თავდაპირველად გამოქვეყნდა პარასკევს, 22 წლის 2010 ოქტომბერს, 5:51 საათზე გერმანულად www.letztercountdown.org
თუ მსურს ჩემი პატარა საშინაო ჯგუფის წევრებს ავუხსნა რაღაც ბიბლიის თემასთან დაკავშირებით, რომელიც შორს არის წარსულში, მე ხშირად ვურჩევ მათ, რომ არ წავიკითხოთ ტექსტები პაუზების გარეშე. ჩვენ უნდა გავაკეთოთ შესვენება იქ აღწერილი პიროვნებების დროის, კულტურისა და სიტუაციის დასაფიქრებლად. ჩვენ უშუალოდ მოთამაშეების პოზიციაზე უნდა დავაყენოთ და ყველაფერს ისე დავაკვირდეთ, თითქოს დროში მოგზაურობა გვქონდეს და უშუალოდ ვიქნებოდით მონაწილე გმირების ადგილზე. ვინც ამას ვერ გააკეთებს, ყოველთვის უჭირს ბიბლიის ტექსტების გაგება, რომლებიც დაიწერა 3500-2000 წლის წინ. უძველესი ტექსტების კითხვის ამ ცუდი ხერხის და პრობლემის გამო, რომ ჩვენ ჩამოყალიბებულნი ვართ ჩვენივე ტრადიციებისა და აზროვნების გზების მიხედვით, ინტერპრეტაციის შეცდომები ჩნდება, რაც ბუნდოვანს ხდის ჩვენს ხედვას ჭეშმარიტების შესახებ.
თუ გვინდა გადავწყვიტოთ პასექთან დაკავშირებით წამოჭრილი საკითხები პირველი ნაწილი საქართველოს ჯვრის ჩრდილებიჩვენ უნდა გავაკეთოთ ზუსტად ის, რაც ახლა ავხსენი. ჩვენ დროში უნდა გადავიტანოთ იმ კულტურაში, რომელსაც ჯერ კიდევ ახსოვს, როგორ უნდა აღენიშნათ პასექი. ქრისტიანობის მკვლევარები, როგორც ჩანს, ვარაუდობენ, რომ ჩვენ უკვე საკმარისად შორს გადავიტანეთ საკუთარი თავი დროში, თუ ჩვენ ვასრულებთ გონებრივ მოგზაურობას იესოს დროში, ჩვენს დრომდე დაახლოებით 2000 წლით ადრე. ისინი აღიარებენ, რომ „აქ გვაქვს კიდევ ერთი შემთხვევა, როდესაც ჩვენი დღევანდელი იგნორირება ძველი ებრაული ჩვეულებების შესახებ, როგორც ჩანს, არის იმის მიზეზი, რომ ნათლად ვერ შევთანხმდებით იოანესა და სინოპტიკოსების ერთი შეხედვით ურთიერთსაწინააღმდეგო განცხადებებს“. {ადვენტისტური ბიბლიის კომენტარი, ტომი 5, გვ. 537, ინგლისური გამოცემა}
მაგრამ ეს - როგორც ახლა გაჩვენებთ - საკმაოდ შორს არ არის. ჩვენ მეტი ძალისხმევა გვჭირდება გონებრივად და კიდევ 1500 წლით დავბრუნდეთ პასექის სათავეებში, იმ დროში, როდესაც ის უფლის მიერ იყო დაწესებული და ჩვენ უნდა ჩავცუროთ მას, ვინც პირდაპირ იეჰოვასგან მიიღო მითითებები. უნდა ჩავიცვათ...
მოსეს ფეხსაცმელი
ჩვენი მეცნიერების გულწრფელი განცხადების წაკითხვისას - რომ ძველი ებრაული პრაქტიკის დღევანდელი იგნორირება გვიშლის ხელს გავიგოთ რა მოხდა მაშინ 31 წელს, პირველ რიგში უნდა ვაღიაროთ, რომ ჩვენი უფლის უმაღლესი ინტერესი არის ის, რომ ჩვენ სრულად გავიგოთ რა მოხდა იმ დროს, რათა შევძლოთ ცრუ მასწავლებლების თავდასხმების წინაშე. ჩვენი უცოდინრობის უარყოფა შემდეგი სიტყვებით: „ჩვენ უბრალოდ არ ვიცით, ასე რომ, ეს არ არის მნიშვნელოვანი ჩვენი ხსნისთვის“, როგორც ეს ჩვენი BRI-ის კომენტატორებმა გადატანითი მნიშვნელობით დაწერეს უცოდინრობის დეკლარაციის ბოლოს, არის სამარცხვინო მცდელობა დაფარონ პრობლემების გადაჭრის უუნარობა სულიწმიდის ხელმძღვანელობით. ეს ძალზე სევდიანი და საეჭვო აზროვნებაა ღვთის აღიარებული ხალხისთვის, რომელიც უნდა ეცადოს უსაზღვრო დეტალებამდე იცოდეს რა მოხდა მაცხოვრის ჯვარცმისას და შეესაბამებოდეს ბიბლიურ ტიპებს, მით უმეტეს, რომ ღვთის მაცნე მოგვცეს, რომელიც დაგვეხმარება უამრავი ინფორმაციისა და რჩევით ჭეშმარიტების პოვნაში!
მაგრამ ღმერთმა თავისი განგებულებით უკვე იცოდა დროის შექმნამდე, რომ ერთ მშვენიერ დღეს პასექის დღესასწაულთან დაკავშირებით პრობლემა შეგვექმნებოდა და ამიტომაც ვხვდებით ბიბლიაში მრავალ ცნობას, რომ ერთად აღებული მშვენივრად განმარტავს, როგორ წარიმართა პასექის დღესასწაულის ზუსტი მიმდინარეობა. ბიბლიურ ანგარიშში შედის პერსონაჟი, რომელმაც, ისევე როგორც ჩვენ, არაფერი იცოდა იმის შესახებ, თუ როგორ იქნებოდა პასექის დღესასწაული და რომელიც ასევე დაინტერესებული იყო მისი შენარჩუნებით ზუსტად ისე, როგორც უფალს სურდა. ის იყო ბიბლიის პირველი ავტორი მოსე.
ისიც ჩვენნაირი ფეხსაცმელებით იყო. ის სრულ იგნორირებაში იყო ებრაული პრაქტიკის თვალსაზრისით. შესაძლოა ზოგიერთმა თქვენგანმა იკითხოს: „რატომ? ის ებრაელი იყო, არა? მას არ უნდა სცოდნოდა, როგორ მოექცნენ ებრაელები ამ ყველაფერს?” თუ ასე ფიქრობთ, თქვენ არ გაჩერებულხართ ფიქრისთვის, რაზეც ადრე ვისაუბრე. „ვინ იყო მოსე, მართლა?“, ან სულაც... „ვინ იყო მოსე იმ დროს, როდესაც მან მიიღო ღვთის მითითებები ეგვიპტის მეათე ჭირის დროს გამოსვლის ზუსტი მიმდინარეობის შესახებ? ეს უნდა იყოს ის საკითხები, რომლებიც უნდა გვაწუხებდეს, თუ გვსურს ჩავუვარდეთ მას, ვინც მიიღო ეს პირველი პასექის მითითებები იეჰოვასგან.
მოსე იყო ებრაელი მონების ვაჟი და დაიბადა დაახლოებით 80 წლით ადრე ეგვიპტეში ისრაელის მონობის 215 წლის გასვლამდე. ამჟამინდელი სახელმწიფო კანონის თანახმად, მას სავარაუდოდ ორმაგი მოქალაქეობა ექნებოდა: ისრაელელი და ეგვიპტური. შემდეგი კითხვა, რომელიც საკუთარ თავს უნდა დავუსვათ არის ის, რომელ კულტურაში აღიზარდა მოსე? ჩვენ ყველამ ვიცით, რომ ის იყო დამალული კალათაში, რათა თავი დააღწიოს ეგვიპტელების დევნას, რომლებსაც ფარაონის ბრძანებით სურდათ მოეკლათ ორ წლამდე ასაკის ყველა ბავშვი. მაგრამ ღმერთმა თავისი სიბრძნით გაატარა კალათა მონების პატარა ვაჟთან ერთად ნილოსის ნაპირებთან, რომ იგი ფარაონის ერთ-ერთმა ქალიშვილმა შენიშნა და პატარა ბიჭი გადაარჩინა. იმის გამო, რომ მან ვერ შეძლო ბავშვის გამოკვება, გაგზავნა ებრაელი ქალი და ღმერთმა მოიყვანა, რომ ეს იყო თავად მოსეს დედა, რომელსაც აძლევდა შვილს ძუძუთი გამოკვება. როდესაც ბავშვი ძუძუთი მოკვეთეს, იგი ფარაონის ასულს გადაეცა და "მისი შვილი" გახდა. ამ ყველაფრის წაკითხვა შეგიძლიათ გამოსვლა 2:1-10-ში.
სად გაიზარდა მოსე? რა კულტურებმა მოახდინა გავლენა მასზე? ჯერ ერთი, აშკარაა, რომ მოსეს, როგორც ფარაონის ასულისა და ფარაონის შვილიშვილს, ეგვიპტელი მეცნიერების მიერ სასახლეში შესანიშნავი განათლება უნდა მიეღო. მისი ძირითადი ჩამოყალიბება მოხდა ეგვიპტური კულტურის მეშვეობით და, როგორც ვიცით, ეს იყო პოლიტიკურ-რელიგიური სისტემა, რომელსაც ახასიათებდა მზის თაყვანისცემა და ცოცხალი ადამიანის, როგორც ღმერთის, ფარაონის თაყვანისცემა.
მაგრამ ბევრი ხედავს შემდეგ მუხლებში, რომ მოსე ასევე ჩამოყალიბდა მისმა ბიოლოგიურმა დედამ და მათმა გარემომ, რადგან ის გაბრაზდა ეგვიპტელზე, რომელიც სცემდა ებრაელ მონას და მოკლა იგი (გამოსვლა 2:11-12). ეს იმაზე მეტყველებს, რომ ის თანაუგრძნობდა ებრაელ მონებს და რომ მისმა დედამ გავლენა მოახდინა მასზე. ახლა კი, ბევრი ადამიანი უშვებს შეცდომას და თვლის, რომ მოსემ ისრაელების რიტუალები და რელიგიის სპეციფიკური თვისებები მისი ბიოლოგიური ოჯახიდან ისწავლა. ამიტომ მათ მიაჩნიათ, რომ მოსემაც ესმოდა, მაგალითად, შაბათი და რომ ისრაელებს უბრალოდ არ შეეძლოთ შაბათის დაცვა, რადგან ეგვიპტელებმა აკრძალეს. ისინი ვარაუდობენ, რომ ებრაელებს შეეძლოთ შეინარჩუნონ მთელი თავიანთი რელიგიური და კულტურული ცოდნა. თუმცა, არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ თავად მოსე იყო ბიბლიის პირველი დამწერი და მანამდე ისრაელთა კულტურული და რელიგიური მემკვიდრეობის შესახებ არანაირი ჩანაწერი არ ყოფილა!
ჩვენთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი და ფუნდამენტური საკითხია, რომელი კალენდარი გაიგო მოსემ? როგორ გაიგო დღის დასაწყისი, როგორი იყო მისთვის თვის დასაწყისი და როგორ გაიგო წლის დასაწყისი? მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ჩვენ შევძლებთ ამ კითხვების გადაჭრას, ჩვენ შეგვიძლია გავიგოთ, რისი თქმა სურდა ღმერთს მოსეს, როდესაც მან ესაუბრა მას გამოსვლაში, მე-12 თავში და დაიწყო პასექის ტიპის სწავლება, კერძოდ ეგვიპტიდან გასვლის რიტუალური პროცესების თანმიმდევრობა, რომელიც ჩვენ უკვე განვიხილეთ "ჯვრის ჩრდილების" პირველ ნაწილში.
მხოლოდ თუ ჩავთვლით ამას ჩვენს განხილვაში, გამოვიტანთ სწორ დასკვნებს. მაგრამ თუ ამ კითხვებს უპასუხოდ დავტოვებთ და შემდგომი გამოკვლევის გარეშე ვივარაუდებთ, რომ მოსემ, როგორც ისრაელელმა, მიიღო ღვთის მითითებები ძველი ებრაული კალენდრის სრული გაგებით, მივალთ ორი პასექის პრობლემის დამაბნეველ წინააღმდეგობებამდე.
ბევრს სჯერა, რომ მოსეს ესმოდა ორივე კალენდარული სისტემა (ებრაული და ეგვიპტური) და ამიტომ ღმერთი ელაპარაკებოდა მას გამოსვლაში ისრაელის დროის ზომების გამოყენებით. მაგრამ როგორც დავინახავთ, ეს ფუნდამენტურად მცდარი ვარაუდია, რადგან არ ითვალისწინებს, რომ ებრაელები უკვე 350 წელი ცხოვრობდნენ ეგვიპტელების, მათი ფეოდალების მიწაზე, როცა მოსე დაიბადა. როდესაც ღმერთი მოსეს ელაპარაკა, ისრაელების ერსა და კულტურაზე ყველაზე სასტიკი მონობის 215 წელიც კი გაიარა. ამ პირობებში ვერც ერთი ერი ვერ შეინარჩუნებდა თავის კულტურას. და ეს, რა თქმა უნდა, კიდევ უფრო უარესი იყო ხალხისთვის, რომელსაც არ გააჩნდა თავისი კულტურის წერილობითი ჩანაწერები და მხოლოდ სალაპარაკო სიტყვით შეეძლო თაობიდან თაობას გადაეცა თავისი ცოდნა. 215 წლის განმავლობაში ისინი იძულებით მსახურობდნენ იმ სამუშაო საათებში, რომლებიც ეგვიპტელებმა დაადგინეს მათთვის კალენდრის მიხედვით. ისრაელებმა ააგეს პირამიდები კულტისა და მზის თაყვანისმცემელთა ღმერთებისთვის - შენობები, რომლებიც დღესაც გვაოცებს. ისინი მხოლოდ ეგვიპტურ კულტურასთან არ იყო გადაჯაჭვული. როდესაც ისინი ემსახურებოდნენ ეგვიპტელებს როგორც მონები, ისინი იძულებულნი გახდნენ უარი ეთქვათ ყველა რელიგიური მსახურების შესახებ და მთლიანად მოერგებოდნენ ეგვიპტელებს. ეგვიპტური კულტურა, ისევე როგორც მზის თაყვანისმცემელი ყველა კულტურა, იყო წმინდა დესპოტური კულტურა და დანიელის ქანდაკება გვიჩვენებს, რომ ყველა ეს კულტურა გადასცემს თავის ძირითად დოქტრინას ერთი ეპოქიდან მეორეზე და სწორედ ამიტომ ბაბილონის მზის თაყვანისცემა კვლავ ინარჩუნებს თავის "დამალულ" ადგილს პაპის სისტემაში.
ისრაელის შაბათი შემოქმედი ღმერთის თაყვანისცემის განკარგულებით გაუქმდა და შეცვალა მზის დღე (კვირა), მზის ღმერთის თაყვანისცემა. მონა არ ირჩევს იმ დღეს, როცა ისვენებს; ეს მას ავალდებულებდა, თუკი ერთ დღესაც დასვენების უფლებას მისცემდა. მონა არ ირჩევს როდის იწყება მისი დღე; ეს მას ავალდებულებს და მონა არ განსაზღვრავს თვეების ან წლების დასაწყისს. ისინი მისთვის განსაზღვრულია მისი ფეოდალის მიერ. მონა არ სწავლობს თავისი ხალხის სკოლაში, მაგრამ სწავლობს მონური შრომისთვის მისი ფეოდალის „სკოლებში“, ყოველ შემთხვევაში, იღბლიანები, რომლებსაც არ უხდებოდათ მხოლოდ აგურის დარტყმა. მონობა არის მდგომარეობა, როდესაც ადამიანი ძალით კარგავს თავის ავტონომიას და თავისუფალ ნებას.
დღესაც, ელიტარული კრიმინალების მცირე ჯგუფი, რომელიც აკონტროლებს მთელ ფულს მსოფლიოში, ახალ დამონებას ამზადებს. ამჯერად არა მხოლოდ მცირე უმცირესობისთვის, არამედ მთელი კაცობრიობისთვის. მათ სურთ აიძულონ მთელი კაცობრიობა, შეინარჩუნოს მზის თაყვანისმცემელი რელიგია, როგორც ამას დიდი ხნის წინ აკეთებდნენ ეგვიპტეში ისრაელიანებთან. ამ ვითარებაში, არ არის ადგილი თქვენი საკუთარი კალენდრისთვის ან სპეციალური დასვენების დღე, როგორიცაა შაბათი. რამდენიმე წლის მონობის შემდეგ ისრაელებმა ალბათ უკვე დაიწყეს სპეციალური კალენდრის „დავიწყება“ და დაემორჩილნენ მმართველი ძალის სამხედრო ზეწოლას. თუმცა, ღმერთი გვაძლევს გარანტიას, როგორც დღეს სულიერ ისრაელს, რომ ის პირადად ჩაერევა, რათა ეს აღარ განმეორდეს, მაგრამ ჩვენ უნდა ვიყოთ და ერთგულები ვიყოთ ისეთი ძლიერი ზეწოლის ქვეშ, როგორიც ოდესმე ყოფილა კაცობრიობის ისტორიაში.
ასე რომ, თუნდაც მოსე ორი კულტურის გავლენის ქვეშ ყოფილიყო, მან ვერასოდეს ისწავლა იეჰოვას ჭეშმარიტი შემოქმედების კალენდარი. ის იმყოფებოდა ორი კულტურის გავლენის ქვეშ, რომლებმაც არ იცოდნენ ჭეშმარიტი შექმნის კალენდრის შესახებ. პირველი კულტურა იყო ეგვიპტელები, რომლებიც ინახავდნენ მთვარის-მზის-ვარსკვლავური ბუნების განსაკუთრებულ ჰიბრიდულ კალენდარს, ხოლო მეორე იყო მისი ბიოლოგიური მშობლების კულტურა, რომლებმაც დაივიწყეს შექმნის კალენდარი. ამგვარად, როდესაც ღმერთი ელაპარაკა მოსეს გამოსვლას 12-ში, მისთვის ისეთივე იყო, როგორც ჩვენთვის: ის იყო ”უცოდინარი ძველი ებრაული პრაქტიკის თვალსაზრისით" ორი თვალსაზრისით:
- მან არ იცოდა ნამდვილი შემოქმედების კალენდარი და არასოდეს უსწავლებიათ.
- მან არ იცოდა ებრაული დღესასწაულები, რადგან ისინი ჯერ კიდევ არ იყო დაწესებული ღმერთის მიერ.
ერთადერთი განსაკუთრებული დღე, რომელიც ღმერთმა დიდი ხნით ადრე დააწესა შემოქმედებით, იყო შაბათი, რომელიც მეშვიდე დღეს მეორდებოდა და ისიც კი იყო დამარხული მონობის დროს. ეგვიპტიდან გამოსვლამდე ებრაული დღესასწაულები თავისი ტიპებით არც კი იყო დადგენილი. შაბათი არსებობდა ადამის შექმნიდან 2500 წლის შემდეგ და მას იცავდნენ პატრიარქები, როგორიცაა ნოე და აბრაამი, მაგრამ ისრაელის კულტურამ მონობის დაწყებიდან 215 წლის შემდეგ, ალბათ, მხოლოდ იცოდა, რომ ოდესღაც იყო რაღაც „განსაკუთრებული“, მაგრამ მათ შეწყვიტეს შაბათის დაცვა.
ამიტომ, ჩვენ შეიძლება დარწმუნებულად ვიგრძნოთ თავი მოსეს ადგილას, თუ ახლა შევეცდებით გავიგოთ, რა სურს ღმერთს აგვიხსნას გამოსვლაში, თავი 12. ჩვენ არაფერი ვიცით; ჩვენ არაფერი გვესმის ებრაული კულტურის შესახებ! ჩვენ მზად უნდა ვიყოთ ვიფიქროთ ისე, როგორც მოსეს იფიქრებდა, როდესაც მან მიიღო მითითებები პასექის ტიპის შესახებ. ჩვენ უნდა ჩავიცვათ მოსეს ფეხსაცმელი, რომელსაც ესმოდა მხოლოდ ერთი კალენდარი და ეს იყო ეგვიპტური!
მესამე კალენდარი
მოგვწონს თუ არა, თუ მოსეს ფეხსაცმლის ჩაცმა გვინდა, მესამე კალენდრის ძირითადი მახასიათებლები უნდა ვისწავლოთ: ძველი ეგვიპტური კალენდარი, რომელიც იმ დროს მოსეს ამჟამინდელი და მოქმედი კალენდარი იყო.
მაგრამ არ ინერვიულო! ჩემი მკითხველების ტვინი უკვე გაწვრთნილი აქვს სხვადასხვა კალენდარულ სისტემაში აზროვნებას, ამიტომ არც ისე რთული იქნება თქვენთვის ამ აშკარად საკმაოდ რთული ეგვიპტური კალენდრის გაგება. საკითხს იმით შემოვიფარგლები, რაც ჩვენთვის მნიშვნელოვანია. საბედნიეროდ, იეროგლიფები გაშიფრულია როზეტას ქვის მიერ, რომელიც საოცრად იქნა ნაპოვნი, ამდენი ძველი ეგვიპტური ნაწერი შთამბეჭდავ პირამიდებსა და სამარხებში ცხადყოფს დღეს, თუ როგორ ესმოდათ ეგვიპტელებს მათი კალენდარი. სინამდვილეში, ჩვენ ვიცით ამ კალენდრის შესახებ ბევრად მეტი, ვიდრე ღმერთის შექმნის კალენდარი. ვინც ეძებს ინტერნეტს შესაბამისი ტერმინებით, იპოვის ბევრ ვებსაიტს, რომლებიც ეხება ამ კალენდარს.
