Iloj de Alirebleco
Rekte al enhavo
La Lasta Retronombrado

Origine eldonita dimanĉe, la 7-an de marto 2010, 8:56 en la germana ĉe www.letztercountdown.org

La unua vizio kaj unu posta vizio de Ellen G. White, en kiu ŝi vidis la proklamon de la "tago kaj la horo de la alveno de Jesuo," estas la ŝlosilo por kompreni kial la mesaĝo de la Horloĝo de Dio en Oriono estas la nura escepto al ĉiuj avertoj de la Spirito de Profetaĵo kontraŭ tempo preterpasanta 1844. Ŝi mem deklaras en sia unua vizio, ke tiu ĉi vizio okazos aŭ ne estis preskaŭ la escepto. fino de la enketa juĝo kun la elverŝo de la Sankta Spirito, aŭ la malfrua pluvo. Sed estas posta vizio de 1847 kiu evidente parolas pri la proklamo de la tago kaj la horo ĉe la fino de la plagoj.

Anstataŭ studi profunde la du viziojn, adventistoj longe supozis, ke la tempo de la anonco en la unua vizio estas la sama momento kiel en la dua vizio, kaj tial ili metas la anoncon de la tago kaj la horo de la alveno de Jesuo ĉe la fino de la plagoj. Tamen tio ne povas esti ĝusta ĉar ĝi rezultigas gravajn kontraŭdirojn en la sinsekvo de la finaj okazaĵoj en la unua vizio. La problemo povas esti solvita nur per profunda studo de ambaŭ vizioj.

Efektive, ĉiu el la vizioj aldonas malsamajn detalojn ĉe malsamaj punktoj en la fluo de fintempaj okazaĵoj, kaj tiuj devas esti komparitaj en la preciza ordo kiam ili aperas en ambaŭ vizioj por akiri la tutan bildon kaj por ke ambaŭ vizioj harmoniu harmonie.

Por pliklarigi la punkton, kaj montri kie la "tago kaj horo" diferencoj en la unua kaj dua vizioj, mi aranĝis ilin en tabelo por komparo. Ĉiuj frazoj de la vizioj estas konservitaj en sia origina ordo, kaj nenio estas preterlasita. Per ĉi tiu tabelo vi povas studi mem kiam kaj kial la 144,000 ricevas la mesaĝon de la "tago kaj la horo" de la dua veno de Jesuo kun la elverŝo de la lasta pluvo.

Unua Vizio iam, decembro 1844 (kun "tago kaj horo")Dua Vizio kun "tago kaj horo" 1847Komentoj
Dum mi preĝis ĉe la familia altaro, la Sankta Spirito falis sur min, kaj mi ŝajnis esti pli kaj pli alte, multe super la malluma mondo. La Sinjoro donis al mi la sekvan vidon en 1847, dum la fratoj estis kunvenitaj en la sabato, ĉe Topsham, Majno. {EW 32.1}
Ni sentis nekutiman spiriton de preĝo. Kaj dum ni preĝis, la Sankta Spirito falis sur nin. Ni estis tre feliĉaj. Baldaŭ mi estis perdita al teraj aferoj kaj estis envolvita en vizio de la gloro de Dio.
Ĉi tiuj du vizioj estas la nuraj vizioj kiujn Ellen G. White iam havis kie la tago kaj la horo estis anoncitaj.
Mi turnis min por serĉi la Adventajn homojn en la mondo, sed ne povis trovi ilin, kiam voĉo diris al mi: "Rigardu denove, kaj rigardu iom pli alte." Je tio mi levis la okulojn, kaj vidis rektan kaj mallarĝan vojon, ĵetitan alte super la mondo. Sur tiu ĉi pado la adventoj veturis al la urbo, kiu estis ĉe la pli malproksima fino de la vojo. Prologo de unua vizio komenciĝas: La vojo al ĉielo trairis la Advent-homoj.
Ili havis helan lumon starigita malantaŭ ili ĉe la komenco de la vojo, kiu anĝelo diris al mi estis la noktomeza krio. Ĉi tiu lumo brilis laŭlonge de la vojo kaj lumis al iliaj piedoj, por ke ili ne falpusxiĝu. La lumo malantaŭ ili, la noktomeza krio, markas la komencon de la vojo:
22 oktobro 1844.
La komenco de enketa juĝo.
Se ili tenis siajn okulojn fiksitaj sur Jesuo, kiu estis tuj antaŭ ili, kondukante ilin al la urbo, ili estis sekuraj. Sed baldaŭ iuj laciĝis, kaj diris, ke la urbo estas tre for, kaj ili atendis, ke ili antaŭe eniris ĝin. Tiam Jesuo kuraĝigis ilin levante Sian gloran dekstran brakon, kaj el Lia brako venis lumo, kiu svingis super la adventa bando, kaj ili kriis: "Haleluja!"
Aliaj senpripense neis la lumon malantaŭ ili kaj diris, ke ne Dio elkondukis ilin ĝis nun. La lumo malantaŭ ili estingiĝis, lasante iliajn piedojn en perfekta mallumo, kaj ili stumblis kaj perdis la vidon de la markon kaj de Jesuo, kaj falis de la vojo malsupren en la malluman kaj malbonan mondon malsupre.

