Orijinal olarak 22 Ekim 2010 Cuma günü saat 5:51'da Almanca olarak yayınlandı www.letztercountdown.org
Küçük ev grubumun üyelerine İncil'de çok eski zamanlarda geçen bir tema hakkında bir şey açıklamak istersem, onlara metinleri ara vermeden okumamamız gerektiğini sık sık öğütlerim. Orada anlatılan bireylerin zamanını, kültürünü ve durumunu düşünmek için molalar vermeliyiz. Kendimizi doğrudan oyuncuların yerine koymalı ve sanki zamanda geriye bir yolculuk yapmışız ve doğrudan katılımcı karakterlerin ayakkabılarındaymışız gibi her şeyi gözlemlemeliyiz. Bunu başaramayanlar, 3500 - 2000 yıl önce yazılmış İncil metinlerini anlamakta her zaman zorluk çekeceklerdir. Eski metinleri okumanın bu kötü yolu ve kendi geleneklerimiz ve düşünme biçimlerimiz tarafından şekillendirilmemiz sorunu nedeniyle, gerçeğe ilişkin vizyonumuzu gölgeleyen yorumlama hataları ortaya çıkar.
Eğer Fısıh Bayramı ile ilgili gündeme gelen konuları çözmek istiyorsak; İlk bölümde arasında Haç'ın Gölgeleri, tam olarak az önce açıkladığım şeyi yapmamız gerekiyor. Kendimizi, Fısıh Bayramı'nın nasıl kutlanacağını hâlâ hatırlayan kültüre geri götürmeliyiz. Hristiyanlık bilginleri, İsa'nın zamanına, yani bizim zamanımızdan yaklaşık 2000 yıl öncesine zihinsel bir yolculuk yaparsak, "kendimizi yeterince geriye götürdüğümüzü" varsayıyor gibi görünüyor. "Burada, eski Yahudi uygulamalarına ilişkin günümüzdeki cehaletimizin, Yuhanna ve Sinoptiklerin görünüşte çelişkili ifadelerini açıkça uyumlu hale getiremememizin nedeni olduğu bir örnek daha var." {Adventist Bible Commentary, 5. Cilt, s. 537, İngilizce baskı}
Fakat bu—şimdi göstereceğim gibi—kesinlikle yeterli değil. Zihinsel olarak daha fazla çaba sarf etmemiz ve Fısıh Bayramı'nın köklerine, Rab tarafından kurulduğu zamana 1500 yıl daha geri gitmemiz ve talimatları doğrudan Yehova'dan alan birinin ayakkabılarına girmemiz gerekiyor. Giymemiz gerekiyor...
Musa'nın Ayakkabıları
Alimlerimizin dürüst ifadesini okurken—MS 31'de ne olduğunu anlamamızı engelleyen şeyin, eski Yahudi uygulamalarına ilişkin bugünün cehaleti olduğunu, öncelikle Rabbimizin en büyük çıkarının o zamanlar ne olduğunu tam olarak anlamamız olduğunu, böylece sahte öğretmenlerin saldırılarıyla yüzleşebileceğimizi kabul etmeliyiz. BRI yorumcularımızın cehalet beyanlarının sonunda mecazi anlamda yazdıkları gibi, cehaletimizi "Eh, biz bunu bilmiyoruz, bu yüzden kurtuluşumuz için önemli değil" ile geçiştirmek, Kutsal Ruh'un rehberliğiyle sorunlara çözüm bulamamalarını örtbas etmek için acınası bir girişimdir ve "ilginç olmayan gerçeklerle" uğraştığımız argümanını kullanır. Bu, Tanrı'nın halkı olduklarını iddia edenler için çok üzücü ve tartışmalı bir düşünce biçimidir. Onlar, Kurtarıcı'nın çarmıha gerilmesinde neler olduğunu en sonsuz ayrıntısına kadar öğrenmeye ve bunu İncil'deki tiplerle uyumlu hale getirmeye çalışmalıdırlar. Özellikle de Tanrı'nın bir elçisi bize verildiğinden ve gerçeği bulmamız için bize tonlarca bilgi ve tavsiyede bulunduğundan beri!
Ancak Tanrı, zamanın yaratılmasından önce, bir gün Fısıh bayramıyla ilgili bir sorunla karşılaşacağımızı biliyordu ve bu yüzden İncil'de, bir araya getirildiğinde Fısıh bayramının tam olarak nasıl işlediğini mükemmel bir şekilde açıklayan birden fazla rapor buluyoruz. İncil'deki anlatı, tıpkı bizim gibi, bir Fısıh bayramının nasıl işleyeceği hakkında hiçbir şey bilmeyen ve aynı zamanda onu tam olarak Rab'bin istediği şekilde tutmakla ilgilenen bir karakteri içerir. O, İncil'in ilk yazarı Musa'ydı.
O da bizimle aynı durumdaydı. Yahudi uygulamaları konusunda tamamen bilgisizdi. Belki bazılarınız, "Neden? O bir Yahudiydi, değil mi? Yahudilerin tüm bunları nasıl ele aldığını bilmesi gerekmiyor muydu?" diye sorabilir. Eğer böyle düşünüyorsanız, daha önce bahsettiğim "düşünmek için duraklamamışsınızdır." "Musa gerçekten kimdi?" veya en azından... "Musa, Mısır'ın onuncu belasında Tanrı'nın çıkışın tam gidişatı hakkındaki talimatlarını aldığında kimdi?" Eğer Yehova'dan bu ilk Fısıh talimatlarını alan kişinin yerine geçmek istiyorsak, bizi ilgilendiren konular bunlar olmalıdır.
Musa, İbrani kölelerin oğluydu ve İsraillilerin Mısır'daki 80 yıllık köleliğinin sona ermesinden yaklaşık 215 yıl önce doğdu. Mevcut eyalet yasasına göre, muhtemelen çift vatandaşlığı vardı: İsrailli ve Mısırlı. Kendimize sormamız gereken bir sonraki soru, Musa'nın hangi kültürde yetiştirildiğidir. Hepimiz onun, Firavun'un emriyle iki yaşın altındaki tüm çocukları öldürmek isteyen Mısırlıların zulmünden kaçmak için hasır sepete saklandığını biliyoruz. Fakat Tanrı, bilgeliğiyle hasır sepeti kölelerin küçük oğluyla birlikte Nil kıyısına o kadar yakın bir yere götürdü ki, Firavun'un kızlarından biri bunu fark etti ve küçük çocuğu kurtardı. Kendisi çocuğu besleyemediği için bir İbrani kadın çağırdı ve Tanrı, Musa'nın annesinin oğlunu emzirmesine izin verilmesini sağladı. Çocuk sütten kesildiğinde, Firavun'un kızına verildi ve "onun oğlu" oldu. Tüm bunları Çıkış 2:1-10'da okuyabilirsiniz.
Musa nerede büyüdü? Hangi kültürler onu etkiledi? Öncelikle, Firavun'un kızının oğlu ve Firavun'un torunu olan Musa'nın sarayda Mısırlı bilginler tarafından mükemmel bir eğitim almış olması gerektiği açıktır. Başlıca eğitimi Mısır kültürü aracılığıyla oldu ve bildiğimiz gibi bu, güneş tapınımı ve yaşayan bir insana Tanrı olarak tapınma, Firavun ile karakterize edilen politik-dini bir sistemdi.
Ancak birçok kişi, aşağıdaki ayetlerde Musa'nın biyolojik annesi ve çevresi tarafından da şekillendirildiğini görüyor, çünkü bir İbrani köleyi döven ve onu öldüren bir Mısırlıya öfkelendi (Çıkış 2:11-12). Bu, onun İbrani kölelere sempati duyduğunu ve biyolojik annesinin onu etkilediğini gösteriyor. Ve şimdi, birçok kişi Musa'nın İsraillilerin ritüellerini ve dine özgü özelliklerini biyolojik ailesinden öğrendiğine inanma hatasına düşüyor. Bu nedenle, Musa'nın örneğin Şabat'ı da anladığı ve İsraillilerin Şabat'ı tutamadığına inanıyorlar, çünkü Mısırlılar onu yasaklamıştı. Yahudilerin tüm dini ve kültürel bilgilerini koruyabileceklerini varsayıyorlar. Ancak, Musa'nın kendisinin İncil'in ilk yazarı olduğunu ve ondan önce İsraillilerin kültürel ve dini mirasına dair kesinlikle hiçbir kayıt olmadığını unutmamalıyız!
