Egun berean, John Scotramek bere ministerioko kideei jakinarazi zien:
Dear Friends,
Mezu honekin bat bidaltzen dizut oso ezohiko ametsa azken larunbat goizean izan nuela. Emazteari kontatu nion eliza aurretik, eta berriro errepikatu nuen sermoian, xehetasunik ez ahazteko. Bazkaldu baino lehen, nire emaztea etxetik irten zen behiei jaten emateko, janaria berotzen ari nintzela. Itzuli zenean, gure gurtza elizkizunean jaio zen zezen txahal eder bat zela berri ona jaso genuen. Beti txahal baten jaioteguna idazten dudanez, egun horretan lehen aldiz bilatu nuen data eta aitortu nuen 22ko urriaren 2011a zela, ikerketa epaiketaren hasieraren 167. urteurrena zela. Horrek ametsa are garrantzitsuagoa egiten duela uste dut. Ametsari deitu nion: Laugarren Aingeruaren Mezua.
A Dream of John Scotram - Sabbath, 22ko urriaren 2011a
Nire ametsean, beste garai batean dagoela dirudien hiri batean ikusten dut neure burua. Herri txiki bateko erdigune bizi eta bizi batean nago, elektrizitatea iritsi baino pixka bat lehenagoko garaia gogorarazten duena. Behera begiratzen diot neure buruari eta konturatzen naiz arropa arraroa daramadala. Guztiak kolore marroi zaharrekoak dira eta prakak belaunaren azpitik bakarrik jaisten dira, non elkarrekin lotzen diren belaunez. Leundutako larruzko oinetako beltzak erabiltzen ditut, gaur egun gehiago erosi ezin dituzun bezala. Larrua oso lodia da, eta oinetakoak etxekoak dira, artisau-kalitatekoak. Artilezko galtzerdi lodiak ditut apur bat urratzen nauten gainean. Nire goiko jantziak buztan baten antza du eta ipurdi azpian jaisten da. Konturatzen naiz nire inguruko jende askoren arropa normala dela eta ez dudala arretarik pizten jendearen artean. Plazan nonahi ikusten ditut gas farolak, eta argi daukat argiztapen elektrikoa sartu baino epe laburrean nagoela. Nire ingurukoek ingelesez hitz egiten dute eta nire ama hizkuntza ingelesa dela ohartzen naiz. (Nire ametsean esandako guztia ingeles zaharkituan zegoen, jada ez baita hitz egiten, baina ulertu nuen.)
Orduan gose pixka bat sentitzen dut. Herrigunean hemen dauden janari-txosna ugarietako bat bisitatzea erabakitzen dut. Kabina guztiak nahiko egur lodiz eraikiak dira eta oso primitiboak dira. Orduan nire begiak kabina gainean egurrezko kartel handi bat daraman bat harrapatzen du. Inskripzioak: "Hanburgesa". Orain konturatzen naiz hori ez dela nire burua itzulita ikusten dudan garaikoa, baina gero eta hurbiltzen ari naiz mokadu-postura. Egurrezko erakusleiho baten atzean, saltzailearen eta nire sabeleko altueraraino iristen dena, itxura arraroko gizon bat ikusten dut. Nire inguruko jendea baino desberdina da, ni bezala jatorri kaukasokoa dutenak, ia salbuespenik gabe. Lehen begiratuan, ez du inpresio fidagarririk egiten. Baina inpresio hori geroago aldatzen da zerbitzatzen nauenean. Oso azal kolore iluna du, ia beltza, baina ez du beltz baten ezaugarririk, baina arabiar bat gehiago gogorarazten dit. Bere ilea kizkurra eta bele beltza da eta sorbaldaren mailaren azpitik uhinetan erortzen da. Bere aurpegia lausoki gogoratzen dut.
Hanburgesa baten eskaera hartu eta gero prestaketarekin hasten da, espero nuena baino guztiz ezberdina dena. Lehenik eta behin, hanburgesa-opil erraldoi eta biribil bat hartzen du, gutxienez 12 zentimetroko diametroa duena, eta bi erditan banatzen du labana erabili gabe. "Mozketak" guztiz garbiak dirudite labana batekin moztuta bezala. Ezin dut azaldu nola egin zuen "trikimailu". Bi erdiak kolore argiko egurrez egindako mostradore handiaren gainean jartzen dituenean, dagokien kanpoko aldea beherantz dago, eta bi erdiek forma desberdinak dituztela ikusten dut. Hanburgesa-ogiaren goiko erdia meheagoa da eta bere sekzio ilargiaren antza du (ahurra da), beheko erdia, berriz, sakonagoa eta ontzi baten antza du.
