စတုတ္ထကောင်းကင်တမန်၏သတင်းစကား

ထိုနေ့တွင်ပင်၊ John Scotram သည် သူ၏အမှုဆောင်အဖွဲ့ဝင်များကို အကြောင်းကြားခဲ့သည်။

ချစ်ခင်ရပါသောမိတ်ဆွေများ,

ဒီစာလေးနဲ့အတူ မင်းကို ငါပို့လိုက်မယ်။ အလွန်ထူးခြားသောအိပ်မက် ငါနောက်ဆုံးဥပုသ်နံနက်ဖြစ်၏ ။ ဘုရားကျောင်းမစခင်မှာ ကျွန်တော့်ဇနီးကို ပြောပြခဲ့ပြီး အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို မမေ့နိုင်အောင် ကျွန်တော့်တရားဒေသနာမှာ ထပ်ခါထပ်ခါ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့ပါတယ်။ ထမင်းမစားခင်မှာ ကျွန်တော့်ဇနီးက နွားစာကျွေးဖို့ အိမ်ကထွက်လာခဲ့တယ်။ သူပြန်လာသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏ဝတ်ပြုရေးဝတ်ပြုစဉ်အတွင်း လှပသောနွားသငယ်တစ်ကောင်မွေးခဲ့ကြောင်း သတင်းကောင်းရရှိခဲ့သည်။ ခြေသလုံးမွေးသက္ကရာဇ်ကို အမြဲရေးမှတ်ထားသောကြောင့် ထိုရက်စွဲကို ပထမဆုံး အကြိမ် ကြည့်လိုက်ရာ ၂၀၁၁ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၂၂ ရက်—စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး စီရင်ခြင်း စတင်ခြင်း၏ ၁၆၇ နှစ်မြောက် နှစ်ပတ်လည်နေ့ ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ ဒါက အိပ်မက်ကို ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ အိပ်မက်လို့ ခေါ်တယ် စတုတ္ထကောင်းကင်တမန်၏သတင်းစကား။

John Scotram ၏အိပ်မက် - ဥပုသ်နေ့၊ အောက်တိုဘာလ 22 ရက်၊ 2011 ခုနှစ်

အိပ်မက်ထဲမှာတော့ မတူကွဲပြားတဲ့ အချိန်နဲ့ မတူတဲ့ မြို့တစ်မြို့မှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မြင်မိတယ်။ လျှပ်စစ်မီးမရောက်လာခင် အချိန်လေးတခုကို အမှတ်ရနေတဲ့ မြို့ငယ်လေးရဲ့ ဖျတ်လတ်သွက်လက်သွက်လက်တဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာနေတယ်။ ငါ့ကိုယ်ငါ ငုံ့ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းတဲ့အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ရှေးဟောင်းအညိုရင့်ရောင်ဖြစ်ပြီး ဘောင်းဘီသည် ဒူးအောက်ဘက်တွင်သာ ဆင်းသွားပြီး ဘောင်တစ်ခုဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။ အနက်ရောင်၊ ပြောင်ချောသားရေဖိနပ်ကို ဒီနေ့ မင်းမဝယ်နိုင်တော့သလိုပဲ ငါဝတ်တယ်။ သားရေက အရမ်းထူပြီး အိမ်လုပ်လက်ရာ အရည်အသွေးရှိတဲ့ ဖိနပ်ပါ။ ကျွန်တော့်မှာ ထူထဲတဲ့ သိုးမွှေးခြေအိတ်လေးတွေ ခြစ်မိနေတယ်လေ။ ငါ့အပေါ်ပိုင်းအဝတ်သည် အမြီးအင်္ကျီနှင့်ဆင်တူပြီး တင်ပါးအောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။ ဒါက ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်က လူတော်တော်များများရဲ့ သာမာန်အဝတ်အစားတွေဆိုတာ ကျွန်တော်နားလည်ခဲ့ပြီး လူစုလူဝေးကို အာရုံမစိုက်ပါဘူး။ ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ နေရာတိုင်းတွင် ဂတ်စ်မီးပုံးများကိုမြင်ရပြီး လျှပ်စစ်မီးထွန်းခြင်းမပြုမီ အချိန်တိုလေးအတွင်း ကျွန်ုပ်ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိရပါသည်။ ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက အင်္ဂလိပ်လိုပြောတတ်ပြီး ကျွန်တော့်မိခင်ဘာသာစကားက အင်္ဂလိပ်ဆိုတာကို သတိထားမိတယ်။ (အိမ်မက်ထဲမှာ ပြောခဲ့သမျှက အင်္ဂလိပ်လို ခေတ်နောက်ကျနေတော့ စကားမပြောဖြစ်ပေမဲ့ နားလည်ပါတယ်။)

