Oorspronkelijk gepubliceerd op vrijdag 21 december 2012, 6:19 uur in het Duits op www.letztercountdown.org
De Shadow Series is afgelopen, maar ons werk is nog lang niet afgelopen. Integendeel, God heeft ons geroepen om een baken te zijn in de woeste wateren van de Grote Storm die nu over de mensheid neerdaalt. Om dit doel te bereiken en de 144,000 leraren te leiden, werden we aan zware tests onderworpen. We moesten precies te weten komen wat Ellen G. White ooit als volgt zei:
De tijd van nood en angst die voor ons ligt, zal een geloof vereisen dat vermoeidheid kan verdragen, vertraging, en honger—een geloof dat niet zal bezwijken, ook al wordt het zwaar op de proef gesteld. De proeftijd wordt aan iedereen gegeven om zich voor te bereiden op die tijd. Jakob overwon omdat hij volhardend en vastberaden was. Zijn overwinning is een bewijs van de kracht van aanhoudend gebed. Allen die Gods beloften zullen grijpen, zoals hij deed, en net zo oprecht en volhardend zullen zijn als hij was, zullen slagen zoals hij slaagde. Zij die niet bereid zijn zichzelf te verloochenen, te lijden voor God, lang en ernstig te bidden om Zijn zegen, zullen het niet verkrijgen. Worstelen met God—hoe weinigen weten wat het is! Hoe weinigen hebben ooit hun ziel naar God getrokken met intensiteit van verlangen totdat alle macht zich uitstrekt. Wanneer golven van wanhoop die geen taal kan uitdrukken over de smekeling spoelen, hoe weinigen klampen zich dan met onwrikbaar geloof vast aan de beloften van God. {GC 621.2}
Tijdens de vele beproevingen die we sinds 27 februari 2012 hebben doorgemaakt, wisten we niet dat God ons een speciaal signaal zou geven, zodat we zouden weten dat we het zegel van de levende God voor ons werk hadden ontvangen en dat we dit wonderbaarlijke ding op Zijn tijd nog zouden moeten onthullen. Vanuit dit zegel komt ons nieuwe gedeelte dat u zal vergezellen tot de tijd van de plagen, tenminste zolang we nog communicatie hebben. Moge God dit gedeelte in het bijzonder zegenen en de Heilige Geest geven aan hen die Hem kennen en begrijpen dat Hij nooit iets doet zonder Zijn geheim aan Zijn profeten te onthullen (Amos 3:7).
De blijvende gave van profetie
Aan het einde van zijn leven in de jaren dertig schreef Arthur G. Daniells, voormalig voorzitter van de Algemene Conferentie van Zevende-dags Adventisten en langdurig collega van Ellen G. White, een uitstekend boek over dit onderwerp met dezelfde titel De blijvende gave van profetieIn meer dan 400 perfect onderzochte en naar mijn mening ook geïnspireerde pagina's, laat hij zien dat de kerk van God altijd vergezeld werd door de Geest der Profetie, en uiteindelijk hoe de gave zich manifesteerde in Gods uitverkoren overblijfselkerk via Ellen G. White.
Hij bespreekt de gehele geschiedenis van Gods volk tot op de dag van vandaag en schetst het beeld van de gave van profetie onder Gods volk in alle tijden:
- Van Egypte naar Kanaän gerealiseerd door de gave van Mozes, die rechtstreeks onderricht van God ontving vanaf de brandende struik.
- Van Jozua tot Samuel door Jozua zelf, “mannen van God”, Debora en tenslotte met de grote Samuël, die de scholen van de profeten stichtte.
- Tijdens de opstand van Israël in de dagen van de koningen toen zij God als hun koning verwierpen, waarvan er 30 worden genoemd in de geschriften van de profeten, van Samuel tot Jeremia, plus nog een paar die niet bij naam genoemd werden.
- In de periode tijdens en na de Babylonische ballingschap van Daniël tot en met Maleachi.
- Hij demonstreert de aanwezigheid van de gave van profetie zelfs tussen Maleachi en Johannes de Doper.
- Vanaf apostolische tijden tot op de dag van vandaag, zoals het getuigenis van de apostelen zelf getuigt, zoals dat van Paulus die zei: “Dooft de Geest niet uit. Veracht de profetieën niet.” (1 Thessalonicenzen 5:19-20) en vooral door het tegenbeeld van de vroege regen van Pinksteren in de tijd van de late regen.
- Door de manifestatie van de Geest der Profetie door Ellen G. White in de Adventkerk gedurende de periode van het onderzoeksvonnis.