Mi vidis anĝelon flugantan al mi rapide. Li rapide portis min de la tero al la Sankta Urbo. En la urbo mi vidis templon, kiun mi eniris. Mi trapasis pordon antaŭ ol mi venis al la unua vualo. Ĉi tiu vualo estis levita, kaj mi pasis en la sanktan lokon. Jen mi vidis la altaron de incensado, la kandelabron kun sep lucernoj, kaj la tablon, sur kiu estis la panoj de propono. Vidinte la gloron de la sanktejo, Jesuo levis la duan vualon kaj mi transiris en la sanktejon. {EW 32.2}
En la plejsanktejo mi vidis keston; sur ĝia supro kaj flankoj estis plej pura oro. Sur ĉiu fino de la arkeo estis bela kerubo, kun ĝiaj flugiloj etenditaj super ĝi. Iliaj vizaĝoj estis turnitaj unu al la alia, kaj ili rigardis malsupren. Inter la anĝeloj estis ora incensujo. Super la kesto, kie staris la anĝeloj, estis treege hela gloro, kiu aperis kiel trono, kie Dio loĝis. Jesuo staris apud la kesto, kaj dum la preĝoj de la sanktuloj supreniris al Li, la incenso en la incensujo fumiĝis, kaj Li oferus iliajn preĝojn kun la fumo de la incenso al Sia Patro. En la arkeo estis la ora poto da manao, la bastono de Aaron, kiu burĝonis, kaj la ŝtonaj tabeloj kunfalditaj kiel libro. Jesuo malfermis ilin, kaj mi vidis la dek ordonojn skribitajn sur ili per la fingro de Dio. Sur unu tablo estis kvar, kaj sur la alia ses. La kvar sur la unua tablo brilis pli hele ol la aliaj ses. Sed la kvara, la sabata ordono, brilis super ili ĉiuj; ĉar la sabato estis apartigita, por esti gardata en honoro de la sankta nomo de Dio. La sankta sabato aspektis glora — aŭreolo de gloro estis ĉirkaŭ ĝi. Mi vidis, ke la sabata ordono ne estas najlita al la kruco. Se ĝi estis, la aliaj naŭ ordonoj estis; kaj ni rajtas rompi ilin ĉiujn, same kiel rompi la kvaran. Mi vidis, ke Dio ne ŝanĝis la sabaton, ĉar Li neniam ŝanĝiĝas. Sed la papo ŝanĝis ĝin de la sepa ĝis la unua tago de la semajno; ĉar li devis ŝanĝi tempojn kaj leĝojn. {EW 32.3}
Kaj mi vidis, ke se Dio ŝanĝus la sabaton de la sepa ĝis la unua tago, Li ŝanĝus la skribon de la sabata ordono, skribitan sur la ŝtonaj tabeloj, kiuj nun estas en la kesto en la plejsanktejo de la templo en la ĉielo; kaj ĝi legus jene: La unua tago estas la sabato de la Eternulo, via Dio. Sed mi vidis, ke ĝi legis same kiel kiam estis skribita sur la ŝtonaj tabeloj per la fingro de Dio, kaj transdonita al Moseo sur Sinaj. "Sed la sepa tago estas la sabato de la Eternulo, via Dio." Mi vidis, ke la sankta sabato estas kaj estos la disiga muro inter la vera Izraelo de Dio kaj nekredantoj; kaj ke la sabato estas la granda demando por unuigi la korojn de la karaj atendantaj sanktuloj de Dio. {EW 33.1}

Mi vidis, ke Dio havas infanojn, kiuj ne vidas kaj ne observas la sabaton. Ili ne forpusxis la lumon sur gxi.

Prologo de la dua vizio komenciĝas:
La speciala lumo kiu venas de la "dekstra brako" de Jesuo estas:

1. La sabato
2. La sano-mesaĝo

Ĉi tiu estas la mesaĝo de la tria anĝelo. Ambaŭ doktrinoj akompanas la adventajn homojn laŭ la vojo. Kaj tiuj, kiuj ne kredas kaj gardas ĝin, falas de la vojo.

La prologoj de ambaŭ vizioj atingas ĝis ĉi tie. Temas pri la fideleco de la popolo de Dio al la doktrinoj de la patroj (nokta krio), la sabato kaj la sanmesaĝo.

Ĝis nun neniu vorto pri la lasta pluvo, laŭta krio aŭ aflikto. La temo en ambaŭ vizioj estas nur doktrino kaj fideleco laŭ la vojo kaj ne perdi Jesuon de vido.
Baldaŭ ni aŭdis la voĉo de Dio kiel multaj akvoj, kiu donis al ni la tagon kaj horon de la alveno de Jesuo. Subite, preskaŭ neatendite, ni aŭdas la voĉon de Dio “kiel multaj akvoj”, kiu anoncas la tagon kaj la horon de la alveno de Jesuo en la unua vizio.

Kaj jen la gloro de Dio [la trono de Dio] de Izrael venis la vojo de la oriento [Oriono]: kaj lia voĉo estis kiel bruo de multaj akvoj: kaj la tero brilis per Lia gloro. (Ezekiel 43:2)
La vivantaj sanktuloj, 144,000 en nombro, konis kaj komprenis la voĉo, dum la malvirtuloj opiniis, ke ĝi estas tondro kaj tertremo. Kaj mi aŭdis a voĉo el la ĉielo, kiel la voĉo de multaj akvoj, kaj kiel la voĉo de granda tondro: kaj mi auxdis vocxon de harpistoj harpantaj per siaj harpoj. (Apokalipso 14:2)

La sigela sceno de la 144,000 estas ligita kun ĉi tiu verso de Revelacio 14:2.
Kiam Dio diris la tempon, Li verŝis sur nin la Sanktan Spiriton, kaj niaj vizaĝoj eklumiĝis kaj ekbrilis per la gloro de Dio, kiel faris Moseo, kiam li malsupreniris de la monto Sinaj. {EW 14.1}Kaj ĉe la komenco de la tempo de mizero, ni estis plenigitaj de la Sankta Spirito dum ni eliris kaj proklamis la sabaton pli plene.Ĉi tio estas nun la plej grava punkto. "KIAM DIO PARIS LA TEMPOJN, LI VERSIS SUR NI LA ​​SANKTAN FANTOTON"

Ĉi tio estas paralela kun la dua vizio kaj markas la komencon de la tempo de mizero.

Estas du fazoj: La "malgranda" tempo de mizero antaŭ la pordo de kompato estas fermita, kaj la "granda" tempo de mizero post la pordo de kompato estas fermita; la tempo de la plagoj.

Nur en la "malgranda" tempo de mizero la Ŝabato estos predikita lastfoje por voki la reston de la restaĵo ankoraŭ en Babilono. Tio nomiĝas: La Laŭta Krio (vidu duan vizion).

