Toegankelijkheidstools
Meteen naar de inhoud
De laatste aftelling

Dit is de dag van de voorbereiding van de Heer. Hij zegt: “Zie, Ik kom als een dief. Gezegend is hij die waakt en zijn klederen bewaart, opdat hij niet naakt wandele en men zijn schande ziet.” Het grote werk waarvan de geest niet afgeleid mag worden, is de overweging van onze veiligheid in de ogen van God. De storm komt eraan, meedogenloos in zijn woede. Zijn wij bereid om het te ontmoeten? Staan onze voeten op de Rots der Eeuwen? Zijn wij één met Christus, zoals Hij één is met de Vader? {RH 27 december 1898, par.14}

In dit artikel publiceer ik een reeks dromen die in veel e-mails door broeders in de VS zijn verstuurd en ik zal u aan het einde van het artikel de interpretatie geven. Het gaat over Adventisten die allemaal over hetzelfde thema droomden, dat een storm, meedogenloos in zijn woede, over ons heen komt. De broeders zijn allemaal Zevende-dags Adventisten in goede staat. Dr. Diane M. Burnett, die in Uchee Pines werkte als arts, verzamelde de dromen. Uchee Pines is een OCI-project en een van onze meest succesvolle lifestylecentra. De dromen zijn al op veel andere Engelse internetsites gepubliceerd (google maar eens naar "a storm is coming relentless in its fury diane burnett"). Dr. Diane publiceerde updates van de dromen op haar eigen website tot ongeveer 2013.

Dit zijn de dromen:

De storm staat zelfs voor de deur

“De storm komt eraan, meedogenloos in zijn woede. Zijn we voorbereid om hem het hoofd te bieden?”

Geschreven door Diane M. Burnett, MD
Oorspronkelijk geschreven in september 2010
(met voortdurende updates)

Een verlaten wit huis met een vervallen dak staat afgelegen in een uitgestrekt veld met groen gras onder een dramatische stormachtige lucht met donkere wolken en subtiele bliksemschichten in de verte.

Ik had onlangs een droom en toen ik het aan anderen vertelde, ontdekte ik dat zij ook een droom over een storm hadden gehad. Mogen deze verhalen u imponeren met de ernst en soberheid van het uur.

Op dinsdag 3 augustus had ik een droom voordat ik 's ochtends wakker werd. Ik liep met mijn gezin naar buiten om een ​​gebouw binnen te gaan. Het was een heldere dag en een van mijn broers rende en speelde rond op weg naar binnen, wat me aan het lachen maakte. Toen we een bepaalde kamer binnenkwamen, voelde ik een wind naar binnen waaien. Ik wist dat de kamer nooit warm zou worden als de opening naar de kamer niet gesloten was. Mijn vader en ik gingen de deur dichtdoen en zagen dat de hoofdingang van het gebouw wijd openstond. Op dat moment realiseerde ik me dat het gebouw van hout was en veel op een schuur leek. Toen we de deuren naderden, zag ik dat er een enorme storm op ons afkwam. De sfeer van lachen was veranderd in crisis. Alles was donker en dingen draaiden alle kanten op met winden van orkaankracht. We hadden moeite om de deuren te sluiten, omdat de wind zo sterk was dat we ze nauwelijks konden trekken. Ik hoorde een hond schreeuwen in de verwoestende wind vlak voordat ik wakker werd.

Ik werd wakker met het gevoel dat de storm de laatste crisis van de aarde was en dat het "nabij is, zelfs voor de deur." Ik realiseerde me dat alle aardse gebouwen (spiritueel en tijdelijk) vernietigd zouden worden door zulke winden. Ik voelde me wanhopig om de volheid van Gods genade, Zijn bescherming te hebben. Ik voelde me angstig om te weten dat ik olie in mijn lamp had en dat mijn huis op de Rots was gebouwd. Ik heb gebeden om richting met betrekking tot bepaalde beslissingen die ik moet nemen, en ik voelde dat deze droom me zou helpen weten wat ik moest doen. Ik voelde dat het betekenisvol was omdat het precies op dezelfde manier was als twee eerdere dromen die ik had over de kanker van mijn dochter die precies hetzelfde gebeurde als de dromen. (Let op: een vervolggebeurtenis op deze droom wordt later in dit schrijven vermeld).

Na gebed en Bijbelstudie belde ik een vriendin op Bermuda om de droom met haar te delen voordat ik de impact van de droom zou verliezen door de drukke bezigheden van de dag. Toen ik op mijn werk aankwam, was Lisa, die onder mij werkt en traint, op mijn kantoor.

