Publicado orixinalmente o venres 22 de outubro de 2010 ás 5:51 en alemán en www.letztercountdown.org
Se quero explicarlles aos membros do meu pequeno grupo familiar algo sobre un tema da Biblia que se atopa moi atrás no tempo, a miúdo aconséllolles que non debemos ler os textos sen pausas. Debemos facer pausas para contemplar o tempo, a cultura e a situación dos individuos alí descritos. Debemos poñernos directamente na posición dos xogadores e observalo todo coma se acabamos de facer unha viaxe no tempo e estivesemos directamente na pel dos personaxes participantes. Aqueles que non o fagan sempre terán problemas para comprender os textos bíblicos que foron escritos hai 3500 - 2000 anos. Debido a esta mala forma de ler textos antigos e ao problema de que nos conforman as nosas propias tradicións e formas de pensar, os erros de interpretación atópanse que escurecen a nosa visión da verdade.
Se queremos resolver os problemas plantexados con respecto á Pascua na primeira parte do Sombras da Cruz, temos que facer exactamente o que acabo de explicar. Debemos transportarnos no tempo á cultura que aínda lembraba como se ía celebrar a Pascua. Os estudosos do cristianismo parecen asumir que xa "nos transportamos atrás no tempo" se realizamos unha viaxe mental ao tempo de Xesús, uns 2000 anos antes do noso tempo. Admiten que "temos aquí un exemplo máis no que a nosa ignorancia actual das antigas prácticas xudías parece ser a causa da nosa incapacidade para harmonizar claramente as declaracións aparentemente conflitivas de Xoán e os sinópticos". {Comentario bíblico adventista, tomo 5, p. 537, edición inglesa}
Pero isto, como vou amosar agora, non é o suficientemente lonxe. Necesitamos facer maiores esforzos mentalmente e remontar outros 1500 anos ás raíces da Pascua, ao tempo en que foi instituída polo Señor, e temos que poñernos na pel de quen recibiu as instrucións directamente de Xehová. Temos que poñernos...
Os zapatos de Moisés
Lendo a declaración honesta dos nosos eruditos: que é o descoñecemento actual das antigas prácticas xudías o que nos impide comprender o que pasou entón no ano 31 d. C., primeiro debemos recoñecer que o maior interese do noso Señor é que entendamos plenamente o que pasou nese momento, para poder afrontar os ataques dos falsos mestres. Descartar a nosa ignorancia con: "Ben, simplemente non o sabemos, polo que non é importante para a nosa salvación", como escribiron os nosos comentaristas da BRI en sentido figurado ao final da súa declaración de ignorancia, é un lamentable intento de cubrir a súa incapacidade para atopar solucións aos problemas a través da guía do Espírito Santo, usando o argumento de que estamos a tratar os feitos de "desinteresar". Esta é unha forma de pensar moi triste e cuestionable para o pobo profeso de Deus, que debería esforzarse por saber ata o máis infinito detalle o que pasou na crucifixión do Salvador e por harmonizar isto cos tipos bíblicos, sobre todo porque se nos deu un mensaxeiro de Deus, axudándonos con moita información e consellos para atopar a verdade!
Pero Deus na súa providencia xa sabía antes da creación do tempo que algún día atopariamos un problema coa festa da Pascua, e por iso atopamos na Biblia múltiples informes que, tomados xuntos, aclaran perfectamente como foi o curso exacto da festa da Pascua. O relato bíblico inclúe un personaxe que, coma nós, tampouco sabía nada de como funcionaría unha festa de Pascua, e que tamén estaba interesado en mantelo exactamente como o quería o Señor. Foi o primeiro autor da Biblia, Moisés.
Estaba nos mesmos zapatos ca nós. Estaba en completa ignorancia en canto á práctica xudía. Quizais algúns de vós se pregunten: "Por que? Era xudeu, non? Non tiña que saber como os xudeus trataban todo isto? Se pensas así, non tes "pausa para a contemplación" do que falei antes. "Quen era Moisés, realmente?", ou polo menos... "Quen era Moisés no momento en que recibiu as instrucións de Deus para o curso exacto do éxodo na décima praga de Exipto?" Estes deberían ser os problemas que deberían preocuparnos se queremos poñernos na pel do que recibiu estas primeiras instrucións de Pascua de Xehová.
Moisés era fillo de escravos hebreos e naceu uns 80 anos antes da expiración dos israelitas 215 anos de escravitude en Exipto. Segundo a lexislación estatal actual, probablemente tería unha dobre cidadanía: israelita e exipcio. A seguinte pregunta que debemos facernos é, en que cultura se criou Moisés? Todos sabemos que estaba escondido no cesto de xunta para fuxir da persecución dos exipcios, que querían matar a todos os nenos menores de dous anos, por orde do faraón. Pero Deus, na súa sabedoría, guiou o cesto de xuncos co fillo pequeno dos escravos tan preto das beiras do Nilo, que foi visto por unha das fillas do Faraón, e ela salvou ao neno. Como ela mesma non podía darlle de comer ao neno, mandou buscar unha muller hebrea e Deus fixo que fose a nai do propio Moisés, a quen lle permitiu amamantar ao seu fillo. Cando o neno foi destetado, foi entregado á filla do faraón e converteuse no "fillo dela". Podes ler todo isto en Éxodo 2:1-10.
Onde creceu Moisés? Que culturas influíron nel? En primeiro lugar, é obvio que Moisés, como fillo da filla do faraón e neto do faraón, debeu recibir unha excelente educación no palacio por parte dos eruditos exipcios. A súa formación principal foi a través da cultura exipcia, e como sabemos, este era un sistema político-relixioso caracterizado polo culto ao sol e o culto a un ser humano vivo como un Deus, o faraón.
Pero moitos ven nos seguintes versos que Moisés tamén fora moldeado pola súa nai biolóxica e o seu ambiente, porque se enfadó por un exipcio que estaba a golpear a un escravo hebreo e o matou (Éxodo 2:11-12). Isto demostra que simpatizaba cos escravos hebreos e que a súa nai biolóxica influíu nel. E agora, moitas persoas cometen o erro de crer que Moisés aprendera os rituais e as características específicas da relixión dos israelitas da súa familia biolóxica. Eles cren, polo tanto, que Moisés tamén entendeu, por exemplo, o sábado e que os israelitas simplemente non podían gardar o sábado, porque os exipcios o prohibiran. Asumen que os xudeus podían conservar todos os seus coñecementos relixiosos e culturais. Non obstante, non debemos esquecer que o propio Moisés foi o primeiro escritor da Biblia, e antes diso, non había absolutamente ningún rexistro da herdanza cultural e relixiosa dos israelitas.
