Eblas, ke ĉi tio povus esti nia lasta serio de artikoloj, ĉu antaŭ ol eniri en tertreman eventon, ĉu antaŭ ol ni devas elfunkciigi nian ministerion.
Kompreneble, ni scias, ke pli ol 99% de adventistoj ĝojus kaj mokus en ĉi-lasta kazo. Anstataŭe, ili devus esti tre malĝojaj. Laŭ ilia nomo, "Adventistoj" atendas la revenon de la Sinjoro, sed ĉi tio denove estus forigita al nedifinita tempo - tiam Oriono estus ne konfirmis la veran eklezion de Dio, montrante ĝiajn fundamentajn kredojn, kaj la Alta Sabata Listo komencanta en 1841, estus ne montris ĝiajn sep periodojn de purigado, per kiuj Dio zorge preparis la eklezion por povi doni la laŭtan krion. Tiam en 1888, Dio estus retiriĝinta al angulo de la universo, malĝoja kaj malĝoja, ĉar la lumo de la kvara anĝelo, kiun ni identigis kiel la sankta Spirito, havis jam estis malakceptita tiutempe. La 120 jaroj da vagado tra la spirita dezerto ne estus finiĝintaj en 2010 por la Adventisma Eklezio, kaj eble ni ankoraŭ havus kelkajn cent jarojn por atendi la revenon. Ĉiuokaze, plej multaj adventistoj volas, ke tiu tempo estu nekonata, kaj ili uzas kelkajn citaĵojn de Ellen G. White por subteni sian opinion. Sekve, ni devus vivi ĝis la lasta semajno antaŭ la reveno sen scii la tempon, kaj eĉ se la dimanĉa leĝo estus ĉi tie, neniu scius, ĉu nia sufero daŭros semajnon, monaton, jaron, jardekon, jarcenton aŭ eĉ jarmilon. Historio ne ripetiĝus, kaj ĉiufoje profetaĵo de la Revelacio estus donita nur por la erara unua noktomeza krio, tiel ke la seniluziiĝo estus tiel granda, ke neniu iam kredus en iu tempo post 1844.
En realeco, estis racie por Dio instrukcii ke neniu tempo devus esti fiksita de 1844 ĝis la kompleta lumo de la kvara anĝelo estos donita, ĉar ni ne estus bone uzintaj ĝin. Ekzemple, se ni jam scius antaŭ 120 jaroj, ke Jesuo venos tiel malfrue, kiom da adventistoj vere pentus, kredus la mesaĝon kaj ŝanĝintus siajn vivojn? Ĉiutage, ili devintus esti pretaj por komenci la lasttagajn eventojn kaj precipe post la malakcepto de la mesaĝo de la kvara anĝelo en 1888. Malgraŭ ilia obstineco, Dio donis al la jam eluzitaj adventoj alian periodon de 3 fojojn 40 jarojn por vagi en la dezerto post 1890.
Tamen, la Adventisma Eklezio malbone uzis la kromtempon de la 120 jaroj donitaj de Dio. Ĝi plu koruptis sin kaj ripetis la erarojn de aliaj eklezioj. Sed estas eĉ pli malbona! Ĝi estis la portanto de la granda lumo kiu estis donita al la fintempa eklezio, sed ĝi ne lasis sian lumon brili — kondiĉo kiun la Spirito de Profetaĵo ree esprimis kun granda zorgo. Anstataŭe, la Stelo de Islamo nun leviĝas super la eklezio, kaj nia "Dio" estas konsiderata pagana en la predikoj de la supraj 25 gvidantoj de la Adventisma Eklezio, dum nia komuna praulo Abraham estas emfazita kiel la radiko kiu ligas nin kun Islamo kaj la judoj. Do la Adventisma Eklezio sekvis laŭletere, kio estis preskribita de la papa cerbolava programo de Vatikano, kiun UN donis al ŝi en 2000. Tuta ekumenismo, totala apostateco!
