Ĉi tie mi volas montri al vi mallongan resumon de la klasika interpreto de la sep fokoj, kiu estas preskaŭ netuŝita de miaj studoj. Mi prenas ĉi tion el oficiala Biblia kurso de la Sepa Taga Adventisma eklezio (Viene un Nuevo Tiempo, Leciono 9, La Sep Sigeloj de Revelacio). Mi ŝatus emfazi kiel la klasika interpreto de la sigeloj harmonias kun la aldona interpreto de la ripeto de la unuaj ses sigeloj komenciĝantaj en 1846 surbaze de la modelo de Jeriĥo. La kursivo estas la originala teksto de la leciono kaj normala tiparo estas miaj komparoj.

La kurso legas:

Ni ofte aŭdas aliajn paroli pri la sep fokoj, la kvar ĉevaloj kaj la kvar rajdantoj de Revelacio. Ĉiuj ĉi tiuj estas parto de la sama profetaĵo. La kvar rajdantoj kaj iliaj ekvivalentaj ĉevaloj aperas en la unuaj kvar fokoj. Kion reprezentas la sep sigeloj de Revelacio? Ili evidente profetas pri la bazaj trajtoj de sep periodoj, tra kiuj la eklezio iras de sia fondo ĝis la dua alveno de Jesuo, kiu estas priskribita en la lasta parto de la sesa sigelo.

Unua Stampo: La Pura Doktrino

periodo	sigelon	Jeriĥo	interpretado
31-99	1st Sigelo, Rev. 6: 1,2	tago 1 Marto	La epoko de la sanktaj apostoloj (1-a jarcento) koincidanta kun la preĝejo de Efeso. Ili ricevis la puran doktrinon per la Sankta Biblio por prediki ĝin (Marko 16:15, 16). Ili devis alfronti multajn kverelojn (Agoj 4:1-3, 18-20, 24-30; 5:17-20, 26-29; 6:8; 7:60) sed ili ne permesis ke la doktrinoj estu makulitaj. Estis ankaŭ grandaj venkoj por Kristo: 3,000 konvertiĝoj je Pentekosto; 5,000 pli kelkajn tagojn poste; la konvertiĝo de Saŭlo, kaj la disvastigo de la evangelio al la tuta tiam konata mondo (Kol 1:6,23). Se ni volas scii la puran doktrinon de Kristo, ni devas studi la Sanktan Biblion ĉar ĝi estis skribita tie de la sanktaj apostoloj en la periodo de la blanka ĉevalo.
1846-1914	1st Sigelo ripetis	tago 7 Marto 1	La epoko de la Adventistaj pioniroj koincidas kun la ripeto de la eklezio de Efeso. Ili ricevis la puran doktrinon per la Sankta Biblio por prediki ĝin (Marko 16:15, 16). Ili devis alfronti multajn kverelojn, sed ili ne permesis ke la doktrinoj estu makulitaj. Estis ankaŭ grandaj venkoj por Kristo: multaj konvertiĝis en tiu tempo. Ellen G. White estis vokita de Dio kaj la evangelio iris al la tuta konata mondo. Se ni volas koni la puran doktrinon de Kristo, ni devas studi la Sanktan Biblion kaj la atestoj de la Spirito de Profetaĵo, ĉar ĝi estis skribita tie de la sanktaj apostoloj kaj la sendito de Dio en la periodo de la blanka ĉevalo.

 Dua Sigelo: Verŝado de Sango

periodo	sigelon	Jeriĥo	interpretado
100-313	2nd Sigelo, Rev. 6: 3,4	tago 2 Marto	La ruĝa koloro kaj la simboloj de ĉi tiu sigelo sendube parolas pri la elverŝo de sango. Estas la periodo de la dek ĝeneralaj persekutoj, kiujn la Romia Imperio entreprenis kontraŭ la kristanoj, kiuj preferis morti antaŭ ol rezigni sian fidelan obeemon al bibliaj principoj. Tiu ĉi sigelo komenciĝis per la morto de la lasta apostolo (Johano, fine de la unua jarcento) kaj daŭras ĝis la jaro 313, kiam Konstantino subskribis la Edikton de Milano. Ĝi koincidas kun la periodo de la eklezio de Smyrna.
1914-1945	2nd Sigelo ripetis	tago 7 Marto 2	La ruĝa koloro kaj la simboloj de ĉi tiu sigelo sendube parolas pri la elverŝo de sango. Estas la periodo de la ĝeneralaj persekutoj de tiuj kiuj konfesas esti judoj (adventistoj) sed estas la sinagogo de Satano kontraŭ siaj kunfratoj kiuj preferis morti antaŭ ol rezigni sian fidelan obeemon al bibliaj principoj komencante en WWI. Ĉi tiu sigelo komenciĝis preskaŭ ekzakte kun la morto de la lasta mesaĝisto de Dio (Ellen G. White en 1915) kaj daŭras ĝis la jaro 1945 kaj la lastaj dek jaroj da persekuto estis precipe teruraj. Ĝi koincidas kun la periodo de la eklezio de Smyrna.

 Tria Sigelo: La Vero estas Ĵetita al la Tero

periodo	sigelon	Jeriĥo	interpretado
313-538	3rd Sigelo, Rev. 6: 5,6	tago 3 Marto	La eklezio, kiu alfrontis kverelojn por konservi la purecon de siaj doktrinoj kaj kiu vidis la elverŝon de la sango de siaj membroj kiuj ne rezignis la veron, estas nun reprezentita per la koloro nigra, antitezo al blanka. Nigreco ofte reprezentas la komparon de la Sankta Biblio al morala obskureco, peko, apostateco aŭ eraro. Ĝi respondas al la periodo de 313 ĝis 538. Paŭlo profetis pri tempo, kiam la doktrinoj ŝanĝiĝos per paganiga procezo (Agoj 20:27-31, 2 Tes 2:3-6, 2 Tim. 4:1-4). Ankaŭ Petro profetis, ke la eklezio iun tagon ruinigos sin (2 Pet 2:1-3). La paro de ekvilibroj reprezentas la spiriton de komercigo kaj materiismo kiu penetros la eklezion. Unu penco estis la salajro por unu tago de laboro, kiu nur sufiĉis por aĉeti 1.44 funt. de tritiko aŭ malpli ol 3 funt. (2.34 funt.) de hordeo. Ĉi tio simbolas ekstreman malabundecon de la Vorto de Dio, kiu estis malpermesita en tiu tempo (Amos 8:11,12) kaj produktis malsaton por aŭdi la Vorton. Multaj doktrinoj komencis morti kaj paganaj kredoj eniris (ekz. la 7-an de marto, 321, Konstantino proklamis la plej malnova konata dimanĉa leĝo.) La plimulto iras kune kun la procezo de doktrina malboniĝo. Nur kelkaj fideluloj (resto) daŭre respektas la biblian veron. La oleo reprezentas la Sanktan Spiriton (Zeh 4:2-6). La vino reprezentas la sangon de Kristo verŝita por pekuloj (Mat. 26:27-29).
1936-1986	3rd Sigelo ripetis	tago 7 Marto 3	La eklezio, kiu alfrontis kverelojn por konservi la purecon de siaj doktrinoj kaj kiu vidis la elverŝon de la sango de siaj membroj kiuj ne rezignis la veron, estas nun reprezentita per la koloro nigra, antitezo al blanka. Nigreco ofte reprezentas la komparon de la Sankta Biblio al morala obskureco, peko, apostateco aŭ eraro. Ĝi respondas al la periodo de 1936 al 1986. Ellen G White profetis pri tempo, kiam la doktrinoj ŝanĝiĝos per pagana procezo (Agoj 20:27-31). [vidu Apendicon A], 2 Tes. 2:3-6 [vidu Apendicon B], 2 Tim. 4:1-4 [vidu Apendicon C]). Ellen G White, ankaŭ, profetis, ke la eklezio difektos sin iun tagon (2 Pet. 2:1-3). [vidu Apendicon D]). La paro de ekvilibroj reprezentas la spiriton de komercigo kaj materiismo kiu penetros la eklezion. Unu penco estis la salajro por unu tago de laboro, kiu nur sufiĉis por aĉeti 1.44 funt. de tritiko aŭ malpli ol 3 funt. (2.34 funt.) de hordeo. Ĉi tio simbolas ekstreman malabundecon de la Vorto de Dio, kiu estis ŝanĝita en tiu tempo (Amos 8:11,12) kaj produktis malsaton por aŭdi la Vorton. Multaj doktrinoj komencis morti kaj paganaj kredaroj eniris (ekz ekzistas kompleta artikolserio koncerne la Omega apostazio de la SDA-eklezio: La Trono-Linioj). La plimulto iras kune kun la procezo de doktrina malboniĝo. Nur kelkaj fideluloj (resto) daŭre respektas la biblian veron. La oleo reprezentas la Sanktan Spiriton (Zeh 4:2-6). La vino reprezentas la sangon de Kristo verŝita por pekuloj (Mat. 26:27-29).

 Kvara Sigelo: Paganigante la Veron

periodo	sigelon	Jeriĥo	interpretado
538-1517 (1798, vidu rimarkojn)	4th Sigelo, Rev. 6: 7,8	tago 4 Marto	La simboleco esprimas la teruran mizeron de la epoko de inkvizicio antaŭdirita de Jesuo (Mat. 24:21) kaj Daniel (Dan. 7:21,25; 12:7) kaj kion ni povas studi en Apoc. 13:5. Ĝi egalrilatas al la jaroj de 538, kiam la Justiniana Dekreto estis efektivigita, ĝis 1517, la komenco de la reformado. La puraj doktrinoj estas pli kaj pli subpremataj, kaj la paganigitaj kristanoj senĉese persekutas la etan restaĵon, kiu estas fidela al la biblia doktrino.
1986-2016	4th Sigelo ripetis	tago 7 Marto 4	La simboleco esprimas la teruran mizeron de la epoko de inkvizicio antaŭdirita de Jesuo (Mat. 24:21) kaj Daniel (Dan. 12:7) kaj kion ni povas studi en Apoc. 13:5. Ĝi respondas al la jaroj de 1986, kiam la Sepa-taga Adventisma eklezio komencis partopreni malkaŝe kun ekumenismo, ĝis 2016, la detruo de la granda malĉastulino baldaŭ antaŭ la dua alveno de Jesuo. La puraj doktrinoj estas pli kaj pli subpremataj, kaj la paganigitaj kristanoj senĉese persekutas la etan restaĵon, kiu estas fidela al la biblia doktrino.

Rimarkoj:

1. Efektive, la kvara sigelo ne finiĝis en 1517 ĉar la profetaĵo de Revelacio 13:5 ne finiĝis tie. Ĝi finiĝis en 1798 kiam la unua besto de Apokalipso 13 ricevis sian "mortan" vundon. Ankaŭ, la reformado ne komenciĝis ekzakte en 1517, sed kun Wycliffe longtempe antaŭ tio. Ni povas vidi ĉi tie, ke komencante de la kvara sigelo, la komentistoj havas problemojn alĝustigi la tempfluon de la fokoj, ĉar la epokoj komencas interkovri. La nura ŝlosilo por la vera kompreno estas la Horloĝo de Dio en Oriono. La kvina, sesa kaj sepa sigeloj ankaŭ estas parto de la kvara! En la ripeto de la kvara sigelo, la papa potenco sukcesis infiltri la adventistan eklezion kun jezuitoj kaj malveraj doktrinoj, kiel ĝi estis antaŭdirita de Ellen G. White. Sed kiam ili vidas, ke ankoraŭ restas restaĵo obeanta la originan kredon de la patroj, ili ŝanĝas siajn taktikojn—kiel Satano ĉiam faras—de la persekutado de la dua sigelo, ĝis la enfiltriĝo kaj malveraj doktrinoj de la tria kaj kvara sigeloj, kaj reen al persekuto denove en la kvina sigelo.

2. La epoko de la Inkvizicio ankaŭ estos ripetita en la kvara sigelo. Ĉi-foje ne estos 1260 profetaj jaroj kiel en Daniel 7:21,25 sed 1260 laŭvortaj tagoj kiel en Daniel 12:7. Ĉi tiu epoko komenciĝos en printempo 2013 kaj finiĝos baldaŭ antaŭ la alveno de Jesuo, en aŭtuno 2016. La Shadow-serio, kun ĝia detala studo de la judaj festoj, donas al ni la ĝustan tagon de la dua alveno de Jesuo kaj tial ankaŭ nerekte la daton de la komenco de la dimanĉaj leĝoj en 2014/15. [En la unua eldono de ĉi tiu artikolo ni ne havis la precizan kalkulon. Ĝi ankoraŭ enhavis la eraron "Millerite" de unu jaro, kiu estis plibonigita en januaro 2013. Sed por ne konfuzi la leganton, ni nun enmetis la aktualajn datumojn.]

Kvina Sigelo: Tempo de Persekuto

periodo	sigelon	Jeriĥo	interpretado
1571-1755	5th Sigelo, Rev. 6: 9-11	tago 5 Marto	La bestoj estis oferitaj sur la bronza altaro en la sanktejo de la Malnova Testamento. La ofero estis forbruligita, kaj ĝia sango estis verŝita ĉe la bazo de la altaro (Lev. 4:7). La vivo aŭ animo estas en la sango (Lev. 17:11, Deut. 12:23). La simbolo estas klara: La sango de la martiroj de la malmultaj fidelaj restaĵoj, kiuj ne akceptis la doktrinan paganiĝon, estas verŝita kiel ofero ĉe la bazo de la altaro. Ĉi tiu sango simbole krias al Dio kiel la sango de Habel, kiu estis mortigita de sia frato (Gen 4:10). La blankaj roboj simbolas la dignon, kiu estis donita al ili per la justeco de Kristo (Ap 19:8, 3:5, 7:14). Sed eĉ akirinte la venkon en Kristo, ili devus iom ripozi en siaj tomboj, ĝis Jesuo venos kaj donos al ili kaj al ĉiuj fideluloj siajn rekompencojn samtempe (Heb. 11:39-40). La kvina sigelo kovras la periodon de 1571 ĝis 1755.
2010-2015	5th Sigelo ripetis	tago 7 Marto 5	La bestoj estis oferitaj sur la bronza altaro en la sanktejo de la Malnova Testamento. La ofero estis forbruligita, kaj ĝia sango estis verŝita ĉe la bazo de la altaro (Lev. 4:7). La vivo aŭ animo estas en la sango (Lev. 17:11, Deut. 12:23). La simbolo estas klara: La sango de la martiroj de la malmultaj fidelaj restaĵoj, kiuj ne akceptis la doktrinan paganiĝon, estas verŝita kiel ofero ĉe la bazo de la altaro. Ĉi tiu sango simbole krias al Dio kiel la sango de Habel, kiu estis mortigita de sia frato (Gen 4:10). La blankaj roboj simbolas la dignon, kiu estis donita al ili per la justeco de Kristo (Ap 19:8, 3:5, 7:14). Sed eĉ akirinte la venkon en Kristo, ili devus iom ripozi en siaj tomboj, ĝis Jesuo venos kaj donos al ili kaj al ĉiuj fideluloj siajn rekompencojn samtempe (Heb. 11:39-40). La kvina sigelo kovras la periodon de la komenco de la Orion-mesaĝo reformado ĝis la fino de provtempo, kiam neniuj martiroj mortos plu (la malgranda tempo de problemo).

 Sesa Sigelo: Ni Proksimas la Finon

periodo	sigelon	Jeriĥo	interpretado
1755-Dua Veno	6th Sigelo, Rev. 6: 3,4	tago 6 Marto	La sesa sigelo kulminas kun la Dua Veno de Kristo. Tial, ni povas nomi ĝin taŭge: La tempo de la fino. La granda tertremo estis identigita de multaj teologoj kiel la Granda Tertremo de Lisbono, la 1-an de novembro 1755. La mallumiĝo de la suno okazis la 19-an de majo 1780. La mallumiĝo de la luno okazis la nokton de la sama tago (la 19-an de majo 1780). La falsteluloj okazis la 13-an de novembro 1833. Ĉi tiuj kvar eventoj markis la komencon de la tempo de la fino, kiu finiĝos kun la Dua Veno de Kristo. Alfrontante la Duan Venon de Kristo, tiuj, kiuj ŝirmiĝis en la sava kompato, ricevos eternan vivon; kaj tiuj, kiuj rifuzos savon en Kristo, devas suferi la sekvojn. Jesuo jam diris: “Ĉar Dio ne sendis Sian Filon en la mondon, por kondamni la mondon; sed por ke la mondo per li estu savita. Kiu kredas al li, tiu ne estas kondamnita; sed kiu ne kredas, tiu jam estas kondamnita, ĉar li ne kredis al la nomo de la solenaskita Filo de Dio. (Johano 3:17,18)
2011-Fermo de Provliberigo	6th Sigelo ripetis	tago 7 Marto 6	La sesa sigelo kulminas per la fino de provtempo antaŭ la dua alveno de Kristo. Tial, ni povas nomi ĝin taŭge: La tempo de la fino. Ni identigis la grandan tertremon kiel tiu de orienta Japanio la 11-an de marto 2011. La mallumiĝo de la suno okazis sur Julio 13, 2013. La mallumiĝo de la luno komenciĝis per la sangoluno-tetrado (la 15-an de aprilo 2014). La falo de la steloj estos la fajroglobokazaĵo, kiu estis vidita fare de Ellen G. White en du vizioj. Ĉi tiuj estas kvar eventoj, kiuj markos la komencon de la tempo de la fino, kiu kulminos per la Dua Veno de Kristo. Alfrontante la Duan Venon de Kristo, tiuj, kiuj ŝirmiĝis en la sava kompato, ricevos eternan vivon; kaj tiuj, kiuj rifuzos savon en Kristo, devas suferi la sekvojn. Jesuo jam diris: “Ĉar Dio ne sendis Sian Filon en la mondon, por kondamni la mondon; sed por ke la mondo per li estu savita. Kiu kredas al li, tiu ne estas kondamnita; sed kiu ne kredas, tiu jam estas kondamnita, ĉar li ne kredis al la nomo de la solenaskita Filo de Dio. (Johano 3:17,18)

Rimarkoj:

1. Kiam la provtempo fermiĝas, komenciĝos la tempo de la plagoj. La sesa sigelo estis farita kiel retronombrado. La signoj okazas en la ĝusta sinsekvo donita, ripetante ekde la 11-a de marto 2011 kiel ni antaŭdiris delonge. La unuaj tri signoj — la tertremo, la mallumiĝo de la suno kaj la luno turniĝanta al sango — jam okazis en la ripeto de la sigelo.