A cuestión máis importante e fundamental para a nosa consideración é, que calendario entendeu Moisés? Como entendeu o comezo do día, cal foi o comezo do mes para el e como entendeu o comezo do ano? Só se podemos resolver estas preguntas poderemos comprender o que Deus quería dicir a Moisés cando lle falou no Éxodo, capítulo 12, e comezou a ensinarlle o tipo da Pascua, é dicir, a secuencia dos procesos rituais a través do éxodo de Exipto, que xa analizamos un pouco na primeira parte de "Sombras da Cruz".
Só se incluímos isto na nosa consideración sacaremos as conclusións correctas. Pero se deixamos estas preguntas sen resposta e asumimos sen máis investigación que Moisés, como israelita, recibiu as instrucións de Deus tendo unha comprensión completa do vello calendario xudeu, chegamos ás confusas contradicións do problema das dúas Pascuas.
Moitos cren que Moisés entendeu os dous sistemas de calendario (o xudeu e o exipcio) e, polo tanto, Deus tería falado con el no Éxodo usando medidas de tempo israelitas. Pero como veremos, esta é unha suposición fundamentalmente errónea, porque non ten en conta que os hebreos xa viviran 350 anos na terra dos exipcios, os seus señores feudais, cando naceu Moisés. Cando Deus falou con Moisés, ata 215 anos de escravitude máis violenta pasaran sobre a nación e a cultura dos israelitas. Ningunha nación podería preservar completamente a súa cultura nestas condicións. E certamente isto era aínda peor para un pobo que non tiña constancia escrita da súa cultura e só podía transmitir o seu coñecemento de xeración en xeración mediante a palabra falada. Durante 215 anos, estiveron obrigados ao servizo naqueles horarios de traballo que os exipcios lles determinaban segundo o seu calendario. Os israelitas construíron as pirámides para o culto e os deuses dos adoradores do sol, edificios que aínda hoxe nos sorprenden. Non só estaban entrelazados coa cultura exipcia. Mentres ían servindo aos exipcios como escravos, víronse obrigados a renunciar a todos os seus servizos relixiosos e adaptarse completamente aos exipcios. A cultura exipcia, como todas as culturas que adoran o sol, era unha cultura puramente despótica, e a estatua de Daniel mostra que todas estas culturas pasan as súas doutrinas básicas dunha idade a outra, e esta é a razón pola que a adoración do sol babilónica aínda mantén o seu lugar "oculto" no sistema papal.
O sábado israelita para adorar a Deus Creador foi abolido por decreto e substituído polo día do sol (domingo), para adorar ao deus do sol. Un escravo non escolle o día no que descansa; estipulábaselle, se mesmo lle permitían descansar un día. Un escravo non escolle cando comeza o seu día; se lle estipula, e un escravo non determina o comezo de meses ou anos. Están determinados para el polo seu señor feudal. Un escravo non asiste a unha escola do seu pobo senón que é educado para o traballo escravo nas "escolas" do seu señor feudal, polo menos os afortunados que non tiveron que pisar só ladrillos. A escravitude é unha condición na que un humano perde completamente a súa autonomía e libre albedrío pola forza.
Aínda hoxe, un pequeno grupo de criminais de elite que controlan todo o diñeiro do mundo está a preparar unha nova escravitude. Esta vez, non só para unha pequena minoría, senón para toda a humanidade. Queren obrigar a toda a humanidade a manter a relixión de culto ao sol como se facía hai moito tempo cos israelitas en Exipto. Nesta circunstancia, non hai espazo para o teu propio calendario ou un día especial de descanso como o sábado. Despois duns poucos anos na escravitude, os israelitas probablemente xa comezaran a "esquecer" o seu calendario especial e someterse á presión militar do poder gobernante. Non obstante, Deus garantenos, como Israel espiritual de hoxe, que El intervirá persoalmente para que isto non volva ocorrer, pero debemos perseverar e permanecer fieis ante unha presión máis vehemente que nunca antes na historia da humanidade.
Entón, aínda que Moisés estivo exposto ás influencias de dúas culturas, nunca aprendeu o verdadeiro calendario de creación de Xehová. Estaba baixo a influencia de dúas culturas que descoñecían o verdadeiro calendario da creación. A primeira cultura foi a dos exipcios, que gardaban un calendario híbrido moi especial de natureza lunar-solar-estelar, e a outra era a dos seus pais biolóxicos que esqueceran o calendario da creación. Así, cando Deus lle falou a Moisés en Éxodo 12, foi para el como para nós: era "ignorante en termos de antigas prácticas xudías” en dous aspectos:
- Non coñecía o verdadeiro calendario da creación e nunca lle ensinaron.
- Non coñecía as festas xudías porque aínda non foran instituídas por Deus.
O único día especial que fora instituído por Deus, a través da creación moito antes, era o sábado, recorrendo cada sete días, e mesmo este fora enterrado no esquecemento durante a escravitude. Antes do éxodo de Exipto, as festas xudías nin sequera foran establecidas nos seus tipos. O sábado existira 2500 anos desde a creación de Adán e fora gardado polos patriarcas, como Noé e Abraham, pero a cultura israelita 215 anos despois do comezo da escravitude probablemente só sabía que había algo "especial", pero deixaran de gardar o sábado.
Polo tanto, podemos sentirnos cómodos na pel de Moisés, se agora tentamos comprender de novo o que Deus quere explicarnos no Éxodo, capítulo 12. Non sabemos nada; non entendemos nada da cultura xudía! Debemos estar dispostos a pensar do mesmo xeito que Moisés pensaría cando recibiu as instrucións para o tipo de Pascua. Debemos poñer os zapatos de Moisés, que só entendía un calendario, e ese era o exipcio!
O terceiro calendario
Queiramos ou non, se queremos poñernos os zapatos de Moisés, temos que aprender as características básicas dun terceiro calendario: o calendario exipcio antigo, que era o calendario actual e vixente de Moisés naquel momento.
Pero non te preocupes! O cerebro dos meus lectores xa está adestrado para pensar en diferentes sistemas de calendario, polo que non che será demasiado difícil entender este calendario exipcio aparentemente complexo. Limitarei o tema ao que é importante para nós. Afortunadamente, os xeroglíficos foron descifrados pola pedra de Rosetta que se atopou dun xeito marabilloso, polo que moitos escritos antigos exipcios nas impresionantes pirámides e tumbas deixan bastante claro hoxe como os exipcios entendían o seu calendario. En realidade, sabemos sobre este calendario moito máis que o calendario da creación de Deus. Calquera persoa que busque en Internet cos termos axeitados atopará moitos sitios web que traten este calendario.
1. Os días do antigo exipcio comezaban ao amencer. O sol era o seu deus supremo (o pai do portador da luz, Lucifer). Entón, cando a primeira madrugada se fixo visible pola mañá, comezou a reinar Ra, o sol. Porén, se o sol se puxera por completo, comezou un tempo terrible para eles. A noite era o momento do terror e do medo, porque o seu deus "se foi durmir". Escoito declaracións semellantes dos partidarios da doutrina do sábado lunar, que din que o día xudeu comezaba pola mañá cedo e non ao pór do sol. Así, violan a Biblia e gañan seguidores ao sementar dúbidas e incertezas. É interesante como usan o antigo modo de pensar exipcio para anunciar o seu culto pagán a aqueles adventistas que non estudan o suficiente e non teñen o remedio contra este "fermento dos saduceos". Finalmente pasan a ser completamente controlados por eles.
