Dee selwechten Dag huet den John Scotram d'Membere vu sengem Ministère informéiert:
Léif Frënn,
Mat dësem Message schécken ech Iech e ganz ongewéinlech Dram datt ech leschte Samschdeg Moien haten. Ech hunn et menger Fra virun der Kierch gesot, an ech hunn et a menger Priedegt nach eng Kéier widderholl, fir datt ech keng Detailer vergiessen. Just virum Mëttegiessen huet meng Fra d'Haus verlooss fir d'Kéi ze fidderen, während ech d'Iessen erwiermen. Wéi si zréckkoum, krute mir déi gutt Noriicht, datt während eisem Gottesdéngscht e schéint Stierkalf gebuer gouf. Well ech ëmmer de Gebuertsdatum vun engem Kallef opschreiwen, hunn ech den Datum fir d'éischt deen Dag gekuckt an erkannt datt et den 22. Oktober 2011 war - den 167. Anniversaire vum Ufank vum Untersuchungsurteel. Ech mengen dat mécht den Dram nach méi wichteg. Ech hunn den Dram genannt: De Message vum véierten Engel.
A Dream of John Scotram - Sabbat, 22. Oktober 2011
A mengem Dram gesinn ech mech an enger Stad déi schéngt an enger anerer Zäit ze sinn. Ech sinn an engem liewege, liewegen Zentrum vun enger klenger Stad, erënnert un eng Zäit kuerz virun der Arrivée vum Stroum. Ech kucken op mech selwer erof a mierken datt ech komesch Kleeder undoen. Si sinn all eng antik brong Faarf an d'Hosen ginn nëmmen erof bis just ënner dem Knéi, wou se mat engem Schnalle gebonnen sinn. Ech droen schwaarz, feinpoléiert Liederschong, wéi Dir se haut net méi kaafen. D'Lieder ass ganz déck, an d'Schong si vun enger hausgemaachter Handwierksqualitéit. Ech hunn déck Wollsocken op déi mech e bëssen kraazt. Meng Uewerkleedung gläicht engem Schwanzmantel a geet ënnert mengem Hënner erof. Ech mierken datt dëst déi normal Kleedung vu ville Leit ronderëm mech ass, an ech begeeschteren keng Opmierksamkeet an de Leit. Ech gesinn iwwerall Gaslanternen op der Plaz, an ech sinn absolut kloer datt ech an enger kuerzer Zäit virun der Aféierung vun der elektrescher Beliichtung sinn. D'Leit ronderëm mech schwätzen all Englesch an ech mierken datt meng Mammesprooch Englesch ass. (Alles wat a mengem Dram gesot gouf war op antik Englesch, well et net méi geschwat gëtt, awer ech hunn et verstanen.)
Da fillen ech mech e bëssen hongereg. Ech décidéieren eng vun de ville Liewensmëttel Stänn ze fueren, datt hei am Stadzentrum sinn. D'Stänn sinn all aus zimlech groberem Holz gebaut a si ganz primitiv. Da fällt mäin Aen een op, deen e grousst hëlzent Schëld iwwer de Stand dréit. D'Inskriptioun liest "Hamburger." Ech mierken elo datt dëst net zu der Ära gehéiert, an där ech mech iwwersat gesinn, mee ech kommen dem Snackstand méi no. Hannert engem hëlzenen Affichage-Dësch, dee bis op d'Verkeefer a mengem Bauchhéicht erreecht, gesinn ech e Mann mat komeschen Ausgesinn. Hien ass anescht wéi d'Leit ronderëm mech, déi vun kaukaseschen Hierkonft sinn wéi ech, bal ouni Ausnam. Op den éischte Bléck mécht hien keen zouverléissegen Androck. Awer dësen Androck ännert sech spéider wann hien mech déngt. Hien huet eng ganz donkel Hautfaarw, bal schwaarz, awer hien huet keng Spure vun engem schwaarze Mann, mee erënnert mech méi un en Araber. Seng Hoer si gekrauselt a Kuebschwaarz a falen a Wellen erof bis just ënner sengem Schëllerniveau. Ech erënnere mech un säi Gesiicht nëmme vague.