2. La falsteluloj, aŭ fajrogloboj, kiujn Ellen G. White vidis, falos laŭvorte, ĉar la antaŭaj signoj ankaŭ okazis laŭvorte. Fine de la ripetata sesa sigelo estas evento, kiu montras al la malfidelaj homoj, ke la ĉielo malfermis kaj finfine klarigos, ke nun komenciĝas la tempo de plagoj, sen ke ili prepariĝis kaj tial ili estas perditaj. Tial ili volas kaŝi sin de la ĉeesto de la Ŝafido. Ni skribas pri ĝi detale en la Kolero de Dio serio. La propeta servo de Jesuo en la ĉiela sanktejo finiĝos ĉe la fino de la sesa ripeta sigelo, kiam neniu plu povas esti savita. Nur la 144,000 trairos la grandan aflikton de la plagoj al la Dua Veno de Jesuo sen propetanto kaj sen vidado de morto.

3. La klasika interpreto de la sesa sigelo daŭre egalrilatas al la Millerites kaj neniam estis vere repensita fare de la Adventista Eklezio. La anoj de Miller kaj Snow kredis en tiu tempo ke la Dua Veno okazos en la sama tago kiel "la granda tago de lia kolero", la 22/23 de oktobro 1844. Kiam ĝi ne okazis—kvankam multaj homoj tiam sentis la timon, kiu estas priskribita en la biblia teksto de la sesa sigelo, kaj Hiram Edson vidis la saman tagon foriri kiel plilongigitan skribrulaĵon de la ĉielo—la skrupulo de la ĉielo etendis sin en la tempo. la sesa sigelo en nian tempon kaj al la vera reveno de Jesuo. Laŭ ĉi tiu interpreto, ni estas blokitaj en la mezo de la sesa sigelo ekde la nokto de la Leonida meteorŝtormo de la 12-a/13a de novembro 1833 kaj staras enradikiĝinta, atendante la plenumon de la tre malmultaj mankantaj profetaĵoj de ĉi tiu sigelo. [Vidu la addendum al ĉi tiu artikolo por profunda analizo de la afero.]

4. Tamen tio estas kontraŭ la principo de Dio de profeta revelacio, kiu ĉiam estas progresema. Ju pli ni alproksimiĝas al profeta evento, des pli da detaloj Dio malkaŝas al ni. Vi povas studi tion en la Potenco de la Patro artikolo. La Jeriĥa modelo perfekte reflektas la principon de Dio de progresema revelacio. La unuaj ses tagoj estis longaj marŝoj de la jaro 31 ĝis la jaro 1844. Estis 1812 jaroj por ses marŝoj. Tio estas mezumo de 302 jaroj po marŝo. En la lasta tago, la sepa tago, la Izraelidoj devis ĉirkaŭiri la urbon sep fojojn en unu tago. Se ni kalkulas la mezumon jene: 2014 - 1846 (168 jaroj) / 7 marŝoj, ni ricevas nur 24 jarojn. La komparo montras al ni, ke ni havas multe pli detalan revelacion baldaŭ antaŭ la alveno de Kristo, kaj tio kongruas kun la progresema revelacio de Dio, kiu estas unu el la plej gravaj bibliaj principoj en la interpretado de profetaĵo. [Por vidi kiel la sesa sigelo plenumis en la ripeto, legu Signoj de la Fino kaj ĝia addendum, kaj ankaŭ diapozitivoj 101 ĝis 114 de la Prezento de Orion.]

Sepa Sigelo: Jen Li venas en la nuboj!

periodo	sigelon	Jeriĥo	interpretado
???	7th Sigelo, Rev. 8: 1	Tago 7, Marto 7	Ĉi tiu silento okazos okaze de la Dua Veno de Kristo, kiam la Ĉielo estos malplena. La anĝeloj venos kun Jesuo (Mat. 25:31). Iuj aplikis la profetan principon de tago dum jaro al ĉi tiu duonhoro kaj diras, ke ĝi povus reprezenti unu laŭvortan semajnon.
Printempo 2012 - Aŭtuno 2015	7th Sigelo, Rev. 8: 1	tago 7 Marto 7	Ĉi tiu silento okazos okaze de la Dua Veno de Kristo, kiam la Ĉielo retenos la spiron ĝis finiĝos la juĝo de la vivantoj. La anĝeloj atendu, avide veni kun Jesuo (Mat. 25:31). Iuj aplikis la profetan principon de tago dum jaro al ĉi tiu duonhoro kaj diras, ke ĝi povus reprezenti unu laŭvortan semajnon, sed tio bedaŭrinde estas malĝusta.

Rimarkoj:

1. Fine de la komparo, ni bedaŭrinde ne koincidas. La sepa sigelo kun la duonhora silento en la ĉielo ne estas la alveno de Kristo, sed la juĝo de la vivantoj. Estas multaj diversaj interpretoj de la unuaj ses sigeloj en Adventismo, kiuj diferencas nur iomete, sed eĉ ne unu interpreto de la sepa sigelo konsideras la fakton, ke la ĉiela tempo ne respondas al la surtera tempo. Neniu el ili konsideras la Orionan horloĝon. Ni tamen scias, ke duonhoro en la ĉielo estas 3½ jaroj sur la tero, kaj ĉi tio respondas al la daŭro de la juĝo de la vivantoj laŭ la ĵuro de Jesuo en Daniel 12, kaj la nomo "Daniel" signifas "Dio estas mia juĝisto". Temas pri la lasta fazo de la juĝo—de la vivantoj—kiu decidos la sorto de la tuta universo kaj Dio mem.

2. Ĉi tiu lasta tago de Jeriĥo sekvas la principon de progresema profeta revelacio, kaj la Oriona horloĝo inkluzivas la pliajn detalojn, kiujn Dio volas doni al ni. La precizaj jaroj de la ripetaj sigeloj kaj la nova kompreno de la sepa sigelo estas ŝlosilaj por kompreni, kio okazis al Lia popolo dum ĉi tiu lasta ĉiela tago de la historio, la enketa juĝo de la mortintoj kaj la vivantoj. Tiel, Dio ankaŭ montras kie Liaj elektitaj juĝaj homoj situas, por ke ili povas esti trovitaj de aliaj en la laŭta krio! Multaj diras, ke mi atakas malnovajn interpretojn, sed mi esperas, ke mi montris nun, ke tio klare ne estas la kazo. Nova lumo devas esti en harmonio kun malnova lumo, kaj la Orion-mesaĝo ne malobeas ĉi tiun regulon. Male, ĝi konfirmas la malnovan kaj veran lumon kaj solvas miskomprenojn.

Kiel ni vidis en la PowerPoint-prezento de la Orion-studo, la unuaj kvar preĝejoj de Revelacio ĉapitro 2 kuras paralele al la unuaj kvar sigeloj. La lastaj tri devus esti interpretitaj kiel spiritaj kondiĉoj, sed ankaŭ enhavas tre gravajn profetajn mesaĝojn kiuj aplikas specife al nia tempo.

En lumo de la Jeriĥa tipo por la ripeto de la sigeloj, ni ne povas forlasi interpreton de la lastaj tri eklezioj. Mi ŝatus substreki denove, kiel la pioniroj interpretis la lastajn tri ekleziojn:

En la fruaj jaroj post la sperto, (1844) Sabbatarian Adventists identigis sin kiel la eklezio de Filadelfio, aliaj adventistoj kiel Laodiceans, kaj ne-adventistoj kiel Sardeso. Tamen, antaŭ 1854 Ellen G. White estis gvidita substreki ke "la restaĵo ne estis preta por tio, kio venos sur la teron. Stulteco, kiel letargio, ŝajnis pendi sur la mensoj de plej multaj el tiuj, kiuj konfesas kredi, ke ni havas la lastan mesaĝon. . . . Vi lasas ke viaj mensoj estu tro facile deturnitaj de la laboro de preparado kaj la plej gravaj veroj por ĉi tiuj lastaj tagoj.” Antaŭ 1856 James White, Uriah Smith, kaj JH Waggoner klare rakontis al la junaj adventistgrupoj ke la Laodicean-mesaĝo aplikita al Sabbatarian Adventists same kiel aliaj kiuj estis "varmaj" en sia kristana sperto. Ankaŭ ili bezonis ĝisfundan penton. Plue, ili kombinis en sia konkludo, ke la mesaĝo de la tria anĝelo estis la fina mesaĝo al la "ribelema mondo", kaj la Laodikea mesaĝo estis la fina mesaĝo al "varma preĝejo". {www.whiteestate.org}

Bonvolu noti, ke Ellen G. White rekonis, ke io jam misfunkciis ĉe la Advent-homoj en 1854 kaj ke la Laodicean-mesaĝo eĉ validus por la Sabbatarian Adventistoj. Ĉi tio konfirmas nian opinion pri la ripeto de la sigeloj kaj preĝejoj, ĉar la homoj devis rekomenci la marŝadojn ĉirkaŭ Jeriĥo por tute nova ciklo de sep marŝoj. La demando estas, kie ni estas nun, preskaŭ fininte la sepan tagon ĉirkaŭ Jeriĥo?

Ni nur rigardu la Orionan horloĝon! La lasta tago de Jeriĥo komenciĝis en 1846 kaj ni estas nun [ĉe la unua eldonado de ĉi tiu artikolo] en la jaro 2010. Ni estas ekzakte du jarojn antaŭ 2012 kiu respondas al 1844. Ni estas en la tempo responda al la predikado de la baldaŭa veno de Kristo fare de la milerita movado en la unua ciklo. Kiel la historio rakontas al ni, Miller konfuzis 1844 kun la Dua Veno kiam efektive ĝi estis la proklamo de la komenco de la enketa juĝo. En la ripeto de la sigeloj kaj eklezioj, ni ankaŭ estas ĉe decida punkto en la historio: la proklamo de la fino de la enketa juĝo, aŭ la proklamo de la komenco de la juĝo de la vivantoj. "Certe la Sinjoro, la Eternulo, faros nenion, sed Li malkasxas Sian sekreton al Siaj servantoj, la profetoj." (Amos 3:7)

Kiu el la sep eklezioj aplikis al la milerita movado, nome al la movado de la unua anĝelo de Revelacio 14:7? Ĝi estis unu el nur du preĝejoj, kiuj estis senkulpaj: Filadelfio! Kaj kio estis la mesaĝo de Filadelfio?

dirante per lauxta vocxo:Timu Dion, kaj donu al Li gloron; cxar venis la horo de Lia jugxo: kaj adorklinigxu al Tiu, kiu kreis la cxielon kaj la teron kaj la maron kaj la fontojn de akvo. (Revelacio 14:7)

"La HORO de lia juĝo" estas tempomesaĝo. Estis la mesaĝo de Miller, kiu komenciĝis en 1833, kaj precipe ekde 1841, kiel ni legas en "Fruaj Skriboj". Kaj tio respondas al la Orion-mesaĝo, kiu komenciĝis en 2010. La juĝo de la mortintoj finiĝos en 2012, kaj la juĝo de la vivantoj komenciĝos! Preparu vin kaj donu gloron al Dio observante la sabaton dum aflikto!

Kio estas la reagoj de niaj nuntempaj fratoj en aliaj konfesioj? Laŭ la kredoj de la adventaj homoj en la responda tempo de la pioniroj, ili estis "Sardis". Do, ĉu ni trovas en la profetaĵo de Sardes iujn aludojn, kiuj rilatas al atentado de la averto pri "tempa mesaĝo"?

Jes, efektive:

Kaj al la anĝelo de la eklezio en Sardes skribu; Tion diras tiu, kiu havas la sep Spiritojn de Dio: kaj la sep steloj; Mi scias viajn farojn, ke vi havas nomon, ke vi vivas kaj estas mortinta. Gardu vin, kaj fortigu la restaĵojn, kiuj estas pretaj por morti; ĉar mi ne trovis viajn farojn perfektaj antaŭ Dio. Memoru do, kiel vi ricevis kaj auxdis, kaj tenu firme, kaj pentu. Se do vi ne rigardos, Mi venos sur vin kiel ŝtelisto, kaj vi ne scios, je kioma horo mi venos sur vin. (Revelacio 3: 1-3)

Ni eĉ trovas aludon de kie venos la tempomesaĝo kaj kia estas la ŝlosilo por kompreni ĝin: La sep steloj! Ĉiu, kiu ne rigardas, ne scios, je kioma horo Jesuo venos. La mesaĝo de la sep steloj de Oriono rivelas la jaron de la fino de provtempo kaj la jaron de la alveno de Jesuo. Ĉiu, kiu ne rigardas, ne ricevos la benon de la malmultaj en Sardes, kiuj estas menciitaj en la aliaj versoj de la profetaĵo al Sardes:

Vi havas a malmultaj nomoj eĉ en Sardes, kiuj ne malpurigis siajn vestojn; kaj ili iros kun mi en blankaj vestoj, ĉar ili estas indaj. La venkanto, tiu estos vestita per blankaj vestoj; kaj Mi ne ekstermos lian nomon el la libro de vivo, sed mi konfesos lian nomon antaŭ mia Patro kaj antaŭ Liaj anĝeloj. Kiu havas orelon, tiu aŭdu, kion la Spirito diras al la eklezioj. (Apokalipso 3:4-6)

Kiam estas la forstreko de la nomo el la libro de vivo? Ĝuste ĉe la fino de la enketa juĝo! Alia sugesto, ke ni parolas pri la sama tempoperiodo por Sardeso kaj Filadelfio.

Kaj kiu estas Sardeso hodiaŭ? Al kiuj nomadoj ĝi rilatas? Verŝajne ĉiuj fidelaj kristanoj el iu ajn el la konfesioj, kiuj konfesas kredi je Jesuo Kristo. Li estas la nomo menciita en la verso: "Mi scias viajn farojn, ke vi havas nomon, ke vi vivas kaj estas mortinta." Ni parolas pri spiritaj kondiĉoj pli ol konfesioj. Ĉiu, kiu akceptas la lastan mesaĝon el la buŝo de Jesuo, estas savita, kaj ĉiu, kiu ĝin malakceptas, ne estas.

Kio pri Laodicea? La Pioniroj identigis Laodicea kiel la aliaj adventistoj kiuj ne akceptis la sabatan veron! Ili ne akceptis novan lumon! Ili konfesis studi la Biblion sed pensis, ke ili jam estas riĉaj kaj bezonas nenion. Jesuo konsilas al ili aĉeti okulkumon de Li por ke ili vidu. Ĉi tio certe estas la konfesita popolo de Dio, kiu denove malakceptas ĉian novan lumon, kiun Dio volas doni al ili per la mesaĝo de Filadelfio:

“Tion diras la sanktulo, la vera, la kiu havas la ŝlosilon de David, tiu, kiu malfermas, kaj neniu fermas; kaj fermas, kaj neniu malfermas” (Apo. 3:7).

Oni montris al mi en vizio, kaj mi ankoraŭ kredas, ke estis fermita pordo en 1844. Ĉiuj kiuj vidis la lumon de la mesaĝoj de la unua kaj dua anĝeloj kaj malakceptis tiun lumon, estis lasitaj en mallumo. Kaj tiuj, kiuj akceptis ĝin kaj ricevis la Sanktan Spiriton, kiu ĉeestis al la anonco de la mesaĝo el la ĉielo, kaj kiuj poste rezignis sian kredon kaj prononcis sian sperton kiel trompo, per tio malakceptis la Spiriton de Dio, kaj ĝi ne plu petis ilin.

Tiuj, kiuj ne vidis la lumon, ne havis la kulpon de ĝia malakcepto. Estis nur la klaso, kiu malestimis la lumon el la ĉielo, kiun la Spirito de Dio ne povis atingi. Kaj ĉi tiu klaso inkludis, kiel mi diris, ambaŭ tiujn, kiuj rifuzis akcepti la mesaĝon, kiam ĝi estis prezentita al ili, kaj ankaŭ tiujn, kiuj, ricevinte ĝin, poste rezignis sian kredon. Ĉi tiuj povus havi formon de pieco, kaj konfesi esti sekvantoj de Kristo; sed havante neniun vivan rilaton kun Dio, ili estus kaptitaj de la iluzioj de Satano. Ĉi tiuj du klasoj estas viditaj en la vizio--tiuj kiuj deklaris la lumon, kiun ili sekvis kiel trompo, kaj la malvirtuloj de la mondo, kiuj, malakceptinte la lumon, estis forĵetitaj de Dio. Neniu referenco estas farita al tiuj kiuj ne vidis la lumon, kaj tial ne estis kulpaj de ĝia malakcepto. {1SM 63.8–10}

Ni devus esti tre singardaj por ne malakcepti lumon de la trono de Dio. Aŭ la mesaĝo al Sardes aŭ al Laodicea validas por tiuj, kiuj ne akceptas la lumradiojn, kiuj eliras el la Ĉielo.

En Sepataga Adventistaj preĝejoj, estas facile malakcepti novan lumon kiel venanta de Satano. Ellen G. White havis ordonojn de Dio skribi multon kontraŭ falsaj doktrinoj kiuj enirus preĝejon. Sed kiel ni vidos en La Trono-Linioj, tiuj doktrinoj ankaŭ estas markitaj en Oriono. Ĉu ekzistas iu, kiu kapablas distingi avertan mesaĝon por prepariĝi kaj konfesi kaj deturni sin de ĉiuj kaŝitaj pekoj, de falsa mesaĝo, kiu kantas lulkantojn al niaj konsciencoj kaj trankviligas nin, kredante, ke ni povas esti savitaj? in niajn pekojn? Ĉu ekzistas iu, kiu kapablas vidi la diferencon inter mesaĝo, kiu markas ĉiujn pekojn de Lia popolo, kaj mesaĝo de falsa glorado de peka, nur konfesanta, popolo? Kio estas la kunteksto de la Sardes kaj Laodicean mesaĝoj? Ĉu ĝi estas riproĉo kaj konsilo por ŝanĝo aŭ "Bone farita, fidela servisto"? Kio estas la kunteksto de la Oriona mesaĝo? Kien ĝi kondukas vin?