နောက်တော့ နည်းနည်းဗိုက်ဆာသလို ခံစားရတယ်။ မြို့လယ်မှာရှိတဲ့ အစားအသောက်ဆိုင်တွေအများကြီးထဲက တစ်ခုကို သွားကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ တဲများအားလုံးကို သစ်သားကြမ်းဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အလွန်ရှေးကျသည်။ ထို့နောက် တဲပေါ်မှ သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ကြီးတစ်ခု ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျွန်တော့်မျက်လုံးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ကမ္ပည်းစာတွင် “ဟမ်ဘာဂါ” ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဘာသာပြန်ထားတဲ့ ခေတ်နဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးဆိုတာ အခုမှ သဘောပေါက်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သရေစာဆိုင်နဲ့ နီးလာပါပြီ။ ရောင်းသူရဲ့ဝမ်းဗိုက်အမြင့်အထိတက်နေတဲ့ သစ်သားပြကွက်တစ်ခုရဲ့နောက်မှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့အသွင်အပြင်နဲ့ လူတစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်တယ်။ ခြွင်းချက်မရှိနီးပါး ကုလားဖြူနွယ်ဖွားများသည် ကျွန်ုပ်၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများနှင့် ကွဲပြားပါသည်။ မြင်မြင်ချင်းမှာ ယုံနိုင်လောက်စရာ အထင်ကြီးစရာမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူကျွန်တော့်ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးတဲ့အခါ နောက်ပိုင်းမှာ ဒီခံစားချက်က ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူ့တွင် အလွန်နက်မှောင်သော အသားရောင်ရှိပြီး အနက်ရောင်နီးပါးရှိသော်လည်း သူသည် လူမည်းတစ်ဦး၏ စရိုက်လက္ခဏာမရှိသော်လည်း အာရပ်တစ်ဦးကို ပိုသတိရစေသည်။ သူ၏ဆံပင်များသည် တွန့်လိမ်ကျီး-အနက်ရောင်ရှိပြီး သူ့ပခုံးအောက်ဘက်တွင် လှိုင်းလုံးများကျနေသည်။ သူ့မျက်နှာကို ယောင်ဝါးဝါးသာ မှတ်မိသည်။

သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဟမ်ဘာဂါကို ယူလိုက်ပြီး ပြင်ဆင်မှုကနေ စပြီး ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာထက် လုံးဝကို ကွဲပြားသွားတယ်။ ပထမဦးစွာ သူသည် အနည်းဆုံး လုံးပတ် 12 လက်မရှိသည့် ဟမ်ဘာဂါပေါင်ကြီးကို ယူကာ ဓားမသုံးဘဲ နှစ်ပိုင်းခွဲထားသည်။ "ဖြတ်တောက်ခြင်း" သည် ဓားဖြင့်ခုတ်သကဲ့သို့ လုံးဝသန့်ရှင်းပုံရသည်။ ဒီ "လှည့်ကွက်" ကို သူ ဘယ်လို လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မရှင်းပြနိုင်ပါဘူး။ အရောင်ဖျော့တဲ့သစ်သားနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ကောင်တာကြီးပေါ်မှာ နှစ်ပိုင်းကို ချလိုက်တာနဲ့ သူတို့ရဲ့အပြင်ဘက်ခြမ်းက နိမ့်ကျသွားပြီး နှစ်ခြမ်းလုံးဟာ ပုံသဏ္ဍာန်အမျိုးမျိုးရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ဟမ်ဘာဂါပေါင်မုန့်၏ အပေါ်ပိုင်းတစ်ဝက်သည် ပိုမိုပါးလွှာပြီး ၎င်း၏ဖြတ်ပိုင်းအပိုင်းသည် လခြမ်းနှင့်တူသည် (၎င်းသည် ရှိုက်နေသည်)၊ အောက်ခြေတစ်ဝက်သည် ပိုနက်ကာ ပန်းကန်လုံးနှင့်တူသည်။

ထို့နောက် လူသည် ပန်းကန်လုံးကြီးနှစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ နှစ်ခုစလုံးသည် ဟမ်ဘာဂါပေါင်မုန့်၏ ပန်းကန်ပုံသဏ္ဍာန် အရွယ်အစားနှင့် အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ကိုက်ညီသည်။ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးမှာ အနီရောင်ဆော့စ်ကိုတွေ့တော့ နည်းနည်းကြောက်သွားတယ်။ ပန်းကန်လုံးမှာ ဒီဆော့စ်တွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး ပြည့်လျှံဖို့ ခြိမ်းခြောက်လုနီးပါးပါပဲ။ ဒါက သာမန် ခရမ်းချဉ်သီးဆော့စ်မဟုတ်ပေမယ့် သွေးဆိုတာ တစ်နည်းနည်းနဲ့ သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ဒီဟမ်ဘာဂါကို လက်ခံရမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ အခြားပန်းကန်လုံးထဲတွင် ခရမ်းချဉ်သီးအကြီးကြီးနှစ်လုံး၊ ဆလတ်ရွက်များစွာနှင့် အစိမ်းရောင်ပစ္စည်းအချို့ပါရှိသည်၊ အသေးစိတ်မမှတ်မိတော့ပါ။ ဒါပေမယ့် သူတို့အားလုံးက သက်သတ်လွတ် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေဆိုတာ ငါသိတယ်။

လျှပ်စီးလက်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် လူသည် ခရမ်းချဉ်သီးနှစ်လုံးကို ခရမ်းချဉ်သီးလေးခြမ်းအဖြစ် ကျွမ်းကျင်စွာ ပိုင်းခြားပြီး သူ့လက်နှင့် ဓားမပါဘဲ တစ်ဖန် ဟမ်ဘာဂါပေါင်မုန့်၏အောက်ခြေတစ်ဝက်တွင် နေရာအချို့ကို ဖြန့်ခွဲထားသည်။ ထို့နောက် လေပွေကဲ့သို့ ယောက်ျားသည် ပန်းကန်လုံးမှ ဆလတ်ရွက်များကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ယူကာ ဟမ်ဘာဂါပေါင်မုန့်၏ အောက်ဘက်တွင် ခရမ်းချဉ်သီးတစ်ခြမ်းကို တစ်ခြမ်းခွဲကာ ဆလတ်ရွက် ၂၄ ရွက်ကို စက်ဝိုင်းပုံစံဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ထားသည်။ တစ်ခုတည်းသောအဖွင့်သည်ခရမ်းချဉ်သီးတစ်ဝက်၏အလယ်တွင်ကျန်ခဲ့သည်။ ဒါဟာအားလုံးအလွန်အလှဆင်ပုံရသည်။