Hien hëlt meng Bestellung vun engem Hamburger a fänkt dann mat der Preparatioun un, déi ganz anescht geet wéi ech erwaart hunn. Als éischt hëlt hien e risege, ronnen Hamburgerbrout, deen en Duerchmiesser vu mindestens 12 Zentimeter huet, an trennt et an zwou Hälften ouni Messer ze benotzen. D'"Schnëtt" kucken absolut propper wéi mat engem Messer geschnidden. Ech kann net erkläre wéi hien dësen "Trick" gemaach huet. Wann hien déi zwee Hälschent op de grousse Konter aus hellfaarwege Holz setzt, ass hir jeeweileg baussenzeg Säit erof, an ech gesinn datt déi zwou Hälschent verschidde Formen hunn. Déi iewescht Halschent vum Hamburger Brout ass méi dënn, a säi Querschnitt ähnelt e Moundhimmel (et ass konkav), während déi ënnescht Halschent méi déif ass a gläicht eng Schossel.
Duerno stellt de Mann zwou grouss Schësselcher op den Dësch, déi allebéid ongeféier der Gréisst vun der Schuelfërmeger Basis vum Hamburgerbrout entspriechen. An enger Schossel gesinn ech eng rout Zooss, déi mech e bëssen Angscht mécht. D'Schuel ass mat dëser Zooss bis op de Rand gefëllt a bedroht bal iwwerflësseg. Irgendwéi weess ech datt dëst keng gewéinlech Tomatenzooss ass, mee Blutt. Awer ech stoppen de Mann net - ech weess datt ech dësen Hamburger muss akzeptéieren. An der anerer Schossel sinn zwou grouss Tomaten, vill Zalotblieder, an e puer gréng Saachen, déi ech mech net am Detail erënneren. Awer ech weess datt se all vegetaresch Zutaten sinn.
Mat blitzschnellem Geschwindegkeet deelt de Mann déi zwou Tomaten a véier Tomatenhälften, nees nëmme mat den Hänn an ouni Messer, an draperéiert se an déi ënnescht Halschent vum Hamburgerbrout, fir datt e bësse Plaz an der Mëtt erspuert gëtt. Dann hëlt de Mann d'Salatblieder een nom aneren aus der Schossel, hëlt de Mann dann, wéi e Wirbelwind, an setzt se een nom aneren ëm d'Tomatenhälften an den ënneschten Deel vum Hamburgerbrout, sou datt e Krees vu 24 Zalotblieder entsteet. Déi eenzeg Ouverture déi lénks ass ass an der Mëtt vun den Tomatenhälften. Et gesäit alles ganz dekorativ aus.
Da mierken ech, datt de Mann e Fleeschgrill ënner dem Verkafsbühn huet. Et ass e waarme Plack, op deem ech nëmmen ee grousse Steak vum éischte Grad Rëndfleesch gesinn. Geschécklech dréit hien et an et ass prett. Hien setzt d'Stéck Fleesch an der Mëtt vun der ieweschter Halschent vum Hamburgerbrout, an elo mierken ech, fir wat de Raum tëscht den Tomatenhälften geduecht war. Wann Dir déi iewescht Halschent vum Hamburgerbrout mat der ënneschter Halschent kombinéiert, passt d'Stéck Fleesch genee tëscht de véier Tomatenhälften. De Mann seet mir, datt nëmmen déi rout Zooss souwuel Brout Hälschent zesummen halen kann, an datt mir déi ganz Schossel vun Zooss brauch et ze maachen. Ech kucken wéi de Mann déi ënnescht Hälschent vum Hamburgerbrout mat der Zooss fëllt an déi ganz Schossel passt. Ech gesinn d'Salatblieder an d'Tomatenhälften net méi an de Mann montéiert de riesegen Hamburger deen déi iewescht Halschent mam Stéck Fleesch an de Raum vum ënneschten Deel passt. Hien iwwerreecht mir den Hamburger an ech froe mech wat et kascht. De Mann seet: "Wann Dir et gär hutt, kascht et näischt."