Dikkate almamız gereken en önemli ve temel konu, Musa'nın hangi takvimi anladığıdır? Günün başlangıcını nasıl anlamıştı, onun için ayın başlangıcı neydi ve yılın başlangıcını nasıl anlamıştı? Ancak bu soruları çözebilirsek, Tanrı'nın Çıkış, Bölüm 12'de Musa'ya konuştuğunda ve ona Fısıh'ın türünü, yani Mısır'dan çıkış boyunca ritüel süreçlerinin sırasını öğretmeye başladığında ona ne söylemek istediğini anlayabiliriz; bunu “Haç'ın Gölgeleri”nin ilk bölümünde biraz inceledik.
Ancak bunu değerlendirmemize dahil edersek doğru sonuçlara varırız. Ancak bu soruları cevapsız bırakırsak ve daha fazla araştırma yapmadan Musa'nın bir İsrailli olarak eski Yahudi takvimini tam olarak anlayarak Tanrı'nın talimatlarını aldığını varsayarsak, iki Fısıh sorununun kafa karıştırıcı çelişkilerine varırız.
Birçok kişi Musa'nın her iki takvim sistemini (Yahudi ve Mısır) de anladığını ve bu nedenle Tanrı'nın Çıkış'ta İsrail zaman ölçülerini kullanarak onunla konuştuğunu düşünür. Ancak göreceğimiz gibi bu temelde yanlış bir varsayımdır, çünkü Musa doğduğunda İbranilerin Mısırlıların, feodal efendilerinin topraklarında 350 yıl yaşadıklarını hesaba katmaz. Tanrı Musa'yla konuştuğunda, İsraillilerin ulusu ve kültürü üzerinden 215 yıllık en şiddetli kölelik bile geçmişti. Hiçbir ulus bu koşullar altında kültürünü tamamen koruyamazdı. Ve bu, kültürünün yazılı kayıtları olmayan ve bilgilerini yalnızca sözlü olarak nesilden nesile aktarabilen bir halk için kesinlikle daha da kötüydü. 215 yıl boyunca, Mısırlıların takvimlerine göre onlar için belirlediği çalışma saatlerinde hizmete zorlanmışlardı. İsrailliler, kült ve güneş tapanlarının tanrıları için piramitler inşa ettiler; bu yapılar bugün bile bizi hayrete düşürüyor. Sadece Mısır kültürüyle iç içe değillerdi. Mısırlılara köle olarak hizmet ettikleri için, tüm dini ibadetlerini bırakıp tamamen Mısırlılara uyum sağlamak zorunda kaldılar. Mısır kültürü, tüm güneş tapınma kültürleri gibi, tamamen despotik bir kültürdü ve Daniel heykeli, tüm bu kültürlerin temel doktrinlerini bir çağdan diğerine aktardığını gösteriyor ve bu, Babil güneş tapınmasının papalık sistemindeki "gizli" yerini hala korumasının nedenidir.
İsraillilerin Yaratıcı Tanrı'ya ibadet etmek için yaptıkları Sebt günü, kararnameyle kaldırıldı ve yerine güneş tanrısına ibadet etmek için yapılan güneş günü (Pazar) konuldu. Bir köle dinleneceği günü seçemez; bir gün dinlenmesine izin verilip verilmeyeceği ona şart koşulmuştur. Bir köle gününün ne zaman başlayacağını seçemez; kendisine şart koşulmuştur ve bir köle ayların veya yılların başlangıcını belirlemez. Bunlar onun için feodal efendisi tarafından belirlenir. Bir köle halkının okuluna gitmez, ancak feodal efendisinin "okullarında" köle emeği için eğitilir, en azından sadece tuğlaları çiğnemek zorunda kalmayan şanslı olanlar. Kölelik, bir insanın özerkliğini ve özgür iradesini zorla tamamen kaybettiği bir durumdur.
Bugün bile, dünyadaki tüm parayı kontrol eden küçük bir elit suçlu grubu yeni bir köleleştirme hazırlıyor. Bu sefer, sadece küçük bir azınlık için değil, tüm insanlık için. Tüm insanlığı, uzun zaman önce Mısır'daki İsrailliler'e yapıldığı gibi, güneş tapınma dinini sürdürmeye zorlamak istiyorlar. Bu koşullar altında, kendi takviminize veya Şabat gibi özel bir dinlenme gününe yer yoktur. Kölelikte sadece birkaç yıl geçirdikten sonra, İsrailliler muhtemelen özel takvimlerini "unutmaya" başlamış ve iktidardaki gücün askeri baskısına boyun eğmişlerdi. Ancak, Tanrı bize, bugün ruhani İsrail olarak, bunun bir daha olmaması için kişisel olarak müdahale edeceğini garanti ediyor, ancak insanlık tarihinde daha önce hiç olmadığı kadar şiddetli bir baskı altında sebat etmeli ve sadık kalmalıyız.
Yani, Musa iki kültürün etkisine maruz kalsa bile, Yehova'nın gerçek yaratılış takvimini asla öğrenemedi. Gerçek yaratılış takvimini bilmeyen iki kültürün etkisi altındaydı. İlk kültür, ay-güneş-yıldız doğasına sahip çok özel bir melez takvim tutan Mısırlılar'dı ve diğeri, yaratılış takvimini unutmuş olan biyolojik ebeveynlerinin kültürüydü. Bu nedenle, Tanrı Çıkış 12'de Musa'yla konuştuğunda, bu bizim için olduğu gibiydi: o ""Eski Yahudi uygulamaları konusunda cahil" iki bakımdan:
- Gerçek yaratılış takvimini bilmiyordu ve ona hiç öğretilmedi.
- Yahudi bayramlarını bilmiyordu, çünkü bunlar henüz Tanrı tarafından belirlenmemişti.
Tanrı tarafından yaratılış yoluyla uzun zaman önce kurulmuş olan tek özel gün, her yedinci günde tekrarlanan Şabat'tı ve bu bile kölelik sırasında unutulup gitmişti. Mısır'dan çıkıştan önce, Yahudi festivalleri türlerine göre bile belirlenmemişti. Şabat, Adem'in yaratılışından bu yana 2500 yıl var olmuştu ve Nuh ve İbrahim gibi atalar tarafından tutulmuştu, ancak köleliğin başlamasından 215 yıl sonra İsrail kültürü muhtemelen sadece bir zamanlar "özel" bir şey olduğunu biliyordu, ancak Şabat'ı tutmayı bırakmışlardı.
Bu nedenle, Tanrı'nın Çıkış 12. Bölüm'de bize açıklamak istediği şeyi şimdi yeniden anlamaya çalışırsak, Musa'nın ayakkabılarında kendimizi güvenle rahat hissedebiliriz. Hiçbir şey bilmiyoruz; Yahudi kültüründen hiçbir şey anlamıyoruz! Musa'nın Fısıh Bayramı'nın türü için talimatları aldığında düşündüğü şekilde düşünmeye istekli olmalıyız. Musa'nın ayakkabılarını giymeliyiz, sadece bir tek takvimi anlayan, o da Mısır takvimiydi!
Üçüncü Takvim
İster beğenelim ister beğenmeyelim, eğer Musa'nın ayakkabılarını giymek istiyorsak, üçüncü bir takvimin temel özelliklerini öğrenmeliyiz: eski Mısır takvimiO dönemde Hz. Musa'nın geçerli takvimi olan Hz.
Ama endişelenmeyin! Okuyucularımın beyinleri farklı takvim sistemlerinde düşünmek üzere eğitilmiştir, bu yüzden bu görünüşte oldukça karmaşık Mısır takvimini anlamanız sizin için çok da zor olmayacaktır. Konuyu bizim için önemli olanla sınırlayacağım. Neyse ki hiyeroglifler, harikulade bir şekilde bulunan Rosetta Taşı tarafından çözülmüştür, etkileyici piramitlerde ve mezarlarda bulunan birçok eski Mısır yazısı bugün Mısırlıların takvimlerini nasıl anladıklarını oldukça açık hale getiriyor. Aslında, bu takvim hakkında Tanrı'nın yaratılış takviminden çok daha fazla şey biliyoruz. İnternette uygun terimlerle arama yapan herkes bu takvimle ilgili birçok web sitesi bulacaktır.