Ne, kara Walter Veith, mi ne konsentas kun vi, ke ni devas resti en ĉi tiu preĝejo por trairi ĝis la fino. La fino de la Adventisma Eklezio kiel organizo jam estis establita per dia ordono. Legu La Ŝipo de Tempo kaj uzu vian scion pri genetiko por kompreni, kion signifas la haltkodono, kiu en Adventisma Historio, respondas al la jaroj 1861-1863. Kaj en la genetika dezajno de Dio, ni eĉ trovas "duoblan halton" por montri, ke la fino de la monda historio vere estis atingita.
La HSL ne komenciĝis en 1861-1863, kiam la organizo estis fondita. Jesuo vidas la plenan evoluon de la vera eklezio de Dio kiel kontinua tempolinio de 1841-2015 kiu estas dividita en sep stadiojn. Ĉi tio montras tre klare kiel la citaĵoj de Ellen G. White, ke "la eklezio trairus ĝis la fino" estas kompreneblaj. La veraj adventistoj ĉiam estis tiuj, kiuj akceptis la instruojn kaj vivis laŭ la lumo, kiun la eklezio ricevis. Multaj ne plu kapablas elporti la tutan apostatecon de la fratoj ĉirkaŭ ili, ĉar peko estas kontaĝa kaj ili mem riskas esti infektitaj, se ili restas en siaj komunumoj. Preĝu por la fratoj kaj fratinoj, kiuj, pro sia lojaleco al Dio, fariĝis la plej solecaj homoj sur ĉi tiu tero—sen la subteno de siaj konvertitaj familianoj aŭ kongregacioj—por siaj konvinkoj, kiuj instigas obei la ordonojn kaj statutojn. Estas domaĝe ignori ilin nur ĉar vi ŝatus resti en la etato de la Ĝenerala Konferenco.
Ĉi tiu lasta serio de artikoloj estas specife adresita al la grandaj influaj gvidantoj ene de la Adventisma Eklezio, kiuj devus brili kiel steloj kaj devus esti volonte akceptinta la novan lumon kiu estas donita ĉi tie dum pli ol du malfacilaj jaroj. Estas nomoj kiel Doug Batchelor, kiu vendis sin kaj sian organizon al la GC, kaj David Gates, kiu laboris mirinde en sia kampo, sed poste ankaŭ venkiĝis al la premo de la amasoj kaj la donacoj.
En la listo de tiuj, kiuj malakceptas la lumon, ni devas inkluzivi nomojn, kiujn mi eĉ respektis, kiel Gerhard Pfandl, kiu, kun sia "Deklaro pri la Oriona Mesaĝo" kiel la "buŝparolo de la BRI" eligis tian mem-akuzon, ke mia tempo estis tro valora por eĉ respondi al tia malbone esplorita, supraĵa skribaĉado, kaj partia opinio pri ĉi tiu "partia skribaĉo". Li eĉ komence konfesis, ke li ne ĝenis legi miajn klarigajn artikolojn pri la PowerPoint-prezento. Kial do mi perdu mian tempon por respondi al letero, kiu eĉ ne estis adresita al mi? Ĝi estis plusendita al mi de amikoj, monatojn post kiam ĝi estis vaste disvastigita en la Eklezio. Tiel niaj fratoj akuzas fraton sen doni al li ŝancon defendi sin, kontraŭe al bibliaj principoj. Tamen mi dankas, ke mi finfine scias rekte el la buŝo de la "BRI", kio ĝuste okazis en 1936 en la Eklezio, kaj ke Oriono tiktas eĉ pli precize ol mi pensis. La nova versio de la studo de Orion inkluzivas la Deklaron de la BRI kaj fariĝis eĉ pli decida ol iam ajn.