A idea de que o día comezaría pola mañá ao amencer xa foi introducida ao comezo da historia da humanidade, cando Satanás quixo colocar ao seu suposto pai, o sol, na posición que só pertence a Deus Creador, quen definitivamente comezou a creación na escuridade (pola noite) cando non había luz. "Que haxa a luz" foi o primeiro acto da creación, e estas palabras foron pronunciadas pola noite cando non había luz. Só os adoradores do sol entenden a noite como un estado intermedio que realmente non existe, e isto lles provoca ansiedade e malestar. Así, tratan de desacreditar o tempo no que Xesús pasou máis horas en oración asociado ao seu Pai, preparándose mirando e rezando para a obra do día seguinte, ou mesmo o momento no que comezou a súa paixón no xardín de Getsemaní, onde fixo posible que todos os nosos pecados fosen depositados sobre el, e advertiu reiteradamente aos seus discípulos que non caian como discípulos e intermedios. estado”. Isto é para que poidamos crer a súa "historia da creación" cun día que comeza pola mañá, que é diametralmente oposto ao relato bíblico, "E a tarde e a mañá foron, o primeiro día". Satanás sempre intenta crear confusión a través dos seus compañeiros de servizo, pero sempre descubrimos os seus trucos cando estudamos as antigas relixións babilónicas e os seus vástagos, como o culto ao sol exipcio.
Se alguén quere dicirnos que os xudeus entenderon o comezo do día ao amencer, e que nós debemos estar de acordo con iso, quere atraernos á trampa de malinterpretar o calendario da creación para sacar conclusións falsas, o que, en definitiva, nos leva a manter as prácticas pagás e transgredir os mandamentos de Deus. Algúns cren que diferentes sistemas de crenzas coexistirán no ceo e que os observadores do sábado lunar vivirán alí en perfecta harmonía cos tradicionais observadores do sábado do sétimo día. Non, irmáns e irmás! Xesús advertiunos na Biblia centos de veces da fraude e do fermento (as falsas doutrinas) dos falsos mestres. Se o verso que di que cada un só se xulga segundo os seus coñecementos quere entender que se salvaría tamén quen buscou a verdade e se extraviase e sacase conclusións equivocadas, non sería necesario en absoluto avisar dunha estafa, xa que nese caso tamén estaría no ceo quen fose enganado, só cometendo un erro. Entón nin sequera sería necesario buscar a Deus e a verdade, porque non habería diferenza entre os que atoparan a "verdade real" e os que atoparan a "verdade falsa".
Cantas "verdades" hai? Segundo a Igrexa Universal, hai tantas verdades como diferentes relixións e fes. De feito, reúnense agora no movemento ecuménico mundial para ser queimados coma palla. Segundo as declaracións da Biblia do Creador, o único Fillo de Deus Pai, só hai unha verdade: "Eu son o camiño, a verdade e a vida: ninguén chega ao Pai, senón por min". (Xoán 14: 6) "Deus é un Espírito: e os que o adoran deben adoralo en espírito e en verdade". (Xoán 4:24) Se o sábado lunar fose a interpretación correcta do cuarto mandamento de Deus, todos os que “teimudamente” gardasen o sábado cada sete días perderíanse. Se o contrario é certo, que Deus teña piedade dos que creron mentira do sábado lunar, substituíu o día de Deus Creador por un día para adorar á nai de Satanás, a deusa da lúa, e mantivo así un día de descanso pagán. Por iso é moi importante saber cal é a verdade, e hai que buscala coma se fose unha cuestión de vida ou morte. De feito, é unha cuestión da nosa vida eterna.
Xesús, á pregunta dos discípulos sobre cales serían os signos do fin, respondeu que deberían ter coidado de que ninguén os enganase. Iso significa que nestes últimos días, a fraude será especialmente desenfreada. Por iso, examina as cousas que se traen ante ti nestes días! Consulta a mensaxe de Orión, examina o sábado lunar! Proba o que está, no seu núcleo, de acordo coas ensinanzas que foron dadas á última igrexa de Deus a través da mensaxeira de Deus, Ellen G. White! Usa a túa Biblia! Consulta os profetas que che foron enviados pola Biblia e ora, ora, ora para que che dea o Espírito Santo para distinguir as mentiras da única verdade existente e única! Non pode haber dúas verdades diferentes sobre un problema. A palabra "verdade" xa o exclúe. Non hai plural de verdade! Non hai "verdades". Ninguén que sexa levado a transgredir os mandamentos de Deus por fraude ten unha escusa, porque se fosen vasos puros, recibirían o Espírito Santo para ser conducidos a toda a verdade. Xesús prometeu isto. Farémolo mentireiro?
Calquera persoa que crea que a nación xudía consideraba que o amencer era o principio do día só ten razón para o período durante os 215 anos de escravitude en Exipto cando non tiña outra opción. Pero Deus, pouco despois do Éxodo de Exipto, reeduca aos israelitas sobre o comezo correcto do día. Máis sobre iso máis tarde. Os tempos do antigo exipcio pódense estudar con bastante detalle en Feitos do antigo exipcio.
2. O comezo do antigo mes lunar exipcio explícase moi ben Wikipedia - O calendario lunar do antigo exipcio [está en alemán, polo que utiliza un tradutor en liña]. Limítome a un resumo que representa as principais diferenzas con respecto ao calendario xudeu, tal e como se determinou na primeira parte do Estudo Sombra. No antigo Exipto, que foi unha cultura importante durante varios milenios, había diferentes tipos de calendario, incluíndo unha distinción entre un calendario administrativo e un calendario relixioso. Todo isto aprendemos a través dos rexistros do templo.
Na citada páxina web podemos ler a antigüidade que teñen estes calendarios:
As referencias documentadas máis antigas aos datos do calendario lunar pódense atopar de aproximadamente 2350 a.C. nos textos das pirámides. O uso de rexistros astronómicos xa está documentado polo rei Wadji no 2880 a.C.
Por iso, uns 800 anos antes de que Moisés recibise o calendario da creación de Xehová, temos probas de que había un calendario satánico definido en Exipto, nunha nación de adoración ao sol.
Imos ler máis sobre este calendario lunar:
Sobre o 70 a.C., describiu Geminos de Rodas o calendario lunar exipcio antigo como un "principio peculiar, que os exipcios, en contraste con outras culturas, non usan para a determinación do seu ano.. Para eles son importantes as festas sagradas. Os seus calendarios están enfocados nisto". A declaración de Geminos mostra axeitadamente o papel mitolóxico dos calendarios lunares exipcios, cuxa función central estaba limitada á datación das festas celestes, mentres que o O calendario da administración exipcia actuou como un calendario anual.