1. Eski Mısır'da günler gün doğumuyla başlardı. Güneş onların yüce tanrısıydı (ışık taşıyıcısı Lucifer'in babası). Bu yüzden, sabah ilk şafak göründüğünde, Ra, güneş hüküm sürmeye başladı. Ancak, güneş tamamen batmışsa, onlar için korkunç bir zaman başlıyordu. Gece, dehşet ve korku zamanıydı, çünkü tanrıları "uykuya dalmıştı". Ay Şabat doktrininin destekçilerinden de benzer ifadeler duyuyorum, Yahudi gününün sabahın erken saatlerinde başladığını ve gün batımında başlamadığını söylüyorlar. Böylece, İncil'i ihlal ediyorlar ve şüphe ve belirsizlik tohumları ekerek takipçi kazanıyorlar. Dua ederek yeterince çalışmayan ve bu "Sadukiler mayası"na karşı çaresi olmayan Adventistlere pagan ibadetlerini duyurmak için eski Mısır düşünce tarzını nasıl kullandıkları ilginçtir. Sonunda tamamen onlar tarafından kontrol ediliyorlar.
Günün sabah gün doğumuyla başlayacağı fikri, Şeytan'ın iddia edilen babası güneşi, yalnızca Yaratıcı Tanrı'ya ait bir konuma yerleştirmek istediği insanlık tarihinin en başında ortaya atılmıştı. O, yaratılışı kesinlikle karanlıkta (gece) ışık olmadığında başlatmıştı. "Işık olsun" yaratılışın ilk eylemiydi ve bu sözler gece, ışık olmadığında söylendi. Sadece güneşe tapanlar geceyi gerçekte var olmayan bir ara durum olarak anlarlar ve bu onlarda kaygı ve rahatsızlığa neden olur. Bu yüzden, İsa'nın Babasıyla birlikte dua ederek en çok saat geçirdiği, ertesi günün işini gözetleyerek ve dua ederek Kendini hazırladığı zamanı -veya hatta Gethsemane bahçesinde tutkusuna başladığı, tüm günahlarımızın O'nun üzerine yüklenmesini mümkün kıldığı ve öğrencilerini uykuya dalmamaları, bunun yerine uyanık kalmaları ve dua etmeleri konusunda defalarca uyardığı zamanı- "önemsiz bir ara durum" olarak itibarsızlaştırmaya çalışırlar. Bunun nedeni, sabah başlayan bir güne sahip "yaratılış hikayelerine" inanabilmemizdir, bu da İncil'deki "Akşam ve sabah oldu, birinci gün" anlatımına taban tabana zıttır. Şeytan her zaman hizmetkarları aracılığıyla karışıklık yaratmaya çalışır, ancak eski Babil dinlerini ve Mısır güneş tapınması gibi dallarını incelediğimizde onun hilelerini her zaman keşfederiz.
Birisi bize Yahudilerin günün başlangıcını şafak vakti anladıklarını ve bizim de buna katılmamız gerektiğini söylemek istiyorsa, bizi yaratılış takvimini yanlış yorumlayarak yanlış sonuçlara varma tuzağına çekmek istiyor, bu da bizi eninde sonunda pagan uygulamaları sürdürmeye ve Tanrı'nın emirlerini çiğnemeye götürüyor. Bazıları farklı inanç sistemlerinin cennette bir arada var olacağına ve ay Şabatı tutanların geleneksel yedinci gün Şabatı tutanlarla mükemmel bir uyum içinde orada yaşayacağına inanıyor. Hayır, kardeşlerim! İsa bizi İncil'de yüzlerce kez sahte öğretmenlerin sahtekarlığı ve mayası (yanlış doktrinleri) konusunda uyardı. Herkesin yalnızca bilgisine göre yargılanacağını söyleyen ayet, gerçeği arayan ve yoldan çıkan ve yanlış sonuçlar çıkaran herkesin de kurtulacağı anlamına geliyorsa, bir dolandırıcılık konusunda uyarmaya hiç gerek kalmazdı, çünkü bu durumda aldatılan herkes yalnızca bir hata yapmış olarak cennette olurdu. O zaman Tanrı'yı ve gerçeği aramaya bile gerek kalmazdı, çünkü "gerçek gerçeği" bulanlarla "sahte gerçeği" bulanların arasında hiçbir fark kalmazdı.
Kaç tane "hakikat" var? Evrensel Kilise'ye göre, farklı dinler ve inançlar kadar çok hakikat var. Aslında, şu anda saman gibi yakılmak üzere dünya çapındaki ekümenik hareket içinde toplanıyorlar. Yaratıcı'nın, Tanrı Baba'nın biricik Oğlu'nun İncil'deki ifadelerine göre, yalnızca bir hakikat var: “Yol, gerçek ve yaşam Benim. Benim aracılığım olmadan Baba’ya kimse gelemez.” (John 14: 6) “Tanrı bir Ruhtur; ve ona tapınanlar, ona ruhta ve gerçekte tapınmalıdırlar.” (Yuhanna 4:24) Ay Sebti, Tanrı'nın dördüncü emrinin doğru yorumu olsaydı, her yedi günde bir Sebti "inatla" tutan herkes kaybolurdu. Eğer tersi doğruysa, Tanrı, Sebte inananlara merhamet etsin. ay Şabat yalanı, Yaratıcı Tanrı'nın gününü, Şeytan'ın annesi ay tanrıçasına tapınma günüyle değiştirdi ve böylece pagan bir dinlenme günü oluşturdu. Bu nedenle gerçeğin ne olduğunu bilmek çok önemlidir ve onu sanki bir yaşam ve ölüm meselesiymiş gibi aramalıyız. Gerçekten de, bu bizim sonsuz yaşamımız meselesidir.
İsa, öğrencilerine sonun işaretlerinin ne olacağı sorusuna, kimsenin onları aldatmayacağına dikkat etmeleri gerektiğini söyledi. Bu, bu son günlerde dolandırıcılığın özellikle yaygın olacağı anlamına gelir. Bu nedenle, bu günlerde önünüze getirilen şeyleri inceleyin! Orion mesajını kontrol edin, ay Şabatını inceleyin! Özünde, Tanrı'nın son kilisesine Tanrı'nın elçisi Ellen G. White aracılığıyla verilen öğretilerle uyumlu olanı kanıtlayın! İncil'inizi kullanın! İncil tarafından size gönderilen peygamberleri kontrol edin ve dua edin, dua edin, dua edin ki Kutsal Ruh size yalanları var olan ve tek gerçek olan gerçeklerden ayırt edebilmeniz için verilsin! Bir konu hakkında iki farklı gerçek olamaz. "Gerçek" kelimesi bunu zaten dışlar. Gerçeğin çoğulu yoktur! "Gerçekler" yoktur. Sahtekarlık yoluyla Tanrı'nın emirlerini çiğnemeye getirilen hiç kimsenin bir mazereti yoktur, çünkü saf kaplar olsalardı, tüm gerçeğe yönlendirilmek için Kutsal Ruh'u almış olurlardı. İsa bunu vaat etti. Onu yalancı mı yapacağız?
Yahudi ulusunun gün doğumunu günün başlangıcı olarak kabul ettiğine inanan herkes, yalnızca Mısır'daki 215 yıllık kölelik döneminde başka bir seçenekleri olmadığı için haklıdır. Ancak Tanrı, Mısır'dan Çıkış'tan kısa bir süre sonra, İsraillileri günün doğru başlangıcı konusunda yeniden eğitti. Bununla ilgili daha sonra daha fazla bilgi vereceğiz. Eski Mısır günleri, şu adreste oldukça ayrıntılı olarak incelenebilir: Antik Mısır Gerçekleri.
2. Eski Mısır ay takviminin başlangıcı çok iyi açıklanmış Vikipedi - Eski Mısır ay takvimi [Almanca olduğundan lütfen çevrimiçi bir çevirmen kullanın]. Gölge Çalışması'nın ilk bölümünde belirlendiği gibi, Yahudi takvimine ilişkin temel farklılıkları temsil eden bir özetle kendimi sınırlandırıyorum. Çeşitli bin yıllar boyunca önemli bir kültür olan eski Mısır'da, idari takvim ile dini takvim arasındaki ayrım da dahil olmak üzere farklı takvim türleri vardı. Tüm bunları tapınak kayıtlarından öğrendik.
Yukarıda bahsi geçen web sayfasından bu takvimlerin ne kadar eski olduğunu okuyabiliriz:
Ay takvimine ilişkin en eski belgelenmiş verilere MÖ 2350 civarında piramit metinlerinde rastlanmaktadır. Astronomik kayıtların kullanımı MÖ 2880 yılında Kral Wadji tarafından belgelenmiştir.
Dolayısıyla, Musa'nın Yehova'dan yaratılış takvimini almasından yaklaşık 800 yıl önce, güneş tapınan bir ulus olan Mısır'da kesin bir şeytani takvimin olduğuna dair kanıtlara sahibiz.
