Həmin gün Con Skotram öz nazirliyinin üzvlərinə məlumat verdi:
Əziz dostlar,
Bu mesajla sizə a çox qeyri-adi yuxu ki, axırıncı şənbə səhəri idim. Mən bunu kilsədən əvvəl həyat yoldaşıma söylədim və xütbəmdə bir daha təkrarladım ki, heç bir detalı unutmayacağam. Nahardan az əvvəl mən yeməkləri qızdırdığım zaman arvadım inəkləri yedirtmək üçün evdən çıxdı. O, geri qayıdanda biz şad xəbər aldıq ki, ibadətimiz zamanı gözəl bir öküz buzov dünyaya gəlib. Həmişə buzovun doğum tarixini yazdığım üçün ilk dəfə həmin gün tarixə baxdım və anladım ki, bu, 22 oktyabr 2011-ci il, istintaq qərarının başlanmasının 167-ci ildönümüdür. Düşünürəm ki, bu, yuxunu daha da vacib edir. Mən yuxunu çağırdım: Dördüncü Mələyin Mesajı.
Con Skotramın yuxusu – Şənbə, 22 oktyabr 2011-ci il
Yuxumda özümü başqa bir zamana aid bir şəhərdə görürəm. Mən kiçik bir şəhərin canlı, canlı mərkəzindəyəm, elektrikin gəlməsinə az qalmış bir dövrü xatırladır. Özümə baxıram və qəribə paltar geyindiyimi başa düşürəm. Onların hamısı antik qəhvəyi rəngdədir və şalvar yalnız dizdən aşağıya enir, burada onlar bir toqqa ilə bağlanır. Mən qara, incə cilalanmış dəri ayaqqabı geyinirəm, sanki bu gün onları artıq ala bilmirsən. Dəri çox qalındır və ayaqqabılar evdə hazırlanmış, sənətkarlıq keyfiyyətidir. Üzümdə qalın, yun corablarım var ki, məni bir az cızır. Üst paltarım quyruq paltarına bənzəyir və ombalarımın altına düşür. Başa düşürəm ki, bu, ətrafımdakı bir çox insanların normal geyimidir və izdihamda heç bir diqqəti cəlb etmirəm. Meydanda hər yerdə qaz fənərləri görürəm və tamamilə aydındır ki, elektrik işıqlandırmasının tətbiqinə qısa müddət qalmışam. Ətrafımdakı insanların hamısı ingiliscə danışır və ana dilimin ingilis dili olduğunu görürəm. (Yuxumda deyilənlərin hamısı köhnə ingilis dilində idi, çünki artıq danışılmır, amma mən bunu başa düşdüm.)
Sonra bir az aclıq hiss edirəm. Mən şəhərin mərkəzində yerləşən bir çox yemək köşklərindən birinə baş çəkmək qərarına gəldim. Kabinlərin hamısı olduqca qaba ağacdan tikilib və çox primitivdir. Sonra gözüm köşkün üzərində böyük taxta lövhə olan birini tutur. Yazıda “Hamburger” yazılıb. İndi başa düşürəm ki, bu, özümü tərcümə etdiyim dövrə aid deyil, amma qəlyanaltı stendinə yaxınlaşıram. Satıcının və mənim qarnıma çatan taxta vitrin stolunun arxasında qəribə görünüşlü bir adam görürəm. O, ətrafımdakı, mənim kimi qafqaz əsilli insanlardan demək olar ki, istisnasız olaraq fərqlənir. İlk baxışdan o, heç bir etibarlı təəssürat yaratmır. Amma sonradan mənə xidmət edəndə bu təəssürat dəyişir. O, çox tünd dəri rənginə malikdir, demək olar ki, qaradır, lakin qaradərili kişiyə xas xüsusiyyətlərə malik deyil, amma mənə daha çox ərəbi xatırladır. Saçları qıvrım və qarğa-qaradır və dalğalar şəklində çiyin səviyyəsindən bir qədər aşağı düşür. Onun üzünü ancaq qeyri-müəyyən şəkildə xatırlayıram.