God heeft Zijn volk nooit zonder de gave van de Geest der Profetie gelaten. Daniells kwam tot de tijd van het oordeel der doden, maar hoe zit het met de tijd van de overgang van het oordeel der doden naar het oordeel der levenden, en hoe zit het met de tijd van het oordeel der levenden? Zou de ster in de kroon van de vrouw, de kleinste kerk van het overblijfsel van het overblijfsel, deze gave niet speciaal nodig hebben? Zouden we de gave van profetie nu niet moeten verwachten, of zijn de 100,000 pagina's die Ellen G. White schreef in de 70 jaar van haar dienst als boodschapper van God voldoende om de kerk door de kleine tijd van moeilijkheden te leiden?
Ellen G. White beantwoordt de vraag zelf door te wijzen op een nieuw licht dat zij zelf niet heeft ontvangen, maar dat alleen ontvangen kan worden door ijverige studenten van de Schrift, geholpen door de gave van de Heilige Geest.
Petrus vermaant zijn broeders om te “groeien in genade en in de kennis van onze Heer en Heiland Jezus Christus.” [2 Petrus 3:18.] Wanneer het volk van God groeit in genade, zullen ze voortdurend een duidelijker begrip van Zijn woord krijgen. Ze zullen onderscheiden nieuw licht en schoonheid in haar heilige waarheden. Dit is altijd zo geweest in de geschiedenis van de kerk, door alle eeuwen heen, en het zal zo blijven tot het einde. Maar naarmate het echte spirituele leven afneemt, is het altijd de neiging geweest om te stoppen met vooruitgang te boeken in de kennis van de waarheid. Mensen rusten tevreden met het licht dat ze al hebben ontvangen van Gods woord, en ontmoedigen elk verder onderzoek van de Schrift. Ze worden conservatief en proberen discussie te vermijden. {GW 297.2}
Is een Bijbelstudent, hoe getalenteerd hij ook mag zijn, in deze zin een profeet? Nee, want de definitie van een profeet is dat hij rechtstreekse instructies van God ontvangt en Zijn stem hoort in dromen of visioenen. Zelfs wanneer een Bijbelstudent door een incidentele droom naar bepaalde delen van de Bijbel en naar nieuwe kennis wordt geleid, is dat geen manifestatie van de volledige gave van de Geest der Profetie in hem.
Integendeel, ons wordt verteld hoe de gave van profetie werkt in relatie tot hen in de kerk, die het Woord van God onderzoeken door middel van studie, en die dorsten naar meer licht:
Veel van onze mensen beseffen niet hoe stevig het fundament van ons geloof is gelegd. Mijn man, ouderling Joseph Bates, pater Pierce, ouderling [Hiram] Edson en anderen die scherp, nobel en waarachtig waren, behoorden tot degenen die, na het verstrijken van de tijd in 1844, naar de waarheid zochten als naar een verborgen schat. Ik ontmoette hen en we studeerden en baden vurig. Vaak bleven we tot laat in de avond bij elkaar, en soms de hele nacht, biddend om licht en het bestuderen van het Woord. Steeds weer kwamen deze broeders samen om de Bijbel te bestuderen, zodat ze de betekenis ervan zouden leren kennen en voorbereid zouden zijn om het met kracht te onderwijzen. Toen ze op het punt in hun studie kwamen dat ze zeiden: "We kunnen niets meer doen", zou de Geest van de Heer op mij komen, zou ik in een visioen worden meegenomen en zou mij een duidelijke uitleg worden gegeven van de passages die we hadden bestudeerd, met instructies over hoe we effectief moesten werken en lesgeven. Zo werd er licht gegeven dat ons hielp de geschriften te begrijpen met betrekking tot Christus, Zijn missie en Zijn priesterschap. Een lijn van waarheid die zich uitstrekt van die tijd tot de tijd dat wij de stad van God zullen binnengaan, werd mij duidelijk gemaakt en ik gaf aan anderen de instructie die de Heer mij had gegeven.
Gedurende deze hele tijd kon ik de redenering van de broeders niet begrijpen. Mijn geest zat als het ware op slot en ik kon de betekenis van de geschriften die we bestudeerden niet begrijpen. Dit was een van de grootste smarten van mijn leven. Ik was in deze gemoedstoestand totdat alle hoofdpunten van ons geloof duidelijk waren voor onze geest, in harmonie met het Woord van God. De broeders wisten dat ik, wanneer ik niet in een visioen was, deze zaken niet kon begrijpen, en zij accepteerden de gegeven openbaringen als licht rechtstreeks uit de hemel. {1SM 206.4–207.1}
Het laatste deel van dat citaat uit het leven van Gods boodschapper onthult een belangrijk spiritueel principe: De persoon die begiftigd is met de Geest van Profetie doet niet begrijpen wat de studies van de studenten betekenen, niet omdat ze onintelligent of onwetend zijn, maar met het doel dat de openbaringen die door hen aan de kerk worden gegeven, kunnen als zodanig herkend worden.