O sacerdocio tiña a tarefa de determinar as festas celestiais. Isto foi feito por astrónomos competentes, que anunciaron os días do festival polo "Provost" ("O maior dos observadores") mediante observacións e cálculos. Despois da proclamación, a data real foi marcada no calendario da administración e rexistrada no diario do templo.
Vemos polo texto que o calendario lunar exipcio antigo non tiña nada que ver coa determinación dos anos, senón coa determinación das festas celestes "sagradas". Xa podemos ver polo termo "festas celestes" que se trataba do culto aos corpos celestes (sol e lúa), que é a idolatría, o culto ás cousas creadas.
Pero, como comezou o novo mes lunar dos antigos exipcios?
A diferenza dos outros antigos países do Próximo Oriente, o mes lunar non comezou pouco tempo despois da lúa nova co primeiro crecente (luz nova), senón co primeiro día de non visibilidade da lúa ao amencer. A duración do período entre a vella (última menguante) e a nova (primeiro crecente) depende de factores que inclúen a localización xeográfica do lugar de observación. Nas latitudes sur do hemisferio norte, a duración da non visibilidade da lúa é máis curta que nas latitudes setentrionais, o que leva a fases de observación da lúa máis longas nas áreas do sur en comparación coas rexións do norte.
En primeiro lugar, recoñecemos que os antigos exipcios -como se explicou antes- dependían moito do amencer. Polo tanto, o inicio do seu mes lunar loxicamente non dependería dun avistamento da primeira visibilidade do primeiro crecente ao pór do sol, senón da súa contrapartida, a primeira non visibilidade da lúa minguante ao amencer. Así, mentres os antigos xudeus comezaban os seus meses segundo o primeiro crecente ("luz nova"), o antigo mes lunar exipcio sempre comezaba coa lúa nova astronómica ao amencer, cando xa non había "luz vella" visible.
Isto leva a un cambio do inicio do mes lunar entre exipcios e israelitas, que resulta da diferenza da duración da lúa nova astronómica. O intervalo de tempo da non visibilidade neste período de tempo antigo, pódese ver durante todos os meses nunha táboa que se adxunta ao artigo na Wikipedia. A duración é dunhas 30 - 33 horas nos meses que son importantes para nós (marzo, abril). Volveremos a esta táboa en detalle e determinaremos o inicio exacto do antigo mes lunar exipcio e como se relaciona co cálculo xudeu antigo. Aínda queremos poñernos os zapatos de Moisés, que entendeu todo isto, tal e como lle ensinaran os antigos exipcios na escola do palacio do faraón.
3. O ano do antigo exipcio dependía dunha estrela (Sirio) e da inundación do Nilo e xa estaban familiarizados co ciclo de 365 días coma nós, pero non tiñan nin día nin anos bisiestos. Iso foi introducido máis tarde no século III antes de Cristo.
At Wikipedia - O ano do antigo exipcio [en alemán, use o tradutor de Google] lemos sobre este tema:
O calendario exipcio era un calendario baseado na natureza cunha orientación estelar.
O inicio do ano dende os primeiros tempos estivo determinado polo ascenso heliaco da estrela Sirio e a enchente do Nilo. Máis tarde, tamén se introduciu un calendario administrativo, que tamén dependía de Sirius como "calendario de ano errante". A reforma do calendario de Ptolomeo III no 237 a. C. deu lugar á introdución dun día bisiesto cada catro anos como o sexto día Heriu-renpet que se engadiu ao ano normal. Coa morte de Ptolomeo III, a regra dos anos bisiestos rematou polo momento no calendario administrativo oficial. Non obstante, as dúas formas do calendario exipcio continuaron utilizándose en paralelo despois. Debería reservarse que Augusto fose o primeiro emperador romano, no ano 26 a.C., que restableceu a forma de calendario de Ptolomeo III segundo o calendario xuliano.
O día de Ano Novo do calendario exipcio nos primeiros tempos estivo ligado á inundación do Nilo no baixo ou alto Exipto. Os períodos posibles considéranse como 4213-4186 aC para Elefantina e 2783-2764 aC para Menfis. Como criterio adicional temos que estar atentos aos setenta días de invisibilidade de Sirio, que foi elixido no antigo Exipto como período de momificación. Tomando a Elefantina como punto de observación, este acontecemento só ocorreu no período de tempo entre 4280 e 4160 a. C., mentres que para Menfis como punto de referencia o tempo necesario deuse só desde o Novo Reino. Os textos exipcios antigos mostran que a invisibilidade de setenta días xa era coñecida antes da XVIII dinastía, e Menfis pódese excluír como fonte de referencia.
Neste calendario exipcio antigo, vemos claramente unha vez máis a adoración dos corpos celestes como deuses. O día dependía do nacemento do sol (amencer). O comezo do mes estaba ligado á lúa e, como veremos máis adiante máis claro, a unha lenda sobre os deuses dos exipcios, que estaba asociada coa morte e resurrección dunha das súas divindades, Horus. E o ano dependía da estrela Sirius.
En moitas relixións, hai un símbolo que representa a "trinidade" do sol, a lúa e unha estrela...
O feito de que a adoración do sol do antigo exipcio aínda teña lugar aínda hoxe é evidente no reloxo solar máis grande do planeta: San. Praza de San Pedro de Roma, cuxa "agula do reloxo" é un obelisco exipcio orixinal... Busca na web! Tamén podes atopar en YouTube algunhas películas que mostran o reloxo de sol do Vaticano en funcionamento, e que leva séculos sinalando unha data determinada no 2012.
Quizais escribirei máis sobre isto máis adiante na categoría Detrás das liñas inimigas.
Se nos poñemos os zapatos de Moisés, decatámonos de que Deus debeu ter un problema con Moisés, un problema que ignoramos por completo ao ler a Biblia superficialmente. Moisés e os israelitas da catividade perderan a súa cultura orixinal. Non se pode asumir que Moisés entendería a Deus se lle falara na nomenclatura do calendario xudeu, porque nunca lle ensinara.
Pero Deus non nos fala en adiviñas. El quere que o entendamos. Gran parte do que Deus lles di aos profetas está agochado en símbolos e mesmo en imaxes, pero cando Deus comezou a falar con Moisés no capítulo 12 do Éxodo, non se trataba de profecías que serían descodificadas polas xeracións posteriores despois de séculos ou milenios; tratábase de instrucións claras, porque dez días despois da declaración, o cordeiro xa había que levar a un lado, e outros 4 días despois houbo que sacrificarlo para que os israelitas escapasen daquel terrible anxo da morte que se lle mandaba matar a todos os primoxénitos. Tiñan que entender exactamente que día pintar co sangue do cordeiro os postes das súas portas.