Horren ostean, gizonak bi ontzi handi jartzen ditu mahai gainean, biak gutxi gorabehera hanburgesa-ogiaren ontzi-formako oinarriaren tamainari dagozkionak. Ontzi batean, beldur pixka bat ematen didan saltsa gorri bat ikusten dut. Ontzia leporaino betetzen da saltsa honekin eta ia gainezka egiteko mehatxua du. Nolabait badakit hau ez dela tomate saltsa arrunta, odola baizik. Baina ez dut gizona gelditzen; badakit hanburgesa hau onartu behar dudala. Beste ontzian, bi tomate handi, letxuga hosto asko eta gauza berde batzuk daude, zehatz-mehatz gogoratzen ez ditudanak. Baina badakit osagai begetarianoak direla.
Tximista-abiaduraz, gizonak maisuki banatzen ditu bi tomateak lau tomate-erditan, berriro ere eskuak bakarrik erabiliz eta labanarik gabe, eta hanburgesa-ogiaren beheko erdian jartzen ditu, erdian leku pixka bat gorde dadin. Gero, zurrunbilo baten antzera, gizonak ontzitik banan-banan hartzen ditu letxugaren hostoak eta tomate-erdien inguruan bata bestearen atzetik jartzen ditu Hanburgesa-ogiaren beheko zatian, 24 letxuga hostoko zirkulu bat osatuz. Geratzen den irekidura bakarra tomate erdien erdian dago. Oso apaingarria dirudi.
Orduan ohartzen naiz gizonak haragi parrilla bat duela salmenta erakusmahaiaren azpian. Plater bero bat da, eta bertan lehen mailako behi txuleta handi bakarra ikusten dut. Trebetasunez, iraultzen du eta prest dago. Hanburgesa-ogiaren goiko erdiaren erdian jartzen du haragi zatia, eta orain konturatzen naiz tomate-erdien arteko tartea zertarako zegoen pentsatuta. Hanburgesa-ogiaren goiko erdia beheko erdiarekin konbinatzean, haragi zatia lau tomate-erdien artean egokituko litzateke. Gizonak esaten dit saltsa gorriak bakarrik eduki ditzakeela ogi-erdi biak batera, eta horretarako saltsa-ontzi osoa behar dugula. Ikusten dut gizonak hanburgesa-ogiaren beheko erdia saltsarekin betetzen duela eta ontzi osoa sartzen dela. Jada ezin ditut letxuga hostoak eta tomate-erdiak ikusten eta gizonak hanburgesa erraldoia muntatzen du goiko erdia haragi zatiarekin lotuz beheko zatian. Hanburgesa ematen dit eta zer balio duen galdetzen diot. Gizonak esaten du: "Gustatzen baduzu, ez da ezer kostatzen".
Hanburgesa jaten dut eta haragi gordina bezalako zapore handia nabaritzen dut. Jaten dudala galdetzen diot begetarianoa naizelako, zazpigarren eguneko adventista gisa. Hanburgesa jaten dudan bitartean, nire burua argitzen zait. Berehala ulertzen dut sinbolismoaren esanahia guztiz argi, eta bi zati dituen “fedearen bidezko zuzentasuna” dela. Zati batek Jesus dauka, eta beste zati handiagoak gu gaitu bere eliza. (Hanburgesaren goiko erdiko haragiak bere gorputza adierazten du, beheko erdiko zati begetarianoak, berriz, adventistaren osasun-mezua.) Argi dago laugarren aingeruaren mezuari buruz, azken bi asteetan bi zatitan jaso nuena. Hanburgesa jan ondoren, berehala ulertzen dut, argi eta garbi zerbait berezia bizi izan dudala eta orain dela momentua gehiago erakutsi behar didatela.