“Lisa, ik moet je vertellen over de droom die ik vanmorgen had.”

Nadat ik haar mijn droom had verteld, zei ze tegen mij: "Dat is vreemd. Ik had vannacht ook een droom over een storm. In mijn droom stond ik buiten een groot wit gebouw. ​​Voor me was een rivier en overal waren mensen aan het spelen en bezig met wat ze maar te doen hadden. Een paar van ons stonden naast het witte gebouw en hoewel ik bij hen was, had ik het gevoel dat ik eigenlijk in het gebouw zou moeten zijn. Al snel kregen we allemaal een waarschuwing dat er een heel erge storm op komst was en dat we dekking moesten zoeken. Omdat ik dicht bij de ingang van dit grote witte gebouw stond, dacht ik dat ik net lang genoeg buiten zou blijven om de storm te zien naderen. Ik heb altijd van stormen gehouden, dus ik voelde me niet geïntimideerd. Maar heel onverwachts kwam de storm opzetten op de zonnige dag. Iedereen was zo verrast dat het moeilijk was om onze voeten op de grond te houden. Een grote, stevige man kwam uit het niets, greep mijn arm en sleepte me in veiligheid het gebouw in, terwijl hij me berispte omdat ik buiten was. Mensen schreeuwden en buiten was het een gekkenhuis, maar binnen was alles vredig en rustgevend. En meteen had ik het gevoel dat deze plek alleen was voor degenen die de gezondheidsboodschap in ere hielden en in eenheid met God leefden. Velen kwamen niet naar binnen, hoewel er ruimte was voor iedereen. Op dat moment werd ik wakker.

Ze dacht niet dat haar droom iets belangrijks was totdat ze mijn droom hoorde. Het horen van haar droom bracht ook een grotere impact met zich mee met betrekking tot de betekenis van mijn droom.

Later, op donderdag van die week, hadden we devotionals voor een medische conferentie. Ik deelde mijn droom en die van Lisa. Een van de studenten zei toen dat Nicky ook een droom had over een storm. Toen Nicky binnenkwam, vroegen we haar om haar droom te delen.

Ze droomde dat er een tsunami was. Honderden mensen werden de oceaan in getrokken en verdronken. Ze deed haar uiterste best om een ​​onbekende te redden. Ze moest de persoon vastpakken en met al haar kracht trekken om de persoon aan land te krijgen. Er was een trap met een leuning die uit de oceaan kwam. Ze zette de persoon voor zich neer, zodat ze kon voorkomen dat de golf op de persoon zou beuken. Ze pakte de leuning met één hand vast en hield zich met de andere hand vast aan de persoon. Het kostte haar veel moeite om te voorkomen dat de persoon door de onderstroom werd meegesleurd.

De volgende dag, vrijdagochtend, had ik een telefoongesprek met de moeder van een patiënt in Engeland. Ze vertelde me dat zij en haar man ervan overtuigd waren dat ze terug moesten verhuizen naar het platteland. Ze waren dichter bij de stad gaan wonen voor het gemak vanwege het werk van haar man. Maar de kinderen waren nu totaal onhandelbaar nadat ze op de openbare school zaten.

Ik vertelde haar dat het niet alleen een optie was, maar een richtlijn van God, aangezien we aan het einde der tijden zijn. Ik vertelde haar toen mijn droom, en die van Lisa en Nicky. Met verbazing vertelde ze me toen: "Dr. Diane, ik had zes weken geleden een droom over een storm. Het was een overstroming en overal verdronken mensen. Ik maakte me zorgen om mijn 5 kinderen. Ik zocht wanhopig naar ze allemaal om er zeker van te zijn dat ze veilig waren."

Later die ochtend moest ik een lezing geven aan onze gasten in Uchee Pines. Toen ik mijn lezing over kanker had afgerond, vertelde ik ze dat ik geloofde dat we aan het einde der tijden waren. Ik vertelde alle dromen over een storm, nu vier in getal.

De week erna, op maandagmiddag, zag ik patiënten. Ik bezocht onze 15-jarige gast en haar moeder. De moeder vertelde me hoe dankbaar ze was dat ze naar Uchee Pines mocht komen en zoveel over de gezondheidsboodschap mocht leren. Ze zei dat ze door Gods genade ertoe was gebracht zich volledig te committeren aan de wetten van de gezondheid.