Se Deus, nese momento, esixira a Moisés que primeiro descifrase que tipo de referencia de día e hora, e en que sistema de calendario falaba Deus realmente, esta praga probablemente non pasaría polos israelitas, porque Moisés fallaría, xa que non entendía o calendario xudeu. Este é o primeiro capítulo da Biblia onde Deus dá instrucións claras sobre os tempos da Pascua, e isto nunha situación que require a comprensión clara do que se dixo. Calquera malentendido sería fatal, e trataba de vida ou morte.
Imos ler de novo algúns versos das instrucións de Xehová e, esta vez, puxémonos completamente os zapatos de Moisés:
Ordes de marcha de Deus
E falou o Señor a Moisés e a Aharón na terra de Exipto, dicindo: (Éxodo 12:1)
Todos os seguintes versos que consideraremos saíron directamente da boca de Xehová. Así o escoitou o seu servo Moisés, que non entendía as medidas do tempo como tempos xudeus, como asumiramos anteriormente e incorrectamente. Descoñecía o calendario da creación xudía, como non o coñecemos hoxe en día. El entendeu a información verbal que viña de Deus de acordo co seu sistema de referencia, o calendario exipcio antigo.
Non obstante, Deus xa comezou entón a ensinar a Moisés algunhas diferenzas para conducilo lentamente de volta ao calendario de creación orixinal que El instituíu. Deus ensinoulle a Moisés o calendario da creación, e se entendemos esas leccións no sistema de referencia de Moisés, tamén nos está a ensinar.
En primeiro lugar, Deus declarou que o número do mes do calendario da creación non estaba de acordo co número do actual mes do calendario exipcio que Moisés pensaba que era correcto. Os meses exipcios foron chamados "Pesdjenet" e foron numerados do 1 ao 12 (X). Como a inundación do Nilo e Sirio definiu o primeiro mes antigo exipcio, e o calendario de ano errante Probablemente aínda era válido, o que tamén foi determinado por Sirio, o momento no que Xehová falou con Moisés non foi nin no último nin no primeiro mes do antigo exipcio do ano. Para Moisés, a seguinte declaración debeu ser unha gran sorpresa:
Este mes [chôdesh = primeiro crecente, nova luz] será para vós o principio dos meses: será para vós o primeiro mes do ano. (Éxodo 12:2)
Con estas palabras, Deus referiuse á primeira lúa visible de FC a finais de marzo ou principios de abril dun ano arredor do 1500 a. C. e con esta sinxela frase explicoulle a Moisés dúas "novedades" para a súa comprensión do calendario.
- o primeiro crecente ao pór do sol é o sinal dun novo mes.
- Precisamente este mes que comeza debería ser o primeiro mes do “novo” calendario xudeu. Todos os demais meses foron dependentes diso.
Iso é fácil de entender, para Moisés e mesmo para nós. E aínda así, era moi inusual para Moisés, porque para el non era "normal" mirar ao solpor para o primeiro crecente, nin que este fose o primeiro mes, porque estaba afeito a un sistema de calendario completamente diferente. É importante entender que non se lle explicou a Moisés que nalgún momento engadiríase un mes bisiesto, e ademais, o comezo do día aínda non se restablecía. Iso viría moito máis tarde, despois do Éxodo de Exipto. Non debemos ler no texto algo que non está aí. Para Moisés, era bastante difícil dixerir que tiña que aprender un novo método para o reconto mensual e a determinación do comezo do mes. Moisés aínda persistía na súa opinión de que os días comezaban coa aparición do sol ao amencer e duraban ata a mañá seguinte.
Agora lemos a seguinte instrución de Xehová:
Faládelle a toda a congregación de Israel, dicindo: O día décimo deste mes Cada un levará para eles un cordeiro, segundo a casa dos seus pais, un cordeiro por casa: (Éxodo 12:3)
O teu cordeiro será sen defecto, un macho de primeiro ano; sacarao das ovellas ou das cabras; e gardaredes ata o día catorce do mesmo mes: e toda a asemblea da congregación de Israel matarano á tardiña. (Éxodo 12:5-6)
Neste punto gustaríame falar da táboa das diferenzas horarias entre o primeiro non avistamento da “luz vella” e a “luz nova” (lua FC) que mencionei anteriormente. Esta pequena mesa en Wikipedia - Calendario lunar do antigo exipcio cóntanos que na rexión de Memphis houbo unha diferenza horaria de 30 horas en marzo, e de 33 horas en abril, entre estas dúas fases da lúa que nos resultan interesantes. Agora debemos tentar descubrir cantos "días de data" significa isto, se comparamos os diferentes comezos de mes dos dous sistemas de calendario. A primeira vista, 30-33 horas parecen apuntar a unha diferenza horaria de máis dun "día de data" (24 horas). Pero é realmente así?
Para examinalo, creei unha táboa de resumo que mostra a relación entre os comezos de dous meses, exipcio e israelita.
A táboa mostra que o novo mes de Exipto debeu comezar ao amencer da mañá dese día en cuxa noite se fixo visible a primeira lúa crecente, agora falada no noso sistema de referencia. Isto correspóndese cunha diferenza horaria de ata 12 horas, ou mañá e noite do mesmo día, na nosa concepción dun día. Non obstante, alguén podería argumentar que a diferenza horaria de 30 a 33 horas nalgúns casos podería cambiar de forma que se producira unha diferenza dun día de data enteiro. Primeiro, eu tamén o pensei, ata que descubrín que as inscricións das tumbas exipcias nos din aínda máis sobre os días lunares, e que había dous días lunares especiais, que xa están representados no gráfico anterior. Eses cimentan o feito de que só a orde dos acontecementos determinantes mostrados podería ocorrer na práctica. No mesmo artigo da Wikipedia lemos:
Primeiro e segundo día do mes lunar
O mes lunar do antigo exipcio sempre comezaba ao amencer, de xeito similar ao día do antigo exipcio. Normalmente, o primeiro non avistamento da lúa menguante despois da última "luz vella" caeu na duodécima hora nocturna do día anterior. Do mesmo xeito que o deus solar Ra "renovouse" a si mesmo na noite da súa invisibilidade, na antiga mitoloxía exipcia o primeiro día do mes lunar simbolizaba o "Día da renovación de Horus" co posterior "nacemento" que comezaba na primeira noite do primeiro día do mes lunar e remataba ao amencer do segundo día lunar.
O último avistamento da vella luz representaba polo tanto normalmente sempre o último día do mes lunar. Nos textos do cadaleito, o segundo día do mes lunar considérase como "o día en que a lúa é pequena”. [O primeiro crecente pequeno despois da lúa nova astronómica.] Un texto ptolemaico do templo de Khonsu en Karnak, describe os dous primeiros días lunares do mes: "A concepción da lúa é o día da invisibilidade e nace o segundo día do mes lunar". Dos textos das pirámides do Antigo Reino despréndese que o segundo día do mes lunar estaba relacionado coa "ascensión celeste do rei morto" como o "día da súa coroación e aparición": "A túa aparición pertence ao segundo día do mes lunar".
