У той жа дзень Джон Скотрам паведаміў членам свайго міністэрства:
Дарагія сябры!
З гэтым паведамленнем я пасылаю вам a вельмі незвычайны сон што ў мяне было раніцай у мінулую суботу. Я расказаў пра гэта жонцы перад царквой і паўтарыў гэта яшчэ раз у пропаведзі, каб не забыцца ні пра якія дэталі. Перад самым абедам жонка выйшла з хаты падаіць кароў, пакуль я разаграваў ежу. Калі яна вярнулася, мы атрымалі радасную вестку, што падчас нашага набажэнства нарадзіўся прыгожы бычок. Паколькі я заўсёды запісваю дату нараджэння цяляці, то ў гэты дзень першы раз паглядзеў дату і пазнаў, што гэта 22 кастрычніка 2011 года — 167-я гадавіна пачатку следчага суда. Я думаю, што гэта робіць мару яшчэ больш важнай. Я назваў сон: Пасланне чацвёртага анёла.
Сон Джона Скотрэма – Субота, 22 кастрычніка 2011 г
У сне я бачу сябе ў горадзе, які быццам бы ў іншым часе. Я знаходжуся ў ажыўленым, ажыўленым цэнтры невялікага горада, які нагадвае час незадоўга да з'яўлення электрычнасці. Я гляджу на сябе і разумею, што на мне дзіўная вопратка. Усе яны антычнага карычневага колеру, а штаны апускаюцца крыху ніжэй калена, дзе яны злучаны спражкай. Я нашу чорныя, начышчаныя скураныя чаравікі, быццам сёння іх ужо нельга купіць. Скура вельмі тоўстая, а чаравікі самаробныя, якасныя. У мяне тоўстыя шарсцяныя шкарпэткі, якія мяне трохі драпаюць. Мая верхняя вопратка нагадвае фрак і спускаецца пад ягадзіцы. Я разумею, што гэта нармальная вопратка многіх вакол мяне, і я не выклікаю ўвагі ў натоўпе. Я паўсюль на плошчы бачу газавыя ліхтары, і я абсалютна разумею, што знаходжуся ў кароткім перыядзе да ўвядзення электрычнага асвятлення. Людзі вакол мяне ўсе гавораць па-англійску, і я заўважыў, што мая родная мова - англійская. (Усё, што было сказана ў маім сне, было на састарэлай англійскай мове, бо на ёй больш не размаўляюць, але я яе разумеў.)
Потым я адчуваю невялікі голад. Я вырашаю наведаць адзін са шматлікіх харчовых кіёскаў, якія знаходзяцца тут, у цэнтры горада. Усе будкі пабудаваны з даволі грубага дрэва і вельмі прымітыўныя. Потым мой погляд кідаецца ў вочы адзін, які нясе вялікую драўляную шыльду над будкай. Надпіс абвяшчае: «Гамбургер». Цяпер я разумею, што гэта не тая эпоха, у якую я бачу сябе пераведзеным, але я набліжаюся да закусачнай. За драўляным сталом-вітрынай, які дасягае росту жывата прадаўца і майго, я бачу чалавека дзіўнага выгляду. Ён адрозніваецца ад людзей вакол мяне, амаль без выключэння, каўказскага паходжання, як і я. На першы погляд ён не вырабляе ўражання, годнага даверу. Але гэта ўражанне змяняецца пазней, калі ён абслугоўвае мяне. У яго вельмі цёмны колер скуры, амаль чорны, але ў ім няма ніякіх рысаў чарнаскурага чалавека, а мне больш нагадвае араба. Яго валасы кучаравыя і чорныя, як крумкач, спадаюць хвалямі крыху ніжэй за ўзровень плячэй. Я памятаю яго твар толькі цьмяна.