Ech iessen den Hamburger a bemierken e staarke Goût wéi réi Fleesch. Ech froe mech datt ech et iessen well ech vegetaresch sinn, als siwenten-dags Adventist. Wärend ech den Hamburger iessen, ass mäi Geescht opgekläert. Ech verstinn op eemol, d'Bedeitung vun der Symbolik ganz kloer, an datt et ëm "Gerechtegkeet duerch Glawen", déi zwee Deeler huet. Een Deel huet de Jesus, an deen aneren groussen Deel huet eis als Seng Kierch. (D'Fleesch an der ieweschter Halschent vum Hamburger representéiert Säi Kierper, während de vegetaresche Deel an der ënneschter Halschent den Adventistesche Gesondheetsmessage duerstellt.) Et geet kloer ëm de véierten Engel säi Message, deen ech an de leschten zwou Wochen an zwee Deeler krut. Nodeems ech den Hamburger giess hunn, verstinn ech op eemol, ganz kloer, datt ech eppes Besonnesches erlieft hunn an datt elo d'Zäit ass, datt ech méi soll gewisen ginn.
Ech souz fir iessen op engem Dësch vis-à-vis vun der Snackbar an der fräier Loft. Da gesinn ech e Mann no kommen, deen aus kaukaseschen Hierkonft ass, a wéi ech, huet hien nëmmen e bëssen Hoer um Kapp, obwuel en nach net ganz al ass. Ech mengen hien ass ongeféier 35 oder 40 Joer al. Hie kënnt op mäin Dësch an ech gesinn datt hien ganz, ganz traureg ausgesäit. Ech fille Sympathie a frëndlech Häerzen verbonnen vis-à-vis hien, obwuel ech hien nach net kennen. Hie kënnt méi no a sëtzt natierlech ouni Fro un mengem Dësch. Ech froen him firwat hien esou traureg ass, an hie seet mir, datt hien Problemer mat sengem geeschtege Liewen huet. Hien huet säi ganzt Liewen no de Jesus gesicht, awer konnt ni déi komplett Wourecht fannen. Dat huet him esou onglécklech gemaach, datt hien a senger Famill kee Confort méi konnt fannen, an de Sënn vu sengem Liewen net verstanen huet. Direkt mierken ech datt dëse Mann de Message brauch, deen ech just kritt hunn. Ech erklären him "Gerechtegkeet duerch Glawen" an datt et net stëmmt, datt um Kräiz alles fäerdeg war. Iwwerdeems ech him dat mat der Illustratioun vum Hamburger erklären, ënnersträichen wéi grouss d'Aufgab fir all Eenzelen an der Kierch vu Gott ass, gesinn ech säi Gesiicht ufänken ze blénken. Seng zwee Aen blénken, an ech gesinn datt hien elo glécklech ass. Mir ëmfaassen a maachen e Rendez-vous fir hien de nächste Sabbat an meng Kierch ze kommen fir ze Gottesdéngscht. Ech weess datt hien keen Adventist ass, awer hien denkt wéi een a wëll wéi een liewen.