O, mənim hamburger sifarişimi götürür və sonra hazırlaşmağa başlayır ki, bu da gözlədiyimdən tamamilə fərqli gedir. Əvvəlcə diametri ən azı 12 düym olan nəhəng, yuvarlaq bir hamburger çörəyi götürür və bıçaqdan istifadə etmədən onu iki yarıya bölür. "Kəsiklər" bıçaqla kəsilmiş kimi tamamilə təmiz görünür. Onun bu “hiylə”ni necə etdiyini izah edə bilmirəm. O, iki yarını açıq rəngli ağacdan hazırlanmış böyük piştaxtanın üzərinə qoyanda, onların müvafiq xarici tərəfi aşağıdır və görürəm ki, iki yarı müxtəlif formadadır. Hamburger çörəyinin yuxarı yarısı daha incədir, kəsiyi ayparaya bənzəyir (konkavdır), alt yarısı isə daha dərindir və qabı xatırladır.
Bundan sonra kişi stolun üstünə iki böyük kasa qoyur, hər ikisi də təxminən hamburger çörəyinin kasa formalı altlığının ölçüsünə uyğun gəlir. Bir qabda məni bir az qorxudan qırmızı sousu görürəm. Kasa ağzına qədər bu sousla doldurulur və demək olar ki, daşmaq təhlükəsi yaradır. Nə isə bilirəm ki, bu adi pomidor sousu deyil, qandır. Amma mən adamı dayandırmıram - bilirəm ki, bu hamburgeri qəbul etməliyəm. Digər qabda iki böyük pomidor, çoxlu kahı yarpaqları və təfərrüatı ilə xatırlaya bilmədiyim bir neçə yaşıl şey var. Amma bilirəm ki, bunların hamısı vegetarian maddələrdir.
Adam ildırım sürəti ilə iki pomidoru ustalıqla dörd pomidor yarıya bölür, yenə də yalnız əlləri ilə və bıçaqsız, onları hamburger çörəyinin alt yarısına bükür ki, ortada bir az yer qalsın. Sonra adam qasırğa kimi qabdan kahı yarpaqlarını bir-bir götürüb bir-birinin ardınca pomidor yarımlarının ətrafına Hamburger çörəyinin aşağı hissəsinə qoyur, beləliklə 24 kahı yarpağından ibarət dairə yaranır. Pomidor yarılarının ortasında qalan yeganə açılışdır. Hamısı çox dekorativ görünür.
Sonra fikir verirəm ki, kişinin satış piştaxtasının altında ət manqal var. Bu qaynar boşqabdır, onun üstündə birinci dərəcəli mal ətindən yalnız bir böyük tikə görə bilərəm. Məharətlə onu çevirir və hazırdır. O, ət parçasını hamburger çörəyinin yuxarı yarısının ortasına qoyur və indi anlayıram ki, pomidor yarıları arasındakı boşluq nə üçün nəzərdə tutulub. Hamburger çörəyinin üst yarısı ilə alt yarısı birləşdirildikdə, ət parçası dörd pomidor yarısının arasına tam uyğun olardı. Kişi mənə deyir ki, yalnız qırmızı sous hər iki çörəyi bir yerdə saxlaya bilər və bunun üçün bizə bütün sous lazımdır. Adamın hamburger çörəyinin alt yarısını sousla doldurmasına və bütün qabın içəriyə sığmasına baxıram. Mən artıq kahı yarpaqlarını və pomidor yarılarını görmürəm və adam üst yarısına ət parçası olan nəhəng hamburgeri aşağı hissənin boşluğuna yığır. O, hamburgeri mənə uzadıb, görəsən, qiyməti nə qədərdir? Adam deyir: “Bəyənsən, heç bir xərci yoxdur”.
Mən hamburger yeyirəm və çiy ət kimi güclü bir dad görürəm. Maraqlıdır ki, mən bunu yedinci günün adventisti kimi vegetarian olduğum üçün yeyirəm. Hamburger yeyərkən beynim işıqlanır. Simvolizmin mənasını dərhal başa düşürəm və bu, iki hissədən ibarət olan “imanla salehlik” haqqındadır. Bir hissədə İsa, digər böyük hissədə isə Onun kilsəsi var. (Hamburgerin yuxarı yarısındakı ət Onun bədənini, alt yarısındakı vegetarian hissəsi isə Adventistlərin sağlamlıq mesajını təmsil edir.) Söhbət son iki həftədə iki hissədə aldığım dördüncü mələyin mesajından gedir. Hamburgeri yedikdən sonra dərhal başa düşürəm ki, mən xüsusi bir şey yaşadım və indi mənə daha çox göstərilməli olduğum vaxtdır.