Je ĉi tiu punkto, mi volas dividi leteron, kiun mi ricevis antaŭ kelkaj tagoj de fratoj en malproksima lando:

Kara frato Scotram,

La Beno de la Ĉiopova estu sur vi kaj via edzino. Kiel vi fartas ekde la lasta tempo, kiam ni parolis. Tamen mi devas pardonpeti pro la malfruo respondi al via lasta retmesaĝo. Bonvolu pardoni nian malfruon. Sed vi devas scii, ke vi kaj via edzino ne eskapis de pensoj kaj niaj preĝoj. Mi tre ĝojis scii, ke Dio povis uzi min por beni vin per kuraĝigo. Mi presis vian retpoŝton kaj portis ĝin hejmen por dividi kun mia edzo, ni estis tiel gajaj, ke Dio igis nin ĉiujn ricevi Liajn mirindajn benojn.

Bedaŭrinde, kvankam la problemoj, kiujn vi notis en kelkaj el viaj skribaĵoj pri la Eklezio, ankaŭ manifestiĝas ĉi tie en ... kio pruvas, ke ĝi ja estas tutmonda infesta dormemo en nia eklezio. La afero, kiun ni provis fari, estas helpi niajn fratojn konsciiĝi pri la tempoj en kiuj ni vivas.

Ĉar ni troviĝas en ... kaj multaj mondaj novaĵoj kaj aferoj malofte atingas nin ... ni ŝajne pro iu malpia kialo ŝajnas pensi, ke ni havas tempon. Mia frato, niaj preĝejoj ĉi tie estas plenaj de tiuj, kiujn mi nomas la "rektigitaj" homoj. Ĉiuj asertas, ke la Sankta Spirito gvidis ilin iri paroli kun iu por korekti aŭ kondamni ilin pri iliaj eraroj aŭ kulpoj. Bedaŭrinde, multaj el niaj membroj estis forpuŝitaj el la eklezio per la alproksimiĝoj de tiaj. La klaĉado estas ĉiama maksimumo kaj vera korinklino estas ĉiama malalta. Hipokriteco estas senbrida en la eklezio sincere ĝi estas korŝira situacio.

Ni senespere serĉis de nia Dio vojojn/ŝancojn en kiuj ni povas dividi kun niaj kunfratoj la aferojn, kiujn ni lernis de tio, kio estis rivelita al vi per la agado de la Sankta Spirito. Aferoj, kiujn ni lernis kaj kiuj genuigis mian edzon kaj min en preĝo kaj re-konsekro. La sperto, kiun ni havis kiel rezulto de studado de la aferoj, kiujn vi kunhavis, revivigis nin kaj igis nin konscie labori por vivi Sanktajn Vivojn. Tamen, ni daŭre batalos la bonan batalon de la fido, ni restos sur la vojo, ni laciĝos sed ne svenos. Ni eltenos ĝis la fino. Ni daŭre levos niajn fratojn en preĝado.

Paco al vi kara frato; paco estu sur via domo. Estu firma ĝis la fino. Ĝis ni skribas denove.

Amo kaj preĝo al vi kaj via edzino.

Atestoj kiel ĉi tiu klare montras kien la Oriona mesaĝo kondukas: al pento kaj ŝanĝo, al pli bona spirita vivo kaj pli intima rilato kun nia Savanto. Ĉu ĉi tio estas mesaĝo por meti sub buŝelon?

Multaj - precipe membroj de la SDA Reform Movement-eklezioj - konfuzas la mesaĝon kun astrologio. Ĉi tio venas de malbona kompreno de tri faktoj:

1. Oriono ne estas parto de la zodiako kaj havas nenion komunan kun astrologio.
2. Satano estas la granda imitanto de Dio. Li volas havi ĉion, kion Jesuo havas.
   

   Jesuo havas Sian sanktan formon de adorado	Satano havas falsan formon de adorado, Sun-adoro
   Jesuo havas Sian sanktan sanktan ripoztagon, la sabaton	Satano havas falsan ripoztagon, dimanĉon
   Jesuo havas 10 sanktajn ordonojn	Satano havas 10 falsajn ordonojn, homajn rajtojn

   Jesuo havas Sian sanktan formon de adorado

   Satano havas falsan formon de adorado, Sun-adoro

   Jesuo havas Sian sanktan sanktan ripoztagon, la sabaton

   Satano havas falsan ripoztagon, dimanĉon

   Jesuo havas 10 sanktajn ordonojn

   Satano havas 10 falsajn ordonojn, homajn rajtojn

   La listo povus daŭri kaj plu... sed por atingi la aferon:

   Jesuo havas sanktan formulon bazitan sur bibliaj nombroj, kiu anoncas la daŭron de la juĝo de la mortintoj (7 × 24), kiu kondukas al 2012 kiel la komenco de la juĝo de la vivantoj kaj plu al la jaro de la eterna reĝado de Jesuo.	Satano havas falsan formulon bazitan sur numerologio, kiu anoncas la kuniĝon de la du bestoj de Apokalipso 13 por komenci Lian regadon: 18 × 13, kiu kondukas al 2010 kiel la anonco de la regado de "Neptuno" (vidu La Jaro de Saul).
   Jesuo havas unu lastan sanktan mesaĝon por Sia popolo bazita sur Genezo 1:14 “Kaj Dio diris: Estu lumoj en la ĉiela firmaĵo, por apartigi la tagon de la nokto; kaj ili estu por signoj kaj por sezonoj, kaj dum tagoj kaj jaroj.” kiu anoncas Lian Duan Venon: La Oriona Mesaĝo kaj Ombro-Mesaĝo.	Satano havas lastan falsan mesaĝon por sia popolo bazita sur astrologio, la vicigo de la zodiako en 2012, anoncante la falsan duan venon: La Aĝo de Akvario.

   Jesuo havas sanktan formulon bazitan sur bibliaj nombroj, kiu anoncas la daŭron de la juĝo de la mortintoj (7 * 24), kiu kondukas al 2012 kiel la komenco de la juĝo de la vivantoj kaj plu al la jaro de Jesuo eterna reĝado.

   Satano havas falsan formulon bazitan sur numerologio, kiu anoncas la kuniĝon de la du bestoj de Apokalipso 13 por komenci Lian regadon: 18 * 13, kiu kondukas al 2010 kiel la anonco de la regado de "Neptuno" (vidu La Jaro de Saul).

   Jesuo havas unu lastan sanktan mesaĝon por Sia popolo bazita sur Gen 1:14 “Kaj Dio diris: Estu lumoj en la ĉiela firmaĵo, por apartigi la tagon de la nokto; kaj ili estu por signoj kaj por sezonoj, kaj dum tagoj kaj jaroj.” kiu anoncas Lian Duan Venon: La Oriona Mesaĝo kaj Ombro-Mesaĝo.

   Satano havas lastan falsan mesaĝon por sia popolo bazita sur astrologio, la vicigo de la zodiako en 2012, anoncante la falsan duan venon: La Aĝo de Akvario.

3. Ellen G. White parolis pri Oriono, la Biblio parolas pri Oriono, kaj la antikvaj judoj zorge observis la stelkonstelaciojn. Ĉu ĉi tio estas astrologio aŭ astronomio? Ĉu Ellen G. White estas nun astrologo? Kaj... kio pri la saĝuloj de la Oriento, kiuj vidis la stelon de Jesuo? Ĉu ili ankaŭ estis astrologoj, abomenaĵo por Dio? Aŭ ĉu ĉi tio estas prefere tipo por la Dua Veno? Jes, ni scias de Ellen G. White, ke la stelo de Betlehemo estis nubo de anĝeloj. Tamen, ĉi tio ankoraŭ estas tipo por la Dua Veno, kiam Jesuo kun ĉiuj anĝeloj de la ĉielo venos en la nubo, kiu konsistas el la anĝeloj. Kaj kio estas Oriono laŭ la studo? La sep steloj de Oriono estas ĉiuj senditoj: la tri Personoj de la Dieco, kaj kvar vivantaj estaĵoj, denove anĝeloj aŭ serafoj. Ĉiu, kiu konfuzas ĉi tion kun astrologio, ne scias, kio vere estas astrologio.

Kritiko tia venas plejparte de homoj, kiuj vere ne havas multe da scio pri okultaj praktikoj kaj al kiuj mankas pli profunda kompreno pri la kreado de Dio. La Biblio eksplicite mencias la "libron de la naturo", inkluzive de la firmamento kaj la steloj de la ĉielo, kiel portantaj gravajn lecionojn por la popolo de Dio, kaj ankaŭ la Spirito de Profetaĵo:

En sia izolita hejmo Johano povis studi pli proksime ol iam antaŭe la manifestiĝojn de dia potenco kiel registrite en la libro de naturo kaj en la paĝoj de inspiro. Por li estis ĝojo mediti pri la krea laboro kaj adori la dian Arkitekton. En antaŭaj jaroj liaj okuloj estis salutitaj de la vido de arbarkovritaj montetoj, verdaj valoj kaj fruktodonaj ebenaĵoj; kaj en la belaĵoj de la naturo iam estis lia ĝojo spuri la saĝon kaj lertecon de la Kreinto. Li nun estis ĉirkaŭita de scenoj, kiuj al multaj ŝajnus mornaj kaj neinteresaj; sed al Johano estis alie. Dum lia ĉirkaŭaĵo povus esti dezerta kaj senfrukta, la blua ĉielo, kiu kliniĝis super li, estis tiel hela kaj bela kiel la ĉielo super lia amata Jerusalemo. En la sovaĝaj, krudaj rokoj, en la misteroj de la profundo, en la gloroj de la firmamento, li legis gravajn lecionojn. Ĉiuj portis la mesaĝon de la potenco kaj gloro de Dio. {AA 571.2}

La Voĉo de Dio en Lia Manlaboro.--Kien ajn ni turnas nin, ni aŭdas la voĉon de Dio kaj vidas Liajn manojn. De la solena ruliĝo de la profundtona tondro kaj de la senĉesa muĝado de la malnova oceano, ĝis la ĝojaj kantoj, kiuj voĉigas la arbarojn per melodio, la dek mil voĉoj de la naturo parolas Lian laŭdon. En tero kaj maro kaj ĉielo, kun ilia mirinda nuanco kaj koloro, variantaj en belega kontrasto aŭ miksitaj en harmonio, ni rigardas Lian gloron. La eternaj montetoj rakontas pri Lia potenco. La arboj, kiuj svingas siajn verdajn standardojn en la sunlumo, kaj la floroj en sia delikata beleco, montras al sia Kreinto. La viva verdo, kiu tapiŝas la brunan teron, rakontas pri la zorgo de Dio por la plej humilaj el Liaj kreitaĵoj. La kavernoj de la maro kaj la profundo de la tero malkaŝas Liajn trezorojn. Tiu, kiu metis la perlojn en la oceanon kaj la ametiston kaj krizoliton inter la rokojn, estas amanto de la belo. La suno leviĝanta en la ĉielo estas reprezentanto de Tiu, kiu estas la vivo kaj lumo de ĉio, kion Li faris. La tuta brilo kaj beleco, kiuj ornamas la teron kaj lumigas la ĉielon, parolas pri Dio. {GC 53.1}

Se ni nur aŭskultos, la kreitaj verkoj de Dio instruos al ni altvalorajn lecionojn de obeemo kaj fido. De la steloj, kiuj en sia senvoja vojo tra la spaco, sekvas de aĝo al aĝo sian destinitan vojon, ĝis la plej eta atomo, la aferoj de la naturo obeas al la volo de la Kreinto. Kaj Dio zorgas pri ĉio kaj subtenas ĉion, kion Li kreis. Tiu, kiu subtenas la sennombrajn mondojn tra la vasteco, samtempe zorgas pri la bezonoj de la eta bruna pasero, kiu kantas sian humilan kanton sen timo. {CE 54.4}

Sed kiel la steloj en la vasta cirkvito de ilia destinita vojo, la intencoj de Dio ne konas haston kaj neniun prokraston. Per la simboloj de la granda mallumo kaj la fumanta forno, Dio malkaŝis al Abraham la sklavecon de Izrael en Egiptujo, kaj deklaris, ke la tempo de ilia restado estu kvarcent jaroj. "Poste," Li diris, "ili eliros kun granda havo." Gen 15:14. Kontraŭ tiu vorto, vane batalis la tuta potenco de la fiera imperio de Faraono. En "la sama tago" difinita en la dia promeso, "okazis, ke ĉiuj armeoj de la Eternulo eliris el la lando Egipta." Ekz. 12:41. Do en la ĉiela konsilio estis difinita la horo por la alveno de Kristo. Kiam la granda horloĝo de tempo indikis tiun horon, Jesuo naskiĝis en Betleĥem. {Da 32.1}

Nia pioniro Uriah Smith, kiu estis altestimata en la libroj de Ellen G. White, ankaŭ skribas pri rigardado de la steloj kaj kie Johano vidis la procezojn de fintempaj eventoj:

"Kaj aperis granda mirindaĵo en la ĉielo: virino vestita per la suno; kaj la luno sub ŝiaj piedoj, kaj sur ŝia kapo krono el dek du steloj:" (Apokalipso 12:1)

"En la ĉielo" rilatas al la spaco kie la Apostolo [Johano] vidis ĉi tiun fenomenon. Ni ne devas supozi, ke la sceno, kiu estis montrita ĉi tie Johano, okazis en la ĉielo, kie Dio loĝas, ĉar tio okazas sur la Tero. Tiu ĉi vizio, kiun la okuloj de la profeto vidis, okazis en la regiono okupata de la suno, la luno kaj la steloj, kiun ni nomas la firmamento. {Danielo kaj Revelacio - Uriah Smith (1944), p. 220}

resumo:

Ni lernis, ke Ellen G. White atendis la venon de Jesuo siatempe, sed en 1888, procezo de degenero komenciĝis en la Sepa Taga Adventisma eklezio ĉar ili rifuzis la duan parton de la mesaĝo de Jones kaj Waggoner, pri obeado al la preskriboj de Dio, kiu estas la nemalhavebla sekvo de akcepto de la donaco de "Pravigo". "Sed ĉu vi scios, ho vantulo, ke fido sen faroj estas malviva?" (Jakobo 2:20)

Tial, la Sepa Taga Adventisma eklezio malsukcesis en sia celo eniri la ĉielon rekte. Ellen G. White diris al ni per klaraj vortoj, ke la eklezio devis vagi en la dezerto denove kiel la Izraelidoj dum "40" jaroj. Ni estas nun ĉe la fino de tiu ĉi longa vagado, kiu jam daŭris 166 jarojn. Kiel la Izraelidoj sub Josuo, ni devas denove cirkumcidi nin kaj pretigi nin por la finfina konkero de nia Jeriĥo, tio estas "Babilono la Granda". Ni devas batali ĉian mondecon en la eklezio kaj en niaj vivoj por akiri Kristan karakteron, kiu estas nia sola bileto al la ĉielo.

Ni komprenas, ke falsaj doktrinoj estis enmetitaj en la eklezio, sed ni ankoraŭ bezonas alian studon de la Horloĝo de Dio en Oriono por elmontri, kio estas ĉi tiuj falsaj doktrinoj precipe, kaj kie la radiko de ĉia malbono kuŝas en la eklezio. Ĉi tio estos malkaŝita en la sekva artikola serio titolita La Trono-Linioj.

Kaj nun, ni ankaŭ komprenas kial Jesuo tenas glavon en Sia mano kiam Li prezentas Sin al Josuo. La glavo ĉiam reprezentas la Vorton de Dio, la Biblion. Jesuo volis doni al ĉiuj estontaj generacioj, kiuj venos post Lia ofero kaj post kiam Li komencis Sian ĉielan ministerion, la specialan ŝlosilon al la kompreno de la sep-serio (preĝejoj, sigeloj, trumpetoj) en Lia Revelacio. Ĉi tiu ŝlosilo estas la konkero de Jeriĥo, kiu diras al ni, ke la sep-serioj ripetas en la Enketema Juĝo en Ĉielo (la sepa tago).

La alia ŝlosilo tenita de Jesuo en Lia dekstra mano en Revelacio ĉapitro 1, estas la "Sep Steloj de Oriono". Ĉi tiuj steloj diras al ni, ke tempo finiĝas. La tuta Revelacio estis donita, por ke ni povu prepariĝi por la plej granda evento en la tuta historio: la Dua Veno de Kristo. Tial mi volas fermi ĉi tiun artikolon per la vortoj ĉe la fino de la leciono de la Revelacia kurso, kiun ni uzis por kompari la klasikan kaj la novan interpreton de la sep sigeloj en la lumo de la modelo de Jeriĥo kaj la Oriona horloĝo:

Mia Decido: Mi kredas, ke Jesuo baldaŭ revenos por alporti min hejmen kaj doni al mi eternan vivon.
Tial mi decidas per la graco de Dio, studi la Biblion ĉiutage, respekti ĉiujn ĝiajn doktrinojn kaj prepari min ricevi Jesuon en paco. Kiel...

* La Fino estas Proksima *

Aldono al Historio Ripetas, Part II

Skribite fare de Ray Dickinson
Eldonita: merkredo, la 24-an de aŭgusto 2016

Kiel diskutite supre, la ripeto de la sigeloj baziĝas sur la modelo de Jeriĥo, kie en la unuaj ses tagoj, ili faris nur unu rondiron ĉirkaŭ la urbo, sed en la sepa tago, ili faris sep rondirojn ĉirkaŭ la urbo. La grava punkto estas ke la unuaj ses fokoj estas reprezentitaj per martoj kiuj estis ĉiu en aparta tago, kun ripozo intere. La ripetaj fokoj, aliflanke, estas reprezentitaj per sep martoj ĉio en unu tago, kun neniu ripozo intere. Alivorte, dum ni povas laŭleĝe kompreni iujn el la ripetaj sigeloj interkovri, tio ne havus sencon por la klasikaj sigeloj. Ĉiu klasika sigelo devas fini antaŭ ol la sekva povas komenciĝi!

Tiel, estas ne eble ke la ripetaj sigeloj (t.e. la marŝoj en la sepa tago) povus komenciĝi antaŭ ol la sesa klasika sigelo estis tute plenumita! La fokoj ripetiĝis en la tempo de la enketa juĝo, kiu komenciĝis sur Oktobro 22, 1844. La sesa klasika sigelo devas do esti plene plenumita antaŭ tiu dato! (Por pliaj informoj pri la ripeta sesa sigelo, bonvolu vidi la aldono al Signoj de la Fino kaj diapozitivoj 101-114 de la Oriona Prezento.)