Den nächsten Sabbat gesinn ech mech am Foyer vun enger ganz grousser Adventist Kierch stoen. Et gi vill Leit, déi an niddereg Stëmmen schwätzen. D'Männer a Fraen sinn all ganz gutt a respektvoll gekleet. Et ass vill méi roueg wéi an den Adventistesche Kongregatiounen hautdesdaags. Ech sinn nach ëmmer an enger Ära wou et kee Stroum gouf. D'Hal ass mat Gaslampen beliicht. Elo gesinn ech mäi Frënd aus dem Snackrestaurant bei mech komm. Säi Gesiicht blénkt net, an hien gesäit erëm ganz traureg aus. Ech wëll him tréischten. Hie seet: "Zweifel sinn a mir eropgaang ob de Message iwwer eis Missioun wierklech wouer ka sinn. Vu wou kritt Dir d'Versécherung datt dëst alles richteg ass? Ech kucken him léiwer a soen: "Déi ganz Hellege Schrëften an d'Schrëfte vum Ellen G. White si voller Bestätegungen." Awer hie seet: "Ech hunn alles an dësen puer Deeg gelies, awer ech kann de Räichtum vun Informatioun net halen, et schéngt mech alles nach méi duercherneen ze bréngen." Da laachen ech well ech hien verstinn, a soen him a mengem alen engleschen Dialekt: "Mäi Frënd, du hues nach net verstanen datt d'Schrëft kondenséiert Mëllech ass. Wéi fillt Dir Iech wann Dir e Quart Mëllech drénkt?" Hien äntwert: "Gutt an zefridden." Ech froe weider: "Wéi fillt Dir Iech wann Dir e Quart kondenséiert Mëllech gedronk hutt?" Hie laacht och elo a seet: "Schlecht. Ech géif wahrscheinlech ophalen." „Jo“, soen ech, „dat ass mat dir geschitt. Dir wollt an e puer Deeg drénken, d'Quantitéit vun der kondenséierter Mëllech, déi entsprécht engem oder zwee Gallonen normaler Mëllech. Dëst ass zevill. Heiansdo musst Dir eng Paus huelen fir ze verdauen. Ech soen him nach eng Kéier d'Symbolismus vum Hamburger an d'Wichtegkeet vun eiser Aufgab am Rettungsplang. Säi Gesiicht blénkt elo erëm.
Wärend mir geschwat hunn, hunn ech net gemierkt datt aner Bridder a Schwësteren am Foyer eis bewosst ginn an eist Gespréich héieren hunn. Op eemol gesinn ech mech vun engem zimlech grousse Grupp vu Bridder ëmgi. Männer a Frae rennen bal op mech. Si sinn all sou interesséiert fir d'Thema, datt ech hinnen kaum widderstoen. Si drécken a schloen mech onbedéngt fir alles aus mir ze drécken wat ech weess. Och wann ech schwéier gepest ginn, mengen ech, datt dat eng gutt Saach ass. Wann ech hinnen alles erzielen, gesinn ech hir Gesiichter och op. Op eemol si se voller Freed! Vill méi hunn mech besuergt, awer op eemol héiere mir eng Sirène, a jidderee muss an den "Aula" eragoen. E wichtegt Evenement fänkt un.
Ech soen "Aula", well ech an d'Hal vun der Adventskierch erakommen, gesinn ech mech net an enger normaler Kierch mat Holzbänken op engem flaache Buedem, mee ech stinn hannert der hënneschter Rei vu Bänken, déi sou arrangéiert sinn, datt all nächst Pew-Rei op engem méi héije Niveau ass wéi déi virun, wéi e Virtragssall op enger grousser Uni oder enger grousser Konferenzsall vun enger Konferenzsall. Ech gesinn all d'Bänken gefëllt, awer keng Gesiichter, well ech hannert jidderengem stinn an um héchste Punkt vum Raum sinn. Elo mierken ech datt mäi Frënd lénks vu mir steet, a lénks ass den Direkter vun dëser grousser Kongregatioun. D'Bänke si kromme an et sinn zwou Banke vu Bänken, déi an der Mëtt duerch eng Trapengang getrennt sinn, déi erof op de Podium féiert. Ech weess, datt d'Bänken op der lénker Säit mat Adventisten gefëllt sinn, awer wann ech do kucken, gesinn ech nëmmen Däischtert a kënnen d'Kierper vun de Leit net z'ënnerscheeden. Am Géigesaz gesinn ech d'Konturen vun den Adventisten op der rietser Bank zimlech kloer.