Aire zabaleko mokadutegira begira dagoen mahai batean jatera eseri nintzen. Orduan ikusten dut gizon bat hurbiltzen, jatorri kaukasiarra duena, eta ni bezala, ile apur bat besterik ez zaio geratzen buruan, oraindik oso zaharra ez den arren. Uste dut 35 edo 40 urte inguru dituela. Nire mahaira etortzen da eta ikusten dut oso-oso triste ikusten duela. Sinpatia eta adiskidetasuna sentitzen dut harekin, oraindik ezagutzen ez dudan arren. Hurbildu eta modu naturalean esertzen da nire mahaian galderarik egin gabe. Galdetzen diot zergatik dagoen hain triste, eta bere bizitza espiritualarekin arazoak dituela esaten dit. Bere bizitza osoa bilatu du Jesusentzat, baina ezin izan du inoiz egia osoa aurkitu. Horrek hain zorigaizto egin zuen, ezen ez baitzuen gehiago erosotasunik aurkitu bere familiaren barruan, eta ez zuen ulertzen bere bizitzaren zentzua. Berehala konturatzen naiz gizon honek jaso berri dudan mezua behar duela. “Sinesmenaren bidezko zuzentasuna” azaltzen diot eta ez dela egia gurutzean dena amaitu zenik. Hanburgesaren ilustrazioarekin hau azaltzen diodan bitartean, Jainkoaren elizako gizabanako bakoitzaren zeregina zein handia den azpimarratuz, haren aurpegia distira egiten hasten dela ikusten dut. Bere bi begiek distira egiten dute, eta orain pozik dagoela ikusten dut. Besarkatu eta hitzordu bat egiten dugu hurrengo larunbatean nire elizara gurtzera etor dadin. Badakit ez dela adventista, baina bat bezala pentsatzen du eta hala bizi nahi du.
Hurrengo larunbatean, eliza adventista handi baten atarian zutik ikusten dut neure burua. Jende asko dago ahots baxuan hitz egiten duena. Gizonak eta emakumeak oso ondo eta errespetuz jantzita daude. Gaur egungo kongregazio adventistetan baino askoz lasaiagoa da. Elektrizitaterik ez zegoen garai batean nago oraindik. Aretoa gas lanparak argiztatuta dago. Orain merienda jatetxeko laguna niregana etortzen ikusten dut. Aurpegia ez du distira, eta oso triste ikusten du berriro. Kontsolatu nahi dut. Berak dio: "Zalantza sortzen ari zitzaizkidan gure misioari buruzko mezua benetan egia izan daitekeen ala ez. Nondik ateratzen duzu hori dena egia dela ziurtatzea?». Maitasunez begiratzen diot eta esaten diot: "Eskritura Sakratuak eta Ellen G. White-ren idatziak baieztapenez beteta daude". Baina berak dio: "Egun hauetan dena irakurri dut, baina ezin dut informazio ugari mantendu, denak are gehiago nahasten nautela dirudi". Orduan irribarre egiten dut ulertzen dudalako, eta nire ingeleseko euskalki zaharrean esaten diot: «Ene laguna, oraindik ez duzu ulertu Liburu Santuak esne kondentsatua dela. Nola sentitzen zara litro bat esne edaten duzunean?». Berak erantzuten du: "On eta pozik". Gainera, galdetzen diot: "Zer sentitzen zara esne kondentsatu litro bat edan duzunean?" Orain ere irribarre egiten du eta esaten du: “Gaizki. Ziurrenik bota egingo nuke». «Bai», diot nik, «hori da gertatu zaizuna. Egun gutxiren buruan edan nahi zenuen, litro bat edo bi esne normalari dagokion esne kondentsatua. Hau gehiegi da. Batzuetan, atseden bat hartu behar da digeritzeko». Berriro kontatzen diot hanburgesaren sinbolismoa eta gure zereginak salbazio planean duen garrantzia. Bere aurpegia distira egiten du orain berriro.