Bu ay takvimi hakkında daha fazla bilgi edinelim:
MÖ 70 civarında, Rodoslu Geminos Eski Mısır ay takvimi, Mısırlıların diğer kültürlerden farklı olarak yıllarını belirlemek için kullanmadıkları "özel bir ilke" olarak. Onlar için kutsal bayramlar önemlidir. Takvimleri buna odaklıdır.” Geminos bildirgesi, merkezi işlevi göksel bayramların tarihlendirilmesiyle sınırlı olan Mısır ay takvimlerinin mitolojik rolünü uygun bir şekilde göstermektedir. Mısır yönetim takvimi bir yıllık takvim işlevi görüyordu.
Rahiplik, göksel bayramları belirleme görevini üstlenmişti. Bu, festival günlerini gözlemler ve hesaplamalar yoluyla “Provost” (“Gözlemcilerin En Büyükleri”) tarafından ilan eden yetenekli gökbilimciler tarafından yapılıyordu. Duyurudan sonra, gerçek tarih idari takvime işaretleniyor ve tapınağın günlüğüne kaydediliyordu.
Metinden, eski Mısır ay takviminin yılların belirlenmesiyle hiçbir ilgisi olmadığını, ancak "kutsal" göksel bayramların belirlenmesiyle ilgili olduğunu görüyoruz. "Göksel bayramlar" teriminden, bunun gök cisimlerine (güneş ve ay) tapınmayla ilgili olduğunu görebiliriz, bu da putperestliktir, yaratılmış şeylere tapınmadır.
Peki, eski Mısırlıların yeni ay takvimi nasıl başladı?
Diğer antik Yakın Doğu ülkelerinden farklı olarak, ay ayı yeni aydan kısa bir süre sonra ilk hilalle (yeni ışık) başlamamış, ayın şafak vakti görünmediği ilk günle başlamıştır. Eski (son azalan) ve yeni ışık (ilk hilal) arasındaki dönemin uzunluğu, gözlem alanının coğrafi konumu gibi faktörlere bağlıdır. Kuzey yarımkürenin güney enlemlerinde, ayın görünmeme süresi kuzey enlemlerine göre daha kısadır, bu da ayın güney bölgelerinde kuzey bölgelerine kıyasla daha uzun gözlem evrelerine yol açar.
İlk olarak, eski Mısırlıların—daha önce açıklandığı gibi—gün doğumuna büyük ölçüde bağlı olduklarını kabul ediyoruz. Dolayısıyla, onların ay takvimi başlangıcı mantıksal olarak ilk hilalin gün batımında ilk görünürlüğünün görülmesine değil, onun karşılığı olan, şafak vakti azalan ayın ilk görünmezliğine bağlı olacaktır. Böylece, eski Yahudiler aylarını ilk hilale ("yeni ışık") göre başlatırken, eski Mısır ay takvimi her zaman şafak vaktindeki astronomik yeni ayla, artık "eski ışık" görünmediğinde başlardı.
Bu, Mısırlılar ve İsrailliler arasında ay ayının başlangıcında bir kaymaya yol açar, bu da astronomik yeni ayın süresindeki farktan kaynaklanır. Bu eski zaman diliminde görünmezliğin zaman aralığı, Wikipedia'daki makaleye eklenmiş bir tabloda tüm aylar için görülebilir. Süre, bizim için önemli olan aylarda (Mart, Nisan) yaklaşık 30 - 33 saattir. Bu tabloya ayrıntılı olarak geri döneceğiz ve eski Mısır ay ayının tam başlangıcını ve bunun eski Yahudi hesaplamasıyla nasıl ilişkili olduğunu belirleyeceğiz. Hala, tüm bunları, Firavun'un sarayındaki okulda eski Mısırlılar tarafından öğretildiği gibi anlayan Musa'nın ayakkabılarını giymek istiyoruz.
3. Eski Mısır yılı bir yıldıza (Sirius) ve Nil'in taşmasına bağlıydı ve onlar zaten bizim gibi 365 günlük döngüye aşinaydılar, ancak artık günleri veya artık yılları yoktu. Bu, İsa'dan önceki üçüncü yüzyılın sonlarında tanıtıldı.
At Vikipedi - Antik Mısır yılı [Almanca, lütfen Google çevirmeni kullanın] Bu konu hakkında şunları okuduk:
Mısır takvimi doğaya dayalı, yıldızlara dayalı bir takvimdi.
En eski zamanlardan beri yılın başlangıcı, Sirius yıldızının helyak doğuşu ve Nil Nehri'nin taşmasıyla belirleniyordu. Daha sonra, Sirius'a bağlı bir "gezici yıl takvimi" olarak da idari bir takvim tanıtıldı. MÖ 237'de III. Ptolemaios'un takvim reformu, normal yıla eklenen altıncı Heriu-renpet günü olarak her dört yılda bir artık günün tanıtılmasıyla sonuçlandı. III. Ptolemaios'un ölümüyle, artık yıl kuralı resmi idari takvimde bir an için sona erdi. Ancak, iki Mısır takvim biçimi sonrasında paralel olarak kullanılmaya devam etti. MÖ 26 yılında, III. Ptolemaios'un takvim biçimini Jülyen takvimine göre yeniden kuran ilk Roma imparatoru Augustus'a bırakılmalıdır.
Mısır takviminin eski dönemlerinde yılbaşı, Nil Nehri'nin Aşağı veya Yukarı Mısır'da taşmasıyla ilişkilendiriliyordu. Olası dönemler Elephantine için MÖ 4213-4186 ve Memphis için MÖ 2783-2764 olarak kabul edilir. Ek bir ölçüt olarak, antik Mısır'da mumyalama dönemi olarak seçilen Sirius'un yetmiş günlük görünmezliğine dikkat etmeliyiz. Gözlem noktası olarak Elephantine'i alırsak, bu olay yalnızca MÖ 4280 ila 4160 arasındaki zaman diliminde gerçekleşirken, referans noktası olarak Memphis için gerekli zaman Yeni Krallık'tan hemen sonra verilmiştir. Antik Mısır metinleri, yetmiş günlük görünmezliğin 18. Hanedan'dan önce zaten bilindiğini ve Memphis'in referans kaynağı olarak hariç tutulabileceğini göstermektedir.
Bu eski Mısır takviminde, gök cisimlerinin tanrılar olarak tapınıldığını bir kez daha açıkça görüyoruz. Gün, güneşin doğuşuna (güneşin doğuşu) bağlıydı. Ayın başlangıcı aya ve—daha sonra daha net göreceğimiz gibi—Mısırlıların tanrıları hakkındaki bir efsaneye bağlıydı ve bu efsane, tanrılarından biri olan Horus'un ölümü ve dirilişiyle ilişkilendirilmişti. Ve yıl, Sirius yıldızına bağlıydı.
Pek çok dinde güneş, ay ve yıldızdan oluşan “üçlemeyi” temsil eden bir sembol vardır...
Antik Mısır güneş tapınmasının bugün bile hala devam ettiği gerçeği, gezegendeki en büyük güneş saatinde, Roma'daki Aziz Petrus Meydanı'nda açıkça görülmektedir; bu saatin "saat kolu" orijinal bir Mısır dikilitaşıdır... Bunu internette arayın! Ayrıca, Vatikan'ın güneş saatinin çalışırken gösterildiği ve yüzyıllardır 2012'deki belirli bir tarihi gösterdiği bazı videoları YouTube'da bulabilirsiniz.
Belki bu konu hakkında daha sonra kategoride daha fazla yazacağım Behind Enemy Lines.
Musa'nın ayakkabılarını giyersek, Tanrı'nın Musa ile bir sorunu olması gerektiğini fark ederiz; İncil'i yüzeysel bir şekilde okuyarak tamamen görmezden geldiğimiz bir sorun. Musa ve esaret altındaki İsrailliler orijinal kültürlerini kaybetmişlerdi. Musa'nın, Yahudi takviminin adlandırma sistemine göre konuşmuş olsaydı Tanrı'yı anlayacağını varsayamayız, çünkü bu ona hiç öğretilmemişti.