Ik vroeg haar of ze mijn lezing van vrijdag had gehoord, waarin ik vertelde over de stormdromen, en dan met name Lisa's droom over het gebouw dat bedoeld was voor mensen die de Gezondheidsboodschap wilden naleven.

“Dr. Diane, ik viel bijna van mijn stoel toen u die dromen vertelde. Mijn dochter had vorige week een droom over een storm. Ze vertelde me dat ze een droom had gehad over een vreselijke storm en dat ze zo bang was.”

De betekenis van deze berichten leek te groeien. Ik voelde me genoodzaakt om het iedereen te vertellen. Ik ging naar het directiekantoor en vroeg broeder Champen of ik hem iets mocht vertellen. "Nou, ik weet het niet. Is het goed of slecht?" vroeg hij. "Ja!" was mijn antwoord.

Ik vertelde het verhaal van de vele dromen van immense stormen. Toen ik klaar was, merkte hij op dat “dit erg ontnuchterend is, en we zijn er niet klaar voor. We zijn te druk.”

Terwijl ik me klaarmaakte om die avond naar huis te gaan, kwam er een vriend van buiten de campus op bezoek in mijn kantoor. “Chrissy, ik moet je iets vertellen.”

“Oh nee. Moet ik gaan zitten?” vroeg ze. “Nee,” zei ik, “je moet knielen.”

Nadat ik haar alle dromen had verteld, zei ze tegen me: "Dr. Diane, ik had vorige week twee dromen over vloedgolven. Maar er was een grote muur bij de kust en zolang we op de muur stonden, waren we veilig."

De volgende dag, dinsdag, vertelde Dr. Karla Boutet mij over een ervaring (geen droom) die ze had tijdens een kampbijeenkomst in Camp Alamosa. Het was een mooie dag en ze besloot de kinderen mee te nemen op het meer in de roeiboot. Terwijl ze een stukje over het meer peddelden, stapte een vrouw uit haar achterporch en riep naar de mensen op het meer: ​​"Er komt een storm aan." Karla draaide zich om en vroeg haar of ze wist wanneer de storm zou komen. Anderen draaiden zich om en gingen naar de kust, en moedigden haar aan om ook naar de kust te gaan. Toen ze de steiger bereikten, barstte de storm los. Ze voelde zich onder de indruk dat dit de storm was die over de aarde zou komen en dat ze niet moest vragen "wanneer", maar naar vaste grond moest gaan en zich moest voorbereiden op de storm in een veilige schuilplaats.

Ik bleef deze reeks dromen delen, omdat de boodschap zo krachtig was en omdat het leek alsof God de boodschap aan veel mensen over de hele wereld had doorgegeven. Ik wilde graag meer weten over andere ervaringen.

Na de kerkdienst op sabbat, 14 augustus, deelde ik de lijst met dromen met de Hargreaves. Terwijl Teresa de verhalen hoort, vertelt ze me dat ze de afgelopen week 's ochtends wakker werd met het liedje "Shelter in the Time of Storm" en dat ze het niet uit haar hoofd kon krijgen. Het was ongebruikelijk voor haar, want ze wordt nooit wakker met zo'n liedje in haar hoofd. Ze vertelde het zelfs aan haar ouders, omdat het zo ongewoon leek.

Later die dag kwamen er vrienden naar het huis voor een samenzijn. Voordat ze vertrokken, begon ik de stormdromen met hen te delen. Jane onderbreekt me ongeveer drie dromen in het verhaal. Ongeveer 4 weken geleden had ze een droom over een stormgolf. Joella's familie, haar eigen familie en haar kerkfamilie waren naar een huis gegaan waar ze nog nooit eerder waren geweest. Iemand schreeuwt plotseling: "Er komt een grote golf aan." "Ik loop naar de voordeur en ik zie een enorme golf, zo groot dat het lijkt alsof hij de maan zou kunnen raken. Ik ben bang omdat ik denk dat niemand dit gaat overleven, niemand hier onder dit dak. Ik sta ernaar te kijken en naarmate het dichterbij komt, verandert het in monumenten, zoals de rode rotsmonumenten van ons land. Ik draaide me om van de deur en zag dat iedereen in de kamer diep aan het bidden was. Het lijkt erop dat hun gebeden de golven in monumenten veranderden. Ik voelde me gedrongen om ze niet te storen en ging naar de achterkant van het huis. Toen voelde ik me vredig, niet bang. Het voelde alsof God daar was."

