Orijinal olarak 21 Aralık 2012 Cuma günü saat 6:19'da Almanca olarak yayınlandı www.letztercountdown.org
Gölge Serisi bitti, ancak işimiz henüz bitmedi. Aksine, Tanrı bizi insanlığın üzerine çöken Büyük Fırtına'nın vahşi sularında bir işaret fişeği olmaya çağırdı. Bu hedefe ulaşmak ve 144,000 öğretmene liderlik etmek için zorlu testlere tabi tutulduk. Ellen G. White'ın bir zamanlar söylediği şeyi tam olarak bulmamız gerekiyordu:

Önümüzdeki sıkıntı ve ızdırap mevsimi, yorgunluğa dayanabilen bir iman gerektirecektir. geciktirmek, ve açlık—şiddetli bir şekilde denense bile sönmeyecek bir inanç. Deneme süresi herkese o zamana hazırlanmaları için verilir. Yakup, azimli ve kararlı olduğu için galip geldi. Zaferi, ısrarcı duanın gücünün bir kanıtıdır. Tanrı'nın vaatlerine onun yaptığı gibi tutunan ve onun kadar içten ve azimli olan herkes, onun başardığı gibi başaracaktır. Kendini inkar etmeye, Tanrı'nın önünde acı çekmeye, O'nun kutsaması için uzun ve içten dua etmeye isteksiz olanlar, bunu elde edemeyeceklerdir. Tanrı ile güreşmek—ne olduğunu ne kadar az kişi biliyor! Ne kadar az kişi, her güç gerilene kadar, yoğun bir arzuyla Tanrı'nın peşinden sürüklenmiştir. Hiçbir dilin ifade edemeyeceği umutsuzluk dalgaları yalvaran kişiyi esnettiğinde, ne kadar az kişi Tanrı'nın vaatlerine yılmaz bir inançla sarılır.GC 621.2}
27 Şubat 2012'den beri yaşadığımız birçok sınav sırasında, Tanrı'nın bize işimiz için yaşayan Tanrı'nın mührünü aldığımızı bilmemiz için özel bir işaret vereceğini ve bu harika şeyi O'nun zamanında ifşa etmemiz gerektiğini bilmiyorduk. Bu mühürden, en azından iletişimimiz devam ettiği sürece, veba zamanına kadar size eşlik edecek yeni bölümümüz geliyor. Tanrı özellikle bu bölümü kutsasın ve O'nu tanıyan ve peygamberlerine sırrını ifşa etmeden hiçbir şey yapmadığını anlayanlara Kutsal Ruh'u versin (Amos 3:7).
Peygamberliğin Kalıcı Armağanı
1930'larda hayatının sonuna doğru, Yedinci Gün Adventistleri Genel Konferansı'nın eski başkanı ve Ellen G. White'ın uzun süreli meslektaşı olan Arthur G. Daniells, aynı adlı mükemmel bir kitap yazdı. Peygamberliğin Kalıcı Armağanı400'den fazla mükemmel bir şekilde araştırılmış ve bence ilham verici sayfada, Tanrı'nın kilisesine her zaman Peygamberlik Ruhu'nun eşlik ettiğini ve nihayetinde bu armağanın Ellen G. White aracılığıyla Tanrı'nın seçilmiş kalıntı kilisesinde nasıl tezahür ettiğini gösteriyor.
Tanrı halkının bugüne kadarki tüm tarihini ele alır ve peygamberlik armağanının Tanrı halkı arasında tüm çağlarda varlığını izler:
- Mısır'dan Kenan'a Musa'nın yanan çalıdan itibaren Tanrı'dan doğrudan talimat almasıyla gerçekleşen bir armağandır.
- Yeşu'dan Samuel'e bizzat Yeşu, “Tanrı adamları”, Debora ve son olarak peygamber okullarını kuran büyük Samuel tarafından.
- İsrail'in krallar dönemindeki isyanı sırasında Tanrı'yı kral olarak reddettiklerinde, Samuel'den Yeremya'ya kadar peygamberlerin yazılarında bahsedilen 30 kişi ve isimleri belirtilmeyen birkaç kişi daha vardı.
- Babil esareti sırasında ve sonrasındaki dönemde Daniel'den Malaki'ye kadar.
- Hatta peygamberlik armağanının varlığını bile gösteriyor Malaki ile Vaftizci Yahya arasında.
- Başlangıç Apostolik zamanlardan günümüze, elçilerin kendilerinin tanıklığı gibi, Pavlus'un söylediği gibi: "Ruhu söndürmeyin. Peygamberlikleri hor görmeyin." (1 Selanikliler 5:19-20) ve özellikle Pentekost'un erken yağmurunun, son yağmur zamanındaki karşıt örneği aracılığıyla.
- Adventist Kilisesi'nde Ellen G. White aracılığıyla Peygamberlik Ruhu'nun tezahürüyle Soruşturma yargılaması süresince.
