144,000 tanık arasından bir kişi eksik olsaydı ne olacağını hiç merak ettiniz mi? Bunun Büyük Mücadele için ne gibi sonuçları olurdu? İsa'nın neden sorduğunu anlıyor musunuz? “İnsanoğlu gelince, yeryüzünde iman bulacak mı?”
Çoğu insan, Tanrı'nın Büyük Mücadele'yi asla kaybetmeyecek kadar güçlü olduğunu fazla düşünmeden varsayar. Bir an düşünün: Tanrı adil midir, yoksa adaletsiz midir? Eğer adilse, o zaman göksel mahkeme adil bir yargılama mı yapar, yoksa en büyük güce sahip olan tarafın lehine mi karar verir?
Tanrı'nın adil bir yargılamaya boyun eğmeyeceğini varsayarsanız, kurtuluş planının ne hakkında olduğunu yanlış anlarsınız. Tanrı adaletten bağımsız olarak gücünün kudretiyle hükmedecek olsaydı, İsa'ya ve 144,000 tanığa gerek kalmazdı. Ancak Tanrı adil bir yargılamaya boyun eğerse, Şeytan evrene bu dünyanın 6000 yıllık tarihinin sonunda Yaratıcı'nın emirlerini yerine getirmek isteyen 144,000 yaratılmış varlığın bile kalmayacağını gösterme şansına sahip olur. Bu, Şeytan'ın Tanrı'ya karşı davayı kazanmak için ihtiyaç duyduğu kanıt olurdu.
Bir an için düşünün, bin yılın ardından Şeytan Tanrı'nın şehrine neden saldıracak? Gerçekten kazanabileceğini düşünecek kadar aptal mı? Yoksa biz aptal mıyız ki Tanrı'nın sizin ve benim gibi 144,000 kişinin inancı için tüm evreni riske attığını hayal edemiyoruz? Elbette Şeytan düşünmüyor onun oyun bitti.
Öncelikle İsa'nın Tanrı'ya eşit olan tek bir kişinin yapabileceği şeyi gerçekten ne yaptığını anlamamız gerekir, o zaman kurtuluş planını güvence altına almak için daha ne yapılması gerektiğini anlayabiliriz. değil Tanrı ile eşit olan herkes tarafından yapılabilir. Bu makaleyi incelerken, neyin senin rolün kurtuluş planındadır.
Haç'ta
İsa günahın cezasını yasanın ödedi. İsa ayrıca yasanın sadece on kısa emir olmadığını, bu emirlerin ima ettiği şeylerin kalbin düşünceleri ve niyetleri kadar geniş kapsamlı olduğunu öğretti. Diğer zamanlarda bunları iki emirde özetledi. Başka bir deyişle, bunları kısa veya uzun bir şekilde ifade etmemiz fark etmeksizin, kapsamları Tanrı'nın tüm sonsuz karakterini kapsayacak kadar büyüktür; bunlar O'nun karakterinin bir kopyasıdır.
Tanrı'nın yasası evren kadar geniştir, bu yüzden onu çiğnememizin bedelini ödemek için eşit oranda bir fedakarlık gerekiyordu. Yalnızca yasa kadar büyük olan biri yeterli bir fedakarlık olabilirdi.
İnsanın kurtuluşu bir sonsuz masraf Cennete; Yapılan fedakarlık, çiğnenen yasanın en geniş taleplerine eşittir Tanrı. {GC88}
Yasanın kapsamını anlamadığımız sürece, düşüşümüzün ne kadar büyük olduğunu, kurtuluşumuzun ne kadar büyük olduğunu ya da Tanrı'nın gözünde değerimizin ne kadar büyük olduğunu kavrayamayız:
Bir ruhun değerini kim tahmin edebilir? Onun değerini bilmek ister misiniz, Gethsemane'ye gidin ve orada Mesih'le birlikte o acı dolu saatlerde, sanki büyük kan damlaları gibi terlerken izleyin. Çarmıhta yükseltilmiş Kurtarıcı'ya bakın. O umutsuz haykırışı duyun, "Tanrım, Tanrım, beni neden terk ettin?" Markos 15:34. Yaralı başa, delinmiş yana, yaralanmış ayaklara bakın. Unutmayın İsa her şeyi riske attıKurtuluşumuz için, cennetin kendisi tehlike altındaydı. Çarmıhın dibinde, Mesih'in bir günahkâr için canını vereceğini hatırlayarak, bir canın değerini takdir edebilirsiniz.SOL 196.4}
Hiç İsa gibi bir adamın tüm dünyadaki tüm günahların bedelini nasıl ödeyebildiğini merak ettiniz mi? Zaten tam olarak neyi bıraktı? Diğer birçok adamın çektiği gibi fiziksel olarak acımasız bir ölüm mü çekti ve mezarda uyuyarak geçirmek için hayatından sadece üç gün mü verdi? Rahibe White bize açık bir dille, fedakarlığıyla ilişkili kalıcı bir kayıp olduğunu söylüyor:
Mesih, yaşamı ve ölümüyle, daha da günahın yarattığı yıkımdan kurtulmaktan daha iyidir. Şeytan'ın amacı Tanrı ile insan arasında sonsuz bir ayrılık yaratmaktı; ancak Mesih'te biz hiç düşmemiş olsaydık Tanrı'ya daha sıkı bir şekilde birleşmiş olurduk. Kurtarıcı, doğamızı alarak, kendisini insanlığa bir bağla bağlamıştır. asla kırılmak üzere. sonsuz çağlar O bizimle bağlantılıdır. “Tanrı dünyayı o kadar sevdi ki, biricik Oğlunu verdi.” Yuhanna 3:16. O, yalnızca günahlarımızı taşıması ve bizim kurbanımız olarak ölmesi için O'nu vermedi; O, O'na verdi düşmüş ırkaDeğişmez barış öğüdünü bize güvence altına almak için Tanrı, biricik Oğlunu verdi. insan ailesinden biri, sonsuza dek İnsan doğasını korumak için. Bu, Tanrı'nın sözünü yerine getireceğine dair bir sözdür. "Bize bir çocuk doğdu, bize bir oğul verildi: ve yönetim O'nun omuzlarında olacak." Tanrı, benimsenmiş insan doğası Oğlu'nun şahsında ve aynısını en yüksek cennete taşımıştır. Evrenin tahtını paylaşan "İnsanoğlu"dur. Adı "Harika, Öğütçü, Kudretli Tanrı, Ebedi Baba, Barış Prensi" olarak anılacak olan "İnsanoğlu"dur. Yeşaya 9:6. BENİM, Tanrı ile insanlık arasındaki Daysman'dır, elini ikisinin üzerine koyar. "Kutsal, zararsız, lekesiz, günahkârlardan ayrı" olan, bizi çağırmaktan utanmaz kardeşlerİbraniler 7:26; 2:11. Mesih'te yeryüzü ailesi ve gök ailesi birbirine bağlıdır. Yüceltilen Mesih bizim kardeşimizdir. Cennet insanlıkta saklıdır ve insanlık Sonsuz Sevgi'nin koynunda saklıdır.25.3}
İnsanlık yükü altında ezilen Hz. İsa, her yerde bizzat bulunamadı. {669.2}
İsa'nın kalıcı olarak insan olması, O'nun fedakarlığının aslında ne kadar sonsuz olduğunu açıklar, oysa O sadece bir adamdı. Eski her yerde bulunan doğasını (tüm zamanların tüm günahlarını kefaret edebilen tek doğa) terk etti. Bunu kalıcı olarak, yani "ikinci ölüme" terk etti, oysa insan doğası tüm çağların doğruları gibi sadece ilk ölümü çekti. O, sadık ölülerin diriltileceği gibi doğru bir insan olarak dirildi, orijinal her yerde bulunan doğasında değil.Bu aynı zamanda Tanrı'nın, bizim günahlarımız için acı çekmesi gereken ikinci ölümü "geri almadan" O'nu nasıl diriltebildiğini de açıklar.
