Tempogardistoj de Dio

In la lasta artikolo, mi montris, kiel la diablo malkaŝis sian planon sidi sur la unuigita tutmonda trono, kiu estis preparita por li, kaj kiel la simboleco de Ketzalkoatlo, la antikva Mezamerika birdo-serpenta diaĵo, malkaŝas kiel li aperos: same kiel li aperis en Edeno—per uzado de mediumo. Ni vidis, ke ĝi montras ĝuste al Papo Francisko kiel la modernan rimedon, kiun Satano uzas por alivesti sin.

Iuj demandis, kial ni studas agroglifoj kaj mitologion. Ĝi ne estas la temo de niaj studoj, kompreneble, nek ni bazas ajnan novan scion sur ĉi tiuj trovoj, sed ni simple uzas ilin kiel aldonan indicon por subteni solidan biblian aserto. Ni devus atendi ĉi tion, vere. Se ni parolas pri la inundo de Noa, ekzemple, ĉu ni krius "Sola Scriptura!" tuj kiam iu komencis kunhavi ideojn el sciencaj fontoj, kiuj subtenas la inundon? Kompreneble ne! Ni rekonas, ke se la aferoj, pri kiuj ni parolas, estas veraj, devus esti pruvoj pri tio el diversaj fontoj, ne nur la kristanaj, kun kiuj ni estas pli komfortaj. Kaj se tiuj sciencaj fontoj poste pruvas esti nevalida subteno, tio ne ŝanĝas niajn kredojn, ĉar ili ne baziĝis sur tiuj eksterbibliaj fontoj. Do en ĉi tiu kazo, nia kompreno baziĝas sur skribaj pruvoj, sed ekster-biblia subtena informo konfirmas ĝin kaj devus esti atendita se nia kompreno de la Skribo estas preciza.

Aŭskultu la biblian rakonton:

Kaj estis milito en la ĉielo: Miĥael kaj liaj anĝeloj batalis kontraŭ la drako; kaj la drako kaj liaj angxeloj batalis, Kaj ne venkis; kaj ilia loko ne trovigxis plu en la cxielo. (Apokalipso 12:7-8)

La temo kuras tra homa historio kaj sperto - nesolvita konflikto inter bono kaj malbono. Romanoj, filmoj kaj realvivaj spertoj sen nombro donis karakteron al la rakonto. Estante denaska en la sperto de homo, ĝia origino datas de antaŭ li, sekvante el anĝela diskutado, en kiu ni implikiĝis. La ribelo jam okazis antaŭ la Kreado, kiel pruvas la unuaj registritaj vortoj de la serpento:

Kaj la serpento estis pli ruza ol cxiuj kampaj bestoj, kiujn kreis Dio la Eternulo. Kaj li diris al la virino: Jes, diris Dio, Ne mangxu el cxiu [iu] arbo de la ĝardeno? Kaj la virino diris al la serpento: Ni povas manĝi el la fruktoj de la arboj de la ĝardeno; sed el la fruktoj de la arbo, kiu estas meze de la ĝardeno, Dio diris: Ne manĝu el ĝi; kaj ne tuŝu ĝin, por ke vi ne mortu. Kaj la serpento diris al la virino: Vi certe ne mortos; Ĉar Dio scias, ke en la tago, kiam vi manĝos ĝin, tiam malfermiĝos viaj okuloj, kaj vi estos kiel dioj; sciante bonon kaj malbonon. (Genezo 3: 1-5)

La serpento jam estis en ribelo kontraŭ Dio de la komenco de la historio de la homaro. Ĉu ni ne atendu multajn ekster-bibliajn rakontojn rilatajn al tiu ribelo? Kaj ĉu ni ne devus povi distingi kaj rilatigi elementojn de vero en tiuj rakontoj sen bazi nian komprenon sur ili? Mi pensas ke jes.

La priskribo de Kecalcoatl kiel plumita serpento kaptas nian atenton pro la mencio de tia estaĵo en la Biblio kaj ĝia proksima rilato kun la arka trompanto, Satano—tiu maljuna serpento kiu estis en Edeno kaj kiu nun estas tre aktiva en mondaj aferoj. Kiam ni rekonis ĝian ligon kun la flugilhava-serpenta rikolto rondo en la lumo de nia nova kompreno de la papo, la pecoj de la enigmo komencis kuniĝi. Ni jam kovris la plej grandan parton de tio en la lasta artikolo, sed esplorante iom pli pri Kecalcoatl, estas kelkaj interesaj paraleloj kun la biblia serpento de Edeno kaj lia intenco trompi la tutan mondon. Sed unue, ni estu klaraj pri kiu estis ĉi tiu parolanta serpento, kiu estis en ribelo kontraŭ Dio. La Biblio donas klaran respondon:

Kaj la granda drako estis elĵetita, tiu maljuna serpento, nomita la Diablo, kaj Satano, kiu trompas la tutan mondon: li estis elĵetita sur la teron, kaj liaj anĝeloj estis elĵetitaj kun li. (Apokalipso 12:9)

La Lupo en Ŝafvestaĵo

Satano serĉas trompi la tutan mondon. Ĉu vi rimarkis, ke al Eva li misprezentis Dion kiel posedanta kio estis en realeco lia propra karaktero (mensogo kaj trompo), dum li asertis esti tiu, kiu havas ilian plej bonan intereson en menso (montrante al ili kiel altigi sin)? Asertante la karakteron de Dio kvazaŭ ĝi estus lia propra kaj ĵetante la malbelajn atributojn de sia propra karaktero sur Dion, li trompis multajn por sekvi lin kaj turni sin kontraŭ Dio kaj Liaj vojoj. Li sekvas ĉi tiun saman principon hodiaŭ. Li sin prezentas en bela, alloga lumo, dum ĵetas ĉiun malluman ombron, kiun li povas, super la verojn, kiuj kondukas al Dio kaj al tiuj, kiuj ilin sekvas. Kaj same kiel li apelaciis al la egoo sugestante, ke Eva altiĝos al pli alta stato de ekzisto, tiel hodiaŭ li apelacias al la egoismaj deziroj kaj egoismaj deziroj de homo. Sed Jesuo, nia Ekzemplo, sekvis humilan vojon de abnegacio kaj ofero.