နောက်တော့ အဲဒီလူက အရောင်းကောင်တာအောက်မှာ အသားကင်ထားတာကို သတိထားမိတယ်။ ပထမတန်း အမဲသား အကင် အကြီးကြီး တစ်လုံးသာ တွေ့ ရသော ပူပူနွေးနွေး ပန်းကန်ပြား။ ကျွမ်းကျင်စွာ လှန်လိုက်ပြီး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ သူက ဟမ်ဘာဂါပေါင်မုန့်ရဲ့ အပေါ်ပိုင်းတစ်ဝက်ရဲ့ အလယ်မှာ အသားတစ်ပိုင်းကို ချထားတယ်၊ ခုတော့ ခရမ်းချဉ်သီးခြမ်းတွေကြားက နေရာလွတ်က ဘာအတွက် ရည်ရွယ်ထားတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ပါပြီ။ ဟမ်ဘာဂါပေါင်မုန့်၏ အပေါ်တစ်ဝက်ကို အောက်ခြေတစ်ဝက်နှင့် ပေါင်းလိုက်သောအခါ၊ အသားအပိုင်းအစသည် ခရမ်းချဉ်သီးခြမ်းလေးခုကြားတွင် အတိအကျ ကိုက်ညီနေမည်ဖြစ်သည်။ အနီရောင် ငံပြာရည်က မုန့်နှစ်ခြမ်းလုံးကို အတူတူ ထိန်းထားနိုင်ပြီး ငံပြာရည် ပန်းကန်လုံးလုံး လိုအပ်တယ်လို့ အမျိုးသားက ပြောပြပါတယ်။ လူက ဟမ်ဘာဂါပေါင်မုန့်အောက်ခြေတစ်ဝက်ကို ငံပြာရည်နဲ့ ဖြည့်လိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးတစ်ခုလုံး အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်အောင် ကြည့်နေလိုက်တယ်။ ဆလတ်ရွက်နဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးတစ်ခြမ်းကို မတွေ့ရတော့ဘဲ လူက အပေါ်ပိုင်းကို အသားအပိုင်းအစနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်အောင် ဟမ်ဘာဂါကြီးကို စုစည်းလိုက်တယ်။ သူက ဟမ်ဘာဂါကို ကျွန်တော့်ဆီ ပေးလိုက်ပြီး ဘာကုန်ကျစရိတ်လဲလို့ တွေးမိတယ်။ ယောက်ျားက “မင်းကြိုက်ရင် ဘာမှ မကုန်ကျဘူး” တဲ့။

ဟမ်ဘာဂါကို စားပြီး အသားစိမ်းလို အရသာပြင်းတာကို သတိထားမိတယ်။ ခုနစ်ရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့အဖြစ် သက်သတ်လွတ်သမားဖြစ်လို့ စားရတာ အံ့သြမိပါတယ်။ ဟမ်ဘာဂါ စားနေရင်းနဲ့ စိတ်တွေ ကြည်လင်လာတယ်။ အမှတ်အသားပြုခြင်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ချက်ချင်းနားလည်ပြီး ၎င်းမှာ အပိုင်းနှစ်ပိုင်းပါရှိသည့် “ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း” နှင့် ပတ်သက်ကြောင်းကို ချက်ချင်းနားလည်ပါသည်။ အပိုင်းတစ်ပိုင်းသည် သခင်ယေရှုရှိပြီး ကျန်အစိတ်အပိုင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့ကို သူ၏အသင်းတော်အဖြစ် ရှိသည်။ (ဟမ်ဘာဂါ၏ အပေါ်ပိုင်းတစ်ဝက်ရှိ အသားသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်၊ အောက်ခြေတစ်ဝက်ရှိ သက်သတ်လွတ်အစိတ်ပိုင်းသည် ဥပုသ်ကျန်းမာရေးသတင်းစကားကို ကိုယ်စားပြုသည်။) လွန်ခဲ့သောနှစ်ပတ်အတွင်း ကျွန်ုပ်ရရှိခဲ့သော စတုတ္ထကောင်းကင်တမန်သတင်းစကားနှင့်ပတ်သက်၍ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာထင်ရှားပါသည်။ ဟမ်ဘာဂါကို စားပြီးသောအခါတွင် ကျွန်ုပ်သည် ထူးခြားမှုတစ်ခုခုကို တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရပြီး ယခုအချိန်သည် ပိုမိုပြသသင့်သည့်အချိန်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်လိုက်ပါသည်။