Hizketan ari ginela, ez nintzen konturatu atondoan zeuden beste anai-arrebak gutaz jabetu zirela eta gure elkarrizketa entzun zutela. Bat-batean anai-talde handi samarraz inguratuta ikusten dut neure burua. Gizon-emakumeak ia lasterka egiten didate. Hain interesatzen zaie denak gaia, ezen nekez aurre egin diezaiket. Nahi gabe bultzatzen eta kolpatzen naute ezagutzen dudan guztia sakatzeko. Gogor haserretuta nagoen arren, hau gauza ona dela iruditzen zait. Dena kontatzen dudanean, haien aurpegiak ere argitzen ikusten ditut. Bat-batean, pozez beteta daude! Askok gehiago jasaten naute, baina bat-batean sirena bat entzuten dugu, eta denek "auditorian" sartu behar dute. Gertaera garrantzitsu bat hasten da.
"Auditorioa" esaten dut, zeren eliza adventistako aretora sartzen naizenean, ez dudalako neure burua ikusten zoru lauan egurrezko bankuak dituen eliza arrunt batean, baina atzeko banku-ilararen atzean nagoen, hurrengo banku-ilara bakoitza aurrekoa baino maila altuago batean egon dadin, unibertsitate handi bateko hitzaldi areto batean edo kongresu-areto handi batean bezala. Aulki guztiak beteta ikusten ditut, baina aurpegirik ez, denen atzetik nagoelako eta gelako punturik altuenean nagoelako. Orain konturatzen naiz nire laguna nire ezkerrean zutik dagoela, eta bere ezkerrean kongregazio handi honetako zuzendaria. Aulkiak kurbatuak dira eta bi banku-banku daude, erdian podiumera jaisten den eskailera-pasillo batek bereizten dituena. Badakit ezkerreko aulkiak adventistaz beteta daudela, baina hara begiratzen dudanean, iluntasuna besterik ez dut ikusten eta ezin ditut jendearen gorputzak bereizten. Aitzitik, nahiko argi ikusten ditut eskuineko ertzean adventisten ingerada.
Podiumean, emakume bat hitz egiten hasten da. Zehazki ulertzen ez dudan sermoi oso garrantzitsu bat ematen du. Baina badakit aurkitu dudanari buruz hitz egiten ari dela, gai nagusia “fedearen bidezko zuzentasuna” dela, eta hau laugarren aingeruaren argiaren hasiera dela. Pozik nago ikusten dudanez, aulki egokietan dauden adventista asko distira hasten direla. Bat-batean, oso arropa beltzez jantzitako adventista batek bigarren ilaran altxatu nahi du eta badakit “irabazlea” dela (aurkaria, oztopoa). (Ametsean hainbestetan etorri zait burura hitz hau, non azpimarratu nahi dudana, itzulpenetan ere bere jatorrizko forman utziz.) Orduan gertatzen da zerbait izutzen nauena. Bat-batean, bere atzean elizako aulkian dauden hiru adventistak pistola bat ateratzen dute. Tiro bakarreko pistola zahar bat dela ikusten dut. Pistola irabazten duenaren buruari eutsi eta tiro egiten dute. Gatilloa sakatzen dutenean, ez dut kolperik entzuten eta ez dut surik edo kerik ikusten. Alderantzizkoaren burua, atzetik bakarrik ikusten dudana, eskuinera erortzen da, eta "hilda" dago. Ez dut odolik eta zauririk ikusten. Ez da gehiago mugitzen. Emakumeak hizketan jarraitu zuen denbora guztian harritu gabe, eta ikusten dut nola eskuineko bankuko adventistek gero eta distira gehiago duten.
Gero, gutxi gorabehera, errenkaden erdian, gauza bera gertatzen da berriro. Alderantzizko batek altxatu eta emakumea eten eta objekzio ergel batzuk planteatu nahi ditu. Haren atzetik, hiru adventistak beren antzinako armak hari zuzendu eta tiragailuari tira egiten diote. Ez ke, ez danba, ez su, ez zauririk, baina kontrakoaren burua eskuineko sorbaldan erortzen da eta isilik dago.
Orduan, aurkari bat ikusten dut nire aurrean zuzenean. Berehala, zuzendariak, nire lagunak eta biok eskuetan pistola mota bera dugu eta tiro egiten dugu. Berriz ere, ez soinurik, ez zauririk, baina kontrakoa hilda dago. Hori izan zen azkena.
