Erişilebilirlik Araçları
İçeriğe atla
Son Geri Sayım

Orijinal olarak 2 Haziran 2010 Çarşamba günü saat 3:30'de Almanca olarak yayınlandı www.letztercountdown.org

Orion'daki Tanrı Saati'ni inceleyerek Tanrı'nın kilisesini cennete giden yolculuğunun son 166 yılında nasıl yönlendirdiğini ve koruduğunu anladık, ancak aynı zamanda içinden geçmesi gereken muazzam denemeleri ve bu denemelerin kilise gemisine nasıl giderek kötüleşen hasarlar verdiğini de öğrendik. Gemiye karşı devasa resifler duruyordu: Kiliseyi ikiye bölen 1914'teki Birinci Dünya Savaşı ve ardından 1936'dan başlayarak on yıl boyunca kilise içinde daha fazla eleme yapan Nazi rejimi. Tüm bunlar bize bugün Yedinci Gün Adventist kilisesinin kriz zamanlarında dünya yöneticilerinin yanında yer alma olasılığının daha yüksek olduğunu gösteriyor. Tanrı kilisesinin tarihinde 1986 yılını işaretledi, ancak birçok kişi bunu hemen fark edemedi çünkü çok sayıda yanlış öğreti kiliseye çoktan nüfuz etmişti ve tüm üyelerin tamamen net bir yargıda bulunabilmesi için bu kadar fazlaydı. Yedinci Gün Adventist Kilisesi papalık makamına hediyelerle yaklaşacak noktaya geldi ve sonunda dünya ekümenik etkinliklerine alenen ve resmen katılmaya başladı. İncil'e göre asla gerçekleşmeyecek olan ve böyle bir barıştan söz edilmesi bile insanlığın yıkımını haber veren dünya barışı için, tek "kesin Protestan kilisesinin" papa ile birlikte diz çöküp dua edeceğini kim tahmin edebilirdi?

Çünkü onlar şöyle diyecekler: Barış ve güvenlik; o zaman, gebe bir kadının başına gelen ansızın gelen bir felaket onlara gelir; ve onlar kurtulamazlar. (1 Selanikliler 5:3)

Bu nedenle, kendimize bunun nasıl bu noktaya gelebildiğini sormalıyız? 1914'te bir Hristiyan'ın savaşa katılıp katılamayacağı ve böyle bir durumda Sebt'in ne kadar ihlal edilebileceği konularından dolayı kilise bölündü ve hatta Nazi rejimi altındaki yıllarda Almanya'daki bazı kilise liderleri tarafından kardeşlere karşı ihanet bile yapıldı - tüm bu korkunç eylemler, kilisenin İsa'nın ifade ettiği gibi dünya sahnesinde papalık ile "zina yapma" noktasına geldiğini söylemek için hala yeterli değildi. Bu, 1986'daki dördüncü mührün başlangıcıyla çakışan ve aşağıdaki gibi okunan dördüncü kilise Tiyatira'ya verilen mesajdadır:

Yine de sana karşı birkaç şeyim var çünkü o kadına acı çekiyorsun Jezebel [Roma kilisesi]Kendisini peygamber olarak adlandıran [Vatikan], hizmetkarlarımı eğitmek ve baştan çıkarmak için zina yapmakve putlara kurban edilen şeyleri yemek için. Ve ona alan verdim [Eriha etrafındaki ilk altı yürüyüş, bkz. Geçmiş tekrarlar] zinasından tövbe etmek için; ve tövbe etmedi. İşte, onu bir yatağa atacağım ve onunla zina edenleri büyük sıkıntıya [sıkıntı zamanı], yaptıklarından tövbe etmezlerse. Ve ben onun çocuklarını ölümle öldüreceğim [7 bela]; ve bütün kiliseler benim gönülleri ve yürekleri araştıran olduğumu bilecekler ve her birinize işlerinize göre vereceğim. [İsa'nın İkinci Gelişi]. (Vahiy 2: 20-23)

18 ve 1914 mühürleri sırasında 1936 Avrupa ülkesinin liderlerinin ihlallerine rağmen kilise tarafından Şabat hiçbir zaman tamamen terk edilmedi. Alman ve Avusturya kiliselerinin liderleri, kilisenin II. Dünya Savaşı sırasında Nazi rejimini desteklediği ve pasif davranışlarıyla Yahudilerin zulmüne katıldığı gerekçesiyle Mayıs 2005'te resmen özür dilediler (AdventistReview.org Arşivleri 2005):

Kilise Liderleri "Üzgünüz" Diyor
Alman ve Avusturya kiliseleri Holokost eylemleri için özür diledi

MARK A. KELLNER, Genel Konferans İletişim Departmanı haber ve bilgi yardımcı müdürü tarafından

II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinin altmışıncı yıl dönümünü kutlayan Almanya ve Avusturya'daki Yedinci Gün Adventist kilise liderleri, savaş sırasında Nazi faaliyetlerine katılım veya destekten dolayı "derinden pişmanlık duyduklarını" belirten bir bildiri yayınladılar. Kilise organları, Yahudileri ve diğerlerini o dönemin yaygın olarak Holokost olarak bilinen soykırımından korumayarak "Rabbimizi takip etmede" başarısız olduklarını "dürüstçe itiraf ediyorlar". Milyonlarca insan, 6'ten 12'e kadar olan 1933 yıllık dönemde Nazi zulmünde yok edilen 1945 milyondan fazla Yahudi de dahil olmak üzere savaş vahşetlerinden öldü.

Güney Almanya Birliği Konferansı Başkanı ve bildiriye imza atan üç kişiden biri olan Günther Machel, bildirgenin ilk olarak Almanca aylık kilise dergisi Advent-Echo'nun Mayıs 2005 sayısında yayınlandığını ve diğer Alman yayınlarında da yer alacağını söyledi.

Bildirinin bir kopyasının İsrail'deki Holokost Şehitleri ve Kahramanlarını Anma Kurumu Yad Vashem'e verildiğini belirten Pöhler, Kuzey Almanya kilise bölgesinin eski başkanı ve şu anda bölgenin teolojik danışmanı olup bildirgenin hazırlanmasında yer alan Rolf Pöhler'in de bunu doğruladığını söyledi.

Almancadan çevrilen bildiride, "Ulusal Sosyalist diktatörlüğün karakterinin zamanında ve yeterince belirgin bir şekilde gerçekleştirilmemesinden ve [Nazi] ideolojisinin dinsiz doğasının açıkça tanımlanmamış olmasından derin bir üzüntü duyuyoruz" ifadeleri yer alıyor. Kilise ayrıca "bazı yayınlarımızda . . . Adolf Hitler'i yücelten ve bugünün [bakış açısıyla] inanılmaz bir şekilde anti-Semitizm ideolojisine katılan makaleler bulunmasından" da üzüntü duyduğunu söylüyor.

Kilise liderleri ayrıca “halkımızın, 6 milyon Yahudi ve tüm Avrupa’daki azınlık temsilcilerinin hayatlarını ve özgürlüklerini mahveden ırkçı fanatizmle ilişkilendirilmesinden” ve “birçok Yedinci Gün Adventistinin Yahudi vatandaşlarının ihtiyaçlarını ve acılarını paylaşmamasından” dolayı üzüntü duyduklarını ifade ettiler.

Açıklamada, en büyük pişmanlığın Alman ve Avusturyalı Adventist cemaatlerinin “Yahudi kökenli [kilise üyelerini] dışlaması, ayırması ve kendi hallerine bırakması, böylece onların hapse, sürgüne veya ölüme mahkûm edilmesi” olduğu belirtildi.

Çeşitli ırk kararnameleri uyarınca, bazı Adventist cemaatleri Yahudi kökenli üyeleri kovdu. Bunlardan biri olan Max-Israel Munk, Naziler tarafından iki toplama kampına yerleştirildi ve hayatta kalıp savaştan sonra kilisesine geri döndü. Friedensau Adventist Üniversitesi'nde Nasyonal Sosyalist dönemde Adventist faaliyetlerini inceleyen bir kilise arşivcisi olan Daniel Heinz'e göre, cemaatine kendisine davranılan şekilde davranmak istemediğini söyledi.

Machel ile birlikte bildiriyi imzalayan diğer liderler Kuzey Almanya Birliği Konferansı başkanı Klaus-Juergen van Treeck ve Avusturya Adventist Kilisesi başkanı Herbert Brugger'dı. Pöhler ve Friedensau'daki kilise tarihçisi Johannes Hartlapp, bildirgenin dayandığı bildiriyi hazırladılar. Pöhler, üç kilise coğrafi bölgesinin de metni onaylamak için oy kullandığını söyledi.

Açıklamada, üçlü "devlet otoritelerine karşı borçlu olduğumuz itaatin, İncil'deki inanç ve değerlerden vazgeçmemize yol açmadığını" ileri sürüyor. Önceki nesillerin eylemlerini yalnızca Tanrı'nın yargılayabileceğini söylerken, "ancak günümüzde, tüm insanlara karşı doğru ve adaletli bir duruş sergilemek istiyoruz."