Ён прымае мой заказ гамбургера, а потым пачынае падрыхтоўку, якая ідзе зусім інакш, чым я чакаў. Спачатку ён бярэ велізарную круглую булачку для гамбургераў дыяметрам не менш за 12 цаляў і дзеліць яе на дзве паловы без выкарыстання нажа. «Нарэзы» выглядаюць абсалютна чыстымі, нібы парэзаныя нажом. Я не магу растлумачыць, як ён зрабіў гэты «трук». Калі ён кладзе абедзве палавіны на вялікі прылавак са светлага дрэва, іх знешні бок апушчаны ўніз, і я бачу, што дзве палавіны маюць розныя формы. Верхняя палова хлеба для гамбургераў танчэйшая і ў папярочным разрэзе нагадвае паўмесяц (ён увагнуты), а ніжняя палова глыбей і нагадвае міску.
Пасля гэтага мужчына ставіць на стол дзве вялікія міскі, абедзве з якіх прыблізна адпавядаюць памеру чашападобнай асновы хлеба для гамбургера. У адной місцы я бачу чырвоны соус, які прымушае мяне крыху напалохаць. Міска напоўнена гэтым соусам да краёў і амаль пагражае перапоўніцца. Чамусьці я ведаю, што гэта не звычайны таматавы соус, а кроў. Але я не спыняю чалавека — я ведаю, што павінен прыняць гэты гамбургер. У другой місцы два вялікія памідоры, шмат лісця салаты і трохі зеляніны, якую я не магу ўспомніць у дэталях. Але я ведаю, што ўсе яны вегетарыянскія інгрэдыенты.
З маланкавай хуткасцю мужчына па-майстэрску дзеліць два памідоры на чатыры палоўкі, зноў жа выкарыстоўваючы толькі рукі і без нажа, і змяшчае іх у ніжнюю палову гамбургернага хлеба так, каб пасярэдзіне заставалася месца. Затым, як віхор, мужчына дастае з міскі лісце салаты адзін за адным і кладзе іх адзін за адным вакол паловак памідораў у ніжнюю частку гамбургскага хлеба так, каб утварыўся круг з 24 лістоў салаты. Адзінае адтуліну, якое засталося, знаходзіцца ў сярэдзіне паловак памідораў. Усё гэта выглядае вельмі дэкаратыўна.
Потым заўважаю, што ў мужчыны пад гандлёвым прылаўкам стаіць мясны грыль. Гэта пліта, на якой я бачу толькі адзін вялікі стейк з ялавічыны першага гатунку. Спрытна гартае, і яно гатова. Ён кладзе кавалак мяса ў сярэдзіну верхняй паловы гамбургерскага хлеба, і цяпер я разумею, для чаго была прызначаная прастора паміж палоўкамі памідораў. Калі злучыць верхнюю палову хлеба для гамбургераў з ніжняй, кавалак мяса дакладна змесціцца паміж чатырма палоўкамі памідораў. Чалавек кажа мне, што толькі чырвоны соус можа ўтрымаць абедзве палавінкі хлеба разам, і што для гэтага нам патрэбна цэлая міска з соусам. Я гляджу, як чалавек напаўняе ніжнюю палову хлеба для гамбургера соусам, і ўся міска змяшчаецца. Я больш не бачу лісця салаты і паловак памідораў, і мужчына збірае гіганцкі гамбургер, устаўляючы верхнюю палову з кавалкам мяса ў прастору ніжняй часткі. Ён перадае мне гамбургер, і я пытаюся, колькі ён каштуе. Мужчына кажа: «Калі вам гэта падабаецца, гэта нічога не каштуе».
Я ем гамбургер і заўважаю моцны смак сырога мяса. Мне цікава, што я ем гэта, таму што я вегетарыянец, як адвентыст сёмага дня. Пакуль я ем гамбургер, мой розум прасвятляецца. Я адразу разумею, што сэнс сімволікі цалкам ясны і што гаворка ідзе пра «праведнасць праз веру», якая складаецца з дзвюх частак. Адна частка мае Езуса, а іншая большая частка мае нас як Яго царкву. (Мяса ў верхняй палове гамбургера прадстаўляе Яго цела, у той час як вегетарыянская частка ў ніжняй палове ўяўляе адвентысцкае паведамленне пра здароўе.) Ясна, што гаворка ідзе пра чацвёртае паведамленне анёла, якое я атрымаў за апошнія два тыдні ў дзвюх частках. Пасля таго, як я з'еў гамбургер, я адразу ясна разумею, што я перажыў нешта асаблівае і што цяпер самы час мне паказаць больш.