Um Podium fänkt eng Fra un ze schwätzen. Si gëtt eng ganz wichteg Priedegt déi ech net am Detail verstinn. Awer ech weess datt hatt schwätzt iwwer dat wat ech fonnt hunn, datt dat grousst Thema "Gerechtegkeet duerch Glawen" ass, an datt dëst den Ufank vum Liicht vum véierten Engel ass. Ech si frou wéi ech gesinn datt vill Adventisten an de richtege Pews ufänken ze blénken. Op eemol wëll en Adventist a ganz schwaarze Kleedung an der zweeter Rei opstoen an ech weess et ass e "Gewënnsager" (Géigner, Amëschen). (Dëst Wuert koum mir am Dram esou dacks an de Kapp, datt ech et wëll ënnersträichen, et och an den Iwwersetzungen a senger ursprénglecher Form loossen.) Da geschitt eppes wat mech déif Angscht mécht. Op eemol zéien dräi Adventisten an der Kierchebänk hannert him eng Pistoul eraus. Ech gesinn datt et eng antik Pistoul ass mat nëmmen engem Schoss. Si halen d'Waff op de Kapp vum Gewënner a schéissen. Wann se den Ausléiser zéien, héieren ech kee Knall a gesinn kee Feier oder Damp. De Kapp vum Gewënner, deen ech nëmme vun hannen gesinn, fällt no riets, an hien ass "dout". Ech gesinn kee Blutt a keng Wonnen. Hie beweegt sech just net méi. D'Fra huet déi ganzen Zäit onbeandrockt geschwat, an ech gesinn wéi d'Adventisten an der rietser Bänkbank ëmmer méi glänzen.
Dann ongeféier an der Mëtt vun de Reihen geschitt erëm datselwecht. E Gewënner wëll opstoen an d'Fra ënnerbriechen an e puer domm Contestatiounen opwerfen. Hannert him riichten dräi Adventisten hir antik Waffen op hien an zéien den Ausléiser. Keen Damp, kee Knall, kee Feier, keng Wounds, awer de Kapp vum Gewënner fällt op seng riets Schëller an hien ass roueg.
Da gesinn ech e Gewënnsayer direkt virun mech. Direkt halen den Direkter, mäi Frënd, an ech déi selwecht Aart vu Pistoul an den Hänn a schéissen. Nees, keen Toun, keng Wonn, awer de Gewënner ass dout. Dat war déi lescht.
Da mécht d'Fra um Podium en Opruff zu Berouegung an eng nei Kapital un den Här Jesus mat dem neie Wëssen iwwer eis Schicksal. Si freet all déi, déi Gott ofginn wëllen, op de Podium ze kommen. All Adventisten vun der rietser Pew Bank ginn erof - all ausser déi dout Gewënner. Wann ech lénks op déi aner Bänken kucken, mierken ech, datt jiddereen, dee virdrun do souz, d'Hal verlooss huet. Op eemol dréinen all d'Adventisten um Podium op mech, an d'Fra fänkt un hinnen ze féieren. Si kommen op d'Trap op mech mat glänzend Gesiichter. Ech mierken, datt si een hir Dankbarkeet wëllen weisen. Awer op kee Fall wëll ech vun hinnen veréiert ginn, also wëll ech flüchten. Maachen dëst, dréinen ech de Kapp liicht no riets an an der Mauer hannert mir gesinn ech e risegt, rau geschnidden Kräiz, dat anscheinend déi ganzen Zäit do war, ouni datt ech et gemierkt hunn.
