Die Boodskap van die Vierde Engel

Op dieselfde dag het John Scotram die lede van sy bediening ingelig:

Liewe Vriende,

Met hierdie boodskap stuur ek vir jou 'n baie ongewone droom wat ek verlede Sabbatoggend gehad het. Ek het dit aan my vrou voor kerk vertel, en ek het dit weer in my preek herhaal sodat ek geen besonderhede sou vergeet nie. Net voor middagete het my vrou die huis verlaat om die koeie te voer terwyl ek besig was om die kos op te warm. Toe sy terugkom, het ons die goeie nuus gekry dat daar 'n pragtige bulkalf tydens ons erediens gebore is. Aangesien ek altyd die geboortedatum van 'n kalf neerskryf, het ek daardie dag vir die eerste keer die datum opgesoek en besef dat dit die 22ste Oktober 2011 was—die 167ste herdenking van die begin van die ondersoekende oordeel. Ek dink dit maak die droom nog belangriker. Ek het die droom genoem: Die Boodskap van die Vierde Engel.

’n Droom van John Scotram – Sabbat, 22 Oktober 2011

In my droom sien ek myself in 'n stad wat blykbaar in 'n ander tyd is. Ek is in 'n lewendige, lewendige sentrum van 'n klein dorpie, wat herinner aan 'n tyd kort voor die aankoms van elektrisiteit. Ek kyk af na myself en besef dat ek vreemde klere aan het. Hulle is almal 'n antieke bruin kleur en die broek gaan net af tot net onder die knie, waar dit met 'n gespe aanmekaar gebind word. Ek dra swart, fyn gepoleerde leerskoene, asof jy dit vandag nie meer kan koop nie. Die leer is baie dik, en die skoene is van 'n tuisgemaakte handwerkkwaliteit. Ek het dik wolsokkies aan wat my bietjie krap. My bo-kleed lyk soos 'n stertjas en gaan onder my boude af. Ek besef dat dit die normale kleredrag van baie mense rondom my is, en ek wek geen aandag in die skare nie. Ek sien gaslanterns oral op die plein, en ek is absoluut duidelik dat ek in 'n kort tydperk voor die bekendstelling van elektriese beligting is. Die mense om my praat almal Engels en ek merk op dat my moedertaal Engels is. (Alles wat in my droom gesê is, was in verouderde Engels, aangesien dit nie meer gepraat word nie, maar ek het dit verstaan.)

Dan voel ek 'n bietjie honger. Ek besluit om een ​​van die vele koshokkies te besoek wat hier in die middedorp is. Die hokkies is almal van taamlik growwe hout gebou en is baie primitief. Dan vang my oog een wat 'n groot houtbord oor die hokkie dra. Die inskripsie lees: "Hamburger." Ek besef nou dat dit nie tot die era behoort waarin ek myself vertaal sien nie, maar ek kom nader aan die peuselhok. Agter 'n hout vertoontafel, wat tot by die verkoper en my penshoogte reik, sien ek 'n man van vreemde voorkoms. Hy is byna sonder uitsondering anders as die mense om my, wat soos ek van Kaukasiese oorsprong is. Met die eerste oogopslag maak hy geen betroubare indruk nie. Maar hierdie indruk verander later wanneer hy my bedien. Hy het 'n baie donker velkleur, amper swart, tog het hy geen eienskappe van 'n swart man nie, maar herinner my meer aan 'n Arabier. Sy hare is krullerig en raafswart en val in golwe af tot net onder sy skouervlak. Ek onthou sy gesig net vaagweg.