Helaas is het verhaal van de gave van de Geest der Profetie ook het verhaal van de verwerping van de Geest der Profetie door de mensen die zij zouden moeten ontvangen. Dit was het geval in alle tijden en zal zelfs voortduren tot aan de komst van Jezus.
Ellen G. White leidde de kerk lange tijd, zelfs diep in hun 120-jarige omzwervingen in de woestijn, die in 1890 begonnen, omdat de kerk zelfs het allereerste begin van het licht van de vierde engel afwees. Pas lang daarna waren een paar mensen eindelijk klaar om dit licht in al zijn volheid te accepteren. Nu, kort na het begin van het oordeel van de levenden, zal dit licht aanzwellen tot een luide schreeuw, de laatste grote waarschuwing aan een stervende wereld, die zal worden vernietigd door de oordelen van God, onvermengd met genade, samen met al degenen die hun leven niet volledig aan God wilden toevertrouwen.
Sinds 1915, het jaar dat Ellen G. White stierf, moest de kerk haar reis door de wildernis op eigen houtje maken, zonder de levende Geest der Profetie. Ze moesten de beproevingen doorstaan van het volgen van hun vaak misleide kerkleiderschap van het rode, naar het zwarte, en vervolgens naar het vale paard - de dode kerk van Sardis - want "waar geen visie is, gaat het volk te gronde" (Spreuken 29:18). Hoewel haar geschriften hen vergezelden, werd de volgende profetie van de boodschapper van God werkelijkheid:
Satan is ... constant aan het pushen in het valse—om weg te leiden van de waarheid. De allerlaatste misleiding van Satan zal zijn om het getuigenis van de Geest van God waardeloos te maken. “Waar geen visioen is, gaat het volk te gronde” (Spreuken 29:18). Satan zal vindingrijk werken, op verschillende manieren en door verschillende instanties, om het vertrouwen van Gods overblijfsel in het ware getuigenis te ondermijnen.—Brief 12, 1890.
Er zal een haat ontbranden tegen de getuigenissen die satanisch is. De werking van Satan zal zijn om het geloof van de kerken in hen te verstoren, om deze reden: Satan kan niet over een zo duidelijk pad beschikken om zijn misleidingen naar voren te brengen en zielen in zijn waanideeën te binden, als de waarschuwingen, bestraffingen en raadgevingen van de Geest van God ter harte worden genomen.—Brief 40, 1890. {1SM 48.3–4}
Arthur G. Daniells schreef in het laatste hoofdstuk van zijn boek De blijvende gave van profetie:
Het welzijn van de kerk als geheel, en van haar individuele leden, is onlosmakelijk verbonden met het geloven in en gehoor geven aan Gods profeten. Deze zijn, zoals we hebben gezien, Zijn uitverkoren boodschappers, Zijn aangestelde woordvoerders, voor Zijn kerk op aarde. Zoals we ook duidelijk hebben aangetoond, is dit communicatieplan Gods uitverkoren, uniforme en weldadige voorziening geweest om Zijn wil aan de mens te openbaren, al sinds de scheiding die door de zonde werd veroorzaakt. Door dit middel adviseert en instrueert God, waarschuwt, smeekt en waarschuwt Hij, zoals de behoefte dat toelaat en zoals de goddelijke liefde aangeeft. De aanwezigheid van de profeet onder de mensen is daarom niet iets nieuws of ongewoons, iets vreemds of fantastisch. God is de auteur van deze voorziening, en de reizende mens is de begunstigde ervan. Het is zo oud als de menselijke behoefte, en zo constant als de goddelijke liefde die het aanzette en instelde.
De wisselvalligheden van de kerk in alle tijden zijn gemeten aan haar trouw of ontrouw aan de gave van profetie, en haar veiligheid gemeten aan haar reactie op deze hemelse leiding. Door de eeuwen heen, de patriarchale, Mozaïsche en 325 apostolische tijdperken, hebben we deze onschendbare regel in werking gezien, zoals onthuld in de pagina's van de Heilige Schrift.
Dan, na de dood van de apostelen, begint de tragische mars van gebeurtenissen in het christelijke tijdperk, verteld in bloed en tranen, en bezoedeld met drift en afvalligheid. De nominale christelijke kerk wijkt gestaag af van die fundamentele principes - de voorschriften en praktijken, de letter en de geest - die de apostolische kerk kenmerkten. Het vertrek centreerde zich in perversie van de wet en het evangelie, hoewel het elke waarheid van het christendom doordrong.