Tanrı, halkını hiçbir zaman Peygamberlik Ruhu armağanından mahrum bırakmamıştır. Daniells ölülerin yargılanma zamanına kadar geldi, peki ya ölülerin yargılanmasından yaşayanların yargılanmasına geçiş zamanı ve yaşayanların yargılanma zamanı ne olacak? Kadının tacındaki yıldız, kalanın en küçük kilisesi, özellikle bu armağana ihtiyaç duymaz mıydı? Şimdi peygamberlik armağanını beklememeli miyiz, yoksa Ellen G. White'ın Tanrı'nın bir elçisi olarak 100,000 yıllık hizmeti boyunca yazdığı 70 sayfa, kiliseyi sıkıntılı zamanlarda yönlendirmek için yeterli mi?
Ellen G. White bu soruyu, kendisinin almadığı, ancak Kutsal Yazılar'ın gayretli öğrencileri tarafından ve Kutsal Ruh'un armağanıyla desteklenerek alınabilecek yeni bir ışığa işaret ederek yanıtlıyor.
Petrus kardeşlerini “lütufta ve Rabbimiz ve Kurtarıcımız İsa Mesih'in bilgisinde büyümeye” teşvik eder. [2 Petrus 3:18.] Tanrı halkı lütufta büyüdükçe, O'nun sözünü sürekli olarak daha net bir şekilde anlayacaklardır. Onlar, yeni ışık ve kutsal hakikatlerindeki güzellik. Bu durum kilise tarihinin her döneminde böyle olmuştur ve sonuna kadar da böyle devam edecektir. Fakat gerçek ruhsal yaşam geriledikçe, gerçeğin bilgisinde ilerlemeyi bırakma eğilimi her zaman olmuştur. İnsanlar Tanrı'nın sözünden zaten aldıkları ışıkla tatmin olurlar ve Kutsal Yazılar'ın daha fazla araştırılmasını engellerler. Muhafazakar olurlar ve tartışmadan kaçınmaya çalışırlar.GW 297.2}
Bir İncil öğrencisi, yetenekli olsa bile, bu anlamda bir peygamber midir? Hayır, çünkü bir peygamberin tanımı, Tanrı'dan doğrudan talimat alması ve rüyalarda veya vizyonlarda O'nun sesini duymasıdır. Bir İncil öğrencisi, ara sıra gördüğü bir rüya aracılığıyla İncil'in belirli bölümlerine ve yeni bilgilere yönlendirildiğinde bile, bu, içindeki Peygamberlik Ruhu'nun tam armağanının bir tezahürü değildir.
Tam tersine, peygamberlik armağanının, Tanrı Sözü'nü inceleyerek araştıran ve daha fazla ışığa susayan kilisedeki kişilerle ilgili olarak nasıl etki ettiği anlatılıyor:
Halkımızın çoğu inancımızın temelinin ne kadar sağlam atıldığının farkında değil. Kocam, Yaşlı Joseph Bates, Peder Pierce, Yaşlı [Hiram] Edson ve istekli, asil ve gerçek olan diğerleri, 1844'teki zamanın geçmesinden sonra gerçeği gizli bir hazine gibi arayanlar arasındaydı. Onlarla buluştum ve çalıştık ve içtenlikle dua ettik. Çoğu zaman gece geç saatlere kadar ve bazen bütün gece birlikte kaldık, ışık için dua ettik ve Sözü inceledik. Bu kardeşler, anlamını bilip onu güçlü bir şekilde öğretmeye hazır olmak için tekrar tekrar İncil'i incelemek üzere bir araya geldiler. Çalışmalarında, “Artık hiçbir şey yapamayız” dedikleri noktaya geldiklerinde, Rab’bin Ruhu üzerime gelirdi, vizyonda alınırdım ve incelediğimiz pasajların açık bir açıklaması bana verilirdi. etkili bir şekilde nasıl çalışacağımız ve öğreteceğimiz konusunda talimatlarla birlikte. Böylece Mesih, O'nun görevi ve rahipliği ile ilgili kutsal yazıları anlamamıza yardımcı olan ışık verildi. O zamandan Tanrı'nın şehrine gireceğimiz zamana kadar uzanan bir hakikat çizgisi bana açıklığa kavuşturuldu ve Rab'bin bana verdiği talimatı başkalarına verdim.
Bütün bu zaman boyunca kardeşlerin mantığını anlayamadım. Zihnim kilitlenmişti sanki ve incelediğimiz kutsal yazıların anlamını kavrayamıyordum. Bu hayatımın en büyük üzüntülerinden biriydi. İnancımızın tüm temel noktaları Tanrı Sözü ile uyum içinde zihnimize açıklığa kavuşana kadar bu zihin durumundaydım. Kardeşler, vizyonda olmadığım zaman bu konuları anlayamayacağımı biliyorlardı ve verilen vahiyleri doğrudan gökten gelen ışık olarak kabul ettiler.1SM 206.4–207.1}
Tanrı'nın elçisinin hayatından alınan bu alıntının son kısmı önemli bir manevi ilkeyi ortaya koyuyor: Peygamberlik Ruhu ile donatılmış olan kişi, değil Öğrencilerin çalışmalarının ne anlama geldiğini anlamak, onların zeki veya cahil oldukları için değil, bu amaçla Kiliseye onlar aracılığıyla verilen vahiyler bu şekilde tanınabilir.