Göksel Tapınak
İsa'nın çarmıhtaki ölümünün kurtuluş planı için önemli olduğu konusunda hiçbir şüphe yoktur, ancak planda aynı derecede önemli olan başka şeyler de vardır:
MKS Mesih'in şefaati yukarıdaki kutsal alanda insan adına is temel olarak kurtuluş planına, çarmıhtaki ölümü gibi. Ölümüyle, dirilişinden sonra Cennette tamamlamak için yükseldiği işi başlattı. İmanla, "öncü bizim için girdiği" perdenin içine girmeliyiz. [İbraniler 6:20.] Orada Calvary'deki çarmıhtan gelen ışık yansır. Orada kurtuluşun gizemlerine dair daha net bir anlayış kazanabiliriz. İnsanın kurtuluşu Cennet için sonsuz bir masrafla gerçekleştirilir; yapılan fedakarlık, Tanrı'nın çiğnenmiş yasasının en geniş taleplerine eşittir. İsa, Baba'nın tahtına giden yolu açmıştır ve Onun aracılığı ile kendisine imanla gelen herkesin samimi arzusu Tanrı'nın huzuruna sunulabilir.. {GC88}
Orion'daki Tanrı Saati bize İsa'nın kiliseler için yaptığı şefaati gösterir. Özellikle kiliselerin başarısızlıklarını, O'nun yaralarıyla işaretlenmiş olarak gösterir ve cennetteki mabetteki mahkeme oturumu devam ederken O'nun kanıyla bizim adımıza nasıl şefaat ettiğini gösterir. Saat ayrıca bize şefaatin sona ermesi gerektiğini gösterir.
İsa çarmıhta öldüğünde günahlarımızın bedelini ödedi. Ancak, Tanrı'nın yasası hala evrenin kuralıdır ve cennette yaşamamız için sadece günahlarımızın bağışlanması değil, aynı zamanda Adem ve Havva'nın Düşüş'ten önceki hali gibi artık günah işlemediğimiz bir noktaya geri dönmemiz gerekir. Kalbimizde hala günah beslersek, cennette yaşamaya uygun olmayacağız. Bu kalbin saflığı veya kutsallaştırma, 144,000 tanıkta tamamlanması gereken şeydir.
Ve ağızlarında hiçbir hile bulunmadı; çünkü onlar Tanrı'nın tahtı önünde kusursuzdurlar. (Vahiy 14:5)
Davacı ve Davalı
Göksel mahkeme salonlarında birden fazla dava oynanmaktadır. Genellikle akla gelen ilk dava, insan ruhlarının cennette yaşamalarına izin verilip verilmemesi veya ebediyen yok edilmeleri konusunda karar verilmesini (yargılanmasını) içeren davadır. Bu dava ayrıca iki aşamaya ayrılır, ölülerin yargılanması ve yaşayanların yargılanması. Bu yargıları ilk önce düşünmemiz doğaldır, çünkü doğal olarak benciliz ve BİZİM İÇİN sonuçla ilgileniyoruz. Ancak çözülmesi gereken çok daha büyük öneme sahip başka bir dava daha var ve bu çözülmezse, cennet cennet olmayacak!
En büyük öneme sahip mahkeme davasında katılımcıların kim olduğunu belirleyelim. Açıkça, Şeytan suçlayıcı veya davacıdır. İlk başta kardeşlerin suçlananlar olduğunu düşünürdünüz, çünkü Şeytan kardeşlerin suçlayıcısıdır, ancak bu yine bencil bir düşüncedir ve aşağıdaki alıntı, onun kardeşleri Mesih'e zarar vermek için kullanabildiği sürece umursamadığını gösterir:
Şeytan'ın Rab'bi arayanlara yönelttiği suçlamalar, onların günahlarına duyduğu hoşnutsuzluktan kaynaklanmaz. O, onların kusurlu karakterleriyle övünür; çünkü yalnızca Tanrı'nın yasasını çiğnemeleri yoluyla onlar üzerinde güç elde edebileceğini bilir. Onun ithamları sadece Hz. İsa'ya olan düşmanlığından kaynaklanmaktadır. {PK 585.3}
Bir sonraki bölümde Şeytan'ın Mesih'e karşı neden bu kadar nefret beslediğini göreceğiz. Şeytan'ın gerçek suçlamaları insanlara değil, Tanrı'ya karşıdır:
Büyük mücadelenin başlangıcında, Şeytan, Tanrı'nın yasasına itaat edilemeyeceğini ilan etmişti, adaletin merhametle uyuşmadığını ve kanunun çiğnenmesi halinde günahkarın affedilmesinin imkansız olacağını. Her günah cezasını bulmalıdır, diye ısrar etti Şeytan; ve eğer Tanrı günahın cezasını bağışlasaydı, O bir hakikat ve adalet Tanrısı olmazdı. İnsanlar Tanrı'nın yasasını çiğnediğinde ve O'nun iradesine meydan okuduğunda, Şeytan sevinçten coştu. Yasanın itaat edilemeyeceğinin kanıtlandığını ilan etti; insan affedilemezdi. İsyanından sonra cennetten kovulduğu için, Şeytan insan ırkının sonsuza dek Tanrı'nın lütfundan uzak kalması gerektiğini iddia etti. Tanrı adil olamazdı, diye ısrar etti, ve yine de günahkara merhamet gösteremezdi.761.4}
İddialar
Yukarıdaki alıntıda Şeytan'ın, Tanrı'nın yasasına itaat edilemeyeceğini, adaletin merhametle bağdaşmadığını ve günahın affedilemeyeceğini iddia ettiğini görüyoruz.
Şeytan, Tanrı'nın sevgisine meydan okurken çok akıllıydı. Suçlamasının satır aralarını okuduğumuzda, Tanrı'nın günahın cezasını kendi üzerine alacak kadar alçakgönüllü olmasını beklemediği ya da Tanrı'nın bunu yapması durumunda bunun Tanrı'nın sonu ve kendisi için zafer anlamına geleceği düşüncesiyle kendini teselli ettiği açıktır. Özünde, Tanrı'yı köşeye sıkıştırıp ya güçle yönetmeyi ya da teslim olmayı düşündü. (Judas Iscariot'un bu fikri nereden aldığına şaşmamak gerek.)