Mesmo por razóns relixiosas, os dous días lunares houbo que colocalos para que na primeira aparición dun non avistamento ao amencer e na segunda na madrugada, podíase informar do avistamento do primeiro crecente. Polo tanto, exclúense todas as outras posibilidades de organizar o diagrama anterior dun xeito diferente. Só había esta posibilidade. Isto fai a diferenza de medio día. O mes antigo exipcio comezaba sempre medio día antes que o xudeu, a mañá do mesmo día en que á noite -no noso tempo entendemos- comezaba o novo mes xudeu.
No sistema de referencia de Moisés, no momento en que Deus comezou a falarlle, o antigo mes exipcio xa comezara un pouco antes. Para ser máis precisos, comezara pola mañá do día en que Xehová lle mostrou o primeiro crecente á noite. Non obstante, lembremos: o comezo do día aínda non fora corrixido por Deus! Isto debería ocorrer máis tarde, despois do Éxodo de Exipto. Todos coñecemos o verso correspondente en Levítico 23:32, de que deberían celebrar o sábado "de tarde a tarde", e relacionamos isto moi verdadeiramente coa reintrodución da observancia do sábado, tal e como fora mantida polos israelitas ata a súa catividade en Exipto. Pero non chegaramos tan lonxe no "curso do calendario" de Xehová cando Moisés recibiu as instrucións de Deus para a orde dos preparativos da Pascua en Éxodo 12.
Por iso, naquel momento, Moisés aínda cría que o día comezara pola mañá. O feito de que Deus lle mostrara o primeiro crecente da noite só confirmoulle o que crían os exipcios, é dicir, que o “día” no que Xehová lle falou era o primeiro día do mes. Para os exipcios e para Moisés, este primeiro día xa comezara pola mañá e Moisés aínda non recibira a información de que o día comezaría pola noite. Sen dúbida quedou sorprendido ao recibir un novo método para determinar o comezo do mes pola noite, pero nin sequera puido comprender por que Deus así o ordenara.
En que día debe separar Moisés o cordeiro pascual? O día décimo do mes. E cando comezaría este décimo día para Moisés? Aínda pola mañá e non pola noite.
En que día debía sacrificar Moisés o cordeiro pascual? O día catorce do mes. E cando comezaría este décimo cuarto día segundo o entendemento de Moisés? Aínda pola mañá e non pola noite.
Cando se debe comer o cordeiro pascual? Á noite do día catorce do mes. E iso foi, segundo o entendemento de Moisés, aínda o mesmo día no que debía matar o cordeiro, e aínda non un día novo.
Polo tanto, se Xehová falase con Moisés e dixese:
E mantelo ata o día catorce do mesmo mes: e toda a asemblea da congregación de Israel matalo á noite. (Éxodo 12:6)
De aí, en que día xudeu Despois a redefinición do comezo do día (que se fixo máis tarde) habería que sacrificar e preparar o cordeiro pascual? E, en que día xudeu habería que comelo?
Gustaríame pedirche que primeiro reflexiones sobre estas preguntas antes de mirar a solución!
...
Se agora debuxamos un diagrama dos nosos novos descubrimentos coa comprensión de Moisés do día no sistema de referencia do antigo día exipcio, atoparemos algo verdadeiramente sorprendente:
Contra toda a doutrina actual, descubrimos que os preparativos para a Pascua tiñan que levarse a cabo non antes da noite do Nissan 14, senón xa antes da noite do Nissan 13, porque correspondía ao antigo día 14 do mes (Pesdjenet-X 14). Así é como Moisés pensou e entendeu as instrucións de Deus nesa etapa do seu coñecemento do calendario. Polo tanto, toda a preparación para a Pascua avanza exactamente 24 horas.
Finalmente, despois de descifrar correctamente o antigo tipo da Pascua, agora podemos aventurarnos a corrixir as nosas ideas sobre a festa da Pascua. En primeiro lugar, engadimos os días laborables correspondentes do antitipo, a festa de Pascua no ano 31 d. C., ao cadro como fixemos ao comezo desta parte II da Serie Sombra. E darémonos conta de que solucionamos dous problemas á vez:
A resposta á pregunta de que día da semana do ano 31 d. C. "o antitípico Cordeiro Pascual" tería que separarse Xesús, dedúcese dunha simple lectura deste novo gráfico, e é: domingo 20 de maio do ano 31 d.C.
Lembremos o artigo anterior. Moi cedo, recoñecemos un gran problema con algunhas declaracións de Ellen G. White, onde comparou a entrada de Xesús en Xerusalén coa separación deste cordeiro de sacrificio, e dicía ao mesmo tempo que era un domingo cando Xesús entrou en Xerusalén.
Nunca antes na súa vida terrenal Xesús permitira tal demostración. Previu claramente o resultado. Levaríao á cruz. Pero o seu propósito era así presentarse publicamente como o Redentor. El desexaba chamar a atención sobre o sacrificio que debía coroar a súa misión nun mundo caído. Mentres o pobo se reunía en Xerusalén para celebrar a Pascua, El, o Cordeiro antitípico, por un acto voluntario apartouse como oblación. Sería necesario que a súa igrexa en todas as idades posteriores fixera a súa morte polos pecados do mundo nun tema de profundo pensamento e estudo. Todos os feitos relacionados con el deben ser verificados sen dúbida. Era necesario, pois, que os ollos de todas as persoas fosen agora dirixidos a El; os acontecementos que precederon ao seu gran sacrificio deben ser tales que chamasen a atención sobre o propio sacrificio. Despois dunha demostración como a da súa entrada en Xerusalén, todos os ollos seguirían o seu rápido progreso ata a escena final. {DA 571.2}
Foi o primeiro día da semana que Cristo fixo a súa entrada triunfal en Xerusalén. {DA 569.3}
Pero isto non se correspondía coa doutrina de que o cordeiro de Pascua debería ser sacrificado antes da noite do venres, 14 de Nissan, porque entón a separación antitípica de Xesús na súa entrada en Xerusalén debería ter lugar o luns, 10 de Nissan. (venres) pero en Nissan 14 (xoves). O domingo encaixa perfectamente no panorama xeral só neste caso. Xesús separouse do seu pobo o primeiro día da semana dun xeito antitípico correcto, sabendo que esta entrada triunfal significaría a súa condena a morte. O problema de Ellen White mencionado no artigo anterior está, polo tanto, perfectamente resolto!
Agora entendemos por que ningún dos evanxelistas sinópticos, Mateo, Marcos e Lucas, fixo ningunha mención específica de que Xesús e os seus discípulos avanzaran 24 horas algún rito en particular, e sacrificaran ou comeran o cordeiro do sacrificio un día antes contra a convicción do pobo ou dos sacerdotes. Debemos asumir loxicamente que os xudeus da época de Xesús aínda tiñan a correcta comprensión dos tipos, e as cerimonias permaneceran puras.