Brugger, telefonla verdiği röportajda, "Kilise üyelerimiz bu belgenin yayınlanmasını gerçekten takdir ettiler." dedi. Avusturya Yahudi cemaatinden bir tepki belirtisi alınmadı ancak Brugger, Adventist Kilisesi'nin Avusturya'da diğer bazı hareketler kadar iyi bilinmediğini söyledi.

Brugger, Şabat'ı temel inançlarından biri olarak gören bir kilisenin, zulüm zamanında Yahudi Şabat bekçilerini nasıl terk edebildiği sorusuna, bunun teolojik değil politik kaygılar sonucu ortaya çıkmış olabileceğini söyledi.

I. Dünya Savaşı sırasında Alman Adventist kilisesinin bir kısmı, herhangi bir askerlik hizmetine karşı çıkarak ayrılmıştı. Bu, 1936'da Nasyonal Sosyalistlerin iktidarda oldukları dönemde sözde "Reform Hareketi"ni yasaklamasına yol açtı. Brugger, Nazilerin ana Adventist kiliselerini kapatması konusundaki endişenin o dönemdeki liderleri etkilemiş olabileceğini söyledi.

"Bence bu zamanlarda kilisemizin resmi liderleri kilise üzerindeki kontrolü kaybetmekten ve kiliseyi kaybetmekten korkuyorlardı çünkü siyasi otoriteler zaten . . . kilisemizi Reform hareketiyle [karıştırmıştı]," diye açıkladı. "Bence liderlerimiz kilisemizin resmi tanınmasını kaybetmekten korkuyorlardı, bu yüzden belki de inançlarımıza gerektiği kadar [sadık] değillerdi."

Almanya'daki ana Yedinci Gün Adventist kilisesi de Naziler döneminde kısa bir süreliğine yasaklanmıştı, diye belirtiyor Pöhler. Rejimin hızlı bir geri dönüşü Adventistler arasında rahatlamaya yol açtı ama aynı zamanda hükümetle sağlıksız bir işbirliği düzeyine de yol açtı.

"Sadece sessiz kalmadık, aynı zamanda asla yayınlamamamız gereken şeyleri de yayınladık. Bizim bakış açımıza göre gerçekten ihtiyaç duyulmayan anti-Semitik fikirler yayınladık," dedi Pöhler telefonla verdiği bir röportajda.

Pöhler o dönem hakkında, "Bir kişinin tek bir yanlış beyanının, tek bir yanlış hareketinin, onun bir toplama kampında son bulabileceği anlamına geldiğini fark etmemiz gerekiyordu," dedi. "[Bu] Yahudi doğumlu Adventistleri aramızdan dışlamamızın ve cemaatten çıkarmamızın nedeniydi: Eğer yerel bir kilise bunu yapmasaydı, [Naziler] kiliseyi kapatır, ihtiyarı hapse atardı ve bu, tüm kilisenin yasaklanması anlamına gelirdi."

Bazı Avrupalı ​​Adventistler Yahudileri korumak için cesurca tavırlar sergilerken, diğerleri kısmen aileleri ve kiliseleri için endişe duydukları için onlara katıldı. Pöhler, bir bireyin bir Yahudiye ulaşmasının yeterince zor olduğunu, ancak bir cemaatteki insanların hayatlarını riske atmanın ek bir yük olduğunu açıkladı. Bu tür bir ihtiyatın Alman Adventistleri tarafından kullanılan isimlendirmede bile yansıtıldığını söyledi.

Almanya'nın Friedensau kentindeki Adventist Üniversitesi'nde kilise arşivleri müdürü olan Daniel Heinz, savaş sırasında Yahudilere yardım eden Adventistlerin hikayelerini araştırdığında, daha az onurlu davrananları keşfettiğini söyledi.

Nazi politikalarına karşı direniş ve aralarında Yedinci Gün Adventistlerinin de bulunduğu pek çok Hristiyanın, Nazi zulmü altındaki insanların hayatlarını korumak için gösterdikleri şefkatli ama cesur tepkiler, Polonya, Macaristan, Hollanda ve Danimarka da dahil olmak üzere Avrupa'nın her yerinde belgelenmiştir.

"Üçüncü Reich'ta Yahudilere yardım eden, hayatlarını riske atan Adventistlerin çok etkileyici hikayelerini buldum ve tam tersini buldum," dedi Heinz. Diğer kilise üyeleri arasında, Letonyalı bir Adventist ailesi bir Yahudi adamı yanına aldı, savaş sırasında onu sakladı ve hayatta kaldı. Mülteci, savaş bittikten sonra bir Adventist inananı ve kilise pastörü oldu.

Machel'e göre, "İkinci Dünya Savaşı'nın üzerinden altmış yıl geçti ama biz bunu bir bildiri için son şans olarak gördük."

Genç yetişkin kilise üyeleri, açıklamadaki endişe ve pişmanlık ifadelerine olumlu tepki gösterdi.

“Günahlarımızı ve başarısızlıklarımızı alçakgönüllülükle ortaya koymak, Tanrı'nın bizden yapmamızı istediği en önemli şeydir,” dedi 25 yaşındaki Sara Gehler. “Ve 60 yıl geçmiş olsa da, [Yedinci Gün Adventist] Kilisesi olarak İkinci Dünya Savaşı konusunda bir duruş sergilememizin gerekli olduğunu düşünüyorum.” Ve ekledi, “Hristiyanlar olarak zayıf, çaresiz ve ihtiyaç içinde olanları korumak ve onlara yardım etmek bizim görevimizdir.”

Adventist dünya merkezinin Halkla İlişkiler ve Din Özgürlüğü Direktörü John Graz, “İnsan ailesinin her üyesine karşı Tanrı'nın sevgisine inanan, ırk, din veya cinsiyete dayalı her türlü ayrımcılığa karşı çıkanlar için, Holokost ve savaşta hiçbir sorumluluğu olmayan, ancak ebeveynlerinin sorumluluğunu onaylayan bir nesil tarafından yazılan bu bildirge, olumlu bir dönüm noktası ve büyük bir cesaretlendirme olacaktır.” dedi.

Üzücü olan şu ki; Özür mektubunun aslı Yedinci Gün Adventist Kilisesi'nin, I. ve II. Dünya Savaşı yıllarında, kendi kardeşlerine tıpkı Yahudi kardeşlerine davrandıkları gibi davrandıklarını, her koşulda Şabat'ı tutmak ve "İsa'nın emrini çiğnemekten kaçınmak istediklerini" kabul etmemesi.Öldürmeyeceksin"Özür beyanının orijinal metni şöyle:

...Yahudi kökenli vatandaşlarımızın Bizden dışlanmış, ötekileştirilmiş, kendi hallerine bırakılmış ve bu yüzden hapse, sürgüne ya da ölüme gönderilmişlerdir.

Öte yandan inançları uğruna ölen sadık Adventistlerin hikayelerini okurken, bu tür yüzeysel özürleri okumak canımızı acıtıyor. Pazar yasasının son denemesi karşımıza çıktığında biz de bunu yapmak zorunda kalacağız. Yedinci Gün Adventist Kilisesi 1936'da Nazi rejimiyle yozlaşırken, Reform kilisesi yasaklandı ve üyeleri haçlarını taşımak zorunda kaldı. Reform Hareketi'nin yüzlerce sadık Adventisti için iki örnek, "büyük kardeşleri" tarafından bile anılmadan Nazilerin hapishanelerinde ve toplama kamplarında öldüler.

Reform Adventistlerinin son iki mektubunu okuyalım Gustav Psyrembel karısına şöyle yazdı:

Berlin NW40, 12 Mart 1940

Canım . . .

Rabbin esenliği sizinle olsun!

Bu fırsattan yararlanarak size birkaç satır yazmak istiyorum, çünkü doğan her yeni gün benim için son gün olabilir... Bu nedenle, karar saatinde pes etmeyeceğiz, çünkü bu doğru yol ve hakikattir. Bu, O'nun eseridir ve O, bunun yok olmasına izin vermeyecektir. [Üçlü mesajdaki] birçok iman kardeşimizin doğru yoldan sapması, Önderimizi ve sancağını terk etmesi, O'ndan uzaklaşması, O'nun ilahi sevgisinden ve rehberliğinden şüphe etmeye başlaması ve böylece O'nu üzmesi çok üzücüdür.

Bir gün acı bir şekilde pişman olacaklar ve yanlışlarını kabul edecekler, ama o zaman belki de sonsuza dek çok geç olacak ve yardım veya kurtuluş olmayacak. Tanrı'ya sıkı sıkıya bağlı olanlara ihanet ettiklerini ve savaşlarını anlatılamayacak kadar ağır hale getirdiklerini fark etmiyorlar. Benimki gibi bir dava savaş mahkemesine geldiğinde [subaylar] şöyle diyorlar: "Diğerleri [Adventistler] vicdanlarını ihlal etmeden ve Tanrı'nın emirlerini çiğnemeden görevlerini yaptıklarına ikna olmuş durumdalar; neden siz de aynısını yapamıyorsunuz?" Böyle bir durumda gerçeği savunmak, duruşumuzu yetkililere açıklamak ve başka türlü yapamayacağımızı söylemek çok, çok zordur. "Öğretilemezliğim" ve "inatçılığım" yüzünden bir başka suçlama daha geldi.