Satano estas falinta anĝelo, kies nomo signifas "Kontraŭulo" aŭ "Akuzanto", sed kies nomo antaŭ lia ribelo estis Lucifero (signifante la "Matena Stelo" aŭ "Lumoportanto"). La nomo estas referenco al la planedo Venuso, la matena (kaj vespera) stelo, kiu estas la plej hela "stelo" en la nokta ĉielo kiam ĝi estas videbla. Ĝi estas simbola de lia alta pozicio antaŭ lia falo. Quetzalcoatl ankaŭ estas rilata al Venuso.

Lucifero estas priskribita kun majestaj kaj belaj kvalitoj multe superaj ol ajna priskribo de la homaro. La diablo kun kornoj kaj tridento, kiun oni supozas estris la infero, estas fikcia bildo kalkulita por igi nin malasocii lin kun io ajn alloga, bela kaj reala. Sed multe malsama bildo estas donita en la Biblio. Reprezentita de la reĝo de Tiro, la profeto Jeĥezkel priploris sian falon:

Ho filo de homo, ekploru pri la reĝo de Tiro, kaj diru al li: Tiele diras la Sinjoro, la Eternulo; Vi sigelas la sumon, plenan de saĝo, kaj perfektan en beleco. Vi estis en Eden, la gxardeno de Dio; çiu multekosta ÿtono estis via kovro: la sardio, la topazo, kaj la diamanto, la berilo, la onikso, kaj la jaspiro, la safiro, la smeraldo, la karbo, kaj la oro; Vi estas la sanktoleita kerubo, kiu kovras;^[1] kaj Mi starigis vin tiel: vi estis sur la sankta monto de Dio; vi iradis tien kaj malsupren meze de la fajraj ŝtonoj. Vi estis perfekta en Viaj vojoj de la tago, kiam Vi estis kreita, Ĝis troviĝis en vi maljusteco. (Ezekiel 28: 12-15)

Kiel Jesuo notis, nomante Satanon mensoganto kaj patro de mensogoj,^[2] li konsideras ĝin je sia plej bona intereso kovri sian veran karakteron kaj supozi sanktan identecon—kiel tiu de Kristo. Satano, la akuzanto, transformas sin en Luciferon, anĝelon de lumo, kaj gvidas multajn per ĉi tiu alivestiĝo atenti liajn katastrofajn manierojn. La lupo surmetas la veston de ŝafo por ŝajni sendanĝera, kiam interne li estas malica. Li prezentas ideojn en lumo kiu igas ilin ŝajni allogaj, sed finfine, ili kondukas al ruino, same kiel la delogistino de Proverboj 7 kiu, kiel la serpento, estis subtila de koro:

Kun ŝia multe da justa parolado ŝi igis lin cedi, kun la flatado de ŝiaj lipoj ŝi devigis lin. Li tuj iras post ŝi, kiel bovo iras al la buĉo, aŭ kiel malsaĝulo por la korekto de la stokoj; Ĝis sageton trabati lian hepaton; kiel birdo rapidas al kaptilo, kaj ne scias, ke tio estas por lia vivo. (Proverboj 7:21-23)

La Skriboj donas al ni veran bildon de ĉi tiu trompanto, kaj la interna deziro de Satano estas klare deklarita:

Ĉar vi diris en via koro, Mi supreniros en la ĉielon, mi altigos mian tronon super la steloj de Dio; ankaŭ mi sidos sur la monto de kunveno., en la nordaj flankoj: Mi supreniros super la altojn de la nuboj; Mi estos kiel la Plejaltulo. (Jesaja 14: 13-14)

Kompreneble, lia deziro esti kiel la Plejaltulo estas nur supraĵa. Li deziras Sian tronon kaj la adoron kiu apartenas al Li, sed Li ne deziras Sian karakteron, ĉar tio estas kontraŭdira al Liaj egoismaj deziroj al ekzaltiĝo.

Quetzalcoatl, la Diablo

Kiam la serpento sugestis al Eva ke ili atingos pli altan nivelon de ekzisto (iĝi "kiel dioj") kiel rezulto de malobeo al la limigo de Dio, li insinuis ke la leĝo de Dio ne estis en ilia plej bona avantaĝo. Li prezentis ĝin kiel ŝarĝan kaj limigan al ilia potencialo. En la rakonto de Quetzalcoatl, ni vidas la samajn sentojn esprimitajn. Konsideru ĉi tiun konton (mi aldonis terminojn inter krampoj por asocii ĝin kun la biblia rakonto):

Legendo diras ke kiam la kreado de la mondo estis finita, la dioj [anĝeloj] kaj homoj vivis en harmonio, ĉiuj estis feliĉaj, krom la dio Kecalcoatl [Lucifero], kiu observis en kolero kiel homoj estis subigitaj de [postulata esti obeema al] la aliaj dioj [anĝeloj pri la leĝo de Dio]. Do li decidis adopti la homan kondiĉon [karno kaj sango—de la serpento] por dividi la scion [de bono kaj malbono] kaj arton, kiun la diaĵoj posedis.^[3]

La Biblio registras ekzemplojn de anĝeloj kiuj estis videblaj por homoj en tiu tempo,^[4] kiel estis Dio mem,^[5] do ne malkonkordas kun la Skribo sugesti, ke Adamo kaj Eva eble havis komunecon kun la anĝeloj, sed rimarku, ke Lucifero simple "observas". Li estis limigita al la arbo malpermesita al Adamo kaj Eva. De la perspektivo de Lucifero, obeemo (kvankam ĝi estas gaja kaj preta) estis jugo de sklaveco (li daŭre faras la samajn insinuojn hodiaŭ). Li ankaŭ estas priskribita kiel bonvola al la vetkuro en sia oferto kunhavigi sian scion - ekzakte kiel li prezentis la frukton al Eva, "por esti dezirata fari unu saĝulon."^[6]