လေဝင်လေထွက်ရှိ သရေစာဘားကို မျက်နှာမူထားသော စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။ နောက်တော့ ကုလားဖြူနွယ်ဖွား ယောက်ျားတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ငါ့လိုပဲ သူက အသက်မပြည့်သေးပေမယ့် ခေါင်းမှာ ဆံပင်အနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ အသက် ၃၅ နှစ် ၄၀ လောက်ရှိမယ်ထင်တယ်။ သူက ကျွန်တော့်စားပွဲကို လာကြည့်တော့ သူက အရမ်းဝမ်းနည်းနေပုံရတယ်။ သူ့ကို မသိသေးပေမယ့် ကိုယ်ချင်းစာပြီး ဖော်ရွေတဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ခံစားရတယ်။ သူက ပိုနီးလာပြီး မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ ကျွန်တော့် စားပွဲမှာ သဘာဝအတိုင်း ထိုင်နေတယ်။ သူဘာကြောင့် အရမ်းဝမ်းနည်းနေရလဲလို့ သူ့ကိုမေးကြည့်တော့ သူ့ဝိညာဉ်ရေးအသက်တာမှာ ပြဿနာရှိနေတယ်လို့ ပြောပြတယ်။ ယေရှုအတွက် သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို သူရှာခဲ့ပေမယ့် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အမှန်တရားကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ အဲဒါက သူ့မိသားစုထဲမှာ နှစ်သိမ့်မှုတောင် မတွေ့နိုင်တော့ဘဲ သူ့ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီလူက အခုမှရရှိထားတဲ့ မက်ဆေ့ချ်ကို လိုအပ်နေတယ်ဆိုတာ ချက်ချင်းသိလိုက်ရတယ်။ “ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း” ကို သူ့အား ငါရှင်းပြပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အရာအားလုံး ပြီးသွားတယ်ဆိုတာ မမှန်ပါဘူး။ ဒါကို ဟမ်ဘာဂါပုံဥပမာနဲ့ သူ့ကိုရှင်းပြပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့အသင်းတော်မှာရှိတဲ့ လူတစ်ဦးစီတိုင်းအတွက် ဘယ်လောက်ကြီးမြတ်ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြနေချိန်မှာ သူ့ရဲ့မျက်နှာဟာ လင်းလက်စပြုလာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ့မျက်လုံးနှစ်ဘက်လုံး တောက်ပနေပြီး သူပျော်နေတာကို ကျွန်တော်မြင်လိုက်ရတယ်။ နောက်ဥပုသ်နေ့တွင် ကျွန်ုပ်၏ဘုရားကျောင်းသို့ ဝတ်ပြုရန် သူ့အား ဖက်တွယ်ထားပြီး ချိန်းဆိုထားသည်။ သူက Adventist မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက တစ်ယောက်တည်း တွေးပြီး အတူတူနေချင်တယ်။

လာမည့်ဥပုသ်နေ့တွင် အလွန်ကြီးမားသော ဥပုသ်ဘုရားကျောင်း၏ ဧည့်ခန်းတွင် ကျွန်ုပ်ရပ်နေသည်ကို ကျွန်ုပ်တွေ့မြင်ရသည်။ အသံချိုချိုနဲ့ ပြောတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ ဝတ်လို့ကောင်းပြီး လေးစားစရာကောင်းပါတယ်။ ယနေ့ခေတ် Adventist အသင်းတော်များထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လျှပ်စစ်မီးမရှိသော ခေတ်ကြီးတွင် ကျွန်ုပ်ရှိနေပါသေးသည်။ ခန်းမကို ဂက်စ်မီးတိုင်များဖြင့် ထွန်းထားသည်။ အခုဆို မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ငါ့ဆီလာနေတာတွေ့တယ်။ သူ့မျက်နှာက မကြည်မလင်ဖြစ်ပြီး အရမ်းဝမ်းနည်းနေပြန်တယ်။ သူ့ကို ဖြေသိမ့်ပေးချင်တယ်။ သူက “ကျွန်ုပ်တို့၏မစ်ရှင်နှင့်ပတ်သက်သည့် သတင်းစကား အမှန်တကယ်ဖြစ်နိုင်သည်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်၌ သံသယများ တိုးလာပါသည်။ ဒါအကုန်မှန်ကြောင်း မင်းဘယ်ကနေ အာမခံရမှာလဲ" ကျွန်တော် သူ့ကို ချစ်ခင်စွာ ကြည့်ပြီး “မြင့်မြတ်သော ကျမ်းဂန်များ နှင့် Ellen G. White ၏ အရေးအသားများသည် အတည်ပြုချက်များနှင့် ပြည့်နေပါသည်။” ဒါပေမယ့် သူက “ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော် အားလုံးကို ဖတ်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမယ့် အချက်အလက် ကြွယ်ဝမှုကိုတော့ ကျွန်တော် မသိမ်းထားနိုင်ဘူး၊ အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ပိုလို့တောင် ရှုပ်သွားစေပုံပါပဲ။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကို နားလည်သောကြောင့် ပြုံးကာ ကျွန်ုပ်၏ အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားဟောင်းဖြင့် သူ့ကို ပြောပါ၏– “ငါ့သျှင်၊ ကျမ်းစာသည် နို့ဆီဖြစ်သည်ကို နားမလည်သေး။ နွားနို့ လေးပုံလောက်သောက်ရင် ဘယ်လိုခံစားရလဲ။ “ကောင်းပြီး ကျေနပ်တယ်” လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ "နို့ဆီလေးတစ်စက်သောက်ရင် ဘယ်လိုခံစားရလဲ" လို့ ထပ်မေးပါတယ်။ အခုလည်း ပြုံးပြီးပြောတယ် “ဆိုးပါတယ်။ လွှင့်ပစ်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။” “ဟုတ်ကဲ့” လို့ ပြောပါတယ်၊ ပုံမှန်နို့တစ်ဂါလံ သို့မဟုတ် နှစ်ဂါလံနှင့် ကိုက်ညီသော နို့ဆီပမာဏကို ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သင်သောက်ချင်သည်။ ဒါက လွန်လွန်းတယ်။ တခါတရံ အစာချေဖျက်ဖို့ အနားယူရပါမယ်။” ဟမ်ဘာဂါ၏ သင်္ကေတနှင့် ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဥ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏တာဝန်၏ အရေးပါမှုကို ထပ်၍ပြောပြပါသည်။ အခု သူ့မျက်နှာက တောက်ပနေပြန်တယ်။