Я сеў есці за столік насупраць буфета. Потым я бачу, што набліжаецца чалавек каўказскага паходжання, і ў яго, як і ў мяне, засталося толькі трохі валасоў на галаве, хоць ён яшчэ не вельмі стары. Я думаю, што яму каля 35-40 гадоў. Ён падыходзіць да майго стала, і я бачу, што ён выглядае вельмі, вельмі сумна. Я адчуваю да яго сімпатыю і сяброўскую прыхільнасць, хоць я яго яшчэ не ведаю. Ён падыходзіць бліжэй і без пытанняў сядае за мой столік. Я пытаюся ў яго, чаму ён такі сумны, а ён мне кажа, што мае праблемы з духоўным жыццём. Ён усё жыццё шукаў Езуса, але так і не змог знайсці поўную праўду. Гэта зрабіла яго такім няшчасным, што ён нават не мог знайсці ніякага суцяшэння ў сям'і і не разумеў сэнсу свайго жыцця. Адразу я разумею, што гэтаму чалавеку патрэбна паведамленне, якое я толькі што атрымаў. Я тлумачу яму «праведнасць праз веру» і што гэта няпраўда, што на крыжы ўсё скончылася. У той час як я тлумачу яму гэта ілюстрацыяй гамбургера, падкрэсліваючы, наколькі вялікая задача для кожнага чалавека ў царкве Божай, я бачу, як яго твар пачынае ззяць. У яго абодва вочы блішчаць, і я бачу, што ён цяпер шчаслівы. Мы абдымаемся і дамаўляемся, каб ён прыехаў у маю царкву на набажэнства ў наступную суботу. Я ведаю, што ён не адвентыст, але так думае і так хоча жыць.
У наступную суботу я бачу сябе ў фае вельмі вялікай адвентысцкай царквы. Ёсць шмат людзей, якія размаўляюць ціхім голасам. Усе мужчыны і жанчыны вельмі добра і паважна апранутыя. Тут нашмат цішэй, чым у сучасных адвентысцкіх суполках. Я ўсё яшчэ ў эпоху, калі не было электрычнасці. Зала асветлена газавымі лямпамі. Цяпер я бачу, як да мяне падыходзіць мой сябар з закусачнай. Яго твар не ззяе, і ён зноў выглядае вельмі сумным. Я хачу яго суцешыць. Ён кажа: «Ува мне ўзнікалі сумневы наконт таго, ці сапраўды паведамленне аб нашай місіі можа быць праўдай. Адкуль у вас упэўненасьць, што ўсё гэта праўда?» Я з любоўю гляджу на яго і кажу: «Усё Святое Пісанне і творы Элен Г. Уайт поўныя пацверджанняў». Але ён кажа: «Я прачытаў усё за гэтыя некалькі дзён, але я не магу захаваць багатую інфармацыю, здаецца, усё гэта бянтэжыць мяне яшчэ больш». Потым я ўсміхаюся, таму што разумею яго, і кажу яму на сваім старым англійскім дыялекце: «Мой сябар, ты яшчэ не зразумеў, што Святое Пісанне — гэта згушчанае малако. Як вы сябе адчуваеце, калі выпіваеце літр малака?» Ён адказвае: «Добры і задаволены». Далей я пытаюся: «Як вы сябе адчуваеце, калі выпілі літр згушчанага малака?» Ён таксама цяпер усміхаецца і кажа: «Дрэнна. Я б, напэўна, вырваў». «Так, — кажу, — вось што з вамі здарылася. Вы хацелі выпіць за некалькі дзён колькасць згушчанага малака, якое адпавядае аднаму-двум галонам звычайнага малака. Гэта занадта. Часам трэба зрабіць перапынак, каб пераварыць». Я зноў кажу яму пра сімвалізм гамбургера і пра важнасць нашага задання ў плане збаўлення. Яго твар цяпер зноў ззяе.