Fakat Tanrı bizimle bilmecelerle konuşmaz. O'nu anlamamızı ister. Tanrı'nın peygamberlere söylediği şeylerin çoğu sembollerde ve hatta imgelerde gizlidir, fakat Tanrı Çıkış'ın 12. Bölümünde Musa'yla konuşmaya başladığında, yüzyıllar veya bin yıllar sonra sonraki nesiller tarafından deşifre edilecek kehanetlerle ilgili değildi; açık talimatlarla ilgiliydi, çünkü bildiriden on gün sonra kuzunun bir kenara alınması gerekiyordu ve 4 gün sonra da İsrailliler tüm ilk doğanları öldürmesi emredilen o korkunç ölüm meleğinden kaçabilsinler diye kesilmesi gerekiyordu. Kapı direklerini kuzunun kanıyla boyamaları gereken günü tam olarak anlamaları gerekiyordu.
Eğer Tanrı o anda Musa'dan önce hangi gün ve zaman referansını ve Tanrı'nın gerçekte hangi takvim sisteminde konuştuğunu çözmesini isteseydi, bu bela muhtemelen İsraillilerin yanından geçmezdi çünkü Musa Yahudi takvimini anlamadığı için başarısız olurdu. Bu, Tanrı'nın Fısıh zamanları ile ilgili net talimatlar verdiği İncil'deki ilk bölümdür ve bu, söylenenlerin net bir şekilde anlaşılmasını gerektiren bir durumdur. Herhangi bir yanlış anlama ölümcül olurdu ve yaşam veya ölümle ilgiliydi.
Yehova'nın talimatlarından birkaç ayeti tekrar okuyalım ve bu kez kendimizi tamamen Musa'nın yerine koyalım:
Tanrı'nın Yürüyüş Emirleri
Ve RAB Musa ve Harun'a şöyle dedi: Mısır topraklarında, diyerek, (Çıkış 12:1)
Dikkate alacağımız tüm aşağıdaki ayetler doğrudan Yehova'nın ağzından çıkmıştır. Bu ayetler, bizim daha önce yanlış varsaydığımız gibi zaman ölçülerini Yahudi zamanları olarak anlamayan hizmetkarı Musa tarafından bu şekilde duyulmuştur. Yahudi yaratılış takvimini bilmiyordu, tıpkı bizim günümüzde bilmediğimiz gibi. Tanrı'dan gelen sözlü bilgiyi kendi referans sistemine göre anlamıştı, eski Mısır takvimi.
Ancak Tanrı, Musa'ya başlangıçta kurduğu yaratılış takvimine yavaşça geri dönmesini sağlayacak bazı farklılıkları öğretmeye başladı. Tanrı, Musa'ya yaratılış takvimini öğretti ve eğer biz bu dersleri Musa'nın referans sisteminde anlıyorsak, O da bize öğretiyor.
İlk olarak, Tanrı yaratılış takvimi ayının sayısının Musa'nın doğru olduğunu düşündüğü mevcut Mısır takvim ayının sayısıyla uyumlu olmadığını ilan etti. Mısır aylarına "Pesdjenet" deniyordu ve 1'den 12'ye (X) kadar numaralandırılmıştı. Nil ve Sirius'un taşması ilk antik Mısır ayını tanımladığı gibi, Gezici yıl takvimi muhtemelen hala geçerliydi, ki bu da Sirius tarafından belirlendi, Yehova'nın Musa'yla konuştuğu an yılın ne son ne de ilk antik Mısır ayındaydı. Musa için, aşağıdaki ifade büyük bir sürpriz olmuş olmalı:
Bu ay [chôdesh = ilk hilal, yeni ışık] sizin için ayların başlangıcı olacak: sizin için yılın birinci ayı olacak. (Çıkış 12:2)
Tanrı bu sözlerle, MÖ 1500 yılı civarında Mart sonu veya Nisan başında ilk görülebilen FC ayına işaret ediyor ve bu basit ifadeyle Musa'ya takvim anlayışında iki "yenilik" açıklıyor.
- MKS gün batımında ilk hilal yeni bir ayın habercisidir.
- Tam olarak bu ay başlamalı ilk ay "yeni" Yahudi takviminin. Diğer tüm aylar buna bağlıydı.
Bunu anlamak kolaydır—Musa için ve hatta bizim için bile. Ve yine de, Musa için çok sıra dışıydı, çünkü onun için ilk hilal için gün batımına bakmak "normal" değildi, ne de bunun ilk ay olması, çünkü tamamen farklı bir takvim sistemine alışmıştı. Bunun Musa'ya açıklanmadığını anlamak önemlidir bir noktada artık ayın ekleneceğini, ve ayrıca, günün başlangıcı henüz yeniden kurulmamıştı. Bu çok daha sonra, Mısır'dan Çıkış'tan sonra gelecekti. Metne orada olmayan bir şeyi yüklememeliyiz. Musa için, aylık sayım ve ayın başlangıcının belirlenmesi için yeni bir yöntem öğrenmesi gerektiği yeterince hazmedilmesi zor bir şeydi. Musa, günlerin şafak vakti güneşin görünmesiyle başladığı ve ertesi sabaha kadar sürdüğü görüşünde ısrarcıydı.
Şimdi Yehova'nın talimatlarının bir sonraki bölümünü okuyalım:
İsrail topluluğunun tümüne söyleyin: Bu ayın onuncu gününde Her adam babalarının evine göre bir kuzu, her eve bir kuzu alacak. (Çıkış 12:3)
Kuzunuz kusursuz, erkek ve bir yaşında olmalı; onu koyunlardan ya da keçilerden alacaksınız. Onu, aynı ayın on dördüncü günü: ve İsrail topluluğunun bütün topluluğu onu akşamleyin öldürecek. (Çıkış 12:5-6)
Bu noktada daha önce bahsettiğim “eski ışık” ile “yeni ışık” (FC ay) arasındaki ilk görülmeme zamanları arasındaki zaman farkları tablosundan bahsetmek istiyorum. Bu küçük tablo Vikipedi - Eski Mısır ay takvimi bize Memphis bölgesinde, bizim için ilginç olan bu iki ay evresi arasında Mart ayında 30 saatlik, Nisan ayında ise 33 saatlik bir zaman farkı olduğunu söyler. Şimdi, iki takvim sisteminin farklı ay başlangıçlarını karşılaştırırsak, bunun kaç "tarih günü" farkı anlamına geldiğini bulmaya çalışmalıyız. İlk bakışta, 30-33 saat birden fazla "tarih günü" (24 saat) zaman farkına işaret ediyor gibi görünüyor. Ama gerçekten öyle mi?
Bunu incelemek için Mısır ve İsrail aylarının başlangıçları arasındaki ilişkiyi gösteren bir özet tablo oluşturdum.
Tablo, Mısır'ın yeni ayının, ilk hilalin göründüğü günün sabahının gün doğumunda başlamış olması gerektiğini gösteriyor, ki bu artık referans sistemimizde konuşuluyor. Bu, bizim bir gün anlayışımızda 12 saate kadar bir zaman farkına veya aynı günün sabahı ve akşamına denk geliyor. Ancak, birisi bazı durumlarda 30 - 33 saatlik zaman farkının, tüm bir tarih günü farkının oluşacağı şekilde kaydırılabileceğini iddia edebilir. İlk başta ben de öyle düşündüm, ta ki Mısır mezarlarındaki yazıtların bize ay günleri hakkında daha fazla şey anlattığını ve iki Yukarıdaki çizelgede zaten temsil edilen özel ay günleri. Bunlar, yalnızca gösterilen belirleyici olayların sırasının pratikte gerçekleşebileceği gerçeğini pekiştirir. Wikipedia'daki aynı makalede şunları okuyoruz:
Ay Takviminin Birinci ve İkinci Günü
Eski Mısır ay ayı her zaman, tıpkı eski Mısır günü gibi, gün doğumunda başlardı. Normalde, son "eski ışık"tan sonra azalan ayın ilk görülmemesi, bir önceki günün on ikinci gece saatine denk gelirdi. Güneş tanrısı Ra'nın görünmezlik gecesinde kendini "yenilemesi" gibi, eski Mısır mitolojisinde ay ayının ilk günü, ay ayının ilk gününün ilk gecesinde başlayan ve ay ayının ikinci gününün gün doğumunda sona eren "Horus'un yenilenme günü"nü sembolize ederdi.
Bu nedenle eski ışığın son görülmesi genellikle her zaman ay ayının son gününü temsil ediyordu. Tabut metinlerinde, Ay takviminin ikinci günü olarak kabul edilir "“Ay'ın küçük olduğu gün.” [Gökbilimsel yeni aydan sonraki ilk küçük hilal.] Karnak'taki Khonsu Tapınağı'ndan bir Batlamyus metni, ayın ilk iki ay gününü şöyle anlatır: "Ay'ın gebe kalması görünmezlik günündedir ve ay ayının ikinci gününde doğar." Eski Krallık'ın piramit metinlerinden, ay ayının ikinci gününün "ölü kralın göksel yükselişi" ile "taç giyme ve görünme günü" olarak bağlantılı olduğu açıktır: "Senin görünmen ay ayının ikinci gününe aittir."