La 144,000 ricevos la Sanktan Spiriton en la "malgranda" tempo de problemo por fini la grandan komision per la "laŭta krio". Kaj en la komparo de la du vizioj, ni vidas, ke tio estas ligita kun mesaĝo, kiu inkluzivas la "tagon kaj la horon" de la alveno de Jesuo.

La laŭta krio komenciĝos kiam la 144,000 konsciiĝos, ke la dimanĉa leĝo estas deklarota en Usono.
La 144,000 estis ĉiuj sigelitaj kaj perfekte kunigitaj. La laŭta krio kondukas al la fino de la sigelo de ĉiuj 144,000. Ili estas perfekte kunigitaj en unu kredo.
Sur iliaj fruntoj estis skribita: Dio, Nova Jerusalemo, kaj glora stelo enhavanta la novan nomon de Jesuo. Ili havas nur tri pensojn: Fideleco al Jesuo (sabato), la Nova Jerusalemo (la Dua Veno) kaj la Orion-mesaĝo ĉar ĝi malkaŝas la nova nomo de Jesuo.
Ĉe nia feliĉa, sankta stato la malvirtuloj ekkoleris,ĉi kolerigis la ekleziojn kaj nominalajn adventistojn, ĉar ili ne povis refuti la sabatan veron. Kaj en ĉi tiu tempo ĉiuj elektitoj de Dio klare vidis, ke ni havas la veron, kaj ili eliris kaj suferis la persekuton kun ni.Nun dum la laŭta krio (kaj ĉi tio estas pura adventisma doktrino) la malvirtuloj koleriĝas, ĉar la 144,000 forte vokos la restaĵon.
Tial komenciĝas perforta persekuto.
Mi vidis la glavon, malsaton, peston kaj grandan konfuzon en la lando.Samtempe, ni havas naturajn katastrofojn, malsaton kaj pestojn sur la tero.
kaj kurus perforte supren por meti manojn sur nin al puŝu nin en malliberejon, En la unua vizio ni havas ambaŭ partojn de aflikto en unu frazo kun du partoj:
1. Komenciĝas Malgranda Tempo de Problemo: Malliberejo, dekreto pri neniu morto. Ni povas iri al malliberejo kaj multaj ankoraŭ mortos kiel martiroj ĉar la pordo de kompato ankoraŭ estas malfermita.
kiam ni etendus la manon en la nomo de la Eternulo, kaj ili falus senfortaj sur la teron. La malpiuloj pensis, ke ni venigis la juĝojn sur ilin, kaj ili leviĝis kaj konsiliĝis forigi la teron de ni, pensante, ke tiam la malbono haltos. {EW 33.2}
En la tempo de mizero ni ĉiuj forkuris el la urboj kaj vilaĝoj, sed estis persekutataj de la malvirtuloj, kiuj per glavo eniris en la domojn de la sanktuloj. Ili levis la glavon por mortigi nin, sed ĝi rompiĝis kaj falis senpova kiel pajlo.
2. Komenciĝas Granda Tempo de Problemo: Dekreto pri Morto.

Ni estos protektataj de anĝeloj kaj la malpiuloj ne plu povas mortigi nin. Ne plu havus sencon, ke eĉ unu martiro mortu, ĉar neniu estus savita, ĉar la pordo de kompato estis fermita.
Tiam ni ĉiuj kriis tage kaj nokte por savo, kaj la krio leviĝis antaŭ Dio."La tempo de mizero de Jakob" en la dua vizio. Ni certe jam estas en la granda tempo de problemoj, kiel ni jam diris!
La suno leviĝis, kaj la luno haltis. La riveretoj ĉesis flui.La plagoj:

La suno kaj la luno staris senmovaj en sia logxejo; De la lumo de Viaj sagoj ili iris, Kaj de la brilo de Via brilanta lanco.
En kolero Vi trairis la landon, Vi draŝis naciojn en kolero.
Vi eliris por savo de Via popolo, por savo kun Via sanktoleito; Vi disbatis la kapon el la domo de malvirtuloj, Malkovrante la fundamenton gxis la kolo. Selah. (Habakuk 3:11-13)
Malhelaj, pezaj nuboj leviĝis kaj koliziis unu kontraŭ la alia.. Sed estis unu klara loko de fiksita gloro, de kie venis la vocxo de Dio kiel multaj akvoj, kiuj skuis la ĉielon kaj la teron. La ĉielo malfermiĝis kaj fermiĝis kaj estis en tumulto. La montoj tremis kiel kano en la vento, kaj elĵetis ĉifonajn rokojn ĉirkaŭe. La maro bolis kiel poto kaj elĵetis ŝtonojn sur la teron.En alia vizio de EGW ni havas pli da detaloj por ĉi tiu speciala momento:

Malhelaj, pezaj nuboj leviĝis kaj interbatalis unu kontraŭ la alia. La atmosfero disiĝis kaj reruliĝis; tiam ni povus rigardi supren tra la libera spaco enen Orion, de kie venis la voĉo de Dio. La Sankta Urbo malsupreniros tra tiu libera spaco. Mi vidis, ke la potencoj de la tero nun estas skuitaj kaj ke eventoj venas en ordo. Milito, kaj onidiroj pri milito, glavo, malsato kaj pesto unue skuos la potencojn de la tero, tiam la voĉo de Dio skuos la sunon, la lunon kaj la stelojn, kaj ankaŭ ĉi tiun teron. Mi vidis, ke la skuado de la potencoj en Eŭropo ne estas, kiel iuj instruas, la skuado de la potencoj de la ĉielo, sed ĝi estas la skuado de la koleraj nacioj. {EW 41.2}
Kaj kiel Dio parolis la tagon kaj la horon de la alveno de Jesuo kaj transdonis la eterna interligo al Sia popolo, Li parolis unu frazon, kaj poste paŭzis, dum la vortoj ruliĝis tra la tero. La Izraelidoj de Dio staris kun siaj okuloj direktitaj supren, aŭskultante la vortojn, kiuj eliris el la buŝo de la Eternulo, kaj ruliĝis sur la teron kiel tondroj. Estis terure solene. Kaj ĉe la fino de ĉiu frazo la sanktuloj kriis: “Gloro! Haleluja!” Iliaj mienoj estis lumigitaj per la gloro de Dio; kaj ili brilis per gloro, kiel la vizaĝo de Moseo, kiam li malsupreniris de Sinaj.Nun ni aŭdas la duan fojon la "tago kaj la horo".