Bunlar [uysal inananlar], özellikle de din adamları, insanları aldatmayı başardılar. Gerçeğin yanlış temsilleri aracılığıyla bizi suçlular olarak tasvir ediyorlar ve aldatıldığımızı söylüyorlar. Çatışmadan kaçınmakla ve zorlukların etrafından dolanmaya çalışmakla yetinmeyip, aynı zamanda yanlış eylemlerini Kutsal Yazılar'dan hiç de alakalı olmayan ifadeler ve örneklerle haklı çıkarmaya çalışıyorlar. Bunu, Şahitlikler tarafından doğrulandığı varsayılan argümanlar kullanan bir din adamının yedi sayfalık uzun bir mektubunda gördüm. Ancak tüm bunlar bizi sarsmamalı. Gerçek gerçek olarak kalır ve doğru olan doğru olarak kalacaktır; ve gelecek, hangi tarafta bulunabileceğini ortaya koyacaktır. . . .

Yeniden bir araya geleceğimize olan inancımla, şimdi kapatıyorum. Rab sizinle olsun. Derinden seven Papa'dan çok içten selamlarımı ve öpücüklerimi kabul edin.

Beni her zaman düşünen herkese en iyi dileklerimle.
Senin Gustav'ın.

Berlin NW 40, 29 Mart 1940

Canım . . .

2. Korintliler 4:16–18 ile selamlar.

Hangi nedenle bayılmayız; ama dıştaki adamımız yok olsa da, içteki adam günden güne yenilenir. Çünkü bir an için olan hafif ıstırabımız, bizim için çok daha fazla ve sonsuz bir ihtişam ağırlığı yaratıyor; Görülenlere değil, görülmeyenlere bakarsak: Çünkü görülenler geçicidir; ama görülmeyenler bakidir.

Az önce yarın, 30'unda, sabah 5'te idam edileceğimi öğrendim. Bir kez daha bu son yolculuk için Tanrı Sözü ile kendimi güçlendirme fırsatı buldum. Okumam için Yeni Ahit getirildi. (Ama yiyecek daha az yemeğim oldu.) Burada ekmek porsiyonları çok daha küçük ve genel olarak her şey Ploetzensee'dekinden çok daha katı; ama her şeye sevinçle ve sabırla katlandım, çünkü tüm bunları kimin için yaptığımı biliyorum ve bu paya düşen ilk ya da tek kişi ben değilim. Rab diyor ki: 'Sevin ve çok sevinçli ol, çünkü göklerdeki ödülünüz büyüktür.' 'Başınızı kaldırın, çünkü kurtuluşunuz yaklaşıyor.' Bu sözler ve değerli vaatler bizi zorlu ama harika savaşımızda ayakta tutuyor. Rab gücünü ve korumasını vaat etti ve ayrıca çocuklarına ihtiyaç duyduklarında bunu vermeye hazır. Bunu, savaşımın bu saatine kadar olan tüm yıllarında deneyimledim. Rabbe şükürler olsun ve övgüler olsun! Beni beden ve ruh olarak sağlıklı tuttu ve bana neşesini ve sevgisini zengin bir ölçüde verdi. Son saatte beni terk etmeyecek. Üzgün ​​olmayacağız, mutlu olacağız ve O'nun uğruna acı çekmeyi ve ölmeyi bir ayrıcalık olarak göreceğiz. 'Ölüme kadar sadık ol, sana bir yaşam tacı vereceğim.'

O söz verdi ve bu güce ve kurtuluşa olan inancımla bu hayattan ayrılacağım, sevgililerim, O'nun krallığında birbirimizi tekrar göreceğimiz umuduyla, bizi ölüme kadar seven ve bize karşı her zaman iyi niyetli olan O'nunla sonsuza dek birlikte olacağız. Orada, burada çok özlediğimiz rahatsız edilmeyen ve ayrılmaz mutluluk ve huzur içinde yaşayacağız. Öyle olacağız ki, rüya göreceğiz ve ölüm ve cezayı hak eden günahkar, değersiz yaratıkların payına düşecek mutluluğu kavrayamayacağız. Tüm bunları bilmek ve inanmak ne kadar değerli bir ayrıcalıktır. Ve sen, sevgili Anne, bu değerli hazinenin senden asla alınmasına izin verme; hayatının tüm koşullarında Rab'be güven, O senin yanında olacak ve seni asla terk etmeyecek; acının üstesinden gel ve yarışı bitir; teselli bul ve neşeli ol. "Bu inancımı tüm dünya için terk etmem. Mesih'i seven, O'nu asla terk edemez. Rab, emirlerini yerine getirmeye çalışan tüm çocuklarına başarı bahşedecektir. Ayrıca gömülmeden önce ölmüş olmam ve diri diri gömülmeyeceğim gerçeği de sizin için bir teselli olacaktır. Umarım Rab sizi destekler. Sizi kutsasın ve korusun; koruması ve lütfu üzerinizde olsun ve size huzur versin! Bu benim son dileğim ve duamdır. Amin.

Bir kez daha ve son kez, sevgili Papa'nızdan çok içten selamlar. Ayrıca Anneme ve inancımızdaki tüm sevgili kardeşlerimize ve hem sizin tarafınızdaki hem de benim tarafımdaki tüm akrabalarımıza en iyi selamlar.

Gustav Psyrembel.” —Ve Onların İnancını İzleyin!, s. 10–13.

Ve bu, Reform Hareketi'nin Avusturyalı Adventist'inin ve vicdani retçinin son mektubudur Anton Brugger nişanlısı Esther'e hapishaneden yazdığı mektup Brandenburg-Goert 3 Şubat 1943:

Sevgili Esther'im, kıymetli hazinem!

Ne yazık ki, birbirimizi tekrar görmemiz nasip olmadı. Ah, ne kadar da çok istedim senin sevgi dolu yüzünü bir kez daha görmeyi ve seninle birkaç kelime konuşmayı. Senin o güzel resmini her zaman yanımda taşıdım. İncil'imin arkasında, önümde resmin var. Şimdi İncil'i benden bir hatıra olarak al. Umarım sen de son mektubumu almışsındır. Annemin yanına gittiğinde, sana bu mektupları verecektir.

Birbirimizi Niederroden'da son kez gördüğümüzü hiç düşünmezdik. Yine de her zaman büyük, çetin bir sınavın henüz geleceğine dair belli bir hissim vardı, ama sizi korkutmamak için bundan size bahsetmek istemedim. Şimdi uzun zamandır korktuğum ve gerçekleşmesini beklediğim şey gerçek oldu. Ah, ne kadar da mutlu bir şekilde yaşamaya devam edip çalışmak ve başkalarına iyilik yapmak isterdim. Sizinle birlikte iyilik yapmak için çalışmak ne kadar güzel olurdu, hayal ediyorum. Benim için bundan daha mükemmel bir mutluluk olamazdı.

Sevgili, iyi Annemin tüm kederi düşüncesi özellikle acı verici. Ah, lütfen ona iyi bak ve onu rahatlat. Ah, sevgili Esther, bunun seni de çok sert vuracağını biliyorum. Ama yılma ve kendini Rab'de rahatlat. Biz de bu üzücü kaderi sabırla Rab'bin elinden almalıyız. O, tüm bunlara neden izin verdiğini biliyor. Seçilecek başka bir yol yok, çünkü inancımın inancına göre savaşa katılmam imkansız. Sadece hükümetin her emrini kayıtsız şartsız yerine getirmeye kendimi adarsam özgür olabilirim ve bunu vicdanımla çatışmadan yapamam. Bu nedenle, bugün, 3 Şubat 1943'te, akşam saat 6'da uygulanacak olan ölüm cezasını çekmeyi tercih ederim. Zor olsa da, Rab bana merhamet edecek ve sonuna kadar bana yardım edecektir. Kalplerimizin burada yeryüzünde birleşme arzusu bu üzücü şey yüzünden artık imkânsız hale geldiğinden, Rab tarafından birbirimizi tekrar görmenin değerli umuduyla kendimizi teselli edeceğiz. Kurtarıcının lütfuna ve merhametine güveniyorum, beni kabul edecek ve günahlarımı lütufkarca bağışlayacak. Ayrıca Rab İsa'ya sadık olun ve tüm gücünüzle O'nu sevin ve O'na hizmet edin. Korkmayın ve teselli bulun. Rab geldikten sonra artık kimse bizi ayıramayacak ve o zaman üzerimize hiçbir acı ve ızdırap düşmeyecek. "Sevgililerimden hepinize selam söyleyin. Kalbim her zaman onlarlaydı. Özellikle sevgili anne babanıza ve sevgili kardeşinize en iyi dileklerimi iletin...

Toprağa gömülmeyi memnuniyetle kabul ederdim, ama buradakilerin hepsi krematoryumda yakılıyor. Annemden küllerimle birlikte küllerimin bulunduğu urnu Salzburg'a gömmek için izin istedim; orası en iyi yer. Umarım boşuna yaşamamışımdır.

Şimdi, Sevgilim, sevgilim, Rab seni ve tüm sevdiklerini kutsasın ve seni korusun ve lütfunla yardım etsin ki sonsuza dek O'nun yanında, barışın görkemli krallığında birbirimizi tekrar görebilelim. Seni sonuna kadar yürekten seviyorum.