Dini sebeplerden dolayı bile, iki ay gününün aynı yere yerleştirilmesi gerekiyordu. ilk görülmeme durumunda şafak vakti ve ikinci şafak vakti, ilk hilalin görüldüğü bildirilebilirdi. Bu nedenle, yukarıdaki diyagramı farklı bir şekilde düzenlemek için diğer tüm olasılıklar hariç tutulmuştur. Sadece bu olasılık vardı. Bu yarım günlük bir fark yaratır. Eski Mısır ayı her zaman Yahudi ayından yarım gün önce, akşam vakti—zaman anlayışımıza göre—yeni Yahudi ayının başladığı aynı günün sabahında başlardı.
Musa'nın referans sisteminde, Tanrı'nın ona konuşmaya başladığı anda, eski Mısır ayı biraz daha erken başlamıştı. Daha kesin olmak gerekirse, Yehova'nın ona akşam ilk hilali gösterdiği günün sabahında başlamıştı. Ancak, hatırlayalım: Günün başlangıcı henüz Tanrı tarafından düzeltilmemişti! Bu daha sonra, Mısır'dan Çıkış'tan sonra gerçekleşmelidir. Hepimiz Levililer 23:32'deki ilgili ayeti biliyoruz, Şabat'ı "akşamdan akşama" kutlamaları gerektiğini ve bunu İsrailliler tarafından Mısır'daki esaretlerine kadar tutulduğu gibi Şabat'ın yeniden kutlanmasına çok doğru bir şekilde bağlıyoruz. Ancak, Musa'nın Çıkış 12'de Fısıh hazırlıklarının sırası için Tanrı'dan talimatları aldığında, Yehova'nın "takvim akışında" o kadar ileri gitmemiştik.
Bu nedenle, o zaman, Musa hala günün sabah başladığına inanıyordu. Tanrı'nın ona akşam ilk hilali göstermiş olması, Mısırlıların inandığı şeyi, yani Yehova'nın kendisine konuştuğu "günün" ayın ilk günü olduğunu doğruluyordu. Mısırlılar ve Musa için, bu ilk gün zaten sabah başlamıştı ve Musa henüz günün akşam başlayacağı bilgisini almamıştı. Akşam ayın başlangıcını belirlemek için yeni bir yöntem almış olmasına kesinlikle şaşırmıştı, ancak kavrayamadı bile neden Allah böyle emretmişti.
Musa, Fısıh kuzusunu hangi gün ayırmalıydı? Ayın onuncu gününde. Ve bu onuncu gün Musa için ne zaman başlayacaktı? Hala sabah ve akşam değil.
Peki Musa Fısıh kuzusunu hangi gün kesecekti? Ayın on dördüncü günü. Ve bu on dördüncü gün Musa'nın anlayışına göre ne zaman başlayacaktı? Yine sabah, akşam değil.
Fısıh kuzusu ne zaman yenmelidir? Ayın on dördüncü gününün akşamı. Ve bu, Musa'nın anlayışına göre, kuzuyu keseceği aynı gündü, henüz yeni bir gün değildi.
Bu nedenle Yehova Musa'ya konuşup şöyle deseydi:
Ve onu sonuna kadar koruyacaksınız. aynı ayın on dördüncü günü: ve İsrail cemaatinin bütün topluluğu akşam onu öldüreceğim. (Çıkış 12:6)
Bu nedenle hangi Yahudi gününde SONRA Günün başlangıcının yeniden tanımlanması (ki bu daha sonra yapıldı) Fısıh kuzusunun kesilmesi ve hazırlanması gerekecek miydi? Ve, hangi Yahudi gününde yenmesi gerekecekti?
Çözüme bakmadan önce bu sorular üzerinde düşünmenizi rica ediyorum!
Kendi ID’n ile mağazalarını oluştur
Şimdi yeni bulgularımızı Hz. Musa'nın gün anlayışıyla, eski Mısır gününün referans sistemindeki anlayışını bir şemaya koyarsak, gerçekten şaşırtıcı bir şeyle karşılaşacağız:
Mevcut tüm doktrinlere aykırı olarak, Fısıh Bayramı hazırlıklarının Nissan 14 akşamından önce değil, Nissan 13 akşamından önce yapılması gerektiğini bulduk, çünkü bu eski Mısır'ın ayın 14. gününe denk geliyordu (Pesdjenet-X 14). Musa, takvim bilgisinin o aşamasında Tanrı'nın talimatlarını bu şekilde düşünmüş ve anlamıştı. Bu nedenle, Fısıh Bayramı için tüm hazırlık tam olarak 24 saat ileriye doğru hareket eder.
Son olarak, Fısıh Bayramı'nın antik tipini doğru bir şekilde deşifre ettikten sonra, artık Fısıh Bayramı hakkındaki fikirlerimizi düzeltmeye girişebiliriz. İlk olarak, bu Gölge Serisinin II. bölümünün başında yaptığımız gibi, MS 31'deki Fısıh Bayramı olan antitipinin karşılık gelen hafta günlerini tabloya ekliyoruz. Ve aynı anda iki sorunu çözdüğümüzü fark edeceğiz:
MS 31 yılında “anti-tipik Fısıh Kuzusu” İsa’nın hangi günde ayrılması gerektiği sorusunun cevabı, bu yeni tablonun basit bir okumasından çıkar: MS 20, Pazar, 31 Mayıs.
Önceki makaleyi hatırlayalım. Ellen G. White'ın bazı ifadelerinde, İsa'nın Kudüs'e girişini bu kurbanlık kuzunun ayrılmasıyla karşılaştırdığı ve aynı zamanda İsa'nın Kudüs'e girdiği günün bir Pazar günü olduğunu söylediğinde, oldukça erken bir zamanda büyük bir sorun fark ettik.
İsa, yeryüzündeki yaşamında daha önce hiç böyle bir gösteriye izin vermemişti. Sonucu açıkça önceden görmüştü. Bu onu çarmıha götürecekti. Fakat O'nun amacı, Kendisini Kurtarıcı olarak alenen sunmaktı. Düşmüş bir dünyaya olan misyonunu taçlandıracak olan fedakarlığa dikkat çekmek istiyordu. Halk, Fısıh Bayramı'nı kutlamak için Kudüs'te toplanırken, O, antitipik Kuzu, gönüllü bir eylemle Kendini bir kurban olarak ayırdıKilisenin bundan sonraki bütün çağlarda, O'nun dünyanın günahları uğruna ölümünü derin düşünce ve inceleme konusu yapması gerekecektir. Bununla ilgili her gerçek şüpheye yer bırakmayacak şekilde araştırılıp doğrulanmalıdır. O halde, tüm insanların gözlerinin artık O'na çevrilmesi gerekiyordu; büyük fedakarlığından önceki olaylar, dikkati fedakarlığın kendisine çekecek nitelikte olmalıydı. Kudüs'e girişindeki gibi bir gösteriden sonra, tüm gözler O'nun son sahneye doğru hızla ilerlemesini izleyecekti.571.2}
Öyleydi haftanın ilk günü Mesih'in Kudüs'e zaferle girişini gerçekleştirdiği. {569.3}
Ancak bu, Fısıh kuzusunun Cuma akşamı, Nissan 14'ten önce kesilmesi gerektiği doktrinine uymuyordu, çünkü o zaman İsa'nın Kudüs'e girişindeki antitipik ayrılığı Pazartesi, Nissan 10'da gerçekleşmiş olmalıydı. Fısıh bayramı tipinin törensel olan yeni yorumumuz, Fısıh kuzularının kesiminin Nissan 14'te (Cuma) değil, Nissan 13'te (Perşembe) yapılması gerektiğini doğru bir şekilde söyler. Pazar günü, genel resme yalnızca bu durumda mükemmel bir şekilde uyuyor. İsa, bu zafer girişinin ölüm cezası anlamına geleceğini bilerek, haftanın ilk gününde doğru antitipik şekilde Kendisini halkından ayırdı. Önceki yazıda bahsi geçen Ellen White problemi böylece mükemmel bir şekilde çözülmüş oldu!