Aliflanke, la Adventista Eklezio instruas, ke la sesa sigelo estas plilongigita ĝis la Dua Veno. Tiel, ili neas ke ekzistis iam ajn malkresko en ĝia spirita kondiĉo en la maniero kiel la sekvenco de la rajdantoj de la unuaj kvar fokoj portretas.

Sed ĉu ne estas iom strange havi juĝan proceson daŭri dum 170 jaroj? Normale en krimkazo, dum la krima agado povas okazi dum multaj jaroj, post kiam la esploro komenciĝas, ĝi estas kutime relative mallonga—nur kelkaj semajnoj aŭ monatoj por komplikaj kazoj! La Juĝo de peko ne devus esti malsama. Ne necesis, ke la juĝo postulu 170 jarojn! Ĝi petas la demandon, kio misfunkciis?

Kaj tio estas grava demando! Se vi demandus vian tipan adventiston, ili dirus al vi, ke nenio estas malĝusta. La sesa sigelo komenciĝis en 1755 kun la Lisbona sismo, kaj finos kun la malvirtulo krianta al la senviva. “Montoj kaj rokoj: Falu sur nin, kaj kaŝu nin antaŭ la vizaĝo de la Sidanto sur la trono, kaj kontraŭ la kolero de la Ŝafido,” dum ili vidas Lin reveni sur la nubo, kaj la sep lastaj plagoj komenciĝas kaj progresas dum la sep lastaj tagoj aŭ tiel.

Ĉi tiu vidpunkto eble havis sencon por la fruaj adventistoj, sed la tempofaktoro levas ruĝan flagon. Unu frato kreskis en la adventisma eklezio, kaj ĉiam pripensis en sia koro kial la grandaj signoj devis plenumi longe antaŭ ol li aŭ liaj gepatroj aŭ geavoj iam naskiĝis! Pensu pri ĝi:

La granda tertremo: 1755
La suno mallumiĝas: 1780
La luno fariĝas kiel sango: 1780
La steloj falis sur la teron: 1833

Tiam post pli ol 180 jaroj da silento (nu pli ol duoble la jam longa tempodaŭro dum kiu la unuaj signoj plenumis), la sekva strofo plenumiĝos, ĉar la ĉielo finfine ekiros kaj la montoj kaj insuloj moviĝos en la lastaj sep tagoj. Ne mencii la ceterajn signojn kaj ĉiujn plagojn, kiuj tiam devas plenumi en fulmrapida procesio! Dum pripensado pri ĉi tiu diferenco, li pensis: “Ĉu ne havus pli sencon, ke ĉi tiuj grandiozaj signoj de la sesa sigelo? ĈIUJ plenumiĝu kune ĈE LA FINO?!” Simple ne havis sencon, ke la kulmino kaj pinta evento de la tuta historio—la Dua Veno—estus antaŭitaj de signoj en malproksima generacio prefere ol “tuj” antaŭe kiel Jesuo diris en Mateo 24:29! Se vi scivolis la samon en via koro, konsideru, ke devas esti ripeto de tiuj eventoj en tempo, kiu povus laŭleĝe esti konsiderata "tuj" antaŭ la signo de la Filo de Homo! (Certere, ĉi tio estas kritiko, kiun multaj, kiuj forlasis Adventismon, tenas kontraŭ ĝi!)

Du Modeloj

Se ni volas trovi harmonion en ĉi tiuj aferoj, ni unue devas respondi la demandon pri kio misfunkciis! La respondo estas klara, kompreneble, sed ni ĝis nun ne komprenis ĝiajn plenajn konsekvencojn. En 1888, la kvara anĝelo kiel priskribite en Apokalipso 18 vizitis la Adventistan Eklezion, donante al ili guston de la lasta pluvo. Sed antaŭ ol pli ol kelkaj gutoj povus fali, ili eltiris siajn fierajn ombrelojn kaj havus nenion el ĝi! Tio estas kio misfunkciis! Ili malakceptis la Sanktan Spiriton! Ĉu la Spirito povus daŭre lumi al popolo, kiu ne volis ĝin? Notu, ke plejparte la gvidado malakceptis la lumon. Same kiel ĉe Antikva Israelo, estis la gvidado kiu malakceptis la Savanton, kaj ĉi tio kondukis al la Sinjoro malkonfesi la nacion kiel Sian elektitan popolon. Ni parolas pri la korpo, al kiu la Sinjoro konfidas Siajn trezorojn de lumo.

Sed ni pensu pri tio logike momente. Kio se ili akceptus la lumon en 1888? Tiam la malfrua pluvo estus kreskinta en intenseco ĝis la plena lumo de la kvara anĝelo estus donita al ili, kaj la Sinjoro ja estus veninta antaŭ 1890 kiel ni vidis en la Hsl. Ne necesas ia tempomesaĝo post 1844, nek tuta jaro da plagoj. Ne ekzistus defalinta organizo por eliri, kaj multaj vizioj de Ellen G. White estus laŭvorte plenumitaj. Tio reduktus la juĝan tempon ĝis iom pli ol kvarono de la longo! Jen kio estus estinta la kazo IF la gvidantoj konservis sian amon al Kristo kiun la fruaj pioniroj ŝatis. Anstataŭe, ekzistis malkresko kiel la kvar rajdantoj de la fokoj reprezentas.

Do vi vidas, la fokoj ne devis ripeti! Ni uzas la modelon de Jeriĥo, sed kiu gvidis la popolon en tiu konkero? Estis Josuo, ne Moseo! Se la homoj ne incitus Dion per sia nekredemo, kiam Li celis alporti ilin al la Promesita Lando, Moseo kaj ne Josuo, estus enkondukinta ilin. Kaj kia estis la modelo, kiun Dio donis al Moseo, por kiel Li venigos ilin?

Mi sendos mian timon antaŭ vi, kaj pereigos la tutan popolon, al kiu vi venos, kaj cxiujn viajn malamikojn Mi turnos al vi la dorson. Kaj Mi sendos krabrojn antaŭ vi, kiu forpelos la HXividojn kaj la Kanaanidojn kaj la HXetidojn de antaux vi. (Eliro 23:27-28)

Ĉi tio estis la unua plano de Dio! Ne necesas ripetado. Nur sekvu la ostrojn kaj eniru! Tamen, pro ilia nekredemo, Dio donis al Josuo reviziitan planon por Jeriĥo kiu inkludis ripeton. La aplikaĵo estas klara: La modelo de Jeriĥo validus nur se la homoj sekvus en la sama nekredemo kiel faris la antikva Israelo, sed se ili lernus de la pasinteco, kaj kunlaborus kun la Sinjoro, sekvante Lian gvidadon, la simplisma "obromodelo" validus: sekvu la sep sigelojn kaj iru supren! Konsideru kion Ellen G. White skribis pri tio:

Ne estis la volo de Dio, ke Izrael vagu kvardek jarojn en la dezerto; Li deziris konduki ilin rekte al la lando Kanaana kaj starigu ilin tie, sanktan, feliĉan popolon. Sed "ili ne povis eniri pro nekredemo". Hebreoj 3:19. Pro ilia regreso kaj apostateco ili pereis en la dezerto, kaj aliaj estis levitaj por eniri la Promesitan Landon. Simile, ne estis la volo de Dio, ke la alveno de Kristo estu tiom longe prokrastita kaj Lia popolo restu tiom da jaroj en ĉi tiu mondo de peko kaj malĝojo. Sed nekredemo apartigis ilin de Dio. cxar ili rifuzis fari la laboron, kiun Li destinis al ili [en 1888], aliaj estis levitaj [en 2010] por proklami la mesaĝon [de la kvara anĝelo]. En kompato al la mondo, Jesuo prokrastas Sian venon, por ke pekuloj havu ŝancon aŭdi la averto kaj trovi en Li ŝirmejon antaŭ ol la kolero de Dio estos elverŝita. {GC 458.1}

Nun, kiam ni komprenas la du modelojn, ni devas kompreni, kiel la sesa sigelo plenumis, ĉar kiel dirite supre, ĝi devas esti plenuminta tute antaŭ la 22-a de oktobro 1844!

Tempo: Testo de Amo

Dum pli ol 120 jaroj, la Adventisma Eklezio restis blokita en la koto koncerne la sesan sigelon. Ellen G. White konfirmis tion, kion la pioniroj rekonis kiel plenumitajn signojn, sed ŝi neniam aplikis la reston de la signoj. Ĉu tio signifas, ke ili ne validis por eventoj en ŝia tempo? Aŭ ĉu povas esti, ke ili efektive havis klaran plenumon, kiu ĵus restis nerimarkita pro sia kompreno, ke ili okazos kune kun la atendataj dramaj eventoj de la plagoj?

Do, ni reiru kaj vidu kio mankas. Ni skribis pri la bone komprenitaj signoj en la artikolo, Signoj de la Fino, konkludante kun la "falantaj steloj" de la meteorpluvo de la 13-an de novembro 1833. Tamen, la signo de la meteorpluvo ne estis plene komprenita. Jen la plena teksto:

Kaj la steloj de la ĉielo falis sur la teron, kiel figarbo ĵetas ŝin sencela figoj [G3653 de Strong: "nematura (ĉar ekstersezona) figo"], kiam sxi estas skuita de forta vento. (Revelacio 6: 13)

Ni ofte nomis la figarbon la Adventisma popolo, ĉar en la Biblio ĝi staris kiel reprezentado de Israelo, la elektita popolo de Dio. Ĉi tio tamen estis tro frue por reprezenti Adventistojn de ajna speco, sed anstataŭe reprezentis la elektitan popolon de Dio en tiu tempo: Kristanoj de ĉiuj specoj! Sendepende de kiu el la sep eklezioj de Revelacio plej bone reprezentus ilin, ili estis Liaj infanoj—eĉ ŝajne-vivantaj-sed-mortintaj Sardes kaj varmeta Laodikea--kaj Li donis al ili Sian vorton de riproĉo por alporti ilin al pento. Ĉar la judoj malakceptis Kriston, estis Liaj disĉiploj kiuj estis reprezentitaj per la figarbo tra la sekvaj aĝoj.

Tiel, la signo de la meteorpluvo reprezentis la "stelojn" kiuj falus for de la popolo de Dio. Sed rimarku, ke ili estas "malkonvenaj" figoj. Ĝi rilatas al figoj nematuraj, ĉar ili estas ekster sezonoj. Figarboj havas du rikoltojn de figoj, unu el kiuj kreskas frue, kaj se la kondiĉoj ne taŭgas por ke ili maturu, ili restas malgrandaj kaj verdaj kaj facile defalos de la arbo kun forta vento. La ŝlosila punkto ĉi tie estas, ke ili estas ekster la normala figa sezono, kvazaŭ ili ne rimarkis, kiam oni supozas, ke figoj estas maturaj. Ili ne konas sian tempon! Tiel, la skuado de la figarbo reprezentas teston ĝustatempe. Nur la figoj kiuj estas "malkonvenaj" aŭ ekstersezonaj estas tiuj kiuj falas. Tiuj, kiuj "konas sian tempon" estas bone ankritaj al la arbo kaj restas firmaj.

Jesuo serĉis la atendantajn, rigardantajn, kiuj estis pretaj ricevi ĉion, kion Li montros al ili. Bedaŭrinde, dum Li rigardis Sian figarbon, Li trovis multajn, kiuj havis reputacion, ke ili estas vivantaj, sed kiuj vere mortis en sia koro. Lia konsilado al la eklezio de Sardes validis por la protestantaj eklezioj de la tago:

Gardu vin, kaj fortigu la restaĵojn, kiuj estas pretaj por morti; ĉar mi ne trovis viajn farojn perfektaj antaŭ Dio. Memoru do, kiel vi ricevis kaj auxdis, kaj tenu firme, kaj pentu. Se do vi ne rigardos, Mi venos sur vin kiel ŝtelisto, kaj vi ne scios, je kioma horo mi venos sur vin. Vi havas kelkajn nomojn eĉ en Sardes, kiuj ne malpurigis siajn vestojn; kaj ili iros kun mi en blankaj vestoj, ĉar ili estas indaj. (Apokalipso 3:2-4)

Estis nur kelkaj bonaj figoj sur Lia arbo, kaj la ceteraj en tiu generacio estus elskuita. Ili ne memoris kiel ili ricevis lumon antaŭe, kaj ili estis kaptitaj nepreparitaj kiam Li venis kun la Milerita tempomesaĝo. La malmultaj nomoj en la Sardis de la tago de Miller, kiuj rigardis, ricevis la horon kun ĝojo, kaj ili venis tra tiu malfermita pordo al la preĝejo de Filadelfio, kiu ricevis neniun riproĉon:

Mi konas Viajn farojn: jen, Mi metis antaŭ vi malfermitan pordon, kaj neniu povas gxin sxlosi; cxar vi havas iom da forto, kaj observis Mian vorton kaj ne malkonfesis mian nomon. (Apokalipso 3:8)

tamen, tiuj, kiuj ne rigardis, ne rekonis Jesuon en la tempomesaĝo, do ili ne komprenis, ke estas Li, kiu venis sur ilin, tiel kiel ŝtelisto. Ilia rifuzo scii la horon fermis por ili la pordon al Filadelfio, kaj iliaj nomoj estis forstrekitaj el la libro de vivo. Ili ne venkis.

La venkanto, tiu estos vestita per blankaj vestoj; kaj mi ne ekstermos lian nomon el la libro de vivo, sed mi konfesos lian nomon antaŭ mia Patro kaj antaŭ Liaj anĝeloj. (Apokalipso 3:5)

La meteorpluvo de 1833 estis ekstera signo por montri homojn al tio, kio okazis inter la homoj de Dio. Miller ĵus komencis prediki publike pri la Dua Veno en 1843. Tiel, la tempomesaĝo estis komencita esti dividita kun la mondo, kaj baldaŭ la forta vento de la Sankta Spirito (kvankam ne la lasta pluvo, kiu ne komenciĝos ĝis 1888), skuus Lian figarbon kaj igos tiujn kiuj ne amis Lian aperon. La efiko de konvinka tempomesaĝo estas tia, ke disigas homojn en tri tendarojn: tiuj, kiuj amas Dion kaj feliĉas ekscii pri la proksimeco de Lia reveno; tiuj, kiuj pensas koni Dion, sed ili ne scias, kiel Jesuo diris en la parabolo de la talantoj:

Tiam venis tiu, kiu ricevis la unu talenton, kaj diris: Sinjoro, Mi sciis vin, ke vi estas malmola homo, rikoltante kie vi ne semis, kaj kolektante kie vi ne pajligis; kaj mi timis, kaj iris kaj kasxis vian talenton sur la tero; jen vi havas, kio apartenas al vi. (Mateo 25:24-25)

La tria grupo estas tiuj, kiuj ne zorgas kaj nur havas pli da kialo por moki. Ili estas la nekredantoj, kiuj ne ŝajnigas sin kristanoj, dum tiuj, kiuj enterigis sian talenton en la tero, estas tiuj, kiuj pensas, ke ili estas kristanoj; ili pensas koni Dion, sed ili ne konas Lian veran karakteron, kaj ili ne amas Lin. Vi povas vidi, ke ili faras nur la minimumon, kiun ili supozas bezonata, sed ili faras tion ne pro amo, sed ĉar ili devas—ĉar ili timas la sekvojn, se ne! Ĉi tiuj estas la nematuraj figoj, kiuj falas en tempotesto. Ili ne volas kredi, ke Li venas, ĉar ili estas pli feliĉaj sen Li. Ili preferus elspezi sian penon komfortigi sin sur ĉi tiu tero, kaj la penso pri Jesuo veno estas nur interrompo de iliaj planoj.

Ne eraru pri tio, ĉi tiuj estas bone respektataj preĝejanoj de ĉiu gusto. Ili povas esti konservativaj, Ellen-Blank-kredantaj homoj, kiuj ŝajnas esti sinceraj, sed kiam ili estas prezentitaj kun la konkreteco de la Feliĉega Espero, ili estas profunde ĝenitaj kaj volas nenion fari kun ĝi, elektante prefere resti en sia nescio pri la tempo, ol serĉi Tiun, kiu faris la sep stelojn kaj Orionon (Amos 5:8), disigus ilin de ĉio tio, kio pentus.

Tempotesto estas amtesto. Kiel unu kolegiohistoriisto skribis, "La susceptible estis dirita esti sur la rando de emocia kolapso kun timema-aŭ ĝoja-antiĝo," identigante la Millerite Adventistoj kiel la "susceptible." Sed rimarku, ke ambaŭ klasoj kredis je la mesaĝo, do kiel ĝi estis testo? Permesu al Ellen G. White klarigi:

Mi vidis tion se konfesitaj kristanoj estis amis la aperon de ilia Savanto, se ili metis siajn korinklinojn sur Lin, kaj sentus, ke sur la tero estas neniu komparebla kun Li, ili aklamus kun ĝojo la unuan insignon pri Lia alveno. Sed la malŝato, kiun ili manifestis, kiam ili aŭdis pri la alveno de sia Sinjoro, estis decidita pruvo, ke ili ne amis Li. Satano kaj liaj anĝeloj triumfis, kaj ĵetis ĝin sur la vizaĝon de Kristo kaj Liaj sanktaj anĝeloj, ke Liaj konfesitaj homoj havis tiom malmulte da amo por Jesuo ke ili ne deziris Lian duan aperon. {EW 235.2}

Mi vidis la popolon de Dio ĝoja en atendo, serĉante sian Sinjoron. Sed Dio desegnita por pruvi ilin. Lia mano kovris eraron en la kalkulado de la profetaj periodoj. Tiuj, kiuj serĉis sian Sinjoron, ne malkovris ĉi tiun eraron, kaj la plej kleraj viroj, kiuj kontraŭstaris la tempon, ankaŭ ne vidis ĝin. dion desegnita ke Lia popolo renkontiĝu kun seniluziiĝo. La tempo pasis, kaj tiuj, kiuj kun ĝoja atendo rigardis sian Savanton, estis malĝojaj kaj senkuraĝigitaj, dum tiuj, kiuj ne amis la aperon de Jesuo, sed akceptis la mesaĝon pro timo, ĝojis, ke Li ne venis en la tempo de atendado. Ilia profesio ne tuŝis la koron kaj purigis la vivon. La paso de la tempo estis bone kalkulita por malkaŝi tiajn korojn. Ili estis la unuaj, kiuj turnis sin kaj ridindigis la malgajajn, seniluziigitajn, kiuj vere amis la aperon de sia Savanto. Mi vidis la saĝecon de Dio pruvante Sian popolon kaj donante al ili serĉan provon por malkovri tiujn, kiuj ŝrumpis kaj returniĝos en la horo de provo. {EW 235.3}

La provo de tempo rivelis la korojn dum la tempo pasis sen la atendata evento. Notu kiam ĉi tiu provo okazis! Estis ne 1844, sed 1843, kiam la evidenta, sed kovrita "jaro 0" dato-kalkuleraro estis malkovrita. Ĉi tiu eraro estis publike predikita dum plena jardeko kaj neniu persono iam rimarkis ĝin! Multaj miloj da homoj, inkluzive de tiuj serĉantaj kontraŭi ĝin, ĉiuj preteratentis ĝin ĝis la profeta dua anĝelo komencis flugi kun la reviziita dato. Komparu tion al hodiaŭ, kie sennombraj retejoj brutale atakas la adventistan komprenon pro ĉi tiu sama diferenco!