1. ძველი ეგვიპტური დღეები მზის ამოსვლისთანავე იწყებოდა. მზე იყო მათი უზენაესი ღმერთი (შუქის მატარებლის მამა, ლუციფერი). ასე რომ, როდესაც დილით პირველი გარიჟრაჟი გამოჩნდა, მზემ რამ დაიწყო მეფობა. თუმცა, მზე რომ მთლიანად ჩასულიყო, მათთვის საშინელი დრო დაიწყო. ღამე იყო შიშისა და შიშის დრო, რადგან მათი ღმერთი „დასძინებოდა“. მსგავსი განცხადებები მესმის მთვარის შაბათის დოქტრინის მომხრეებისგან, რომლებიც ამბობენ, რომ ებრაული დღე დილით ადრე იწყებოდა და არა მზის ჩასვლისას. ამრიგად, ისინი არღვევენ ბიბლიას და იძენენ მიმდევრებს ეჭვისა და გაურკვევლობის ჩათესვით. საინტერესოა, როგორ იყენებენ ძველ ეგვიპტურ აზროვნებას თავიანთი წარმართული თაყვანისცემის რეკლამირებისთვის იმ ადვენტისტებისთვის, რომლებიც საკმარისად არ სწავლობენ ლოცვით და არ აქვთ საშუალება ამ „სადუკეველთა საფუვრის“ წინააღმდეგ. საბოლოოდ ისინი მთლიანად კონტროლდებიან მათ მიერ.
იდეა, რომ დღე მზის ამოსვლისთანავე იწყებოდა, უკვე დაინერგა კაცობრიობის ისტორიის დასაწყისში, როდესაც სატანას სურდა დაეყენებინა თავისი სავარაუდო მამა, მზე, იმ მდგომარეობაში, რომელიც ეკუთვნის მხოლოდ შემოქმედ ღმერთს, რომელმაც ნამდვილად დაიწყო ქმნილება სიბნელეში (ღამით), როდესაც არ იყო ნათელი. „იყოს სინათლე“ იყო შექმნის პირველი მოქმედება და ეს სიტყვები ითქვა ღამით, როცა სინათლე არ იყო. მხოლოდ მზის თაყვანისმცემლებს ესმით ღამისთევა, როგორც შუალედური მდგომარეობა, რომელიც რეალურად არ არსებობს და ეს იწვევს მათ შფოთვასა და დისკომფორტს. ასე რომ, ისინი ცდილობენ გააფუჭონ ის დრო, როდესაც იესო ყველაზე მეტ საათს ატარებდა მამასთან დაკავშირებულ ლოცვაში, ემზადებოდა ყურებითა და ლოცვით მეორე დღის სამუშაოსთვის - ან თუნდაც იმ დროს, როდესაც მან დაიწყო თავისი ვნება გეთსიმანიის ბაღში, სადაც მან შესაძლებელი გახადა, რომ ყველა ჩვენი ცოდვა დაემხო მასზე და არაერთხელ აფრთხილებდა მოწაფეებს, როგორც ფხიზლად, მაგრამ არ უნდა დაემხოთ. შუალედური მდგომარეობა”. ეს არის ასე, რომ ჩვენ შეგვიძლია დავიჯეროთ მათი „შექმნის ამბავი“ დილიდან დაწყებული დღით, რომელიც დიამეტრალურად ეწინააღმდეგება ბიბლიურ ცნობას, „და საღამო და დილა იყო პირველი დღე“. სატანა ყოველთვის ცდილობს დაბნეულობის შექმნას მისი თანამსახურების მეშვეობით, მაგრამ ჩვენ ყოველთვის აღმოვაჩენთ მის ხრიკებს, როდესაც ვსწავლობთ ძველ ბაბილონურ რელიგიებს და მათ შტოებს, როგორიცაა ეგვიპტური მზის თაყვანისცემა.
თუ ვინმეს სურს გვითხრას, რომ ებრაელებმა გაიგეს დღის დასაწყისი გამთენიისას, და რომ ჩვენ უნდა დავეთანხმოთ ამას, მას სურს შეგვიყვანოს შექმნის კალენდრის არასწორი ინტერპრეტაციის ხაფანგში, რათა გამოვიტანოთ მცდარი დასკვნები, რაც საბოლოოდ გვაიძულებს შევინარჩუნოთ წარმართული პრაქტიკა და დავარღვევთ ღვთის მცნებებს. ზოგი თვლის, რომ სარწმუნოების განსხვავებული სისტემა იარსებებს სამოთხეში და რომ მთვარის შაბათის მცველები იქ იცხოვრებენ სრულყოფილ ჰარმონიაში მეშვიდე დღის ტრადიციული შაბათის მცველებთან. არა, ძმებო და დებო! იესომ ბიბლიაში ასჯერ გაგვაფრთხილა ცრუ მასწავლებლების თაღლითობისა და საფუვრის (ცრუ დოქტრინების) შესახებ. თუ ლექსი, რომელიც ამბობს, რომ თითოეული მხოლოდ მისი ცოდნის მიხედვით განიკითხება, უნდა გვესმოდეს, რომ ვინც სიმართლეს ეძებდა, გზას დაადგა და არასწორი დასკვნები გამოიტანა, ასევე გადარჩებოდა, სულაც არ იქნებოდა საჭირო თაღლითობის გაფრთხილება, რადგან ამ შემთხვევაში, ვინც მოტყუებული იყო, სამოთხეშიც იქნებოდა მხოლოდ შეცდომა. მაშინ ღმერთისა და ჭეშმარიტების ძიებაც კი არ იქნებოდა საჭირო, რადგან არ იქნებოდა განსხვავება მათ შორის, ვინც იპოვა „ნამდვილი ჭეშმარიტება“ და მათ, ვინც იპოვა „ცრუ სიმართლე“.
რამდენი "ჭეშმარიტება" არსებობს? საყოველთაო ეკლესიის მიხედვით, იმდენი ჭეშმარიტებაა, რამდენიც განსხვავებული რელიგია და სარწმუნოებაა. მართლაც, ისინი ახლა იკრიბებიან მსოფლიო ეკუმენურ მოძრაობაში, რათა ჩალასავით დაწვეს. შემოქმედის, მამა ღმერთის მხოლოდშობილი ძის, ბიბლიის განცხადებების თანახმად, არსებობს მხოლოდ ერთი ჭეშმარიტება: "მე ვარ გზა, ჭეშმარიტება და სიცოცხლე: არავინ მოვა მამასთან, თუ არა ჩემ მიერ." (იოანე 14: 6) ”ღმერთი სულია. და ვინც თაყვანს სცემს მას, სულითა და ჭეშმარიტებით უნდა თაყვანი სცენ მას. (იოანე 4:24). მთვარის შაბათი რომ ყოფილიყო ღვთის მეოთხე მცნების სწორი ინტერპრეტაცია, ყველა, ვინც „ჯიუტად“ იცავდა შაბათს ყოველ შვიდ დღეში, დაიკარგებოდა. თუ პირიქითაა, ღმერთმა შეიწყალოს ისინი, ვისაც სწამდა მთვარის შაბათის ტყუილი, შემოქმედი ღმერთის დღე შეცვალა სატანის დედის, მთვარის ქალღმერთის თაყვანისცემის დღით და ამით შეინარჩუნა წარმართული დასვენების დღე. ამიტომ ძალიან მნიშვნელოვანია ვიცოდეთ რა არის ჭეშმარიტება და ის ისე უნდა ვეძებოთ, თითქოს ეს იყოს სიცოცხლისა და სიკვდილის საკითხი. მართლაც, ეს ჩვენი მარადიული ცხოვრების საკითხია.
იესომ მოწაფეების კითხვაზე, თუ რა იქნება აღსასრულის ნიშნები, უპასუხა, რომ მათ ყურადღება არ მიაქციონ, რომ არავინ მოატყუოს მათ. ეს ნიშნავს, რომ ამ ბოლო დღეებში თაღლითობა განსაკუთრებით გავრცელდება. მაშასადამე, გამოიკვლიეთ ის, რაც ამ დღეებში მოგიტანთ! შეამოწმეთ ორიონის შეტყობინება, შეამოწმეთ მთვარის შაბათი! დაამტკიცეთ, რა არის მის არსში, იმ სწავლების შესაბამისად, რომელიც მიეცა ღვთის უკანასკნელ ეკლესიას ღვთის მოციქულის, ელენ ჯი უაიტის მეშვეობით! გამოიყენეთ თქვენი ბიბლია! შეამოწმეთ წინასწარმეტყველები, რომლებიც ბიბლიამ გამოგიგზავნათ და ილოცეთ, ილოცეთ, ილოცეთ, რომ სულიწმიდა მოგცეთ, რათა განასხვავოთ ტყუილი ერთადერთი არსებული და ერთადერთი რეალური ჭეშმარიტებისგან! არ შეიძლება არსებობდეს ორი განსხვავებული ჭეშმარიტება საკითხის შესახებ. სიტყვა „ჭეშმარიტება“ უკვე გამორიცხავს მას. არ არსებობს მრავლობითი სიმართლე! არ არსებობს "სიმართლე". არავის, ვინც თაღლითობის გზით დაარღვიოს ღვთის მცნებები, არ აქვს საბაბი, რადგან ისინი რომ სუფთა ჭურჭელი ყოფილიყვნენ, მიიღებდნენ სულიწმიდას, რათა მიიყვანდნენ ჭეშმარიტებაში. იესომ დაჰპირდა ამას. ვაქცევთ მას მატყუარა?
ვისაც სჯერა, რომ ებრაელმა ერმა მზის ამოსვლა დღის დასაწყისად მიიჩნია, სწორია მხოლოდ ეგვიპტეში მონობის 215 წლის პერიოდისთვის, როცა სხვა არჩევანი არ ჰქონდათ. მაგრამ ღმერთმა ეგვიპტიდან გამოსვლის შემდეგ მალევე აღადგინა ისრაელები დღის სწორი დასაწყისის შესახებ. ამის შესახებ მოგვიანებით. ძველი ეგვიპტური დღეები შეიძლება საკმაოდ დეტალურად იქნას შესწავლილი ძველი ეგვიპტური ფაქტები.
2. ძველი ეგვიპტური მთვარის თვის დასაწყისი ძალიან კარგად არის ახსნილი ვიკიპედია - ძველი ეგვიპტური მთვარის კალენდარი [ეს არის გერმანულად, ამიტომ გთხოვთ გამოიყენოთ ონლაინ თარჯიმანი]. მე შემოვიფარგლები შეჯამებით, რომელიც წარმოადგენს ძირითად განსხვავებებს ებრაულ კალენდართან მიმართებაში, როგორც ეს განისაზღვრა ჩრდილოვანი კვლევის პირველ ნაწილში. ძველ ეგვიპტეში, რომელიც მნიშვნელოვანი კულტურა იყო სხვადასხვა ათასწლეულების განმავლობაში, არსებობდა სხვადასხვა კალენდრის ტიპები, მათ შორის განსხვავება ადმინისტრაციულ კალენდარსა და რელიგიურ კალენდარს შორის. ეს ყველაფერი ტაძრის ჩანაწერებით გავიგეთ.