La raportoj pri Quetzalcoatl ĝenerale prezentas konflikton inter li kaj alia dio, Tezcatlipoca, kiu estas gisita kiel tre malhela kaj malagrabla figuro. Ĉi tio similas al la multaj miskarakterizadoj de Dio kiuj estis promulgitaj tra la historio. Satano iam klopodis demonigi Dion kaj glori sin. La doktrino de eterne brulanta infero, ekzemple, prezentas Dion kiel nesatigebla sadisto, kaj multaj rigardas Lin kiel kolera, venĝema kaj nealproksimebla. Ili timas Lin kaj preĝas al Jesuo, kiun ili sentas "pli agrabla" kaj estas sur ilia flanko. Sed kompreneble, ĉi tiuj vidpunktoj ne estas Skriboj, ĉar Jesuo instruis, ke ni devas preĝi al la Patro en la nomo de Jesuo, kaj ke la Patro mem amas nin.^[7] Eĉ en la Malnova Testamento, Dio estis konata pro Siaj paciencaj kaj teneraj kompatemoj.^[8]

Quetzalcoatl, Anĝelo de Lumo

La priskriboj de Quetzalcoatl ofte rivelas tre homajn trajtojn, kaj tio certe estas delvis ĉar ekzistis viro sub tiu nomo kiu ankaŭ estis influa en la Mezamerika kulturo. La du ne estas klare distingeblaj, kaj multaj rakontoj miksas ilin en unu. Simile, Satano ankaŭ havas duoblan naturon: malhela militisto unuflanke, sed anĝelo de lumo aliflanke. Ĝi estas la jino kaj jango, la miksaĵo de bono kaj malbono, kiujn propagandantoj de la Novepoka ideologio asertas, ke devus esti "en ekvilibro", sed kiun Dio malpermesis, disponigante anstataŭe arbon de vivo sen la "ekvilibro" de morto.

Kecalcoatl laŭdire alportis mesaĝon de amo. Li malpermesis homajn oferojn kaj instruis la homojn pri unu Supera Dio kaj multajn aferojn de la artoj, sciencoj kaj sociaj kutimoj. Aliaj atributoj de Kecalkoatlo, kiuj havas similecon al Jesuo, estas ke Kecalkoatlo estis konsiderita la plej granda Sinjoro de ĉiuj, li estis konsiderita ligo inter ĉielo kaj tero, li estis asociita kun la pano de vivo (maizo por la Mezamerikanoj), li laŭdire estas la kreinto de vivo, lia sango laŭdire estis donita por alporti vivon al la mortintoj, kaj oni diras, ke lia viro estis reveno. portante longajn robojn.

Estas sufiĉe unika kiom similaj la karakterizaĵoj de ĉi tiu profeto [Kecalcoatl] estas rilate al la priskribo, kiun ni havas pri Jesuo.^[9]

Kio mi trovas eĉ pli interesa, tamen, estas tiuj similecoj, kiuj rilatas al la profetita reveno. Estas malkaŝa paralelo, kiu evidentiĝas. Mi volas emfazi ĉi tie, tamen, ke kiaj ajn similecoj povas aperi inter Jesuo Kristo kaj Kecalcoatl (kiu estas la serpento de Edeno, aŭ Satano vestita kiel anĝelo de lumo) estas simple imitaĵoj. La dualismo enkapsuligita en la naturo de Quetzalcoatl parolas al la trompo de lia aspekto kiel Jesuo-simila figuro, kiam en realeco, li havas malhelan naturon kiun la Savanto ne posedis.

Imitante la Revenon

Estas kredite ke Quetzalcoatl establis la toltekan epokon la 16-an de aŭgusto^th, 1168 p.K. Interese, la plej multaj meksikaj jarkontoj komenciĝas per tiu dato. Kaj la toltekoj kaj aztekaj kalendaroj estis bazitaj sur 52 jaroj kaj ilia tempodaŭro rompita en dek tri epokojn.^[10]

Komenciĝante en 1168, la dek tri 52-jaraj toltekaj epokoj atingas ĝis 1844. Ĉu ĉi tiu jaro memorigas ion? Ĝi devus, ĉar ĉi tiu estis la jaro, kiam milionoj da kristanoj atendis la revenon de Jesuo, laŭ la templinio prezentita en Daniel 8:13-14. Samtempe, ke homoj antaŭvidis la revenon de Jesuo, la reveno de Quetzalcoatl estis atendita ankaŭ! Ĉu povus esti nura koincido, ke la profetaĵo pri la reveno de Quetzalcoatl montris al la sama jaro, al kiu montris la biblia profetaĵo? Rimarku ankaŭ, la faktorojn en la tolteka kalendaro. Estis 13 epokoj kaj ĉiu epoko estis 52 jaroj (52 = 4 x 13). La simbolaj nombroj kiuj aperas en bibliaj profetaĵoj rilataj al Jesuo, aliflanke, estas kutime multobloj de 7 aŭ 12. La apero de la numero 13 (reprezentanta la diablon kaj lian ribelon) en la profetaĵo de Quetzalcoatl estas indika ke tio montras al falsa "Kristo" figuro.

Sed kompreneble Jesuo ne venis en tiu tempo — nek Kecalcoatl. Eĉ en ĉi tiu malsukceso veni, la diablo imitis Jesuon. Ekde la Granda Seniluziiĝo, kiel ĝi fariĝis konata en la kristana mondo, estis kelkaj kiuj prenis sur sin fari pliajn antaŭdirojn pri la reveno de Jesuo. Sed ĝis nun ĉi tiuj malsukcesis, ĉar Dio ne malkaŝis la tempon kaj tial ĝi ne povis esti konata.

Ĝuste antaŭ ol Jesuo estis prenita supren al la ĉielo, liaj disĉiploj demandis Lin:

...Sinjoro, ĉu Vi en ĉi tiu tempo redonos la regnon al Izrael? Kaj li diris al ili: Ne estas al vi scii la tempojn aŭ la sezonojn, kiun la Patro metis en sian propran potencon. (Aktoj 1: 6-7)

Tamen, Liaj plej sekvaj vortoj estas sufiĉe rakontaj:

Sed vi ricevos potencon, post tio la Sankta Spirito venis sur vin: kaj vi estos al Mi atestantoj kaj en Jerusalem kaj en la tuta Judujo kaj en Samario kaj gxis la limo de la tero. (Agoj 1:8)