Post kiam la dato de 1843 pasis, la testo kuris sian kurson, kaj kribris tiujn kiuj estis timemaj kaj entombigis la talenton anstataŭe de permesi al ĝi purigi siajn vivojn. Kvankam kelkaj el ili daŭre konfesus fidon al la reviziita dato, ili perdis sian antaŭan fervoron, kaj la provo pruvis, ke ili ne havas la amon, kiu estis postulata.

...En sia amo al la tuja veno de Kristo, ili preteratentis la restadon de la vizio, kiu estis kalkulita por manifesti la verajn atendantojn. Denove ili havis punkton de tempo. Tamen mi vidis, ke multaj el ili ne povis superi sian severan seniluziiĝon por posedi tiun gradon da fervoro kaj energio, kiuj markis ilian kredon en 1843. {EW 236.1}

Satano kaj liaj anĝeloj triumfis super ili, kaj tiuj, kiuj ne volis ricevi la mesaĝon, gratulis sin pro sia antaŭvida juĝo kaj saĝo pro ne ricevado de la trompo, kiel ili nomis ĝin. Ili ne konsciis, ke ili malakceptas la konsilon de Dio kontraŭ si mem, kaj laboris en unio kun Satano kaj liaj anĝeloj por perplexigi la popolon de Dio, kiuj vivis la mesaĝon sendita de la ĉielo. {EW 236.2}

Tiuj, kiuj ankoraŭ pendis, sed perdis sian fervoron, fakte perdis sian kredon, same kiel tiuj, kiuj malakceptis la tutan movadon, tuj kiam pasis la dato en 1843. La nura diferenco estis, ke la unuaj havis malpli da la "saĝo" de la dua, sed ilia koro estis same sen la amo al la vero, kaj ili pendis "ĉikaze" ili estis en danĝero. timo estis la instigo en ambaŭ kazoj.

La amara seniluziiĝo de 1844 estis profetita en Apokalipso 10 el la perspektivo de tiuj, kiuj trapasis la teston en 1843, por kiuj la libreto (Daniel 8) estis vere dolĉa (ili amis la vero kaj sopiris vidi Jesuon ĉe la fino de la 2300 tagoj de Daniel 8:14). Tiuj kiuj timita ne suferspertis seniluziiĝon en 1844, sed krizhelpon.

Kaj la voĉo, kiun mi aŭdis el la ĉielo, parolis al mi denove, kaj diris: Iru kaj prenu la libreton kiu estas malfermita [te la parto de Daniel, kiun ili komprenis—precipe 8:14] en la mano de la anĝelo, kiu staras sur la maro kaj sur la tero. Kaj mi iris al la anĝelo, kaj diris al li: Donu al mi la libreton. Kaj li diris al mi:Prenu kaj mangxu; kaj gxi maldolcxigos vian ventron, sed en via busxo gxi estos dolcxa kiel mielo. Kaj mi prenis la libreton el la mano de la angxelo kaj formangxis gxin; kaj gxi estis en mia busxo dolcxa kiel mielo; kaj kiam mi gxin mangxis, mia ventro maldolcxigxis. (Revelacio 10: 8-10)

La testo ĝustatempe en 1843 estis la kulmino de la Granda Vekiĝo de la antaŭaj jardekoj. La Sinjoro vekis Siajn deklaritajn homojn en preparo doni al ili grandan lumon. Tra Miller, la figarbo estis skuita, kaj en 1843 multaj brilaj lumoj en la eklezio falis sur la teron, malaprobinte la Sanktan Spiriton kiu estis malantaŭ la Millerite-movado. Por tiuj, kiuj falis, "La ĉielo foriris kiel skribrulaĵo kiam ĝi estas kunrulita." La kompreno de la skribrulaĵo de Daniel 8 eterne estus fermita al ili, kaj kun ĝi, la ĉielo foriris de ili. Decidita malakcepto de la movado de la Sankta Spirito ĉiam kondukas al fermita pordo, kiu ne povas esti remalfermita.

Montoj kaj Insuloj en Movo

Dum William Miller rigardis la sesan sigelon en tre simbola maniero, ligante ĉiun elementon al iu aspekto de la Franca Revolucio de la malfruaj 1700s, li ofertis nenion per la videblaj signoj kiujn la Biblio indikas partoprenus la movadojn de la Sankta Spirito en la lastaj tagoj:

Kaj tio okazos en la lastaj tagoj, diras Dio: Mi elversxos Mian Spiriton sur cxiun karnon; kaj viaj filoj kaj viaj filinoj profetos, kaj viaj junuloj havos viziojn, kaj viaj maljunuloj songxos: Kaj sur Miajn servantojn kaj sur miajn sklavinojn Mi elversxos en tiuj tagoj Mian Spiriton; kaj ili profetos: Kaj Mi faros miraklojn en la cxielo supre, Kaj signojn sur la tero malsupre; sango kaj fajro kaj vaporo de fumo; La suno ŝanĝiĝos en mallumon, kaj la luno en sangon, antaŭ ol venos tiu granda kaj rimarkinda tago de la Eternulo: (Agoj 2:17-20)

Kompreneble, Miller ne povis distingi la veran plenumon de la sesa sigelo antaŭ ol la tempo pasis, sed pli bona kompreno estis donita al la grupeto de adventaj kredantoj, kiuj restis post 1844. Tamen, ili neniam rimarkis ĉiujn signojn kiuj kondukis kaj ĉeestis la mileritan movadon, pro sia atendo, ke ĉi tiuj signoj ankoraŭ alproksimiĝos al la dua proksima. Denove, tamen, kiam ni ekkomprenas la realon, ke estis dia ŝanĝo de planoj, ni decas klarigi, kion la signoj de la sesa sigelo reprezentis en tiu tempo. Alie, la ĉefaj adventistaj kleruloj havus kazon kontraŭ ni, ĉar ne estus ĝuste diri, ke la sigelo konkludis, se ni ne povas klarigi, kion signifas ĝiaj simboloj!

Unu bonega signo kiu okazis dum tiu periodo ne nur konvenas al la sesa sigelpriskribo, sed ankaŭ portas ligilojn al la moderna klimata agendo kaj migra krizo. La 10-an de April, 1815, ducent jarojn antaŭ la jaro de la plagoj komenciĝis, la monto Tambora, vulkano sur unu el la indoneziaj insuloj atinganta ĝis la Roka Montaro kiu ĵus komencis montri signojn de agado, subite krevis sian supron. Devigante tri kolumnojn da ruĝvarma lafo alte en la aero en drameca spektaklo kiu daŭris tri horojn, ĝi elĵetis proksimume 50 kubajn kilometrojn - miliardojn da tunoj - da roko, cindro kaj sulfura dioksida gaso pli ol 20 kilometrojn super la tero en la plej granda vulkana erupcio en registrita historio. Ĝi estis senkompare la plej mortiga erupcio registrita, mortigante pli ol 11,000 homojn rekte kaj almenaŭ pliajn 60,000 en la sekvaj semajnoj pro malsato kaj malsano, ĉar la falanta cindro detruis kultivaĵojn sur larĝa areo.

Ĉirkaŭ 55 milionoj da tunoj da sulfura dioksido estis propulsitaj tiel alten, ke ĝi eskapis de la troposfero kie okazas la vetero kaj flosis gracie en la stabila stratosfero kun kiu ĝi reagis por transformi en 100 milionojn da tunoj da nanopartikloj de sulfuracido. Gravito povis nur tre malrapide eltiri tiujn preskaŭ senpezajn gutetojn el la stratosfero, kaj ili reflektis for sunlumon, kaŭzante signifan malvarmigan efikon dum la sekvaj jaroj sufiĉa por nomi 1816 la "jaro sen somero.” Granda parto de la norda hemisfero suferis malvarmajn, ŝtormajn, kaj eĉ glaciajn temperaturojn dum la kresksezono de majo ĝis septembro, kiu malpliigis kultivaĵojn kaj kaŭzis manĝaĵmalabundon kaj malsatkatastrofon en diversaj partoj de la mondo kiuj daŭris dum du pliaj jaroj. Tio igis centojn da miloj migri al pli gastamaj areoj dum la sekvaj jaroj kaj kreis turbulecon ankaŭ en la monda ekonomio.

La surdiga sono de tiu ĉi erupcio aŭdiĝis pli ol 2000 kilometrojn for, kaj la ŝokondo frakasis fenestrojn 400 km for. Multaj oficialuloj centojn da kilometroj for serĉis vane tion, kion ili supozis, ke estis proksima kanona fajro. Kiam la magmo estis elĵetita, la surfaco de la tero sinkis, enterigante unu vilaĝon en ses metroj da akvo samtempe ke la skuado de la erupcio produktis kvarmetran cunamondon kiu inundis la indoneziajn insulojn.

Tiel, en tute laŭvorta modo, "ĉiu monto kaj insulo estis movita el siaj lokoj." Ĝi petas la demandon, tamen, "Kio utilas signo, kiun neniu vidas?" En 1815, novaĵoj povis vojaĝi nur tiel rapide kiel velboato povis alporti ĝin, kaj nur meze de la dudeka jarcento sciencistoj komencis ligi ĉi tiun erupcion al la nenormale malvarmaj someroj de la sekvaj jaroj! La respondo estas klara: Ĝi estas signo por tiuj el ni hodiaŭ, kiuj povas vidu ĝin, montrante la gravajn eventojn, kiuj en tiu tempo komencis formiĝi! La konvertiĝo de William Miller okazus en tiu Jaro Sen Somero de 1816, kiu kondukis al liaj detalaj studoj kiuj kulminis per la testo de 1843. Ĝi antaŭdiras de tempo en la ripetita sesa sigelo, kiam klimata ŝanĝo kaj migradoj denove iĝus peza influo sur sociaj zorgoj koncerne la daŭripovon de la homaro. Ĉi tio ne havus signifon por tiuj en la deknaŭa jarcento, sed la erupcio de Monto Sinabung kaj la ebla formorto-nivela supervulkano de Yellowstone la 1-an de februaro 2014 kiuj vekis zorgojn komence de la trumpeta ciklo—dum la ripeta sesa sigelo—ankaŭ aŭskultu al Tambora kaj asocii ĝian signifon al nia tago.

Timo antaŭ la Sinjoro

La primara atributo de la restanta parto de la teksto estas spirito de ĝeneraligita timo:

Kaj la reĝoj de la tero kaj la granduloj kaj la riĉuloj kaj la ĉefkapitanoj kaj la fortuloj kaj ĉiu sklavo kaj ĉiu liberulo, kaŝis sin en la kavoj kaj en la rokoj de la montoj; kaj diris al la montoj kaj rokoj:Falu sur nin, kaj kaŝu nin de la vizaĝo de Tiu, kiu sidas sur la trono, kaj de la kolero de la Ŝafido: Ĉar venis la granda tago de Lia kolero; kaj kiu povos stari? (Revelacio 6: 15-17)

Tiu ĉi disvastigita timo de la homoj en 1843 estas bone kaptita de unu nekredanta mormono:

Komence de 1843, Sanktuloj de la Lastaj Tagoj en Nauvoo jam sciis pri la antaŭdiroj de Miller kaj antaŭvidis ilian malsukceson. Ekzemple, en unu artikolo John Taylor skribis: “Januaro 1843. Ni nun eniris la jaron. tiel maltrankvile serĉis de multaj, kiel la jaro por la komenco de la Jarmilo. La numeroj de sinjoro Miller nun estas kompletaj; kaj la koroj de homoj malsukcesas ilin pro timo, (en multaj lokoj) serĉante tiujn aferojn, kiujn ili atendas veni sur la teron. Baldaŭ alvenos la 2-a de aprilo.”

La timemaj homoj ne volis vidi la Sinjoron. Ili volis kaŝi sin de Li kiel natura reago de timo, same kiel Adam kaj Eva pruvis ĉe la Falo.

Kaj Dio la Eternulo vokis Adamon, kaj diris al li:Kie vi estas? Kaj li diris: Mi auxdis vian vocxon en la gxardeno, kaj mi timis, ĉar mi estis nuda; kaj Mi kaŝis min. (Genezo 3: 9-10)

Timo estis domina sinteno de ĉiuj klasoj en 1843. Ili timis ĉar ili sciis ke ili estas nudaj, kaj kiel Adamo, ili serĉis kovron per kaŝado. Ĉi tiuj timemaj estis kondamnitaj per la mesaĝo de Miller, kaj en instinkta klopodo konservi siajn vivojn de la venonta kolero, ili "kaŝis" inter la "rokoj" kaj en la ombroj de la Millerite "monto", bonvenigante ĝian mesaĝon kaj konfesante kredon kiel kovrilo por kaŝi sian kulpan konsciencon de la respekta, sed zorgama konscio de Dio, la efektiva rigardo de Dio, la respekta sed malkuranta okulo de la vera timo de Dio, la respekta timo de la kovro de la veraj okuloj de la sinjoro. de Lia justeco.

Kvankam 1844 estis la jaro de la Granda Seniluziiĝo por la malgranda bando de adventaj kredantoj kiu restis, tiu jaro ne koncernis la mondon ĝenerale. La timo de la mondo estis sentita en 1843, ne 1844, kaj tiel la lastaj versoj de la sesa klasika sigelo ja estis plenumitaj multe antaŭ ol la sigeloj komencis ripetiĝi en la juĝa tempo.

Resume, ni tabelu la komparon inter la sesa klasika sigelo kaj la sesa ripeta sigelo:

Jes, la celo de la Oriona mesaĝo estis ankaŭ skui la mondon kun la anonco de la tempo, same kiel ĝi estis la celo de Dio por la Millerite-mesaĝo. La sesa sigelo ripetiĝis, kaj tial la tempotesto ripetiĝis. La deklaroj de Ellen G. White koncerne neniun tempteston post 1844 (kaj multaj aliaj deklaroj) aplikitaj al tiuj sub la modelo de sekvado de Moseo, ne al tiuj el ni post 1890 kiuj estas sub la Jeriĥomodelo de Josuo. Gravas la decidoj de la elektitoj de Dio! Staru forte en la fido kaj Dio benu ĉiujn Siajn infanojn per la scio de la tempo!

Apendico:

A) Signoj de la Tempoj, la 22-an de aprilo 1889 - Preparo por la Testo-Tempo.

De S-ino EG White.

Estas de la plej granda graveco por ni ke ni akiru scion pri la Biblio. Kristo diris: “Felicxaj estas tiu, kiu legas, kaj tiuj, kiuj auxdas la vortojn de cxi tiu profetajxo kaj observas tion, kio estas skribita en gxi; ĉar la tempo estas proksima.” Li denove diris: "Kiu havas orelon, tiu aŭdu, kion la Spirito diras al la eklezioj." Li ankaŭ avertis nin, ke ni gardu nin kontraŭ falsaj doktrinoj. Li diris: Gardu vin kontraŭ falsaj profetoj, kiuj venas al vi en ŝafaj vestoj, sed interne ili estas rabemaj lupoj.

Multaj falsaj doktrinoj estos prezentitaj al ni kiel la instruo de la Biblio; sed kiam ni komparas ilin kun la leĝo kaj la atesto, ni trovos, ke ili estas danĝeraj herezoj. Nia sola sekureco estas persone konatiĝi kun la kialoj de nia kredo. En la libro de Apokalipso, ni trovas avertojn, ordonojn kaj promesojn donitajn al Johano por la eklezioj, kaj ni devas kompreni ĉi tiujn instrukciojn pli plene, por ke ni ne troviĝu en trompo. Ni devus konservi la kondiĉon de ĉi tiuj eklezioj kiel priskribite en la Revelacio antaŭ ni, kaj distingi niajn proprajn spiritajn mankojn per la priskribo de la mankoj. Ni devus atenti la riproĉojn, kiuj estas donitaj al ni en la konsilo de la Vera Atestanto.

Kristo deklaris ke "se iu faras sian volon, li scios pri la doktrino, ĉu ĝi estas de Dio." La Sinjoro de la Ĉielo ne lasis Sian popolon en mallumo. Li malkaŝis al ili sian veron por ĉi tiu tempo. Dum multaj el la konfesitaj sekvantoj de Kristo forfalis en eraron kaj apostatecon, tiuj, kiuj iradis en la lumo, ne nur aŭdas, sed legas kaj komprenas, la profetaĵojn de lia vorto. La leĝo de Dio estos malplenigita en la mondo; ĝia aŭtoritato estos malestimata same kiel ĝi estis en la Ĉielo en la unua granda ribelo; kaj Dio volus, ke ni inteligentu noti la movadon de la nacioj, por ke ni vidu la signalon de danĝero, kaj rekonu la avertojn, kiujn Li donis al ni, por ke ni ne troviĝu ĉe la flanko de la granda trompanto en la krizo, kiu estas tuj antaŭ ni.

Dio faris plenan provizon en la Skriboj por nia ekipaĵo kontraŭ trompo, kaj ni estos sen ekskuzo, se, pro neglektado de la vorto de Dio, ni ne povas rezisti la erarojn de la malbonulo. Ni devas rigardi al preĝo. Ni devas ĉiutage esplori la Skribojn diligente, por ke ni ne estu kaptitaj de iu trompa eraro, kiu ŝajnas vero.