Kial dufoje? La unuan fojon ĝi estis promeso, de la kompreno de la Oriona mesaĝo, doni al ni esperon kaj la scion pri kiom longe ni devos elteni aflikton, kaj ankaŭ montri al ni denove la perditajn kolonojn de nia kredo kaj unuigi la 144,000 kun ili.

Nun la fideluloj ricevas la eternan interligon (2 * 12) transdonita. La 12 triboj de antikva Israelo kaj la 12 triboj de spirita Israelo.

Jen ankaŭ kiam okazas la speciala resurekto; kaj ĉiuj, kiuj mortis proklamante la mesaĝon de la tria anĝelo, releviĝos.

Bonvolu noti, ke ne plu ekzistas VORTO pri la Sankta Spirito, ĉar Li jam estis elverŝita antaŭ la komenco de la eta tempo de mizero!
Tiam la sinagogo de Satano sciis, ke Dio amis nin, kiuj povas lavi unu la alian la piedojn kaj saluti la fratojn per sankta kiso, kaj ili adorkliniĝis antaŭ niaj piedoj. {EW 15.1}La malvirtuloj ne povis rigardi ilin pro la gloro. Kaj kiam la senfina beno estis prononcita sur tiuj, kiuj honoris Dion en la sanktigado de Lia Sabato, estis forta kriado de venko super la besto kaj super lia bildo. Tiam komenciĝis la jubileo, kiam la tero devis ripozi. Mi vidis la pian sklavon leviĝi en triumfo kaj venko kaj forskui la ĉenojn, kiuj ligis lin, dum lia malbona mastro estis en konfuzo kaj ne sciis kion fari; ĉar la malvirtuloj ne povis kompreni la vortojn de la voĉo de Dio.Nun la malvirtuloj komprenas. Ili vidas la "brilajn vizaĝojn" de la sanktuloj kaj scias, kiu ĉiam pravis.

La sinagogo de Satano, estas tiuj de Sardes, kiuj ne kredis, ke la 144,000 havis la veron. (Kaj kompreneble ili ne kredis je la Orion-mesaĝo.)

Rimarko: La "sankta kiso" estas alegorio por montri, kiu eklezio formas la lastan eklezion de Dio: Filadelfio, kio signifas "frata amo".
Baldaŭ niaj okuloj estis altiritaj orienten, ĉar aperis malgranda nigra nubo, proksimume duono de granda kiel mano de viro, kiun ni ĉiuj konis. estis la signo de la Filo de homo.Baldaŭ aperis la granda blanka nubo. Ĝi aspektis pli bele ol iam antaŭe. Sur ĝi sidis la Filo de homo. Komence ni ne vidis Jesuon sur la nubo, sed kiam ĝi alproksimiĝis al la tero, ni povis rigardi Lian aman personon. Ĉi tiu nubo, kiam ĝi unue aperis, estis la signo de la Filo de homo en la ĉielo. Nun finfine la nubo aperas ĉe la dua alveno de Jesuo. Ambaŭ vizioj paralelas unu la alian.
Ni ĉiuj en solena silento rigardis la nubon, kiam ĝi proksimiĝis kaj fariĝis pli malpeza, glora kaj ankoraŭ pli glora, ĝis ĝi fariĝis granda blanka nubo. La fundo aperis kiel fajro; ĉielarko estis super la nubo, dum ĉirkaŭ ĝi estis dek mil anĝeloj, kantantaj plej belan kanton; kaj sur ĝi sidis la Filo de homo. Lia hararo estis blanka kaj bukla kaj kuŝis sur Liaj ŝultroj; kaj sur Lia kapo estis multaj kronoj. Liaj piedoj havis aspekton de fajro; en Lia dekstra mano estis akra rikoltilo; maldekstre, argxenta trumpeto. Liaj okuloj estis kiel fajra flamo, kiu esploris Liajn infanojn tra kaj traen. Tiam ĉiuj vizaĝoj kolektiĝis paleco, kaj tiuj, kiujn Dio malakceptis, kolektiĝis nigreco. Tiam ni ĉiuj kriis: “Kiu povos stari? Ĉu mia robo estas senmakula?”
Tiam la anĝeloj ĉesis kanti, kaj estis iom da tempo de terura silento, kiam Jesuo parolis: “Tiuj, kiuj havas purajn manojn kaj purajn korojn, povos stari; Mia graco sufiĉas por vi.” Ĉe tio niaj vizaĝoj eklumiĝis, kaj ĝojo plenigis ĉiun koron. Kaj la anĝeloj frapis noton pli altan kaj kantis denove, dum la nubo ankoraŭ alproksimiĝis al la tero. {EW 15.2}
La sepa sigelo komenciĝas.
Tiam sonis la arĝenta trumpeto de Jesuo, kiam Li malsupreniris sur la nubon, envolvita en fajraj flamoj. Li rigardis sur la tombojn de la e dormantaj sanktuloj, tiam levis Liajn okulojn kaj manojn al la ĉielo, kaj kriis, “Vekiĝu! vekiĝu! vekiĝu! vi, kiuj dormas en la polvo kaj leviĝas. Tiam okazis forta tertremo. La tomboj malfermiĝis, kaj la mortintoj supreniris vestita per senmorteco.La voĉo de la Filo de Dio vokis la dormantaj sanktuloj, vestita per glora senmorteco.La Sepa Trumpeto kaj la resurekto de ĉiuj, kiuj mortis en fido al Jesuo, granda parto de la granda homamaso.
la 144,000 kriis: "Haleluja!" ĉar ili rekonis siajn amikojn, kiuj estis forŝiritaj de ili per morto, kaj en la sama momento ni estis ŝanĝitaj kaj kaptitaj kune kun ili renkonti la Sinjoron en la aero. {EW 16.1}La vivantaj sanktuloj estis ŝanĝitaj en momento kaj estis kaptitaj kun ili en la nuban ĉaron.La vivantaj sanktuloj estas vestitaj per senmorteco.
Ni ĉiuj eniris la nubon kune, kaj dum sep tagoj supreniris al la vitra maro, kiam Jesuo alportis la kronojn, kaj metis ilin per sia dekstra mano sur niajn kapojn. Li donis al ni orajn harpojn kaj palmojn de venko. Ĉi tie sur la vitromaro la 144,000 XNUMX staris en perfekta placo. Kelkaj el ili havis tre helajn kronojn, aliaj ne tiom helaj. Kelkaj kronoj ŝajnis pezaj kun steloj, dum aliaj havis nur malmultajn. Ĉiuj estis perfekte kontentaj pri siaj kronoj. Kaj ili ĉiuj estis vestitaj per glora blanka mantelo de siaj ŝultroj ĝis siaj piedoj. Anĝeloj ĉirkaŭis nin dum ni marŝis super la vitromaro al la pordego de la urbo. Jesuo levis Sian potencan, gloran brakon, kaptis la perlan pordegon, svingis ĝin reen sur ĝiajn brilantajn ĉarnirojn, kaj diris al ni: "Vi lavis viajn robojn en mia sango, staris rigide por Mia vero, eniru." Ni ĉiuj enmarŝis kaj sentis, ke ni havas perfektan rajton en la urbo. {EW 16.2}Ĝi aspektis tute glora dum ĝi ruliĝis supren. Ambaŭflanke de la ĉaro estis flugiloj, kaj sub ĝi radoj. Kaj dum la ĉaro ruliĝis supren, la radoj kriis: "Sankta", kaj la flugiloj, dum ili moviĝis, kriis: "Sankta", kaj la sekvantaro de sanktaj anĝeloj ĉirkaŭ la nubo kriis: "Sankta, sankta, sankta, Sinjoro Dio la Plejpotenca!" Kaj la sanktuloj en la nubo kriis: “Gloro! Haleluja!” Kaj la ĉaro ruliĝis supren al la Sankta Urbo. Jesuo malfermis la pordegojn de la ora urbo kaj enkondukis nin. Ĉi tie ni estis bonvenigitaj, ĉar ni observis la "ordonojn de Dio" kaj havis "rajton pri la arbo de vivo". La vojaĝo de la sanktuloj en "la ĉaro" al la vitromaro en Oriono.