Açıq havada qəlyanaltı ilə üzbəüz olan masada oturdum. Sonra görürəm ki, qafqaz əsilli bir kişi yaxınlaşır, onun da mənim kimi, hələ çox qocalmamış olsa da, başında bir az tükü qalıb. Düşünürəm ki, onun təxminən 35-40 yaşı var. O, mənim masama gəlir və görürəm ki, çox, çox kədərli görünür. Hələ tanımasam da, ona qarşı rəğbət və mehribanlıq hiss edirəm. O, yaxınlaşır və sual vermədən təbii şəkildə masamda oturur. Ondan niyə belə kədərləndiyini soruşuram, mənə mənəvi həyatında problemlər olduğunu deyir. O, bütün həyatını İsa üçün axtardı, lakin heç vaxt tam həqiqəti tapa bilmədi. Bu, onu o qədər bədbəxt etdi ki, artıq ailəsində belə rahatlıq tapa bilmir və həyatının mənasını dərk etmirdi. Dərhal anlayıram ki, bu adamın mənim aldığım mesaja ehtiyacı var. Mən ona “salehliyi imanla” izah edirəm və çarmıxda hər şeyin bitdiyi doğru deyil. Mən bunu ona hamburgerin təsviri ilə izah edərkən, Allahın kilsəsində hər bir fərd üçün nə qədər böyük vəzifə olduğunu vurğulayarkən, onun üzünün parlamağa başladığını görürəm. Hər iki gözü parlayır, görürəm ki, indi xoşbəxtdir. Biz qucaqlayırıq və onun növbəti şənbə günü ibadət üçün kilsəmə gəlməsi üçün görüş təyin edirik. Bilirəm ki, o, adventist deyil, amma elə düşünür və elə yaşamaq istəyir.
Növbəti şənbə günü mən özümü çox böyük bir adventist kilsəsinin foyesində görürəm. Az səslə danışanlar da az deyil. Kişilər və qadınlar hamısı çox gözəl və hörmətli geyinirlər. İndiki adventist yığıncaqlarından daha sakitdir. Mən hələ də elektrikin olmadığı bir dövrdəyəm. Zal qaz lampaları ilə işıqlandırılır. İndi qəlyanaltı restoranından dostumun yanıma gəldiyini görürəm. Üzü parıldamır, yenə çox kədərli görünür. Mən ona təsəlli vermək istəyirəm. O deyir: “Missiyamız haqqındakı mesajın həqiqətən də doğru olub-olmayacağı ilə bağlı məndə şübhələr yaranırdı. Bunların hamısının doğru olduğuna haradan əminlik əldə edirsiniz?” Mən ona məhəbbətlə baxıb deyirəm: “Bütün Müqəddəs Yazılar və Ellen G. White-ın yazıları təsdiqlə doludur”. Amma o, deyir: “Bu bir neçə gündə hər şeyi oxudum, amma məlumatların zənginliyini saxlaya bilmirəm, görünür, bütün bunlar məni daha da çaşdırır”. Sonra onu başa düşdüyüm üçün gülümsəyirəm və ona köhnə ingilis ləhcəmlə deyirəm: “Dostum, sən Müqəddəs Yazının qatılaşdırılmış süd olduğunu hələ başa düşməmisən. Bir litr süd içəndə nə hiss edirsən?” O, “Yaxşı və razı” deyə cavab verir. Daha sonra soruşuram: "Bir litr qatılaşdırılmış süd içəndə özünü necə hiss edirsən?" O da indi gülümsəyərək deyir: “Pis. Yəqin ki, qusacaqdım”. “Bəli,” deyirəm, “sizin də belə olub. Bir neçə gün ərzində içmək istədiniz, bir və ya iki gallon normal südə uyğun gələn qatılaşdırılmış süd miqdarı. Bu həddən artıq çoxdur. Bəzən həzm etmək üçün fasilə vermək lazımdır”. Mən ona bir daha hamburgerin simvolikasını və qurtuluş planında vəzifəmizin əhəmiyyətini deyirəm. İndi onun üzü yenidən parlayır.