Orduan podiumeko emakumeak damu eta amore emateko deia egiten du Jesus Jaunari gure patuaren ezagutza berriarekin. Jainkoaren aurrean amore eman nahi duten guztiei podiumera etortzeko eskatzen die. Eskuineko bankuko adventista guztiak jaisten dira, denak hildakoak izan ezik. Nire ezkerrera beste aulkietara begiratzen dudanean, aurretik han eserita zeuden guztiak aretotik irten zirela ohartzen naiz. Bat-batean, podiumeko adventista guztiak nigana bueltatzen dira, eta emakumea eramaten hasten da. Eskaileretan gora doaz niregana aurpegi distiratsuekin. Norbaiti esker ona erakutsi nahi diotela ohartzen naiz. Baina inola ere ez dut haiek gurtu nahi, beraz, ihes egin nahi dut. Hori eginda, burua apur bat eskuinera biratzen dut eta nire atzealdeko horman gurutze erraldoi eta zakarra ikusten dut, itxuraz denbora guztian egon zena, ni ohartu gabe.
Berriz ere, emakumeak zuzentzen duen jendetzarengana jotzen dut, oraindik nire lagunengana, zuzendaria eta nigana hurbiltzen ari dena. Baina orain ulertzen dut ez nautela ni gurtu nahi, gurutzearen aurrean belauniko erori baizik. Niregana iritsi arte itxaron dut eta emakumea zuzenean nire aurrean erori arte. Momentu horretan, bere eskutik besteen diseinu bereko pistola bat ateratzen zaio. Orduan, emakumearen aurrean belauniko jartzen naiz, ez omentzeko, baina berarekin batera Jesusi begirunea eta gurtza emateko. Hain nago belaunetan, eskuak lurra ukitzen ari direla. Orain ikusten dut esku bakoitzean pistola bana dudala eta lurrean jarri dut emakumearen pistolaren aurrean. Nire bi pistolak emakumearen pistolaren aurrean daude orain eta elkarrekin triangelu bat osatzen dute. Nire bi pistolak baten kanoiak bestearen heldulekua seinalatzen duen moduan jarrita daude.
Denok elkarrekin belaunikatu eta Jainkoari bere irakaspen guztiengatik eta argi berriagatik eskerrak eman ondoren, zutik gaude berriro. Emakumeak esaten diot nire buruari, nire lagunari eta zuzendariari, orain kongregazio honetan hemen bizi izan dugunaren erregistro iraunkorra egin behar dugula. Zuzendariaren bulegora joan eta hemen gertatutako guztia elizako aldizkarian jaso behar dugu, hau ez da inoiz galduko.
Zuzendariaren bulegora sartzen gara bere egur iluneko forruarekin. Hormako apal batetik eliza liburu erraldoia atera eta zailtasun handiz irekitzen du, oso handia eta astuna baita. Orriak izugarriak iruditzen zaizkit. Gero bere diskoak egiten hasten da luma eta tintaz. Dena oso solemne da. Denboraren buruan, denok sinatzen dugu: zuzendaria, ni, nire laguna, emakumea eta bertaratutako asko. Zuzendariak liburua berriro apalean jartzen du, eta pozik eta aurpegi distiratsuekin joaten gara.
Hurrengo larunbatean, lehen larunbata izan nintzen eliza zuri handiaren aurrean nago. Lehengo denbora-tarte berean nago oraindik. Oraingoan, ez nago atondoan, kongregazioaren santutegi erraldoitik kanpo baizik. Konturatzen naiz egurrezko eliza bat dela margo zuriarekin. Ez da berria, baina ez zaharregia; zuria ez da super zuria, baina ez oso zikina ere.
Nire laguna hor dago nirekin, eta zerbitzuaren hasieraren zain gaude. Bat-batean, sarrera nagusiko ate bikoitzak irekitzen dira, eta emakumea korrika ateratzen da. Negar mingots eta negarrez, baso txiki batera doa korrika. Nire laguna eta biok bere atzetik korrika, basoaren aurretik helduz, eta nire lagunak maitasunez eusten dio. Poliki-poliki eta pazientzia handiz, berarekin hitz egiten hasten naiz. Hainbeste negar egiten du ezen nekez ulertzen dudana esan nahi duena. Lehendik banekien elizako ate bikoitzak ireki bezain pronto zerbait izugarria gertatu zela. Emakumea pixka bat lasaitzen denean, azkenean ulertzen dut esaten duena: “Zuzendaria! Hilda dago! Gaur goizean elizara etorri naizenean dena garbitzera eta gurtzarako prestatzera, hilik aurkitu dut bere bulegoan lurrean etzanda. Ez dakit norbaitek hil zuen edo bihotzekoak jota hil zen. Baina hil da!». Berriz ere, negar eta negar mingotsa egiten du. Bat-batean, intentsitate errez etortzen zait burura: “ELIZA LIBURUA! Ene Jainkoa, agian elizako liburua lapurtu nahi zuten!».