ငါတို့စကားပြောနေတုန်း ဧည့်ခန်းထဲက တခြားညီအစ်ကိုညီအစ်မတွေက ငါတို့ကို သတိထားမိပြီး ငါတို့စကားပြောသံကြားတော့ ငါမသိလိုက်ဘူး။ ရုတ်​တရက်​ ကျွန်​​တော့်​ကို ​တော်​​တော်​​လေး ညီအကို​တွေ ဝိုင်း​နေတာ မြင်​လိုက်​ရတယ်​။ ယောက်ျားရော မိန်းမရော ငါ့ဆီ အပြေးအလွှား နီးနီးလေး။ သူတို့အားလုံးက အဲဒီအကြောင်းအရာကို အရမ်းစိတ်ဝင်စားနေကြလို့ သူတို့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ခက်ပါတယ်။ သူတို့သည် ကျွန်ုပ်သိသမျှကို မရည်ရွယ်ဘဲ တွန်းထိုးခေါက်လိုက်ကြသည်။ ခက်ခက်ခဲခဲ နှောင့်ယှက်ပေမယ့် ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စလို့ ခံစားရတယ်။ ငါသူတို့ကို အကုန်ပြောပြတဲ့အခါ သူတို့မျက်နှာတွေ တောက်ပနေတာကို ငါမြင်ရတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် ပျော်ရွှင်မှုအပြည့်နှင့်။ နောက်ထပ် တော်တော်များများက ကျွန်တော့်ကို နှောင့်ယှက်ပေမယ့် ရုတ်တရက် ဥဩသံကြားရပြီး လူတိုင်းက “ခန်းမ” ထဲကို ဝင်ရမှာပေါ့။ အရေးကြီးသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု စတင်သည်။

Adventist ဘုရားကျောင်း ခန်းမထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ညီညာတဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ သစ်သားခုံတန်းလျားတွေနဲ့ သာမာန် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မမြင်ရပေမယ့် နောက်တန်း အတန်းတိုင်းက တက္ကသိုလ် ဟောပြောပွဲခန်းမ ဒါမှမဟုတ် ကွန်ဗင်းရှင်းစင်တာကြီးတစ်ခုရဲ့ ကွန်ဖရင့်ခန်းမကြီးရဲ့ နောက်ကျောဘက်မှာ ခုံတွေထက်မှာ ရပ်နေတာကြောင့်ပါ။ ပါးလုံးတွေ ပြည့်နေတာကို မြင်နေရပေမယ့် အားလုံးရဲ့နောက်မှာ ရပ်တည်နေပြီး အခန်းရဲ့ အမြင့်ဆုံးနေရာမို့လို့ မျက်နှာမငယ်ရပါဘူး။ အခု ကျွန်မသူငယ်ချင်းက ဘယ်ဘက်မှာ ရပ်နေပြီး ဘယ်ဘက်မှာတော့ ဒီအသင်းတော်ရဲ့ ဒါရိုက်တာဆိုတာ သိလာတယ်။ ခြေသည်းများသည် ကွေးနေပြီး စင်မြင့်ဆီသို့ လှေကားထစ်တစ်ခုဖြင့် အလယ်တွင် ပိုင်းခြားထားသော ခုံတန်းရှည်နှစ်ခုရှိသည်။ ဘယ်ဘက်မှာရှိတဲ့ ခြေသည်းတွေဟာ Adventists တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိပေမယ့် အဲဒီကို ကြည့်လိုက်တော့ အမှောင်တွေချည်းပဲ မြင်ပြီး လူတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ ညာဘက်ကမ်းရှိ Adventists များ၏ပုံစံများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ရသည်။

စင်မြင့်ပေါ်၌ အမျိုးသမီးတစ်ဦး စကားပြောလာသည်။ အတိအကျနားမလည်တဲ့ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ တရားဒေသနာကို ပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတွေ့ခဲ့တာတွေအကြောင်းပြောနေတာ၊ အဓိကအကြောင်းအရာက “ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း” ဖြစ်ပြီး၊ ဒါက စတုတ္ထကောင်းကင်တမန်ရဲ့အလင်းရဲ့အစပဲဆိုတာ ငါသိတယ်။ ညာဘက်ခြေသည်းတွေမှာ Adventists တော်တော်များများ ထွန်းတောက်လာတာကို တွေ့ရလို့ ဝမ်းသာပါတယ်။ ရုတ်တရက် အနက်ရောင်အဝတ်အစားဝတ်ထားတဲ့ Adventist တစ်ယောက်က ဒုတိယတန်းမှာ တက်ချင်နေပြီး အဲဒါက “gainsayer” (ဆန့်ကျင်ဘက်၊ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သူ) ဆိုတာကို သိပါတယ်။ (ဒီစကားလုံးကို အိပ်မက်ထဲမှာ အလေးပေးချင်တာက မကြာခဏဆိုသလို စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာပြီး မူရင်းပုံစံနဲ့ ဘာသာပြန်ထားတာတောင် ချန်ထားခဲ့ပါတယ်။) အဲဒီနောက်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာက ကျွန်မကို လေးလေးနက်နက် ထိတ်လန့်စေတယ်။ ရုတ်တရက် ဘုရားကျောင်းထဲက Adventist သုံးယောက်က သူ့နောက်က ပစ္စတိုတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ သေနတ်တစ်လက်သာရှိသော ရှေးဟောင်း ပစ္စတိုတစ်လက်ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော်မြင်သည်။ သေနတ်ကို အမြတ်ထုတ်သူရဲ့ ခေါင်းကို ကိုင်ပြီး ပစ်တယ်။ သူတို့က ခလုတ်ဆွဲလိုက်တဲ့အခါ ပေါက်ကွဲသံမကြားရသလို မီးခိုးငွေ့လည်း မတွေ့ပါဘူး။ နောက်ကနေ မြင်လိုက်ရတဲ့ အမြတ်ဆုံးသူရဲ့ ဦးခေါင်းက ညာဘက်ကို ပြုတ်ကျပြီး “သေပြီ” တဲ့။ သွေးနဲ့ ဒဏ်ရာတွေ မတွေ့ဘူး။ သူကတော့ မလှုပ်တော့ဘူး။ အမျိုးသမီးသည် တစ်ချိန်လုံး စွဲမက်ဖွယ်မရှိဘဲ စကားဆက်ပြောနေကာ ညာဘက်ပေါင်ဘဏ်ရှိ Adventists များသည် ပို၍ပို၍တောက်ပလာသည်ကို ကျွန်ုပ်မြင်သည်။