Bağışlayıcı, kurtarıcı sevgi Mesih İsa'da görünür. Şeytan Tanrı'nın karakterini yanlış tanıtmıştı ve düşmemiş dünyalara, meleklere ve insanlara doğru bir tanıtım yapılması gerekiyordu. Şeytan, Tanrı'nın kendini inkar etmekten, merhametten ve sevgiden haberi olmadığını, ancak katı, titiz ve affetmez olduğunu ilan etmişti.Şeytan Tanrı'nın bağışlayıcı sevgisini asla sınamadı; çünkü o asla gerçek bir tövbe uygulamadıTanrı hakkındaki tasvirleri yanlıştı; o bir sahte tanık, Mesih'i suçlayan bir kişiydi ve Şeytan'ın boyunduruğunu atıp geri dönüp cennetin Tanrısı'na gönüllü bağlılık gösteren herkesi suçlayan bir kişiydi.RH 9 Mart 1897, par. 3}
Özetle, Şeytan'ın Allah'a yönelttiği suçlamalar şunlardır:
- Tanrı'nın karakteri fedakar bir sevgi değildir.
- Allah'ın kanunu adaletsizdir ve yaratılmışlar tarafından itaat edilemez.
İsa Mesih'in ilk iddiasının yanlış olduğunu ortaya koyması, Şeytan'ın O'ndan bu kadar nefret etmesinin nedenidir.
Savunma
Tanrı, günahın cezasını ödemek için biricik Oğlunu dünyaya vererek, özverili sevgi karakterini kanıtladı. İnsanlığı kurtarmak için cenneti boşalttı, her şeyi riske attı. Seni ve beni o kadar çok sevdi ki, US Kendi “eti ve kanından” daha fazlasıydı. Kurban yalnızca veya çoğunlukla Oğul'un tarafında değildi, fakat en üst düzeyde Baba'nın tarafındaydı. İsa, Baba'nın dünyanın günahları için kurban olarak verdiği itaatkar Kuzusuydu.
Rahipler Eski Ahit'teki tapınak hizmetlerinde görev yaparken, masum kurbanların öldürülmesini günlük olarak deneyimliyorlardı. Elbette sıcakkanlı herhangi bir insan için bu acı verici bir deneyim olmalıydı. Gerçekten de, kurbanların amacı, Tanrı'nın sevgili Oğlu'nun hak etmediği bir şey için öleceği günü dört gözle beklerken yüreğindeki acıyı insanlığa hissettirmekti.
İsa yeryüzünde yaşarken yasayı mükemmel bir şekilde yerine getirdi. Bunu, düşmüş insan doğasıyla sıkıntı çekerken yaptı, ancak bunu mükemmel bir şekilde yaptı ve bizim için bir örnek olarak günahsızdı.
Yasanın yapamadığı şeyi, bedensel olarak zayıf olduğu için Tanrı kendi halkını gönderdi. Oğul benzerliğinde günahkâr etve günah için, günahı bedende mahkûm etti: (Romalılar 8: 3)
Çünkü bizim zayıflıklarımızı hissetmeyen bir başkâhinimiz yoktur; Fakat her bakımdan bizim gibi denenmişti, ama günah işlememişti. (İbranice 4: 15)
Ancak Şeytan'ın suçlaması özellikle "yaratılmış varlıkların" yasaya itaat edemeyeceğidir. Tanrı Baba veya Oğlu'nun karakterlerini oluşturan yasayı tutması hiçbir şey değildir; başka türlü yapamazlardı. İsa'nın bizim gibi günah işleme eğilimi yoktu. İsa düşmüş insan doğasını almış olsa da, Tanrı'nın yasasının tutulabileceğine dair yaşam tanıklığı kolayca özel bir durum veya en iyi ihtimalle yaşamış insanların büyük çoğunluğuyla karşılaştırıldığında yetersiz kanıt olarak düşünülebilir.
Kurtuluş planının henüz tamamlanmamış kısmı, bunun ezici bir göstergesidir. Tanrı'nın yasası gerçekten de tutulabilir çevrimiçi kurslar düzenliyorlar. varlıklar. Ancak bu, gök mahkemesinde ispat edilebildiği zaman Büyük Mücadele çözülebilir.
Tanıklar
Yaratılmışların Tanrı'nın kanununa uyabileceğini kim ispat etmelidir?
Üçüncü şahıs olarak cevap vermek kolaydır:
İşte azizlerin sabrı: İşte Tanrı'nın emirlerini ve İsa'nın imanını tutanlar. (Vahiy 14:12)
İşaya ile bunu söylemek çok daha zordur:
Ve Rabbin sesini duydum, diyordu: Kimi göndereyim ve bizim için kim gidecek? O zaman dedim ki, İşte ben; beni gönder. (İşaya 6: 8)
Ben, sen ne olursa olsun Tanrı'nın kanununu tutmak istiyor musun?
144,000 kişi, Tanrı'nın yasasının yaratılmış varlıklar tarafından gerçekten de tutulabileceğini gösterebilecek tek kişiler neden? Cennetteki düşmemiş melekler yasayı tutar, ancak davanın tarafıdırlar çünkü cennette ilk isyan başladığında oradaydılar. Adil bir yargılama yapmak için, davaya tarafsız tanıklar gerekir. Adem ve Havva, Şeytan'ın isyanından sonra yaratıldılar ve Büyük Mücadele'ye karşı tarafsızdılar. Düştüklerinde, insanlık Şeytan için önyargılı hale geldi ve İsa'nın tarafsız bir tanıklık sunma kapasitelerini geri kazandırmak için insan ırkını kurtarması gerekli hale geldi.
144,000 kişi, Dünya'nın son nesli arasından çağrılıyor: yaşamış en yozlaşmış insanlar ve Şeytan'ın yeryüzündeki zalim yönetimini mükemmelleştirirken en şiddetli şekilde ezilenler. En zayıf neslin Tanrı'nın yasasının tutulabileceğine dair tanıklığı, O'nun savunmasında en güçlü davayı oluşturuyor. Tekrar yalvarıyorum, sevgili okuyucu, sen de öyle olacak mısın?, kutsal yaşamınız ile Tanrı adına tanıklık edin, bedeli ne olursa olsun?
Dünyevi Sığınak
Başlıklı çalışmada Zamanın Gemisi Tanrı'nın emirlerini ne kadar iyi tuttuğumuzu ve örgütlü bir kilise olarak İsa'nın inancına ne kadar sahip olduğumuzu gösteren (zayıf) kaydımızı görüyoruz. Başka bir deyişle, İsa'nın cennetteki mabette kefaretini ödediği günahlarımızı görüyoruz.
Son ödülün verildiği büyük günde, ölüler anılacak “Kitaplarda yazılanlara göre yargılandılar, eserlerine göre". Vahiy 20:12. Sonra Mesih'in kefaret kanı sayesinde, the günahları Gerçekten tövbe edenlerin hepsi kitaplardan silinmiş Cennetin. Böylece kutsal alan günah kaydından kurtulacak veya temizlenecektir. Bu büyük kefaret işi veya günahları silme örneği, Kefaret Günü hizmetleriyle temsil ediliyordu; günah sunusu kanı sayesinde kirlettiği günahların temizlenmesiyle gerçekleştirilen dünyevi kutsal alanın temizlenmesi. {PP 357.6}
1888'den önceki dönemlerde kilise olarak itaat içindeydik, ancak 1888'den sonra Mesih'in liderliğini reddettiğimizde, işlerimiz bizi sadakatsiz kanıtladı (bir zamanlar sadık olduğumuz şeylerde bile). Bu, yasaya itaat etmemizin yalnızca İsa'ya olan imanla mümkün olduğunu gösterir; doğruluğa sahip olmak yalnızca Mesih'e olan imanla mümkündür.