Elveda sevgilim, auf WIEDERSEHEN!
Anton’unuz.” —Ve Onların İnançlarını İzleyin!, s. 49–51.

“Yedinci Gün Adventist Reform Hareketi Tarihi” kitabındaki bu tanıklıkları okuduktan sonra, Tanrı’nın Orion’u neden göğe yerleştirdiğini anlayabildim. Bu şehitlerin unutulmamasını sağlamak istiyordu ve O’nun ve davası için yaşayan ve ölenleri ne kadar sevdiğini göstermek istiyordu. Hayır, sevgili Anton Brugger ve sevgili Gustav Psyrembel, boşuna yaşamadınız ve boşuna ölmediniz! Rabbimiz sizin ve diğer acı çekenler için özel bir anıt dikti: Orion’un iki omuz yıldızı size adanmıştır—ilk altı mührün ilk turunda hayatlarını verenler gibi, Tanrı’nın emirlerine olan inançları ve sadakatleri için her iki Dünya Savaşı’nda ölen herkese. Tanıklıklarınız kaybolmayacak; bugün bu makaleyi okuyan ve Orion mesajını anlayan herkes, kendi yaklaşan denemelerinden geçtikten sonra İsa ile birlikte cennette sizinle tekrar buluşmaktan çok memnun olacaktır. Herkesin yukarıda belirtilen kitaptaki bu tanıklıkların bulunduğu bölümü okumasını tavsiye etmek istiyorum. İndirilebilir İŞTE.

İsa'ya tanıklık eden bu üç Adventist kilisesi arasında uzlaşma aramak uygun olmaz mıydı, zira Tanrı'nın kendisi bir takım yıldızlarla halkının günahlarını unutmadığını gösteriyor? (Üç farklı Adventist kilisesi şunlardır: Yedinci Gün Adventist Kilisesi, Yedinci Gün Adventist Reform Hareketi ve Uluslararası Misyoner Topluluğu.) Kendilerine ihanet eden kardeşlerine asla kızmayan ve tıpkı gerçek Hıristiyanlar gibi İsa'nın onları affetmesini dileyen bu alçakgönüllü ve bağışlayıcı kardeşlerin yüzlerine bakarken, Tanrı'nın kiliselerin iman birliği içinde yeniden bir araya gelmesini istediğinden hâlâ şüphe edebilir miyiz?

Reform kiliseleri, İsa'nın eğer affedilmek istiyorsak her zaman affetmemiz gerektiği yönündeki öğüdünü kabul eden bu iman kahramanlarının mirasçılarıysa, o zaman büyük Yedinci Gün Adventist Kilisesi'nin kardeşlerine karşı kızgınlık ve nefret beslemelerine izin veriliyor mu? Diğer tüm insanlar gibi hataya ve günaha meyilli olduklarından, kendilerini üstün görmelerine ve büyük kilisenin üyelerini kayıp olarak yargılamalarına izin veriliyor mu? Bunu Güney Amerika'daki Yedinci Gün Adventist Reform Hareketi'nin papazlarından ve liderlerinden deneyimlemek zorunda kaldım. Hayır, bu Mesih'in bu sadık takipçilerinin ruhu değildi ve mühürlenecek olanların ruhu da değildi. Yakında 144,000'in arasında olacak olanların ruhu daha da azdı. Kişisel olarak tanıdığım Yedinci Gün Adventist Reform Hareketi'nin bazı liderlerinden bahsettiğimi unutmayın; aralarında aynı ruhu beslemeyen birçok harika Hristiyan da var.

İsa, kilisede barış ve birlik arayanların kurtulacağını açıkça belirtti. Yakın zamanda, Almanya'daki Yedinci Gün Adventist kilisesinin yüksek bir lideri bana alenen "büyük ayrılıkçı" dedi. Reform kiliseleri de bana "büyük sapkın" unvanını verdiler. Tek endişem Tanrı'nın bana verdiği görevi yerine getirmek ve Kutsal Ruhu aracılığıyla örgütlü kiliseleri için bana emanet ettiği bilgiyi iletmektir. Tek iddiam Orion'u tanımış olmaktır ve yorumlarımın %100 doğru olduğunu iddia etmediğimi defalarca söylüyorum. Bu çalışmalar kendi kendine çalışmayı teşvik etmek için sağlanmıştır. İnternet, 1844, 1846, 1914, 1936 ve 1986 Orion yıllarında neler olduğunu anlatan sitelerle doludur. Tekrar söylüyorum: her şeyi test edin ve iyi olanı saklayın!

Liderlerin tepkileri çok acıklı! Bir örgütlü kilise diğerine karşı çok nefret dolu bir şekilde karşı çıkıyor! Orion, Yakup'un evinin, halkının günahlarını gösteriyor, ancak aynı zamanda Tanrı'nın onları terk etmediğini de gösteriyor. Hiç kimse sabit pozisyonundan biraz olsun kıpırdamaya istekli değilse, sonunda yeniden birleşmenin gerçekleşmesini nasıl bekleyebiliriz? Herkes elemeden bahsediyor! Evet, Ellen G. White'ın belirttiği gibi, uzun zaman önce başladı. Eleme onun zamanında zaten başlamıştı, ancak eleme yalnızca 1914'te iki kilisenin ayrılması ve 1951'de Reform kilisesinin yeniden bölünmesi değildi. Evet, bu olaylar Orion'da Tanrı tarafından olumsuz olaylar olarak işaretlenmiştir, ancak elemeye neden olan olayların kendisi değildir. Bu tarihlerin ve olayların ardındaki doktrinlerdir. Eleme sahte doktrinlerle başladı ve Pazar yasaları aracılığıyla gelecek olan son sarsıntıyla doruğa ulaşacaktır. Yakında, tüm Adventist örgütlerinden insanlar—ve Adventist olmayanlar da—Orion mesajı aracılığıyla bir araya gelecekler. Tanrı'nın mesajını anladıkça, Kutsal Ruh'u alacaklar ve 144,000'i oluşturacaklar. Elemeye neden olan yanlış doktrinlerin ne olduğunu anlayacaklar ve gerekirse görüşlerini Orion'un gösterdiği öğretilere göre düzeltecekler. Bu ve sonraki makaleler, kiliseler ile birçok dal arasında var olan bölücü engelleri gösteren Orion'un "taht sıraları" ile ilgilidir. Makaleler, Tanrı'nın iradesinin ve gerçek doktrininin ne olduğunu gösterecek ve bunları hemen şimdi tüm ihtişamıyla kabul etmeliyiz. Tanrı hiçbir şeyi karanlıkta bırakmaz ve "Taht Sıraları" hakkındaki bu makale dizisinin geri kalanını okuyan herkes de karanlık bir yerde bir ışık gibi parlayacaktır.

Yakın zamanda 2010 yılının ikinci ve üçüncü çeyreğine ait Yedinci Gün Adventist Reform Hareketi'nin Sebt Okulu derslerini incelediğimde kıkırdamak zorunda kaldım. Orion mesajıyla ilgili konuları kasıtlı olarak seçtikleri ve konuyla ilgili bilinen eski bilgileri yeniden yayınlayarak ve tekrarlayarak üyelerini sağlam bir şekilde topraklamaya çalıştıkları açıktı. Bunu, üyelerini Orion'dan Tanrı'nın daha fazla vahyine inanmaktan caydırmak için yaptılar. Bu Sebt Okulu üç aylık dergisini seviyorum çünkü tamamen Ellen G. White'ın yazılarından esinlenmiş. İçinde gereksiz hiçbir şey yok; sadece Ellen G. White'ın cevap verdiği sorular ve alıntılar var. Yedinci Gün Adventist kilisesinin Sebt Okulu derslerindeki gibi teolojik incelemeler mutlu bir şekilde yok. Bu iki üç aylık dergide makalelerime mükemmel uyan inanılmaz bir malzeme yükü buldum. Kardeşler onu çürütme niyetinde olsalar bile, Orion mesajını özel bir şekilde doğruladı. İki Sabbath Schools üç aylık dergisinde Orion mesajıyla çelişen tek bir satır veya Ellen G. White'ın tek bir alıntısını bulamadım. Orion mesajı tüm temel Adventist doktrinleriyle mükemmel bir uyum içindedir ve İncil'in ve Peygamberlik Ruhu'nun tüm öğretileriyle tam bir uyum içindedir.

Orion, kilisenin—aslında Tanrı'nın örgütlediği tüm Yedinci Gün Adventist kiliselerinin (dalları dahil)—1844'ten beri işlediği hataları gösterir. Eğer tüm kiliseler Orion aracılığıyla günahlarını kabul edip tövbe etselerdi, o zaman Tanrı'nın arınmış kilisesi herhangi bir yeni temele ihtiyaç duymadan ortaya çıkardı. Orion'un mesajı bir çağrı mesajı veya Yedinci Gün Adventist kiliselerinden herhangi birinden ayrılma mesajı değildir. Bu bir inanç birliği mesajıdır çünkü İsa bize bölücü bakış açılarının O'nun iradesi ışığında nasıl göründüğünü ve O'nun gözünde neyin yanlış veya doğru doktrin oluşturduğunu öğretir. Tanrı'nın Orion'da tüm bölücü doktrinlere hitap ettiğini göreceğiz. Birçok lider için yanlış görüşleri benimsediklerini ve belaları almak istemiyorlarsa değişmeleri gerektiğini öğrenmek bir şok olacaktır. İsa'nın düzeltmesini kabul edecek kadar alçakgönüllü olacaklar mı?