Kronado de la sanktuloj fare de Jesuo.

Enirante la oran urbon.

Rajto al la arbo de vivo.
Ĉi tie ni vidis la arbo de vivo kaj la trono de Dio. El la trono eliris pura akvo, kaj ambaŭflanke de la rivero estis la arbo de vivo. Sur unu flanko de la rivero estis trunko de arbo, kaj trunko ĉe la alia flanko de la rivero, ambaŭ el pura, travidebla oro. Komence mi kredis vidi du arbojn. Mi denove rigardis, kaj vidis, ke ili estas kunigitaj supre en unu arbo. Do ĝi estis la arbo de vivo ambaŭflanke de la rivero de vivo. Ĝiaj branĉoj kliniĝis ĝis la loko, kie ni staris, kaj la frukto estis glora; ĝi aspektis kiel oro miksita kun arĝento. {EW 17.1}
...
Epilogo de unua vizio kun detaloj de la arbo de vivo kaj ĉielo.

Klarigoj kaj Rimarkoj

1. Vizio 1: "Baldaŭ ni aŭdis la voĉon de Dio kiel multaj akvoj, kiuj donis al ni la tagon kaj la horon de la alveno de Jesuo." {EW 14.1}

La vorto "baldaŭ" en ĉi tiu kunteksto estas tre nekutima. Ĉu ĉi tiu sceno, kiel multaj adventistoj kredas ĝis nun, povus okazi ĉe la fino de la plagoj? “Baldaŭ” ne povis esprimi la sentojn de la sanktuloj post la plagoj ĉar ili senespere atendos la venon de sia Sinjoro en la nuboj. "Baldaŭ" esprimas, ke evento okazas

a) pli frue ol atendite, aŭ
b) ke ĝi neniel estis atendata.

Neniu el tiuj eblaj signifoj de la vorto "baldaŭ" eble povus validi ĉe la fino de la tempo de la plagoj. Vidu la sekvan citaĵon de Ellen G. White:

Ili atendas la vorton de sia Komandanto por kapti ilin el sia danĝero. Sed ili devas atendi ankoraŭ iom pli. La popolo de Dio devas trinki el la kaliko, kaj esti baptita per la bapto. La prokrasto mem, tiel dolora al ili, estas la plej bona respondo al iliaj petoj. Dum ili klopodas atendi fide ke la Sinjoro laboros, ili estas kondukitaj al ekzercado de kredo, espero kaj pacienco, kiuj estis tro malmulte ekzercitaj dum sia religia sperto. ... {GC 630.2}

La vorto "baldaŭ" ne povas esti uzata en kunteksto, kie la sanktuloj atendas senespere la alvenon de la Sinjoro ĉe la fino de la plagoj.

2. Granda Konflikto, 630.2: “Sed ili devas ankoraŭ iomete atendi. La popolo de Dio devas trinki el la kaliko, kaj esti baptita per la bapto. La mem prokrasto, tiel dolora al ili, estas la plej bona respondo al iliaj petoj.”

Nun en la lasta citaĵo ni legas ion mirigan: “La tre malfruo, tiel dolora al ili”... Kio estas prokrasto? La vorto prokrasto estas uzata se io estas prokrastita aŭ prokrastita. Sed tio eblas nur se ni unue havas a fiksa dato el kio ni povas diri, ke ĝi estis prokrastita aŭ prokrastita. Ellen G. White ne povas paroli ĉi tie pri situacio post la proklamo de la tago kaj la horo ĉe la fino de la tempo de plagoj, ĉar tiam la "sankta interligo" jam estos liverita kaj ne plu estas prokrasto.