Bitartean, beste anai batzuk iristen dira, eta emakumea besapean hartu eta bere negarrak ahalbidetzen duen bezain azkar elizara itzultzen gara. Berehala, ilusioz eta antsietate handiz, zuzendariaren bulegora topo egiten dugu. Izan ere, lurrean hilda dago. Baina ezin dut odolik ikusi. Ahoz behera etzanda dago. Elizako liburua apaletan dago oraindik. Liburu astuna eta larruzko koadernatutako liburua atera, eta zuzendariaren mahai gainean jarri eta zazpi egun lehenago larunbatetik sarrera bilatzen hasten gara. Denbora luzea behar dugu orrialde handi eta astunak pasatzeko. Orrialde bakoitza bi zutabetan idatzita dago. Azkenean, sarreraren hasiera aurkituko dugu: eskuineko orrialdean dago eskuineko zutabean, gutxi gorabehera beheko herenean hasita.
"Church Conference 18XX" irakurtzen da letra handi beltzez. (Ezin nuen urte zehatza ikusi, pertsonaiak nolabait lausotuta zeudelako. Hori adierazten dut XX. urterako.)
Izenburu honen azpian bertaratutakoen izenen zerrenda dago, guztiak ahaztuta ditudanak. Izen bakoitzaren atzean parte-hartzailearen lanbidea dago. Berriro galdetzen diot lan-tituluak zein zaharkituak diren. Abokatu bat, artzain bat, arotz bat eta etxekoandre bat dago. Ez dut gehiago ikusten, edo ahaztu egin zait.
Parte-hartzaileen zerrenda eskuineko orriaren amaieran amaitzen da bigarren zutabean, non dioen: "Egun honetan, honako gertaera oso garrantzitsu hauek gertatu ziren etxe honetan:"
Azkar pasatzen dugu orria. Eta orduan konturatzen gara hurrengo orrialdetik zati angeluzuzen handi bat atera dela. Ezkerreko zutabe osoa falta da, bertan jasota zeuden gertakariak eta guztiok jaso genuen argi berria. Denok beldurtuta gaude. Bat-batean, emakumeak dio: “Ene Jainkoa, gaur goizean ikusi dut forma horretako paper bat zuzendariaren bulegoko atean, iltze batekin kolpatuta. Agian oraindik hor dago!”. Guztiok aterantz jotzen dugu eta bi aldeak aztertzen ditugu. Papera ez dago jada. Iltzea zegoen lekuan, zuzendariaren bulegoko atearen kanpoaldean zulo txiki bat besterik ez da ikusten.
Berriz ere, beste guztiengana jotzen dut. Ikusten dut haien aurpegiak jada ez direla distira. Emakumeak negar mingotsa egiten du berriro. Badakit gaur gertatutakoak hain gogor jo zuela, ez duela inoiz ahaztuko bere bizitza osoan.
Orduan nire buruari begiratzen diot eta nire arropa bat-batean aldatzen hasten da. Motelean bezala ikusten dut dena, nire galtzerdiak eguneroko galtza urdinetara aldatzen direnean eta artilezko galtzerdien urradura gelditzen denean. Oinetakoak baserrirako lanerako oinetakoetara itzultzen dira eta orain udako alkandora arin bat janzten dut. Bat-batean ahots ozen bat entzuten dut goitik eta nire atzetik. Berehala konturatzen naiz hori zela ikusi nuen noranzkoa auditorioan egurrezko gurutze erraldoia. Ahotsa handia eta ozena zen, baina ez desatsegina eta solemneki aldarrikatzen du: "Eta orain zure txanda da!"