Kvankam ne estis por ili scii tion, kion Dio metis en Sian propran "povon" (signifante privilegion aŭ aŭtoritaton), Li tamen donus al ili "povon" (signifante forton aŭ kapablon). Sed al kia kapablo Li aludis? Li ne precizigis, sed konscie lasis ĝin ambigua! Tiu ĉi ambigueco permesas duoblan plenumon de la profetaĵo, ĉar ne nur la Sankta Spirito estis elverŝita sur la disĉiplojn, sed la finfina plenumo devis esti en la lastaj tagoj:

Kaj tio okazos en la lastaj tagoj, diras Dio, Mi elversxos Mian Spiriton sur cxiun karnon:... La suno transformiĝos en mallumon, kaj la luno en sangon, antaŭe venos tiu granda kaj rimarkinda tago de la Eternulo; (Agoj 2: 17,20)

Kvankam ĝi estis aplikita al la tempo de la disĉiploj, ĝi klare montras antaŭen al la lastaj tagoj, ĝuste antaŭ ol venos la granda tago de la Sinjoro. Do, se ni komprenas la vortojn de Jesuo rilati al la fintempa elverŝo de Lia Spirito (ankaŭ konata kiel la lasta pluvo), ĝi kondukas al malsama signifo. Post kiam ni ricevas la lastan pluvon, ni ricevus la kapablon scii la tempon! La Patro malkaŝus Sian sekreton.

Efektive, kun la Orion-mesaĝo, la Sankta Spirito komencis esti elverŝita, kaj post tio, alia studo malkaŝi la tagon mem de la reveno de Jesuo estis donita kun la aŭtoritato de la Patro. Multaj malakceptas la lastan mesaĝon de kompatema averto al la mondo ĉar ili ne kredas, ke Dio iam malkaŝos Liajn sekretojn. Malgraŭ la promeso de Jesuo, ili ne kredas, ke Dio iam donos al ili la kapablon kompreni kaj dividi tion, kion Li konservis en Sia propra aŭtoritato. Ĉi tio estas traktita pli detale en La Potenco de la Patro. Prefere ol bonvenigi la lumon de tia revelacio, ili elektas la mallumon, kontraŭ kiu Paŭlo parolis, kaj preferus ke Jesuo venu kiel ŝtelisto.

Por vi mem scias perfekte tion la tago de la Eternulo tiel venas kiel ŝtelisto en la nokto.... Sed vi, fratoj, ne estas en mallumo, por ke tiu tago vin kaptu kiel sxtelisto. Vi ĉiuj estas filoj de lumo kaj filoj de tago; ni ne estas el la nokto, nek el mallumo. Tial ni ne dormu, kiel la aliaj; sed ni rigardu kaj estu sobra. (1 Tesalonikanoj 5:2, 4)

Memoru do, kiel vi ricevis kaj auxdis [la aferoj, kiuj ankoraŭ ne mortis], kaj tenu firme, kaj pentu. Se do vi ne rigardosmi [Jesuo] venos sur vin kiel ŝtelisto, kaj vi venos ne scias je kioma horo mi venos sur vin. (Revelacio 3: 3)

La Sinjoro, la Eternulo, faros nenion krom Li malkaŝas sian sekreton al Siaj servantoj la profetoj. (Amos 3:7)

La studo rivelanta la tempon de la reveno de Jesuo estis nur ebligita per revizio de la historio de la Sepa Taga Adventista Eklezio (kiu havis siajn radikojn en la Granda Seniluziiĝo de 1844), do ĝi ne povus esti rivelita antaŭ ol tiu historio ŝvitis. Nur Dio sciis la horon de la reveno de Jesuo antaŭ ol Li malkaŝis ĝin al la homo per tiu studo, kiu estis malkovrita en septembro 2010 kaj publikigita en la Ombra Serio. Bedaŭrinde, malmultaj el Liaj elektitoj aŭdis Lian voĉon en ĝi, sed la diablo kredis kaj tuj komencis prepari por la fina kulmino de la milito. Post ricevi tiun scion, li evoluigis ruzan imitaĵon.

En nia lasta artikolo, La Reveno de Quetzalcoatl, ni rigardis rikolton, kiu indikis la ĝustan tagon, kiam Ketzalkoatlo alprenus la tronon, kaj ni identigis lin kiel Papo Francisko. Tamen, la tuta rikolta rondo estas imitaĵo de la templinio, kiun Dio uzis por malkaŝi la tempon de la alveno de Jesuo! Efektive, la agroglinda imitaĵo estis "eldonita" la 29-an de julio 2011, malpli ol jaron post kiam la originalo estis malkaŝita al ni la antaŭan septembron, per kiu la diablo ricevis la ŝancon koni la veran tagon de la reveno de Kristo. Pensu pri tio, kion tio signifas—ĉu Satano imitus kaj bazus siajn proprajn planojn sur erara studo? Ni esploros kelkajn el liaj imitaĵoj en iom da tempo. Sed antaŭ ol fari tion, ni devas kompreni iom pli pri...

Tempogardistoj de Dio

La festoj de la judoj estis donitaj al ili kiel "ombro" aŭ profetaĵo de estontaj aferoj:

Neniu do juĝu vin pri manĝo, aŭ pri trinkaĵo, aŭ pri festotago, aŭ pri novluno, aŭ pri sabato; kiuj estas ombro de estontaj aferoj; sed la korpo estas de Kristo. (Kolosanoj 2:16-17)

Paŭlo diris tion post kiam Kristo jam plenumis la leĝon ĉe la kruco. Tamen li parolas pri estontaj aferoj, kiuj estis profetitaj en la aferoj rilate al la festoj: manĝaĵoj kaj trinkaĵoj, sanktaj kunvenoj, novlunoj kaj specialaj festoj sabatoj. La esenco de ĉi tiuj ritoj estis plenumita en Kristo, kaj Lia ofero forigis la bezonon daŭrigi ilian observon, sed restas en ili profetaĵo, kiu instruas nin pri estontaj aferoj. La studo de ĉi tiuj festenoj kaj ilia perteneco al nia tago estis publikigita en la Ombra Serio en nia retejo, kio kondukis al tio, kion ni nomas La Ŝipo de Tempo aŭ la Alta Sabata Listo. Jen la kompreno, kiun Ellen G. White diris, ke estis nia privilegio havi:

La signifo de la juda ekonomio ankoraŭ ne estas plene komprenita. Veroj vastaj kaj profundaj estas ombritaj en ĝiaj ritoj kaj simboloj. La evangelio estas la ŝlosilo, kiu malŝlosas ĝiajn misterojn. Per scio pri la plano de elaĉeto, ĝiaj veroj estas malfermitaj al la kompreno. Multe pli ol ni, estas nia privilegio kompreni ĉi tiujn mirindajn temojn. Ni devas kompreni la profundajn aferojn de Dio. Anĝeloj deziras rigardi en la verojn, kiuj estas malkaŝitaj al la homoj, kiuj kun konflikta koroj serĉas la vorton de Dio, kaj preĝas por pli grandaj longoj kaj larĝoj kaj profundoj kaj altoj de la scio, kiun Li sola povas doni. {COL 133.1}

Dio konas la finon de la komenco. Li estas la Mastro de la tempo, kaj Li uzis la kronometristojn de la suno kaj luno, kune kun la festaj servoj, kiujn Li starigis antaŭ miloj da jaroj por signali ŝlosilajn eventojn en la historio de Lia resta preĝejo, longe antaŭ ol ĝi iam ekestis. Kaj la tempokonservaj ĉielaj korpoj kaj la festenoj en siaj sezonoj estis dezajnitaj kaj iniciatitaj de Dio, kaj ilia profeta mesaĝo devas do porti la aŭtoritaton de sia Kreinto.

Kaj Dio diris: Estu lumoj en la cxiela firmajxo, por apartigi la tagon de la nokto; kaj ili estu por signoj, kaj por sezonoj, kaj por tagoj, kaj jaroj: (Genezo 1: 14)

Nur ne konfuzu diajn signojn kun la astrologia nocio, ke la ĉielaj korpoj havas spiritan influon super homoj kaj la eventoj sur la tero. Tiaj kredoj malfermas la pordon por demonaj fortoj por kaŭzi tiujn postulitajn influojn. Ili estas la spiritoj kaj dioj de mitoj, popolscio kaj idolaraj religioj. Eĉ ene de kristanismo, multaj ne rekonas kiel ili malfermas la pordojn al demona influo. Multaj kristanaj Facebook-grupo estas sternitaj de afiŝoj, kiuj invitas uzantojn komenti "Amen" por ricevi specialan benon. Ekvivalentas al astrologio kredi, ke komenti afiŝon povas kaŭzi la influon en viaj vivoj pri kiu estas parolata, tamen centoj da homoj rutine afiŝas siajn "Amen" abonojn al ĉi tiuj "kristanaj horoskopoj", esperante, ke nur eble ĝi helpos ilin!

La diablo ne havas scion pri la fino de la komenco. Li estas tre inteligenta kaj havas grandan profundon de kompreno, sed li estas limigita per sia manko de scio pri la estonteco. Tial, li serĉas kompensi por tio farante siajn proprajn antaŭdirojn kaj alportante ilin pasi tra siaj pretaj servistoj, trompante ilin en la procezo. Sed signoj, kiujn Dio desegnis en la sunon kaj la lunon ĉe ilia kreado, kuris, kaj Li decidis malkaŝi ilian mesaĝon en ĉi tiuj lastaj tagoj.

La Kruco Enkorpigita en Tempo

Superkovrita sur la ĉiela tempoŝtofo de monatoj kaj jaroj estas speciala kronometristo, kiu ekestiĝas de la kombinaĵo de la ĉielaj tempogardistoj kun la surteraj sezonoj kaj la festenoj, kiujn Dio starigis laŭ la tempo de rikolto. Kio faras ĉi tiun kronometriston speciala estas ke ĝi enkapsuligas la karakteron de Kristo kaj Lian planon por savi la mondon de peko.

Sidante kiel Reĝo de la Universo, la humileco de nia Dio ne povus esti plene aprezita. Sed kiam Li, nome de la peka homaro, fariĝis la Filo de Homo por alporti la dian naturon al la atingo de la homo, la anĝeloj kaj nefalintaj mondoj komencis vidi kiom malegoisma Li estis. Lia perfekta leĝo, sankta kaj justa kaj bona,^[11] kiu estis rompita de homo, Li plenumis perfekte, kaj la vivo, kiu estis postulata de la leĝrompintoj, estis volonte ofertita de nia Savanto, kiu estis la fonto de vivo.

La humileco de Ĉiopova Dio vidiĝas en Lia volo submeti sin, ne nur al la homaro en la forto kaj nobleco de Adamo, sed al 4000 jaroj da degradado; ne nur al torturo kaj morto, sed al eterna perdo! Ĉe la kruco, Jesuo konfirmis Sian engaĝiĝon reteni Sian homaron por ĉiam! Estis neimagebla ofero por Li, kiu estis unu kun la Ĉiopova, ke Lia homaro fariĝis permanenta kun Lia homa vivo kaj morto. Li faris ĉion ĉi dum ni estis mergitaj en pekon, por ke ni havu la ŝancon ricevi Lian perfektan vivon. Ĝi estas la evangelia rakonto de dia amo, kiu transformis sennombrajn vivojn.

Tiu, kiu estis unu kun Dio, ligis Sin kun la homidoj per ligoj neniam rompeblaj. Jesuo "ne hontas nomi ilin fratoj" (Hebreoj 2:11); Li estas nia Ofero, nia Advokato, nia Frato, portante nian homan formon antaŭ la trono de la Patro, kaj tra eternaj epokoj unu kun la raso, kiun Li elaĉetis, la Filon de homo. Kaj ĉio ĉi por ke la homo estu levita el la ruiniĝo kaj degradado de peko, por ke li reflektu la amon de Dio kaj kundividu la ĝojon de sankteco. {SC 14.3}

Kia amo estas ĉi tie pruvita, ke dum ni ankoraŭ estis malpiaj kaj sendankaj pekuloj, Li volis fari tian sindoneman oferon por ni! Ĉi tiu evangelio estis pruvita en la vivo, morto kaj resurekto de Jesuo. Lia morto plu Sankta vendredo sigelis Lian engaĝiĝon al la homaro, kaj Lia leviĝo plu Dimanĉo de Reviviĝo ebligis doni elacxeton al falinta homo per Lia Spirito. Tamen ni ĝenerale transsaltas tiun specialan tagon intere: La Alta Ŝabato de Lia ripozo.^[12] Kiam juda ceremonia sabato (kiu povus esti en iu ajn tago de la semajno) alteriĝis en semajna sabato, ĝi estis nomita Alta Sabato, kaj estis ĝuste tia Alta Sabato kiam Jesuo ripozis en la tombo.