နောက်တော့ အတန်းအလယ်လောက်မှာ ဒီလိုပဲ ထပ်ဖြစ်ပြန်တယ်။ အမြတ်ထုတ်သူသည် မိန်းမကို ထ၍ နှောက်ယှက်ကာ မိုက်မဲသော ကန့်ကွက်မှုကို လိုလားသည်။ သူ့နောက်မှာတော့ Adventists သုံးယောက်က သူတို့ရဲ့ ရှေးဟောင်းသေနတ်တွေကို သူ့ဆီ ချိန်ရွယ်ပြီး ခလုတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။ မီးခိုးမရှိ၊ ပေါက်ကွဲသံမရှိ၊ မီးမရှိ၊ ဒဏ်ရာမရှိသော်လည်း အမြတ်ထုတ်သူ၏ ဦးခေါင်းသည် ညာဘက်ပခုံးပေါ်ကျကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထိုအခါ ကျွန်ုပ်ရှေ့တွင် မုဒိန်းကျင့်သူ တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ချက်ခြင်းပဲ ဒါရိုက်တာ၊ ငါ့သူငယ်ချင်း၊ ငါက တူညီတဲ့ ပစ္စတိုသေနတ်ကို ငါတို့လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားပြီး ပစ်တယ်။ တဖန် အသံမရှိ၊ အနာမရှိ၊ အဲဒါ နောက်ဆုံးတစ်ခုပဲ။

ထို့နောက် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကံကြမ္မာနှင့်ပတ်သက်သော အသိပညာအသစ်ဖြင့် သခင်ယေရှုထံ နောင်တရပြီး လက်နက်ချရန် အသစ်တောင်းဆိုသည်။ သူမသည် ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံလိုသူအားလုံးကို စင်ပေါ်တက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သေလွန်သူများကို အမြတ်ထုတ်သူများမှလွဲ၍ ညာဘက်ထောင့်မှ Adventists များအားလုံး ဆင်းသွားကြသည်။ ကျန်ခြေတစ်ဖက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဟိုအရင်ထိုင်သူတိုင်း ခန်းမထဲက ထွက်သွားတာကို သတိထားမိတယ်။ ရုတ်တရက်၊ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ Adventists များအားလုံးသည် ကျွန်ုပ်ထံသို့ လှည့်လာပြီး အမျိုးသမီးက သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသည်။ သူတို့သည် တောက်ပြောင်သော မျက်နှာများဖြင့် ကျွန်ုပ်ဆီသို့ လှေကားထစ်ကို တက်လာကြသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသလိုကြောင်း သတိပြုမိပါသည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ကို ကိုးကွယ်ဖို့ ဘယ်နည်းနဲ့မှ မလုပ်ချင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ထွက်ပြေးချင်တယ်။ ဒီလိုလုပ်ရင်း ခေါင်းကို ညာဖက်ကို အနည်းငယ်လှည့်ပြီး နောက်နံရံမှာ သတိမထားမိဘဲ တစ်ချိန်လုံးရှိနေခဲ့တဲ့ ဧရာမဖြတ်တောက်ထားတဲ့ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

တစ်ဖန်၊ ကျွန်ုပ်၏ သူငယ်ချင်း၊ ဒါရိုက်တာနှင့် ကျွန်ုပ်နှင့် နီးကပ်နေဆဲဖြစ်သော အမျိုးသမီး ဦးဆောင်သော လူအုပ်ဆီသို့ ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုမူကား၊ သူတို့သည် ငါ့ကို မကိုးကွယ်ချင်ကြဘဲ လက်ဝါးကပ်တိုင်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လျက် နေကြသည်ကို ငါနားလည်ပြီ။ ငါ့ဆီရောက်တဲ့အထိစောင့်ပြီး မိန်းမက ငါ့ရှေ့မှာ ပြုတ်ကျသွားတယ်။ ထိုအချိန်တွင် သူမလက်ထဲမှ ပစ္စတိုတစ်လက်ကို အခြားသူများနှင့် ဒီဇိုင်းဆင်တူသည်။ ထိုအခါ ငါသည် မိန်းမရှေ့၌ ဒူးထောက်လျက်၊ သူ့အား ရိုသေခြင်း မပြုဘဲ၊ သူနှင့်အတူ ယေရှုအား အရိုအသေ ကိုးကွယ်ခြင်းငှာ၊ ငါ ဒူးတွေ နိမ့်နေတယ်၊ ​​ငါ့လက်တွေက မြေပြင်နဲ့ ထိသွားတယ်။ အခု ငါ့လက်တစ်ဖက်စီမှာ ပစ္စတိုတစ်လက်ရှိနေတာကို ငါတွေ့လိုက်ရတော့ အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ပစ္စတိုကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာတင်လိုက်တယ်။ ငါ့ပစ္စတိုနှစ်လက်သည် ယခု အမျိုးသမီး၏ ပစ္စတိုရှေ့တွင် ရှိနေပြီး၊ ၎င်းတို့သည် တြိဂံပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ပစ္စတိုနှစ်လက်ကို စည်တစ်ခု၏ လက်ကိုင်တစ်ဖက်သို့ ညွှန်ပြသည့်ပုံစံဖြင့် ထားရှိထားပါသည်။

ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး အတူတကွ ဒူးထောက်ပြီး သူ၏သွန်သင်ချက်များနှင့် အလင်းသစ်အတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ရှိပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ဖန် မတ်တတ်ထရပ်ကြသည်။ အမျိုးသမီးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်၊ ငါ့သူငယ်ချင်း၊ ဒါရိုက်တာတို့၊ အခု ဒီအသင်းတော်မှာ ဒီနေ့ကြုံခဲ့ရတာတွေကို အမြဲတမ်း မှတ်တမ်းတင်ထားရမှာပေါ့လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ဒါရိုက်တာရုံးကို သွားပြီးတော့ ချာ့ခ်ျဂျာနယ်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို မှတ်တမ်းတင်ရမှာမို့ ဒါက ဘယ်တော့မှ ပျောက်မသွားဘူး။

သစ်သားအမိုက်စားနဲ့ ဒါရိုက်တာရုံးခန်းထဲကို ဝင်လိုက်သည် ။ သူသည် ကြီးမားပြီး လေးလံသော ဘုရားကျောင်းစာအုပ်ကြီးကို နံရံပေါ်ရှိ စင်တစ်ခုမှ ဆွဲထုတ်ကာ ခက်ခဲစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ စာမျက်နှာတွေက ငါ့အတွက် ကြီးမားပုံရတယ်။ ထို့နောက် သူသည် ပလတ်စတစ်နှင့် မှင်ဖြင့် သူ၏မှတ်တမ်းများကို စတင်ပြုလုပ်သည်။ အရာအားလုံးသည် အလွန်ဓမ္မသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ ဒါရိုက်တာ၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်၊ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း၊ အမျိုးသမီး၊ အပါအဝင် တော်တော်များများကို လက်မှတ်ထိုးခဲ့ကြတယ်။ ဒါရိုက်တာက စာအုပ်ကို စင်ပေါ်ပြန်တင်လိုက်တော့ ဝမ်းသာအားရနဲ့ တောက်ပြောင်တဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ ထွက်သွားကြတယ်။

နောက်ဥပုသ်နေ့၊ အရင်က ဥပုသ်နေ့ဖြစ်ဖူးတဲ့ အဖြူရောင်ဘုရားကျောင်းကြီးရှေ့မှာ ရပ်နေတယ်။ ငါအရင်ကလို အချိန်ကာလအတိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းမှာ မဟုတ်ဘဲ အသင်းတော်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ သန့်ရှင်းရာဌာန အပြင်ဘက်မှာ။ အဖြူရောင်ဆေးသုတ်ထားတဲ့ သစ်သားဘုရားကျောင်းတစ်ခုလို့ ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်။ အသစ်မဟုတ်သော်လည်း ဟောင်းလွန်းသည်။ အဖြူရောင်သည် အလွန်ဖြူသည်မဟုတ်သော်လည်း အလွန်ညစ်ပတ်သည်။

ငါ့သူငယ်ချင်းက ငါနဲ့အတူရှိနေတယ်၊ ​​ဝန်ဆောင်မှုရဲ့အစကို ငါတို့စောင့်နေတယ်။ ရုတ်တရက် ပင်မဝင်ပေါက် တံခါးနှစ်ထပ်ပွင့်လာပြီး အမျိုးသမီးက ပြေးထွက်လာသည်။ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးကာ တောအုပ်ငယ်တစ်ခုဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ငါ့သူငယ်ချင်းက တောအုပ်ရှေ့မှာ ပြေးလာပြီး သူငယ်ချင်းက သူ့ကို ချစ်စနိုးနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စိတ်ရှည်သည်းခံပြီး သူမနဲ့ စကားပြောဖို့ စတင်ခဲ့တယ်။ သူမ ပြောချင်တာကို နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ငိုနေတယ်။ ဘုရားကျောင်းရဲ့ တံခါးနှစ်ထပ်ကြီး ပွင့်လာတာနဲ့အမျှ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားတာကို ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ။ အမျိုးသမီးက နည်းနည်း ငြိမ်သက်သွားတဲ့အခါ သူမပြောတာကို နောက်ဆုံး နားလည်နိုင်ခဲ့တယ်– “ဒါရိုက်တာ! သူသေပြီ! ကျွန်တော် ဒီမနက် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းကို ရောက်တဲ့အခါ အရာအားလုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ဝတ်ပြုဖို့ ပြင်ဆင်တဲ့အခါ သူ့ရုံးခန်း ကြမ်းပြင်မှာ လဲလျောင်းနေတာကို တွေ့ခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကိုသတ်သလား ဒါမှမဟုတ် နှလုံးဖောက်ပြီး သေဆုံးသွားတာလားတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် သူသေသွားပြီ!" တစ်ဖန် သူမ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသည်။ ရုတ်​တရက်​ စိတ်​ထဲ ​တောက်​ပလာ​တော့ ​“​ဘုရားကျောင်းစာအုပ်​။ ဘုရားသခင်၊ သူတို့ ဘုရားကျောင်းစာအုပ်ကို ခိုးချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်!”