Tragisch is het lot geweest van hen die voor het primitieve geloof stonden. Gehaat en belasterd, vervolgd en geïsoleerd, getuigden zij van de waarheid. Maar van tijd tot tijd stonden profeten - mannen en vrouwen - op de roep van God op en veroordeelden de ongerechtigheid van de ontrouwen. Zij moedigden de trouw van de gelovigen aan en leidden en beschermden de aanhangers van de waarheid door de vermoeiende eeuwen heen.
Nu naderen in deze goddelijk benoemde “laatste dagen” Gods grote plan van verlossing en de krankzinnige koers van het menselijk ras samen hun hoogtepunt. Ongerechtigheid is zo overvloedig onder de mensen, menselijke filosofie is zo uitdagend, de onafhankelijkheid van de mens van God en van de voorzieningen van verlossing zijn zo beledigend in dit opperste conflict tussen goed en kwaad, dat het noodzakelijk was dat de gave van profetie opvallend zichtbaar was in de gelederen van de overgebleven kerk.
De allergrootste behoefte in de laatste dagen
Als de mens ooit in de loop van de mensheid goddelijke leiding nodig had, dan is het zeker in deze laatste dagen, wanneer alle krachten van ongerechtigheid zijn losgebroken om te verwarren en te ruïneren, wanneer de seculiere wereld materialistisch is geworden en de religieuze wereld zich tot modernistische leringen heeft gewend. Als de kerk ooit in de geschiedenis goddelijke leiding nodig had, dan was dat moment bereikt op het crisisuur van de adventbeweging, net na de teleurstelling van 1844, en gedurende de decennia daarna. De kwesties waren verstrekkend; maar Gods leiding was toereikend.
Het laatste conflict gaat over trouw aan God en bereikt zijn voltooiing in onze tijd. De volmaakte wet van God, met zijn sabbatzegel, is het object van Satans haat en hij zou de wereld in het conflict aan zijn kant willen krijgen. De volledige verlossing die door geloof in Christus wordt geboden, is eveneens het object van zijn meedogenloze pogingen om Zijn incarnatie, Zijn verzoenende dood, Zijn priesterlijke bediening en Zijn aanstaande terugkeer in macht en glorie te ontkennen.
Satans woede is gericht op Gods overblijfselkerk, het hoogste object van goddelijke liefde en leiding. Deze kerk zal uiteindelijk de enige verdediger zijn van Gods vertrapte wet, waaraan de volledige bepalingen van verlossing zijn toegevoegd. Niet alleen is de kerk als geheel het object van de aanval van de boze, maar ook het individuele lid wordt lastiggevallen, vanwege het handhaven van de integriteit van de wet en het evangelie. Door twijfel, onachtzaamheid, verzet of verwerping te injecteren, probeert Satan eveneens de trouw af te wenden van de raadgevingen van de gave van profetie.
Vandaar dat de drie grote kwesties die op het spel staan in dit laatste uur zo helder en scherp gedefinieerd zijn als inspiratie ze kan onthullen. Maar deze zijn allemaal verward geraakt in de overtuigingen en praktijken onder de massa's van het christendom.
Maar nu, bij het afsluiten van dit boek, komt de vraag naar de individuele en kerkelijke relatie tot Gods gave naar voren als van het allergrootste belang. Mijn afsluitende woorden zijn daarom een pleidooi voor de erkenning en het gehoor geven aan deze goddelijke voorziening voor de raad van de kerk. Ze zijn een oproep aan de kerk om deze zaken altijd in gedachten te houden en ze getrouw in de praktijk te volgen.
Geef gehoor aan de hemelse raadgevingen
Let goed op, achteraf, wat dit geschenk voor dit volk heeft betekend door de decennia heen. Let goed op hoe crisis na crisis is opgelost, en hoe kwestie na kwestie succesvol is aangepakt. De tijd heeft de hemelse raadgevingen in elk geval gerechtvaardigd. Denk, als indrukwekkende vergelijking en vermaning, aan de dagen van Israël in de tijd van Mozes, en overweeg dan onze eigen tijd als een parallel. Hier zijn de woorden van Israëls grote leider van weleer:
“Ik heb u heden het leven en het goede voorgehouden, en de dood en het kwade.” “Ik roep heden de hemel en de aarde tot getuigen tegen u, dat ik u het leven en de dood, de zegen en de vloek heb voorgehouden. Kies dan het leven, opdat u leeft, gij en uw nageslacht, door de HEERE, uw God, lief te hebben, en naar Zijn stem te luisteren, en u aan Hem vast te houden; want Hij is uw leven en de lengte uwer dagen.” Deut. 30:15, 19, 20.
De oude patriarch Mozes besefte dat hij zijn verantwoordelijkheden spoedig zou neerleggen en gaf zijn laatste opdracht aan het volk dat hij veertig jaar lang had geleid, van Egypte tot aan de grenzen van het Beloofde Land.