Jesuo donis Sian vivon ĉar ĝi estis necesa por kontentigi la rompitajn postulojn de la leĝo. Se la leĝo estus ŝanĝebla, tia ofero ne estus necesa, ĉar Li simple ŝanĝus la leĝon, agnoskante, ke ĝi estas neperfekta kiel ĝi estis skribita kaj ke ĝi ne taŭgas aŭ ne povus esti konservita per Lia kreaĵo. Sed pri Si mem, Dio diris: Mi estas la Eternulo, Mi ne ŝanĝas; tial vi, filoj de Jakob, ne estas ekstermitaj.^[13] Lia leĝo estas reflekto de Lia karaktero, kiu estas kompatema kaj pacienca, tamen ne malstreĉa al kulpo.^[14]

La korpo de Jesuo kuŝis en la tombo kiel atesto pri Lia senŝanĝa karaktero, kiu igis Lin cedi eĉ Lian eternan vivon prefere ol malstreĉigi la postulon de la leĝo—kaj ĉi tiu atesto estas enkapsuligita en la Alta Sabata ripozo. Same kiel la signifo de la semajna Ŝabato estis enstiligita de la ekzemplo de Dio ĉe la Kreo, kiam Li ripozis kaj refreŝiĝis, tiel la signifo de la Alta Ŝabato estis enŝovita de la ekzemplo de Kristo ĉe la kruco, kiam la Kreinto de vivo libere donis Sian vivon. Ĝi reprezentas la kialojn por kiuj Li donis Sian vivon—la senŝanĝa naturo de la leĝo, kaj Lian sindoneman amon, kiu kondukis Lin meti la interesojn de aliaj eĉ super Sian propran eternan vivon!

La Revelacio de Jesuo Kristo

Estas la celo de Dio, ke ricevante Kriston, Liaj homoj reflektas Lian karakteron. Kaj la Malnova kaj la Nova Testamentoj klare deklaras tion:

Sed jen la interligo, kiun Mi faros kun la domo de Izrael; Post tiuj tagoj, diras la Eternulo, Mi metos Mian instruon en ilian internon kaj skribos gxin en ilian koron; kaj estos ilia Dio, kaj ili estos Mia popolo. (Jeremia 31:33)

Kaj li donis kelkajn, apostolojn; kaj iuj, profetoj; kaj iuj, evangeliistoj; kaj iuj, pastroj kaj instruistoj; Por la perfektigo de la sanktuloj, por la laboro de la servado, por la edifo de la korpo de Kristo; Ĝis ni ĉiuj venos en la unueco de la fido kaj de la scio de la Filo de Dio, al perfekta homo, gxis la mezuro de la staturo de la pleneco de Kristo: (Efesanoj 4: 11-13)

La saman sindoneman amon de Jesuo, kiu devigis Lin demeti Sian vivon, Li ordonas al ni pruvi ankaŭ:

Jen mia ordono, ke vi amu unu la alian, kiel mi vin amis. Neniu havas pli grandan amon ol ĉi tiu, ke viro demetas sian vivon por siaj amikoj. Vi estas miaj amikoj, se vi faras tion, kion mi ordonas al vi. (Johano 15:12-14)

La amo de Dio en ni—la volemo cedi nian propran eterna vivoj por niaj amikoj—en kombinaĵo kun Lia senŝanĝa leĝo skribita en niaj koroj, estas tio, kio estas reprezentita de la Alta Sabato, kaj estas kio igas nin "Altaj Sabataj Adventistoj". Kaj jen kion Dio deziras de Sia popolo en ĉi tiu lasta generacio. Se ni havas la fidon kredi Liajn altvalorajn promesojn, ĉi tio ne estas tro demandi.

Per kio estas donitaj al ni tre grandaj kaj altvaloraj promesoj: por ke per ĉi tiuj vi estu partoprenantoj de la dia naturo, eskapinte de la putreco, kiu estas en la mondo, pro volupto. (2 Peter 1: 4)

Sekvas, do, ke se ni studas la Altajn Sabatojn rilate al homoj de la Juĝo-Horo de Dio, ni devus lerni ion pri kiel Dio evoluigus tiun karakteron en ili. Ĉi tiu popolo estas tiuj, kiuj perceptis la komencon de la Juĝa Horo en la Granda Seniluziiĝo de 1844; kiu poste organizis en la Seventh-day Adventist Church. Nur kun bona kompreno de la kalendaro de Dio tio estus ebla. Feliĉe, Li havis jam malkaŝis ĉi tion, do eblis krei liston de Altaj Sabatoj por ĉiuj jaroj de la historio de la Adventisma Eklezio.^[15]

La rezultoj estis mirigaj, kiam interpretitaj en la lumo de la observado de Ellen G. White, ke ni povus estinti en la ĉielo antaŭ 1890, havis la 4^th La Mesaĝo de Anĝelo estis ricevita en 1888. Prenante la ŝablonon de Altaj Sabatoj de tiuj tri jaroj (1888 – 1890) por reprezenti la revenon de Kristo (kiam ni estos prenitaj al la ĉielo), la nura fojo, kiam tiu sama ŝablono denove aperis, estis en 2013 – 2015, en perfekta harmonio kun la Orion-studo, kiu indikas la lasta jaro de la karaktero de evoluo.^[16]

Por Ĉiu Vero Estas Falsaĵo

La Vera Geno de Vivo: La High Sabbath List (HSL) prezentita kiel DNA-sekvenco

vs.