Erëm wenden ech mech un d'Leit, déi vun der Fra gefouert ginn, déi mäi Frënd, dem Direkter a mir ëmmer méi no kommen. Awer elo verstinn ech, datt si mech net wëllen unzebidden, awer virum Kräiz op d'Knéien falen. Ech waarden bis se bei mech ukomm sinn an d'Fra fällt direkt virun mir erof. An deem Moment rutscht aus hirer Hand eng Pistoul mam selwechten Design wéi déi aner. Da knielen ech virun der Fra - net fir hir Hommage ze bezuelen, mee fir de Jesus, zesumme mat hir, ze respektéieren an unzebieden. Ech sinn esou niddereg op de Knéien, datt meng Hänn de Buedem beréieren. Elo gesinn ech datt ech eng Pistoul an all meng Hänn hunn an ech hunn se virun der Fra hir Pistoul op de Buedem geluecht. Meng zwou Pistoulen sinn elo direkt virun der Pistoul vun der Fra an zesummen bilden se en Dräieck. Meng zwou Pistoulen sinn op eng Manéier gesat, datt de Faass vun engem Punkt op de Grëff vun der anerer.
Nodeems mir all zesummen geknéit hunn a Gott Merci gesot hunn fir all seng Léier an dat neit Liicht, sti mir erëm op. D'Fra seet mir, mäi Frënd, an dem Direkter, mir mussen elo e permanente Rekord maachen, wat mir haut hei an dëser Kongregatioun erlieft hunn. Mir mussen elo op de Büro vum Direkter goen an alles opschreiwen, wat hei geschitt ass, an der Kierchejournal, fir datt dat ni verluer geet.
Mir kommen an de Büro vum Direkter mat der donkeler Holzfaart. Hien zitt dat risegt Kierchbuch vun engem Regal op der Mauer an mécht et mat vill Schwieregkeeten op, well et ganz grouss a schwéier ass. D'Säite schéngen fir mech enorm. Da fänkt hien un seng Opzeechnunge mat engem Quill an Tënt ze maachen. Alles ass ganz feierlech. No enger Zäit ënnerschreiwe mir all - den Direkter, ech selwer, mäi Frënd, d'Fra, a vill vun deene present. Den Direkter stellt d'Buch erëm op de Regal, a mir ginn glécklech a mat glänzenden Gesiichter fort.
Den nächsten Sabbat stinn ech virum grousse wäisse Kierchhaus wou ech virdrun de Sabbat war. Ech sinn nach ëmmer an der selwechter Zäit wéi virdrun. Dës Kéier sinn ech net am Foyer, mee ausserhalb vum riesegen Hellegtum vun der Kongregatioun. Ech mierken, datt et eng hëlze Kierch mat wäiss Faarf ass. Et ass net nei, awer net ze al; dat wäiss ass net super wäiss, awer och net ze dreckeg.
Mäi Frënd ass mat mir do, a mir waarden op den Ufank vum Service. Op eemol ginn déi duebel Dieren vun der Haaptentrée op, an d'Fra kënnt eraus. Si weinst bitter a mat Gejäiz, leeft fort an e klenge Bësch. Mäi Frënd an ech rennen no hir, erreechen hatt virum Bësch, a mäi Frënd hält hatt gär. Lues a mat vill Gedold fänken ech mat hatt ze schwätzen. Si kräischt sou vill, datt ech kaum verstinn wat si wëll soen. Ech wousst scho soubal déi grouss duebel Dieren vun der Kierch opgaange sinn, datt eppes schreckleches geschitt wier. Wann d'Fra e bësse berouegt ass, kann ech endlech verstoen wat se seet: "Den Direkter! Hien ass dout! Wéi ech de Moien an d'Kierch komm sinn fir alles ze botzen an op d'Verehrung virzebereeden, hunn ech hien doud a sengem Büro um Buedem fonnt. Ech weess net ob een hien ëmbruecht huet oder ob hien un engem Häerzinfarkt gestuerwen ass. Awer hien ass dout!" Nach eng Kéier, si sämmt a weint bitter. Op eemol kënnt et mat brennender Intensitéit an de Kapp: „DÉI KIRKEBOCH! Mäi Gott, vläicht wollte si d'Kierchbuch klauen!"