Hy neem my bestelling van 'n hamburger en begin dan met die voorbereiding, wat heeltemal anders verloop as wat ek verwag het. Eerstens neem hy 'n groot, ronde hamburgerbroodjie, wat 'n deursnee van minstens 12 duim het, en hy verdeel dit in twee helftes sonder om 'n mes te gebruik. Die "snitte" lyk absoluut skoon asof dit met 'n mes gesny is. Ek kan nie verduidelik hoe hy hierdie “trick” gedoen het nie. Toe hy die twee helftes op die groot toonbank van ligkleurige hout neersit, is hulle onderskeie buitekant af, en ek sien dat die twee helftes verskillende vorms het. Die boonste helfte van die hamburgerbrood is dunner, en sy dwarssnit lyk soos 'n sekelmaan (dit is konkaaf), terwyl die onderste helfte dieper is en soos 'n bak lyk.

Daarna plaas die man twee groot bakke op die tafel, wat albei ongeveer ooreenstem met die grootte van die bakvormige basis van die hamburgerbrood. In een bak sien ek 'n rooi sous wat my 'n bietjie bang maak. Die bak is tot op die rand gevul met hierdie sous en dreig amper om oor te loop. Op een of ander manier weet ek dat dit geen gewone tamatiesous is nie, maar bloed. Maar ek keer nie die man nie — ek weet dat ek hierdie hamburger moet aanvaar. In die ander bak is daar twee groot tamaties, baie slaaiblare, en 'n paar groen goed, wat ek nie in detail kan onthou nie. Maar ek weet hulle is almal vegetariese bestanddele.

Met blitsvinnige spoed verdeel die man die twee tamaties meesterlik in vier tamatiehelftes, weer met net sy hande en sonder 'n mes, en drapeer dit in die onderste helfte van die hamburgerbrood sodat 'n bietjie spasie in die middel gespaar word. Dan, soos 'n warrelwind, neem die man die slaaiblare een-een uit die bak en plaas dit een na die ander om die tamatiehelftes in die onderste deel van die Hamburgerbrood, sodat 'n sirkel van 24 slaaiblare gevorm word. Die enigste opening wat oor is, is in die middel van die tamatiehelftes. Dit lyk alles baie dekoratief.

Dan merk ek die man het 'n vleisbraaier onder die verkoopstoonbank. Dit is 'n warm plaat, waarop ek net een groot steak eerstegraadse beesvleis kan sien. Behendig draai hy dit om en dit is gereed. Hy sit die stuk vleis in die middel van die boonste helfte van die hamburgerbrood, en nou besef ek waarvoor die spasie tussen die tamatiehelftes bedoel was. Wanneer die boonste helfte van die hamburgerbrood met die onderste helfte gekombineer word, sal die stuk vleis presies tussen die vier tamatiehelftes pas. Die man sê vir my dat net die rooi sous albei broodhelftes bymekaar kan hou, en dat ons die hele bak sous nodig het om dit te doen. Ek kyk hoe die man die onderste helfte van die hamburgerbrood met die sous vul en die hele bak pas in. Ek kan nie meer die slaaiblare en tamatiehelftes sien nie en die man maak die reuse hamburger bymekaar wat die boonste helfte met die stuk vleis in die spasie van die onderste deel pas. Hy gee die hamburger aan my en ek wonder wat dit kos. Die man sê: "As jy daarvan hou, kos dit niks."

Ek eet die hamburger en merk 'n sterk smaak soos rou vleis. Ek wonder dat ek dit eet omdat ek vegetariër is, as 'n Sewendedag Adventis. Terwyl ek die hamburger eet, word my gedagtes verlig. Ek verstaan ​​dadelik, die betekenis van die simboliek heeltemal duidelik, en dat dit gaan oor "geregtigheid deur geloof," wat twee dele het. Een deel het Jesus, en die ander groter deel het ons as Sy kerk. (Die vleis in die boonste helfte van die hamburger verteenwoordig Sy liggaam, terwyl die vegetariese deel in die onderste helfte die Adventiste-gesondheidsboodskap verteenwoordig.) Dit gaan duidelik oor die vierde engel se boodskap, wat ek die afgelope twee weke in twee dele ontvang het. Nadat ek die hamburger geëet het, verstaan ​​ek dadelik, heeltemal duidelik dat ek iets besonders beleef het en dat dit nou die tyd is dat ek meer gewys moet word.