Hij had grote verwachtingen voor de toekomst van zijn geliefde volk. Maar wetende, door lange ervaring, hun zwakheden en hun zwakheid soms onder verleidingen en ontberingen, koesterde hij ook ernstige angsten dat ze nationale rampen en nederlagen zouden tegenkomen. Erkennend dat hun lot voor wel of wee afhankelijk was van hun relatie tot de instructie die van God was gezonden, legde hij hun grafisch en uitgebreid de zegeningen voor, zowel stoffelijk als geestelijk, die voor hen zouden zijn als ze gehoorzaam waren, en de vloeken die het gevolg zouden zijn van hun ongehoorzaamheid. (Zie Deuteronomium 27, 28.)
Israëls onvermogen om te herinneren
Toen hij hen aanraadde om de Heer God lief te hebben en Zijn stem te gehoorzamen, spoorde hij hen daarmee aan om acht te slaan op de boodschappen van raad en instructie die hij, als Gods boodschapper, aan hen had overgebracht. Behalve de Tien Geboden waren alle wetten, getuigenissen en statuten die hun waren opgelegd, door Mozes gesproken. Dat zij alleen het menselijke instrument zouden zien of horen, verminderde op geen enkele manier de schuld van hun verwerping van deze goddelijke vereisten. Dat geldt ook, niet alleen voor de generatie die hij persoonlijk aansprak, maar voor de mannen en vrouwen van alle tijden.
Mozes zorgde ervoor dat deze plechtige vermaningen altijd in herinnering zouden blijven. Ouders moesten ze hun kinderen leren, erover sprekend als ze in huis zaten of langs de weg liepen, en ook in de avond- en ochtenduren van de eredienst. (Deut. 11:19, 20.) Ze moesten ter nagedachtenis in een boek worden geschreven en aan de zijkant van de ark worden gelegd. Elke zevende jaar moesten ze eruit worden gehaald en in het openbaar worden voorgelezen voor de menigte pelgrims die bijeen waren op het Loofhuttenfeest. Voor deze plechtige herhaling van de profetische geschriften moesten ze de mannen en vrouwen verzamelen, waarbij ze de vreemdeling die zich in hun poorten bevond niet mochten vergeten. De kinderen die de jaren van begrip bereikten, werden speciaal genoemd. Zij moesten ook luisteren en leren de Heer te vrezen. (Zie Deut. 31:9-13.)
Gezien het falen van het oude Israël om de plechtige boodschappen die via Gods uitverkoren boodschapper waren gekomen, op deze manier in herinnering te houden, zouden wij dan niet, “tot wie de einden der eeuwen gekomen zijn”, ervoor moeten zorgen dat de instructies die aan de overgebleven kerk zijn gegeven, levendig in gedachten worden gehouden?
Profetische gave onlosmakelijk verbonden met de beweging
Mevrouw White schreef in 6 een hedendaagse les uit de aanwijzingen van Mozes (in Deut. 20:25-1882) om de kinderen, toen zij de leeftijd van onderzoek bereikten, te vertellen over de tekenen en wonderen die bij hun bevrijding uit Egypte werden verricht:
“Hier zijn principes die we niet onverschillig moeten beschouwen. Zij die de waarheid hebben gezien en het belang ervan hebben gevoeld, en een ervaring hebben gehad in de dingen van God, moeten hun kinderen gezonde leer onderwijzen. Ze moeten hen bekend maken met de grote pijlers van ons geloof, de redenen waarom we Zevende-dags Adventisten zijn, waarom we, net als de kinderen van Israël, geroepen zijn om een bijzonder volk te zijn, een heilige natie, apart en onderscheiden van alle andere mensen op het aardoppervlak. Deze dingen moeten aan de kinderen worden uitgelegd in eenvoudige taal, gemakkelijk te begrijpen; en naarmate ze ouder worden, moeten de lessen die worden gegeven, worden aangepast aan hun toenemende capaciteit, totdat de fundamenten van de waarheid breed en diep zijn gelegd.” — “Getuigenissen voor de Kerk,” Vol. V, p. 330.
Het verhaal van de geboorte van de natie Israël, van hun bevrijding uit wrede slavernij en hun uiteindelijke intrede in Kanaän, kon niet worden verteld zonder het werk van Mozes als profeet te vertellen. Verweven met elke fase van de geschiedenis waren de boodschappen die uit de hemel kwamen via de grote profeet van die periode. Hij was de woordvoerder van Jehovah, die Zijn wil bekendmaakte, hen leidde in hun organisatie en in hun bewegingen; hun zonden berispte, hun rebellie berispte en hen smeekte als een vader.