ჩვენ შეგვიძლია წავიკითხოთ ზემოხსენებულ ვებ-გვერდზე, რამდენი წლისაა სინამდვილეში ეს კალენდრები:
უძველესი დოკუმენტირებული ცნობები მთვარის კალენდრის მონაცემებზე გვხვდება დაახლოებით ძვ.წ 2350 წლიდან პირამიდის ტექსტებში. ასტრონომიული ჩანაწერების გამოყენება უკვე დადასტურებულია მეფე ვაჯის მიერ ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 2880 წელს.
მაშასადამე, დაახლოებით 800 წლით ადრე, სანამ მოსე იეჰოვასგან შემოქმედების კალენდარს მიიღებდა, ჩვენ გვაქვს მტკიცებულება, რომ ეგვიპტეში, მზის თაყვანისმცემელ ერში, გარკვეული სატანისტური კალენდარი არსებობდა.
მოდით წავიკითხოთ მეტი ამ მთვარის კალენდრის შესახებ:
დაახლოებით 70 წ. როდოსელმა ტყუპებმა აღწერა ძველი ეგვიპტური მთვარის კალენდარი, როგორც „განსაკუთრებული პრინციპი, რომელსაც ეგვიპტელები სხვა კულტურებისგან განსხვავებით არ იყენებენ თავიანთი წლის განსაზღვრისთვის.. მათთვის წმინდა დღესასწაულები მნიშვნელოვანია. მათი კალენდრები ამაზეა ორიენტირებული“. ტყუპების დეკლარაცია სწორად აჩვენებს ეგვიპტური მთვარის კალენდრების მითოლოგიურ როლს, რომელთა ცენტრალური ფუნქცია შემოიფარგლებოდა ზეციური დღესასწაულების დათარიღებით. ეგვიპტის ადმინისტრაციის კალენდარი მოქმედებდა როგორც წლის კალენდარი.
სამღვდელოებას ევალებოდა ზეციური დღესასწაულების განსაზღვრა. ეს გააკეთეს კომპეტენტურმა ასტრონომებმა, რომლებმაც ფესტივალის დღეები გამოაცხადეს "პროვოსტმა" ("ყველაზე დიდი დამკვირვებელთა") დაკვირვებებითა და გამოთვლებით. გამოცხადების შემდეგ ფაქტობრივი თარიღი აღინიშნა ადმინისტრაციის კალენდარში და ჩაიწერა ტაძრის დღიურში.
ტექსტიდან ვხედავთ, რომ ძველ ეგვიპტურ მთვარის კალენდარს არაფერი ჰქონდა საერთო წლების განსაზღვრასთან, არამედ „წმინდა“ ზეციური დღესასწაულების განსაზღვრასთან. ტერმინიდან „ზეციური დღესასწაულები“ უკვე ვხედავთ, რომ საუბარი იყო ზეციური სხეულების (მზისა და მთვარის) თაყვანისცემაზე, რაც არის კერპთაყვანისმცემლობა, ქმნილებათა თაყვანისცემა.
მაგრამ როგორ დაიწყო ძველი ეგვიპტელების ახალი მთვარის თვე?
სხვა ძველი ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებისგან განსხვავებით, მთვარის თვე არ დაიწყო ახალი მთვარედან მცირე ხნის შემდეგ პირველი ნახევარმთვარით (ახალი ნათება), არამედ მთვარის უხილავობის პირველი დღით გამთენიისას. პერიოდის ხანგრძლივობა ძველ (ბოლო კლება) და ახალ ნათებას (პირველი ნახევარმთვარის) შორის დამოკიდებულია ფაქტორებზე, მათ შორის დაკვირვების ადგილის გეოგრაფიულ მდებარეობაზე. ჩრდილოეთის ნახევარსფეროს სამხრეთ განედებში მთვარის უხილავობის ხანგრძლივობა უფრო მოკლეა, ვიდრე ჩრდილოეთ განედებში, რაც იწვევს მთვარის უფრო ხანგრძლივ დაკვირვების ფაზებს სამხრეთ რაიონებში ჩრდილოეთ რეგიონებთან შედარებით.
პირველ რიგში, ჩვენ ვაღიარებთ, რომ ძველი ეგვიპტელები, როგორც უკვე ავხსენით, დიდად იყვნენ დამოკიდებული მზის ამოსვლაზე. მაშასადამე, მათი მთვარის თვე დაწყებული ლოგიკურად არ იქნება დამოკიდებული მზის ჩასვლისას პირველი ნახევარმთვარის პირველ ხილვაზე, არამედ მის ანალოგიზე, გამთენიისას კლებადი მთვარის პირველ უხილავობაზე. ამრიგად, მაშინ, როცა ძველი ებრაელები თვეებს იწყებდნენ პირველი ნახევარმთვარის მიხედვით („ახალი შუქი“), ძველი ეგვიპტური მთვარის თვე ყოველთვის იწყებოდა ასტრონომიული ახალი მთვარით გამთენიისას, როდესაც აღარ ჩანდა „ძველი შუქი“.
ეს იწვევს ეგვიპტელებსა და ისრაელებს შორის მთვარის თვის დასაწყისის ცვლას, რაც გამოწვეულია ასტრონომიული ახალი მთვარის ხანგრძლივობის სხვაობით. უხილავობის დროის დიაპაზონი ამ უძველეს დროში, ყველა თვის განმავლობაში შეგიძლიათ ნახოთ ცხრილში, რომელიც მიმაგრებულია ვიკიპედიის სტატიაზე. ხანგრძლივობა არის დაახლოებით 30 - 33 საათი ჩვენთვის მნიშვნელოვან თვეებში (მარტი, აპრილი). ჩვენ დეტალურად დავუბრუნდებით ამ ცხრილს და განვსაზღვრავთ ძველი ეგვიპტის მთვარის თვის ზუსტ დასაწყისს და როგორ უკავშირდება ის ძველ ებრაულ გამოთვლას. ჩვენ მაინც გვინდა ჩავიცვათ მოსეს ფეხსაცმელი, რომელმაც ეს ყველაფერი გაიგო, როგორც მას ძველი ეგვიპტელები ასწავლიდნენ ფარაონის სასახლის სკოლაში.
3. ძველი ეგვიპტური წელი დამოკიდებული იყო ვარსკვლავზე (სირიუსზე) და ნილოსის წყალდიდობაზე. და ისინი უკვე იცნობდნენ 365-დღიან ციკლს, როგორც ჩვენ, მაგრამ მათ არ ჰქონდათ ნახტომი დღეები ან ნახტომი წელი. ეს გავრცელდა მოგვიანებით მესამე საუკუნეში ქრისტეს შობამდე.
At ვიკიპედია - ძველი ეგვიპტური წელი [გერმანულად, გთხოვთ, გამოიყენოთ Google თარჯიმანი] ამ თემაზე ვკითხულობთ:
ეგვიპტური კალენდარი იყო ბუნებაზე დაფუძნებული კალენდარი ვარსკვლავური ორიენტაციის მქონე.
წლის დასაწყისი ადრინდელი დროიდან განისაზღვრა ვარსკვლავი სირიუსის სპირალის აწევით და ნილოსის დატბორვით. მოგვიანებით შემოიღეს ადმინისტრაციული კალენდარიც, რომელიც ასევე დამოკიდებული იყო სირიუსზე, როგორც „მოხეტიალე წლის კალენდარი“. პტოლემე III-ის კალენდარული რეფორმა ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 237 წელს მოჰყვა ნახტომის დღეების შემოღებას ყოველ ოთხ წელიწადში ერთხელ, როგორც მეექვსე ჰერიუ-რენპეტის დღე, რომელიც დაემატა ჩვეულებრივ წელს. პტოლემე III-ის გარდაცვალების შემდეგ, ოფიციალურ ადმინისტრაციულ კალენდარში ამ დროისთვის დასრულდა ნახტომი წლის წესი. თუმცა, ეგვიპტური კალენდრის ორი ფორმა შემდგომშიც პარალელურად გამოიყენებოდა. ავგუსტუსი უნდა იყოს პირველი რომის იმპერატორი, ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 26 წელს, რომელმაც აღადგინა პტოლემე III-ის კალენდარული ფორმა იულიუსის კალენდრის მიხედვით.
ეგვიპტური კალენდრის საახალწლო დღე ადრეულ ხანებში იყო დაკავშირებული ნილოსის წყალდიდობასთან ქვედა ან ზემო ეგვიპტეში. სავარაუდო პერიოდები განიხილება, როგორც 4213-4186 ძვ. დამატებით კრიტერიუმად უნდა დავაკვირდეთ სირიუსის სამოცდაათდღიან უხილავობას, რომელიც ძველ ეგვიპტეში მუმიფიკაციის პერიოდად იყო არჩეული. ელეფანტინის დაკვირვების წერტილიდან გამომდინარე, ეს მოვლენა მოხდა მხოლოდ ძვ. ძველი ეგვიპტური ტექსტები აჩვენებს, რომ სამოცდაათდღიანი უხილავობა უკვე ცნობილი იყო მე-2783 დინასტიამდე და მემფისი შეიძლება გამოირიცხოს, როგორც მითითების წყარო.
ამ ძველ ეგვიპტურ კალენდარში ჩვენ კიდევ ერთხელ ვხედავთ ზეციური სხეულების ღმერთების თაყვანისცემას. დღე დამოკიდებული იყო მზის დაბადებაზე (მზის ამოსვლაზე). თვის დასაწყისი მიბმული იყო მთვარესთან და - როგორც მოგვიანებით უფრო ნათლად დავინახავთ - ეგვიპტელების ღმერთების შესახებ ლეგენდას, რომელიც დაკავშირებული იყო მათი ერთ-ერთი ღვთაების, ჰორუსის სიკვდილთან და აღდგომასთან. და წელი ვარსკვლავ სირიუსზე იყო დამოკიდებული.
ბევრ რელიგიაში არის სიმბოლო, რომელიც წარმოადგენს მზის, მთვარისა და ვარსკვლავის "სამებას".

ის ფაქტი, რომ ძველი ეგვიპტური მზის თაყვანისცემა დღესაც ხდება, აშკარაა პლანეტის უდიდეს მზის საათზე - წმ. პეტრეს მოედანი რომში, რომლის „საათის ისრი“ ორიგინალური ეგვიპტური ობელისკია... მოძებნეთ ინტერნეტში! თქვენ ასევე შეგიძლიათ იხილოთ რამდენიმე ფილმი YouTube-ზე, რომლებშიც ნაჩვენებია ვატიკანის მზის საათი მოქმედი და რომელიც საუკუნეების განმავლობაში მიუთითებს გარკვეულ თარიღზე 2012 წელს.

ალბათ ამაზე უფრო მეტს დავწერ შემდეგ კატეგორიაში მტრის ხაზების უკან.