အဲဒီအချိန်မှာ တခြားညီအစ်ကိုတွေ ရောက်လာပြီး အမျိုးသမီးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆွဲယူပြီး ဘုရားကျောင်းကို အမြန်ပြန်သွားကြတယ်။ ချက်ခြင်းပဲ စိတ်လှုပ်ရှားစိုးရိမ်မှုတွေနဲ့ ဒါရိုက်တာရုံးခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားတယ်။ အမှန်တော့ သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတယ်။ ဒါပေမယ့် သွေးတွေ မမြင်ရဘူး။ မှောက်လျက် လဲလျောင်းနေ၏။ ဘုရားရှိခိုးကျောင်းစာအုပ်က စင်ပေါ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ လေးလံသော သားရေချည်ထားသော စာအုပ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ဒါရိုက်တာ၏ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ကာ ခုနစ်ရက်အလိုတွင် ဥပုသ်နေ့မှ ဝင်ခွင့်ကို စတင်ရှာဖွေခဲ့သည်။ ကြီးမားလေးလံသော စာမျက်နှာများကိုလှန်ရန် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အချိန်အတော်ကြာပါသည်။ စာမျက်နှာတစ်ခုစီကို ကော်လံနှစ်ခုဖြင့် ရေးထားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ရောက်မှု၏အစကို ရှာတွေ့သည်—၎င်းသည် ညာဘက်ကော်လံရှိ ညာဘက်စာမျက်နှာတွင်ရှိပြီး၊ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် အောက်ပိုင်းတတိယပိုင်းမှ စတင်သည်။

၎င်းသည် “Church Conference 18XX” ကို စာလုံးကြီးကြီးဖြင့် အနက်ရောင်ဖြင့် ဖတ်သည်။ (အက္ခရာတွေက မှုန်ဝါးနေတာကြောင့် နှစ်အတိအကျကို မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး။ ဒီနှစ်မှာ XX လို့ ညွှန်းပါတယ်။)

ဒီခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကျွန်တော် မေ့ကျန်ခဲ့တဲ့ သူတွေရဲ့ နာမည်စာရင်းတွေပါ။ အမည်တစ်ခုစီ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပါဝင်သူ၏ အလုပ်အကိုင်ရှိသည်။ အလုပ်ရာထူးတွေ ဘယ်လောက် ခေတ်နောက်ကျနေပြီလဲလို့ ပြန်တွေးမိတယ်။ ရှေ့နေတစ်ဦး၊ သင်းအုပ်ဆရာ၊ လက်သမားတစ်ဦးနှင့် အိမ်ရှင်မတစ်ဦး ရှိသည်။ မတွေ့တော့ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် မေ့သွားလို့လား။

တက်ရောက်သူစာရင်းသည် ဒုတိယကော်လံရှိ ညာဘက်စာမျက်နှာ၏အဆုံးတွင် ညာဘက်တွင် အဆုံးသတ်သည်- "ဒီနေ့မှာ၊ ဒီအိမ်မှာ အောက်ပါ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်၊"

ကျွန်ုပ်တို့သည် စာမျက်နှာကို အမြန်လှန်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ နောက်စာမျက်နှာကနေ စတုဂံပုံကြီးတစ်ခုကို ဆုတ်သွားတာကို ကျွန်တော်တို့ သဘောပေါက်သွားတယ်။ ဘယ်ဘက်ကော်လံတစ်ခုလုံး ပျောက်ဆုံးနေပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ရရှိခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များနှင့် အလင်းတန်းအသစ်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ငါတို့အားလုံး သေမှာကြောက်တယ်။ ရုတ်တရက် အမျိုးသမီးက “အရှင်ဘုရား၊ ဒါရိုက်တာရုံးခန်းတံခါးဝမှာ ဒီပုံသဏ္ဍာန်ရှိတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကျွန်မတွေ့လိုက်ရတယ်။ ရှိနိုင်သေးတယ်!" အားလုံးက တံခါးဘက်ကိုလှည့်ပြီး နှစ်ဖက်စလုံးကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။ စာရွက်က မရှိတော့ဘူး။ သံချောင်းရှိတဲ့နေရာမှာ ဒါရိုက်တာရုံးခန်းရဲ့ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ အပေါက်သေးသေးလေးပဲ တွေ့တယ်။

တဖန်ငါသည်အခြားသူအပေါင်းတို့ကိုလှည့်။ သူတို့မျက်နှာတွေ မကြည်လင်တော့တာကို ငါမြင်တယ်။ မိန်းမက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပြန်သည်။ ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက သူမကို အပြင်းအထန် နာကျင်စေခဲ့တယ် ဆိုတာ သူမ တစ်သက်လုံး မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ထို့နောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငုံ့ကြည့်ကာ အဝတ်အစားများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလာသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ဘော့ကာများသည် ကျွန်ုပ်၏နေ့စဉ်အပြာရောင် ဘောင်းဘီရှည်သို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သောအခါ သိုးမွှေးခြေအိတ်များ ခြစ်ရာများ ရပ်တန့်သွားသောအခါ အရာအားလုံးကို နှေးကွေးစွာ လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်မြင်သည်။ ငါ့ဖိနပ်က လယ်ကွင်းအတွက် ငါ့အလုပ်ဖိနပ်ဆီ ပြန်လှည့်လာပြီး အခု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နွေရာသီအင်္ကျီကို ဝတ်ထားတယ်။ ရုတ်​တရက်​ ကျွန်​​တော့်​အ​နောက်​က​နေ ကျယ်​​လောင်​တဲ့အသံ​လေးကြားလိုက်​ရတယ်​။ ခန်းမထဲမှာ ဧရာမသစ်သားလက်ဝါးကပ်တိုင်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ဦးတည်ချက်ပဲဆိုတာ ချက်ချင်းသိလိုက်ရတယ်။ အသံက ကျယ်လောင်လှသော်လည်း၊ "ကဲ မင်းအလှည့်ရောက်ပြီ!"