Ek het gaan sit om te eet by 'n tafel wat na die snackbar in die buitelug kyk. Dan sien ek ’n man wat van Kaukasiese herkoms is nader kom en soos ek het hy net ’n bietjie hare op sy kop oor, al is hy nog nie baie oud nie. Ek dink hy is so 35 of 40 jaar oud. Hy kom na my tafel en ek sien dat hy baie, baie hartseer lyk. Ek voel simpatie en 'n vriendelike geneentheid teenoor hom, hoewel ek hom nog nie ken nie. Hy kom nader en gaan sit natuurlik by my tafel sonder 'n vraag. Ek vra hom hoekom hy so hartseer is, en hy sê vir my dat hy probleme met sy geestelike lewe het. Hy het sy hele lewe na Jesus gesoek, maar kon nooit die volle waarheid vind nie. Dit het hom so ongelukkig gemaak dat hy nie eens meer troos binne sy gesin kon vind nie, en hy het nie die sin van sy lewe verstaan ​​nie. Dadelik besef ek dat hierdie man die boodskap nodig het wat ek sopas ontvang het. Ek verduidelik vir hom “geregtigheid deur geloof” en dat dit nie waar is dat aan die kruis alles volbring was nie. Terwyl ek dit aan hom verduidelik met die illustrasie van die hamburger, en beklemtoon hoe groot die taak vir elke individu in die kerk van God is, sien ek hoe sy gesig begin blink. Albei sy oë blink, en ek sien dat hy nou gelukkig is. Ons omhels en maak 'n afspraak vir hom om volgende Sabbat na my kerk te kom vir aanbidding. Ek weet dat hy nie 'n Adventis is nie, maar hy dink soos een en wil soos een lewe.

Op die volgende Sabbat sien ek myself in die voorportaal van 'n baie groot Adventistekerk staan. Daar is baie mense wat met lae stemme praat. Die mans en vroue is almal baie goed en respekvol geklee. Dit is deesdae baie stiller as in die Adventiste gemeentes. Ek is steeds in 'n era waar daar nie elektrisiteit was nie. Die saal word deur gaslampe verlig. Nou sien ek my vriend van die peuselrestaurant na my toe kom. Sy gesig blink nie, en hy lyk weer baie hartseer. Ek wil hom troos. Hy sê: “Twyfel het by my opgekom of die boodskap oor ons missie werklik waar kan wees. Waar kry jy die versekering dat dit alles waar is?” Ek kyk liefdevol na hom en sê: "Die hele Heilige Skrif en die geskrifte van Ellen G. White is vol bevestigings." Maar hy sê: "Ek het alles in hierdie paar dae gelees, maar ek kan nie die magdom inligting behou nie, dit lyk of dit my nog meer verwar." Dan glimlag ek omdat ek hom verstaan, en sê vir hom in my ou Engelse dialek: “My vriend, jy het nog nie verstaan ​​dat die Skrif kondensmelk is nie. Hoe voel jy as jy 'n liter melk drink?” Hy antwoord: "Goed en tevrede." Ek vra verder: "Hoe voel jy as jy 'n liter kondensmelk gedrink het?" Hy glimlag ook nou en sê: “Sleg. Ek sou waarskynlik opgooi.” “Ja,” sê ek, “dit is wat met jou gebeur het. Jy wou binne 'n paar dae die hoeveelheid kondensmelk drink wat ooreenstem met een of twee liter normale melk. Dit is te veel. Soms moet jy ’n blaaskans neem om te verteer.” Ek vertel hom weer die simboliek van die hamburger en die belangrikheid van ons taak in die heilsplan. Sy gesig blink nou weer.