Tüm Reform kiliseleri neredeyse sarsılmaz bir şekilde kendilerinin tek gerçek kilise olduğuna ve daha geniş kilise topluluğunun tamamen Babil'e dönüştüğüne ve artık Tanrı'nın kutsamasını veya onayını almadığına inanırlar. Eğer durum buysa, o zaman Tanrı neden Orion'daki büyük Yedinci Gün Adventist kilisesinin tarihini sürdürmek için çaba sarf ediyor? 1986 yılı, dördüncü kilise ve dördüncü mühür, esas olarak büyük Yedinci Gün Adventist kilisesinin tarihidir. Orion, kiliselerin paralel olarak var olduğunu gösterir. Kiliselere yazılan mektupları tekrar okuyun; her zaman iki grup belirtilir. Elbette, Ocak ayında Orion saatinin ilk çalışmasını onlara ilettiğimde Reform kiliseleri bunu hemen fark ettiler. Saatin, büyük Yedinci Gün Adventist kilisesinin Tanrı'nın lütfundan tamamen dışlanmadığını açıkça gösterdiğini ve 1914 veya 1951'den beri Tanrı'nın tek gerçek kilisesi pozisyonu üzerindeki iddia edilen tekellerini sorguladığını fark ettiler. Bu nedenle, Orion mesajı Reform kiliselerinin Genel Konferansları tarafından derhal reddedildi ve papazlarına Orion mesajını bastırmaları talimatını veren ilgili genelgeler gönderdiler. Bunu Yedinci Gün Adventist Reform Hareketi ile olan kişisel deneyimimden biliyorum, ancak aldığım birkaç e-postaya dayanarak, Uluslararası Misyoner Topluluğu'nda da tam olarak aynı şeyin yaşandığını düşünüyorum.

Öte yandan, büyük Yedinci Gün Adventist kilisesi elbette hatalarından utanıyor ve bunların gün yüzüne çıkmasını istemiyor. Bu nedenle, Genel Konferans da Orion mesajını tamamen yanlış doktrin ve sapkınlıktan ibaret olarak yargılamak zorunda kaldı. Ayrıca Orion'da benim şimdiye kadar yayınladığımdan (Orion çalışmasının ilk versiyonunda) daha fazlasının olduğunu da kabul ediyorlar. Düşman kampına ait olan bu liderler, Orion mesajının Daniel 11:44'e göre kuzeyden (Tanrı'nın tahtı) ve doğudan (Orion'un kendisi olduğu yerden) haberler getirdiğini çok iyi biliyorlar. Onları ve başlarını, tıpkı ayetin söylediği gibi, Şeytan'ın yeryüzündeki temsilcisi olan papayı rahatsız ediyor:

Fakat doğudan ve kuzeyden haberler geliyor onu sıkıntıya sokacak; bundan dolayı büyük bir öfkeyle yok etmek ve birçoklarını tamamen yok etmek için çıkacak.Daniel 11:44)

Hepimiz biliyoruz ki, doğudan ve kuzeyden gelen bu "haberler" veya mesajlar, bu ayette de anlatılan yüksek sesli haykırışa yol açacak. Kutsal Ruh bizi tüm gerçeğe yönlendirecek. Dini konularda artık anlaşmazlık olmayacak, yıllardır var olan bazı tartışmalı doktrinler hakkında tartışma olmayacak, çünkü Tanrı'nın kendisi bize Orion'da tüm gerçeği gösteriyor. Kilise, çeşitli örgütlü kiliseler ve yan gruplar arasındaki tüm sınırları unutarak tüm gerçek altında birleştiği anda, Şeytan'ın titreme zamanı gelmiş olacak. Bu onu derinden korkutuyor çünkü Orion'da tam olarak ne yazdığını biliyor: Kiliselerdeki tüm anlaşmazlıkların cevapları...tüm gerçek. Philadelphia kilisesinde birleşecek 144,000 kişi olacağını biliyor. İsa'nın Yuhanna 17'de dua ettiği gerçek inanç birliği orada hüküm sürecek. Aşağıdaki makaleler Şeytan'ı dehşete düşürecek çünkü Tanrı'nın Ruhu'nun bazılarında etki etmeye başladığını fark ediyor. Şeytan binlerce yıldır bunun sonunda olacağını biliyordu! Giza piramitlerinin Orion takımyıldızının kuşak yıldızlarının tam düzenlemesiyle inşa edilmesi emrini verdi. Bunları güneş ibadetine adadı çünkü Tanrı'nın gerçek mabedinin veya onun simgesi olan gökyüzündeki gerçek ve hakiki Orion takımyıldızının bir gün özel bir mesaj taşıyacağını biliyordu. Bunun soruşturma yargılaması sırasında Tanrı'nın halkını tanımlayacağını ve onlara İncil'den bugüne kadar açıkça anlaşılmayan ve Advent halkı arasında kalıcı bölünmelere neden olan tartışmalı konular hakkında gerçeği göstereceğini biliyordu. Şeytan piramitleri bu şekilde emretti, böylece neredeyse herkes Orion mesajının bir sahtecilik ve yanlış bir doktrin olduğunu düşündü.

Şeytan, tüm kiliselere ve yan gruplara sızmış olan hizmetkarlarını uyardı: “Orion mesajına dikkat edin. Üyelerin bunu incelemesine izin vermemelisiniz!” Bu nedenle, bir kişi her yerde “liderlerin” “Orion saçmalıklarıyla uğraşarak zamanınızı boşa harcamayın. Bu sadece zaman kaybı!” gibi şeyler söylediğini duyar. Pazar yasaları gerçekten geldiğinde ve her şey tam olarak saatteki son iki tarih olan 2012/2013 ve 2014/2015 ile çakıştığında, bu liderler nerede olacak? Üzerlerine kaya düşmesini ve onları gömmesini isteyenler arasında olmayacaklar mı?

Orion yalnızca gerçekte olduğu şeyle tanınsaydı: Tanrı'nın son mesajı ve Yedinci Gün Adventist kiliselerinin birliğinin önündeki tüm engelleri kaldırma çağrısı. Kiliselerin geçmişteki hatalarından utanmaları, tövbe etmeleri, ayrıca af dilemeleri ve bu hataları tekrarlamamaları için bir mesajdır. Bunu yaparlarsa, 1844'ten beri kaybolan inanç birliğinin yeniden kurulmasını ve sonunda yüksek sesle haykırışa yol açmasını ne engelleyecekti?

Bu "Taht Hatları" makaleler dizisinde, Orion saatinde dört tarih daha keşfedeceğiz. Bu tarihlerin her birinin anlatacak özel bir hikayesi var. Bu makalelerde size açıklamak istediğim gerçekleri toplamak için uzun ve duayla sıkı çalıştım. Bazı durumlarda çok derinlere inmek zorunda kaldım çünkü birçok şey kasıtlı olarak gizlenmiş ve gömülmüştü. Şeytan bazı şeylerin gün yüzüne çıkmasını istemez.

Başlangıçta, Yedinci Gün Adventist kilisesinin, belli bir itiraf ve tövbe derecesine rağmen, Roma ile daha da yakın bir bağ kurma yolunda nasıl daha da ileri gidebildiğini sordum. İsa, Tiyatira kilisesine karşı bu kadar sert sözler söylüyor ve hatta onu bir zina yapan kadın olarak adlandırıyor. 50 ile 1936 arasındaki 1986 yılda dikkatimizden kaçan bir şey olmuş olmalı. 1936'da başlayan dönemi, klasik Pergamos dönemini yansıtan Pergamos dönemi olarak doğru bir şekilde tanıdık: sahte doktrinlerle yozlaşmış ve sonunda putperestliğe, en sonunda da Tiyatira'ya dönüşen uzlaşmacı kilise.