თუ მოსეს ფეხსაცმელს ჩავიცვამთ, მივხვდებით, რომ ღმერთს მოსესთან პრობლემა უნდა ჰქონოდა - პრობლემა, რომელიც ბიბლიის ზედაპირული წაკითხვით სრულიად უგულებელვყავით. მოსემ და ტყვეობაში მყოფმა ისრაელიანებმა დაკარგეს ორიგინალური კულტურა. არ შეიძლება ვივარაუდოთ, რომ მოსე გაიგებდა ღმერთს, თუ მას ელაპარაკებოდა ებრაული კალენდრის ნომენკლატურაში, რადგან ეს მას არასოდეს უსწავლებიათ.
მაგრამ ღმერთი თავსატეხებით არ გველაპარაკება. მას სურს, რომ ჩვენ გავიგოთ იგი. ბევრი რამ, რასაც ღმერთი ეუბნება წინასწარმეტყველებს, იმალება სიმბოლოებში და გამოსახულებებშიც კი, მაგრამ როდესაც ღმერთმა დაიწყო მოსესთან საუბარი გამოსვლის მე-12 თავში, ეს არ ეხებოდა წინასწარმეტყველებებს, რომლებიც შემდგომ თაობებს უნდა გაეშიფრათ საუკუნეების ან ათასწლეულების შემდეგ; საუბარი იყო მკაფიო ინსტრუქციებზე, რადგან გამოცხადებიდან ათი დღის შემდეგ ბატკანი უკვე უნდა წაეღო, ხოლო კიდევ 4 დღის შემდეგ უნდა დაეკლა, რათა ისრაელებს შეეძლოთ გაექცნენ სიკვდილის იმ საშინელ ანგელოზს, რომელსაც უბრძანეს ყველა პირმშოს მოკვლა. მათ ზუსტად უნდა გაეგოთ, რომელ დღეს დაეხატათ კარის ბოძები ცხვრის სისხლით.
იმ მომენტში ღმერთს მოსეს რომ მოსესთვის მოეთხოვა, ჯერ გაეშიფრა, თუ რა სახისა და დროის მითითება და რომელ კალენდარულ სისტემაში ლაპარაკობდა ღმერთი, ეს ჭირი ალბათ ისრაელებს არ გადაუვლიდა, რადგან მოსე ჩავარდებოდა, რადგან მას არ ესმოდა ებრაული კალენდარი. ეს არის ბიბლიის პირველი თავი, სადაც ღმერთი იძლევა მკაფიო მითითებებს პასექის დროებთან დაკავშირებით და ეს იმ სიტუაციაში, რომელიც მოითხოვს ნათქვამის ნათელ გაგებას. ნებისმიერი გაუგებრობა საბედისწერო იქნებოდა და ეს ეხებოდა სიცოცხლეს ან სიკვდილს.
მოდით, კიდევ ერთხელ წავიკითხოთ იეჰოვას მითითებების რამდენიმე მუხლი და ამჯერად, მთლიანად ჩავიცვათ მოსეს ფეხსაცმელი:
ღვთის მარშის ბრძანებები
და ელაპარაკა უფალი მოსეს და აარონს ეგვიპტის ქვეყანაშიამბობდა, (გამოსვლა 12:1)
ყველა შემდეგი მუხლი, რომელსაც განვიხილავთ, უშუალოდ იეჰოვას პირიდან მოვიდა. ასე გაიგო ისინი მისმა მსახურმა მოსემ, რომელსაც არ ესმოდა დროის ზომები, როგორც ებრაული დრო, როგორც ჩვენ ადრე და არასწორად ვივარაუდეთ. მან არ იცოდა ებრაული შემოქმედების კალენდარი, ისევე როგორც ჩვენ არ ვიცით დღესდღეობით. მას ესმოდა ღვთისგან მიღებული სიტყვიერი ინფორმაცია მისი საცნობარო სისტემის შესაბამისად, ძველი ეგვიპტური კალენდარი.
თუმცა, ღმერთმა უკვე დაიწყო მოსეს გარკვეული განსხვავებების სწავლება, რათა ნელ-ნელა დაებრუნებინა შექმნის თავდაპირველ კალენდარს, რომელიც მან დააწესა. ღმერთმა ასწავლა მოსეს შექმნის კალენდარი და თუ ჩვენ გვესმის ეს გაკვეთილები მოსეს საცნობარო სისტემაში, ის ჩვენც გვასწავლის.
პირველი, ღმერთმა გამოაცხადა, რომ შექმნის კალენდარული თვის რიცხვი არ შეესაბამებოდა ამჟამინდელი ეგვიპტის კალენდარული თვის რიცხვს, რომელიც მოსეს მართებულად მიაჩნდა. ეგვიპტურ თვეებს ეწოდა "პესჯენეტი" და დანომრილი იყო 1-დან 12-მდე (X). როგორც ნილოსის და სირიუსის წყალდიდობამ განსაზღვრა პირველი ძველი ეგვიპტური თვე, და მოხეტიალე წლის კალენდარი ალბათ ჯერ კიდევ ძალაში იყო, რაც სირიუსმაც დაადგინა, მომენტი, როცა იეჰოვა მოსეს ესაუბრა, არც წლის ბოლო და არც პირველ ძველ ეგვიპტურ თვეში იყო. მოსესთვის შემდეგი განცხადება დიდი სიურპრიზი უნდა ყოფილიყო:
ამ თვეში [chôdesh = პირველი ნახევარმთვარე, ახალი შუქი] იქნება თქვენთვის თვეების დასაწყისი: იქნება თქვენთვის წლის პირველი თვე. (გამოსვლა 12:2)
ამ სიტყვებით ღმერთმა მოიხსენია პირველი ხილული FC მთვარე მარტის ბოლოს ან აპრილის დასაწყისში, დაახლოებით ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 1500 წელს და ამ მარტივი ფრაზით აუხსნა მოსეს ორი „სიახლე“ კალენდრის გაგებისთვის.
- ის პირველი ნახევარმთვარე მზის ჩასვლისას ახალი თვის ნიშანია.
- ზუსტად ამ თვეში უნდა იყოს დაწყებული პირველი თვე "ახალი" ებრაული კალენდრის მიხედვით. ყველა დანარჩენი თვე მასზე იყო დამოკიდებული.
ეს ადვილი გასაგებია - მოსესთვის და ჩვენთვისაც კი. და მაინც, ეს ძალიან უჩვეულო იყო მოსესთვის, რადგან მისთვის არ იყო „ნორმალური“ მზის ჩასვლის ყურება პირველი ნახევარმთვარის დროს და არც ეს იყო პირველი თვე, რადგან ის სრულიად განსხვავებულ კალენდარულ სისტემას იყო მიჩვეული. მნიშვნელოვანია გვესმოდეს, რომ ეს არ იყო ახსნილი მოსეს რომ რაღაც მომენტში დაემატება ნახტომი თვე, და უფრო მეტიც, დღის დასაწყისი ჯერ არ იყო აღდგენილი. ეს გაცილებით გვიან, ეგვიპტიდან გამოსვლის შემდეგ მოხდებოდა. ჩვენ არ უნდა წავიკითხოთ ტექსტში ის, რაც არ არის. მოსესთვის საკმარისად ძნელი იყო მონელება, რომ მას უნდა ესწავლა ყოველთვიური დათვლა და თვის დასაწყისის განსაზღვრის ახალი მეთოდი. მოსე კვლავ ამტკიცებდა თავის შეხედულებას, რომ დღეები მზის გამოჩენით იწყებოდა გამთენიისას და გრძელდებოდა მეორე დილამდე.
ახლა ჩვენ ვკითხულობთ იეჰოვას შემდეგ მითითებებს:
ელაპარაკე ისრაელის მთელ კრებას და უთხარი: ამ თვის მეათე დღეს წაიყვანენ თითო ბატკანი თავიანთი მამების სახლის მიხედვით, კრავი სახლისთვის: (გამოსვლა 12:3).
თქვენი ბატკანი უმანკო იყოს, პირველწლიან მამრი: ამოიღეთ იგი ცხვრებიდან ან თხებიდან და შეინახეთ სანამ იმავე თვის მეთოთხმეტე დღეს: და მოკლავს მას ისრაელის კრების მთელმა კრებულმა საღამოს. (გამოსვლა 12:5-6).
ამ ეტაპზე მსურს ვისაუბრო დროის განსხვავებების ცხრილზე "ძველი შუქის" და "ახალი შუქის" (FC მთვარე) პირველ არნახულობას შორის, რომელიც ადრე აღვნიშნე. ეს პატარა მაგიდა ზე ვიკიპედია - ძველი ეგვიპტური მთვარის კალენდარი გვეუბნება, რომ მემფისის რეგიონში მარტში 30 საათის სხვაობა იყო, ხოლო აპრილში 33 საათის სხვაობა მთვარის ამ ორ ფაზას შორის, რომლებიც ჩვენთვის საინტერესოა. ახლა ჩვენ უნდა ვცადოთ გაერკვნენ, რამდენ „თარიღის დღე“ ნიშნავს განსხვავებას, თუ შევადარებთ ორი კალენდარული სისტემის თვის სხვადასხვა დასაწყისს. ერთი შეხედვით, 30-33 საათი, როგორც ჩანს, მიუთითებს დროის სხვაობაზე ერთზე მეტ „თარიღის დღეს“ (24 საათი). მაგრამ მართლა ასეა?
ამის შესამოწმებლად, მე შევქმენი შემაჯამებელი ცხრილი, რომელიც გვიჩვენებს ურთიერთობას ორ თვეს შორის, ეგვიპტურსა და ისრაელს შორის.

ცხრილი გვიჩვენებს, რომ ეგვიპტის ახალი თვე უნდა დაწყებულიყო იმ დღის დილის მზის ამოსვლისთანავე, რომლის საღამოს ხილული გახდა პირველი ნახევარმთვარე, რომელიც ახლა ჩვენს საცნობარო სისტემაშია ნათქვამი. ეს შეესაბამება დროის სხვაობას 12 საათამდე, ან იმავე დღის დილა-საღამოს, ჩვენი დღის კონცეფციაში. თუმცა, ვიღაცამ შეიძლება ამტკიცებს, რომ დროის სხვაობა 30-დან 33 საათამდე ზოგიერთ შემთხვევაში შეიძლება ისე გადაიტანოს, რომ მოხდეს მთელი თარიღის დღის სხვაობა. ჯერ მეც ასე ვფიქრობდი, სანამ არ აღმოვაჩინე, რომ ეგვიპტური სამარხების წარწერები მთვარის დღეებზე უფრო მეტს მოგვითხრობს და ორ სპეციალური მთვარის დღეები, რომლებიც უკვე წარმოდგენილია ზემოთ მოცემულ სქემაში. ეს ამტკიცებს იმ ფაქტს, რომ მხოლოდ ნაჩვენები განმსაზღვრელი მოვლენების თანმიმდევრობა შეიძლება მოხდეს პრაქტიკაში. ვიკიპედიის იმავე სტატიაში ვკითხულობთ:
მთვარის თვის პირველი და მეორე დღე
ძველი ეგვიპტური მთვარის თვე ყოველთვის იწყებოდა მზის ამოსვლისთანავე, ისევე როგორც ძველი ეგვიპტური დღე. ჩვეულებრივ, უკანასკნელი „ძველი შუქის“ შემდეგ კლებადი მთვარის პირველი არნახვა დაეცა წინა დღის მეთორმეტე ღამის საათს. ისევე, როგორც მზის ღმერთი რა „განახლდა“ თავის უხილავ ღამეში, ძველ ეგვიპტურ მითოლოგიაში მთვარის თვის პირველი დღე სიმბოლოა „ჰორუსის განახლების დღეს“ შემდგომი „დაბადებით“, რომელიც იწყებოდა მთვარის თვის პირველი დღის პირველ ღამეს და სრულდებოდა მთვარის თვის მეორე დღის მზის ამოსვლისას.