Mi trovis vojaĝante tra Eŭropo, ke mi ne konas kelkajn el la malgrandaj leĝoj de la lando, kaj mi estis sub la neceso esti informita pri la kutimoj de la homoj por ke mi ne estu trovita malobeanto. Sed kiel apartaj ni estu por kompreni la leĝon de Dio, por ke ni ne estu sub kondamno kiel leĝrompintoj. Estas la volonte kaj obeema, kiun Dio benos. Se ni deziras kompreni la leĝon de la teraj Registaro, kiom pli ni dezirus scii, kion Dio postulas de ni. Se ni deziras kompreni nian devon, Li ne lasos nin envolviĝi en mallumo, sed lumigos nian komprenon, por ke ni mem sciu, kio estas vero.

Ni ne volas esti trovitaj ricevantaj danĝeran eraron kiel veron. Ni ne volas endanĝerigi niajn animojn per malakcepto de la avertoj kaj konsiloj de Dio. Nia plej granda danĝero kuŝas en nia emo rifuzi pliigitan lumon, kaj nia sola sekureco estas vidi kaj kompreni por ni mem "kio diras la Sinjoro". Diras la profeto: “Al la leĝo kaj al la atesto; se ili ne parolas laŭ ĉi tiu vorto, tio estas ĉar ne estas lumo en ili. Nur la vorto de Dio devas esti la regulo de nia fido kaj doktrino. Granda konkurso venas pri la legxo de la Eternulo en nia tago; sed ni legas en Jesaja ĉi tiujn instrukciojn: "Ligu la ateston, sigelu la leĝon inter miaj disĉiploj." "Jen mi kaj la infanoj, kiujn la Eternulo donis al mi, estas por signoj kaj mirakloj en Izrael de la Eternulo Cebaot, kiu loĝas sur la monto Cion." La disputo pri la leĝo de Dio komenciĝis, kaj ni devas esti pretaj doni kialon de la espero, kiu estas en ni, kun mildeco kaj timo. Ni devas scii, kie staras niaj piedoj.

Kvankam la leĝo de Dio estos preskaŭ universale malplenigita en la mondo, restos de la justuloj, kiu estos obeema al la postuloj de Dio. La kolero de la drako estos direktita kontraŭ la lojalaj servistoj de la Ĉielo. Diras la profeto: "La drako ekkoleris kontraŭ la virino, kaj iris por fari militon kontraŭ la restaĵo de ŝia idaro, kiuj observas la ordonojn de Dio kaj havas la ateston de Jesuo Kristo." Ni povas vidi el ĉi tiu Skribo, ke ĝi ne estas la vera eklezio de Dio, kiu militas kontraŭ tiuj, kiuj observas la ordonojn de Dio kaj havas la ateston de Jesuo Kristo. Estas la homoj, kiuj nuligas la leĝon, kiuj metas sin sur la flankon de la drako, kaj persekutas tiujn, kiuj pravigas la ordonojn de Dio.

Estas multaj, kiuj diros al vi, ke se vi observas la leĝon de Dio, vi defalis de graco. Ili faras fortajn asertojn, por kiuj ili ne havas fundamenton, por erarigi homojn, ĉar ili ne scias, pri kio ili parolas. La profeto diras: "Ligu la ateston, sigelu la leĝon inter miaj disĉiploj." Tiuj, kiuj celas detrui la leĝon, ne estas el la klaso, kiu sigelas la leĝon inter la disĉiploj de Kristo, sed ili estas el la klaso, kiu “falos kaj falos kaj rompiĝos kaj kaptiĝos kaj kaptiĝos”. La drako estas reprezentita kiel persekutanta tiujn kiuj observas la ordonojn de Dio. Malicaj anĝeloj konspiras kun malbonaj homoj kontraŭ Dio kaj Lia popolo. Influaj personoj estas movitaj per potenco de malsupre; la energioj de apostateco estas kunigitaj por trompi aŭ detrui la ĉampionojn de la vero.

Johano skribas pri scenoj kiuj rilatas al nia propra tempo. Li diras, "La templo de Dio estis malfermita en la Ĉielo, kaj estis vidita en lia templo la kesto de Lia testamento." Tiu kesto enhavas la tabelojn sur kiuj estas gravurita la leĝo de Dio. Sur la Insulo Patmos, Johano vidis en profeta vizio la popolon de Dio, kaj vidis, ke en ĉi tiu tempo la atento de la lojalaj kaj veraj sekvantoj de Kristo estus allogitaj al la malfermita pordo de la plej sankta loko en la ĉiela sanktejo. Li vidis ke per fido ili sekvos Jesuon ene de la vualo kie li servas super la kesto de Dio enhavanta lian neŝanĝeblan leĝon. La profeto priskribis la fidelulojn, dirante: "Jen tiuj, kiuj observas la ordonojn de Dio kaj la fidon de Jesuo." Ĉi tiu estas la klaso kiu ekscitas la koleron de la drako ĉar ili obeas Dion, kaj estas lojalaj al Liaj ordonoj.

La ventoj de doktrino blovos feroce ĉirkaŭ ni, sed ni ne estu movataj de ili. Dio donis al ni ĝustan normon de justeco kaj vero, la leĝon kaj la ateston. Estas multaj, kiuj konfesas ami Dion, sed kiam la Skriboj estas malfermitaj antaŭ ili, kaj pruvoj estas prezentitaj montrantaj la devigajn asertojn de la leĝo de Dio, ili manifestas la spiriton de la drako. Ili malamas la lumon, kaj ne venas al ĝi, por ke iliaj faroj ne estu riproĉataj. Ili ne komparos sian fidon kaj doktrinon kun la leĝo kaj la atesto. Ili deturnas siajn orelojn de aŭdado de la vero, kaj malpacience deklaras, ke ĉio, pri kio ili volas aŭdi, estas fido al Kristo. Ili pretendas esti gvidataj de la Spirito, kaj tamen ilia spirito kondukas ilin kontraŭe al la leĝo de la Ĉielo. Ili rifuzas agnoski la kvaran ordonon, kiu postulas homojn sanktigi la sabatan tagon. Ili deklaras, ke la Eternulo instruis ilin, ke ili ne devas observi la sabaton de Lia instruo.

La vorto de Dio deklaras: “Kiu diras:Mi Lin konas kaj ne observas Liajn ordonojn, tiu estas mensoganto, kaj la vero ne estas en li. Sed kiu observas lian vorton, en li vere perfektiĝis la amo de Dio. Ne sufiĉas nominale konsenti pri la vero, ni devas havi ĝiajn principojn interplektitajn kun la vivo, kaj envolvitaj en la karakteron mem. Ni eble timas iun klason, kiu rifuzas kompari sian kredon kaj doktrinon kun la Skriboj. Estas sekureco sole preni la Skribojn kiel nian regulon de vivo, kaj kiel la provon de niaj doktrinoj. Martin Luther ekkriis, "La Biblio, kaj la Biblio sole, estas la fundamento de nia kredo!" Nia laboro estas subteni la leĝon de Dio; ĉar Kristo diris, ke "estas pli facile por la ĉielo kaj la tero preterpasi, ol por malsukcesi unu titolo de la leĝo". Li diris: "Felicxaj estas tiuj, kiuj plenumas Liajn ordonojn, por ke ili havu rajton pri la arbo de vivo kaj eniru tra la pordegoj en la urbon." - {ST la 22-an de aprilo 1889}

B) Maranatha, Ĉap. 157 - Apostazio Preparas la Vojon

De S-ino EG White.

Neniu vin trompu neniel; cxar tiu tago ne venos, se ne unue venos defalado, kaj ne malkasxigxos tiu homo de peko, la filo de pereo. 2 Tes. 2:3.

Kiam la frua eklezio koruptiĝis per foriro de la simpleco de la evangelio kaj akceptado de paganaj ritoj kaj kutimoj, ŝi perdis la Spiriton kaj potencon de Dio; kaj por regi la konsciencojn de la homoj, ŝi serĉis la subtenon de la sekulara potenco. La rezulto estis la papofico, eklezio kiu kontrolis la potencon de la ŝtato kaj utiligis ĝin por antaŭenigi siajn proprajn celojn, precipe por la puno de "herezo." ...

Kiam ajn la eklezio akiris sekularan potencon, ŝi uzis ĝin por puni malkonsenton de siaj doktrinoj. Protestantaj eklezioj kiuj sekvis la paŝojn de Romo formante aliancon kun sekularaj potencoj manifestis similan deziron limigi liberecon de konscio. Ekzemplo de tio ricevas en la longdaŭra persekuto de malkonsentuloj fare de la Eklezio de Anglio. Dum la deksesa kaj deksepa jarcentoj, miloj da nekonformismaj ministroj estis devigitaj fuĝi de siaj preĝejoj, kaj multaj, kaj de pastroj kaj homoj, estis submetitaj al monpuno, malliberigo, torturo kaj martireco.

Estis apostateco kiu kondukis la fruan eklezion serĉi la helpon de la civila registaro, kaj tio preparis la vojon por la evoluo de la papofico - la besto. Paŭlo diris: "Tie" venos defalo..., kaj tiu homo de peko estos malkaŝita. 2 Tesalonikanoj 2:3. Do apostateco en la eklezio preparos la vojon por la bildo al la besto.

Satano laboros kun ĉiu potenco kaj "kun ĉiu trompo de maljusteco". 2 Tesalonikanoj 2:9, 10. Lia laboro estas klare malkaŝita de la rapide kreskanta mallumo, la multegaj eraroj, herezoj kaj iluzioj de ĉi tiuj lastaj tagoj. Ne nur Satano kondukas la mondon kaptiton, sed liaj trompoj fermentas la konfesitajn ekleziojn de nia Sinjoro Jesuo Kristo. La granda apostateco evoluos al mallumo profunda kiel noktomezo. Por la popolo de Dio ĝi estos nokto de provo, nokto de ploro, nokto de persekutado pro la vero. Sed el tiu nokto de mallumo brilos la lumo de Dio. {Mar 165.1–4}

C) Recenzo kaj Heroldo, la 10-an de januaro 1888 - The Faith That Will Stand the Test.

De S-ino EG White.

La tempo plene venis, kiam mallumo estas nomata lumo, kaj lumo estas nomata mallumo. Ni vivas en epoko, kiam oni laŭdas falsan liberalecon; kiam tiuj, kiuj disĵetas malveron, malverajn doktrinojn kaj animo-detruajn herezojn, estas akceptataj kaj altigitaj de la socio, kaj la plej teruraj agoj de maljusteco estas preterlasitaj kaj senkulpigitaj pro la pledo de karitato. Eĉ la voĉoj el la predikoj de nia lando diras: "Estos bone al la krimulo." Peko ne estas traktita kiel afero de timinda sekvo, destinita alporti neeviteblan ruinon sur tiujn kiuj persistas en ĝia indulgo. Ĝi ne estas bildigita en sia abomena karaktero antaŭ la homoj de la mondo. Glataj aferoj estas profetitaj de falsaj instruistoj, kaj la homamasoj ripozas en sia peko, ne atentante la solenajn avertojn kaj ekzemplojn de la vorto de Dio. Venis la tempo, kiam ni devus “ĝemi kaj . . kriu pro ĉiuj abomenindaĵoj”, kiuj estas farataj en la lando.

Dum la leĝo de Dio estas malplenigita en nia mondo, estas decidita atesto por esti portita. La vero estas prezentota en sia denaska forto kaj klareco, ĉu homoj aŭdos aŭ ĉu ili rezistos. Ĉi tio ne povas esti farita sen ekscita opozicio. Tiuj, kiuj rifuzas ricevi la amon de la vero, ne ripozos sen provo bremsi ĝian progreson. Ili turniĝis al fabeloj, kaj kuniĝos kun la granda kontraŭulo de animoj por malestimi la mesaĝon de la ĉielo.

La apostolo Paŭlo avertas nin, ke "iuj foriros de la fido, atentante delogajn spiritojn kaj doktrinojn de diabloj." Jen kion ni povas atendi. Niaj plej grandaj provoj venos pro tiu klaso, kiu iam pledis la veron, sed kiu turnas sin de ĝi al la mondo, kaj tretas ĝin sub siaj piedoj en malamo kaj mokado. Dio havas laboron por siaj fidelaj servantoj. La atakoj de la malamiko devas esti renkontitaj kun la vero de lia vorto. La mensogo devas esti malkaŝita, ĝia vera karaktero devas esti malkaŝita, kaj la lumo de la leĝo de la Eternulo devas brili en la moralan mallumon de la mondo. Ni devas prezenti la asertojn de lia vorto. Ni ne estos senkulpaj se ni neglektas ĉi tiun solenan devon. Sed dum ni staras en defendo de la vero, ni ne staru en defendo de memo, kaj faru grandan adoron ĉar ni estas vokitaj porti riproĉon kaj misprezenton. Ni ne kompatu nin, sed estu tre ĵaluza pri la leĝo de la Plejaltulo.

diras la apostolo, “Venos tempo, kiam ili ne toleros sanan doktrinon; sed laux siaj voluptoj ili amasigos al si instruistojn, havante jukantajn orelojn; kaj ili deturnus siajn orelojn de la vero kaj turnos sin al fabeloj. Ĉiuflanke ni vidas homojn facile kondukatajn kaptitajn de la trompaj imagoj de tiuj, kiuj nuligas la vorton de Dio; sed kiam la vero estas alportita antaŭ ili, ili pleniĝas de malpacienco kaj kolero. Sed la admono de la apostolo al la servanto de Dio estas: "Gardu vin en ĉio, elportu afliktojn, faru la laboron de evangeliisto, faru plenan pruvon de via ministerio." En lia tempo iuj forlasis la aferon de la Eternulo. Li skribas: "Demas min forlasis, amante ĉi tiun nunan mondon;" kaj denove, li diras: “Aleksandro, la kuproforĝisto, faris al mi multe da malbono; la Eternulo rekompencu lin laŭ liaj faroj; ĉar li forte rezistis niajn vortojn.”

Profetoj kaj apostoloj spertis similajn provojn de opozicio kaj riproĉo, kaj eĉ la senmakula Ŝafido de Dio estis tentata en ĉiuj punktoj kiel ni. Li portis kontraŭ si la kontraŭdiron de pekuloj.

Ĉiu averto por ĉi tiu tempo devas esti fidele transdonita; sed “la servanto de la Eternulo ne devas malpaci; sed estu mildaj al ĉiuj homoj, instrueblaj, paciencaj; en mildeco instruante tiujn, kiuj kontraŭstaras sin.” Ni devas zorge zorge prizorgi la vortojn de nia Dio, por ke ni ne estu poluitaj de la trompa agado de tiuj, kiuj forlasis la kredon. Ni devas rezisti ilian spiriton kaj influon per la sama armilo, kiun nia Majstro uzis kiam atakita de la princo de mallumo, -- "Estas skribite." Ni devus lerni uzi la vorton de Dio lerte. La admono estas: "Studu montri vin aprobita al Dio, laboristo, kiu ne devas honti, ĝuste disiganta la vorton de vero." Devas esti diligenta laboro kaj fervora preĝo kaj fido por renkonti la kurbiĝeman eraron de falsaj instruistoj kaj delogantoj; ĉar “en la lastaj tagoj venos danĝeraj tempoj. Ĉar la homoj estos amantoj de si mem, avidaj, fanfaronuloj, fieraj, blasfemuloj, malobeemaj al gepatroj, maldankemaj, malsanktaj, sen natura korinklino, paŭzorompantoj, malveraj akuzantoj, senkontentaj, ferocaj, malestimantoj de la bonaj, perfiduloj, ebriaj, altanimaj, amantoj de Dio pli ol plezuroj; havante figuron de pieco, sed neante ĝian potencon: foriru de tiaj. Ĉi tiuj vortoj portretas la karakteron de la viroj, kiujn la servantoj de Dio devos renkonti. "Malveraj akuzantoj," "malestimantoj de tiuj, kiuj estas bonaj", atakos tiujn, kiuj estas fidelaj al sia Dio en ĉi tiu degenerita epoko. Sed la ambasadoro de la Ĉielo devas manifesti la spiriton, kiu estis elmontrita en la Majstro. En humileco kaj amo li devas labori por la savo de homoj.

Paŭlo daŭrigas pri tiuj, kiuj kontraŭas la laboron de Dio, komparante ilin kun la viroj, kiuj militis kontraŭ la fideluloj en la tempo de antikva Izrael. Li diras: “Nun kiel Jannes kaj Jambres kontraŭstaris al Moseo, tiel ankaŭ ĉi tiuj kontraŭstaras la veron; homoj kun koruptaj mensoj, malprudentaj rilate la fidon. Sed ili ne plu iros; ĉar ilia malsagxeco montriĝos al ĉiuj homoj, kiel ankaŭ ilia estis. Ni scias, ke la tempo venas, kiam la malsaĝeco de militado kontraŭ Dio estos malkaŝita. Ni povas permesi atendi en trankvila pacienco kaj fido, kiom ajn kalumniataj kaj malestimataj; por "Nenio estas sekreta, kio ne estos elmontrita," kaj tiuj, kiuj honoras Dion, estos honoritaj de Li antaŭ homoj kaj anĝeloj. Ni devas partopreni en la suferoj de la reformantoj. Estas skribite: "La malhonoroj de Viaj insultantoj falis sur min." Kristo komprenas nian malĝojon. Neniu el ni estas vokita por porti la krucon sole. La suferanta Homo de Kalvario estas tuŝita de la sento de niaj mizeroj, kaj ĉar li suferis estante tentata, li povas ankaŭ helpi tiujn, kiuj estas en malĝojo kaj elprovo pro li. “Jes, kaj ĉiuj, kiuj volas vivi pie en Kristo Jesuo, suferos persekuton. Sed malbonaj homoj kaj trompantoj pli kaj pli malboniĝos, trompantaj kaj trompantaj. Sed daŭrigu en la aferoj, kiujn vi lernis.

Dio provizis abundajn rimedojn por sukcesa militado kun princlandoj kaj potencoj kaj spirita malvirteco en altaj lokoj; ĉar “ĉiu Skribo estas donita per inspiro de Dio, kaj utilas por doktrino, por admono, por korekto, por instruado en justeco; por ke la homo de Dio estu perfekta, plene provizita por ĉiuj bonaj faroj.” La Biblio estas la armilejo, kie ni povas ekipi por la lukto. Niaj lumboj devas esti zonitaj per vero. Nia kiraso devas esti justeco. La ŝildo de fido devas esti en niaj manoj, la kasko de savo brilu sur niaj brovoj, kaj la glavo de la Spirito, kiu estas la vorto de Dio, estu svingita por tranĉi nian vojon tra la vicoj de niaj amaraj malamikoj. Ni devas esti pretaj, laŭ la ordono de nia Kapitano, por sekvi kien li povas konduki. Ni devas esti plenumantoj de Lia vorto, ne trompante nin mem.