Şimdi, sinoptik evanjelistlerden hiçbiri olan Matta, Markos ve Luka'nın, İsa ve öğrencilerinin belirli bir ayini 24 saat önce ilerlettiklerinden ve halkın veya rahiplerin mahkumiyetine rağmen kurbanlık kuzuyu bir gün önce kestiklerinden veya yediklerinden neden özel olarak bahsetmediklerini anlıyoruz. İsa'nın zamanındaki Yahudilerin hala tipleri doğru anladıklarını ve törenlerin saf kaldığını mantıksal olarak varsaymalıyız.
Kendimize sormamız gereken başka bir soru daha var. Fısıh kuzusunun katledilmesi ve yenmesinin işaret ettiği antitip neydi? Şimdiye kadar, doktrin her zaman Fısıh kuzusunun katledilmesi ve yenmesinin antitipinin İsa'nın çarmıhta, yaklaşık dokuzuncu saatte ölümü olduğuydu. Ancak bu, olayların bu yeni düzenlemesine karşılık gelmiyor. Bu nedenle, Fısıh olaylarının orijinal diyagramını, şu anda anladığımız şekilde Mesih'in acıları ve eylemleriyle ilişkilendirerek düzeltmemiz gerekiyor.
Şimdi hangi törensel ayinlerin Mesih'in gerçek eylemleri ve acılarıyla gerçekten örtüştüğünü görüyoruz:
Üç olay ve eylem tam olarak birbirini tutuyor:
1. Yahudilerin Fısıh yemeğini yemeleri ve İsa'nın öğrencileriyle birlikte Fısıh yemeğini yemesi. Dolayısıyla Fısıh kuzusunun yenmesi zamanı doğrudan doğruya İsa'nın çarmıhtaki ölümünü değil, başka bir önemli olayı işaret eder: Rabbin Sofrası'nın kurulması. Fısıh kuzusunun bedeni, yakında kurban edilecek olan Mesih'in ekmeğini, bedenini sembolize eder. Ve Fısıh kuzusunun kanı, yakında bizim için dökülecek olan İsa'nın kanını, şarabı sembolize eder.
Yine bu görüş Ellen G. White tarafından tamamen doğrulanmıştır. Gölge Serisinin bu II. bölümüne önceki makalede, metinleri ne kadar hızlı gözden geçirdiğimizi ve onları doğru bir şekilde anlamadığımızı göstermek için ondan uygun bir alıntıyla başladım:
Bu tipler sadece olay olarak değil, zaman olarak da yerine getirilmiştir. Yahudi takvimine göre ilk ayın on dördüncü gününde, tam on beş uzun yüzyıl boyunca Fısıh kuzusunun kurban edildiği gün ve ayda, Mesih, öğrencileriyle birlikte Fısıh bayramını yedikten sonra, “dünyanın günahını ortadan kaldıran Tanrı Kuzusu” olarak kendi ölümünü anmak için bir bayram başlattı. Aynı gece, çarmıha gerilmek ve öldürülmek üzere kötü eller tarafından alındı. Ve sallama demetinin antitipi olarak Rabbimiz üçüncü gün ölümden dirildi, “uyuyanların ilk meyveleri”, “aşağılık bedenleri” değiştirilecek ve “Onun görkemli bedenine benzetilecek” olan tüm dirilmiş doğruların bir örneği. Ayet 20; Filipililer 3:21.
Aynı şekilde ikinci gelişle ilgili tiplerin sembolik ayinde belirtilen zamanda yerine getirilmesi gerekir.GC 399.3–4}
O, bunun olduğunu söyledi aynı gün Fısıh kuzusunun 1500 yıl boyunca kesildiği takvim referans sistemi. Burada hangi takvim referans sistemini kullanıyor? Kesinlikle Yahudilerinki değil. Bize konuşuyor, Yahudilere değil. Burada, bizim gün anlayışımızı kullanıyor ve kendi referans sistemini kullanıyor. Kesinlikle Yahudi Nissan 14 Perşembe akşamı başladı ve kuzular Perşembe öğleden sonra kesildi. Ellen G. White ve bizim için bu aynı günve İsa, Rabbin Sofrası bayramını tam Yahudi Nissan 14'ün başlangıcında başlattı. Hepsi uyum içinde!
2. İlk meyve demetinin sallanması, haftanın ilk günü İsa'nın dirilişiyle aynı zamana denk geldi. Ellen G. White da bir önceki alıntıda tipin antitipiyle olan bu uyumunu doğrulamıştır: Ve sallanan demetin antitipi olarak Rabbimiz üçüncü gün ölümden diriltildi, “uyuyanların ilk meyveleri”, dirilmiş tüm doğru kişilerin bir örneği, “aşağılık bedenleri” değiştirilecek ve “O’nun görkemli bedenine benzetilecek.” Ayet 20; Filipililer 3:21. {GC 399.3}
Bu şekilde İsa, tapınağı üç günde yeniden inşa edebileceğini söyleyerek kendi kehanetini yerine getirdi. Bedeninin tapınağı hakkında şöyle konuştu:
Ve dedi ki, Bu adam dedi ki, Ben Tanrı'nın mabedini yıkıp, üç günde yeniden inşa edebilirim. (Matthew 26: 61)
Yahudilerin zaman hesaplaması kapsayıcıydı. Yani, günün sadece küçük bir kısmına dokunulsa bile, tüm gün sayılırdı. İsa, Cuma günü dokuzuncu saatte (yaklaşık 15:00) çarmıhta öldü. Bu, “yıkılan” tapınağın ilk günü olan 14 Nissan’dı. Yeryüzündeki işlerinden dinlenen İsa, tüm Şabat’ı, 15 Nissan’ı, mezarda geçirdi. Evrenin Yaratıcısı, yedinci gün Şabat’ında işinden bir kez daha dinlendi! Bu sefer, bir “Yüksek Şabat”tı (Yuhanna 19:31), çünkü mayasız ekmek bayramının ilk gününün törensel Şabat’ı tam olarak bir yedinci gün Şabat’ına denk geliyordu. Bu, “yıkılan” tapınağın ikinci günüydü. Ancak İsa, gün ağarana kadar 16 Nissan’ın neredeyse tüm gecesini dinlenerek geçirdi. Şafaktan hemen önce en karanlık saatte dirildi. Bu, İncil'de birkaç kez bahsedildiği gibi haftanın ilk günüydü (Pazar). Ve başka bir günün bir kısmına dokunulduğundan, bu yarım gün "yıkılan" tapınağın üçüncü günü olarak sayıldı.
Bana sıklıkla İsa'nın ne anlama geldiği soruluyor Üç gün hem de üç gece Yunus'un balinanın karnında olması gibi, yerin bağrında...
Çünkü Jonas üç gün üç gece Balinanın karnında; İnsanoğlu da üç gün üç gece yerin bağrında kalacak. (Matta 12:40)
Lütfen yukarıdaki şemaya yakından bakın. Nissan 14 gecesi İsa'nın acısı başladı. Fısıh yemeğinden sonra, öğrencileriyle Gethsemane bahçesine gitti ve tüm günahlarımızı üzerine aldı. Bunu peygamberliksel olarak, Yunus'un Tanrı veya insanla herhangi bir birliğinden ayrıldığı, günahın büyük yükünü hissettiği balinanın karnında olmaya benzetti. Bir dereceye kadar, Yunus günah yüküyle karanlığa gömülmüştü. İsa da öyle. Bu, İsa için yeryüzünün kalbindeki ilk geceydi. Sonra Nissan 14 günü geldi. Gece denemelerini gündüz denemeleri, darbeler, alaylar izledi - ancak hepsinden daha büyük yük bizim günahlarımızdı. O bizim için her şeye katlandı, çarmıha gerilmeye ve ölüme bile. Bu, yeryüzünün kalbindeki ilk gündü. Sonra, İsa kelimenin tam anlamıyla mezarın kalbinde dinlendi, bir başka gece (gece 2, Nissan 15), bir başka gün (gün 2, Nissan 15) ve bir başka gece (gece 3, Nissan 16) ta ki Nissan 16'nın sabahından hemen önce dirilene kadar. Gerçekleşme için bir gün daha eksikti. İsa, gündüz vakti olduğunda mezarda Mecdelli Meryem'e şöyle dedi:
“Bana dokunmayın; çünkü henüz Babamın yanına çıkmadım. Fakat kardeşlerimin yanına git ve onlara de ki, Benim Babamın ve sizin Babanızın, ve benim Tanrımın ve sizin Tanrınızın yanına çıkıyorum.” (Yuhanna 20:17)
Peygamberlik Ruhu bize şunu açıklıyor: Çağların Arzusu sayfa 790:
Meryem de sevinçli haberi öğrencilerin yanına getirdi.