ძველი სინათლის ბოლო ხილვა, როგორც წესი, ყოველთვის მთვარის თვის ბოლო დღეს იყო. კუბოს ტექსტებში, მთვარის თვის მეორე დღე ითვლება, როგორც "დღე, როცა მთვარე პატარაა“. [პირველი მცირე ნახევარმთვარე ასტრონომიული ახალი მთვარის შემდეგ.] პტოლემეოსის ტექსტი ხონსუს ტაძრიდან კარნაკში, აღწერს თვის პირველ ორ მთვარის დღეს, „მთვარის ჩასახვა არის უხილავობის დღეს და ის იბადება მთვარის თვის მეორე დღეს“. ძველი სამეფოს პირამიდული ტექსტებიდან ირკვევა, რომ მთვარის თვის მეორე დღე უკავშირდებოდა „მკვდარი მეფის ციურ ასვლას“, როგორც „მისი გამეფებისა და გამოჩენის დღე“: „თქვენი გარეგნობა ეკუთვნის მთვარის თვის მეორე დღეს“.
თუნდაც რელიგიური მიზეზების გამო, ორი მთვარის დღე ისე უნდა განთავსდეს არამხედველობის პირველი შემთხვევისას გამთენიისას და მეორეზე, გამთენიისას, პირველი ნახევარმთვარის დანახვა შეიძლებოდა. აქედან გამომდინარე, გამორიცხულია ზემოაღნიშნული დიაგრამის სხვაგვარად მოწყობის ყველა სხვა შესაძლებლობა. მხოლოდ ეს შესაძლებლობა იყო. ეს ქმნის განსხვავებას ნახევარი დღის განმავლობაში. ძველი ეგვიპტური თვე ყოველთვის იწყებოდა ებრაულზე ნახევარი დღით ადრე, იმავე დღის დილით, როდესაც საღამოს, ჩვენი დროის გაგებით, იწყებოდა ახალი ებრაული თვე.
მოსეს საცნობარო სისტემაში, იმ მომენტში, როდესაც ღმერთმა დაიწყო მასთან საუბარი, ძველი ეგვიპტური თვე უკვე ცოტა ადრე დაიწყო. უფრო სწორად, ის დაწყებული იყო იმ დღის დილიდან, როცა საღამოს იეჰოვამ მას პირველი ნახევარმთვარე აჩვენა. თუმცა, გავიხსენოთ: დღის დაწყება ღმერთს ჯერ არ გამოუსწორებია! ეს უნდა მოხდეს მოგვიანებით, ეგვიპტიდან გამოსვლის შემდეგ. ჩვენ ყველამ ვიცით ლევიანების 23:32-ის შესაბამისი ლექსი, რომ მათ უნდა ზეიმობდნენ შაბათს „საღამომდე“ და ჩვენ ამას ჭეშმარიტად ვუკავშირებთ შაბათის აღნიშვნის ხელახლა შემოღებას, რადგან ის ინახავდნენ ისრაელებს ეგვიპტეში ტყვეობამდე. მაგრამ ჩვენ არც ისე შორს მივსულვართ იეჰოვას „კალენდარულ კურსში“, როცა მოსემ ღვთისგან მითითებები მიიღო პასექის მომზადების ბრძანების შესახებ გამოსვლა მე-12-ში.
ამიტომ, იმ დროს მოსეს ჯერ კიდევ სჯეროდა, რომ დღე დილიდან იწყებოდა. იმან, რომ ღმერთმა მას საღამოს პირველი ნახევარმთვარე აჩვენა, დაადასტურა ის, რაც ეგვიპტელებს სწამდათ, კერძოდ, რომ „დღე“, როცა მას იეჰოვა ელაპარაკა, იყო თვის პირველი დღე. ეგვიპტელთათვის და მოსესთვის ეს პირველი დღე უკვე დილიდან იყო დაწყებული და მოსეს ჯერ არ მიუღია ინფორმაცია, რომ დღე საღამოს დაიწყებოდა. მას, რა თქმა უნდა, გაუკვირდა, რომ საღამოს თვის დასაწყისის დადგენის ახალი მეთოდი მიიღო, მაგრამ ვერც კი ხვდებოდა. რატომ ღმერთმა ასე ბრძანა.
რომელ დღეს უნდა გამოყოს მოსემ პასექის კრავი? თვის მეათე დღეს. და როდის დაიწყება ეს მეათე დღე მოსესთვის? მაინც დილით და არა საღამოს.
რომელ დღეს უნდა დაეკლა მოსე პასექის კრავი? თვის მეთოთხმეტე დღეს. და როდის დაიწყება ეს მეთოთხმეტე დღე მოსეს გაგებით? მაინც დილით და არა საღამოს.
როდის უნდა მიირთვათ პასექის ბატკანი? თვის მეთოთხმეტე დღის საღამოს. და ეს იყო მოსეს გონებით ჯერ კიდევ იმავე დღეს, როცა უნდა მოეკლა კრავი, და არა ახალი დღე.
ამიტომ, თუ იეჰოვა ელაპარაკა მოსეს და უთხრა:
და შეინარჩუნეთ იგი მანამ იმავე თვის მეთოთხმეტე დღეს: და ისრაელის კრების მთელი კრებული მოკლავს მას საღამოს. (გამოსვლა 12:6)
მაშასადამე, რომელ ებრაულ დღეს შემდეგ დღის დასაწყისის ხელახალი განსაზღვრა (რომელიც მოგვიანებით გაკეთდა) უნდა დაიკლას და მოამზადოს პასექის ბატკანი? და რომელ ებრაულ დღეს უნდა ეჭამა?
მსურს გთხოვოთ, ჯერ დაფიქრდეთ ამ კითხვებზე, სანამ გადაწყვეტას შეხედავთ!
...
თუ ახლა დავხატავთ ჩვენი ახალი აღმოჩენების დიაგრამას მოსეს დღის გაგებით ძველი ეგვიპტური დროის საცნობარო სისტემაში, აღმოვაჩენთ რაღაც მართლაც საოცარს:

ყველა ამჟამინდელი დოქტრინის საწინააღმდეგოდ, ჩვენ აღმოვაჩინეთ, რომ პასექისთვის მზადება უნდა განხორციელებულიყო არა ნისანის 14-ის საღამომდე, არამედ უკვე ნისანის 13-ის საღამომდე, რადგან ეს შეესაბამებოდა ძველ ეგვიპტურ თვის მე-14 დღეს (Pesdjenet-X 14). ასე ფიქრობდა მოსე და ესმოდა ღვთის მითითებებს მისი კალენდარული ცოდნის იმ ეტაპზე. ამრიგად, პასექისთვის მთელი მზადება წინ მიიწევს ზუსტად 24 საათის განმავლობაში.
დაბოლოს, პასექის უძველესი ტიპის სწორად გაშიფვრის შემდეგ, ახლა ჩვენ შეგვიძლია გავბედოთ პასექის დღესასწაულის შესახებ ჩვენი იდეების გამოსწორება. პირველ რიგში, ჩვენ ვამატებთ ანტიტიპის შესაბამის სამუშაო დღეებს, პასექის დღესასწაულს ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 31 წელს, როგორც ეს გავაკეთეთ ჩრდილების სერიის II ნაწილის დასაწყისში. და ჩვენ მივხვდებით, რომ ჩვენ მოვაგვარეთ ორი პრობლემა ერთდროულად:

პასუხი კითხვაზე, თუ რომელ სამუშაო დღეს ახ.წ. 31 წელს უნდა გამოეყო „ანტიტიპური პასექის კრავი“ იესო, მომდინარეობს ამ ახალი სქემის მარტივი წაკითხვით და არის: კვირა, 20 მაისი, ახ.წ. 31.
გავიხსენოთ წინა სტატია. საკმაოდ ადრე, ჩვენ აღმოვაჩინეთ დიდი პრობლემა ელენ უაითის ზოგიერთ განცხადებაში, სადაც მან შეადარა იესოს იერუსალიმში შესვლა ამ სამსხვერპლო კრავის გამოყოფას და იმავდროულად თქვა, რომ ეს იყო კვირა, როდესაც იესო შევიდა იერუსალიმში.
არასოდეს მის მიწიერ ცხოვრებაში იესოს არ დაუშვებია ასეთი ჩვენება. მან აშკარად იწინასწარმეტყველა შედეგი. ეს მას ჯვარზე მიიყვანდა. მაგრამ ამგვარად მისი მიზანი იყო საჯაროდ წარმოეჩინა თავი გამომსყიდველად. მას სურდა ყურადღების მიქცევა იმ მსხვერპლზე, რომელიც უნდა დაეგვირგვინებინა მისი მისია დაცემულ სამყაროში. როცა ხალხი იერუსალიმში პასექის აღსანიშნავად იკრიბებოდა, მან, ანტიტიპურმა კრავმა, ნებაყოფლობითი მოქმედებით გამოარჩია თავი, როგორც შესაწირავი. მისი ეკლესიისთვის საჭირო იქნებოდა ყველა მომდევნო საუკუნეში მისი სიკვდილი სამყაროს ცოდვებისთვის ღრმა ფიქრისა და შესწავლის საგნად აქციოს. მასთან დაკავშირებული ყველა ფაქტი ეჭვგარეშე უნდა გადამოწმდეს. აუცილებელი იყო, რომ ახლა ყველა ადამიანის თვალი მისკენ უნდა ყოფილიყო მიმართული; მოვლენები, რომლებიც წინ უძღოდა მის დიდ მსხვერპლს, ისეთი უნდა იყოს, რომ ყურადღება მიიპყრო თავად მსხვერპლზე. ისეთი დემონსტრირების შემდეგ, როგორიც იყო მისი იერუსალიმში შესვლისას, ყველა თვალი მიჰყვებოდა მის სწრაფ პროგრესს საბოლოო სცენამდე. {DA 571.2}
ეს იყო კვირის პირველ დღეს რომ ქრისტემ იერუსალიმში ტრიუმფალური შესვლა მოახდინა. {DA 569.3}
მაგრამ ეს არ შეესაბამებოდა მოძღვრებას იმის შესახებ, რომ პასექის ბატკანი უნდა დაკლულიყო პარასკევის საღამომდე, 14 ნისანამდე, რადგან მაშინ იესოს ანტიტიპური განცალკევება იერუსალიმში შესვლისას უნდა მომხდარიყო ორშაბათს, 10 ნისანს. შესრულებულია ნისანზე 14 (პარასკევი), მაგრამ ნისან 13-ზე (ხუთშაბათი). კვირა მშვენივრად ჯდება საერთო სურათში მხოლოდ ამ შემთხვევაში. იესო დაშორდა თავის ხალხს კვირის პირველ დღეს სწორი ანტიტიპური წესით, იმის ცოდნა, რომ ეს ტრიუმფალური შესვლა ნიშნავდა მის სასიკვდილო განაჩენს. ამიტომ წინა სტატიაში ნახსენები ელენ უაითის პრობლემა მშვენივრად მოგვარებულია!