Ne yazık ki, Peygamberlik Ruhu armağanının hikayesi aynı zamanda insanların almaları gereken Peygamberlik Ruhu'nu reddetmelerinin hikayesidir. Bu durum her çağda böyleydi ve İsa'nın gelişine kadar da sürecektir.
Ellen G. White kiliseye uzun süre, hatta 120'da başlayan ve kilisenin dördüncü meleğin ışığının başlangıcını bile reddetmesi nedeniyle 1890 yıllık çölde dolaşmalarının derinliklerine kadar önderlik etti. Uzun bir süre sonra birkaç kişi nihayet bu ışığı tüm doluluğuyla kabul etmeye hazır oldu. Şimdi, yaşayanların yargılanmasının başlamasından kısa bir süre sonra, bu ışık yüksek bir haykırışa, Tanrı'nın merhametle karışmamış yargılarıyla yok edilecek olan ölmekte olan bir dünyaya son büyük uyarıya dönüşecek, hayatlarını tamamen Tanrı'ya emanet etmek istemeyen herkesle birlikte.
1915'ten beri, Ellen G. White'ın öldüğü yıldan beri, kilise, yaşayan Kehanet Ruhu olmadan, kendi başlarına çölde yolculuk yapmak zorundaydı. Kırmızıdan siyaha, sonra soluk ata - ölü Sardis kilisesi - kadar sık yanlış yönlendirilmiş kilise liderliklerini takip etmenin denemelerine katlanmak zorundaydılar, çünkü "vizyon yoksa, halk yok olur" (Özdeyişler 29:18). Yazıları onlara eşlik etmesine rağmen, Tanrı'nın elçisinin şu kehaneti gerçekleşti:
Şeytan ... sürekli olarak sahte olanı bastırır—gerçekten uzaklaştırmak için. Şeytan'ın en son aldatmacası, Tanrı'nın Ruhu'nun tanıklığını etkisiz kılmak olacaktır. "Vizyon olmadığında, insanlar yok olur" (Özdeyişler 29:18). Şeytan, Tanrı'nın kalıntı halkının gerçek tanıklığa olan güvenini sarsmak için farklı yollarla ve farklı araçlarla ustaca çalışacaktır.—Mektup 12, 1890.
Şeytani olan tanıklıklara karşı bir nefret alevlenecek. Şeytanın çalışmaları, kiliselerin bu inançlarını bu nedenle sarsmak olacak: Tanrı'nın Ruhu'nun uyarıları, azarlamaları ve öğütleri dikkate alınırsa, Şeytan'ın aldatmacalarını getirmek ve ruhları yanılsamalarında bağlamak için bu kadar açık bir yolu olamaz.—Mektup 40, 1890. {1SM 48.3–4}
Arthur G. Daniells kitabının son bölümünde şöyle yazmıştır: Peygamberliğin Kalıcı Armağanı:
Kilisenin bir bütün olarak ve bireysel üyelerinin refahı, Tanrı'nın peygamberlerine inanmak ve onlara kulak vermekle ayrılmaz bir şekilde bağlantılıdır. Gördüğümüz gibi, bunlar O'nun seçilmiş elçileri, yeryüzündeki kilisesine atadığı sözcüleridir. Ayrıca açıkça gösterdiğimiz gibi, bu iletişim planı, günahın neden olduğu ayrılıktan beri, Tanrı'nın iradesini insana ifşa etmek için seçtiği, tekdüze ve hayırlı bir tedbir olmuştur. Bu araçlar aracılığıyla Tanrı öğüt verir ve talimat verir, uyarır, yalvarır ve uyarır, ihtiyaç ortaya çıktığında ve ilahi sevgi gösterdiğinde. Bu nedenle, peygamberin insanlar arasında bulunması yeni veya alışılmadık, garip veya fantastik bir şey değildir. Tanrı bu tedbirin yazarıdır ve yolcu insan da bundan yararlanır. Bu, insan ihtiyacı kadar eskidir ve onu harekete geçiren ve kuran ilahi sevgi kadar süreklidir.
Kilisenin tüm çağlardaki iniş çıkışları, peygamberlik armağanına olan bağlılığı veya sadakatsizliği ile ölçülmüştür ve güvenliği, bu göksel yönlendirmelere verdiği yanıtla ölçülmüştür. Ataerkil, Musa ve 325 apostolik dönemleri kapsayan yüzyıllar boyunca, Kutsal Yazı sayfalarında ortaya çıktığı gibi, bu dokunulmaz kuralın işlediğini gördük.
Sonra havarilerin ölümünden sonra, Hristiyan çağındaki trajik olaylar dizisi başlar, kan ve gözyaşlarıyla anlatılır ve sürüklenme ve irtidatla lekelenir. Nominal Hristiyan kilisesi, apostolik kiliseyi karakterize eden o temel ilkelerden - emirler ve uygulamalar, harf ve ruh - istikrarlı bir şekilde sapar. Ayrılma, Hristiyanlığın her gerçeğine nüfuz etmesine rağmen, yasanın ve müjdenin saptırılmasına odaklanmıştır.