Hai outra pregunta que debemos facernos. Cal era o antitipo ao que apuntaba a matanza e a comida do cordeiro pascual? Ata agora, a doutrina sempre foi que o antitipo para a matanza e a comida do cordeiro pascual é a morte de Xesús na cruz, sobre a hora nove. Pero iso non se corresponde con esta nova ordenación dos acontecementos. Polo tanto, temos que corrixir o noso diagrama orixinal dos acontecementos da Pascua en relación cos sufrimentos e accións de Cristo tal e como entendemos o proceso agora.
Agora vemos que ritos cerimoniais se corresponden realmente coas accións e sufrimentos reais de Cristo:
Tres acontecementos e accións coinciden precisamente:
1. A comida da Pascua dos xudeus e a comida da Pascua de Xesús cos seus discípulos. Polo tanto, o momento de comer o cordeiro pascual non marca directamente a morte de Xesús na cruz, senón outro evento importante: a institución da Cea do Señor. O corpo do cordeiro pascual simboliza o pan, o corpo de Cristo, que pronto sería sacrificado. E o sangue do cordeiro pascual simbolizaba o viño, o sangue de Xesús, que pronto ía ser derramado por nós.
De novo, esta opinión está totalmente confirmada por Ellen G. White. Comecei esta parte II da serie Shadow no artigo anterior cunha cita axeitada dela para mostrar o rápido que pasamos os textos e non os entendemos correctamente:
Estes tipos cumpríronse, non só en canto ao evento, senón en canto á hora. O día catorce do primeiro mes xudeu, o mesmo día e mes en que durante quince longos séculos fora sacrificado o cordeiro pascual, Cristo, despois de comer a Pascua cos seus discípulos, instituíu esa festa que debía conmemorar a súa propia morte como "o Año de Deus, que quita o pecado do mundo". Esa mesma noite foi levado por mans malvadas para ser crucificado e asasinado. E como o antitipo da gavilla mecida, o noso Señor resucitou de entre os mortos o terceiro día, "os primeiros froitos dos que durmiron", unha mostra de todos os xustos resucitados, cuxo "corpo vil" será cambiado e "modeado como o seu corpo glorioso". Verso 20; Filipenses 3:21.
Do mesmo xeito, os tipos que se refiren ao segundo advento deben cumprirse no momento sinalado no servizo simbólico. {GC 399.3–4}
Ela dixo que iso era o mesmo día na que se sacrificou o año pascual durante 1500 anos. Que sistema de referencia de calendario usa aquí? Certamente non a dos xudeus. Ela fálanos a nós e non aos xudeus. Aquí, fai uso da nosa comprensión dos días e usa o seu propio sistema de referencia. Definitivamente o Nissan 14 xudeu comezou o xoves pola noite e os cordeiros foron sacrificados o xoves pola tarde. Para Ellen G. White e para nós isto é o mesmo día, e Xesús instituíu a festa da cea do Señor exactamente ao comezo do Nissan 14 xudeu. Todo en harmonía!
2. O axitado da gavilla de primicias coincidiu coa resurrección de Xesús o primeiro día da semana. Ellen G. White tamén confirmou esta concordancia do tipo co seu antitipo na cita anterior: E como o antitipo da gavilla mecida, o noso Señor resucitou de entre os mortos o terceiro día, "os primeiros froitos dos que durmiron", unha mostra de todos os xustos resucitados, cuxo "corpo vil" será cambiado e "modeado como o seu corpo glorioso". Verso 20; Filipenses 3:21. {GC 399.3}
Deste xeito, Xesús cumpriu a súa propia profecía, xa que dixo que sería capaz de reconstruír o templo en tres días. Falou sobre o templo do seu Corpo:
E dixo: Este dixo: Podo destruír o templo de Deus e construílo en tres días. (Matthew 26: 61)
O cálculo do tempo dos xudeus foi inclusivo. É dicir, aínda que só se tocase unha pequena parte do día, contou o día enteiro. Xesús morreu na cruz á hora nove (sobre as 15:00 horas) o venres. Este foi o 14 de Nissan, o primeiro día do templo "destruído". Descansando das súas obras na terra, Xesús pasou todo o sábado, Nissan 15, na tumba. O Creador do Universo descansou unha vez máis o sábado do sétimo día do seu traballo! Esta vez, foi un "Sábado grande" (Xoán 19:31), porque o sábado cerimonial do primeiro día da festa dos pans ázimos caeu exactamente nun sábado do sétimo día. Este foi o segundo día do templo "destruído". Pero Xesús aínda descansou case toda a noite de Nissan 16 ata o alba. Levantouse na hora máis escura pouco antes do amencer. Este era o primeiro día da semana (domingo) como se menciona varias veces na Biblia. E debido a que se tocou unha parte doutro día, este medio día contou como o terceiro día do templo "destruído".
A miúdo me preguntan que significa que Xesús gastou tres días tres noites no corazón da terra coma Xonás no ventre da balea...
Pois como era Jonas tres días e tres noites no ventre da balea; así estará o Fillo do Home tres días e tres noites no corazón da terra. (Mateo 12:40)
Bótalle un ollo ao diagrama anterior. Na noite de Nissan 14 comezou o sufrimento de Xesús. Despois da comida da Pascua, foi cos seus discípulos ao xardín de Getsemaní e tomou sobre si todos os nosos pecados. Isto El comparou proféticamente con estar no ventre da balea, no que Jonás estaba separado de calquera comuñón con Deus ou o home, sentindo a gran carga do pecado. Ata certo punto, Jonás quedara cuberto de tebras pola carga do pecado. Así tamén Xesús. Esta foi a primeira noite no corazón da terra para Xesús. Despois chegou o día de Nissan 14. As probas nocturnas foron seguidas polas probas diurnas, os golpes, as burlas, pero a maior carga de todas foron os nosos pecados. Soportou todo por nós, ata a crucifixión e a morte. Este foi o primeiro día no corazón da terra. Entón, Xesús descansou literalmente no corazón da terra na tumba, outra noite (noite 2, Nissan 15), outro día (día 2, Nissan 15) e outra noite (noite 3, Nissan 16) ata que resucitou xusto antes da mañá do Nissan 16. Aínda faltaba un día para o cumprimento. Xesús díxolle a María Magdalena no sepulcro cando xa era de día:
“Non me toques; porque aínda non subín ao meu Pai, pero vai aos meus irmáns e dilles: Subo ao meu Pai e ao voso Pai; e ao meu Deus e ao teu Deus". (Xoán 20:17)
O Espírito da Profecía explícanos no Desexo das idades na páxina 790:
E María foi camiño dos discípulos coa mensaxe gozosa.