Inter la grandaj lumoj kiuj estingiĝas estas influaj pastroj kiel Hugo Gambetta, kiu estas tre admirata, precipe en Sudameriko. Li ne respondas al komunikadoj adresitaj al li propre, metante lin sur la saman nivelon kiel Doug Batchelor, kiu kaŝas malantaŭ Eugene Prewitt por eviti esti ĉikanita fare de "frenezuloj" kaj "herezuloj" kiel John Scotram. Kara Hugo Gambetta, bonvolu legi Plenluno ĉe Getsemano denove por finfine kompreni, ke Jesuo ne mortis en la tempo de la buĉado de la Paska ŝafido, kiel vi diras en multaj predikoj en Jutubo, eĉ rekte citante la pasaĵojn el la verkoj de Ellen G. White, kiuj klarigas, ke Li mortis en la tempo de la ĉiutaga ofero. Vi povus lerni de ŝi multajn gravajn lecionojn por via "tipa" esplorado, same kiel aliaj gvidantoj, kiuj ankaŭ citas de ŝi sen kompleta kompreno.
Inter ili estas elstaraj fintempaj parolantoj kiel Olaf Schröer kaj Nicola Taubert de Amazing Discoveries, kiuj almenaŭ unufoje trarigardis la mesaĝon, sed konsideras la lumon danĝera. Tiel farante, ili plenumas la sekvan profetaĵon de Ellen G. White:
Devas esti en la eklezioj mirinda manifestiĝo de la potenco de Dio, sed ĝi ne movos tiujn, kiuj ne humiliĝis antaŭ la Sinjoro, kaj malfermis la pordon de la koro per konfeso kaj pento. En la manifestiĝo de tiu potenco, kiu lumigas la teron per la gloro de Dio [la lumo de la kvara anĝelo de Apokalipso 18], ili vidos nur ion, kion en sia blindeco ili opinias danĝera, ion, kio vekos iliajn timojn, kaj ili preparos sin por rezisti ĝin. Ĉar la Sinjoro ne laboras laŭ iliaj ideoj kaj atendoj, ili kontraŭstaros la laboron. “Kial,” ili diras, “ĉu ni ne devus koni la Spiriton de Dio, kiam ni estis en la laboro tiom da jaroj?”—Ĉar ili ne respondis al la avertoj, al la petegoj de la mesaĝoj de Dio, sed persiste diris: “Mi estas riĉa kaj plimultigita de bonoj, kaj nenion bezonas.” Talento, longa sperto, ne faros homojn lumkanaloj, krom se ili metas sin sub la helaj traboj de la Suno de Justeco, kaj ne estas vokitaj, kaj elektitaj, kaj preparitaj per la doto de la Sankta Spirito. Kiam homoj, kiuj traktas sanktajn aferojn, humiligos sin sub la potenca mano de Dio, la Eternulo ilin levos. Li faros ilin saĝaj homoj, riĉaj en la graco de sia Spirito. Iliaj fortaj, egoismaj trajtoj de karaktero, ilia obstino, estos viditaj en la lumo brilanta el la Lumo de la mondo. "Mi rapide venos al vi, kaj forigos vian kandelabron el lia loko, se vi ne pentos." Se vi serĉos la Eternulon per via tuta koro, Li estos trovita de vi.
La fino estas proksima! Ni ne havas momenton por perdi! Lumo devas ekbrili el la popolo de Dio per klaraj, klaraj radioj, portante Jesuon antaŭ la eklezioj kaj antaŭ la mondo. Nia laboro ne estas limigita al tiuj, kiuj jam konas la veron; nia kampo estas la mondo. La uzeblaj instrumentoj estas tiuj animoj, kiuj volonte ricevas la lumon de la vero, kiun Dio komunikas al ili. Ĉi tiuj estas la agentejoj de Dio por komuniki la scion pri la vero al la mondo. Se per la graco de Kristo lia popolo fariĝos novaj felsakoj, li plenigos ilin per la nova vino. Dio donos plian lumon, kaj malnovaj veroj estos reakiritaj, kaj anstataŭigitaj en la kadro de vero.; kaj kien ajn iros la laboristoj, ili triumfos. Kiel la ambasadoroj de Kristo, ili devas esplori la Skribojn, serĉi la verojn, kiuj estis kaŝitaj sub la rubo de eraro. Kaj ĉiu lumradio ricevita estas komunikota al aliaj. Unu intereso venkos, unu temo englutos ĉiun alian,—Kristo nia justeco. {RH la 23-an de decembro 1890, Arto. B, par. 18–19}
Kial ĉi tiuj "gvidantoj", kiuj havas grandegan influon sur la Adventa grego, ne aŭskultas la avertojn de la sendito de Dio, kiuj estis donitaj specife por ĉi tiu tempo de la nova lumo de la kvara anĝelo?