“Toen deze droom plaatsvond, ging ik door zeer zware beproevingen bij Uchee Pines. Ik voelde me niet op mijn plek en ik wilde naar huis. Toen ik wakker werd uit deze droom, voelde ik de zekerheid dat ik het juiste deed door de training hier bij UP te volgen, want de storm komt eraan en dat dit is wat ik mee naar huis moet nemen en mijn mensen klaar moet maken.”

27 augustus 2010: In de afgelopen week hebben nog drie mensen mij verteld over een droom die ze de afgelopen 2 maanden hebben gehad over een storm, meestal een vloedgolf of tsunami. Amy P. had een droom over een vloedgolf (zie hieronder in updates). Tatiana M. en Garrison H. hebben ook een droom gehad over een storm.

2 september 2010: Sean B. vertelde me dat hij onlangs droomde dat hij in een huis was en dat er buiten een enorme en angstaanjagende storm woedde. Alle gebeurtenissen die Christus zei dat zouden gebeuren voordat Hij zou komen, gebeurden, de een na de ander, in snelle opeenvolging. Hij zei dat hij wist dat ze snel zouden gebeuren, maar hij wist niet dat het zo snel zou gaan. Hij zag vuur uit de lucht komen. Hij keek naar buiten en zag een zwarte wolk ter grootte van een mannenvuist, die groter werd naarmate hij dichterbij kwam. Hij kon zien dat het de Heer was die kwam, maar de wolk verdween voordat hij hem bereikte. Hij werd wakker met opluchting dat ik een droom was en dat hij nog tijd had om zich voor te bereiden op de komst van de Heer.

Ik deelde de lijst met stormdromen met Danny Vierra, die vervolgens vroeg om ze te delen in zijn nieuwsbrief. Het grote aantal binnenkomende dromen overtuigde me ervan dat de verhalen wijd en zijd verspreid moesten worden, en ik wilde graag dat velen het verhaal zouden lezen. Een week nadat ik op internet was gegaan, begonnen veel anderen me te bellen en hun ervaringen met me te delen.

13 september 2010: Henry M. vertelde me dat hij de afgelopen weken meerdere keren wakker is geworden met het liedje “A Shelter in the Time of Storm” in zijn hoofd.

14 september 2010: Janet L. mailde dit account: “Ik had een soortgelijke droom als [Teresa Hargreaves], die eindigde met het nummer “A Shelter in the Time of Storm.” Het was een vloedgolf. Toen ik het zag aankomen, stond ik in de oceaan en mijn spullen lagen in het water, als een ladekast met laden met mijn kleren erin en andere dingen die in het water dreven, en ik probeerde mijn spullen te redden en ik zag de vloedgolf in de verte - zo groot, op me afkomen. Ik besloot het gewoon allemaal los te laten en draaide me om naar een grote rots en hield me vast aan die rots. Ik voelde dat de rots Jezus was. Ik ben bang voor vloedgolven en verdrinking, maar toen ik me vasthield aan de rots, verliet mijn angst me en voelde ik vrede. Toen de gigantische golf over me heen begon te slaan, hoorde ik alsof het uit de hemel kwam het nummer “A Shelter in the time of storm”. Het was zo mooi, en toen werd ik wakker.”

17 september 2010: Karens droom werd mij per e-mail toegestuurd:

Ik was in een menigte mensen in een vreemde stad. Er hing een gevoel van chaos... alsof mensen probeerden weg te komen uit het gebied en ze leken allemaal ergens bang voor te zijn. Er hing duisternis over de stad... alsof er een storm op komst was. Ik keek naar links en zag een wit gebouw met grote voordeuren (zoals de voorkant van een kerk)... ze stonden open en ik kon mensen binnen zien bidden... en het leek op de een of andere manier verlicht... het stak af tegen alle andere gebouwen eromheen. Er waren veel treden om bij de deuren te komen en ik was begonnen ze op te lopen om weg te komen van de menigte. Ik had het gevoel dat ik naar binnen werd gelokt en ik keek om en vroeg me af waarom de andere mensen niet de trap opkwamen om zich in veiligheid te brengen. Toen realiseerde ik me dat niemand op zoek was naar een veilige plek, maar in plaats daarvan probeerden ze uit de weg te gaan van wat er ook maar aankwam!! Ze hadden niet door dat de schuilplaats daar was en ze liepen er langs!! Ik voelde de drang om snel de trap op te lopen en naar binnen te gaan, wat ik ook deed. Toen ik door de deur liep, kwam er een gevoel van vrede over me heen.