Eğer bir halkın gökten daha net ve artan bir ışığa ihtiyacı varsa, o da halktır. Allah'ın yarattığı Onun yasasının deposuTanrı'nın kendilerine kutsal emanetler emanet ettiği adamların, inandıklarını iddia ettikleri kutsal gerçekle ruhsallaştırılmaya, yüceltilmeye, canlandırılmaya ihtiyaçları vardır. Zaman Davamızın ve çalışmamızın tarihi Kutsal güven pozisyonlarını işgal etmiş, başkalarına hakikati öğretmiş olan adamların, sadakatsiz bulunup kutsal emirden yüz çevirenler onlara teslim edildi, bizi ne kadar dikkatli olmaya sürüklemeli! Ne kadar da kendimize güvensizlik! Kendimize yeterliliğimizi ve manevi gururumuzu nasıl soymalı! Bilgeliğimiz ve kendi yetersizliğimiz hakkında ne kadar da alçakgönüllü görüşlere sahip olmalıyız! Gerçek şu ki, İman sayesinde Tanrı'nın kudretiyle korunuyoruz! {1888 261.3}
Biz de görüyoruz Zamanın Gemisi göksel Kenan'a yaklaşırken, evrene Yasa'nın İsa'nın inancıyla yaratılmış varlıklar tarafından gerçekten de tutulabileceğini göstermek için parlamak için son bir zamanımız var. Popüler inancın aksine, harekete geçene kadar zaman sonsuza kadar ilerlemeyecek. Mahkemenin bir karara varmadan önce ne kadar zaman alabileceği konusunda sınırlar var.
Bu dünya tarihinin sonuna doğru Şeytan, eski İsrailoğullarını vaat edilen topraklara girmeden hemen önce denediği gibi, aynı şekilde ve aynı ayartmalarla bütün güçleriyle çalışacaktır. Tanrı'nın emirlerini tuttuğunu iddia eden ve bu emirleri yerine getirmeyenlere tuzaklar kuracaktır. neredeyse göksel Kenan'ın sınırlarında. Ruhları tuzağa düşürmek ve Tanrı'nın iddia ettiği insanları en zayıf noktalarından yakalamak için güçlerini sonuna kadar kullanacaktır. Alttaki tutkuları varlıklarının daha yüksek güçlerine tabi kılmayanlar, zihinlerinin daha aşağılık tutkuların şehvetli bir düşkünlüğüne akmasına izin verenler, Şeytan ayartmalarıyla yok etmeye kararlıdır, ruhlarını sefahatle kirletmek için. Özellikle alt ve daha az önemli hedefleri hedeflemiyor, ancak insanları Tanrı'nın yasasında kınanan özgürlükleri almaya ikna etmek veya çekmek için ajanları olarak kullanabileceği kişiler aracılığıyla tuzaklarını kullanıyor. Ve sorumlu mevkilerdeki adamlar, Tanrı'nın yasasının taleplerini öğretiyorlar, Ağzı, yasasını savunmak için delillerle dolu olanŞeytan'ın böyle bir saldırıda bulunduğu kimseler üzerinde, cehennemî güçlerini ve ajanlarını harekete geçirir ve karakterlerindeki zayıf noktalara saldırarak onları devirir; çünkü bunu bilerek, bir noktada suç işleyen herkesten suçludurBöylece tüm insan üzerinde tam bir hakimiyet elde edilir. Zihin, ruh, beden ve vicdan yıkıma karışmıştır. Eğer o bir doğruluk elçisiyse ve büyük bir ışığa sahipse veya Rab onu hakikat davasında özel işçisi olarak kullanmışsa, o zaman Şeytan'ın zaferi ne kadar da büyüktür! Nasıl da sevinir! Tanrı nasıl da onursuzlaştırılır! {RH 17 Mayıs 1887, par. 8}
Tarihimizin mesajı Zamanın Gemisi Özellikle hangi noktalara dikkat etmemiz gerektiğini, kendi karakterimizde hangi noktaları düzeltmemiz gerektiğini, sadık tanıklar olmamız gerektiğini gösteren bir uyarı ve rehber görevi görmektedir.
Çünkü Tanrı'dan doğan her şey dünyayı yener. Dünyayı yenen zafer de budur. İnancımız bile. (1 John 5: 4)
Başarısızlığın Sonuçları
Sayı veya nitelik olarak yeterli tanık yoksa, o zaman Tanrı'nın Şeytan'ın iddialarına karşı yargılanmasında savunması başarılı olmayabilir. Bizim rolümüz, Tanrı'nın kendisinin karakterini temsil eden sonsuz cennet yasasını haklı çıkarmaktır ve Tanrı'nın varlığını ve tüm evreni savunmamız için ortaya koyduğu harikalar harikasıdır. Bu, sıradan ölümlülerin kapasitesinin çok ötesinde bir görevdir, ancak İşte bizim yüce çağrımız budur! İsa, günahkâr bedenin benzerliğinde gelerek ve İlahi Olan ile sürekli birlik/birlik içinde olarak hayatıyla yolu gösterdi. Her bakımdan O'nun örneğine ulaşmalıyız! Sadece O'na iman ederek, benlikten ölerek, O'nun hayatını içimizde yaşamasına izin vererek, O'nunla birleşerek, böylesine sonsuz bir görevde başarılı olabiliriz. Sadece Kutsal ruh (cennet ordularının en kudretlisi) içimizde çalışırken, bu görevi yerine getirebilir miyiz?
Bu, Adventist Kilisemiz tarafından hiçbir zaman tam olarak (resmi olarak bile) öğretilmemiş bir gerçektir. Ellen G. White'ın birkaç alıntısını okuyarak Büyük Mücadele'nin çarmıhta bittiğine ve tüm evrenin Tanrı için çoktan kararlaştırıldığına ve günahın herhangi bir başka sonucundan muaf olduğuna ve yapmamız gereken tek şeyin büyük insan kalabalığını yüksek sesle haykırarak kurtarmak olduğuna inanmak kolaydır. Biz Adventistler 144,000, yüksek sesle haykırış, sıkıntı zamanı, Yakup'un sıkıntısı zamanı, Pazar yasası ve Sebt ve "imanla aklanma" (Adventist ilahiyatçılar, vaizler ve yazarlar için en önemli tema gibi görünüyor) hakkında çok konuşuruz. Ama ne zaman ve nerede yüce çağrımızdan ve Baba'yı haklı çıkarmak ve sonunda tüm evren için kurtuluş planını güvence altına almak için İsa'nın örneğini takip etmemiz gerektiğinden bahsediyoruz?
Diğer dünyaların melekleri ve kutsal sakinleri yoğun ilgiyle izlemek Bu dünyada meydana gelen olaylar. Mesih ile Şeytan arasındaki büyük mücadelenin sonu yaklaşırken, göksel ordu, Yehova'nın yasasını çiğneyen, Tanrı'nın anısını, O'nunla emir tutan insanlar arasındaki işareti geçersiz kılan, onu önemsiz bir şey, hor görülecek bir şey olarak bir kenara koyan, rakip Şabat'ın yüceltildiğini gören insanları görüyorlar. Kendilerinin Hıristiyan olduğunu iddia eden, dünyayı, yaptıkları bu sahte Şabat'ı gözlemlemeye çağıran insanları görüyorlar.ST 22 Şubat 1910, par. 3}
İsa'dan daha büyük şeyler yapacağımızın ne anlama geldiğini hiç düşündünüz mü?