Multaj el tiuj, al kiuj la homoj serĉas instruon, ne kondukas siajn ŝafojn al la pura akvo de vivo. Se legante la Vorton oni vekiĝas por serĉi veron, se serĉante scii, kion la Skriboj instruas, li montras, ke li fariĝus saĝa dommastro, li estas akuzita fari grandan malbonon. Li vidas la veron, ne kiel la ministroj ĝin deklaris, sed kiel Kristo ĝin prezentis en la Malnova kaj Nova Testamentoj, kaj kiel fidela administranto li rakontas al tiuj ĉirkaŭ li; ĉar li volas, ke ili dividu kun li la mesaĝon de graco. Sed kiel li estas traktata de la religiaj instruistoj?—Tiel kiel Kristo estis traktata de la judaj gvidantoj. Li estas tenita por ridindigi. La ministroj denuncas lin de la katedro, deklarante ke li kaŭzas dividon en la eklezioj. Eternaj interesoj estas en ludo, sed tiuj, kiuj devus ricevi la lumon kun ĝojo, batalas kontraŭ la Vorto de Dio kiel danĝeraj. Ili ne diras al tiuj, kiujn ili opinias erarigitaj: "Venu, ni esploru ĉi tiun temon kune. Se vi ricevis lumon, donu ĝin al ni; ĉar ni bezonas ĉiun lumradion, kiu brilas el la Vorto de Dio. Niaj animoj estos endanĝerigitaj, se ni amuzis kaj instruos eraron." {ST 1-a de marto 1899, par. 5}
Ili vere devus zorgi pri la sekvaj konsiloj de la Spirito de Profetaĵo:
Por Aŭskulti Kun Sincereco
Kiam vi petas aŭdi la kialojn de doktrino, kiun vi ne komprenas, ne kondamnu la mesaĝon ĝis vi donis al ĝi ĝisfundan esploron, kaj sciu el la vorto de Dio, ke ĝi ne estas tenebla. Se mi havus okazon, mi parolus al la studentoj de ĉiu sabatlernejo en la lando, levante mian voĉon en serioza alvoko, ke ili iru al la vorto de Dio, serĉante veron kaj lumon. Dio havas altvaloran lumon por veni al Sia popolo en ĉi tiu sama tempo, kaj vi strebu fervore en viaj esploroj celi nenion malpli ol ĝisfundan konon de ĉiu punkto de vero, por ke vi ne troviĝu en la tago de Dio inter tiuj, kiuj ne vivis per ĉiu vorto, kiu eliras el la buŝo de Dio.
La gravaj aferoj en risko pro neglektado de la vorto de Dio devus esti zorge pripensitaj. La studo de la Biblio estas inda je la plej bona mensa peno, la plej sanktigita kapablo. Kiam nova lumo estas prezentita al la eklezio, estas danĝere fermi vin for de ĝi. Rifuzi aŭdi ĉar vi havas antaŭjuĝon kontraŭ la mesaĝo al la mesaĝisto ne faros vian kazon senkulpigebla antaŭ Dio. Kondamni tion, kion vi ne aŭdis kaj ne komprenas, ne altigos vian saĝon en la okuloj de tiuj, kiuj estas sinceraj en siaj esploroj de la vero. Kaj paroli kun malestimo pri tiuj, kiujn Dio sendis kun mesaĝo de vero, estas malsaĝeco kaj frenezo. Se niaj junuloj celas eduki sin por esti laboristoj en Lia afero, ili devus lerni la vojon de la Sinjoro, kaj vivi per ĉiu vorto, kiu eliras el Lia buŝo. Ili ne devas decidi, ke la tuta vero estas elvolvita, kaj ke la Senlima Unu ne plu havas lumon por Sia popolo. Se ili fortikiĝos en la kredo, ke la tuta vero estas malkaŝita, ili estos en danĝero forĵeti altvalorajn juvelojn de vero tio estos malkovrita kiam homoj turnos sian atenton al la serĉado de la riĉa minejo de la vorto de Dio. {CSW 31.2–32.1}