La Falsaĵo: La Quetzalcoatl agroglindo

Estas multaj karakterizaj detaloj de la Alta Sabata Listo, kiuj estas imititaj en la agrocirkloserpento. Permesu al mi prezenti kelkajn el ĉi tiuj en tabelformo:

La Alta Sabata Listo...	La Quetzalcoatl Agro-Rondo...
Komenciĝis kun la 1841-1843 triopo, en kiu estis eta seniluziiĝo kiu reprezentis la Grandan Seniluziiĝon venontan jaron.	Komenciĝis en datrevena dato (la 21-an de decembro 2010) reprezentante la "seniluziiĝon" de la 21-an de decembro 2012 kiu devis sekvi.
Estas "duobla senhelpa" pro la Printempaj kaj Aŭtunaj festenoj sur kiuj ĝi baziĝas. La Printempaj festenoj komenciĝis per la plenluno festo de Pasko, dum la Aŭtunaj festoj komenciĝis per la nova luno Festo de Trumpetoj.	Estas "duobla senhelpa" kun novlunoj formanta unu fadenon kaj plenlunoj formanta la alian.
Baziĝas sur agrikulture rilataj festenoj.	Estas laŭvorte formita de agrikultura kultivaĵo.
Havas ok triopeojn de jaroj (8 x 3 = 24) post la komenca triopo ĝis la fino.	Havas 24 parojn da lunoj (monatoj) montritaj post la komenco (kie la lunoj estas nevideblaj) ĝis la fino.
Havas unu plian jaron (la jaro de plagoj) kiu restas ekster la karakter-evolua periodo antaŭ ol Kristo revenas en sia potenco.	Havas unu plian paron de lunoj kiu estas ekster la periodo kondukanta al la ĉieliro al la trono, kaj montras al la alveno de la tridentpotenco.
Reprezentas la kulminon de la Granda Adventa Vekiĝo.	Reprezentas la supozeblan evoluan spiritan vekiĝon al Nova Epoko de klerismo.
Havas kodigitajn trinasktiojn, kiuj rememorigas la DNA-kodonojn, kiuj ĉifras por la konstrubriketoj uzataj de ĉeloj por sintezi proteinojn.	Reprezentas venontan aĝon de triobla helico "DNA-aktivigo" (por Novepokoj, almenaŭ).
Reprezentas la karakterevoluon necesan por la popolo de Dio.	Reprezentas la leviĝon de la kundalini volvita serpento al la klerismo de la menso (kiu estas la sidloko de la karaktero).
Rivelas kaj bonajn elektojn kaj malbonajn elektojn faritajn de la eklezio.	Rivelas la kunekziston de bono kaj malbono per jin-janga simbolo.
Finiĝas kun la reveno de Kristo.	Finiĝas kun la reveno de Quetzalcoatl.

La Fina Manifestacio

Kun ĉi tiuj evidentecoj, mi esperas, ke estas klare, ke la reveno de Quetzalcoatl estas nenio alia ol la diablo asertante sian regadon super la tuta tero. En la agroglindo, la tero ĉiam estas prezentita ene de la limo de la serpento, reprezentante tiun aserton. En Edeno, la diablo venis kiel flugilhava serpento kaj sukcese uzurpis la regadon de Adamo kaj akiris aŭtoritaton super la du loĝantoj de la tero. Ĉe la kruco, Jesuo akiris la venkon super la diablo, kaj reakiris la regadon, kiun Adam perdis. Nun, denove, la sama diablo venis kiel Papo Francisko por uzurpi la regadon de Kristo super la tero.

La samaj principoj, kiuj estis pruvitaj ĉe la kruco de Kalvario, estas ripetitaj nun en ĉi tiuj lastaj momentoj de la tera historio. La konflikto inter bono kaj malbono venas al konkludo. Ĉi-foje, tamen, ĝi okazas ene de la videbla regno—en la karno de homo. Ĉe la kruco, Satano ankoraŭ estis kovrita de la vido de homo, do ni ne povis distingi lian parton en la dramo kontraŭ Kristo. Sed ĉi tio ne estas la kazo hodiaŭ! Satano prenis korpon, por ke ni povu vidi lin. Kaj la Sankta Spirito—la reprezentanto de Kristo sur la tero—ankaŭ estas elverŝita en la korpon de Lia popolo—ĉiuj, kiuj pretigis siajn korojn por akcepti Lin.

La malkaŝado de Satano kaj liaj artaj trompoj estas progresema; ĉe la kruco, kiam Jesuo gajnis la venkon, Satano estis ĵetita el la ĉielo sur la teron. Ĝuste tiam la loĝantoj de la ĉielo vidis lin klare por kiu li estas, kaj ne plu troviĝis loko por li aŭ liaj anĝeloj en siaj simpatioj.^[17] La sekva fazo de la revelacia procezo okazas nun, ĝuste antaŭ la reveno de Kristo. Nun estas la tempo, kiam ni havas ŝancon klare distingi lian karakteron kaj turnu vin al Kristo, nia Savanto, kun pento. Ĉi tiuj paŝoj de la procezo estas identigitaj de Ezekiel:

Via koro altiĝis pro via beleco, pro via brilo vi malbonigis vian saĝon; Mi ĵetos vin sur la teron [ĉe la kruco], Mi metos vin antaŭ reĝoj, por ke ili vidu vin [nun]. (Ezekiel 28: 17)

Dio deklaris, ke ĉi tiu ribelema anĝelo estos metita antaŭ reĝoj, kiuj rigardos lin, aŭ distingi lian karakteron. La reĝoj ĉi tie referitaj, estas tiu elektita generacio, kiel mi priskribis en Signoj de la Fino, kiu funkcius kiel ĵurio por juĝi inter la du partioj kaj doni sian verdikton. Ni donas al Dio favoran verdikton irante laŭ Lia mirinda lumo, montrante, ke ni deziras lumon prefere ol mallumon, tiel montrante la laŭdojn de la Sinjoro en niaj vivoj.

sed ye estas elektita generacio, reĝa pastraro, sankta nacio, propra popolo; por ke vi montru la laŭdojn de Tiu, kiu vin vokis el mallumo en Sian mirindan lumon: (1 Petro 2:9)

Vi estas vokita esti inter tiu elektita generacio. Ĉu vi kapablas distingi la karakteron de ribelo, eĉ kiam ĝi estas kovrita de pieco kaj humileco? La kazo ankoraŭ ne estis decidita, sed nuntempe ĝi ŝajnas tre malgaja. Satano regas super la tero jam de du jaroj, kaj la plimulto el ni estas trompitaj, kaj estas sensciaj partneroj en la ribelo! Jam estas tempo, ke ni atentu la vorton de Dio veni el Babilono! Ĉi tio inkluzivas ĉiun organizon, kiu estas submetita al la diablo en la formo de Papo Francisko, aŭ malkaŝe aŭ malantaŭ la kulisoj kiel gasto (observanto)^[18] de lia terura moŝto. Por plenumi nian funkcion kiel ĵurianoj, necesas ĝisfunde kompreni la kazon kaj taksi la pruvojn. Niaj vivoj estas la esprimo de ĉu ni preferas la registaron de Dio aŭ tiun de Satano, kaj ĉi tio konsistigas nian voĉdonon.