La "prokrasto" devas rilati al promeso kiu estis donita antaŭe. La sanktuloj atendis Jesuon je fiksa dato. Ili jam havis la tagon kaj la horon de la alveno de Jesuo. Sed nun, Li prokrastas alian mallongan tempon... espereble! La malfruo estas dolora al ili, ĉar ili atendis Jesuon pli frue. Kaj ĉi tio nur povas rilati al la mesaĝo de la tago kaj la horo ĉe la elverŝo de la Sankta Spirito en vizio 1 antaŭ ol la aflikto komenciĝis: La Oriona Mesaĝo.

3. Vizio 1: "Kiam Dio diris la tempon, Li verŝis sur nin la Sanktan Spiriton, kaj niaj vizaĝoj komencis lumiĝi kaj brili per la gloro de Dio, kiel faris Moseo, kiam li malsupreniris de la monto Sinajo. {EW 14.1}

Nur legante ĉi tiun verson sole, ĝi povus esti la tempo de:

a) la malfrua pluvo, ĉar la Sankta Spirito estas elverŝita, aŭ
b) la glorado de la sanktuloj ĉe la fino de la tempo de plagoj kiam Jesuo revenas (kiel kredas la plej multaj adventistoj).

En vizio 2 ni ne legas, ke la Sankta Spirito estas elverŝita denove; kaj ni certe scias, ke ni havas nur la "fruajn kaj postajn" pluvojn en la Biblio. Ne ekzistas biblia pruvo por ke ni pensu, ke la Sankta Spirito estas elverŝita trifoje.

Sed estas ankoraŭ pli da pruvoj, ke ĉi tiu momento ne povas esti la sama momento en vizio 2. La punkto en tempo de la unua anonco de la tago kaj horo estas difinita iom poste en la teksto de vizio 1 tre klare en la ordo de la lasttagaj okazaĵoj. Se ni sekvas vizion 1 frazon post frazo ĝis la momento de la anonco de la tago kaj horo, ni ne vidas eĉ unu vorton pri la aflikto antaŭe. Estas nur priskribo de la vojo al la ĉielo, admono konservi la doktrinojn, kaj esti fidela al Jesuo.

La ŝlosilo estas en la postaj frazoj de vizio 1...

La 144,000 estis ĉiuj sigelitaj kaj perfekte kunigitaj. Sur iliaj fruntoj estis skribita: Dio, Nova Jerusalemo, kaj glora stelo enhavanta la novan nomon de Jesuo. Ĉe nia feliĉa, sankta stato la malpiuloj koleriĝis, kaj kuris perforte supren, por meti manojn sur nin, por puŝi nin en malliberejon, kiam ni etendis la manon en la nomo de la Eternulo, kaj ili falus senfortaj sur la teron.

Ĉi tio sendube parolas pri la persekutado de la sanktuloj. Nun legu denove kaj malkovru kial la persekutado venas? Ĝi venas ĉar of la sankta stato de la sanktuloj. kaj Kio estas tio tio alportas ĉi tiun feliĉan, sanktan staton? Ĝi estas ... ricevi la tagon kaj horon kaj la Sanktan Spiriton (sigelado) antaŭe. Ĉi tio estas la kontraŭa ordo de okazaĵoj kiel deklarite en vizio 2 jene:

Tio kolerigis la ekleziojn kaj nominalajn adventistojn, ĉar ili ne povis refuti la sabatan veron. Kaj en ĉi tiu tempo ĉiuj elektitoj de Dio klare vidis, ke ni havas la veron, kaj ili eliris kaj suferis la persekuton kun ni. Mi vidis la glavon, malsaton, peston kaj grandan konfuzon en la lando. La malvirtuloj pensis, ke ni venigis la juĝojn sur ilin, kaj ili leviĝis kaj konsiliĝis forigi la teron de ni, pensante, ke tiam la malbono haltos.

En la tempo de mizero ni ĉiuj forkuris el la urboj kaj vilaĝoj, sed estis persekutataj de la malbonuloj, kiu eniris la domojn de la sanktuloj per glavo. Ili levis la glavon por mortigi nin, sed ĝi rompiĝis kaj falis senpova kiel pajlo. Tiam ni ĉiuj kriis tage kaj nokte por savo, kaj la krio leviĝis antaŭ Dio. ... Kaj kiel Dio parolis la tagon kaj la horon de la alveno de Jesuo kaj transdonis la eternan interligon al Sia popolo, Li parolis unu frazon, kaj poste paŭzis, dum la vortoj ruliĝis tra la tero. La Izraelidoj de Dio staris kun la okuloj fiksitaj supren, aŭskultante la vortojn, kiuj venis el la buŝo de Jehovo kaj ruliĝis tra la tero kiel tondroj de plej laŭta tondro. Estis terure solene. Kaj ĉe la fino de ĉiu frazo la sanktuloj kriis: “Gloro! Aleluja!” Iliaj vizaĝoj estis lumigitaj de la gloro de Dio; kaj ili brilis per la gloro, kiel la vizaĝo de Moseo, kiam li malsupreniris de Sinajo.EW 33.2–34.1}

Ĉi tie venas unue la persekutado kaj poste la anonco de la tago kaj la horo. Ĉi tiu estas la sola tempo, kiun la plej multaj adventistoj akceptis, kaj ili aplikas ĝin al ambaŭ vizioj. Sed la sinsekvo de eventoj kaj ankaŭ la kaŭzoj de la eventoj estas malsamaj!

Efektive, en vizio 1 la anonco de la tago kaj la horo kaŭzoj persekuto. Kaj en vizio 2 la proklamo randoj persekuto!

4. Legu plu en vizio 2: “La malvirtuloj ne povis rigardi ilin por la gloro. Kaj kiam la senfina beno estis prononcita sur tiuj, kiuj honoris Dion, observante Lian sabaton, estis forta krio de venko super la besto kaj super lia bildo. Tiam komenciĝis la jubileo, kiam la tero ripozos.”