24 september schreef Wowa uit Duitsland mij:

“Ik heb dit [e-mail]bericht [van stormdromen] 2 dagen geleden gelezen. En afgelopen weekend had Alden Ho het over je e-mail in Bonn, Duitsland. Maar net nadat ik deze e-mail had gelezen, werden mijn ogen groter. Ik herinnerde me dat ik begin augustus dit jaar een soortgelijke droom had. Ik stond op het punt om met Share Him naar Namibië te vliegen. Dus ik vroeg me af waar deze droom over ging, waarom droom ik over een storm.

In mijn droom waren ik en een paar vrienden van mij in een grote stad, met een enorme wolkenkrabber. Het was een warme dag en de lucht was helder. Maar plotseling werd het donker, ik had het gevoel dat het nacht was. En ik zag een enorme golf uit het oosten komen. Ik weet niet waarom ik weet dat het het oosten was... maar in mijn droom had ik dit gevoel. Het was hoger dan alle wolkenkrabbers. We probeerden onszelf in veiligheid te brengen. Dus renden we naar deze hoge gebouwen. Hoger en hoger. Toen zag ik mijn moeder achter een Franse deur, ik wist dat ze zou sterven als ik de deur niet zou openen, want achter haar was een andere Franse deur die probeerde het water tegen te houden. Een vriend van mij deed de deur open en we bleven proberen om op het dak te komen. Toen we het bereikten zagen we in alle duisternis helikopters vliegen, de stad onder water en een volgende enorme golf aankomen. Op dat moment werd ik wakker.

Deze droom was zo echt. De plotselinge verandering, van een heldere lucht naar een donkere storm en enorme golven die eraan kwamen, was zelfs in deze droom verrassend. Ik was in de war over de betekenis van deze droom.”

22 september 2010 Kevin en Melania Manestar stuurden in oktober 2007 een e-mail met het verslag van Melanie's droom:

“Het was alsof ik ergens alleen was, op een plek waar ik de zee en de bergen kon zien. Ik had geen gevoel van familie, ik observeerde alleen en probeerde te ontsnappen aan dit tafereel voor me. Er waren andere mensen aanwezig, maar ik hoorde ze alleen, ik zag ze niet. En ik betrapte mezelf erop dat ik naar de zee keek. Ik was ergens op het strand en ineens zag ik het water golven maken, kleine golven, maar ze botsten heel vreemd, heel vreemd (gewelddadig). Ik herinner me dat iemand anders zei hoe vreemd de zee zich gedroeg. Toen, op weg terug naar huis, kon ik niet dezelfde weg nemen, omdat die weg ineens vol water stond, heel veel water, je zou erdoorheen moeten zwemmen, [maar] je kon het niet redden omdat het ver boven mijn hoofd was. Maar ik kon niet zwemmen omdat dat water ook botste, kleine golven botsten heel, heel boos tegen elkaar en kwamen van alle kanten. Toen nam ik een andere weg en kwam ik ergens, naar verluidt op de plek waar ik heen moest, maar toen werd het donker en kon ik het niet halen. Ik stond voor water en wist dat ik het moest oversteken om in veiligheid te komen. Maar ik kon het niet halen, dus moest ik daar wachten. Zo eindigde de droom.”

Portret van een oudere man in een donker pak, wit overhemd en zwarte stropdas. Hij heeft een keurig getrimde witte baard en een serieuze uitdrukking, tegen een zachte, grijze achtergrond. Onder het portret staat de tekst: "Hiram Edson december 1802 - januari 1882."

Tussen 4 en 12 oktober ging ik (Dr. Diane) met mijn vriendin Vicki op reis om een ​​aantal historische locaties van de Adventisten te bezoeken. We bezochten het huis van Joseph Bates, de eerste Adventistenkerk die de 7e dagsabbat hield, het huis en de kerk van William Miller, de schuur van Hiram Edson en Battle Creek. Belangrijk voor mij was de schuur van Hiram Edson. We kwamen ongeveer een uur voor de sabbat op vrijdagavond 8 oktober bij de locatie aan. We moesten voor zonsondergang nog tanken en een motel halen en we waren in een race tegen de klok. De gastvrouw van de locatie, Louise Nettles, leidde ons door het nieuw gebouwde huis en we stonden bij de kersenhouten tafel die Edson van zijn land had gemaakt. Daar baden de Whites, Bates en Edson om licht terwijl ze de Bijbel bestudeerden om het probleem in hun interpretatie van de Schrift te begrijpen. Vervolgens gingen we naar de gereconstrueerde schuur die was gebouwd met wat hout van de schuur van Edsons vader. De omgeving leek veel op die in Hirams tijd. Glooiende acres van maïsvelden strekten zich uit zover het oog reikte. Terwijl Louise Nettles met ons in de schuur sprak, liep ze naar de achterdeuren van de schuur om ze voor de nacht te sluiten. Toen ik recht achter haar stond en de deuren vastpakte om ze te sluiten, realiseerde ik me dat dit de schuur van mijn droom was. De indeling, het hout en de grote deuren waren precies zoals ik in mijn droom had gezien. Een gevoel van ontzag overviel me toen ik me afvroeg wat de betekenis hiervan kon zijn. Ik wilde niet weggaan, maar verlangde ernaar om door het veld te lopen en te bidden zoals Hiram Edson lang geleden deed. Op sabbatmorgen bad ik om begrip van de betekenis van de schuur in mijn droom. Omdat ik betrokken ben bij het medische werk en de details van de SDA-gezondheidsboodschap onderwijs, geloof ik dat de Heer wil dat de gezondheidsboodschap een prominentere rol speelt in verband met het heiligdom in de boodschappen van de 3 engelen.