Söhbətləşəndə fərqinə varmadım ki, foyedəki digər bacı-qardaşlar bizdən xəbər tutub, söhbətimizi eşidiblər. Birdən özümü kifayət qədər böyük bir qardaşlar qrupunun əhatəsində görürəm. Kişilər və qadınlar az qala mənə tələsirlər. Onların hamısı mövzu ilə o qədər maraqlanırlar ki, onlara müqavimət göstərə bilmirəm. Bildiyim hər şeyi məndən sıxışdırmaq üçün istəmədən məni itələyir və döyürlər. Çox əsəbləşsəm də, bunun yaxşı bir şey olduğunu hiss edirəm. Mən onlara hər şeyi danışanda onların da üzlərinin işıqlandığını görürəm. Hamısı bir anda sevinclə doludur! Məni daha çoxları mühasirəyə alır, amma birdən siren səsi eşidirik və hamı “auditoriyaya” girməlidir. Əhəmiyyətli bir hadisə başlayır.
“Auditoriya” deyirəm, çünki adventist kilsəsinin zalına daxil olanda özümü düz mərtəbədə taxta skamyaları olan adi kilsədə görmürəm, ancaq böyük universitetin mühazirə zalı və ya böyük konfrans zalının hər növbəti sırası öndəkindən daha yüksək səviyyədə qurulmuş arxa sıraların arxasında dayanıram. Bütün kürsülərin dolu olduğunu görürəm, amma üzləri yoxdur, çünki hamının arxasında dayanıram və otağın ən yüksək nöqtəsindəyəm. İndi başa düşdüm ki, dostum mənim sol tərəfimdə dayanıb, onun solunda isə bu böyük yığıncağın direktorudur. Oturacaqlar əyridir və ortada podiuma enən pilləkən keçidi ilə ayrılan iki bank skamyası var. Bilirəm ki, sol tərəfdəki kürsülər adventistlərlə doludur, amma ora baxanda yalnız qaranlıq görürəm və insanların bədənlərini ayırd edə bilmirəm. Əksinə, mən adventistlərin konturlarını sağ sahildə olduqca aydın görürəm.
Podiumda bir qadın danışmağa başlayır. O, mənim təfərrüatı ilə başa düşmədiyim çox vacib bir xütbə verir. Amma bilirəm ki, o, mənim tapdıqlarım haqqında danışır, əsas mövzu “imanla salehlik”dir və bu, dördüncü mələyin işığının başlanğıcıdır. Doğru kürsülərdə çoxlu Adventistlərin parlamağa başladığını görəndə çox şadam. Birdən çox qara paltarda olan Adventist ikinci cərgəyə qalxmaq istəyir və mən bilirəm ki, bu, “qazanc”dır (rəqib, müdaxilə). (Yuxuda bu söz ağlıma o qədər tez-tez gəlirdi ki, hətta tərcümələrdə belə onu orijinal halında qoyub vurğulamaq istəyirəm.) Sonra məni çox qorxudan bir şey olur. Birdən kilsədə oturan üç adventist onun arxasında tapança çıxarır. Görürəm ki, bu, yalnız bir gülləsi olan antik tapançadır. Silahı müxalifin başına tutub atəş açırlar. Onlar tətiyi çəkəndə mən səs-küy eşitmirəm və nə yanğın, nə də tüstü görmürəm. Təkcə arxadan görə bildiyim müxalifin başı sağa yıxılır və “ölü”dür. Mən qan və yara görmürəm. Sadəcə daha hərəkət etmir. Qadın təəssürat yaratmadan bütün vaxt boyu danışırdı və mən sağ pillədəki adventistlərin getdikcə daha çox parıldadığını görürəm.
Sonra təxminən sıraların ortasında eyni şey təkrarlanır. Müxalifətçi ayağa qalxıb qadının sözünü kəsmək və bəzi axmaq etirazlar bildirmək istəyir. Onun arxasında üç adventist qədim silahlarını ona tərəf yönəldir və tətiyi çəkir. Tüstü yox, səs-küy yox, atəş yoxdur, yara yoxdur, amma düşmənin başı sağ çiyninə düşür və susur.
Sonra birbaşa qarşımda bir müxalif görürəm. Dərhal direktor, dostum və mən eyni tipli tapançanı əlimizə tutub atırıq. Yenə səs yox, yara yoxdur, amma müxalif ölüb. Bu sonuncu idi.