Xesús negouse a recibir a homenaxe do seu pobo ata que tivo a seguridade de que o seu sacrificio foi aceptado polo Pai. Subiu ás cortes celestiais, e o propio Deus escoitou a seguridade de que a súa expiación polos pecados dos homes fora ampla, para que co seu sangue todos puidesen gañar a vida eterna. O Pai ratificou o pacto feito con Cristo, que recibiría homes arrepentidos e obedientes, e amaríaos igual que ama ao seu Fillo. Cristo debía completar a súa obra e cumprir o seu compromiso de “facer un home máis precioso que o ouro fino; mesmo un home que a cuña de ouro de Ofir”. Isa. 13:12. Todo o poder no ceo e na terra foi dado ao Príncipe da Vida, e volveu aos seus seguidores nun mundo de pecado, para impartirlles o seu poder e gloria. {DA 790.2–3}
O servizo de sufrimento de Xesús non rematou antes de que subise ao ceo na mañá do primeiro día da semana e trouxese toda a carga do pecado da humanidade ao santuario celestial e rociara a cortina do santuario. Entón estaba preparado para recibir a confirmación do seu Pai de que o seu sangue fora aceptado. Así quedou aliviado da carga do pecado e estaba seguro de que a súa misión fora exitosa. O terceiro día que faltaba foi a breve visita de Xesús ao seu Pai no ceo antes de volver á terra para permanecer outros 40 días cos discípulos ata que finalmente ascendese ao ceo para interceder alí por nós como o noso Sumo Sacerdote ata a súa segunda vinda.
Moitos pregúntanse por que o santuario celestial tería que ser limpo desde 1844. Pensan que nunca fora contaminado. A comprensión exacta dos tipos e antitipos lévanos agora á comprensión de cando foi exactamente o momento en que o santuario celestial foi contaminado con todos os pecados da humanidade, xa fosen pasados ou futuros: Pouco despois da resurrección, o propio Xesús trouxo alí os pecados e "contaminau" o santuario para que despois puidese (desde 1844, comezar o ministerio de reconciliación dos nosos pecados) Día do Xuízo e limpa a cortina do templo de todos os nosos pecados.
E unha vez máis vemos o preciso que é o horario de Deus cando se trata do cumprimento dos tipos e antitipos. A gavilla de primicias non foi axitada no templo xusto antes do amencer, senón só ao longo da mañá. Entón, cando dicimos que a resurrección de Xesús foi simbolizada polo axitación da gavilla, só é basicamente correcta, pero non atende exactamente ao tipo. Xesús foi o primeiro froito de todos os resucitados e tivo que presentarse ante o Pai no santuario celestial para recibir a aprobación da súa obra. Rexeitouse a ser tocado por María Magdalena pouco despois do amencer, pero máis tarde no día permitiu aos apóstolos. A diferenza era que xa se aparecera ao Pai: os primeiros froitos de todos foron recibidos polo Pai na sala do trono do santuario celestial. Isto é o que precisamente simboliza o aceno da gavilla de primicias, e iso cumpre a profecía dos tres días e tres noites no corazón da terra; Toda a paixón de Xesús desde Getsemaní ata a aprobación final do seu sacrificio polo Pai.
3. A crucifixión de Xesús coincidiu coa matanza diaria do sacrificio vespertino. Como dixen antes, era imposible que o venres fose o día de preparación para a Pascua, porque se o día de preparación para o sábado e o de preparación para a Pascua coincidían, os horarios dos sacrificios movíanse para que o sacrificio diario non tivese lugar á hora nove. Segundo a Mishna (Pesajim 5:1), neste caso o sacrificio vespertino xa tería lugar entre as 12:30 (matanza) e as 1:30 (ofrenda) e isto tería creado un problema co seguinte paso do Desexo das idades:
Cando dos beizos de Cristo saíu o forte berro: "Compatado está", os sacerdotes estaban oficiando no templo. Era a hora do sacrificio vespertino. O cordeiro que representa a Cristo fora traído para ser sacrificado. Vestido co seu importante e fermoso vestido, o sacerdote quedou de pé co coitelo levantado, igual que Abraham cando estaba a piques de matar ao seu fillo. Con intenso interese a xente miraba. Pero a terra treme e treme; pois o Señor mesmo achégase. Cun ruído desgarrador, o veo interior do templo é rasgado de arriba a abaixo por unha man invisible, abrindo á mirada da multitude un lugar noutrora cheo da presenza de Deus. Neste lugar habitara a Shekinah. Aquí Deus manifestara a súa gloria por riba do propiciatorio. Ninguén, excepto o sumo sacerdote, levantou nunca o veo que separaba este apartamento do resto do templo. Entraba unha vez ao ano para facer unha expiación polos pecados do pobo. Pero velaquí, este veo ágase en dous. O lugar máis santo do santuario terrestre xa non é sagrado.
Todo é terror e confusión. O cura está a piques de matar a vítima; pero o coitelo cae da súa man sen nervios, e o cordeiro escapa. O tipo atopou o antitipo na morte do Fillo de Deus. O gran sacrificio fíxose. O camiño para o máis santo está aberto. Prepárase un xeito novo e vivo para todos. Xa non é necesario que a humanidade pecadora e dolida agarde a chegada do sumo sacerdote. A partir de agora o Salvador debía oficiar como sacerdote e avogado no ceo dos ceos. Era coma se unha voz viva lles falara aos adoradores: Agora acaban todos os sacrificios e ofrendas polo pecado. O Fillo de Deus veu segundo a súa palabra: "Velaí, veño (no volume do Libro está escrito de min) para facer a túa vontade, oh Deus". "Polo seu propio sangue" entra "unha vez no lugar santo, despois de conseguir a redención eterna por nós". heb. 10:7; 9:12. {DA 756.5–757.1}
Este venres, 25 de maio do ano 31 d. C., foi un día normal de preparación para o sábado durante as festas da primavera e o Nissan 14. Non coincidiu cos preparativos para a Pascua que sempre había que facer o Nissan 13, como espero poder demostrar neste artigo. Esta afirmación de Ellen G. White é certa e de novo concorda exactamente cos acontecementos reais. Xesús morreu á hora nona, e este era exactamente o momento de sacrificar o sacrificio diario da noite. Agora queda claro que o símbolo directo da morte de Xesús na cruz non era o cordeiro pascual, senón o cordeiro de sacrificio diario que había que ofrecer polos pecados do pobo. O propio sistema de sacrificios foi abolido dunha vez pola morte de Xesús na cruz. O telón arrincado en dous, destruído pola man do propio Deus Pai dende arriba. Tipo e antitipo dunha profecía que durara catro milenios cumpriuse, e a profecía cumpriuse. O sacrificio diario xa non era necesario.
No artigo seguinte, Vou explorar outros aspectos importantes desta solución ao problema das dúas Pascuas e responderei a un contraataque contra os meus estudos dos gardas do sábado lunar...