La sekva priskribo konvenas al tiuj gvidantoj:
Niaj nombroj pligrandiĝas, niaj instalaĵoj pligrandiĝas, kaj ĉio ĉi postulas kuniĝon inter la laboristoj, por tuta konsekro kaj ĝisfunda sindono al la afero de Dio. Ne estas loko en la laboro de Dio por duonkoraj laboristoj, por tiuj, kiuj estas nek malvarmaj nek varmegaj. Jesuo diras: "Mi volus, ke vi estus malvarma aŭ varma. Do ĉar vi estas varmeta, kaj nek malvarma nek varmega, mi elsputos vin el mia buŝo." Inter tiuj, kiuj estas duonkoraj, estas la klaso kiu fieras sin pro sia granda singardemo ricevante "novan lumon", kiel ili nomas ĝin. Sed ilia malsukceso ricevi la lumon estas kaŭzita de ilia spirita blindeco; ĉar ili ne povas distingi la vojojn kaj farojn de Dio. Tiuj, kiuj sin aranĝas kontraŭ la altvalora lumo de la ĉielo, akceptos mesaĝojn, kiujn Dio ne sendis, kaj tiel fariĝos danĝera por la afero de Dio; ĉar ili starigos malverajn normojn.
Estas homoj en nia afero, kiuj povus esti tre utilaj, se ili nur lernus pri Kristo kaj irus de lumo al pli granda lumo; sed ĉar ili ne volas, ili estas pozitivaj malhelpoj, eterne pridubantaj, malŝparantaj altvaloran tempon en argumentado, kaj kontribuantaj nenion al la spirita altiĝo de la eklezio. Ili misdirektas mensojn, kaj gvidas homojn akcepti danĝerajn sugestojn. Ili ne povas vidi malproksime; ili ne povas distingi la konkludon de la afero. Ilia morala forto estas malŝparita sur bagateloj; ĉar ili rigardas atomon kiel mondon, kaj mondon kiel atomon. {RHD6-a de decembro 1892, par. 5–6}
Kaj bedaŭrinde ĉiam estis tiel:
La samaj provoj estis spertitaj de homoj de Dio en pasintaj epokoj. Wycliffe, Hus, Luther, Tyndale, Baxter, Wesley, instigis ke ĉiuj doktrinoj estu alportitaj al la testo de la Biblio kaj deklaris ke ili rezignus ĉion kion ĝi kondamnis. Kontraŭ ĉi tiuj homoj furiozis persekuto kun senĉesa furiozo; tamen ili ne ĉesis deklari la veron. Malsamaj periodoj en la historio de la eklezio estis ĉiu markita per la evoluo de iu speciala vero, adaptita al la necesoj de la homoj de Dio en tiu tempo. Ĉiu nova vero faris sian vojon kontraŭ malamo kaj kontraŭstaro; tiuj, kiuj estis benitaj per ĝia lumo, estis tentataj kaj elprovitaj. La Sinjoro donas specialan veron por la homoj en kriz-okazo. Kiu kuraĝas rifuzi publikigi ĝin? Li ordonas al Siaj servantoj prezenti la lastan inviton de kompato al la mondo. Ili ne povas silenti, krom je la danĝero de sia animo. La ambasadoroj de Kristo havas nenion por fari kun sekvoj. Ili devas plenumi sian devon kaj lasi rezultojn al Dio. {GC 609.1}
Kaj ĉi tio estas la sekvo al la gvidantoj por ilia konstanta rifuzo de la nova lumo de Orion kaj la Ŝipo de Tempo:
Transfuĝoj Inter Ekleziaj Gvidantoj
Multaj steloj, kiujn ni admiris pro ĝia brilo, tiam estingiĝos en mallumo.—Profetoj kaj Reĝoj, 188 (ĉ. 1914).