Ik ben er zeker van dat de Heer de boodschap van urgentie en de nabijheid van het uur geeft. Wanneer wij als artsen een patiënt hebben die het einde van zijn leven nadert, vertellen we hem dat "hij/zij zijn/haar zaken op orde moet brengen. Is uw testament gemaakt? Is alles in orde?" Ik geloof dat de Heer ons vertelt dat we aan het einde van ons leven hier op aarde zijn. Het is tijd om onze zaken op orde te brengen. Onze levenstestament moet op orde zijn.

Jesaja 26:20 “Kom, mijn volk, ga uw kamers binnen en sluit uw deuren achter u; verberg u voor een klein ogenblik, totdat de gramschap voorbij is.”

Mattheüs 7:24-27 “Een ieder, die deze Mijn woorden hoort en ze doet, die zal Ik vergelijken met een verstandig man, die zijn huis op de rots bouwde. En de regen viel neer, en de stromen kwamen, en de winden waaiden en sloegen tegen dat huis, en het viel niet in, want het was op de rots gegrondvest. En een ieder, die deze Mijn woorden hoort en ze niet doet, zal vergeleken worden met een dwaas man, die zijn huis op het zand bouwde. En de regen viel neer, en de stromen kwamen, en de winden waaiden en sloegen tegen dat huis, en het viel in, en zijn val was groot.”

Hieronder staan ​​aanvullende verslagen van stormdromen zoals ik ze heb ontvangen:

Verteld door Christina I. 11/10: Christina vertelde me dat ze misschien in mei 2010 een droom had. Ze kan zich de droom nu niet meer herinneren, maar toen ze weer bij bewustzijn kwam, hoorde ze deze boodschap steeds maar weer, steeds luider: "Vertel iedereen die je kent, Jezus komt spoedig. Vertel iedereen die je kent, Jezus komt spoedig."

Ontvangen van Amy P., 12/3/10

We waren in een woonwijk, Andrey, Sam en ik; ik hield Sam vast, we stonden midden op straat. God vertelde me dat er iets huiveringwekkends zou komen, maar ik hoefde me geen zorgen te maken. Kort daarna keek ik op en zag een vloedgolf hoog boven de daken en breed, die beide kanten van de straat overspoelde, onze kant op komen. We konden nergens heen rennen, maar ik was niet bang, alleen ontzag voor deze enorme golf. Terwijl we daar stonden te kijken, verloren we onze houvast toen we bij ons aankwamen. Ik hield me vast aan Sam, ging levend door de golf en kwam ongeschonden uit het water. Het was alsof ik in de oceaan zwom en in een golf dook en weer opkwam nadat hij over je heen was gegaan. Dat is alles wat ik me herinner. Ik had een heerlijk gevoel van troost nadat ik ontwaakte uit die droom die me meerdere dagen bijbleef.

Diane M. Burnett, MD
Voormalig medisch directeur van Uchee Pines Lifestyle Center
527 Nuckolsweg
Seale, AL 36875
520-780-2298
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

De interpretatie van de dromen

In het boek Joël en in Handelingen (2:17) leren we dat de Heer Zijn Geest zal uitstorten over allen vlees in de laatste dagen van de late regen.