Het is vandaag de dag eveneens onmogelijk om onze kinderen te vertellen “de redenen waarom wij Zevende-dags Adventisten zijn” zonder hen vertrouwd te maken met de prominente rol die de vernieuwde gave van profetie speelt in het leggen van een schriftuurlijk fundament en het daarop voortbouwen, in het begeleiden van de principes van organisatie, in het bevorderen van elk hoofdkenmerk van de Adventbeweging, en in het brengen van boodschappen van raad en vermaning, of van hoop en moed.
Het is mogelijk om in naam te geloven in de gave van profetie, de boodschappen van vroegere profeten te accepteren, en toch een hedendaagse boodschapper die door God is uitgekozen om Zijn volk instructies te geven, te verwerpen en tegen te werken. In de tijd van Christus werden de woorden van de oude profeten elke sabbat in hun synagogen voorgelezen, maar de religieuze leiders verwierpen Johannes de Doper en kruisigden de profeet die rechtstreeks uit de hemel kwam, de grootste die ooit op aarde verscheen. De reden waarom zij hun oren sloten voor de boodschappers van de hemel, samen met het bestaan van het moderne farizeïsme, wordt goed uiteengezet in deze woorden:
“De berispingen, de waarschuwingen, de correcties van de Heer, zijn aan Zijn kerk gegeven in alle eeuwen van de wereld. Deze waarschuwingen werden veracht en verworpen in Christus' tijd door de zelfingenomen Farizeeën, die beweerden dat ze geen dergelijke berisping nodig hadden, en werden onrechtvaardig behandeld. Ze wilden het woord van de Heer niet ontvangen door Zijn dienaren, omdat het hun neigingen niet behaagde. Mocht de Heer een visioen geven vlak voor deze klasse van mensen in onze tijd, waarin Hij hun fouten aanwees, hun zelfingenomenheid berispte en hun zonden veroordeelde, dan zouden ze in opstand komen, zoals de inwoners van Nazareth toen Christus hun hun ware toestand liet zien.” — “Getuigenissen voor de Kerk,” Vol. V, p. 689.
Waarom getuigenissen worden afgewezen
Het was Christus' berisping van specifieke zonden in hun leven die de Farizeeën ertoe bracht Zijn claim dat Hij de Zoon van God was, te verwerpen. Er is vandaag de dag, zoals er in het verleden altijd is geweest, een direct verband tussen het koesteren van een zonde en het twijfelen aan de boodschappen van de door de Heer gekozen dienaar.
“Velen die van de waarheid zijn afgedwaald, geven als reden voor hun handelwijze aan dat ze geen geloof hebben in de getuigenissen. Onderzoek onthult het feit dat ze een zondige gewoonte hadden die God door de getuigenissen heeft veroordeeld. De vraag is nu: zullen ze hun afgod opgeven die God veroordeelt, of zullen ze doorgaan met hun verkeerde handelwijze van toegeeflijkheid en het licht verwerpen dat God hun heeft gegeven, en juist de dingen veroordelen waarin ze behagen scheppen? De vraag die met hen moet worden beantwoord, is: zal ik mezelf verloochenen en als van God de getuigenissen ontvangen die mijn zonden veroordelen, of zal ik de getuigenissen verwerpen omdat ze mijn zonden veroordelen?” — “Getuigenissen voor de Kerk,” Vol. IV, p. 32.
In het begin van dit boek wordt met ondersteunend bewijs beweerd dat naast de gave van Christus aan onze wereld, de gave van profetie Gods meest kostbare gave aan de kerk is. Het is daarom zeker dat Satan, de grote tegenstander van God en de mens, een intense haat zal hebben voor elke manifestatie van de gave. Het bezit ervan door de overgebleven kerk wordt in de Schrift gegeven als de verklaring van de toorn van de draak tegen haar. Openb. 12:17. Als we dit weten, zullen we niet verbaasd zijn dat de getuigenissen van Gods Geest het voorwerp zijn van bittere en onophoudelijke aanvallen. De meest subtiele argumenten die kunnen worden bedacht door een meesterbrein die is getraind in bedrog en 330sofisterij, zullen worden gepresenteerd als redenen waarom we ze niet zouden moeten geloven.
Raad aan ons overgebleven volk
Ik raad u aan die bezwaren tegen de beweringen van de getuigenissen die voor het overblijfsel zijn gegeven, kunt tegenkomen, om een juiste balans te vinden tussen het triviale en het grote, tussen dat wat moeilijk te begrijpen is en dat wat duidelijk is. Hier zijn duidelijke, leidende principes:
“Je hoeft niet in onzekerheid en twijfel te gaan. Satan is bij de hand om een verscheidenheid aan twijfels te suggereren; maar als je je ogen opent in geloof, zul je voldoende bewijs vinden voor geloof. Maar God zal nooit alle oorzaken voor twijfel van een mens wegnemen. Zij die graag in de atmosfeer van twijfel en twijfelend ongeloof verblijven, kunnen het weinig benijdenswaardige voorrecht hebben. God geeft voldoende bewijs voor de oprechte geest om te geloven; maar hij die zich afkeert van het gewicht van bewijs omdat er een paar dingen zijn die hij niet duidelijk kan maken voor zijn beperkte begrip, zal achterblijven in de koude, ijzige atmosfeer van ongeloof en twijfelende twijfels, en zal schipbreuk lijden in geloof.”—Id., pp. 232, 233.