Bir önceki makalede bahsettiğim Yedinci Gün Adventist İncil dersinden (“Seminario Revelaciones del Apocalipsis”) tekrar okuyalım. Vahiy 2:12-17 ayetlerinin yorumu şöyle diyor:

Ve Pergamos'taki kilisenin meleğine yaz: İki ağızlı keskin kılıcı olan şöyle diyor: Senin işlerini ve nerede oturduğunu, Şeytan'ın tahtının nerede olduğunu biliyorum; ve sen adımı sıkı tutuyorsun ve Antipas'ın benim sadık şehidim olduğu günlerde bile imanımı inkar etmedin. [sadık Reformcu Adventistler]Şeytan'ın yaşadığı yerde öldürülen sizsiniz. [Avrupa, özellikle 1936'da Almanya]. Fakat sana karşı birkaç şeyim var, çünkü orada Balaam'ın öğretisini tutanlar var. Balak, İsrail oğullarının önüne putlara kurban edilen şeyleri yemeleri ve fuhuş yapmaları için bir engel koymayı öğretmişti. [dünyacılık, sağlık mesajının göz ardı edilmesi, giyim standartları]. Aynı şekilde Nikolailerin öğretisini benimseyenler de senin gibi oldular. [Güneş tapınması, Noel Baba, vb.], nefret ettiğim şey. Tövbe et; yoksa sana hemen gelirim ve ağzımın kılıcıyla onlara karşı savaşırım [İncil]Kulağı olan, Ruh'un kiliselere ne dediğini işitsin. Galip gelene saklı mannadan yemesi için vereceğim; ona beyaz bir taş ve taşta yazılı yeni bir ad vereceğim; onu alan dışında hiç kimse bilmez. (Vahiy 2:12-17)

[Pergamos] dördüncü, beşinci ve altıncı yüzyılın ilk bölümünü kapsıyor [1936 sonrası Nasyonal Sosyalizm döneminin tekrarında, komünizm zamanı, Soğuk Savaş ve nihayet ekümenik hareket]Şeytan kiliseyi zulümle yok edemeyeceğini anlayınca, onu hükümetle uzlaşmaya ikna ederek bozmaya çalıştı. [Hitler hükümetiyle kabul edilen uzlaşma, ekümenizm ve daha fazlası gelecekteki makalelerde okunacak]ve böylece din değiştirmemiş putperestler [örneğin Cizvitler] kiliseye sızdılar ve doktrinlerini kiliseye kattılar. Kiliseye giren putperestlik, onu manevi gücünden geri çekti.

Orion'un bize esas olarak Yedinci Gün Adventist kiliseleri ve tarihleri ​​hakkında bilgi verdiğini biliyoruz. Dolayısıyla soru şu: Yedinci Gün Adventist kilisesinde tam olarak ne oldu da kilise bir ekümenik kiliseye, ya da başka bir deyişle bir zina yapan kadına dönüştü? Ekümenik hareketi destekleyen bir kilisenin neden irtidat içinde olduğu hakkında daha fazla bilgi edinmek için okuyucuyu şu başlıklı makaleye yönlendirmek istiyorum: Ekümenik Adventist kategoride Hiçbir şey olmadı mı?

Acaba bu korkunç gelişmenin, esas olarak iki dünya savaşı sırasında bazı liderlerin yanlış görüşleri yüzünden, yani Reformcu Adventistlerin hararetle vurguladığı gibi, bu liderlerin Adventistlerin Tanrı'nın yasalarını ihlal etmeden askerlik hizmetine katılabilecekleri görüşünde olmaları yüzünden hâlâ varlığını sürdürmesi mümkün müdür?

Sanmıyorum. Yakın zamanda yayınlanan bir bildiriyi okuyalım Adventist Dünyası Konuyla ilgili olarak, küresel Yedinci Gün Adventist kilisesinin uzun süreli eski başkanı Jan Paulsen tarafından yazılmış bir yazı:

Askerlik Hizmeti Hakkında Net Düşünme

Jan Paulsen tarafından

Birçok bakımdan, İkinci Dünya Savaşı'nın bir çocuğuyum. Küçük bir çocukken, o yılların korkunç yıkımını gördüm: mahvolan hayatlar, küçülen aileler ve toplumda büyük çaplı çalkantılar. Ailem kırsala tahliye edilmişti ve savaşın beş yılı boyunca eski bir okul binasının bekçi dairesinde yaşadık. Sınıflar, 300'den fazla genç Alman askerinin barındığı yatakhanelere dönüştürülmüştü.

Savaşın sonlarına doğru bir gün anneme "Alman askerleri neden ağlıyor?" diye sorduğumu hatırlıyorum. Odalarında hıçkırıklarını duyabiliyordum. Annem şöyle cevap verdi: "Onlar sadece genç oğlanlar. Evlerini özlüyorlar; annelerini ve babalarını özlüyorlar. Kuzey Norveç'in soğuğunda neden burada olmak zorunda olduklarını anlamıyorlar. Neden tüm bunların bir parçası olmak zorunda olduklarını anlamıyorlar." Onlar farklı bir tür gençlik yaşama ve büyüme şansından mahrum bırakılmış genç adamlardı.

Bugün, o zamandan 60 yıldan fazla bir süre sonra, dünya derin değişimler geçirdi - politik, ekonomik ve teknolojik. Yine de ordunun birçok ulusun yaşamındaki ve dünya çapındaki ulusötesi anlaşmazlıklardaki rolü, önemli bir ahlaki ve ruhsal soruyu önümüze koymaya devam ediyor: Bir Hıristiyan - bir Yedinci Gün Adventist Hıristiyanı - orduyla nasıl ilişki kurmalıdır? Ve silahlı kuvvetlerde hizmet etme seçeneğiyle karşı karşıya kaldığımızda - ister savaşçı olarak ister başka bir kapasitede - hangi ilkeler bize rehberlik etmelidir?

Rehber ilkeler

Her birimiz kendi insanımızla ve kendi ülkemizle güçlü bir akrabalık, bir dayanışma duygusu hissederiz. Bir ulustaki vatandaşlığımız, içinde yaşadığımız insanların hem mücadelelerini hem de sevinçlerini paylaşma duygusu olan bir sadakat duygusu gerektirir. Kendimizi topluluklarımızdan soyutlamanın hiçbir erdemi yoktur. Medeni gurur duymak doğaldır ve ait olduğumuz ulusun yaşamına katılmak sağlıklıdır. Peki, bu dayanışma duygusu, Tanrı'ya olan en önemli görevimiz her zaman uzlaştırılması kolay olmayan gerginlikler yarattığında, ülkemizin ordusu söz konusu olduğunda kendini nasıl ifade etmelidir?

Bu konuda yapılacak herhangi bir tartışmanın iki temel temele dayanması gerektiğine inanıyorum.

Öncelikle kilisenin ilkesel olarak net bir ses olması gerekiyor.

Savaş, barış ve askerlik hizmetine katılım ahlaki açıdan tarafsız konular değildir. Kutsal Kitap bu konularda sessiz değildir ve kilise, Kutsal Kitap ilkelerini yorumlayıp ifade ettiği için ahlaki otorite ve etki sahibi bir ses olmalıdır. Bu, "isteğe bağlı" bir sorumluluk değildir; rahatsız edici hale gelirse veya çoğunluğun hislerine aykırı olursa bir kenara koyabileceğimiz bir sorumluluk değildir. Sessiz kalırsak, Tanrı'ya ve insanlığa olan görevimizde başarısız oluruz.

İkincisi, kilise Tanrı'nın lütfunun aracıdır.

Silah taşıdığınızda, onları başka birinin hayatını almak için kullanmaya hazır olduğunuzu ima edersiniz. Bu da temel bir sorumluluktur. Her insan, seçimleri veya davranışları ne olursa olsun, Tanrı için sonsuz bir değere sahiptir. Kilise bu konuda kendini ifade ederken ve hem kendi üyelerine hem de daha geniş topluma öğüt verirken, asla şu değişmez gerçeği unutmamalıdır: hizmet ettiğimiz Tanrı bir şifacı ve bir Kurtarıcıdır. Şifa ve kurtarma aynı zamanda kilisenin ilk işidir. Bireyler bu sorularla mücadele ederken -ve belki de geriye dönüp bakıldığında keşke yapmasaydım dedikleri seçimleri yaparken- kilise sürekli olarak Tanrı'nın sonsuz, şifa veren sevgisini yansıtmalıdır.

Bu şeyleri aklımda tutarak, kilisenin askerlik hizmetine karşı tutumuyla ilgili hem tarihsel hem de günümüzdeki iki soru üzerinde düşünmek istiyorum. Bu sorular -geniş endişe alanları- son yıllarda dünyanın birçok yerinde hem laikleri hem de kilise liderlerini ziyaret ettiğimde bana tekrar tekrar geldi.

1. Netlik kaybı mı?

Kilisemizin silahlı kuvvetlerde hizmete ilişkin tarihi konumu, yaklaşık 150 yıl önce, tarihimizin çok erken dönemlerinde, Amerikan İç Savaşı'nın arka planında açıkça ifade edilmiştir. O dönemin makalelerinde ve belgelerinde ve 1867 Genel Konferans kararında ifade edilen fikir birliği kesindir. "... [S]ilah taşımak veya savaşa girmek, Kurtarıcımızın öğretilerinin ve Tanrı yasasının ruhunun ve harfinin doğrudan ihlalidir" (1867, Beşinci Yıllık Genel Konferans Oturumu). Bu, genel anlamda, bizim yol gösterici ilkemiz olmuştur: Silah taşıdığınızda, bunları başka birinin hayatını almak için kullanmaya hazır olduğunuzu ima edersiniz ve Tanrı'nın çocuklarından birinin, hatta "düşmanımızın" hayatını almak, kutsal ve doğru olduğuna inandığımız şeyle tutarsızdır.