İlkel inancı savunanların kaderi trajik olmuştur. Nefret edilen ve kötülenen, zulüm gören ve tecrit edilen, gerçeğe tanıklık edenler. Fakat zaman zaman peygamberler—erkekler ve kadınlar—Tanrı'nın çağrısıyla ortaya çıktılar ve sadakatsizlerin suçunu kınadılar. Sadık olanların sadakatini teşvik ettiler ve gerçeğin taraftarlarını yorucu yüzyıllar boyunca yönlendirdiler ve korudular.
Şimdi bu ilahi olarak adlandırılan "son günlerde", Tanrı'nın büyük kurtuluş planı ve insan ırkının çılgın seyri birlikte doruk noktasına yaklaşıyor. İnsanlar arasında kötülük o kadar bol ki, insan felsefesi o kadar meydan okuyor, insanın Tanrı'dan ve kurtuluş hükümlerinden bağımsızlığı iyiyle kötü arasındaki bu yüce çatışmada o kadar aşağılayıcı ki, peygamberlik armağanının kalan kilisenin saflarında belirgin bir şekilde belirgin olması zorunluydu.
Son Günlerde En Önemli İhtiyaç
Eğer insan ırkı boyunca ilahi rehberliğe ihtiyaç duyduysa, bu kesinlikle bu son günlerdedir, tüm kötülük güçleri karıştırmak ve mahvetmek için serbest kaldığında, laik dünya materyalist olduğunda ve din dünyası modernist öğretilere döndüğünde. Eğer kilisenin tarihte ilahi rehberliğe ihtiyacı olduysa, bu zamana 1844'teki hayal kırıklığının hemen ardından ve onu takip eden on yıllar boyunca advent hareketinin kriz saatinde ulaşıldı. Sorunlar çok kapsamlıydı; ancak Tanrı'nın rehberliği yeterliydi.
Son çatışma Tanrı'ya bağlılık konusunda gelir ve günümüzde doruk noktasına ulaşır. Şabat mührüyle Tanrı'nın mükemmel yasası, Şeytan'ın nefretinin nesnesidir ve o, çatışmada dünyayı kendi tarafına çeker. Mesih'e olan inançla sağlanan tam kurtuluş, aynı şekilde onun enkarnasyonunu, kefaret ölümünü, rahiplik hizmetini ve güç ve ihtişamla yakın dönüşünü inkar etme konusundaki amansız girişimlerinin nesnesidir.
Şeytan'ın gazabı, ilahi sevgi ve rehberliğin en yüce nesnesi olan Tanrı'nın kalıntı kilisesine odaklanmıştır. Bu kilise, sonunda Tanrı'nın çiğnenmiş yasasının tek savunucusu olarak duracaktır ve buna kurtuluşun tüm hükümleri katılacaktır. Kilise, bir bütün olarak kötü olanın saldırısının nesnesi olmakla kalmaz, aynı zamanda yasanın ve müjdenin bütünlüğünü koruduğu için bireysel üye de taciz edilir. Şüphe, dikkatsizlik, meydan okuma veya reddetme enjekte ederek Şeytan, aynı şekilde peygamberlik armağanının öğütlerinden sadakati döndürmeye çalışır.
Bu nedenle bu son saatte söz konusu olan üç büyük mesele, ilhamın ortaya koyabildiği kadar açık ve keskin bir şekilde tanımlanmıştır. Ancak bunların hepsi, Hıristiyanlık kitleleri arasındaki inanç ve uygulamalarda karıştırılmıştır.
Ancak şimdi, bu cildi sonlandırırken, Tanrı'nın armağanına ilişkin bireysel ve kilise ilişkisinin sorusu en büyük öneme sahip olarak öne çıkıyor. Bu nedenle kapanış sözlerim, kilisenin öğüdü için bu ilahi düzenlemenin tanınması ve dikkate alınması için bir yalvarıştır. Kiliseye bu konuları her zaman akılda tutması ve bunları uygulamada sadakatle takip etmesi için bir çağrıdır.
Göksel öğütlere kulak verin
Geriye dönüp bakıldığında, bu armağanın bu halk için geçmiş onyıllar boyunca ne anlama geldiğini iyi düşünün. Kriz üstüne krizin nasıl karşılandığını ve sorun üstüne sorunla nasıl başarıyla yüzleşildiğini iyi düşünün. Zaman, her durumda göksel öğütleri haklı çıkardı. Etkileyici bir karşılaştırma ve öğüt yoluyla, Musa zamanındaki İsrail günlerini düşünün ve sonra kendi zamanlarımızı bir paralel olarak düşünün. İşte İsrail'in eski büyük liderinin sözleri:
“Bugün önüne hayat ve iyiliği, ölümü ve kötülüğü koydum.” “Bugün gökleri ve yeri şahit tutuyorum ki, önüne hayat ve ölümü, bereket ve laneti koydum. Bu nedenle hayatı seç ki, hem sen, hem de soyun yaşasın. Ta ki, Tanrın RAB'bi sevesin, ve O'nun sözünü dinleyesin, ve O'na bağlanasın. Çünkü O senin hayatın ve günlerinin uzunluğudur.” Tesniye 30:15, 19, 20.