ახლა ჩვენ გვესმის, რატომ არც ერთმა სინოპტიკურმა მახარებელმა, მათემ, მარკოსმა და ლუკამ, კონკრეტულად არ აღნიშნა, რომ იესომ და მისმა მოწაფეებმა რაიმე კონკრეტული რიტუალი გაატარეს 24 საათის განმავლობაში და დაკლავდნენ ან შეჭამეს მსხვერპლშეწირვის ბატკანი ერთი დღით ადრე ხალხის ან მღვდლების რწმენის საწინააღმდეგოდ. ლოგიკურად უნდა ვივარაუდოთ, რომ იესოს დროინდელ ებრაელებს ჯერ კიდევ ჰქონდათ ტიპების სწორი გაგება და ცერემონიები სუფთად დარჩა.
არის კიდევ ერთი შეკითხვა, რომელიც საკუთარ თავს უნდა დავუსვათ. რა იყო ის ანტიტიპი, რომელზეც მიუთითებდა პასექის ცხვრის დაკვლა და ჭამა? აქამდე, მოძღვრება ყოველთვის იყო, რომ პასექის კრავის დაკვლისა და ჭამის ანტიტიპი არის იესოს სიკვდილი ჯვარზე, დაახლოებით მეცხრე საათში. მაგრამ ეს არ შეესაბამება მოვლენების ამ ახალ მოწყობას. ამიტომ, ჩვენ უნდა გამოვასწოროთ პასექის მოვლენების ჩვენი ორიგინალური დიაგრამა ქრისტეს ტანჯვებსა და ქმედებებთან დაკავშირებით, როგორც ახლა გვესმის პროცესი.
ახლა ჩვენ ვხედავთ, რომელი საზეიმო რიტუალები შეესაბამება მართლაც ქრისტეს რეალურ ქმედებებსა და ტანჯვას:

სამი მოვლენა და მოქმედება ზუსტად თანხმდება:
1. იუდეველთა სააღდგომო ტრაპეზის ჭამა და იესოს პასექის ტრაპეზის ჭამა თავის მოწაფეებთან ერთად. მაშასადამე, პასექის კრავის ჭამის დრო პირდაპირ აღნიშნავს არა იესოს ჯვარზე სიკვდილს, არამედ სხვა მნიშვნელოვან მოვლენას: უფლის ვახშმის დაწესებულება. პასექის ცხვრის სხეული სიმბოლოა პური, ქრისტეს სხეული, რომელსაც მალე სწირავდნენ. და პასექის კრავის სისხლი სიმბოლოა ღვინო, იესოს სისხლი, რომელიც მალე უნდა დაღვრილიყო ჩვენთვის.
ამ მოსაზრებას კვლავ სრულად ადასტურებს ელენ უაითი. მე დავიწყე ჩრდილების სერიის II ნაწილი წინა სტატიაში მისგან შესაბამისი ციტატით, რათა მეჩვენებინა, თუ რამდენად სწრაფად ვათვალიერებთ ტექსტებს და არ გვესმის ისინი სწორად:
ეს ტიპები შესრულდა არა მხოლოდ მოვლენის, არამედ დროის მიხედვით. პირველი ებრაული თვის მეთოთხმეტე დღეს, ზუსტად იმ დღესა და თვეში, როდესაც თხუთმეტი საუკუნის მანძილზე კლავდნენ პასექის კრავს, ქრისტემ, როცა ჭამდა პასექი თავის მოწაფეებთან ერთად, დააწესა ეს დღესასწაული, რომელიც უნდა აღენიშნა მისი სიკვდილის აღსანიშნავად, როგორც „ღვთის კრავი, რომელიც ართმევს ქვეყნიერების ცოდვას“. იმავე ღამეს იგი ბოროტი ხელებით წაიყვანეს ჯვარზე ჯვარზე და მოსაკლავად. და როგორც ტალღის თაიგულის ანტიტიპი, ჩვენი უფალი აღდგა მკვდრეთით მესამე დღეს, „პირველი ნაყოფი მძინარეთა“, ნიმუში ყველა აღდგომილი სამართლიანისა, რომელთა „ბოროტი სხეული“ შეიცვლება და „მოდის როგორც მის დიდებულ სხეულს“. ლექსი 20; ფილიპელები 3:21.
ანალოგიურად, ის ტიპები, რომლებიც ეხება მეორე მოსვლას, უნდა შესრულდეს სიმბოლურ მსახურებაში მითითებულ დროს. {GC 399.3–4}
მან თქვა, რომ ეს იყო იმავე დღეს რომელზედაც 1500 წლის განმავლობაში კლავდნენ პასექის კრავს. რომელ კალენდარულ საცნობარო სისტემას იყენებს ის აქ? რა თქმა უნდა, არა ებრაელების. ის ჩვენთან საუბრობს და არა ებრაელებთან. აქ ის იყენებს დღეების ჩვენს გაგებას და იყენებს საკუთარ საცნობარო სისტემას. აუცილებლად ებრაული Nissan 14 დაიწყო ხუთშაბათს საღამოს და ბატკნები ხუთშაბათს ნაშუადღევს დაკლეს. ელენ ჯი უაითისთვის და ჩვენთვის ეს არის იმავე დღეს, და იესომ დააწესა უფლის ვახშამი ზუსტად ებრაული ნისანის 14-ის დასაწყისში. ყველაფერი ჰარმონიაშია!
2. პირველი ნაყოფის რქის ქნევა დაემთხვა იესოს აღდგომას კვირის პირველ დღეს. ელენ ჯი უაითმა ასევე დაადასტურა ამ ტიპის შესაბამისობა მის ანტიტიპთან წინა ციტატაში: და როგორც ტალღის თაიგულის ანტიტიპი, ჩვენი უფალი აღდგა მკვდრეთით მესამე დღეს, „პირველი ნაყოფი მძინარეთა“, ნიმუში ყველა აღდგომილი სამართლიანისა, რომელთა „ბოროტი სხეული“ შეიცვლება და „მოდის როგორც მის დიდებულ სხეულს“. ლექსი 20; ფილიპელები 3:21. {ჰიტები GC}
ამ გზით იესომ შეასრულა საკუთარი წინასწარმეტყველება, რადგან თქვა, რომ სამ დღეში შეძლებდა ტაძრის აღდგენას. მან ისაუბრა მისი სხეულის ტაძრის შესახებ:
და თქვა: ამან თქვა: მე შემიძლია დავანგრიო ღვთის ტაძარი და ავაშენო იგი სამ დღეში. (მათე XX: 26)
ებრაელთა დროის გაანგარიშება იყო ინკლუზიური. ანუ დღის მხოლოდ მცირე ნაწილსაც რომ შეეხო, მთელი დღე ითვლიდა. იესო ჯვარზე მოკვდა პარასკევს მეცხრე საათზე (დაახლოებით 15:00 საათზე). ეს იყო ნისანის 14, "დანგრეული" ტაძრის პირველი დღე. დედამიწაზე თავისი სამუშაოებიდან დასვენებულმა იესომ მთელი შაბათი, ნისანის 15, საფლავში გაატარა. სამყაროს შემოქმედმა კიდევ ერთხელ დაისვენა მეშვიდე დღეს შაბათს თავისი საქმიდან! ამჯერად ეს იყო „დიდი შაბათი“ (იოანე 19:31), რადგან უფუარობის დღესასწაულის პირველი დღის საზეიმო შაბათი ზუსტად მეშვიდე დღის შაბათს ემთხვეოდა. ეს იყო "დანგრეული" ტაძრის მეორე დღე. მაგრამ იესომ მაინც დაისვენა ნისანის 16-ის თითქმის მთელი ღამე დღის დადგომამდე. ის ადგა ყველაზე ბნელ საათში გათენებამდე. ეს იყო კვირის პირველი დღე (კვირა), როგორც ეს რამდენჯერმე იყო ნახსენები ბიბლიაში. და რადგან მეორე დღის ნაწილი შეეხო, ეს ნახევარი დღე ითვლებოდა "დანგრეული" ტაძრის მესამე დღედ.
ხშირად მეკითხებიან, რას ნიშნავს იესომ დახარჯა სამი დღის განმავლობაში მდე სამი ღამე დედამიწის გულში, როგორც იონა ვეშაპის მუცელში...
რადგან როგორც იონასი იყო სამი დღე და სამი ღამე ვეშაპის მუცელში; ასე იქნება ძე კაცისა სამი დღე და სამი ღამე დედამიწის გულში. (მათე 12:40)
გთხოვთ, ყურადღებით დააკვირდეთ ზემოთ მოცემულ დიაგრამას. ნისანის 14-ის ღამეს დაიწყო იესოს ტანჯვა. პასექის ტრაპეზის შემდეგ ის თავის მოწაფეებთან ერთად გეთსიმანიის ბაღში წავიდა და ყველა ჩვენი ცოდვა თავის თავზე აიღო. ეს მან წინასწარმეტყველურად შეადარა ვეშაპის მუცელში ყოფნას, რომელშიც იონა გამოეყო ღმერთთან ან ადამიანთან ყოველგვარი ზიარებისგან, გრძნობდა ცოდვის დიდ ტვირთს. გარკვეულწილად, იონა სიბნელეში იყო დაფარული ცოდვის ტვირთით. ასევე იესოც. ეს იყო პირველი ღამე დედამიწის გულში იესოსთვის. შემდეგ დადგა ნისანის 14-ის დღე. ღამის გამოცდებს მოჰყვა დღის გამოცდები, დარტყმები, დაცინვები - მაგრამ ყველაზე დიდი ტვირთი ჩვენი ცოდვები იყო. მან ჩვენთვის ყველაფერი გადაიტანა, ჯვარცმაც და სიკვდილიც. ეს იყო პირველი დღე დედამიწის გულში. შემდეგ იესო ფაქტიურად დაისვენა დედამიწის გულში საფლავში, მეორე ღამე (ღამე 2, ნისანი 15), მეორე დღე (დღე 2, ნისანი 15) და მეორე ღამე (ღამე 3, ნისანი 16), სანამ ის ადგა ნისანის 16-ის დილამდე. იესომ უთხრა მარიამ მაგდალინელს საფლავთან, როცა უკვე დღე იყო:
„არ შემეხო; რამეთუ ჯერ არ ავედი მამაჩემთან, არამედ წადი ჩემს ძმებთან და უთხარი მათ: ავდივარ მამაჩემთან და მამათქვენთან; და ჩემს ღმერთს და შენს ღმერთს“. (იოანე 20:17)
წინასწარმეტყველების სული გვიხსნის საუკუნეების სურვილი მე-790 გვერდზე:
და მარიამი მივიდა მოწაფეებთან სასიხარულო ცნობით.