Yıllar boyunca bu ilke, Yedinci Gün Adventistlerinin hem barış hem de çatışma zamanlarındaki davranışlarını şekillendirmiştir. Birçoğu silahlı kuvvetler içinde tıbbi çalışmalara katılmayı seçmiştir. Şifacı olarak katılırlar. Ülkelerine şöyle derler: "Can alan biri olarak çalışamam; bu beni bir birey olarak mahveder. Ancak bu çatışmadan zarar gören insanlara yardım edebilirim. Şifacı olarak işlev görebilirsem bir Hristiyan olarak da işlev görebilirim."

Bugün bazı ülkelerde gençler askerlik hizmetine tabi tutuluyorlar. Bu, zorunlu askerlik hizmeti dönemi. Neyse ki çoğu durumda alternatif bir hizmet sunuluyor, bireyin silah eğitimi almasını veya kullanmasını gerektirmeyen bir hizmet. Bu seçenek, bir buçuk yıl boyunca yollar inşa etmek veya başka bir sivil projeye yardım etmek için ağır işlerde çalışmak olabilir.

Ancak, taslağın sizi bir Adventist inananı olarak davranma yeteneğinden mahrum bıraktığı bazı ülkeler vardır. Sebt'i tutamazsınız. Silah taşımaktan başka seçeneğiniz yoktur. Bu gibi durumlarda, önünüzde çok ciddi bir seçim vardır. Muhalefetin cezasını -hatta belki de hapis cezasını- kabul etmek, temel inançlarınıza ve Rabbinize sadık kalmak için verdiğiniz karar olabilir.

Bugün kilisenin pozisyonuyla ilgili herhangi bir karışıklık var mı? Bu ilkeleri dile getirme konusunda iyi bir iş çıkardık mı? Açıkça, bu soru dünya kilisesinin her yerinde aynı şekilde cevaplanmayacak. Yine de, birçok farklı ülkedeki kilise üyeleriyle konuşurken, zaman zaman tarihi pozisyonumuza karşı belli bir ikirciklilik hissettim - belki de "o zaman öyleydi, şimdi böyle" hissi. Ve yine de bunun neden böyle olması gerektiğini bilmiyorum.

2. Ahlaki rehberliğin eksikliği mi?

Bu beni ikinci soruma getiriyor. Gençlerimiz askerlik hizmeti konusunda zor seçimlerle karşı karşıya kaldıklarında kiliselerimizde ve okullarımızda yeterli rehberlik sağlıyor muyuz? Bu konuda ahlaki pusula rolümüzü zaman zaman ihmal ettik mi? Kiliselerinden rehberlik almadıkları için, gençlerimizin bir kısmı askerliğe katılmayı, kendi ruhsal yaşamları için potansiyel olarak çok kapsamlı, belki de öngörülemeyen sonuçları olan karmaşık bir ahlaki karardan ziyade "sadece başka bir kariyer seçeneği" olarak mı görüyor?

Birinin askeri bir kariyer düşünmesine yol açabilecek güçleri anlamak zor değildir. Seçimleri ülkelerine hizmet etme arzusundan kaynaklanıyor olabilir veya ordu başka hiçbir yerde bulunamayacak eğitim ve mesleki fırsatlar açabilir. Gençler bunu kısa vadeli bir seçenek, başka bir şeye çok ihtiyaç duyulan bir basamak taşı olarak görebilirler. Bunu "zorunlu bir kötülük" olarak görebilirler - finansal kaynak veya diğer fırsatların eksikliği nedeniyle potansiyellerini gerçekleştirmek için girmeleri gereken geleceğe giden bir yol.

Yine de bazı durumlarda, silahlı kuvvetlere gönüllü olarak katılmak, silah taşımama veya Şabat'ı tutma konusunda tedbir talep etme seçimini feda etmek anlamına gelir. Bu konulardaki haklarınızdan vazgeçmeyi özgürce seçersiniz. Ve bu yüzden şunu sormak istiyorum: "Bunu gerçekten düşündünüz mü? Mesih ile olan ilişkinizin ve kendi en derin inançlarınızın sonuçlarını düşündünüz mü?"

Bazıları riski hesaplayabilir ve şöyle diyebilir: "Teknik olarak silah taşıyıp taşımayacağım konusunda bir seçeneğim olmasa da, büyük ihtimalle onda dokuzu, silah kullanmam gereken bir çatışma durumunda kendimi bulmayacağım." Ancak çatışmaya girip girmemenizden bağımsız olarak, belirli temel değerler hakkında bir karar vermiş ve bunu kamuoyuna ilan etmişsinizdir. Bu yola girmeniz gerekebileceği olasılığını kabul ediyorsunuz ve bu kaçınılmaz olarak bir kişi olarak size bir şeyler yapacaktır. Sizi değiştirecek ve şekillendirecektir. Silah taşımanız veya Şabat'ı tutma yeteneğinizi kaybetmeniz gerekebilecek durumları kabul etmeyi proaktif bir şekilde seçerek, hayatınızın manevi ve ahlaki temellerini ciddi bir tehlikeye attığınızı düşünüyorum.

Öyleyse, askeri alım görevlileri üniversitelerimize ve kolejlerimize veya hatta ortaokullarımıza gelip genç öğrencilere silahlı kuvvetlerin sunduğu fırsatları sunduğunda, kilise net, alternatif bir mesaj mı veriyor? "Bunu düşündünüz mü? Bunun size ne yapabileceğini düşündünüz mü? Gerçekten değer verdiğiniz temel değerler açısından ödeyebileceğiniz bedeli düşündünüz mü?" diye soran var mı? Genel Konferans'taki Din Görevlileri Bakanlığı, okullarımız ve kiliselerimiz içinde çok ihtiyaç duyulan tavsiye ve danışmanlık sağlamak için bazı özel girişimler geliştiriyor ve ben bunu memnuniyetle karşılıyorum.

Özellikle "hesaplanmış risk" alan ve kendilerini bir çatışma durumuna, yani kaçınmak için dua ettikleri ve umdukları pozisyona çekilmiş bulan bireyler için üzülüyorum. Hiçbir çıkış yolu göremiyorlar. Kiliseleri onlara ne demeli? "Sana söylemiştim?" "Yazıklar olsun sana?" Hayır! Kilise hizmet eden, iyileştiren, kurtaran bir topluluktur. Bu, genç bir insanın, kötü seçimler veya yanlış dönüşler yapmasına bakılmaksızın, kilisesinin kucaklamasını hissetmesi gereken andır.

Sonuç

Bu basit bir konu değil ve "tamamlanmış" da değil; savaş, barış ve Hristiyan sorumluluğu gibi daha geniş bir konunun sadece bir yönü. Ve sorduğum sorular, sesli yanıtlar veya basmakalıp yanıtlar için uygun değil. Bunlar güçlü -bazen içgüdüsel- duygular uyandıran sorular. Hem ülkemizin vatandaşları hem de Tanrı'nın ailesinin üyeleri olarak kendimizi anlamamıza ve kimliğimize derinlemesine ulaşıyorlar. Yanıtlarımız büyük ölçüde kendi deneyimlerimiz ve kültürümüz, ülkemize olan sevgimiz ve onun tarihini ve geleceğini paylaşma arzumuz tarafından şekillendiriliyor. Bunlar zor konular olsa da, sadece bu nedenle bir kenara bırakılamazlar. Öyleyse gelin bunları birlikte ele alalım -evlerimizde, kiliselerimizde ve okullarımızda- ve bunu açık yüreklerle ve alçakgönüllülük ruhuyla yapalım.

Bu, silah taşımanın veya askerlik hizmetine katılmanın Adventist karşıtı ve hatta Hristiyan karşıtı olduğu gerçeğinin açık bir ifadesidir. Daha büyük kilisede benimle aynı görüşte olmayan ve hala Reform kiliselerinin çok katı olduğuna inanan birçok arkadaşım var. Hayır, sevgili dostlar, kendi kilise başkanınız bunu size burada yine kesin bir dille açıkladı! Savaşta bile komşunuzu öldürmek günahtır ve silah taşımak bile günahtır. Ancak, makalenin tamamında bahsedilmeyen şey, şehitlerin bu inanç uğruna iki Dünya Savaşı'nda hayatlarını nasıl verdikleridir. "Sevgili Jan Paulsen, en azından aynı inanç uğruna gerçekten ölen kardeşlerinizden bahsedemez misiniz? Yoksa iki Reform kilisesinin aslında var olduğunu kimse fark etmesin diye hala saklambaç mı oynamak zorundasınız? Evet, sizi anlıyorum, ancak Reform Adventistlerinin zaten yaralı ayaklarına bu kadar sert basmak zorunda mısınız ki, bu son derece tartışmalı konu hakkındaki açıklamanızda onlardan hiç bahsetmeyesiniz? Yoksa bu açıklamanızın arkasında gizli bir gündem mi var?”

Ama durun, kiliseler arasında bu konuda sorun nerede? Sorun artık orada değil! Bir kilise başkanının kesin bir dille yaptığı ayrıntılı açıklamadan sonra, en azından bu konu tamamen açık olmalı! Silah taşıma yok, askerlik yok, nasıl veya hangi koşullar altında olursa olsun öldürme yok. Sevgili Reform Adventistleri, o zaman neden hala büyük kilisedeki kardeşlerinizle sorun yaşıyorsunuz?