Sorumluluklarını yakında bırakacağını anlayan yaşlı patrik Hz. Musa, kırk yıldır Mısır'dan vaat edilmiş toprakların sınırlarına kadar yönettiği halka son görevini veriyordu.
Sevdiği halkının geleceği için büyük umutları vardı. Ancak uzun deneyimleriyle, onların zaaflarını ve zaman zaman ayartmalar ve zorluklar karşısındaki zayıflıklarını bildiğinden, aynı zamanda ulusal felaket ve yenilgiyle karşılaşabilecekleri konusunda da büyük korkular besliyordu. Onların refah veya felaket kaderlerinin Tanrı'dan gönderilen talimatla ilişkilerine bağlı olduğunu fark ederek, itaat ederlerse sahip olacakları dünyevi ve manevi nimetleri ve itaatsizliklerinin sonucunda ortaya çıkacak lanetleri grafiksel olarak ve uzun uzadıya onlara sundu. (Bkz. Tesniye 27, 28.)
İsrail'in Hatırlamadaki Başarısızlığı
Onlara Rab Tanrı'yı sevmelerini ve O'nun sesine itaat etmelerini öğütlediğinde, Tanrı'nın elçisi olarak onlara ilettiği öğüt ve talimat mesajlarına kulak vermeleri için onları teşvik ediyordu. On Emir hariç, onlara emredilen tüm yasalar, tanıklıklar ve tüzükler Musa aracılığıyla söylenmişti. Hiçbir şekilde yalnızca insan aracını görmeleri veya duymaları, bu ilahi gereklilikleri reddetmelerinin suçunu azaltmazdı. Bu, yalnızca kişisel olarak hitap ettiği nesil için değil, aynı zamanda tüm zamanların erkekleri ve kadınları için de geçerlidir.
Musa bu ciddi yeminlerin her zaman hatırlanması için tedbir aldı. Ebeveynler bunları çocuklarına öğretmeli, evde otururken veya yolda yürürken, ayrıca akşam ve sabah ibadet saatlerinde bunlardan bahsetmeliydi. (Tesniye 11:19, 20.) Bunlar bir kitaba anma için yazılmalı ve geminin yan tarafına yerleştirilmeliydi. Her yedinci yılda bir çıkarılıp Çardak Bayramı'nda toplanan hacılar topluluğunun önünde halka okunmalıydı. Peygamberlik yazılarının bu ciddi provasında, kapılarının içinde bulunan yabancıyı unutmadan erkekleri ve kadınları toplamalıydılar. Özellikle anlama yıllarına gelen çocuklardan bahsediliyordu. Onlar da duymalı ve Rab'den korkmayı öğrenmeliydiler. (Bkz. Tesniye 31:9-13.)
Eski İsrail halkının, Tanrı'nın seçilmiş elçisi aracılığıyla gelen ciddi mesajları bu şekilde hatırlamada başarısız olması göz önüne alındığında, "dünyanın sonunun geldiği" bizler, kalan kiliseye verilen öğretinin canlı bir şekilde akılda tutulmasını sağlamamalı mıyız?
Peygamberlik Armağanı Hareketten Ayrılmaz
Bayan White, Musa'nın (Tesniye 6:20-25) çocuklara, sorgulama yaşına geldiklerinde, Mısır'dan kurtuluşlarında meydana gelen işaretleri ve harikaları tekrar etmeleri yönündeki talimatlarından günümüze bir ders çıkararak 1882'de şöyle yazmıştı:
“Bunlar kayıtsız kalmamamız gereken ilkelerdir. Gerçeği görmüş ve önemini hissetmiş ve Tanrı işlerinde deneyim kazanmış olanlar, çocuklarına sağlam doktrin öğretmelidir. Onları inancımızın büyük sütunlarıyla, Yedinci Gün Adventistleri olmamızın nedenleriyle, İsrail çocukları gibi, yeryüzündeki diğer tüm insanlardan ayrı ve farklı, kendine özgü bir halk, kutsal bir millet olarak çağrılmamızın nedenleriyle tanıştırmalıdırlar. Bu şeyler çocuklara anlaşılması kolay, basit bir dille açıklanmalıdır; ve yıllar geçtikçe, verilen dersler, gerçeğin temelleri geniş ve derin bir şekilde atılana kadar, artan kapasitelerine uygun olmalıdır.”—“Kilise İçin Tanıklıklar,” Cilt V, s. 330.
İsrail ulusunun doğuşunun, zalim esaretten kurtuluşlarının ve Kenan'a son girişlerinin hikayesi, Musa'nın bir peygamber olarak yaptığı işi anlatmadan anlatılamazdı. Tarihin her aşamasına, o dönemin büyük peygamberi aracılığıyla gökten gelen mesajlar iç içe geçmişti. O, Yehova'nın sözcüsüydü, iradesini duyuruyor, örgütlenmelerinde ve hareketlerinde onlara rehberlik ediyordu; günahlarını kınıyor, isyanlarını azarlıyor ve onlara bir baba gibi yalvarıyordu.