Sonra podiumdakı qadın taleyimiz haqqında yeni biliklərlə tövbə etməyə və Rəbb İsaya yeni təslim olmağa çağırır. O, Allaha təslim olmaq istəyənlərin hamısını kürsüyə gəlmələrini xahiş edir. Sağ kürsü sahilindəki bütün Adventistlər aşağı enirlər - ölü müxaliflərdən başqa. Sol tərəfimdən digər kürsülərə baxanda görürəm ki, əvvəl orada oturanların hamısı zalı tərk edib. Birdən podiumda olan bütün adventistlər mənə tərəf çevrilir və qadın onlara rəhbərlik etməyə başlayır. Parıldayan üzləri ilə pilləkənlərlə mənə tərəf gəlirlər. Onların kiməsə minnətdarlıqlarını bildirmək istədiklərini müşahidə edirəm. Amma heç bir şəkildə onlara ibadət etmək istəmirəm, ona görə də qaçmaq istəyirəm. Bunu edərək, başımı bir az sağa çevirdim və arxamdakı divarda nəhəng, kobud kəsilmiş xaç görürəm, görünür, mənim fərqinə varmadan hər zaman orada olmuşdu.
Yenə də dostuma, rejissora və mənə yaxınlaşan qadının başçılıq etdiyi kütləyə üz tuturam. Amma indi başa düşürəm ki, onlar mənə səcdə etmək istəmirlər, xaç qarşısında diz çökürlər. Onlar mənə çatana qədər gözləyirəm və qadın düz qarşımda yerə yıxılıb. Bu zaman onun əlindən digərləri ilə eyni dizaynlı tapança çıxır. Sonra qadının qarşısında diz çökdüm - ona hörmət etmək üçün deyil, onunla birlikdə İsaya hörmət və səcdə etmək üçün. Dizlərimin üstünə o qədər çökmüşəm ki, əllərim yerə dəyir. İndi görürəm ki, hər əlimdə tapança var və onları yerdəki qadının tapançasının qabağına qoyuram. Mənim iki tapançam indi qadının tapançasının düz qarşısındadır və birlikdə üçbucaq əmələ gətirirlər. Mənim iki tapançam elə yerləşdirilib ki, birinin lüləsi digərinin sapına işarə etsin.
Hamımız birlikdə diz çöküb Allaha Onun bütün təlimlərinə və yeni işığa görə şükür etdikdən sonra yenidən ayağa qalxırıq. Qadın özümə, dostuma və direktora deyir ki, biz indi bu yığıncaqda bu gün burada yaşadıqlarımızı daimi qeyd etməliyik. Biz indi direktorun kabinetinə getməliyik və burada baş verən hər şeyi kilsə jurnalına yazmalıyıq ki, bu heç vaxt itməsin.
Tünd ağacdan astarlı direktorun kabinetinə daxil oluruq. O, nəhəng kilsə kitabını divardakı rəfdən çıxarır və çox böyük və ağır olduğu üçün çox çətinliklə açır. Səhifələr mənə çox böyük görünür. Sonra tünd və mürəkkəblə qeydlərini düzəltməyə başlayır. Hər şey çox təntənəlidir. Bir müddət sonra hamımız imzalayırıq - direktor, mən, dostum, qadın və orada olanların çoxu. Rejissor kitabı yenidən rəfə qoyur və biz xoşbəxt və parlaq üzlərlə yola düşürük.
Növbəti şənbə, mən əvvəllər şənbə günü olduğum böyük ağ kilsə evinin qarşısında dayanıram. Mən hələ də əvvəlki dövrlərdəyəm. Bu dəfə mən foyedə deyiləm, yığıncağın nəhəng ziyarətgahından kənardayam. Mən başa düşürəm ki, bu, ağ boyalı taxta kilsədir. Yeni deyil, amma çox köhnə deyil; ağ super ağ deyil, amma çox çirkli deyil.