Doğrusu, doğrusu size derim ki, Bana iman eden, benim yaptığım işleri o da yapacaktır; ve Bunlardan daha büyük işler yapacaktır; çünkü ben Babama gidiyorum. (John 14: 12)
İsa bizim için günah içinde başarısız bir hayat yaşamaya devam etmemiz için değil, günahtan arınıp O'nun yaptığından daha büyük işler yapabilmemiz için aracılık ediyor! Fakat tüm bu yıllar boyunca bunu anlamadık ve kalbimize gelmedi. Sadece Tanrı'ya itaat edip O'na olan sevgimizi göstermemiz gerektiğini ve O'nun evreni kurtardığını düşündük. Fakat Şeytan'ın suçlamasının doğası Tanrı'nın evreni kurtarmasına izin vermiyor; bu, Şeytan'ın etkisine bırakılmış gezegene düşen yaratıklar tarafından yapılmalı.
Vahiy, kurtuluşu Tanrı'ya getirmenin görevinin tam olarak kime ait olduğunu bile bize en başından beri bildirmiştir:
Bundan sonra baktım ve işte, büyük bir kalabalık, her milletten, her oymaktan, her halktan ve her dilden, hiç kimsenin sayamayacağı kadar çok insan tahtın ve Kuzu'nun önünde duruyordu. beyaz cübbe giymişve ellerinde hurma dalları; Ve yüksek sesle haykırarak şöyle dedi: Kurtuluş Tanrımıza Tahtta oturan ve Kuzu'ya. (Vahiy 7: 9-10)
Bu mesaj aslında şudur: YÜKSEK SESLE ÇIĞLIK!
Herhangi Bir Başvuru Yolu veya Risk Azaltma Yöntemi Var Mı?
Tüm evren bize bakıyor çünkü biz Şeytan'ın saltanatının düşüp düşmeyeceğine ya da evrenin en ücra köşelerine kadar uzanıp, günahın yolsuzluğuyla bir gezegenden diğerine zehirleyip, sonunda tamamen yok oluşa varana kadar devam edip etmeyeceğine karar vereceğiz. Tanrı, özgür iradelerini kullanarak O'nu sevebilen ve O'nun sevgisini yansıtabilen zeki yaratıklarla dolu bir evren yarattı, peki ya bu yaratıkların hepsi sonunda Yaşam'dan ayrılmaya karar verir ve bunun yerine ölümü seçerse?
Eğer bu gerçekleşirse, Tanrı başlangıçta durduğu yerde, özgür iradeye sahip ilk akıllı varlığın yaratılmasından önce duracaktır. Onun sevgisi yalnızca Tanrılığın üç Kişisinden birine yöneltilebilirdi. Fakat AGAPE sevgi, yalnızca Tanrısal Kişiler arasındaki sevgi değil, başkalarına yöneliktir. Tanrı IS aşk. O başka türlü olamaz! O, aşkını kapatamaz. O, bir Yaratıcı olmak zorundadır, çünkü O, VERMEK Başkalarına olan sevgisi, çünkü bu AGAPE sevgisinin DOĞASIDIR.
Peki ya evrenin yaratıkları ölülerin tanrısını takip etmeye karar verdikleri ve bu yüzden artık var olmadıkları için bu sevgiyi verecek kimse yoksa?
Tanrı'nın dört olasılığı olurdu:
Aynı ölümcül özgür irade çemberinin ve reddedilen agape sevgisinin sonunda ikinci evreni ve üçüncü evreni vb. yok edeceğini bilerek evreni yeniden yaratın VEYA
Varlıkları yaratmayı reddedin ve başkalarına sevgisini vermeden üç Kişi olarak tüm sonsuzlukta yaşayın, VEYA
Özgür iradesi olmayan robotlarla dolu bir evren yaratın VEYA
İsa'nın, Tanrısallığın bir üyesinin bile yapabileceğini kanıtladığı şeyi yeniden yap:
Bu nedenle Babam beni sever, çünkü hayatımı ortaya koydum, onu tekrar alabilirim. (Yuhanna 10:17)
Tanrısallığın her bir kişisi, Hayatını ortaya koymak. İsa bunu yapabilirdi ve Tanrı Baba ve Kutsal Ruh da yapabilir. Ayrıca bunu tekrar almama yeteneğine de sahiptir, çünkü bu O'nun özgür iradesi olurdu. Yarattığınız ve gelecekte yaratacağınız her türlü özgür iradeli yaratığın sonunda sizi SEVMEYECEĞİNİ görseydiniz, bu olasılıklardan hangisini seçerdiniz? Bu sonuçlar hakkında bir vaaz dinlediniz mi hiç? Büyük Mücadele'de Tanrı'nın kişisel refahının ve varlığının bile tehlikede olduğunu hiç anladınız mı?
Bu sorularla yüzleşme cesareti, 144,000 kişinin evrenin önündeki büyük sınavında Baba'yı haklı çıkarmak için ihtiyaç duyduğu cesarettir.
TANRI SEVGİDİR, AMA SEVGİ VERİLEMEZSE VAR OLAMAZ.
Tıpkı insanlığın Tanrı'yı sevmemeye karar verip intihar edeceği gibi, insanlık yalnızca evreni değil, Tanrı'nın varoluş nedenini de yok edecektir. Aşkın varlığı sona ererdi, çünkü o ancak verilmiş olarak var olabilir.
Ek A: Günah İkinci Kez Yükselmeyecek
Dünya tarihinin bu son yıllarında tanıklar Tanrı Baba'yı savunmak için tanıklık ettikten sonra, günahın ikinci kez ortaya çıkmayacağını ne garanti edecek? Aşağıdaki tablo, 144,000 kişinin deneyimini, günah sorunuyla ilgili olarak başkalarının deneyimiyle karşılaştırmaktadır.
Başka hiçbir grup insan, 144,000 kişinin deneyimlemesi gereken günahın üstesinden topluca gelme deneyimini yaşamları boyunca yaşamamıştır. Enoch, Daniel, Eyüp vb. gibi birkaç izole örnek olmuştur, ancak mahkemenin dağınık bir avuç anekdot "özel vaka" değil, yeterli kanıta ihtiyacı olduğunu unutmayın. İsa'nın kendisi bile günahın üstesinden gelmeyi deneyimlememiştir, çünkü günahsızdı. Tekrar ediyorum, "bunlardan daha büyük işler yapacaktır" (Yuhanna 14:12)
Beyaz giysili kalabalığın tasvirleri de şöyledir:
Bunun için Tanrı'nın tahtının önünde duruyorlar, ve gece gündüz tapınağında O'na hizmet ediyorlar; ve tahtta oturan onların arasında oturacak. (Vahiy 7:15)
Bu ayet onları sürekli olarak Tanrı'ya hizmet eden kişiler olarak tanımlıyor. Bu tanıklar, yaratılışı günahın "virüsüne" karşı sonsuza dek "aşılamak" için evren boyunca Tanrı'nın elçileri olarak hizmet edecekler. Kendi içlerinde bilinen günah, deneyimlenen günah, günaha direnen ve günahın üstesinden gelenve onların durmaksızın tanıklıkları, günahı önlemek bir daha asla ikinci kez doğmaktan!