Пакуль мы размаўлялі, я не заўважыў, што іншыя браты і сёстры ў фае заўважылі нас і пачулі нашу размову. Раптам я бачу сябе ў атачэнні даволі вялікай групы братоў. Мужчыны і жанчыны ледзь не кідаюцца на мяне. Яны ўсе настолькі зацікаўлены ў гэтай тэме, што я з цяжкасцю магу супрацьстаяць ім. Мяне незнарок штурхаюць і збіваюць, каб выціснуць з мяне ўсё, што я ведаю. Нягледзячы на тое, што мяне моцна турбуюць, я адчуваю, што гэта добра. Калі я расказваю ім усё, я бачу, што іх твары таксама свецяцца. Усе адразу, яны поўныя радасці! Мяне чакае яшчэ шмат, але раптам мы чуем сірэну, і ўсе павінны зайсці ў «аўдыторыю». Пачынаецца важная падзея.
Я кажу «аўдыторыя», таму што, калі я ўваходжу ў залу адвентысцкай царквы, я не бачу сябе ў звычайнай царкве з драўлянымі лавамі на роўнай падлозе, але я стаю за заднім шэрагам лавак, якія размешчаны так, што кожны наступны шэраг лавак знаходзіцца на больш высокім узроўні, чым папярэдні, як лекцыйная зала ў буйным універсітэце або вялікая канферэнц-зала ў канферэнц-цэнтры. Я бачу ўсе лаўкі запоўненымі, але ніводнага твару, бо я стаю ззаду ўсіх і знаходжуся на самай высокай кропцы пакоя. Цяпер я разумею, што мой сябар стаіць злева ад мяне, а злева ад яго дырэктар гэтай вялікай кангрэгацыі. Лавы выгнутыя і ёсць два шэрагі лавак, якія падзеленыя пасярэдзіне лесвіцай, якая вядзе ўніз на подыум. Я ведаю, што лаўкі злева запоўненыя адвентыстамі, але калі я гляджу туды, я бачу толькі цемру і не магу адрозніць целы людзей. Наадварот, я даволі выразна бачу абрысы адвентыстаў на правым беразе.
На трыбуне пачынае выступаць жанчына. Яна гаворыць вельмі важную пропаведзь, якую я не разумею ў дэталях. Але я ведаю, што яна гаворыць пра тое, што я знайшоў, што важная тэма «праведнасць праз веру» і што гэта пачатак святла чацвёртага анёла. Я ўсцешаны, калі бачу, што многія адвентысты ў правых лавах пачынаюць ззяць. Раптам адвентыст у вельмі чорным адзенні хоча ўстаць у другім шэрагу, і я ведаю, што гэта «супернік», які перашкаджае. (Гэтае слова так часта прыходзіла мне ў галаву ў сне, што хочацца падкрэсліць яго, пакідаючы нават у перакладах у арыгінале.) Потым адбываецца нешта, што мяне моцна палохае. Раптам трое адвентыстаў на царкоўнай лаўцы ззаду яго дастаюць пісталет. Я бачу, што гэта старадаўні пісталет з адным стрэлам. Яны падносяць пісталет да галавы крыўдзіцеля і страляюць. Калі яны націскаюць на курок, я не чую ўдару і не бачу ні агню, ні дыму. Галава крыўдзіцеля, якую я бачу толькі ззаду, падае направа, і ён «мёртвы». Я не бачу ні крыві, ні ран. Ён проста больш не рухаецца. Жанчына ўвесь час гаварыла без уражання, і я бачу, як адвентысты на правай лаве ззяюць усё больш і больш.
Затым прыкладна ў сярэдзіне шэрагаў паўтараецца тое ж самае. Апанент хоча ўстаць, перапыніць жанчыну і выказаць нейкія дурныя пярэчанні. Ззаду яго тры адвентысты нацэльваюць на яго свае старажытныя стрэльбы і націскаюць на курок. Ні дыму, ні груку, ні агню, ні ран, але галава крыўдзіцеля падае яму на правае плячо, і ён маўчыць.
Затым я бачу супрацьстаяльніка прама перад сабой. Тут жа мы з дырэктарам, маім сябрам, трымаем у руках такі ж пісталет і страляем. Зноў ні гуку, ні раны, але крыўдзіцель мёртвы. Гэта быў апошні.