Aynı şekilde bugün çocuklarımıza “Yedinci Gün Adventistleri olmamızın nedenlerini” anlatmak, onları Kutsal Kitap temellerinin atılmasında ve bunun üzerine inşa edilmesinde, örgütlenme ilkelerinde rehberlik edilmesinde, Advent hareketinin her temel özelliğinin geliştirilmesinde ve öğüt ve kınama ya da umut ve cesaret mesajları iletilmesinde peygamberlik armağanının yenilenerek oynadığı önemli rol konusunda bilgilendirmeden imkansızdır.
Peygamberlik armağanına nominal olarak inanmak, önceki peygamberlerin mesajlarını kabul etmek ve yine de Tanrı'nın halkına talimat vermek üzere seçtiği çağdaş bir elçiyi reddetmek ve ona karşı çıkmak mümkündür. Mesih'in zamanında, eski peygamberlerin sözleri her Şabat sinagoglarında okunurdu, ancak dini liderler Vaftizci Yahya'yı reddettiler ve doğrudan gökten gelen Peygamberi çarmıha gerdiler, yeryüzünde görünen en büyük peygamberi. 329Kulaklarını Cennet'in elçilerine kapatmalarının nedeni ve modern Ferisiliğin varlığı şu sözlerde iyi bir şekilde ortaya konmuştur:
“Rabbin uyarıları, ikazları, düzeltmeleri, dünyanın her çağında kilisesine verilmiştir. Bu uyarılar, Mesih’in zamanında, böyle bir uyarıya ihtiyaç duymadıklarını iddia eden ve haksız yere muamele gören kendini beğenmiş Ferisiler tarafından hor görülmüş ve reddedilmiştir. Onlar, eğilimlerini memnun etmediği için, hizmetkarları aracılığıyla Rab’bin sözünü kabul etmeyeceklerdi. Rab, günümüzde bu sınıf insanların önüne bir vizyon verse, hatalarını gösterse, kendini beğenmişliklerini azarlasa ve günahlarını kınasa, Mesih onlara gerçek durumlarını gösterdiğinde, Nasıra sakinleri gibi, isyan ederek ayağa kalkarlardı.”—“Kilise İçin Tanıklıklar,” Cilt V, s. 689.
Tanıklıklar Neden Reddediliyor?
Ferisilerin, Mesih'in hayatlarındaki belirli günahları azarlaması, O'nun Tanrı'nın Oğlu olduğu iddiasını reddetmelerine neden oldu. Geçmişte her zaman olduğu gibi bugün de, bazı günahları beslemek ile Rab'bin seçilmiş hizmetkarının mesajlarından şüphe etmek arasında doğrudan bir ilişki vardır.
“Hakikatten sapan birçok kişi, bu gidişatlarının sebebi olarak tanıklıklara inanmamalarını gösterir. Araştırma, onların tanıklıklar aracılığıyla Tanrı’nın kınadığı günahkâr bir alışkanlıkları olduğunu ortaya koyar. Şimdi soru şudur: Tanrı’nın kınadığı putlarından vazgeçecekler mi, yoksa yanlış hoşgörü yollarında devam edip Tanrı’nın kendilerine verdiği ışığı reddedip, zevk aldıkları şeyleri kınayacaklar mı? Onlarla çözülmesi gereken soru şudur: Kendimi inkar edip günahlarımı kınayan tanıklıkları Tanrı’danmış gibi mi kabul edeceğim, yoksa günahlarımı kınadıkları için tanıklıkları mı reddedeceğim?”— “Kilise İçin Tanıklıklar”, Cilt IV, s. 32.
Bu cildin ilk bölümünde, destekleyici kanıtlarla, Mesih'in dünyamıza armağanının yanında, peygamberlik armağanının Tanrı'nın kiliseye verdiği en değerli armağan olduğu iddia edilmektedir. Bu nedenle, Tanrı'nın ve insanın büyük düşmanı olan Şeytan'ın, armağanın her tezahürüne karşı yoğun bir nefret duyacağı kesindir. Kilisenin kalıntısı tarafından ele geçirilmesi, Kutsal Yazılar'da ejderhanın ona olan öfkesinin açıklaması olarak verilmiştir. Vahiy 12:17. Bunu bildiğimizde, Tanrı'nın Ruhu'nun tanıklıklarının acımasız ve durmaksızın saldırıların konusu olmasına şaşırmayacağız. Hile ve sofistikelikle eğitilmiş bir usta zihnin tasarlayabileceği en incelikli argümanlar, onlara inanmamamız için nedenler olarak sunulacaktır.