Ek B: Yüzümüzdeki Parıltı
Birkaç yıl önce, ben (Robert) bir Adventist Hristiyan olarak yolculuğumun zor bir bölümünden geçiyordum. Kalbimde ağırlık yapan soru, 144,000 kişinin neden acı çekmesi ve katlanması gereken denemelere katlanması gerektiği ve genel olarak bu eski dünyanın neden hala burada olduğuydu. Gün geçtikçe, hayat faaliyetlerimi sürdürürken bu soru aklımın bir köşesindeydi. Neden ölüm cezasıyla yüzleşmek zorundalar? Neden vebalara ve kötü dünyanın tacizine katlanmak zorundalar?
Hayatımın bu noktasında, yukarı doğru düz ve dar bir yoldaydım ama içine düştüğüm yoğun bir karmaşa bulutundan yeni yeni çıkmaya başlıyordum. Gerçeği içtenlikle arıyordum ama yukarı doğru attığım her adım ne kadar düştüğümü fark etmemi sağladığı için sürekli ve derin bir yürek acısı içindeydim. Kurtarılabileceğimi hissetmiyordum, 144,000 kişi arasında olmaktan çok uzaktım ama yine de aramaya ve "yukarı bakmaya" devam ettim.
Deneyimimin bu zamanında, bana bir vahiy gibi geldi. Bunu incelemeye ve yazmaya başladım ve sonunda cennetteki Babamızın Büyük Mücadele'de çektiği acının tam büyüklüğünü ve O'nun Kişiliğinin ve yaratıklarla dolu tüm sevgili evreninin nasıl terazide asılı kaldığını anladığımda, kalbim kırıldı! Tam o anda ve orada, her zaman aradığımı bulduğumu biliyordum: Varoluş amacımı bulmuştum. Kalbimde daha önce hiç bilmediğim bir Tanrı sevgisinin filizlendiğini gördüm. Tam o anda ve orada, başıma ne gelirse gelsin, içimdeki her nefesi O'nun davası için çalışmaya harcayacağıma karar verdim. Bu kararı, kurtulup kurtulamayacağımı bile bilmediğim bir zamanda verdim ve açıkçası karşılaştırıldığında bunun bir önemi yoktu.
Yıllar geçti ve yakın zamana kadar kilise tarihinin koridorlarından gelen bu gerçek, çalışma grubumuzun dikkatini daha da büyük bir tanımla çekti. Konuyu birlikte çalıştıkça, yüzlerimiz teker teker Musa'nın Sina Dağı'ndan indiği zamanki gibi parlamaya başladı. Ortaya çıkan ek ışıkla ve Orion ve HSL'de gösterilen zamanların bağlamında, kişisel olarak benim için sonuçları ne olursa olsun, Göksel Babamızın savunması için "her şeyimi" verme kararımı yeniden teyit ettim.
Musa'nın Yüzünün Parlamasının Nedeni
Ve Musa Sina dağından indiğinde, iki tanıklık masası Musa'nın elinde, dağdan inerken, Musa'nın bilmediği yüzünün derisi parladı Onunla konuşurken. (Çıkış 34:29)
Bunlar Musa'nın elinde tuttuğu ikinci taş levhalardı. Kısaca, Tanrı tarafından sağlanan ilk taş levhalar, Cennet'ten gelen ve kalbine Yasa'nın yazıldığı İsa'yı temsil eder.
Ve levhalar Tanrı'nın eseriydi, ve yazılar Tanrı'nın yazısıydı, levhalar üzerine kazınmıştı. (Çıkış 32:16)
İlk levhalar İsrail'in günahı yüzünden kırıldı, tıpkı İsa'nın bizim için kırıldığı gibi. Buna karşılık, taştan ikinci levhalar "yontulmuştu":
Ve RAB Musa'ya dedi: Birincilere benzer iki taş levha yont; ve kırdığın birinci levhalardaki sözleri bu levhalara yazacağım. (Çıkış 34:1)
Masaların Musa tarafından "yontulmuş" olması, artık Cennet'ten gelen İsa'yı değil, sizin ve benim gibi düşmüş erkek ve kadınları temsil ettiğini, kalplerinin Yasa'nın (Tanrı'nın karakteri) orada yazılmasına hazırlık olarak "yontulmuş" olduğunu gösterir. 144,000 tanık bu masalarla temsil edilir.
Musa, geri döndüğünde yüzünün parlamasına neden olan ikinci levhalarla Sina'ya çıktığında özel bir şey oldu. Çıkış 34:10-26'daki ayetleri okuyabiliriz. Bu ayetlerde Tanrı açıklıyor On Emir'i Musa'ya anlayabileceği pratik bir şekilde anlatır. Musa'ya İsrailoğullarının yasayı pratikte nasıl yerine getireceklerini gösterir, böylece Tanrı'nın karakterini kendilerinde alırlar ve O'nu putperest ulusların önünde haklı çıkarırlar. Musa, Tanrı'nın planındaki rolü, onun yüksek arama Halkı Allah'a şahitlik etmeye hazırlamak için çalışır ve bunun sonucunda yüzü parlar!
Bu makalenin konusunu incelerken bizim de deneyimimiz parlayan yüzler oldu. Kehanetin gerçekleşmesini deneyimlediğimize inanıyorum:
Tanrı zamanı söylediğinde, üzerimize Kutsal Ruh'u döktü ve yüzlerimiz aydınlanmaya ve Tanrı'nın görkemiyle parlamaya başladı, tıpkı Musa'nın Sina Dağı'ndan indiğinde yaptığı gibi.EW 14.1}
Ek C: Tanrılık
Not: Bu ekte, Tanrısal Kişilerin isimlerini verilen örneklere uygun olarak çok dikkatli bir şekilde kullanacağız.
İsa'nın kendisi şu önemli sözleri söylemiştir:
İsa ona dedi ki: Ben diriliş ve hayat: Bana iman eden kişi ölmüş olsa bile yaşayacaktır. (Yuhanna 11:25)
Ve:
Çünkü Baba kendisinde yaşam olduğu gibi, Oğul'a da kendisinde yaşam olma özelliğini verdi. (Yuhanna 5:26)
Yaşamın çoğalmasının bilinen iki yolu vardır. Genellikle, bir erkek ve bir dişi partnerin DNA'sının KARIŞTIRILDIĞI ve tamamen yeni ve benzersiz bir gen seti yaratıldığı cinsel çoğalmayı düşünürüz. Ortaya çıkan birey veya kişi, orijinal ikisinden hiçbirine tam olarak benzemez. Kesinlikle genetik tabanında benzersizdir. Bir bireyin "karakteri" %30 oranında genleri tarafından oluşturulur. Bu nedenle, bir kişinin karakteri bile ebeveynlerinden birine tamamen benzemez.
Yaşamın ikinci üreme biçimi daha da temel ve çok daha yaygındır. Bu, eşeysiz üreme veya basitçe "hücre bölünmesi" veya sitokinezdir. Kendi bedenimizde bile, tüm hücreler basit organizmaların üremesi gibi tam olarak bu prensiple çoğalır. Eşeyli olarak üreyen tüm "yüksek" canlı formları, basit hücre bölünmesiyle eşeysiz olarak üreyen hücrelere dayanır. Bitkiler bile bu prensibe dayanır. Plankton ve bakteri gibi en çok sayıda yaşayan organizma (çeşit ve miktar olarak) da bu prensibe dayanır.