Terwyl ons gesels het, het ek nie besef dat ander broers en susters in die voorportaal van ons bewus geword het en ons gesprek gehoor het nie. Skielik sien ek myself omring deur 'n redelike groot groep broers. Mans en vroue jaag amper op my af. Hulle is almal so geïnteresseerd in die onderwerp dat ek hulle skaars kan weerstaan. Hulle druk en stamp my onbedoeld om alles uit my te druk wat ek weet. Alhoewel ek hard gepla word, voel ek dat dit 'n goeie ding is. Wanneer ek hulle alles vertel, sien ek hoe hulle gesigte ook verlig. Op een slag is hulle vol vreugde! Baie meer het my gekwel, maar skielik hoor ons 'n sirene, en almal moet die "ouditorium" binnegaan. ’n Belangrike gebeurtenis begin.

Ek sê “ouditorium”, want as ek die saal van die Adventistekerk binnegaan, sien ek myself nie in 'n gewone kerk met houtbanke op 'n plat vloer nie, maar ek staan ​​agter die agterste ry banke, wat so gerangskik is dat elke volgende bankry op 'n hoër vlak is as die een voor, soos 'n lesingsaal by 'n groot universiteit of 'n groot konferensiesaal van 'n konferensiesentrum. Ek sien al die banke vol, maar geen gesigte nie, aangesien ek agter almal staan ​​en op die hoogste punt van die kamer is. Nou besef ek dat my vriend links van my staan, en links van hom is die direkteur van hierdie groot gemeente. Die banke is geboë en daar is twee banke banke wat in die middel geskei word deur 'n trapgang wat na die podium lei. Ek weet die banke aan die linkerkant is gevul met Adventiste, maar as ek daar kyk, sien ek net duisternis en kan nie die liggame van die mense onderskei nie. Daarenteen sien ek die kontoere van die Adventiste in die regteroewer redelik duidelik.

Op die podium begin 'n vrou praat. Sy gee 'n baie belangrike preek wat ek nie in detail verstaan ​​nie. Maar ek weet dat sy praat oor wat ek gevind het, dat die groot onderwerp “geregtigheid deur geloof” is en dat dit die begin van die lig van die vierde engel is. Ek is verheug as ek sien dat baie Adventiste in die regte banke begin skyn. Skielik wil 'n Adventis in baie swart kleredrag in die tweede ry opstaan ​​en ek weet dit is 'n “winsayer” (teenstander, inmenger). (Hierdie woord het so dikwels in die droom by my opgekom dat ek dit wil beklemtoon en dit selfs in die vertalings in sy oorspronklike vorm laat.) Dan gebeur iets wat my diep laat skrik. Skielik pluk drie Adventiste in die kerkbank agter hom 'n pistool uit. Ek sien dis ’n antieke pistool met net een skoot. Hulle hou die geweer teen die kop van die teëspreker en skiet. Wanneer hulle die sneller trek, hoor ek nie ’n slag nie en sien geen vuur of rook nie. Die kop van die teëspreker, wat ek net van agter kan sien, val na regs, en hy is “dood”. Ek sien geen bloed en geen wonde nie. Hy beweeg net nie meer nie. Die vrou het heeltyd onbeïndruk aanhou praat, en ek sien hoe die Adventiste in die regterbankbank al hoe meer skitter.

Dan ongeveer in die middel van die rye gebeur dieselfde ding weer. 'n Teëspreker wil opstaan ​​en die vrou in die rede val en 'n paar dom besware opper. Agter hom rig drie Adventiste hul ou gewere op hom en trek die sneller. Geen rook, geen knal, geen vuur, geen wonde nie, maar die kop van die teëspreker val op sy regterskouer en hy is stil.

Dan sien ek 'n teëspreker direk voor my. Dadelik hou ek en die regisseur, my vriend, dieselfde soort pistool in ons hande en skiet. Weereens, geen geluid, geen wond nie, maar die teëspreker is dood. Dit was die laaste een.