“Degenen die de geest trainen om alles aan te grijpen wat ze kunnen gebruiken als een pin om twijfel aan op te hangen, en deze gedachten aan andere geesten suggereren, zullen altijd aanleiding vinden om te twijfelen. Ze zullen alles wat ontstaat in de ontvouwing van de waarheid in twijfel trekken en bekritiseren, het werk en de positie van anderen bekritiseren, elke tak van het werk bekritiseren waaraan ze zelf geen deel hebben. Ze zullen zich voeden met de fouten en vergissingen en fouten van anderen, 'totdat', zei de engel, 'de Heer Jezus zal opstaan van Zijn bemiddelende werk in het hemelse heiligdom, en Zich zal kleden met de gewaden van wraak, en hen zal verrassen op hun onheilige feest; en ze zullen merken dat ze niet voorbereid zijn op het bruiloftsmaal van het Lam.' Hun smaak is zo verdorven dat ze geneigd zouden zijn om zelfs de tafel van de Heer in Zijn koninkrijk te bekritiseren.' — "Getuigenissen voor de Kerk," Vol. V, p. 690.
De woorden van Mozes, die zegen met gehoorzaamheid en ramp met ongehoorzaamheid verbond, waren voorspellend. Ze werden gesproken toen Israël net aan haar nationale geschiedenis begon. De toekomst van de natie werd gekenmerkt door de correlatie van welvaart en gehoorzaamheid, en van uiteindelijke gevangenschap en vernietiging na aanhoudende ongehoorzaamheid. De ramp kwam eerder in Israël, dat de raadgevingen van al haar profeten verwierp, dan in Juda, wiens dag des oordeels herhaaldelijk werd uitgesteld vanwege incidentele hervormingen.
Een les voor onze tijd
De les is niet minder betekenisvol voor onze tijd. Onze dag van verlossing is uitgesteld omdat we niet voldeden aan de oprechte toewijding die werd gevraagd in de hemelse boodschappen die aan ons werden toevertrouwd. We zijn nog steeds in deze onrustige wereld omdat we niet in geloof, opoffering en ernst zijn voorwaarts gegaan om het werk van God op aarde te voltooien waartoe we het meest plechtig zijn aangespoord door Gods dienaar. Als we volledig gehoor hadden gegeven aan de vermaningen en raadgevingen die tot ons zijn gekomen, zouden we nu kunnen genieten van de glorie van de hemel. Dit is ons duidelijk verteld:
“Als het doel van God door Zijn volk was uitgevoerd door de boodschap van genade aan de wereld te geven, zou Christus vóór dit moment naar de aarde zijn gekomen en zouden de heiligen welkom zijn geheten in de stad van God.” — “Getuigenissen voor de Kerk,” Vol. VI, p. 450.
“Als elke soldaat van Christus zijn plicht had gedaan, als elke wachter op de muren van Zion de trompet een bepaald geluid had gegeven, had de wereld vóór deze tijd de waarschuwingsboodschap kunnen horen. Maar het werk loopt jaren achter. Terwijl de mensen slapen, heeft Satan ons te grazen genomen.”—Id., Vol. IX, p. 29.
Niets zou onze harten meer kunnen raken, misschien, dan deze plechtige woorden. De komst van de Heer waar we zo veel jaren naar hebben verlangd en gebeden en gewerkt, zou nu een voldongen feit kunnen zijn, en het volk van God zou hun beloning kunnen ontvangen, als we maar hadden geleefd naar de hoge voorrechten en verantwoordelijkheden die ons toekomen door de gunst van God.
“Geloof Zijn Profeten”
Door de woorden van de Schrift heeft God elke essentiële reddende waarheid gegeven. Hij heeft dat woord op wonderbaarlijke wijze bewaard en heeft er zoveel kopieën van gemaakt dat iedereen het nu kan hebben. De kenmerken van onze tijd worden in dat woord geschetst. De getuigenissen van Gods Geest, zoals gegeven aan de overgebleven kerk, zijn in harmonie met dat woord en leiden ons naar dat woord. Maar daarin is die rijkdom aan details te vinden, die nodig zijn voor hen die leven in "de tijd van het einde", zij die zich moeten verzetten tegen de subtiele en opperste listen van Satan en een karakter moeten vervolmaken dat past bij hen die vertaald moeten worden. Zoals de telescoop details onthult, maar niet creëert, die niet door het ongewapende oog worden waargenomen, zo voegt het lezen van de boodschappen die ons worden toegezonden niets toe aan het eeuwige woord van God, maar vergroot het het juist.