Bir hücre bölündüğünde, ortaya çıkan birey genetik olarak farklılaştırılamaz. DNA 1:1 kopyalanır ve hücre ayrılır. Başka bir madde bile dahil değildir. "İkinci" hücrenin tüm maddesi ilk hücreden gelir!
Şimdi, lütfen anlayın: Bir hücre bölündüğünde, hangisinin orijinal hücre, hangisinin çocuk hücre olduğunu SÖYLEYEMEZSİNİZ! Her iki hücre de ayrılmadan önce vardı; sadece "birlikteydiler". Aynı maddeye ve aynı genetik koda sahipler. İki hücreyi ayırt etmenin kesinlikle HİÇBİR YOLU yok. Onları ayırt etmek için işaretlemeniz gerekir. Bir hücreyi gördüyseniz, diğerini de görmüş olursunuz, çünkü kesinlikle eşittir!
Ne söylemeye çalıştığımızı tahmin etmişsinizdir herhalde.
Ya Tanrı bir kez ayırdıysa ve Oğul böyle ortaya çıktıysa? Bu, İsa'nın Yuhanna 1'de açıklamak istediğini çok açık hale getirirdi:
Başlangıçta Söz vardı ve Söz Tanrı ileve Kelime Tanrı mıydı. Başlangıçta da aynıydı Tanrı ile. (John 1: 1-2)
Tanrı'nın ilk kez NE ZAMAN ayrıldığı sorusunun cevabı bir sonraki ayette doğrudan verilmektedir:
Her şey onun aracılığıyla yaratıldı; yaratılmış olanlardan hiçbir şey onsuz yaratılmadı. (Yuhanna 1:3)
Bu ayrılık Tanrı evreni, gökleri ve tüm canlı varlıkları yaratmadan önce gerçekleşmiş olmalı. Tanrı'nın Oğlu tarafından TÜM ŞEYLER bu şekilde yaratıldı.
Orijinal Tanrı, yaratılıştan önce Baba ve Oğul olarak ayrıldı. Baba o zamandan beri bir daha asla ayrılmadı. Bu nedenle, Yuhanna Tanrı hakkında doğru bir şekilde şunları söylüyor:
Çünkü Tanrı dünyayı o kadar sevdi ki, onun biricik Oğlu, Ona iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın, ama sonsuz yaşama kavuşsun. (Yuhanna 3:16)
Ve İsa açıkça şöyle diyor:
Ben ve Babam biriz. (Yuhanna 10:30)
Hücre bölünmesi sürecini aklımızda tutarak, tüm bu ifadeler bizim için daha da netleşiyor. Ve göreceğiniz gibi daha da parlak bir ışıkta parlıyorlar.
Kutsal Ruh
Eski Ahit'te Kutsal Ruh neden yoktur? Bu soru birçok tartışmanın kapısını açtı ve bu konu hakkında kütüphaneler dolusu yazı yazıldı. Bu konu Hristiyanlığı yıkımın eşiğine getirdi. Kutsal Ruh'un kişiliği bugünlerde sıcak bir konu ve bu konu hakkındaki görüşler, farklı Hristiyan grupları arasında bir sınır çizgisi haline geldi.
“Kutsal ruh” teriminin Eski Ahit’te göründüğü sadece birkaç yer vardır ve her zaman bağımsız bir Kişi olarak değil, Tanrı’nın Kişiliği ile ilişkilendirilir (Mezmurlar 51:11, Yeşaya 63:10-11, Daniel 4:8-9,18, 5:11). “Tanrı’nın Ruhu” Eski Ahit’te birkaç kez, ilk olarak yaratılış anlatımı sırasında bahsedilir:
Ve yeryüzü şekilsiz ve boştu; ve derinliğin yüzünde karanlık vardı. Ve Tanrı'nın Ruhu suların yüzünde hareket etti. (Yaratılış 1:2)
Fakat Tanrı Ruh'tur:
Tanrı bir Ruh'tur; ve ona tapınanlar da ruhta ve gerçekte tapınmalıdırlar. (Yuhanna 4:24)
Tanrı, yaratılıştan önce Baba ve Oğul olarak ikiye ayrıldığında, ikisi de “Ruh”tu, hatta AYNI Ruhtu. Bu yüzden, Yaratılış 1:2 Yaratıcı “Ruh”tan bahsettiğinde, Tanrılığın üçüncü Kişisi olarak “Kutsal Ruh”tan değil, Oğul “Ruh”tan bahsediyor.
Rahibe White, aramızdaki birçok Teslis karşıtına alan açan şu açıklamayı yapıyor; ancak biz onlara sadece birkaç argümanla karşılık vereceğiz.
İnsanlıkla yüklü olan Mesih, her yerde şahsen bulunamazdı; bu nedenle, onları terk etmesi, Babasına gitmesi ve yeryüzünde halefi olması için Kutsal Ruh'u göndermesi tamamen onların yararınaydı. Kutsal Ruh, insanlığın kişiliğinden sıyrılmış ve ondan bağımsızdır. Kendisini, Kutsal Ruhu aracılığıyla her yerde hazır olarak, Her Yerde Mevcut olarak temsil edecektir. "Ama Baba'nın benim adımla göndereceği Tesellici, yani Kutsal Ruh, O (sizin tarafınızdan görülmese de), [bu ifade Ellen G. White tarafından eklenmiştir.] size her şeyi öğretecek ve size söylediğim her şeyi hatırlatacaktır" [Yuhanna 14:26]. "Yine de size gerçeği söylüyorum; gitmem sizin için uygundur; çünkü gitmezsem, Tesellici size gelmez; ama gidersem, O'nu size gönderirim" [Yuhanna 16:7]. {14Bay 23.3}
Kutsal Ruh İsa'nın KENDİSİ nasıl olabilir? Üçlü Birlik karşıtları hemen şöyle açıklıyor: "Ha, şimdi Kutsal Ruh'un sadece bir güç olduğunu görüyorsun!" Tanrı'nın nasıl böldüğünü çoktan unutmuşlardı ve Tanrı'nın Sözü olan Kutsal İncil'in bize Oğul'un tekrar bölündüğü anı bile anlattığını fark etmemişlerdi:
Ve melek cevap verip ona dedi: Kutsal Ruh senin üzerine gelecek ve En Yüce Olan'ın kudreti sana gölge salacak; bunun için de senden doğacak olan kutsal şeye Tanrı Oğlu denecek. (Luka 1:35)
Gerçekten de, Oğul, Meryem'i gölgelediği anda “İsa” ve “Kutsal Ruh” olarak ikiye ayrıldı. Elbette, isimleri birbirinin yerine kullanabilirsiniz çünkü Tanrısallığın tüm Kişileri aynı özden yapılmıştır ve aynı genetik yapıya sahiptir! Oğul, aynı zamanda hem Kutsal Ruh hem de İsa idi!