Dan doen die vrou op die podium 'n oproep tot bekering en nuwe oorgawe aan die Here Jesus met die nuwe kennis oor ons lot. Sy vra almal wat hulle aan God wil oorgee om na die podium te kom. Al die Adventiste van die regterbankbank gaan af—almal behalwe die dooie teësprekers. Toe ek links van my na die ander banke kyk, merk ek dat almal wat voorheen daar gesit het die saal verlaat het. Skielik draai al die Adventiste by die podium na my, en die vrou begin hulle lei. Hulle kom met blink gesigte met die trappe op na my toe. Ek merk op dat hulle hul dankbaarheid aan iemand wil betoon. Maar ek wil op geen manier deur hulle aanbid word nie, daarom wil ek vlug. Sodoende draai ek my kop effens na regs en by die muur agter my sien ek 'n reuse, grofgesnyde kruis, wat blykbaar heeltyd daar was sonder dat ek dit opgemerk het.

Weer draai ek my na die skare onder leiding van die vrou, wat steeds nader aan my vriend, die regisseur en my kom. Maar nou verstaan ​​ek dat hulle my nie wil aanbid nie, maar op hul knieë voor die kruis val. Ek wag totdat hulle by my aangekom het en die vrou reg voor my neerval. Op daardie oomblik glip 'n pistool met dieselfde ontwerp as die ander uit haar hand. Dan kniel ek voor die vrou neer—nie om aan haar hulde te bring nie, maar om saam met haar respek en aanbidding aan Jesus te gee. Ek is so laag op my knieë dat my hande aan die grond raak. Nou sien ek dat ek 'n pistool in elkeen van my hande het en ek sit dit voor die vrou se pistool op die vloer. My twee pistole is nou reg voor die vrou se pistool en saam vorm hulle 'n driehoek. My twee pistole is so geplaas dat die een se loop na die ander se handvatsel wys.

Nadat ons almal saam gekniel en God gedank het vir al Sy leringe en die nuwe lig, staan ​​ons weer op. Die vrou sê vir myself, my vriend en die direkteur, ons moet nou permanent rekord maak van wat ons vandag hier in hierdie gemeente beleef het. Ons moet nou na die kantoor van die direkteur gaan en alles wat hier gebeur het in die kerkjoernaal aanteken, sodat dit nooit verlore gaan nie.

Ons betree die direkteur se kantoor met sy donker hout voering. Hy haal die groot kerkboek van 'n rak teen die muur af en maak dit met baie moeite oop, want dit is baie groot en swaar. Die bladsye lyk vir my enorm. Dan begin hy sy plate maak met 'n veerpen en ink. Alles is baie plegtig. Na 'n ruk teken ons almal - die regisseur, ek, my vriend, die vrou en baie van die aanwesiges. Die regisseur sit die boek terug op die rak, en ons gaan gelukkig en met blink gesigte weg.

Die volgende Sabbat staan ​​ek voor die groot wit kerkhuis waar ek voorheen die Sabbat was. Ek is nog in dieselfde tydperk as voorheen. Hierdie keer is ek nie in die voorportaal nie, maar buite die groot heiligdom van die gemeente. Ek besef dis ’n houtkerk met wit verf. Dit is nie nuut nie, maar nie te oud nie; die wit is nie superwit nie, maar ook nie te vuil nie.