Geride Kalan Halkımıza Öğüt
Kalanlar için verilen tanıklıkların iddialarına itirazlarla karşılaşabilecek olanlara, önemsiz ile büyük, anlaşılması zor olan ile açık olan arasında uygun bir denge gözetmelerini tavsiye ediyorum. İşte açık, yol gösterici ilkeler:
“Belirsizlik ve şüphe içinde olmanıza gerek yok. Şeytan çeşitli şüpheler ima etmek için hazırdır; ancak gözlerinizi imanla açarsanız, inanç için yeterli kanıt bulacaksınız. Ancak Tanrı hiçbir insandan şüphe için tüm nedenleri asla ortadan kaldırmayacaktır. Şüphe ve sorgulayan inançsızlık atmosferinde yaşamayı sevenler, kıskanılmayacak bir ayrıcalığa sahip olabilirler. Tanrı, dürüst zihnin inanması için yeterli kanıt verir; ancak kanıtların ağırlığından kaçan kişi, sınırlı anlayışına açıklayamadığı birkaç şey olduğu için, inançsızlık ve sorgulayan şüphelerin soğuk, ürpertici atmosferinde bırakılacak ve inancın gemisi batacaktır.”—A.g.e., s. 232, 233.
“Zihni, şüpheye yer bırakacak her şeyi kavramaya ve bu düşünceleri diğer zihinlere önermeye eğitenler, her zaman şüphe etmek için fırsat bulacaklardır. Gerçeğin ortaya çıkmasında ortaya çıkan her şeyi sorgulayacak ve eleştirecekler, başkalarının işini ve konumunu eleştirecekler, kendilerinin bir parçası olmadıkları işin her dalını eleştireceklerdir. Başkalarının hatalarından, yanlışlarından ve kusurlarından besleneceklerdir, 'ta ki,' dedi melek, 'Rab İsa göksel mabetteki aracılık işinden kalkıp intikam giysilerini giyecek ve onları kutsal olmayan şölenlerinde şaşırtacak; ve kendilerini Kuzu'nun düğün yemeğine hazırlıksız bulacaklar.' Zevkleri o kadar çarpıtılmıştır ki, Rab'bin krallığındaki sofrasını bile eleştirmeye meyilli olacaklardır.”—“Kilise İçin Tanıklıklar”, Cilt V, s. 690.
Musa'nın, bereketi itaatle, felaketi de itaatsizlikle ilişkilendiren sözleri öngörülüydü. İsrail ulusal tarihine yeni başlarken söylenmişti. Ulusun geleceği, refah ve itaatin, ve ısrarcı itaatsizliğin ardından gelen nihai esaret ve yıkımın korelasyonuyla belirlenmişti. Felaket, tüm peygamberlerinin öğütlerini reddeden İsrail'de, ara sıra yapılan reformlar nedeniyle kıyamet günü defalarca ertelenen Yahuda'dan daha erken geldi.
Zamanımız İçin Bir Ders
Ders, zamanımız için daha az anlamlı değil. Kurtuluş günümüz, bize emanet edilen göksel mesajlarda çağrılan yürekten adanmışlığa uymayı başaramadığımız için ertelendi. Hala bu sıkıntılı dünyadayız çünkü Tanrı'nın hizmetkarı tarafından en ciddi şekilde teşvik edildiğimiz yeryüzündeki Tanrı işini bitirmek için iman, fedakarlık ve ciddiyetle ilerlemedik. Bize gelen uyarılara ve öğütlere tam olarak kulak vermiş olsaydık, şimdi cennetin ihtişamının tadını çıkarıyor olabilirdik. Bize açıkça söylendi:
“Tanrı’nın amacı, halkı tarafından dünyaya merhamet mesajını vermekle yerine getirilmiş olsaydı, Mesih bundan önce yeryüzüne gelirdi ve azizler Tanrı’nın şehrine hoş geldiniz mesajını alırlardı.”—“Kilise İçin Tanıklıklar”, Cilt VI, s. 450.
“Eğer Mesih’in her askeri görevini yapmış olsaydı, eğer Siyon surlarındaki her bekçi trompete belli bir ses vermiş olsaydı, dünya bundan önce uyarı mesajını duymuş olabilirdi. Fakat iş yıllar geride kaldı. İnsanlar uyurken, Şeytan bize doğru bir yürüyüş çaldı.”—Id., Cilt IX, s. 29.
Belki de hiçbir şey yüreğimizi bu ciddi sözlerden daha fazla etkileyemezdi. Uzun yıllardır özlemini çektiğimiz, dua ettiğimiz ve emek verdiğimiz Rab'bin gelişi artık gerçekleşmiş bir gerçek olabilirdi ve Tanrı'nın halkı, Tanrı'nın lütfuyla bizim olan yüksek ayrıcalıklara ve sorumluluklara uygun yaşasaydık, ödüllerine kavuşmuş olurdu.
“Peygamberlerine inanın”
Kutsal Yazıların sözleri aracılığıyla Tanrı her temel kurtarıcı gerçeği vermiştir. O, bu sözü harikulade bir şekilde korumuş ve herkesin sahip olabileceği kadar çoğaltmıştır. Günümüzün özellikleri o sözde özetlenmiştir. Tanrı'nın Ruhu'nun, kiliseye kalanlara verilen tanıklıkları, o sözle uyum içindedir ve bizi o söze götürür. Fakat bunlarda, "son zamanlarda" yaşayanların, Şeytan'ın kurnaz ve yüce hilelerine karşı koymaları ve tercüme edilecek olanlara yakışır bir karakteri mükemmelleştirmeleri gerekenlerin ihtiyaç duyduğu o ayrıntı zenginliği bulunur. Teleskop çıplak gözle algılanamayan ayrıntıları ortaya çıkardığı gibi, bize gönderilen mesajların okunması da Tanrı'nın ebedi sözünü artırmaz, aksine büyütür.