Se ni rigardas al si kaj fidas al si, ni certe falos de nia firmeco. La terura ventego, kiu kolektas, forbalaos nian sablan fundamenton, kaj lasos nian domon ruino sur la bordoj de la tempo; sed la domo, kiu estas konstruita sur roko, staros eterne. Ni devas esti "gardataj de la potenco de Dio per fido al savo." La apostolo parolis kelkajn klarajn vortojn al siaj hebreaj fratoj, kiuj renkontas la kondiĉon de multaj el tiuj, kiuj konfesas la veron por ĉi tiu tempo. “Ni havas multajn aferojn por diri, kaj malfacile eldireblajn, ĉar vi estas aŭdeblaj. [Ili ne rapidis distingi la aferojn de la Spirito de Dio.] Ĉar kiam por la tempo vi devus esti instruistoj, vi bezonas, ke tiu denove instruu vin, kiuj estas la unuaj principoj de la orakoloj de Dio; kaj farigxis tiaj, kiuj bezonas lakton, kaj ne fortan viandon. Ĉar ĉiu, kiu uzas lakton, estas mallerta en la vorto de justeco; ĉar li estas bebo. Sed forta manĝo apartenas al la plenkreskuloj, eĉ al tiuj, kiuj pro uzo havas la prudenton ekzercita por distingi kaj bonon kaj malbonon. Estas pozitive necese, ke tiuj, kiuj kredas la veron, faru kontinuan progreson, kreskante ĝis la plena staturo de viroj kaj virinoj en Kristo Jesuo. Ne estas tempo por regreso kaj indiferento. Ĉiu devas havi vivantan sperton en la aferoj de Dio. Havu radikon en vi mem. Baziĝu en la fido, por ke, farinte ĉion, vi staru, kun senĉesa konfido al Dio, tra la tempo, kiu provos la laboron kaj karakteron de ĉiu homo. Ekzercu viajn potencojn en spiritaj aferoj, ĝis vi povas aprezi la profundajn aferojn de la vorto de Dio, kaj daŭrigi de forto al forto.

Estas miloj, kiuj asertas havi la lumon de la vero, kiuj ne faras paŝojn anticipe. Ili ne havas vivsperton, kvankam ili havis ĉiujn avantaĝojn. Ili ne scias, kion signifas konsekro. Iliaj sindonemoj estas formalaj kaj kavaj, kaj ekzistas neniu profundo al ilia pieco. La vorto de Dio ofertas spiritan liberecon kaj iluminiĝon al tiuj, kiuj serĉas ĝin fervore. Tiuj, kiuj akceptas la promesojn de Dio, kaj agas laŭ ili kun viva fido, havos la lumon de la ĉielo en siaj vivoj. Ili trinkos el la fonto de vivo, kaj kondukos aliajn al la akvoj, kiuj refreŝigis sian propran animon. Ni devas havi tiun fidon al Dio, kiu prenas lin je lia vorto. Ni ne povas havi venkon sen sennuba konfido; ĉar "sen fido estas neeble plaĉi" al Dio. Estas fido, kiu ligas nin kun la potenco de la Ĉielo, kaj kiu alportas al ni la forton por alfronti la potencojn de mallumo. "Ĉi tio estas la venko, kiu venkas la mondon, eĉ nian kredon." "Fido venas per aŭdado, kaj aŭdado per la vorto de Dio." Por ekzerci inteligentan kredon ni devus studi la vorton de Dio. La Biblio, kaj la Biblio sole, komunikas ĝustan scion pri la karaktero de Dio kaj lia volo koncerne nin. La devo kaj la destino de la homo estas difinitaj en ĝiaj paĝoj. La kondiĉoj, sur kiuj ni povas esperi pri eterna vivo, estas eksplicite deklaritaj, kaj la pereo de tiuj, kiuj neglektas tiom grandan savon, estas antaŭdirita en la plej perforta lingvo.

Se la Biblio estus ricevita kiel la voĉo de Dio al homo, kiel la libro de libroj, kiel la unu senerara regulo de fido kaj praktiko, ni ne vidus la leĝon de la Ĉielo malplenigitan, kaj la ŝvelantan tajdon de maljusteco formanĝantan nian landon.

Dum homoj vagas for de la vero en skeptikon, ĉio fariĝas necerta kaj nereala, Neniu ĝisfunda konvinko ekkaptas la animon. Neniu fido estas ekzercita en la Skribo kiel la revelacio de Dio al homoj. Estas nenio aŭtoritata en ĝiaj ordonoj, nenio terura en ĝiaj avertoj, nenio inspira en ĝiaj promesoj. Por la skeptikulo ĝi estas sensenca kaj kontraŭdira.

Estas multaj inter ni, kiuj ne kultivas fidon. Ili havas ŝanceliĝantan sperton. Ili estas "kiel ondo de la maro pelita de la vento kaj ĵetita." Foje ili ŝajnas fortaj en fido, tiam ekblovo de nekredemo trafas ilin, kaj ili estas plenigitaj de malgajo kaj dubo. Ili faras neniujn deciditajn klopodojn reakiri sin el la kaptilo de la Diablo, sed estas kaptitaj fare de li laŭ lia volo. Estas aliaj, kiuj, atakitaj de tentoj de nekredemo, fuĝas al la vorto de Dio kaj al fervora preĝo, kaj ili ne estas lasitaj al la potenco de la malamiko. Venas la tago, kiu malkaŝos ĉu ni konstruas sur la solida roko aŭ sur la glitanta sablo.

Se homoj povus rimarki la malutilan influon de dubo sur siaj mensoj, se ili nur povus vidi en la estontecon, ili konscius la nepran bezonon kultivi firman fidon al Dio kaj implican konfidon en Liaj promesoj. Ili ne semus eĉ unu grajnon de nekredemo; ĉar ĉiu greno floras en frukton. Satano estas vivanta, aktiva agento. Estas lia afero instigi skeptikon, kaj ĉiu vorto de dubo estas zorge nutrata de la kontraŭulo de animoj. Dum homoj dormas en indiferenteco, sugestoj kiuj malfortigas fidon estas insinuitaj en la koron. Influoj kiuj konfuzas la percepton de vero estas tuŝitaj sur la vivo. En ĉiuj eblaj manieroj, Satano klopodas por deturni animojn de la mallarĝa vojo, kiu kondukas al la ĉielo; kaj ĉar homoj amas mallumon, ili sekvas la voĉon de fremduloj, kaj malakceptas la vokon de la Bona Paŝtisto, kiu donis sian vivon por la ŝafoj. La simpla, aŭtoritata "Tiel diras la Sinjoro", estas rifuzita pro iu kurbiĝema sofismo de eraro. Malfideleco pliiĝis proporcie kiam viroj pridubis la vorton kaj postulojn de sia Kreinto. Ili prenis la laboron de malkara karaktero, kaj malpliigi fidon al la inspiro de la Biblio. Homoj, kiuj pretendas grandan saĝecon, supozis kritiki kaj tranĉi kaj senigi la vortojn de la vivanta Dio, kaj komencis demandojn por ruinigi la feliĉon de siaj kunhomoj kaj ruinigi iliajn esperojn pri la ĉielo. Ĉi tio estas laboro, kiu plaĉas al la malamiko de ĉia justeco. La argumentoj, kiujn homoj alportas kontraŭ la Biblio, estas la rezulto de la konsiloj de la malbonulo. La pordo de iliaj mensoj estis malfermita al liaj sugestoj, kaj ju pli ili drivis en eraron, des pli granda kreskis ilia deziro tiri aliajn animojn en la saman kanalon de mallumo.

Multaj asertas kredi la Biblion, kaj iliaj nomoj estas enskribitaj en la preĝejaj registroj, kiuj estas inter la plej influaj agentoj de Satano. La laboron, kiun ili faras, ili ne konsideros por ili honoron en la tago de Juĝo. Oni tiam vidos, ke ĉiu peno, kiu malfortigis kredon, estis farita kun terura perdo. La grandega prezo, kiun oni devas pagi, enprofundigos ilin en eternan honton kaj ruinon. La sola sekureco estas tuj malakcepti ĉiun sugeston de nekredemo. Ne malfermu vian menson por amuzi dubojn, eĉ momente; proponu al ili deciditan rifuzon, kiam ili venas al vi por akcepti. Fiksu la menson al la promesoj de Dio. Parolu pri ili, ĝoju pri ili; kaj la paco de Dio regos en viaj koroj.

La fruktoj de dubo ne estas dezirindaj. Ho! rigardu çirkaû vi kaj vidu kian malbonon faris la maÿinoj de la malbonulo. Eraro kaj malvero kaj herezo tenis altan karnavalon en la trompitaj koroj de homoj. De jarcento al jarcento la kontraŭulo ripetis siajn eksperimentojn kun kreskanta sukceso; ĉar malgraŭ la malĝojaj registroj de vivoj, kiuj estingiĝis en mallumo, kiel tineoj flugas al la fajro, tiel homoj rapidas en la ruinigajn trompojn, kiujn li preparis por kapti ilin. Se vi deziras savon, mi petegas vin eviti liajn insinuojn pri la vero de la vorto de Dio. Venu al la “certa vorto de profetaĵo; pri kio vi faras bone, ke vi zorgu, kiel al lumo, kiu lumas en malluma loko.” Se tio ne estas aŭtoritata, kio estas? Se la vorto de la Sinjoro de la ĉielo kaj la tero ne estas solida roko, sur kiu oni devas konstrui, tiam vane estas serĉi certan fundamenton. "La ĉielo kaj la tero forpasos", sed "la vorto de la Eternulo restas eterne"; kaj neŝancelebla fido al lia vorto estas la sola fido, kiu eltenos tra la danĝeroj de la lastaj tagoj. - {RH la 10-an de januaro 1888}

D) Signoj de la Tempoj, la 11-an de februaro 1897 - The Obedient and the Malobedient. La Kontrasto.

De S-ino EG White.

La leĝo de Dio estas lia granda standardo de justeco. Ĉi tiu leĝo estas perfekta en ĉiuj siaj postuloj; kaj Dio vokas nin por ĝin obei; ĉar per ĝi niaj kazoj estos deciditaj en tiu tago, kiam la libroj de la ĉielo estos malfermitaj, kaj la faroj de ĉiuj estos reviziitaj antaŭ la Juĝisto de la universo.

Sed estas, kaj iam estis, du klasoj en ĉi tiu mondo; kaj la demando, Kio konsistigas la diferencon inter ĉi tiuj du klasoj? estas grava kaj grava. Unu klaso amu kaj timu Dion; la aliaj ne volas reteni lin en sia scio. Unu klaso obeas lian leĝon; la alia malatentas kaj malobeas liajn postulojn.

Tiuj, kiuj ne volas obei la leĝon de Dio, deklaras, ke ĝi estas forigita, ke Dio ĝin abolis. Sed se ĉi tiu leĝo estas perfekta, kial Dio aboli aŭ ŝanĝus ĝin? Tio, kio estas perfekta, ne povas esti plibonigita per iu ajn ŝanĝo. Provo restrukturi perfektan leĝigon nur kaŭzas neperfektecon. Dio nek abolis nek ŝanĝis sian leĝon. Ĝi estas la fundamento de lia registaro; kaj ĝi staros por ĉiam, la neŝanĝebla, neŝanĝebla standardo, kiun ĉiuj devas atingi, se ili estus savitaj. “Ĝis la ĉielo kaj la tero pasos,” deklaris Kristo, “unu joto aŭ unu streketo neniam forpasos de la leĝo, ĝis ĉio plenumiĝos.”

“La leĝo de la Eternulo estas perfekta”, skribas la psalmisto, “konvertante la animon; la atesto de la Eternulo estas certa, Sagxigante la naivulojn. La legxoj de la Eternulo estas justaj, gxojigas la koron; la ordono de la Eternulo estas pura, lumiganta la okulojn. . . . Cetere per ili Via sklavo estas avertita, kaj observante ilin estas granda rekompenco. Kiel do la Dio de la cxielo rigardas tiujn, kiuj versxas malestimon sur Sian legxon? Ne estu rigardataj kiel saĝaj la vortoj, diritaj kontraŭ la leĝo de Dio de tiuj, kiuj rifuzas ĝin obei; ĉar Dio diris: La saĝuloj en koro akceptos ordonojn; sed babilado malsaĝulo falos.”

Post kiam Adamo perdis Edenon pro malobeo, kaj peko eniris la mondon, homoj fariĝis pli kaj pli malobeemaj. La tuta mondo, kun kelkaj esceptoj, estis rezignita al depravo kaj korupto. “Dio vidis, ke la malboneco de la homo estas granda sur la tero, kaj ke ĉiu imago de la pensoj de lia koro estas nur malbona ĉiam. Kaj la Eternulo pentis, ke Li kreis la homon sur la tero, kaj Li afliktis en sia koro. Kaj la Eternulo diris: Mi ekstermos de sur la tero la homon, kiun Mi kreis; kaj la homoj kaj la brutoj kaj la rampajxoj kaj la birdoj de la cxielo; cxar mi pentas, ke mi ilin faris. Kaj per inundo la Sinjoro balais la teron de ĝia morala korupteco.

Sed eĉ en tiu epoko la Sinjoro havis siajn reprezentantojn. Tiuj ĉi viroj amis Dion; ili obeis lin; kaj li donis al ili lumon kaj veron. Kristo iradis kun ili, donante al ili moralan povon obei Lin, kaj malfermante antaŭ ili la estontecon de la historio de ĉi tiu tera, kaj la scenon de lia dua alveno. “HXanohx iradis kun Dio; kaj li ne estis; ĉar Dio prenis lin.” Pri li Judas skribas: "Ankaŭ Ĥanoĥ, la sepa de Adam, profetis pri ĉi tiuj, dirante: Jen la Sinjoro venas kun dek mil el Siaj sanktuloj, por fari juĝon kontraŭ ĉiuj, kaj por konvinki ĉiujn malpiulojn inter ili pri ĉiuj iliaj malvirtaj agoj, kiujn ili malpie faris, kaj pri ĉiuj siaj malmolaj paroloj kontraŭ tiuj, kiuj parolis kontraŭ tiuj, kiuj estas malpiuloj."

Ankaŭ Noa atestis por Dio en tiu epoko de malvirteco. "Ĉi tiuj estas la generacioj de Noa: Noa estis homo justa kaj perfekta en siaj generacioj, kaj Noa iradis kun Dio." Kiam Dio estis pereigi la loĝantojn de la tero per diluvo, Li diris al Noa: Venu vi kaj via tuta domo en la arkeon; ĉar vin mi vidis justan antaŭ Mi en ĉi tiu generacio.

Kio konsistigis la diferencon inter Ĥanoĥ kaj Noa, kaj tiuj, kiuj estis detruitaj de la diluvo? Ĥanoĥ kaj Noa estis obeemaj al la leĝo de Dio; la aliaj iradis en la imago de siaj propraj koroj, kaj koruptis siajn vojojn antaŭ la Sinjoro, malkonsiderante ĉiujn Liajn postulojn. Per sia malobeo ili apartigis sin de li, kaj incitis lin pereigi ilin. Ĥanoĥ kaj Noa estis trovitaj justaj kiam provitaj de la leĝo de Dio. Se la antaŭdiluvianoj observus la vojon de Dio, se ili obeus Liajn ordonojn, ankaŭ ili estus trovitaj justaj, kaj ricevus la rekomendon de la Sinjoro.

En sia letero al la romianoj Paŭlo skribas pri la obeema kaj la malobeema. "Mi ne hontas pri la evangelio de Kristo," li diras; “ĉar ĝi estas la potenco de Dio por savo al ĉiu, kiu kredas; al la Judo unue, kaj ankaŭ al la Greko. Ĉar en ĝi estas malkaŝita la justeco de Dio de fido al fido; kiel estas skribite: La justulo vivos per fido. Ĉi tiuj estas la obeemaj. Dum la fido al Dio pligrandiĝas, des pli klare ni eltenas la vidadon de Tiu, kiu estas nevidebla, kaj ni fortiĝas por obei Lin.

Tiam la apostolo prezentas la grandan armeon de la malobeemaj, kiuj ne amas reteni Dion en sia scio, sed elektas siajn proprajn mallojalajn vojojn, kaj sekvas la imagon de siaj propraj koroj: “La kolero de Dio estas malkaŝita el la ĉielo kontraŭ ĉia malpieco kaj maljusteco de homoj, kiuj tenas la veron en maljusteco; cxar tio, kio povas esti konata de Dio, estas elmontrita en ili; cxar Dio tion montris al ili. Ĉar la nevideblaj aferoj de Li de post la kreado de la mondo estas klare viditaj, estante komprenata de la faritajxoj, eĉ lia eterna potenco kaj Dieco; por ke ili estu senkulpaj; ĉar, konante Dion, ili ne gloris Lin kiel Dion, nek dankis; sed vantigxis en iliaj imagoj, kaj ilia malsagxa koro mallumigxis. Profesante sin saĝaj, ili fariĝis malsaĝuloj, kaj ŝanĝis la gloron de la neputrema Dio en bildon similan al putrema homo kaj birdoj kaj kvarpiedaj bestoj kaj rampaĵoj.

Petro ankaŭ skizas du klasojn, unu aprobita de Dio, ĉar obeema al ĉiuj liaj ordonoj; la alia mallojala al li, pekante kontraŭ li pro malobeo de lia leĝo; ĉar “peko estas malobeo de la leĝo”. “Ekzistis ankaŭ falsaj profetoj inter la popolo,” li skribas, “kiel ankaŭ estos falsaj instruistoj inter vi, kiuj sekrete enportos kondamnajn herezojn, eĉ malkonfesante la Sinjoron, kiu ilin aĉetis, kaj venigos sur sin rapidan pereon. Kaj multaj sekvos siajn malbonajn vojojn; pro kiu la vojo de la vero estos malbonparolata. Kaj per avideco ili per ŝajnigaj vortoj komercas vin. Sed li diras: “La Sinjoro scias, kiel savi la piulojn el tento, kaj rezervi la maljustulojn ĝis la tago de la juĝo por esti punita.