My vriend is saam met my daar, en ons wag vir die begin van die diens. Skielik gaan die dubbeldeure van die hoofingang oop, en die vrou kom uitgehardloop. Sy huil bitterlik en snikkend, hardloop weg na 'n klein woud. Ek en my vriend hardloop agter haar aan, bereik haar voor die bos, en my vriend hou haar liefdevol vas. Stadig en met baie geduld begin ek met haar praat. Sy huil so dat ek skaars kan verstaan ​​wat sy wil sê. Ek het al geweet sodra die groot dubbeldeure van die kerk oopgaan, dat iets verskrikliks gebeur het. Toe die vrou bietjie kalmeer, kan ek uiteindelik verstaan ​​wat sy sê: “Die regisseur! Hy is dood! Toe ek vanoggend kerk toe kom om alles skoon te maak en vir aanbidding voor te berei, kry ek hom dood in sy kantoor op die vloer. Ek weet nie of iemand hom vermoor het en of hy aan 'n hartaanval gesterf het nie. Maar hy is dood!” Weer snik en huil sy bitterlik. Skielik kom dit met brandende intensiteit by my op: “DIE KERKBOEK! My God, miskien wou hulle die kerkboek steel!”

Intussen kom ander broers en ons neem die vrou onder ons arms en gaan terug kerk toe so vinnig as wat haar gehuil dit toelaat. Dadelik, met opgewondenheid en groot angs, loop ons die kantoor van die direkteur binne. Inderdaad, hy lê dood op die vloer. Maar ek kan geen bloed sien nie. Hy lê met sy gesig na onder. Die kerkboek is nog op die rakke. Ons haal die swaar, leergebonde boek uit en sit dit op die direkteur se lessenaar en begin sewe dae tevore na die inskrywing van die Sabbat soek. Dit vat lank vir ons om die groot, swaar bladsye om te blaai. Elke bladsy is in twee kolomme geskryf. Ons vind uiteindelik die begin van die inskrywing—dit is op die regterbladsy in die regterkolom, wat ongeveer in die onderste derde begin.

Dit lees “Kerkkonferensie 18XX” in groot, swart letters. (Ek kon nie die presiese jaartal sien nie, want die karakters was nogal vaag. Ek dui dit aan by die XX in die jaar.)

Onder hierdie opskrif is 'n lys name van die aanwesiges, wat ek alles vergeet het. Agter elke naam is die beroep van die deelnemer. Ek wonder weer oor hoe verouderd die postitels is. Daar is 'n prokureur, 'n pastoor, 'n skrynwerker en 'n huisvrou. Ek sien óf nie meer nie, óf het dit net vergeet.

Die lys van deelnemers eindig reg aan die einde van die regterbladsy in die tweede kolom waar dit sê: “Op hierdie dag het die volgende uiters belangrike gebeurtenisse in hierdie huis gebeur:”

Ons blaai vinnig om. En dan besef ons dat 'n groot reghoekige stuk van die volgende bladsy uitgeskeur is. Die hele linkerkolom ontbreek, waar die gebeure en die nuwe lig wat ons almal ontvang het, opgeteken is. Ons is almal doodbang. Skielik sê die vrou, “My God, ek het vanoggend 'n stuk papier van daardie vorm by die deur van die direkteur se kantoor gesien, met 'n spyker geslaan. Miskien is dit nog daar!” Almal van ons draai na die deur en ondersoek beide kante. Die papier is nie meer daar nie. Waar die spyker was, sien mens net 'n klein gaatjie aan die buitekant van die deur na die direkteur se kantoor.

Weereens wend ek my tot al die ander. Ek sien dat hulle gesigte nie meer blink nie. Die vrou huil weer bitterlik. Ek weet wat vandag gebeur het, het haar so hard getref, dat sy dit nooit vir die res van haar lewe sal vergeet nie.

Dan kyk ek af na myself en my klere begin skielik verander. Ek sien alles asof in stadige aksie, wanneer my onderbroek weer na my alledaagse blou broek verander en die krap van die wolsokkies ophou. My skoene draai terug na my werkskoene vir die plaas en nou dra ek 'n liggewig somerhemp. Skielik hoor ek 'n harde stem van bo en net agter my. Dadelik besef ek dat dit die rigting was waarin ek die reuse-houtkruis in die ouditorium gesien het. Die stem was groot en hard, maar nie onaangenaam nie en verkondig plegtig: “En nou is dit jou beurt!”