Gerçek şu ki başka derin uçurumlar da var, ama onları nerede arayacağız? Ve kiliseler arasındaki bu görünüşte aşılmaz engellerin üstesinden gelinebilmesini sağlamak için enerjimizi nereye yönlendirmeliyiz? Hepimizin bildiği gibi, her şey Tanrı'nın emirlerine ve Ellen G. White'ın tanıklıklarına itaat etmeye dayanır. Yedinci Gün Adventist Reform kiliseleri odaklarını sağlık mesajına (başka hiçbir şeye neredeyse kör olacakları noktaya kadar) koymuşlardır ve Yedinci Gün Adventist kilisesi, üye sayılarının sadakatsiz kardeşleri ve kız kardeşleri azarlamaktan daha öncelikli olduğu "liberal" bir bakış açısına sahiptir. Bu nedenle, dünyevilik kiliseyi giderek daha fazla ele geçiriyor ve çoğunluğun artık Ekümenik Adventistler.

Bazıları dünyaya kapıyı açarken (ekümenik kiliselerle açık günler, dünya çapındaki ekümenik kilise günleri, ekümenik etkinliklere her türden kamu katılımı vb. aracılığıyla), diğerleri kardeşlerinden kapıları koruyor, Ellen G. White alıntıları ve İncil ayetleriyle ruhsal dişlerine kadar silahlanmış durumda ve biri yanlış bir hareket yaparsa hemen disiplin altına alınıyor ve sabah üçlere kadar toplantılarda sorgulanıyor. İkisi de yanlış; ikisi de aşırılık. Hristiyan olmak dengeli olmak demektir, aşırılık değil. Başkalarıyla başa çıkmanın temeli sevgi olmalı, kar veya kurumsal büyüme arayışı, yanlış anlaşılmış ve abartılı liberalizm veya fanatik sansürcülük değil. Ama çizgiyi nerede çekeceğiz? Bu konuda daha önce tavsiye aldık mı? Yoksa Tanrı bizi yalnız mı bıraktı, kiliseleri bu tür konularda savaşmaya neredeyse kışkırttı mı? Sözünde belirli noktaları belirsiz bırakarak Yedinci Gün Adventist kiliseleri arasında ayrılığa neden olmak mı niyetiydi? Elbette hayır, ve çok yakında Tanrı'nın Orion'da bir kez daha açıkça isteklerinin ve mesajlarının ne olduğunu, hangi doktrinlerin O'ndan olduğunu ve hangilerinin olmadığını yazdığını göreceğiz.

Birçok kişi, "Gerçekten mi? Bunların hepsi Orion'da mı yazıyor?" diye sorabilir. Evet, Orion kiliselerimiz için hâlâ birçok ders içeriyor. Her şeyi anlamaya bile başlamadık. Orion'un bize daha fazlasını gösterebileceği zaman dilimini, özellikle 1936'dan 1986'ya kadar olan zaman aralığını zaten belirledik. Yedinci Gün Adventist kilisesinin şu anki düşmüş durumuna nasıl ulaştığını bize açıklamasını beklerdik. Şimdi birlikte Orion'u daha da derinlemesine araştırmaya başlıyoruz!

Şimdiye kadar sadece işaret yıldızlarını, Vahiy 4'teki dört canlı yaratığı ve saatin merkezi yıldızı olan Alnitak'ı, İsa'nın yıldızını ele aldık. Şimdiye kadar Kutsal Yazıların her zaman yedi yıldız Tanrı'nın saati olarak Orion'a gelince. İsa elinde yedi yıldız tutuyor, ancak şimdiye kadar yedi mühürlü kitabın bilmecesini çözmek için bunlardan sadece beşini kullandık. Peki, hangi yıldızlar bizim değerlendirmemizde eksik?

Doğru! Şimdiye kadar Tanrı'nın tahtının geri kalanını oluşturan iki yıldızı kullanmadık:

Alnilam, kemerin ortasındaki yıldızlar, Tanrı Baba'nın tahtı ve

Kemer yıldızlarının en sağında bulunan Mintaka, Kutsal Ruh'un tahtıdır.

Şimdiye kadar bu yıldızlara herhangi bir anlam veya çizgi atamadık. Hemen şimdi yapmak istiyorum. Daha önce olduğu gibi, saatin merkezinden (Alnitak, İsa'nın yıldızı) çizgiler çiziyoruz ancak bu sefer diğer iki taht yıldızının her birinden geçiyoruz. Orion'a çıplak gözle bakarsak, üç kuşak yıldızının mükemmel bir çizgide dizilmiş gibi görünüyor, ancak durum aslında böyle değil. Mintaka çizginin biraz üzerinde ve Alnilam ise biraz altındadır. Bu küçük kayma, Orion saatinde iki yıl boyunca parlayan sürekli genişleyen bir ışık huzmesi gibi görünen iki çizgiyle sonuçlanır:

Büyük sarı bir daire içinde sıralanmış bir dizi yıldız ve diğer gök cisimlerini gösteren gece gökyüzü görüntüsü. Üzerine çeşitli tarihler ve çizgiler yerleştirilmiştir; "2015/16" olarak işaretlenmiş merkezi kesişim noktası, diğer kesişen sarı çizgilerle birlikte parlak kırmızı bir çizgiyle vurgulanmıştır. Çizgiler arasındaki her bölüm, 1914, 1936, 1949 ve 1986 gibi farklı tarihler içermekte ve gök küresi boyunca bir desen oluşturmaktadır.

Resimde kolayca görebileceğimiz gibi, İsa Orion'da işaretlenmiş iki yılı daha ortaya koyuyor: 1949 ve 1950. Şimdi, kırmızı rengi kullanarak burada çok özel çizgiler ve yıllarla uğraştığımızı vurgulamak istiyorum. Bunu söylüyorum çünkü bu yıllara işaret eden iki saat kolu İsa ve sıradan serafimler (altı kanatlı melekler) tarafından değil, tüm Tanrısallık tarafından oluşturulmuştur: Oğul, Baba ve Kutsal Ruh'un Kendisi. İlahi Danışmanın bu üç Kişisi, 1949 ve 1950'yi işaret eden bir üçgenle temsil edilmektedir! Bu, en üst düzeyde kutsallık meseleleriyle ilgilidir ve kutsal bir zeminde yürüyoruz. Bu, Tanrısallığın ve O'nun ilahi kurtuluş planının saldırıya uğradığı İlahiyatın Kendisiyle ilgili doktrinler ve meselelerle ilgilidir! Lütfen, çalışmamızda ilerlerken bunu asla unutmayalım!

Şimdi bu çok özel tarihlerin her birini ayrı ayrı ele alalım ve Tanrı ve halkı için bu kadar büyük öneme sahip olan ve Orion'da vurgulanan o yıllarda neler yaşandığını anlamaya çalışalım. Bundan sonra bu özel üçgene "Taht Hatları" diyeceğimAdventist kilisesinin geçmiş deneyimlerine doğru yolculuğumuzda, kiliseyi yalnızca içeride farklı kamplara bölmekle kalmayıp, aynı zamanda kiliselerin yeniden birleşmesini de engelleyen şeyleri keşfedeceğiz.

Tanrı'nın bu yılları, bizi neyin böldüğünü açıkça göstermek ve ayrıca bu dini konulara ve bizden yapmamızı istediği şeye verdiği en büyük önemi göstermek için işaretlediğini keşfedeceğiz. Birleşmemizi istiyor ve bize hiçbir kilisenin hakikat üzerinde durmadığını gösteriyor. Araştırmamızda hiçbir kilisenin gerçekten Tanrı'nın isteğini yapmadığı ortaya çıkacak. Hakikat mükemmel ve açık bir şekilde gösterilecek - Tanrı'nın büyük vahiyinde, Orion'daki yedi mühürlü kitapta teyit ettiği hakikat. Aşağıdaki makaleler birçok lider için korkunç sonuçlar gösterecek ve önceki görüşlerine bağlı kalıp yıkıma mı gideceklerine yoksa Tanrı'nın onlardan istediklerini öğretip yaşamaya mı karar vermek zorunda kalacaklar. Sanırım birçoğu yukarıdaki çizelgede iki yeni yıl tarihini gördükleri anda çoktan korkudan ölmüştü; bunların ne anlama geldiğini tam olarak biliyorlar.

Tanrı için karar vermek birçok liderin en büyük fedakarlığını gerektirecektir. Gerçeğin bir bedeli vardır! Birçokları için bu, Tanrı'nın yanında yer almak için tüm dünyevi desteklerini kaybetmeleri anlamına gelecektir. Onlara gerçeği bilmeleri için yardım etsin ve her ne pahasına olursa olsun O'nun için doğru kararlar almaları için güç versin. Onları kutsasın—sonuçta onlar bizim kardeşlerimiz ve İsa onlar için öldü. Biz de onları O'nun sevdiği gibi sevmeliyiz. Orion, gerçeği hatadan ayırt etmemize ve kardeşlerimizi Tanrı'nın Orion'dan gelen sevgi mesajıyla düzeltmemize yardımcı olur.

Sonuçta, Philadelphia kilisesini oluşturan 144,000 öğretmen var ve “Philadelphia” “kardeş sevgisi” anlamına geliyor!