафт мӯҳрВа Китоби ҳафт раъд. Онҳое, ки ин Шоҳидонро қабул мекунанд, иблис махсусан нафрат доранд, зеро онҳо равшан аст ӯро фош кунед зеро ки Ӯ кист ва онҳоро ба озмоиши бузург, вақте ки хислати Худо сафед мешавад, омода соз.
Соатҳои Худо дар ин солҳои охири таърихи замин санаҳои калидиро қайд карданд, ки маҳз ба такони барҳам задани тартиботи Худо дар издивоҷ ишора мекунанд. Ба ибораи дигар, соатҳо махсусан ба дугоник ба рӯзи шанбеи Худо — издивоҷ ишора мекунанд. Ин як муносибати шунавоӣ ошкор мекунад: ба клоgs, инчунин ҳамчун маълум саҳots, ба Худо муроҷиат кунед клоcks ва Саббaths!
Инчунин вақти Ҷад Ҳелмро баррасӣ кунед, пас аз ду ё се ҳафта пас аз он ки Суди Олии Иёлоти Муттаҳида эълон кард, ки инсон бо ҳукми охири моҳи июн дар бораи "баробарӣ дар издивоҷ" бидуни назардошти ҷинс комилан аз қудрати Худо озод аст. Вақте ки намунае, ки Худо барои издивоҷ тарҳрезӣ кардааст, дар Иёлоти Муттаҳида расман бекор карда мешавад, як банд нест карда мешавад ва то 15 июл машқи Ҷейд Ҳелм оғоз меёбад.
Ин имсол ба Рӯзи истиқлолият маънии дигар медиҳад. Ин ҷашни истиқлолият аз Англия нест, балки аз Худост! Воқеан, шиори Нерӯҳои махсус, ки маънои «аз зулм озод шудан»-ро дорад, бояд аз нуқтаи назари феникси бархоста, Шайтон, ки аз ҷониби онҳое, ки ба қонуни Худо муносибат мекунанд, зери фишор қарор дорад, фаҳмидан лозим аст. Бо гузоштани он, ӯ аз қонуни Худо «озодӣ» медиҳад (ки озодӣ воқеан ғуломи гуноҳ аст) ва дар айни замон, «худсари мулки инсонӣ» буда, худро қудрати умумибашарӣ ва оғои тамоми бандагони гуноҳ гузоштааст.
Онҳое, ки дар ҳаёти худ қудрати Худоро тарафдорӣ мекунанд, ба лагерҳои консентратсионӣ барои несту нобуд карда мешаванд, чунон ки дар Ҳолокост. Аммо агар шумо аз он табақаи одамон бошед, ки интизории қонуни якшанберо идома диҳед, қаиқро аз даст надиҳед! Ин муассисаи дугона аст, ки имтиҳон аст, на рӯзи шанбе! То он даме, ки қонуни якшанбе фаро мерасад, барои савор шудан хеле дер мешавад. Қарорҳо дар асоси он қабул карда мешаванд, ки оё мо ҳокимияти Худоро дар издивоҷ қабул мекунем ё тасвири ҳайвони ваҳшӣ мегирем. Танҳо пас аз ба итмом расидани санҷиш рӯзи шанбеи бардурӯғ, ки аломати ҳайвони ваҳшӣ аст, масъалае мешавад.
Ва ӯ [ИМА] қудрати ҳаёт бахшидан дошт [таъсир] ба сурати ҳайвони ваҳшӣ [Ҳаракати LGBT], ки сурати ҳайвони ваҳшӣ ҳам сухан гӯяд [қонунҳо қабул кунед], ва боиси он мегардад, ки ҳамаи онҳое ки ба сурати ҳайвони ваҳшӣ саҷда намекунанд [никоҳи ЛГБТ-ро қонунӣ қабул кунед] бояд кушта шавад [шаҳид]. Ва Ӯ ба ҳама чиз сабабгор аст [пас аз ба итмом расидани санҷиш ва "баҳоҳо" дохил мешаванд], хурду калон, бойу камбагал, озоду бонд, ба гирифтани нишон [қонуни аслии якшанбе] дар дасти росташон [амал], ё дар пешониашон [боварӣ]: (Ваҳй 13:15-16)
Оё шумо барои Jade Helm омодаед? Оё шумо омодаед бимиред, ки бар зидди сӯиистифода аз ҷониби мард бар ҳокимияти Худо дар издивоҷ истодагарӣ кунед, ҳатто барои он ки зан ба ҳукми мард иҷозат диҳед? Хонандаи азиз, ин як масъалаи ҷиддӣ аст. Шояд мо фикр кунем, ки мо бо Худо муносибати дуруст дорем, аммо агар мо ба қудрати Ӯ итоат накунем, оё ин дар ҳақиқат муносибати дуруст аст?