Tanrı'nın kalıntı kilisesine lütufkarca verdiği öğüt ve öğretileri dua ederek ve gayretle incelerken, hayatlarımızı orada açıklanan karakter standardına uygun hale getirirken ve bize verilen işi bitirmek için gayretle çabalarken, "Tanrı'nın gününün gelişini beklediğimizi ve ona doğru koştuğumuzu" kanıtlayacağız. 2 Petrus 3:12.
“Tanrınız RAB'be güvenin, böylece sağlamlaşacaksınız; peygamberlerine güvenin, böylece başarılı olacaksınız.” 2. Tarihler 20:20. SON
Tüm bunlar, Advent inananlarının büyük çoğunluğunun fark etmediği, yaşayanların yargılanmasının çoktan başladığı ve hatta 144,000'in liderleri olan ihtiyarlarla birlikte, şimdiki zamana ne kadar daha fazla uygulanır? Adventist Kilisesi'nde hakikatten tamamen sapkınlığın yaşandığı korkunç bir zamanda, Adventist Kilisesi'ne vaftiz olmak isteyen ancak "Orion sapkınlığına" inandıkları için reddedilen birkaç Protestan da dahil olmak üzere yaklaşık 17 milyon Adventist arasından, Tanrı'nın seçtiği küçük bir avuç erkek ve kadın toplandı. Bu küçük grup zorlu bir sınavdan geçti! Çok zorlu! Onların sınavları 27 Şubat 2012'de özel bir şekilde başladı ve azizlerin sabrını öğrenmek ve gecikmeye dayanabilecek bir iman edinmek zorunda kaldılar - ki Ellen G. White bunu daha önce de belirtmişti (yukarıdaki GC 621 alıntısına bakın). Doğrusu, Mesih'in geliş zamanı bir daha asla bir sınav olmayacak, çünkü İsa hala Orion Saati ve Zaman Kabı'na göre gelecek, ancak sıkıntı zamanının üç buçuk yılı beklediklerinden bir yıl sonra başlayacaktı. Veba yılını yaşayanların yargılanmasının bir parçası olarak anlamışlardı, bu yanlıştı ve onları İsa'nın 2015'te geleceği ve sıkıntı zamanının yaşayanların yargılanmasıyla aynı anda başlayacağı inancına götürdü. Aslında, bu iki dönem birbirinden bir yıl arayla kaydırılmıştır. Bu nedenle, ateş topları ve Pazar yasası gibi görünür olaylar, bizim açıkladığımız göksel mabetteki diğer olaylardan daha sonra gelmek zorundaydı Son uyarı makaleler. Bu yüzden gelecekte, vebalar başlamadan önce sona erecek olan yaşayanların yargılanmasının üç buçuk yılı olan Daniel 12'deki üç buçuk zaman ile küçük ve büyük sıkıntı zamanını (veba yılı) içeren üç buçuk sıkıntı yılı arasında net bir ayrım yapmalıyız.
Hiçbir inanç, Orion ve Zamanın Gemisi çalışmalarının ilahi onayı olmadan bu "hayal kırıklığı" yılına dayanamazdı. Ellen G. White'ın kişisel deneyimi hakkında yukarıdaki alıntıda tanımladığı ilahi "kural"a bağlı kalmasaydım, ben 2010'da Orion çalışmasını yayınlamaya asla cesaret edemezdim: Yapılan çalışmaların hakiki olarak kabul edilebilmesi için, bunların Peygamberlik Ruhu aracılığıyla doğrulanması gerekir. Tanrı Sözü aracılığıyla çalışmaların onayını alan ve çalışmaların kendisini anlamayan bir ruhsal lider olmalı. Ellen G. White, hemen ileride yeni bir ışık olacağını görmüştü, ancak kendisi bunu almadı. Bu görevi başka bir kişi yerine getirmek zorundaydı, başka bir ruhsal danışman Vahiy 12'deki kadının tacından (SDA Kilisesi) taçtaki yıldızlara (144,000'lerin kilisesi) geçiş sürecinde olan küçük, yeni oluşan kilise kalıntısının ruhsal büyümesine yardım edecek olan.
Bu yeni bölüm için bu giriş serisinin ikinci kısmı nihayet rüyamdaki yönetmenin kim olduğunu ortaya çıkaracak, Dördüncü Meleğin Mesajıve onun “ölümünün” gizemli koşullarının hikayesini çözmek.
NOT:
Bu harika kitap, Peygamberliğin Kalıcı Armağanı, tamamı indirilebilir İŞTE(Eğer internette Almanca çevirisini bulursanız lütfen bize bildirin.)