Затым жанчына на трыбуне заклікае да пакаяння і новага аддання Пану Езусу з новымі ведамі аб нашым лёсе. Яна просіць усіх, хто хоча аддацца Богу, выйсці на трыбуну. Усе адвентысты з правага берага лавы падаюць уніз - усе, акрамя мёртвых супрацьстаяльнікаў. Калі я гляджу злева на іншыя лавы, я заўважаю, што ўсе, хто сядзеў там раней, пакінулі залу. Раптам усе адвентысты на трыбуне паварочваюцца да мяне, і жанчына пачынае іх весці. Яны ідуць да мяне па лесвіцы са ззяючымі тварамі. Заўважу, што яны хочуць камусьці падзякаваць. Але я ні ў якім разе не хачу, каб яны мне пакланяліся, таму хачу ўцячы. Робячы гэта, я крыху паварочваю галаву ўправа і ля сцяны ззаду бачу гіганцкі, груба высечаны крыж, які, відаць, стаяў там увесь час, і я яго не заўважаў.
Зноў паварочваюся да натоўпу на чале з жанчынай, які ўсё бліжэй набліжаецца да майго сябра, дырэктара і мяне. Але цяпер я разумею, што яны хочуць не пакланіцца мне, а падаць на калені перад крыжам. Я чакаю, пакуль яны падыдуць да мяне, і жанчына падае прама перада мной. У гэты момант у яе з рук выслізгвае пісталет той жа канструкцыі, што і ў іншых. Затым я ўкленчваю перад жанчынай — не для таго, каб аддаць ёй пашану, але каб разам з ёй аддаць пашану і пашану Езусу. Я так нізка стаю на каленях, што рукамі дакранаюся да зямлі. Цяпер я бачу, што ў мяне ў руках па пісталетах, і я кладу іх насупраць жаночага пісталета на падлогу. Мае два пісталеты цяпер прама перад пісталетам жанчыны і разам яны ўтвараюць трохкутнік. Мае два пісталеты размешчаны такім чынам, што ствол аднаго накіраваны на ручку другога.
Пасля таго, як мы ўсе разам сталі на калені і падзякавалі Богу за ўсе Яго вучэнні і новае святло, мы зноў устаем. Жанчына кажа сабе, майму сябру і дырэктару, што цяпер мы павінны зрабіць пастаянны запіс таго, што мы перажылі сёння тут, у гэтай кангрэгацыі. Зараз жа трэба пайсці ў кабінет дырэктара і запісаць усё, што тут адбылося, у царкоўны журнал, каб гэта ніколі не згубілася.
Заходзім у кабінэт дырэктара, абабіты цёмным дрэвам. Ён дастае з паліцы на сцяне вялізную царкоўную кнігу і з вялікай цяжкасцю адкрывае яе, бо яна вельмі вялікая і цяжкая. Старонкі здаюцца мне велізарнымі. Затым ён пачынае рабіць свае запісы пяром і чарніламі. Усё вельмі ўрачыста. Праз некаторы час мы ўсе распісваемся — дырэктар, я, мой сябар, жанчына і многія з прысутных. Дырэктар зноў ставіць кнігу на паліцу, і мы шчаслівыя і з ззяючымі тварамі выходзім.
У наступную суботу я стаю перад вялікай белай царквой, дзе я быў у суботу раней. Я ўсё яшчэ ў тым жа перыядзе часу, што і раней. На гэты раз я не ў фае, а па-за велізарнай святыняй кангрэгацыі. Я разумею, што гэта драўляная царква з белай фарбай. Ён не новы, але і не занадта стары; белы не супербелы, але і не занадта брудны.