Mëttlerweil kommen aner Bridder, a mir huelen d'Fra ënnert d'Äerm a ginn zréck an d'Kierch sou séier wéi hir Gejäiz et erlaabt. Direkt lafe mir mat Spannung a grousser Besuergnëss an de Büro vum Direkter. Tatsächlech läit hien dout um Buedem. Awer ech ka kee Blutt gesinn. Hie läit Gesiicht erof. D'Kierchbuch steet nach an de Regaler. Mir zéien dat schwéiert, lieder gebonnen Buch eraus, leeën et op de Regisseursdësch a fänken u siwe Deeg virdrun no der Entrée vum Sabbat ze sichen. Et dauert laang bis mir déi grouss, schwéier Säiten ëmdréinen. All Säit ass an zwou Kolonnen geschriwwen. Mir fannen endlech den Ufank vun der Entrée - et ass op der rietser Säit an der rietser Kolonn, fänkt ongeféier am ënneschten Drëttel un.
Et liest "Kierchkonferenz 18XX" a grousse, schwaarze Buschtawen. (Ech konnt dat genee Joer net gesinn, well d'Personnagen zimmlech verschwonnen waren. Ech weisen dat mam XX am Joer un.)
Ënnert dëser Rubrik ass eng Lëscht vun den Nimm vun deene present, déi ech all vergiess hunn. Hannert all Numm ass d'Besetzung vum Participant. Ech froe mech nach eng Kéier iwwer wéi antikéiert d'Aarbechtstitele sinn. Et gëtt en Affekot, e Paschtouer, e Schräiner an eng Hausfra. Ech gesinn entweder net méi, oder hunn et einfach vergiess.
D'Lëscht vun de Participanten endet direkt um Enn vun der rietser Säit an der zweeter Kolonn wou et seet: "Op dësem Dag sinn déi folgend héich wichteg Evenementer an dësem Haus geschitt:"
Mir dréinen séier d'Säit ëm. An da mierken mir datt e grousst rechteckegt Stéck vun der nächster Säit erausgerappt ass. Déi ganz lénks Kolonn feelt, wou d'Evenementer an dat neit Liicht, dat mir all kritt haten, opgeholl goufen. Mir sinn alleguer zum Doud Angscht. Op eemol seet d'Fra: „Mäi Gott, ech hunn de Moien bei der Dier vum Direkterbüro e Stéck Pabeier vun där Form gesinn, mat engem Nol geschloen. Vläicht ass et nach ëmmer do!" Mir dréinen eis all op d'Dier an ënnersicht béid Säiten. De Pabeier ass net méi do. Wou den Nol war, gesäit een nëmmen e klengt Lach op der Äussewelt vun der Dier zum Direkterbüro.
Nach eng Kéier wenden ech mech un all déi aner. Ech gesinn, datt hir Gesiichter net méi blénken. D'Fra weinst nees bitter. Ech weess, wat haut geschitt ass, huet hatt sou schwéier getraff, datt si et fir de Rescht vun hirem Liewen ni wäert vergiessen.
Da kucken ech op mech selwer erof a meng Kleeder fänken op eemol un ze änneren. Ech gesinn alles wéi a lues, wann meng Knickerbocker zréck an meng alldeeglech blo Hosen wiesselen an d'Krabbelen vun de Wollsocken ophalen. Meng Schong ginn zréck op meng Aarbechtsschong fir de Bauerenhaff an elo droen ech e liichte Summerhemd. Op eemol héieren ech eng haart Stëmm vun uewen a just hannert mir. Direkt mierken ech, datt dat d'Richtung war, an där ech dat riesegt Holzkräiz am Auditorium gesinn hunn. D'Stëmm war grouss a haart, awer net onangenehm a proklaméiert feierlech: "An elo ass et Ären Tour!"