Bunu anlamak için bilgelik gerekir. Şimdi Ellen G. White'ın ifadesi bizim için tamamen netleşiyor:
İnsanlıkla yüklü olan Mesih, her yerde kişisel olarak bulunamazdı; bu nedenle, onları terk etmesi, babasına gitmesi ve yeryüzünde halefi olması için Kutsal Ruh'u göndermesi tamamen onların yararınaydı. Kutsal Ruh, insanlığın kişiliğinden yoksundur ve ondan bağımsızdır.14Bay 23.3}
Sadece İsa insan bedenini sonsuzluk için benimsedi! Ama Kutsal Ruh, çağlar öncesindeki aynı Oğul'dur. İsa ve Kutsal Ruh, ikisi de Yaratıcıdır!
İncil'deki anlaşılması zor ve görünürdeki tüm bu çelişkiler artık uyumlu bir şekilde çözülüyor! Rahibe White'ın bize söylediklerinin her zaman doğru ve önemli olduğunu göremeyecek kadar kördük:
Yaşayan derslerini önlerine seren doğa kitabı, tükenmez bir öğreti ve zevk kaynağı sağlıyordu. Ormanın her yaprağına, dağların her taşına, her parlayan yıldıza, yeryüzünde, denizde ve gökyüzünde Tanrı'nın adı yazılmıştı. Hem canlı hem de cansız yaratıklarla—yaprak, çiçek ve ağaçla, suların leviathanından güneş ışınındaki zerreye kadar her canlı yaratıkla—Eden sakinleri sohbet ediyor, her birinden bir şeyler topluyorlardı. hayatının sırlarıGöklerdeki Tanrı'nın ihtişamı, düzenli dönüşlerindeki sayısız dünya, "bulutların dengeleri" (Eyüp 37:16), ışık ve sesin, gece ve gündüzün gizemleri - bunların hepsi yeryüzünün ilk okulunun öğrencileri tarafından incelenen konulardı.Ed 21.3}
Orion'daki Tanrı Saati ve Zaman Kabı'nın (Yüksek Sabbat Listesi) mesajları, her ikisi de Yazarlarının adını taşır. Orion'un üç kuşak yıldızında ve Yüksek Sabbat Listesi'nin üçlü yıllarında, Tanrılığın üç bağımsız Kişisi temsil edilir. Üç mesajın her biri, kendi Kişilerinin hikayesini anlatır: Orion'daki Tanrı Saati, neyin hikayesini anlatır İsa yaptı ve şu anda yapıyor. Yüksek Şabat Listesi, Kutsal ruh kiliseyi yedi adımda temizliyor. Ve Son Nesil Teolojisi hakkındaki büyük tema, kilisenin gizemlerini ortaya koyuyor. BabaKendisinin aklanması gereken büyük bir imtihandan geçiyor.
Mesih İçimizde Yaşıyor
İsa, Kutsal Ruh'u alabilmemiz için kendisinin ölmesi gerektiğini bize şöyle açıkladı:
Fakat ben size gerçeği söylüyorum; UygundurSenin için gidiyorum: çünkü eğer gitmezsem, Tesellici gelmeyecek sana; ama Eğer gidersem onu size gönderirim. (John 16: 7)
İsa bir insan olduğunda, ilahi doğasını kalıcı olarak terk etti (bunu “Çarmıhta” bölümünde ayrıntılı olarak açıklamıştık). Bir kenara bıraktığı o ilahi (her yerde mevcut) doğa, Kutsal Ruh'tan başkası değildi. İsa olan Oğul, Kutsal Ruh'u bir kenara bıraktı.
İsa, acı çekerken ve ölürken, kâhinlerin, “Başkalarını kurtardı; Kendisini kurtaramaz. İsrail'in Kralı Mesih şimdi çarmıhtan insin ki, görelim ve iman edelim.” Mesih çarmıhtan inebilirdiFakat günahkarın Tanrı'nın lütfuna ve bağışlanmasına dair umudu olmasının sebebi, Kendisini kurtarmak istememesidir.. {749.1}
İsa, enkarne olduğunda insanlığı üstlendi, ancak yaşamı boyunca ilahiyatla iletişimini sürdürdü. Kutsal Ruh, birçok kez, insan formundayken bilemeyeceği şeyleri O'na ifşa etti. İsa, ölümüne kadar herhangi bir noktada fikrini değiştirebilir ve cennete geri dönebilir, Kutsal Ruh'u tekrar üstlenebilir ve her yerde bulunan formunda Oğul olarak kalabilirdi. Ancak öldüğünde, insan doğasını üstlenme kararını mühürledi ve ilahi doğadan ayrıldı.
Oğul bizim için ayrıldı ve İsa'nın ölümü (son ayrılık) antlaşmanın kanıtıydı:
Ve ona dedi ki, Bana üç yaşında bir düve, üç yaşında bir dişi keçi, üç yaşında bir koç, bir kumru ve bir güvercin yavrusu al. Ve bunların hepsini yanına aldı ve onları ikiye böldüve her parçayı birbirine karşı koydu; ama kuşlar ayırmadı….Ve oldu ki, güneş battığında ve karanlık olduğunda, dumanlı bir fırın ve yanan bir kandil geçti. o parçaların arasında. Aynı gün RAB, Abram'la bir antlaşma yaptı, "Mısır ırmağından büyük ırmak Fırat ırmağına kadar bu toprakları senin soyuna verdim" dedi. (Yaratılış 15:9-10,17-18)
İsa'nın bize Rahatlatıcı'yı gönderebilmek için ölmesi gerektiğini söylediğini hatırlayın. İsa, Kutsal Ruh'u bize gönderebilmek için Kutsal Ruh'tan ayrılmak zorundaydı! Ölümü, tıpkı Abram'la yapılan antlaşmayı doğrulamak için ayrılmış kurban parçalarının arasından yanan lambanın geçmesi gibi, antlaşmayı yürürlüğe koydu.
(İsa'nın çarmıhta geçirdiği ayrılık süreci hakkında mükemmel bir makale var. Öğreten Kalpler)
Şimdi Mesih'in (Oğul) içimizde nasıl yaşadığını anlıyoruz! Bu, her yerde bulunan Kutsal Ruh aracılığıyladır, ki bu Oğul'un Kendisi insanlıktan sıyrılmış olan ve kalbimizi tüm günahlardan temizleyerek hazırladığımızda içimizde yaşayabilen Kutsal Ruh'tur:
Çünkü karanlıktan ışığın parlamasını emreden Tanrı, kalplerimizde, İsa Mesih'in yüzünde Tanrı'nın yüceliğinin bilgisinin ışığını vermek için. Fakat bizde bu var hazine toprak kaplardaBöylece üstün kudret Tanrı'dan olsun, bizden değil. (2. Korintliler 4:7)
İncil ayrıca Kutsal Ruh'u almamızın bizi mühürlediğini ve mirasımızın kesin olduğunu kanıtladığını söyler:
İlk önce Mesih'e güvenen bizler, onun yüceliğinin övgüsüne layık olalım. Siz de gerçeğin sözünü, kurtuluşunuzun müjdesini duyduktan sonra, O'na güvendiniz. Daha sonra O'na da iman ettiniz. Vaat edilen o kutsal Ruh ile mühürlendiniz, ki bu bizim mirasımızın teminatıdır. satın alınan malın kurtarılmasına kadar, O'nun yüceliğinin övülmesine kadar. (Efesliler 1:12-14)