Als wij biddend en ijverig de raadgevingen en instructies bestuderen die God zo genadig aan Zijn overgebleven kerk heeft gegeven, en ons leven in overeenstemming brengen met de karakternorm die daar wordt geopenbaard, en er ijverig naar streven het werk dat ons is toegewezen te voltooien, zullen wij daarmee bewijzen dat wij “uitzien naar en haasten naar de komst van de dag van God.” 2 Petrus 3:12.
“Geloof in de Heer, uw God, en u zult bevestigd worden; geloof in Zijn profeten, en u zult voorspoedig zijn.” 2 Kron. 20:20. HET EINDE
Hoeveel te meer is dit alles van toepassing op de huidige tijd, wanneer — onopgemerkt door de overgrote meerderheid van de Adventgelovigen — het oordeel van de levenden al is begonnen, en wel met de ouderlingen, de leiders van de 144,000. In een verschrikkelijke tijd van totale afvalligheid van de waarheid in de Adventkerk, van de ongeveer 17 miljoen Adventisten, waaronder een paar protestanten die gedoopt wilden worden in de Adventkerk maar werden afgewezen vanwege hun geloof in de "Orion-ketterij" — van al die mensen, verzamelde zich een handjevol mannen en vrouwen die God had uitgekozen. Deze kleine groep werd zwaar op de proef gesteld! Heel zwaar! Hun beproevingen begonnen op 27 februari 2012 op een speciale manier, en ze moesten het geduld van de heiligen leren en een geloof verwerven dat vertraging kon verdragen — wat Ellen G. White profeteerde, zoals eerder vermeld (zie citaat GC 621 hierboven). Het is waar dat de tijd van de komst van Christus nooit meer een test zal zijn, omdat Jezus nog steeds zal komen volgens de Orionklok en het Tijdvat, maar de drieënhalf jaar van de tijd van benauwdheid zouden een jaar later beginnen dan ze verwachtten. Ze hadden begrepen dat het jaar van plagen deel uitmaakte van het oordeel van de levenden, wat onjuist was en hen tot de overtuiging bracht dat Jezus in 2015 zou komen en dat de tijd van benauwdheid gelijktijdig zou beginnen met het oordeel van de levenden. In feite zijn deze twee periodes met een jaar uit elkaar verschoven. Daarom moesten de zichtbare gebeurtenissen, zoals de vuurballen en de zondagswet, later komen dan de andere gebeurtenissen in het hemelse heiligdom die we in onze Laatste waarschuwing artikelen. Dus in de toekomst moeten we duidelijk onderscheid maken tussen de drieënhalve keer van Daniël 12, die de drieënhalf jaar van het oordeel van de levenden zijn die zullen eindigen voordat de plagen beginnen, en de drieënhalf jaar van verdrukking die de kleine en de grote tijd van benauwdheid omvatten (het jaar van de plagen).
Geen enkel geloof had dit jaar van “desillusie” kunnen doorstaan zonder goddelijke bevestiging van de studies van Orion en het Vat van de Tijd. Ikzelf zou het nooit hebben aangedurfd om de Orion-studie in 2010 te publiceren als ik me niet had gehouden aan de goddelijke “regel” die Ellen G. White in het bovenstaande citaat over haar persoonlijke ervaring had beschreven: Om erkend te worden dat studies authentiek zijn, moeten ze bevestigd worden door de Geest der Profetie. Er moet een geestelijke leider zijn die een bevestiging van de studies ontvangt door het Woord van God en die de studies zelf niet begrijpt. Ellen G. White had gezien dat er net voor haar nieuw licht zou zijn, maar ze ontving het zelf niet. Een ander persoon moest deze taak vervullen, een andere spirituele leider die de geestelijke groei van de kleine, jonge overgebleven kerk zou ondersteunen, die in de overgang was van de kroon van de vrouw uit Openbaring 12 (de Zevendedagsadventistenkerk) naar de sterren in de kroon (de kerk van de 144,000).
Het tweede deel van deze inleidende serie voor dit nieuwe gedeelte zal nu eindelijk onthullen wie de regisseur was in mijn droom, De boodschap van de vierde engel, en ontrafel het verhaal van de mysterieuze omstandigheden van zijn “dood”.
NOTITIE:
Dit prachtige boek, De blijvende gave van profetie, kan in zijn geheel worden gedownload HIER(Mocht iemand een Duitse vertaling online kunnen vinden, laat het ons dan weten.)