Са мной там мой сябар, і мы чакаем пачатку службы. Раптам двайныя дзверы галоўнага ўваходу адчыняюцца, і адтуль выбягае жанчына. Яна горка плача і з усхліпамі ўцякае ў бок леску. Мы з сябрам бяжым за ёй, даходзім да лесу, і мой сябар любоўна трымае яе. Павольна і з вялікім цярпеннем я пачынаю з ёй размаўляць. Яна так плача, што я не магу зразумець, што яна хоча сказаць. Я ўжо ведаў, як толькі адчыніліся вялікія падвойныя дзверы касцёла, што здарылася нешта страшнае. Калі жанчына крыху супакоілася, я нарэшце зразумеў, што яна кажа: «Дырэктар! Ён памёр! Калі я прыйшоў сёння раніцай у царкву, каб усё прыбраць і падрыхтаваць да набажэнства, я знайшоў яго мёртвым у сваім кабінеце на падлозе. Не ведаю, ці яго нехта забіў, ці ён памёр ад сардэчнага прыступу. Але ён мёртвы!» Яна зноў рыдае і горка плача. Раптам мне з пякучай сілай прыходзіць у галаву: «ЦАРКОЎНАЯ КНІГА! Божа мой, можа, царкоўную кнігу ўкрасці хацелі!»
Тым часам прыходзяць іншыя браты, і мы бярэм жанчыну пад рукі і вяртаемся ў царкву так хутка, як дазваляе яе плач. Адразу ж з хваляваннем і вялікай трывогай забягаем у кабінет дырэктара. Сапраўды, ён мёртвы ляжыць на падлозе. Але я не бачу крыві. Ён ляжыць тварам уніз. Царкоўная кніга яшчэ ляжыць на паліцах. Мы дастаем цяжкую кнігу ў скураным пераплёце, кладзём яе на стол дырэктара і пачынаем шукаць запіс з шабашу сем дзён таму. Нам трэба шмат часу, каб перагарнуць вялікія, цяжкія старонкі. Кожная старонка напісана ў два слупкі. Нарэшце мы знаходзім пачатак запісу — ён знаходзіцца на правай старонцы ў правым слупку, пачынаючы прыкладна з ніжняй траціны.
На ім вялікімі чорнымі літарамі напісана «Царкоўная канферэнцыя 18XX». (Я не мог убачыць дакладны год, таму што сімвалы былі нейкія размытыя. Я пазначаю, што XX у годзе.)
Пад гэтым загалоўкам — спіс імёнаў прысутных, усе я забыў. За кожным імем стаіць род дзейнасці ўдзельніка. Я зноў здзіўляюся, наколькі састарэлыя назвы пасад. Ёсць і юрыст, і пастар, і цясляр, і хатняя гаспадыня. Я альбо не бачу больш, альбо проста забыўся.
Спіс удзельнікаў заканчваецца ў канцы правай старонкі ў другім слупку, дзе напісана: «У гэты дзень у гэтым доме адбыліся наступныя вельмі важныя падзеі:»
Мы хутка перагортваем старонку. І тады мы разумеем, што вялікі прамавугольны кавалак быў вырваны з наступнай старонкі. Адсутнічае ўся левая калонка, дзе былі запісаны падзеі і новае святло, якое мы ўсе атрымалі. Мы ўсе напалоханыя да смерці. Раптам жанчына кажа: «Божа мой, я бачыла сёння раніцай каля дзвярэй дырэктарскага кабінета паперку такой формы, прыбітую цвіком. Можа, яшчэ ёсць!» Усе мы паварочваемся да дзвярэй і разглядаем абодва бакі. Паперы ўжо няма. Там, дзе быў цвік, відаць толькі невялічкая дзірачка з вонкавага боку дзвярэй у кабінет дырэктара.
Зноў звяртаюся да ўсіх астатніх. Я бачу, што іх твары ўжо не свецяцца. Жанчына зноў горка плача. Я ведаю, што тое, што здарылася сёння, так моцна ўразіла яе, што яна ніколі не забудзе гэта да канца жыцця.
Потым я гляджу ўніз на сябе, і мая вопратка раптам пачынае мяняцца. Я бачу ўсё як бы ў запаволенай здымцы, калі мае трусікі зноў мяняюцца на паўсядзённыя сінія штаны і перастае драпаць шарсцяныя шкарпэткі. Мой абутак зноў стаў маім рабочым абуткам для фермы, і цяпер я апранаю лёгкую летнюю кашулю. Раптам я чую гучны голас зверху і адразу ззаду. Адразу я разумею, што гэта быў той бок, у якім я бачыў гіганцкі драўляны крыж у глядзельнай зале. Голас быў выдатны і гучны, але непрыемны і ўрачыста абвяшчае: «А цяпер твая чарга!»