En het zal daarna geschieden, dat ik mijn geest zal uitgieten over alle vleesund jouw [1] zonen en uw dochters zullen profeteren, Uw [2] oude mannen zullen dromen dromen, Uw [3] jonge mannen zullen visioenen zien: En ook op de [4] op de dienaren en op de dienaressen zal Ik in die dagen Mijn Geest uitgieten. En Ik zal wonderen tonen in de hemel en op de aarde, bloed en vuur en rookzuilen. De zon zal veranderd worden in duisternis, en de maan in bloed, voordat de grote en vreselijke dag van de HEER komtEn het zal geschieden, dat een ieder, die de Naam des HEEREN zal aanroepen, behouden zal worden; want op de berg Sion en in Jeruzalem zal verlossing zijn, zoals de HEERE gezegd heeft, en uit het overblijfsel, die de HEERE roepen zal. (Joël 2:28-32)

Wij, Adventisten, passen deze verzen graag toe uitsluitend aan Ellen G. White en negeren het feit dat zij slechts het deel vervulde met de jonge ‘mannen’ die visioenen zouden hebben. De tijd van de late regen was inderdaad rond 1888 aangebroken, maar deze werd verworpen en genegeerd, waardoor de regen 120 jaar lang ophield tot 2010 en toen opnieuw begon te vallen. De verzen spreken duidelijk over vier verschillende groepen mensen ten tijde van de late regen, en daarom is het niet toegestaan ​​deze verzen alleen op Ellen G. White toe te passen voor de volledige periode. Dit alles had in haar tijd kunnen gebeuren als de kerk de boodschap van Minneapolis had aanvaard, en dan zou de Geest ook zijn uitgestort over de andere genoemde groepen: [1] de zonen en dochters, [2] de oude mannen, en [4] de dienaren en dienstmeisjes.

In het artikel Je moet opnieuw profeteren... we hebben al laten zien wie de zonen en dochters (1) Een van de verzen is, wie herkende als eersten de stem van God vanuit Orion en begon gehoor te geven aan het bevel van God in Openbaring 10:11 om nog een middernachtroep te verkondigen.

De oude man [2], die dromen over God had, wordt gepresenteerd in de artikelenreeks The Director [Ernie Knoll] waarin we laten zien dat hij helaas gevallen is. Ondanks dit bevatten zijn dromen ladingen bevestigingen voor onze studies die ook daar zullen worden gepubliceerd.

De uitstorting van de Heilige Geest op de dienaren en dienstmaagden (4) vertegenwoordigt echter dat deel van de profetie van Joël waar we zojuist over hebben gelezen. Dit zijn de dromen van geselecteerde leden van het Adventvolk, die de laatste generatie vormen. Deze laatste generatie bestaat uit twee groepen...

1. De Martelaren in het (herhaalde) 5e zegel die het aantal van degenen die voor hun dood zijn geëxecuteerd, moeten voltooien geloof in Jezus:

En toen Hij het vijfde zegel geopend had, zag ik onder het altaar de zielen van hen die geslacht waren om het Woord van God en om het getuigenis dat zij hadden. En zij riepen met luider stem, zeggende: Hoelang, o heilige en waarachtige Heerser, oordeelt en wreekt Gij ons bloed niet aan hen die op de aarde wonen? En aan een ieder van hen werden witte gewaden gegeven, en hun werd gezegd, dat zij nog een korte tijd moesten rusten, totdat ook hun mededienstknechten en hun broeders, die gedood zouden worden evenals zij, vervuld zouden zijn. (Openbaring 6:9-11)

2. De 144,000 die de dood niet zullen proeven, en de tijd van de plagen zullen doorstaan ​​zonder een Voorspraak door de geloof dat Jezus had:

En ik zag, en zie, het Lam stond op de berg Sion en met Hem honderdvierenveertigduizend, die de Naam van Zijn Vader op hun voorhoofden geschreven hadden. (Openbaring 14:1)

We vinden inderdaad precies die twee groepen in de dromen hierboven.

Ik schreef in november 2010 als laatste zin van de eerste editie van dit artikel dat ik meer te zeggen had, maar om bepaalde redenen zou ik u met rust laten met uw gedachten. Mijn bedoeling was om u aan te moedigen om zelf na te denken, of op zijn minst om vragen te gaan stellen. Nu, in februari 2013, na bijna tweeënhalf jaar, toonde niemand behalve de paar leden van deze beweging van de vierde engel interesse, wat de staat van de kerk meer dan duidelijk laat zien.