İsa halkının hürmetini kabul etmeyi reddetti Ta ki kurbanının Baba tarafından kabul edildiğine dair güvenceye sahip olana kadar. Göksel mahkemelere yükseldi ve Tanrı'nın kendisinden, insanların günahları için kefaretinin bol olduğu ve kanıyla herkesin sonsuz yaşam kazanabileceği güvencesini duydu. Baba, Mesih ile yapılan antlaşmayı onayladı, Tövbe eden ve itaat eden insanları kabul edeceğini ve onları Oğlunu sevdiği gibi seveceğini söyledi. Mesih işini tamamlamalı ve “bir insanı saf altından daha değerli kılma, hatta bir insanı Ofir’in altın kama’sından daha değerli kılma” sözünü yerine getirmeliydi. Yeşaya 13:12. Gökteki ve yeryüzündeki tüm güç Yaşam Prensi’ne verildi ve O, günah dünyasında takipçilerine geri döndü, böylece onlara gücünden ve ihtişamından verebilirdi. {DA 790.2–3}
İsa'nın acı dolu hizmeti, haftanın ilk gününün sabahında göğe yükselmeden ve insanlığın günahının tüm yükünü göksel tapınağa getirip tapınağın perdesine serpmeden önce sona ermedi. Sonra Babasından kanının kabul edildiğine dair onayı almaya hazırdı. Böylece günah yükünden kurtulmuş ve görevinin başarılı olduğundan emin olmuştu. Kayıp üçüncü gün, İsa'nın yeryüzüne dönüp öğrencileriyle 40 gün daha kalmak için gökteki Babasına yaptığı kısa ziyaretti ve sonunda ikinci gelişine kadar orada bizim için Baş Rahibimiz olarak aracılık etmek üzere göğe yükselecekti.
Birçok kişi göksel mabedin 1844'ten beri neden temizlenmesi gerektiğini merak ediyor. Hiçbir zaman kirlenmediğini düşünüyorlar. Tiplerin ve karşıt tiplerin tam olarak anlaşılması bizi şimdi göksel mabedin insanlığın geçmiş veya gelecek tüm günahlarıyla kirlendiği anın tam olarak ne zaman olduğunu anlamaya götürüyor: Dirilişten kısa bir süre sonra, İsa günahları oraya kendisi getirdi ve mabedi "kirletti", böylece daha sonra (1844'ten beri) Göksel Yargı Günü'nde günahlarımız için uzlaştırma hizmetine başlayabilir ve mabedin perdesini tüm günahlarımızdan temizleyebilirdi.
Ve bir kez daha Tanrı'nın zaman çizelgesinin, tiplerin ve karşıt tiplerin yerine getirilmesi söz konusu olduğunda ne kadar doğru olduğunu görüyoruz. İlk meyve demeti tapınakta şafaktan hemen önce sallanmıyordu, sadece sabah vakti sallanıyordu. Bu yüzden, İsa'nın dirilişinin demetin sallanmasıyla sembolize edildiğini söylediğimizde, bu sadece temelde doğrudur, ancak tam olarak tipe uymuyor. İsa, tüm dirilenlerin ilk meyvesiydi ve işinin onayını almak için göksel mabette Baba'nın önünde kendini sunmak zorundaydı. Şafaktan hemen sonra Mecdelli Meryem tarafından dokunulmayı reddetmişti, ancak günün ilerleyen saatlerinde havarilere izin verdi. Aradaki fark, O'nun zaten Baba'ya görünmüş olmasıydı: hepsinin ilk meyveleri Baba tarafından göksel mabedin taht odasında alınmıştı. İlk meyve demetinin sallanması tam olarak bunu sembolize eder ve yeryüzünün bağrında üç gün ve üç gece geçireceği kehanetini yerine getirir; İsa'nın Getsemani'den başlayarak Baba tarafından fedakarlığının son onayına kadar olan tüm çilesi.
3. İsa’nın çarmıha gerilmesi, her gün yapılan akşam kurbanının kesilmesiyle aynı zamana denk geliyordu. Daha önce de söylediğim gibi, Cuma gününün Fısıh Bayramı için hazırlık günü olması imkansızdı, çünkü Şabat için hazırlık günü ile Fısıh Bayramı için hazırlık günü çakışırsa, kurbanların zamanları, günlük kurbanın dokuzuncu saatte gerçekleşmemesi için değiştirilmişti. Mişna'ya göre (Pesachim 5:1), bu durumda akşam kurbanı zaten 12:30 (kesim) ile 1:30 (sunu) arasında gerçekleşmiş olurdu ve bu da aşağıdaki pasajda bir sorun yaratmış olurdu. Çağların Arzusu:
İsa'nın dudaklarından, "Tamamlandı" diye yüksek sesle haykırışlar yükseldiğinde, rahipler tapınakta görev yapıyorlardı. Akşam kurban saatiydi. Mesih'i temsil eden kuzu kesilmek üzere getirilmişti. Önemli ve güzel elbisesini giymiş olan rahip, oğlunu öldürmek üzereyken İbrahim'in yaptığı gibi, kaldırdığı bıçakla duruyordu. Halk yoğun bir ilgiyle izliyordu. Fakat yeryüzü titriyor ve sarsılıyor; çünkü Rab'bin kendisi yaklaşıyor. Tapınağın iç perdesi, görünmeyen bir el tarafından yırtılma sesiyle yukarıdan aşağıya yırtılıyor ve bir zamanlar Tanrı'nın huzuruyla dolu olan bir yeri kalabalığın bakışlarına açıyor. Bu yerde Şekina ikamet etmişti. Tanrı burada merhamet koltuğunun üzerinde görkemini göstermişti. Başrahip dışında hiç kimse bu daireyi tapınağın geri kalanından ayıran perdeyi kaldırmamıştı. Halkın günahlarının kefaretini ödemek için yılda bir kez içeri giriyordu. Fakat bakın, bu perde ikiye yırtılmış durumda. Dünyevi tapınağın en kutsal yeri artık kutsal değil.
Her yer terör ve kargaşa içinde. Rahip kurbanı öldürmek üzereyken bıçak, sinirsiz elinden düşer. ve kuzu kaçar. Tanrı'nın Oğlu'nun ölümünde tip antitiple karşılaştı. Büyük fedakarlık yapıldı. En kutsal yere giden yol açıldı. Herkes için yeni ve yaşayan bir yol hazırlandı. Artık günahkâr, kederli insanlık başkâhinin gelişini beklemiyor. Bundan böyle Kurtarıcı, göklerin göğünde kâhin ve avukat olarak görev yapacaktı. Sanki yaşayan bir ses tapınanlara seslenmiş gibiydi: Artık günah için tüm kurbanların ve sunuların sonu geldi. Tanrı'nın Oğlu, sözüne göre geldi, "İşte, geldim (Kitabın benim hakkımda yazılmış olduğu ciltte), senin isteğini yapmak için, ey Tanrı." "Kendi kanıyla" "bir kez kutsal yere girdi, bizim için sonsuz kurtuluşu elde etti." İbr. 10:7; 9:12. {DA 756.5–757.1}
Bu Cuma, 25 Mayıs, MS 31, bahar bayramları ve Nissan 14 sırasında Şabat için normal bir hazırlık günüydü. Umarım bu makalede gösterebildiğim gibi, Nissan 13'te her zaman yapılması gereken Fısıh hazırlıklarıyla çakışmıyordu. Ellen G. White'ın bu ifadesi doğrudur ve yine gerçek olaylarla tam olarak örtüşmektedir. İsa dokuzuncu saatte öldü ve bu tam olarak günlük akşam kurbanını kesme zamanıydı. Şimdi İsa'nın çarmıhtaki ölümünün doğrudan sembolünün Fısıh kuzusu değil, insanların günahları için sunulması gereken günlük kurban kuzusu olduğu açıklığa kavuşuyor. Kurban sistemi, İsa'nın çarmıhtaki ölümüyle derhal ortadan kaldırıldı. Perde ikiye yırtıldı, Tanrı Baba'nın eliyle yukarıdan yok edildi. Dört bin yıldır süren bir kehanetin tipi ve antitipi buluştu ve kehanet yerine getirildi. Günlük kurban artık gerekli değildi.
içinde sonraki makale, İki Fısıh sorununa yönelik bu çözümün diğer önemli yönlerini araştıracağım ve çalışmalarım sırasında Ay Şabatı bekçilerinin bana yönelttiği karşı saldırıya cevap vereceğim...