Dostum yanımdadır və xidmətin başlamasını gözləyirik. Birdən əsas girişin qoşa qapıları açılır və qadın qaçaraq çölə çıxır. O, acı və hönkür-hönkür ağlayır, kiçik bir meşəyə qaçır. Rəfiqəmlə mən onun arxasınca qaçırıq, meşədən əvvəl ona çatırıq və dostum onu məhəbbətlə tutur. Yavaş-yavaş və çox səbirlə onunla danışmağa başlayıram. O qədər ağlayır ki, nə demək istədiyini çətin anlayıram. Artıq kilsənin böyük qoşa qapıları açılan kimi dəhşətli bir şeyin baş verdiyini bildim. Qadın bir az sakitləşəndə nəhayət onun nə dediyini başa düşürəm: “Rejissor! O öldü! Mən bu səhər hər şeyi təmizləmək və ibadətə hazırlaşmaq üçün kilsəyə gələndə onu kabinetində yerdə yatmış vəziyyətdə gördüm. Onu kimsə öldürüb, yoxsa infarktdan ölüb, bilmirəm. Amma o öldü!” Yenə hönkür-hönkür hönkür-hönkür ağlayır. Birdən ağlıma odlu bir şiddətlə gəlir: “KİLSƏ KİTABI! Allahım, bəlkə kilsə kitabını oğurlamaq istəyirdilər!”
Bu vaxt digər qardaşlar gəlir və biz qadını qucağına alıb, ağlaması imkan verən sürətlə kilsəyə qayıdırıq. Dərhal həyəcan və böyük narahatlıqla direktorun kabinetinə qaçırıq. Doğrudan da, o, yerdə ölü uzanıb. Amma qan görmürəm. Üzüstə uzanır. Kilsə kitabı hələ də rəflərdədir. Ağır, dəri ilə cildlənmiş kitabı çıxarıb direktorun masasına qoyub yeddi gün əvvəl şənbə gününə aid yazıları axtarmağa başlayırıq. Böyük, ağır vərəqləri vərəqləməmiz çox vaxt aparır. Hər səhifə iki sütunda yazılır. Nəhayət, girişin başlanğıcını tapırıq - o, sağ sütunda sağ səhifədədir, təxminən aşağı üçüncü hissədən başlayır.
Böyük, qara hərflərlə “Kilsə Konfransı 18XX” yazılmışdır. (Dəqiq ili görə bilmədim, çünki personajlar bir qədər bulanıq idi. İlin XX-ə qədər olduğunu göstərirəm.)
Bu başlığın altında hamısını unutduğum iştirak edənlərin adlarının siyahısı verilmişdir. Hər bir adın arxasında iştirakçının məşğuliyyəti var. Vəzifə adlarının nə qədər köhnəldiyinə bir daha təəccüb edirəm. Hüquqşünas, pastor, dülgər, evdar qadın var. Ya daha çox görmürəm, ya da sadəcə unutmuşam.
İştirakçıların siyahısı sağ səhifənin sonunda ikinci sütunda bitir, burada deyilir: "Bu gün bu evdə aşağıdakı mühüm hadisələr baş verdi:"
Səhifəni tez çeviririk. Və sonra başa düşürük ki, böyük bir düzbucaqlı parça növbəti səhifədən qoparılıb. Hadisələrin və hamımızın aldığımız yeni işığın qeydə alındığı bütün sol sütun yoxdur. Hamımız ölümdən qorxuruq. Birdən qadın deyir: “Vallah, bu gün səhər direktorun kabinetinin qapısında mismar vurulmuş o formalı kağız parçası gördüm. Bəlkə hələ də oradadır!” Hamımız qapıya tərəf dönüb hər iki tərəfi yoxlayırıq. Kağız artıq yoxdur. Mırxın olduğu yerdə direktorun kabinetinin qapısının bayır tərəfində ancaq kiçik bir deşik görünür.
Yenə də bütün digərlərinə müraciət edirəm. Baxıram ki, artıq üzləri parılmır. Qadın yenə acı-acı ağlayır. Bilirəm ki, bu gün baş verənlər ona o qədər təsir etdi ki, o, bunu ömrünün sonuna qədər unutmayacaq.
Sonra özümə baxıram və birdən paltarım dəyişməyə başlayır. Knikerbokerlərim yenidən gündəlik mavi şalvarıma keçəndə və yun corabların cızılması dayananda hər şeyi yavaş hərəkətdə görürəm. Ayaqqabılarım ferma üçün iş ayaqqabılarıma qayıdır və indi yüngül yay köynəyi geyinirəm. Birdən yuxarıdan və elə arxadan yüksək səs eşidirəm. Dərhal başa düşdüm ki, auditoriyada nəhəng taxta xaçı bu istiqamətdə görmüşdüm. Səs böyük və yüksək idi, lakin xoşagəlməz deyildi və təntənəli şəkildə "İndi növbə sənindir!"