Ni unue estas informitaj, ke la malpiuloj eĉ ne plu povas rigardi la sanktulojn pro la gloro, kiun ili reflektas. Kiel ili povus provi meti manojn sur ilin, se ili eĉ ne plu povas rigardi ilin? Tiam, ĉi tio estas certe ĉe la fino de aflikto ĉar ankaŭ la krio de venko (!) aŭdeblas. Kaj en vizio 1, ni legas nenion pri venko post la proklamo de la tago kaj la horo, sed tiu aflikto komenciĝas pro tio, kiel ni legis en la unua vizio:

La 144,000 estis ĉiuj sigelitaj kaj perfekte kunigitaj. Sur iliaj fruntoj estis skribita: Dio, Nova Jerusalemo, kaj glora stelo enhavanta la novan nomon de Jesuo. Ĉe nia feliĉa, sankta stato la malpiuloj koleriĝis, kaj kuris perforte supren, por meti manojn sur nin, por puŝi nin en malliberejon, kiam ni etendis la manon en la nomo de la Eternulo, kaj ili falus senfortaj sur la teron.

Komparu vizion 2! Ne plu estas aflikto post la proklamo de la tago kaj la horo:

“Mi vidis la pian sklavon leviĝi en triumfo kaj venko kaj forskui la ĉenojn, kiuj ligis lin, dum lia malbona mastro estis en konfuzo kaj ne sciis kion fari; ĉar la malvirtuloj ne povis kompreni la vortojn de la voĉo de Dio.

Baldaŭ aperis la granda blanka nubo. Ĝi aspektis pli bele ol iam antaŭe. Sur ĝi sidis la Filo de homo. Komence ni ne vidis Jesuon sur la nubo, sed kiam ĝi alproksimiĝis al la tero, ni povis rigardi Lian aman personon. Ĉi tiu nubo, kiam ĝi unue aperis, estis la signo de la Filo de homo en la ĉielo.

Ni devas esti justaj kaj finfine konfesi, kiel la plimulto de niaj ekleziaj fratoj, ke ni inspiris pruvojn, ke ni havas "almenaŭ" kontraŭdiro inter la du vizioj.

5. Nun estas al ni solvi la problemon de la evidenta kontraŭdiro en la du vizioj!

Ĉu mi povas proponi du eblecojn?

Ebleco #1: Ellen G. White estas pruvita falsa profeto! Mi persone ne kredas ĉi tion! Kaj la pli terura sekvo de ĉi tiu ebleco estus, ke la tuta Sepa Taga Adventisma konfesio, kiu kredas kaj ekzistas pro la Spirito de Profetaĵo, Ellen G. White, perdus sian profetan bazon kaj finfine finiĝos. Kiu elektas ĉi tiun eblecon nur por eviti la eblecon numeron 2 certe ne plu estas adventisto.

Eblo #2: La tago kaj la horo estos anoncitaj dufoje. La unuan fojon kiel promeso antaŭ aflikto komenciĝas per la elverŝo de la Sankta Spirito (kiel dirite en vizio 1) al refreŝigi Homoj de Dio kun la granda espero, ke Jesuo estas kun ili kaj eĉ lasu ilin scii kiom longe daŭros la aflikto. Kaj la duan fojon, finanta aflikton, liverante la "sanktan interligon" kaj glorante Lian popolon.

Mi persone esperas, ke la plej multaj el la legantoj elektos la eblecon #2 kaj daŭrigos siajn studojn pri la Horloĝo de Dio en Oriono, kiun Li metis tie por doni al ni ne nur mesaĝon de la tago kaj horo, sed pli por gvidi nin al pento, montri al ni kiel Li vidas pekon, kaj kiaj estas la kolonoj de fido, kiujn ni devas reestabli en niaj vivoj por akiri la venkon.

Sekve, la mesaĝo de Orion NE ESTAS TEMPO AGRADO. Ĝi estas la nura escepto al ĉiuj malĝusta tempo agordi mesaĝojn. La tago kaj horo estos donitaj nur dufoje en la homa historio: Unufoje ĉe la elverŝo de la malfrua pluvo, kun mesaĝo, kiu ankoraŭ devas esti kredita, ĉar ĝi estas "nur" skriba mesaĝo kvankam ĝi estis skribita en la ĉielo per la fingro de Dio, tiel ke kiu ajn legas ĝin, kredu ĝin, prenas la mesaĝon serioze, kaj forlasas Babilonon, apartenos al la 144,000. Kaj denove la tago kaj horo estos donita la dua kaj lasta fojo, kiam Jesuo jam aperos kaj la plagoj venas al fino. Ĉiuj estos certaj ĉe ĉi tiu lasta anonco de la tago kaj horo, ke la fino venis, ĉar ĉi tiu anonco eliros el la buŝo de Jesuo mem.

addendum

[17-a de septembro 2013]

Lastatempe, mi ricevis leteron de alia persono, kiu volis refuti la Orion-mesaĝon. Ŝajne li saltis al ĉi tiu artikolo ĉar ĝi aspektis kiel facila ludo, kaj li pensis, ke li povus simple montri alternativon al la du eblecoj listigitaj sub la 5-a punkto kaj sufiĉus kontraŭpruvi la Orion-mesaĝon. (Ne gravas, ke li tute ignoris la argumentojn prezentitajn en ĉi tiu artikolo.)

Gerhard Pfandl de la Biblia Esplorinstituto de la Ĝenerala Konferenco de Adventistoj de la Sepa Tago ankaŭ prenis similan aliron, publikigante sian malfortikan respondon al la eklezia korpo sen iam eĉ ĝeni kontakti la fonton. Mi ne scias, ĉu pli miri, ke tia erudiciulo lombardis tiel malbonan esploron al la homoj, aŭ ke la homoj toleras tiajn insultojn al sia inteligenteco!

La unua fundamenta difekto en tia aliro estas, ke la persono ekiras kun la celo malpruvi ion, kion ili jam malakceptis surbaze de sia propra homa kompreno, anstataŭ eliri kun la celo serĉi la saĝon kaj gvidadon de la Sankta Spirito kaj esti malfermita al pli bona revelacio de vero.