Kaj ili kantis kvazaŭ novan kanton antaŭ la trono, kaj antaŭ la kvar bestoj, kaj la pliaĝuloj: kaj neniu povis lerni tiun kanton krom la cent kvardek kvar mil, kiuj estis elaĉetitaj de la tero... Ĉi tiuj estis elaĉetitaj el inter homoj, estante la unuaaĵoj al Dio kaj al la Ŝafido. Kaj en ilia buŝo oni ne trovis ruzon; ĉar ili estas senkulpaj antaŭ la trono de Dio. (Revelacio 14: 3-5)

Kantu al la Eternulo novan kanton: Kantu al la Eternulo, la tuta tero. Kantu al la Eternulo, benu Lian nomon; elmontru lian savon de tago al tago. Rakontu Lian gloron inter la nacioj, Liajn miraklojn inter ĉiuj popoloj. (Psalmoj 96:1-3)

La voko eliras al la tuta tero: "Kantu al la Eternulo novan kanton!" La muziko al la oreloj de Dio estas la montrado de Lia savo de peko ĉiutage. Stari antaŭ la trono de Dio senkulpe, estante elaĉetita kiel unuaaĵo el la tero, estas mirindaĵo de Dio kaj Lia gloro kaj estas deklarita inter ĉiuj homoj!

nun al li tio kapablas malhelpi vin fali, kaj prezenti vin senriproĉa antaŭ la ĉeesto de lia gloro kun treege ĝojo, Al la sola saĝa Dio, nia Savanto, estu gloro kaj majesto, regado kaj potenco, nun kaj eterne. Amen. (Judo 24-25)

Donu al la Eternulo, ho gentoj de la popoloj, donu al la Eternulo gloron kaj forto. Donu al la Eternulo la gloron de Lia nomo; Alportu oferon kaj venu en Liajn kortojn. adorkliniĝu al la Eternulo en la beleco de sankteco: timu antaux Li la tuta tero. (Psalmoj 96:7-9)

Multaj ne vidas, ke Dio estas en malfortigita, vundebla kondiĉo pro peko. Se ni rifuzas adori Lin en la beleco de sankteco; elekti per fido "marŝi ne laŭ la karno, sed laŭ la Spirito",^[19] tiam Lia gloro ne povas esti proklamita sur la tuta tero! La proklamo dependas de havi homoj pretaj doni ĝin! Ĉu vi komprenas, kiel ni povas proklami "savon al nia Dio"?^[20] Ĉu vi komprenas, kiaj estis la "pli grandaj faroj", pri kiuj Jesuo parolis?

Vere, vere, mi diras al vi: Kiu kredas al mi, la farojn, kiujn mi faras, li ankaux faros; kaj pli grandaj verkoj ol ĉi tiujn li faru; ĉar mi iras al mia Patro. (Johano 14:12)

Se Jesuo estus fininta la tutan farontan laboron, Li nek dirus tion, nek estus necese, ke Li atendu 2000 jarojn. Sed Li konigis Sian bezonon demandante, ĉu Li trovos fidon:

Kaj ĉu Dio ne venĝos al Siaj elektitoj, kiuj tage kaj nokte krias al Li, kvankam Li toleros ilin? Mi diras al vi, ke li rapide venĝos ilin. Tamen kiam venos la Filo de homo, ĉu li trovos fidon sur la tero? (Luko 18: 7-8)

Dio estas pli ol preta agi por ni, sed same kiel Jesuo ne povis fari miraklojn por tiuj, kiuj ne havis fidon por kredi, Li estos same nekapabla venĝi Siajn elektitojn hodiaŭ, se Li ne trovos fidon al ili. Sed la milito inter la diablo kaj Dio povas esti decidita nur en la favoro de Dio se Lia popolo pruvas tiun kredon!

Do vere, Dio estas en vundebla pozicio, dependanta de Sia popolo havanta fidon al Li por doni al Li la gloron ŝuldatan al Lia nomo. Dume, Satano serĉas subfosi ilian kredon kaj trompi la tutan mondon por sekvi lin. Dio starigis Siajn tempogardistojn en la ĉielo, kaj ili ĉiuj montras al ĉi tiu sama tempo en la historio! Ĉu vi konservos tempon kun ili kaj donu al Li forton kaj gloron proponante vin "vivan oferon, sanktan, akcepteblan de Dio"? Kaj ĉu vi faros ĝin antaŭ la horloĝo montras al la difinita tempo, kiam estos tro malfrue por pruvi fidon? "Nun fido estas... la evidenteco de aferoj ne vidita."^[21] Se vi prenas la sintenon de atendante por kredi ĝis ĉiu dubo estas forpelita; ĝis vidos ĉiu plenumo—vi neos Jesuon pri via utileco al Li, ĉar tio ne estas la sinteno de fido. Jesuo ne petas blindan kredon—Li donas ampleksan pruvon—sed Li ja petas fidon! Konsideru la pruvojn, kaj elektu nun esti inter tiuj, pri kiuj estas dirite:

Jen la pacienco de la sanktuloj: jen tiuj, kiuj observas la ordonojn de Dio kaj la fidon de Jesuo. (Revelacio 14: 12)

Venas en la sekva artikolo...

Ĉu estas iu ununura homo sur ĉi tiu planedo pli potenca ol Papo Francisko? Eksciu kiel la papo gajnis la admiron de la mondo personigante Jesuon Kriston, kaj imitante Lian gloran revenon! (Jes, vi legis tion ĝuste!) Vi ankaŭ ekscios la reston de la rakonto pri kiel lia vivanta antaŭulo preparis la vojon por li, dum ni ree analizas la blazonojn de ambaŭ vivantaj papoj. Okupi la seĝon de Sankta Petro estis nur la unua paŝo en la klopodoj de Satano por uzurpi eĉ la trono mem de Dio Ĉiopova!