Эй занон, ба шавҳарони худ итоат кунед, чунон ки ба Худованд. Зеро ки шавҳар сардори зан аст, чунон ки Масеҳ сардори калисо аст: ва Ӯ наҷотдиҳандаи бадан аст. Бинобар ин, чӣ тавре ки калисо ба Масеҳ итоат мекунад, бигзор занон низ дар ҳама чиз ба шавҳарони худ бошанд. Эй шавҳарон, занони худро дӯст доред, чунон ки Масеҳ низ калисоро дӯст дошт, ва худро барои он дод; То ки Ӯ онро бо шустани об ба воситаи калом тақдис гардонад ва пок созад, То ки онро ба худ калисои пурҷалоле тақдим кунад, ки дорои доғ ва чин ва ҳеҷ чизи дигар нест; балки барои он ки он муқаддас ва беайб бошад. Ҳамин тавр, мардон бояд занони худро мисли ҷисми худ дӯст доранд. Ҳар кӣ зани худро дӯст медорад, худро дӯст медорад. (Эфсӯсиён 5:22-28)
Агар мо, калисо, ба Масеҳ, Сарвари худ итоат накунем, пас мо ба Ӯ ҳама ҷалол ва бе доғ ва доғ пешниҳод карда намешавем! Мағрурӣ доғест, ки бояд бартараф карда шавад. Эй занҳо, агар шумо ба шавҳари худ итоат карда натавонед, то он даме ки ин кор Худоро беҳурмат намекунад, пас шумо сурати ҳайвони ваҳшӣ доред ва Исо ба шумо мегӯяд: «Ман шуморо намешиносам». Эй шавҳарон, агар шумо масъулияти аз ҷониби Худо додаи худ барои роҳбарӣ кардани зани худ мувофиқи ҳукми Худоро қабул карда натавонед, вале аз тарси ҷанҷол ба хоҳишҳои вай итоат кунед, пас шумо низ симои ҳайвони ваҳшӣ доред ва ҳамон суханонро хоҳед шунид.
Бале, ин қадар ҷиддӣ аст. «Худо масхара намешавад».[9] Фарзандон, агар шумо ба қудрати Худои волидайни худ итоат накунед, ба шарте ки он хилофи шариати Худо набошад, пас қудрати Худоро рад мекунед ва дар ҳамон синф хоҳед буд.. Ин як масъалаи ваколат аст. Агар мо фармоишеро дар издивоҷ қабул кунем (хоҳ аз они худамон бошад, хоҳ рамзӣ ҳамчун калисо бо Масеҳ), ки мувофиқи тартиби муайянкардаи Худо нест, мо симои ҳайвони ваҳширо қабул мекунем ва аз ин рӯ бо шарм аз ҳаёти ҷовидониамон маҳрум мешавем. Дар замони доварии ниҳоӣ ҳамааш фош мешавад.
Агар яке аз ин сенарияҳо шуморо муаррифӣ кунад, пас тавба кунед ва ҳаёти худро ислоҳ кунед. Исо ҳамеша дӯст медорад ва барои бахшидан омода аст, аммо дар ин бора хато накунед, Ӯ "Ҳеҷ гоҳ гунаҳкоронро пок нахоҳад кард"[10] ки тавба намекунанд ва гумон мекунанд, ки муҳаббати Ӯ қабули гуноҳ ва исён бар зидди қудрати Ӯст. Агар ин танҳо дар бораи рӯзи шанбе мебуд, осон мебуд, аммо Худо дилро мехоҳад. Оё шумо омодаед, ки онро ба Ӯ бештар аз хоҳишҳои худ таслим кунед? Оё шумо Ӯро дар ҳаёти худ дар ҷои аввал мегузоред? Интихоб аз они шумост. Ба ту бигӯяд, "Офарин [хуб интихобшуда], бандаи нек ва мӯътамад; ту дар чизи андак мӯътамад будӣ, туро бар чизҳои бисьёр ҳоким хоҳам кард; ба шодии оғои худ дохил шав».[11]
обуна ба гурӯҳи Telegram-и мо барои огоҳиҳои нав ва қаблӣ!