"Kiel estis en la tagoj de Noe, tiel estos ankaŭ en la tagoj de la Filo de homo." Nun, kiel tiam, la servistoj de mamono, senzorgaj, indiferentaj kaj malobeemaj, iras kaj plu, neglektante la grandan savon al ili tiel libere ofertitan, ne rekonante Dion, nek oferi al Li dankon kaj laŭdon. La Sinjoro montris sin en Siaj faroj, kiujn la okulo povas vidi kaj la sentoj perceptas; laŭ tro klaraj por esti miskomprenata, li deklaris sian volon en sia vorto. Sed la malobeemaj ne vidas Dion en la multnombraj faroj de la kreado; ili ne aŭdas lian voĉon, kiu parolas al ili el Lia vorto. La lumo de la vero estas oferata al ili, sed ili elektas pekon. Ili sekvas siajn proprajn imagojn, same kiel la loĝantoj de la Noetika mondo, metante siajn dezirojn kaj ambiciojn super ĉio alia.

Estas mirindaĵo por la ĉiela armeo, kiun Dio tiel longe portas kun la malobeantoj de sia leĝo. Sed Dio estas pacienca kaj abunda en kompato. Lia suno lumas sur la malbonuloj kaj sur la bonuloj, sur tiujn, kiuj estas tiel blindigitaj de la trompa potenco de Satano, ke ili neas la ekziston de Ĉiopovo, kaj sur tiuj, kiuj fervore strebas plenumi lian volon. Li donas al homoj riĉe "ĉion por ĝui", kaj se ĉiuj ne agnoskas lin kiel inda je ilia laŭdo aŭ servo, tamen li pacience toleras ilin, kaj lia voĉo de petego ankoraŭ estas aŭdata: "Turnu vin, deturnu vin de viaj malbonaj vojoj; ĉar kial vi mortos?” Li volus ke "ĉiuj homoj estu savitaj, kaj venu al la scio de la vero."

Dio iam rekomendas obeemon. Por ilia obeemo Ĥanoĥ estis transportita al la ĉielo, kaj Noa estis savita de la diluvo, kiu inundis la teron. "Jen," skribas la psalmisto. “La okulo de la Eternulo estas super tiuj, kiuj Lin timas, super tiuj, kiuj esperas Lian favorkorecon; por savi ilian animon de morto kaj konservi ilin vivantaj en malsato. “Mi vidis malvirtulon en granda potenco, Kaj disvastiĝantan kiel verda golfeto. Tamen li forpasis, kaj jen li ne estis; jes, mi sercxis lin, sed li ne trovigxis. Rigardu la perfektan homon, kaj jen la virtulon; ĉar la fino de tiu homo estas paco. Sed la krimuloj kune estos ekstermitaj; la fino de la malvirtuloj estos ekstermita.

Malfortigitaj pro peko, ni ne povas per ni mem observi la leĝon de Dio. Sed Kristo venis al nia mondo por restarigi la moralan bildon de Dio en la homoj, kaj revenigi ilin de la vojo de malobeo al vojo de obeemo. Lia misio al la mondo estis malkaŝi la karakteron de Dio per la vivado de la leĝo, kiu estas la fundamento de lia registaro; kaj tiuj, kiuj akceptos lin kiel sian personan Savanton, kreskos en graco, kaj en lia forto estos kapablaj obei la leĝon de Dio. {ST, la 11-an de februaro 1897 par. 15} Kiam Kristo venos en la nuboj de la cxielo, nur du klasoj, la obeemaj kaj la malobeemaj, renkontos lin. Kaj nur tiuj, kiuj, havante la lumon pri la postuloj de Dio, estis obeemaj al li, povas renkonti lin kun ĝojo. Tiuj, kiuj persistis en vojo de malobeo, forkuros kun teruro, kaŝante sin en la kavoj de la montoj, kaj dirante al la rokoj kaj la montoj: "Falu sur nin, kaj kaŝu nin de la vizaĝo de la Sidanto sur la trono, kaj de la kolero de la Ŝafido." Sed tiuj, kiuj honoris Dion per sia obeemo, rigardos supren, kaj diros:Jen ĉi tiu estas nia Dio; ni atendis lin, kaj li nin savos; jen la Eternulo, ni atendis Lin; ni ĝojos kaj ĝojos pri Lia savo.” Sinjorino EG White. - {ST la 11-an de februaro 1897}

E) "Historio Ripetas" en la Skriboj de Ellen G. White

Dum mi detale esploris ĉiujn disponeblajn skribaĵojn de Ellen G. White el la KD White Estate, mi trovis 222 tekstojn kun la sekva serĉĉeno: "historio KAJ (ripetaj AŬ ripetoj AŬ ripetado AŬ ripeti AŬ ripeto)"...

• Se iu uzas historion por montri la realajn pekojn al la deklarita popolo de Dio, li estos silentigita:

Kiam Stefano estis pridemandita pri la vero de la akuzoj kontraŭ li, li komencis sian defendon per klara, ekscita voĉo, kiu sonoris tra la konsiliohalo. Per vortoj, kiuj tenis la asembleon sorĉita, li daŭrigis provludi la historion de la elektita popolo de Dio. Li montris ĝisfundan scion pri la juda ekonomio kaj la spirita interpreto de ĝi nun evidentigita per Kristo. Li ripetis la vortojn de Moseo, kiuj antaŭdiris pri la Mesio: “Profeton el viaj fratoj starigos al vi la Eternulo, via Dio, similan al mi; Lin vi aŭdu.” Li evidentigis sian propran lojalecon al Dio kaj al la juda kredo, dum li montris, ke la leĝo, en kiu la judoj fidis por savo, ne povis savi Izraelon de idolkulto. Li ligis Jesuon Kriston kun la tuta juda historio. Li rilatis al la konstruo de la templo fare de Salomono, kaj al la vortoj de kaj Salomono kaj Jesaja: “Tamen la Plejaltulo ne loĝas en temploj manfaritaj; kiel diras la profeto: La ĉielo estas Mia trono, kaj la tero estas Mia piedbenketo; kian domon vi konstruos al Mi? diras la Eternulo: aux kia estas la loko de Mia ripozo? Ĉu Mia mano ne faris ĉion ĉi tion?

Kiam Stefano atingis ĉi tiun punkton, estis tumulto inter la homoj. Kiam li kunligis Kriston kun la profetaĵoj kaj parolis kiel li pri la templo, la pastro, ŝajnigante esti terurita, dissxiris sian robon. Por Stefano tiu ĉi ago estis signalo, ke lia voĉo baldaŭ estos silentigita por ĉiam. Li vidis la reziston, kiu renkontis liajn vortojn kaj sciis, ke li donas sian lastan ateston. Kvankam meze de sia prediko, li subite finis ĝin. {AA 99.2–100.1}

• La historio de la sufero kaj persekutado de Jesuo ripetos:

“La juĝo estas deturnita malantaŭen, kaj la justeco staras malproksime; cxar la vero falis sur la straton, kaj la justeco ne povas eniri. Jes, la vero malsukcesas; kaj kiu deturnas sin de malbono, tiu faras al si kaptito. Isa. 59:14, 15. Ĉi tio plenumiĝis en la vivo de Kristo sur la tero. Li estis lojala al la ordonoj de Dio, flankenlasante la homajn tradiciojn kaj postulojn kiuj estis altigitaj en ilia loko. Pro tio Li estis malamata kaj persekutata. Ĉi tiu historio ripetiĝas. La leĝoj kaj tradicioj de homoj estas altigitaj super la leĝo de Dio, kaj tiuj, kiuj estas fidelaj al la ordonoj de Dio, suferas riproĉon kaj persekuton. Kristo, pro Sia fideleco al Dio, estis akuzita kiel sabatrompanto kaj blasfemanto. Li estis deklarita esti posedata de diablo, kaj estis kondamnita kiel Beelzebub. Simile Liaj sekvantoj estas akuzitaj kaj misprezentitaj. Tiel Satano esperas konduki ilin al peko, kaj jxeti malhonoro sur Dion. {COL 170.3}

• Fraŭdo kontraŭ Dio estos ripetita en la eklezio hodiaŭ:

En la kazo de Ananias kaj Sapphira, la peko de fraŭdo kontraŭ Dio estis rapide punita. La sama peko estis ofte ripetita en la posthistorio de la eklezio kaj estas farita de multaj en nia tempo. {AA 76.1}

Avideco unue estis ŝatata; tiam, hontante, ke iliaj fratoj sciis, ke iliaj egoismaj animoj koleris tion, kion ili solene dediĉis kaj promesis al Dio, trompo estis praktikata. . . . Se juĝite pro ilia malvero, ilia puno estis tuja morto.

Ne nur al la frua eklezio, sed al ĉiuj estontaj generacioj, ĉi tiu ekzemplo de la malamo de Dio al avideco, fraŭdo kaj hipokriteco, estis donita kiel danĝersignalo. . . . Kiam la koro estas ekscitita de la influo de la Sankta Spirito, kaj promeso estas farita por doni certan kvanton, tiu, kiu ĵuras, ne plu havas rajton pri la konsekrita parto. Promesoj tiaspecaj faritaj al homoj estus rigardataj kiel devigaj; ĉu ne estas pli ligaj tiuj, kiuj estas faritaj al Dio? . . .

Multaj elspezas monon malŝpareme por memkontento. Viroj kaj virinoj konsultas sian plezuron kaj kontentigas sian guston, dum ili alportas al Dio, preskaŭ nevole, malfortan oferon. Ili forgesas, ke Dio iam postulos striktan raporton pri kiel Liaj varoj estis uzataj, kaj ke Li ne pli akceptos la mizeraĵon, kiun ili transdonas en la trezorejon, ol Li akceptis la proponon de Ananias kaj Safira. {CC 330.3–5}

• Mokado, malamo kaj mokado estos ripetitaj kontraŭ tiuj, kiuj estas vokitaj de Dio al la laboro:

Samaj Obstakloj Alfrontas Estrojn Hodiaŭ.--La sperto de Neĥemja ripetiĝas en la historio de la popolo de Dio en ĉi tiu tempo. Tiuj, kiuj laboras por la afero de la vero, trovos, ke ili ne povas fari tion sen eksciti la koleron de ĝiaj malamikoj. Kvankam ili estas vokitaj de Dio al la laboro en kiu ili estas engaĝitaj, kaj ilia vojo estas aprobita de Li, ili ne povas eviti riproĉon kaj mokadon. Oni denuncos ilin kiel viziajn, nefidindajn, intrigante hipokritajn, — io, mallonge, kio konvenos al la celo de iliaj malamikoj. La plej sanktaj aferoj estos reprezentitaj en ridinda lumo por amuzi la malpiulojn. Tre malgranda kvanto da sarkasmo kaj malalta sprito, kunigitaj kun envio, ĵaluzo, malpieco kaj malamo, sufiĉa por eksciti la gajecon de la profana mokanto. Kaj ĉi tiuj arogantaj pajacoj akrigas unu la alian la inĝeniecon, kaj kuraĝigas unu la alian en sia blasfema laboro. Malestimo kaj mokado estas ja doloraj al la homa naturo; sed ili devas esti elportitaj de ĉiuj, kiuj estas fidelaj al Dio. Estas la politiko de Satano tiel deturni animojn de fari la laboron, kiun la Sinjoro metis sur ilin.--Southern Watchman, la 12-an de aprilo 1904. {ĈS 173.3}

• Dio mem parolas al Ellen G. White kaj rakontas al ŝi ke ĉio, kion ŝi skribas en la Granda Konflikto, estas historio kiu estos ripetita. Ĝuste ĉi tio estas la historio ekde la falo de Jerusalemo ĝis la tempo de la fino. La unuaj ses fokoj:

Sperto de Ellen G. White Dum Skribante La Grandan Konflikton.--Mi estis movita de la Spirito de la Sinjoro por skribi tiun libron, kaj dum laborado pri ĝi, mi sentis grandan ŝarĝon sur mia animo. Mi sciis, ke la tempo estas mallonga, ke la scenoj, kiuj baldaŭ amasiĝos sur nin, venos finfine tre subite kaj rapide, kiel reprezentite en la vortoj de la Skribo: "La tago de la Eternulo venas kiel ŝtelisto en la nokto" (1 Tes 5:2).

La Sinjoro metis antaŭ mi aferojn, kiuj estas urĝaj por la nuna tempo, kaj kiuj atingas la estontecon. La vortoj estas diritaj kiel ordono al mi, “Skribu en libron tion, kion vi vidis kaj aŭdis, kaj permesu ĝin al ĉiuj homoj; ĉar la tempo estas proksima, kiam la pasinta historio estos ripetita.” Mi estis vekigita je la unua, dua aŭ tria horo matene, kun iu punkto perforte impresita en mia menso, kvazaŭ parolita per la voĉo de Dio. Oni montris al mi, ke multaj el niaj propraj homoj dormis en siaj pekoj, kaj kvankam ili asertis esti kristanoj, ili pereos se ili ne konvertiĝus.

La solenajn impresojn faritajn sur mia menso, ĉar la vero estis aranĝitaj en klaraj linioj antaŭ mi, mi provis alporti antaŭ aliaj, por ke ĉiu sentu la neceson havi religian sperton por si mem, havi konon de la Savanto por si mem, serĉi penton, kredon, amon, esperon kaj sanktecon por si mem.

Mi estis certigita, ke ne estas tempo por perdi. La pledoj kaj avertoj devas esti donitaj; niaj eklezioj devas esti vekitaj, devas esti instruitaj, por ke ili donu la averton al ĉiuj, kiujn ili eble povas atingi, deklarante, ke la glavo venas, ke la kolero de la Sinjoro kontraŭ diboĉa mondo ne estos longe prokrastita. Oni montris al mi, ke multaj aŭskultos la averton. Iliaj mensoj estus pretaj percepti la aferojn mem, kiujn ĝi montris al ili.

Oni montris al mi, ke multe de mia tempo estis okupita en parolado al la homoj, kiam estis pli esence, ke mi dediĉu min al verkado de la gravaj aferoj por la IV-a Volumo, [AL ELLEN WHITE LA 1888 LA EDICIO DE LA GRANDA KONTROVERSO ESTIS ANKORE VOLUMENO IV EN LA PRESENTO DE LA GRANDA POLEMICA RAKONTO, KAJ PRI PENTATAS. --COMPILERS.] ke la averto devas iri tien, kien la vivanta sendito ne povus iri, kaj ke ĝi alvokus la atenton de multaj pri la gravaj eventoj okazantaj en la fermaj scenoj de la ĉi-monda historio.

Ĉar la kondiĉo de la eklezio kaj la mondo estis malfermita antaŭ mi, kaj mi vidis la timigajn scenojn, kiuj kuŝas tuj antaŭ ni, mi alarmiĝis pro la perspektivo; kaj nokton post nokto, dum ĉiuj en la domo dormis, mi skribis tion, kion Dio donis al mi. Oni montris al mi la estontajn herezojn, la trompojn, kiuj venkos, la miraklofaran potencon de Satano — la falsajn Kristojn kiuj aperos — kiuj trompos eĉ la plej grandan parton de la religia mondo, kaj tio, se estus eble, forigus eĉ la elektitojn.

Ĉu ĉi tio estas faro de la Eternulo? Mi scias, ke ĝi estas, kaj ankaŭ nia popolo konfesas kredi ĝin. La averto kaj instruo de ĉi tiu libro estas bezonataj de ĉiuj, kiuj konfesas kredi la nunan veron.--Letero 1, 1890. {3SM 113.4–114.4}

• Se ni ne lernas el la historio, la historio devas esti ripetita:

La traktadoj de Dio kun Lia popolo devus esti ofte ripetitaj. Kiom ofte la vojmarkoj estis starigitaj de la Sinjoro en Liaj traktadoj kun antikva Izrael! Por ke ili ne forgesu la historion de la pasinteco, Li ordonis al Moseo enkadrigi ĉi tiujn eventojn en kanton, por ke gepatroj instruu ilin al siaj infanoj. Ili devis kolekti memoraĵojn kaj meti ilin en la vido. Specialaj penoj estis prenitaj por konservi ilin, por ke kiam la infanoj demandos pri tiuj aferoj, la tuta rakonto estu ripetita. Tiel la providencaj traktadoj kaj la rimarkinda boneco kaj kompato de Dio en Lia zorgo kaj savo de Lia popolo estis konservitaj en menso. Ni estas admonitaj "rememorigi la antaŭajn tagojn, en kiuj, post kiam vi estis lumigitaj, vi eltenis grandan batalon de afliktoj" (Heb. 10:32). Por Sia popolo en ĉi tiu generacio la Eternulo agis kiel Dio mirakanta. . . . Ni devas ofte rakonti pri la boneco de Dio kaj laŭdi Lin pro Liaj mirindaj faroj. {CC 364.2}

• Apartigo de la falsaj gvidantoj okazos ĉar la historio de la retiriĝo de Jesuo el Judujo estos ripetita:

La Sinedrio malakceptis la mesaĝon de Kristo kaj estis fleksita al Lia morto; tial Jesuo foriris el Jerusalem, de la pastroj, de la templo, de la religiaj estroj, de la homoj, kiuj estis instruitaj en la leĝo, kaj turnis sin al alia klaso por proklami Lian mesaĝon, kaj por kolekti tiujn, kiuj devas porti la evangelion al ĉiuj nacioj.

Kiel la lumo kaj vivo de homoj estis malakceptitaj de la ekleziaj aŭtoritatoj en la tagoj de Kristo, tiel ĝi estis malakceptata en ĉiu sekvanta generacio. Denove ripetiĝis la historio de la retiriĝo de Kristo el Judujo. Kiam la Reformantoj predikis la vorton de Dio, ili ne pensis apartigi sin de la establita eklezio; sed la religiaj estroj ne toleris la lumon, kaj tiuj, kiuj ĝin portis, estis devigitaj serĉi alian klason, kiuj sopiris al la vero. En nia tago malmultaj el la deklaritaj sekvantoj de la Reformantoj estas funkciigitaj de sia spirito. Malmultaj aŭskultas la voĉon de Dio, kaj pretas akcepti la veron en kia ajn ĝi prezentiĝos. Ofte tiuj, kiuj sekvas la paŝojn de la reformantoj, estas devigitaj deturni sin de la eklezioj, kiujn ili amas, por deklari la simplan instruon de la vorto de Dio. Kaj multfoje tiuj, kiuj serĉas lumon, estas per la sama instruo devigataj forlasi la eklezion de siaj patroj, por ke ili obeu. {DA 232.1–2}

<Antaŭ                       Sekva>