La indico ke la opozicio uzas kontraŭ ĉi tiu artikolo estas letero en kiu Ellen G. White rilatas al ŝiaj vizioj pri la anonco de la tago kaj horo. Ŝi citas parton de la vizio (1847) kaj tiam deklaras ke la vizio (1844) rilatas "al la sama tempo." (La letero estas enen Manuskripto-Eldonaĵoj, vol. 16, p. 174)

La lastatempa kritikisto, kiun mi menciis, konsideras tiun deklaron kiel "nekontestebla pruvo" kiam fakte ne estas. La esprimo "la sama tempo" kiel ĝi estas uzata en tiu frazo povus esti (kaj mi diras) rilatas al la tempoperiodo, kiun la vizioj prezentas, ne nur al specifa momento en tempo. Ŝi ne diris, ke precipe la anonco de la tago kaj horo estis samtempe, sed ke la vizioj kovras la saman tempoperiodon. Tiel, la "nekontestebla pruvo" montriĝas post ĉio ambigua, kaj baziĝas sur la supozo ke Ellen G. White celis ion, kion ŝi fakte ne esprimis.

La pli granda problemo kun la argumento, aliflanke, estas ke ĝi ignoras la indicon ke la brilado de la vizaĝoj de la sanktuloj (kaj tiel la anonco de la tago kaj horo) devas okazi en malsamaj punktoj en tempo. Ĝi supozas ke harmonio povas esti trovita se la du okazaĵoj estas traktitaj kiel unu, malgraŭ la indico al la malo. Ĉiu argumento, ke la du eventoj estas unu, devus zorge trakti tiujn punktojn.

Krome, la honesta studento de la Spirito de Profetaĵo ŝuldas al si harmoniigi la sekvan citaĵon (traktita en la sekva artikolo). Ĝi montras, ke la tempo de problemo estas sendube enfermita inter du apartaj okazoj de brilaj vizaĝoj, ĝuste kiel ĉi tiu artikolo klarigis:

Ĉe la transfiguriĝo, Jesuo estis glorata de Lia Patro. Ni aŭdas Lin diri: "Nun la Filo de homo estas glorata, kaj Dio estas glorata en Li." Tiel antaŭ Lia perfido kaj krucumo Li estis fortigita por Siaj lastaj teruraj suferoj. Dum la membroj de la korpo de Kristo alproksimiĝas al la periodo de sia lasta konflikto, "la tempo de la aflikto de Jakobo", ili kreskos en Kriston, kaj grandparte partoprenos de Lia spirito. Dum la tria mesaĝo ŝveliĝas al laŭta krio, kaj kiam granda potenco kaj gloro ĉeestas la ferman laboron, la fidela popolo de Dio partoprenos de tiu gloro. Estas la lasta pluvo, kiu revivigas kaj fortigas ilin por trapasi la tempon de mizero. Iliaj vizaĝoj brilos per la gloro de tiu lumo, kiu ĉeestas la trian anĝelon.

Mi vidis, ke Dio en mirinda maniero konservos Sian popolon tra la tempo de mizero. Dum Jesuo elverŝis Sian animon en agonio en la ĝardeno, ili fervore krios kaj agonos tage kaj nokte por savo. La dekreto eliros, ke ili devas malatenti la sabaton de la kvara ordono, kaj honori la unuan tagon, aŭ perdi sian vivon; sed ili ne cedos kaj piedpremos la sabaton de la Eternulo kaj honoros institucion de papado. La armeo de Satano kaj malvirtuloj ĉirkaŭos ilin, kaj ĝojos pri ili, ĉar ŝajnos ke ne ekzistas vojo de eskapo por ili. Sed meze de ilia diboĉeco kaj triumfo, aŭdiĝas sono post sonoro de la plej laŭta tondro. La ĉielo kolektis nigrecon, kaj estas lumigitaj nur de la flamanta lumo kaj terura gloro el la ĉielo, kiel Dio eldiras Sian voĉon el Sia sankta loĝejo.

La fundamentoj de la tero skuas; konstruaĵoj ŝanceliĝas kaj falas kun terura kraŝo. La maro bolas kiel poto, kaj la tuta tero estas en terura tumulto. La kaptiteco de virtuloj turniĝas, kaj kun dolĉa kaj solena flustrado ili diras unu al la alia: “Ni estas savitaj. Ĝi estas la voĉo de Dio.” Kun solena timo ili aŭskultas la vortojn de la voĉo. La malvirtuloj aŭdas, sed la vortojn de la voĉo de Dio ne komprenas. Ili timas kaj tremas, dum la sanktuloj ĝojas. Satano kaj liaj anĝeloj kaj malvirtaj homoj, kiuj ĝojis, ke la popolo de Dio estas en sia potenco, por ke ili povu ekstermi ilin de sur la tero, atestas la gloron donitan al tiuj, kiuj honoris la sanktan leĝon de Dio. Ili vidas la vizaĝojn de la justuloj lumigitaj kaj reflektantaj la bildon de Jesuo. Tiuj, kiuj estis tiel fervoraj detrui la sanktulojn, ne povas elteni la gloron, kiu ripozas sur la liberigitaj, kaj ili falas kiel mortintoj sur la teron. Satano kaj malbonaj anĝeloj fuĝas de la ĉeesto de la sanktuloj gloritaj. Ilia potenco ĝeni ilin malaperis por ĉiam. {Atestaĵoj por la Eklezio, vol. 1, pp 353-354}

La supra citaĵo montras, ke ekzistas du difinitaj kaj apartaj punktoj en la tempo (unu komence de la tempo de problemoj kaj unu ĉe la fino) kiam la vizaĝoj de la sanktuloj brilas. Ĉio, kion homo devas fari, estas eltrovi kiel la okazaĵoj en la du vizioj respondas al ĉi tiuj du tempoj. Ne estas multaj eblecoj, kaj nur unu kiu havas sencon: la unuan fojon iliaj vizaĝoj brilas respondas al la brilaj vizaĝoj de la vizio de 1844, kaj la dua fojo respondas al la brilaj vizaĝoj de la vizio de 1847.