Homoj, kiujn Li ege honoris, volos, en la finaj scenoj de la ĉi tiu tera historio, modelo laŭ antikva Israelo... Foriro de la grandaj principoj, kiujn Kristo metis en Siaj instruoj, ellaboro de homaj projektoj, uzante la Skribojn por pravigi malĝustan agadon sub la perversa agado de Lucifero, konfirmos homojn en miskompreno, kaj la vero, ke ili devas konservi ilin de malĝustaj praktikoj, elfluos el la animo kiel akvo el lika vazo..—Manuskripto Releases 13:379, 381 (1904).
Multaj montros, ke ili ne estas unu kun Kristo, ke ili ne mortis al la mondo, por ke ili vivu kun Li; kaj oftaj estos la apostatoj de homoj, kiuj okupis respondecajn postenojn.—La Recenzo kaj Heroldo, la 11-an de septembro 1888. {LDE 178.3–179.1}
Ni legu nun, kio malfaciligas al la gvidantoj sekvi la vokon de Dio kaj aŭdi la voĉon de Dio el Oriono:
Firmao estis prezentita antaŭ mi kontraste al tiu priskribita. Ili atendis kaj rigardis. Iliaj okuloj estis direktitaj ĉiela, kaj la vortoj de ilia Majstro estis sur iliaj lipoj: "Kion mi diras al vi, mi diras al ĉiuj: Gardu." "Vi do viglu; ĉar vi ne scias, kiam venos la Dommastro, vespere, aŭ noktomeze, aŭ ĉe la kriado de kokoj, aŭ matene; por ke, veninte subite, Li ne trovu vin dormantaj." La Sinjoro instigas prokraston antaŭ la mateno finfine tagiĝos. Sed Li ne volis, ke ili cedu al laceco, nek malstreĉu ilian fervoran vigladon, ĉar la mateno ne malfermiĝas al ili tiel baldaŭ kiel ili atendis. La atendantoj estis reprezentitaj al mi kiel rigardante supren. Ili kuraĝigis unu la alian ripetante ĉi tiujn vortojn: "La unua kaj dua horloĝoj estas pasintaj. Ni estas en la tria horloĝo, atendante kaj rigardante la revenon de la Majstro. Restas nur eta periodo de spektado nun.” Mi vidis, ke iuj laciĝas, iliaj okuloj estis direktitaj malsupren, kaj ili okupiĝis pri teraj aferoj, kaj malfidelaj rigardis. Ili diris: "En la unua gardoparto ni atendis nian Majstron, sed estis seniluziigitaj. Ni pensis, ke certe Li venos en la dua gardoparto, sed tio pasis, kaj Li ne venis. Ni eble denove seniluziiĝos. Ni ne bezonas esti tiel apartaj. Li eble ne venos en la sekva horloĝo. Ni estas en la tria gardoparto, kaj nun ni opinias, ke estas plej bone meti nian trezoron sur la tero, por ke ni estu sekuraj kontraŭ manko.” Multaj dormis, konsternitaj de la zorgoj de ĉi tiu vivo kaj allogitaj de la trompo de riĉaĵoj de sia atendado, rigardanta pozicio.
Anĝeloj estis prezentitaj al mi kiel rigardantaj kun intensa intereso por marki la aspekton de la lacaj tamen fidelaj observantoj, por ke ili ne estu tro forte provataj, kaj sinki sub la laboro kaj malfacilaĵoj faritaj. duoble severa ĉar iliaj fratoj estis deturnitaj de sia gardado, kaj ebriiĝu de sekularaj zorgoj kaj trompiĝu de monda prospero. Ĉi tiuj ĉielaj anĝeloj afliktis, ke tiuj, kiuj iam rigardis, devus, per ilia maldiligento kaj malfideleco, pliigas la provon kaj ŝarĝojn de tiuj, kiuj fervore kaj persisteme klopodis konservi sian atendan, rigardantan pozicion.