Zelfs Dr. Diane Burnett, aan wie ik in november 2011 had geschreven en die, zoals we hierboven kunnen lezen, zelf wilde weten wat het betekende dat ze de schuur van Hiram Edson in haar droom had gezien, was niet geïnteresseerd in verdere studies en gaf geen antwoord toen ik haar naar onze website verwees. Ze had in de Orion-presentatie al moeten opmerken wat de schuur van Edson symboliseert, want de Orion-klok begint precies met deze gebeurtenis te tikken. Toen ze de broeders met deze dromen vanaf augustus 2010 vond, was de tweede versie van de Orion-studie net gepubliceerd en daarin werd in duidelijke bewoordingen uitgedrukt dat Orion een symbool is voor Jezus' voorspraak in het Allerheiligste voor de troon van de Vader.

De schuur van Hiram Edson staat voor de dag dat hij uit de schuur stapte en in een visioen zag dat de hemelen opengingen en zich realiseerde dat Jezus van de Heilige Plaats naar de Allerheiligste Plaats liep. En zo staat de schuur van Edson, die in de dromen van de broeders vaak wordt gezien als een "wit huis" of "wit gebouw", ook voor het einde van de klokcyclus, wanneer Jezus het Heilige der Heiligen zal verlaten, waardoor de plagen beginnen te vallen. Dan zullen alleen de 144,000, die Jezus werkelijk hebben gevolgd waar Hij ook gaat (Openbaring 14:3), figuurlijk met Hem op de glazen zee staan, terwijl de aarde aan de vernietiging zal worden overgegeven (Openbaring 15).

Alle bovengenoemde broeders en zusters droomden van de storm van vervolging die uit de Schriften kan worden herkend, maar slechts enkelen droomden van het witte huis waarin ze werden gered. Alleen in de schuur van de boodschap van de vierde engel, die met twee enorme deuren wordt afgesloten (het sluiten van de deur van genade voor de Adventkerk wanneer de storm losbarst), is er echte geestelijke en fysieke veiligheid. Alleen degenen die de dubbele deuren van de Orion-boodschap en het Vat van de Tijd hebben gesloten (volledig begrepen en geaccepteerd), worden volledig beschermd tegen de stormwind. Door de gebeden van de kerk van Adventisten, die de Hoge Sabbatten hebben geaccepteerd, zullen de golven van vervolging worden getransformeerd in rigide monumenten die hen niet kunnen schaden. Ze staan ​​stevig als getuigen van de Vader met een zuiver leven en het besef van wat hun Hoge roeping hij precies is.

De dromen laten echter zien dat de meerderheid de veiligheid van het Witte Huis niet zal bereiken. Ze kijken er gewoon overheen en rennen doelloos rond. Ik hoop en bid dat de mensen die het Witte Huis in een droom zagen, eindelijk wakker worden, naar binnen gaan en de deuren sluiten door intensieve studie.

Aan de andere kant zijn degenen die de vloedgolven, tsunami's en overstromingen zagen ook Gods uitverkorenen, die de grote eer zullen hebben om te mogen getuigen met hun martelaarschap voor de Vader. Zij zijn degenen die Ellen G. White zag met de rode rand op hun witte gewaden in de hemel. Zoals de storm staat voor de vervolging, zo staan ​​de watermassa's voor de handlangers van Satan, die de sabbat-onderhouders ter dood zullen brengen. De geschiedenis herhaalt zich:

En de slang uit zijn mond geworpen water als een vloed achter de vrouw, om haar door de vloed te laten meesleuren. (Openbaring 12:15)

Het water waarmee zij voor een korte periode worden bedekt, symboliseert de doop waarmee zij in de dood van Christus worden gedoopt, om na hun opstanding de eeuwigheid met Hem te delen.

Alle dromen van hen die de beker van Jezus zullen drinken, zijn een grote troost. In de dromen wijst Jezus op de kortheid van de tijd onder water en dat alles slechts een moment zal zijn, totdat ze volledig ongedeerd (opgewekt) weer boven water komen. Ze moeten stevig op de pier staan ​​of naar de Rots (Jezus) zwemmen; dan zullen ze ook door Zijn vrede worden omarmd en hun angst zal vervagen door de liefde van God.

Sommigen van ons hebben ook gedroomd over een wit huis of een gebouw waarin we gered worden. Sommige dromen en visioenen springen er echter uit. Er zijn veel details die ons advies en hulp bieden in deze moeilijke tijd. Sommigen van die mensen hebben zich al bij ons aangesloten op de boerderij hier in Paraguay, waar ze hun dienst aan Jezus wijden. Dit gedeelte gaat over hen, omdat ze de Levende Geest van Profetie van God en zal zowel de martelaren als de 144,000 naar de overwinning leiden in de laatste strijd, door de overdracht van Gods raad.