იესომ უარი თქვა თავისი ხალხის პატივისცემაზე სანამ მას არ ჰქონდა გარანტია, რომ მისი მსხვერპლი მიიღეს მამამ. ის ავიდა ზეციურ სასამართლოებზე და თავად ღმერთისგან მოისმინა დარწმუნება, რომ მისი გამოსყიდვა ადამიანთა ცოდვებისთვის საკმაო იყო, რომ მისი სისხლით ყველამ მოიპოვა მარადიული სიცოცხლე. მამამ დაადასტურა ქრისტესთან დადებული შეთანხმება, რომ მიიღებდა მონანიებულ და მორჩილ კაცებს და შეიყვარებდა მათ ისევე, როგორც უყვარს თავისი ძე. ქრისტეს უნდა დაესრულებინა თავისი საქმე და შეასრულა თავისი აღთქმა, რომ „კაცი ოქროზე ძვირფასი გახადოს; ოფირის ოქროს სოლიც კი კაცი“. ისა. 13:12. მთელი ძალაუფლება ზეცაში და დედამიწაზე გადაეცა სიცოცხლის უფლისწულს და ის დაუბრუნდა თავის მიმდევრებს ცოდვის სამყაროში, რათა მიეცეს მათ თავისი ძალა და დიდება. {DA 790.2–3}
იესოს ტანჯვა არ დასრულებულა მანამ, სანამ ის ზეცად ამაღლდებოდა კვირის პირველი დღის დილით და კაცობრიობის ცოდვის მთელი ტვირთი ზეციურ საწმიდარში შეიტანა და საწმინდრის ფარდას დაასხურებდა. შემდეგ ის მზად იყო მიეღო დადასტურება მამისგან, რომ მისი სისხლი იყო მიღებული. ამგვარად, იგი განთავისუფლდა ცოდვის ტვირთისაგან და დარწმუნებული იყო, რომ მისი მისია წარმატებული იყო. გამოტოვებული მესამე დღე იყო იესოს ხანმოკლე ვიზიტი ზეციერ მამასთან, სანამ ის დედამიწაზე დაბრუნდებოდა, რათა კიდევ 40 დღე დარჩენილიყო მოწაფეებთან, სანამ საბოლოოდ არ ამაღლდებოდა ზეცაში, რათა შუამავლობა ყოფილიყო ჩვენთვის, როგორც ჩვენი მღვდელმთავარი მის მეორედ მოსვლამდე.
ბევრს აინტერესებს, რატომ უნდა განიწმინდოს ზეციური საკურთხეველი 1844 წლიდან. მათი აზრით, ის არასოდეს ყოფილა დაბინძურებული. ტიპებისა და ანტიტიპების ზუსტმა გაგებამ ახლა მიგვიყვანა იმის გაგებამდე, თუ როდის იყო ზუსტად ის მომენტი, როდესაც ზეციური საკურთხეველი დაბინძურებული იყო კაცობრიობის ყველა ცოდვით, წარსული თუ მომავალი: აღდგომიდან მალევე, იესომ თავად მიიტანა ცოდვები და „დაბინძურდა“ საწმიდარი, რათა მოგვიანებით (მოგვიანებით დაიწყო) ჩვენი ცოდვის გამოსწორება. ზეციური განკითხვის დღე და გაწმინდე ტაძრის ფარდა ჩვენი ცოდვებისაგან.
და კიდევ ერთხელ ვხედავთ, რამდენად ზუსტია ღმერთის დროის განრიგი, როდესაც საქმე ეხება ტიპებისა და ანტიტიპების შესრულებას. პირველი ნაყოფის ნაჭერი ტაძარში გათენებამდე კი არ აფრიალეს, არამედ მხოლოდ დილით. ასე რომ, როდესაც ჩვენ ვამბობთ, რომ იესოს აღდგომა სიმბოლურად იყო ცურვის ქნევა, ეს მხოლოდ ძირითადად სწორია, მაგრამ ზუსტად არ შეესაბამება ტიპს. იესო იყო ყველა აღდგომის პირველი ნაყოფი და მას უნდა წარედგინა თავი მამის წინაშე ზეციურ საწმიდარში, რათა მიეღო მისი საქმის დამტკიცება. მან უარი თქვა მარიამ მაგდალინელთან შეხებაზე მხოლოდ გამთენიისას, მაგრამ მოგვიანებით მან ნება დართო მოციქულებს. განსხვავება ის იყო, რომ ის უკვე გამოეცხადა მამას: ყოველივეს პირველი ნაყოფი მიიღო მამამ ზეციური საკურთხევლის ტახტის ოთახში. სწორედ ამას განასახიერებს პირველი ნაყოფის რქის ქნევა და ეს აღასრულებს სამი დღისა და სამი ღამის წინასწარმეტყველებას დედამიწის გულში; იესოს მთელი ვნება გეთსიმანიიდან მამის მიერ მისი მსხვერპლის საბოლოო დამტკიცებამდე.
3. იესოს ჯვარცმა დაემთხვა საღამოს მსხვერპლშეწირვის ყოველდღიურ ხოცვა-ჟლეტას. როგორც უკვე ვთქვი, შეუძლებელი იყო პარასკევი ყოფილიყო პასექის მოსამზადებელი დღე, რადგან თუ შაბათის მომზადების დღე და პასექის მომზადების დღე დაემთხვა, მსხვერპლშეწირვის დრო ისე გადაინაცვლა, რომ მსხვერპლშეწირვა მეცხრე საათში არ შესრულებულიყო. მიშნას მიხედვით (პესაკიმე 5:1), ამ შემთხვევაში საღამოს მსხვერპლშეწირვა უკვე მოხდებოდა 12:30 საათზე (დაკვლა) და 1:30 საათამდე (შეწირვა) და ეს შექმნიდა პრობლემას შემდეგ მონაკვეთზე. საუკუნეების სურვილი:
როდესაც ქრისტეს ბაგეებიდან ხმამაღალი ძახილი "დასრულებულია", მღვდლები მსახურობდნენ ტაძარში. საღამოს მსხვერპლშეწირვის საათი იყო. კრავი, რომელიც ქრისტეს წარმოადგენდა, მოსაკლავად მოიყვანეს. თავისი მნიშვნელოვანი და ლამაზი სამოსით გამოწყობილი მღვდელი აწეული დანით იდგა, ისევე როგორც აბრაამი, როცა შვილის მოკვლას აპირებდა. ხალხი დიდი ინტერესით უყურებდა. მაგრამ დედამიწა კანკალებს და ირხევა; რადგან თავად უფალი უახლოვდება. გამანადგურებელი ხმაურით ტაძრის შიდა ფარდა იშლება ზემოდან ქვემოდან უხილავი ხელით, რაც ხალხის მზერას უხსნის ოდესღაც ღმერთის თანდასწრებით სავსე ადგილს. ამ ადგილას შეკინა ცხოვრობდა. აქ ღმერთმა გამოავლინა თავისი დიდება მოწყალების ადგილის ზემოთ. მღვდელმთავრის გარდა არავის აუხსნია ფარდა, რომელიც აშორებდა ამ ბინას ტაძრის დანარჩენი ნაწილისგან. წელიწადში ერთხელ შემოდიოდა ხალხის ცოდვების გამოსასყიდად. მაგრამ აჰა, ეს ფარდა ორად დაიქირავა. მიწიერი საკურთხევლის უწმინდესი ადგილი აღარ არის წმინდა.
ყველაფერი შიში და დაბნეულობაა. მღვდელი მსხვერპლის მოკვლას აპირებს; მაგრამ დანა ჩამოვარდება უნერვიულო ხელიდან, და ბატკანი გაქცევა. ტიპი შეხვდა ანტიტიპს ღვთის ძის სიკვდილში. დიდი მსხვერპლი გაიღო. გზა უწმინდესში იხსნება. ყველასთვის მომზადებულია ახალი და ცოცხალი გზა. აღარ სჭირდება ცოდვილი, მწუხარე კაცობრიობა მღვდელმთავრის მოსვლას. ამიერიდან მაცხოვარს ზეცაში მღვდლად და დამცველად უნდა ემსახურა. თითქოს ცოცხალი ხმა ელაპარაკებოდა თაყვანისმცემლებს: ახლა დასასრულია ყველა მსხვერპლშეწირვა და შესაწირავი ცოდვის გამო. ღვთის ძე მოვიდა მისი სიტყვის მიხედვით: „აჰა, მე მოვდივარ (წიგნის ტომში ჩემზეა დაწერილი) შენი ნების შესასრულებლად, ღმერთო“. „საკუთარი სისხლით“ ის შედის „ერთხანს წმიდა ადგილას და მოიპოვა ჩვენთვის მარადიული გამოსყიდვა“. ებრ. 10:7 ; 9:12. {DA 756.5–757.1}
ეს პარასკევი, 25 მაისი, AD 31, იყო ჩვეულებრივი მოსამზადებელი დღე შაბათისთვის გაზაფხულის დღესასწაულებისა და ნისანის 14-ის დროს. ეს არ ემთხვეოდა პასექისთვის მზადებას, რომელიც ყოველთვის ნისან 13-ს უნდა გამეკეთებინა, რაც იმედია ამ სტატიაში ვაჩვენე. ელენ უაითის ეს განცხადება მართალია და ისევ ზუსტად ეთანხმება რეალურ მოვლენებს. იესო მოკვდა მეცხრე საათზე და სწორედ ეს იყო ყოველდღიური საღამოს შესაწირის დაკვლის დრო. ახლა ცხადი ხდება, რომ იესოს ჯვარზე სიკვდილის პირდაპირი სიმბოლო იყო არა პასექის კრავი, არამედ ყოველდღიური მსხვერპლშეწირული კრავი, რომელიც უნდა შეეწირათ ხალხის ცოდვებისთვის. თავად მსხვერპლშეწირვის სისტემა მაშინვე გაუქმდა იესოს ჯვარზე სიკვდილით. ორად გახლეჩილი ფარდა, რომელიც ზემოდან თვით მამა ღმერთის ხელით გაანადგურა. ოთხი ათასწლეულის მანძილზე გაგრძელებული წინასწარმეტყველების ტიპი და ანტიტიპი შეხვდა და წინასწარმეტყველება შესრულდა. ყოველდღიური მსხვერპლი აღარ იყო საჭირო.
ამ შემდეგი სტატიამე გამოვიკვლევ სხვა მნიშვნელოვან ასპექტებს ამ გადაწყვეტის ორ პასექის პრობლემის გადასაჭრელად და ვუპასუხებ კონტრშეტევას ჩემი სწავლების წინააღმდეგ მთვარის შაბათის მცველებისგან...