Mi vidis, ke estas neeble havi la korinklinojn kaj interesojn engaĝitajn sekularaj zorgoj, esti pliigante terajn posedaĵojn, kaj tamen estu en atendado kaj rigardo pozicio, kiel ordonis nia Savanto. La anĝelo diris: “Ili povas certigi nur unu mondon. Por akiri la ĉielan trezoron, ili devas oferi la teran. Ili ne povas havi ambaŭ mondojn.” Mi vidis, kiel necesas daŭrigo de fideleco en la rigardado por eskapi de la trompaj kaptiloj de Satano. sed tiu unu paŝo forigis ilin tiom pli for de Jesuo, kaj faciligis fari la sekvan; kaj tiel paŝo post paŝo estas farita al la mondo, ĝis la tuta diferenco inter ili kaj la mondo estas profesio, nur nomo. Ili perdis sian propran, sanktan karakteron, kaj estas nenio krom ilia profesio por distingi ilin de la amantoj de la mondo ĉirkaŭ ili.
Mi vidis, ke horloĝo post horloĝo estis en la pasinteco. Pro tio, ĉu manku viglado? Ho, ne! Estas la pli granda neceso de senĉesa gardo, ĉar nun la momentoj estas malpli da ol antaŭ la forpaso de la unua horloĝo. Nun la atendado nepre estas pli mallonga ol komence. Se ni tiam rigardis kun senĉesa viglado, kiom pli bezonas duoblan vigladon en la dua gardo. La forpaso de la dua horloĝo kondukis nin al la tria, kaj nun estas nepravigeble malpliigi nian vigladon. La tria horloĝo postulas trioblan seriozecon. Fariĝi senpacienca nun estus perdi nian tutan fervoran, perseveran rigardadon ĝis nun. La longa nokto de mallumo provas; sed la mateno estas prokrastita en kompato, ĉar se la Majstro venus, tiom multaj estus trovitaj nepretaj. La malvolo de Dio, ke Sia popolo pereu, estis la kialo de tiom da prokrasto. Sed la alveno de la mateno al la fideluloj, kaj de la nokto al la malfideluloj, estas ĝusta sur ni. Atendante kaj rigardante, la popolo de Dio devas manifesti sian propran karakteron, ilia disiĝo de la mondo. Per nia rigarda pozicio ni devas montri, ke ni estas vere fremduloj kaj pilgrimantoj sur la tero. La diferenco inter tiuj, kiuj amas la mondon kaj tiuj, kiuj amas Kriston, estas tiel klara, ke estas nekonfuzebla. Dum mondanoj ĉiuj estas fervoro kaj ambicio por sekurigi teran trezoron, la popolo de Dio ne konformiĝas al la mondo, sed montras per sia serioza, rigardanta, atendanta pozicio, ke ili estas transformitaj; ke ilia hejmo ne estas en ĉi tiu mondo, sed ke ili serĉas pli bonan landon, eĉ ĉielan.
Mi esperas, miaj karaj fratoj kaj fratinoj, ke vi ne preterpasos vian okulon super ĉi tiuj vortoj sen funde pripensi ilian signifon. Dum la Galileanoj staris rigardante firme al la cxielo, kapti, se eble, ekvido de ilia supreniranta Savanto, du viroj en blankaj vestoj, ĉielaj anĝeloj komisiitaj por konsoli ilin pro la perdo de la ĉeesto de sia Savanto, staris apud ili. kaj demandis: "Vi Galileanoj, kial vi staras rigardantaj en la ĉielon? Ĉi tiu sama Jesuo, kiu estas prenita de vi en la ĉielon, venos tiel, kiel vi vidis Lin iri en la ĉielon."
Dio planas, ke Lia popolo fiksu siajn okulojn al la ĉielo, serĉante la gloran aperon de nia Sinjoro kaj Savanto Jesuo Kristo. Dum la atento de mondanoj turniĝas al diversaj entreprenoj, la nia estu al la ĉielo; nia fido devus atingi pli kaj pli en la glorajn misterojn de la ĉiela trezoro, tirante la altvalorajn, diajn lumradiojn el la ĉiela sanktejo por brili en niaj koroj, dum ili brilas sur la vizaĝo de Jesuo. La mokantoj mokas la atendantajn, observantojn, kaj demandas: “Kie estas la promeso de Lia veno? Vi estis seniluziigita. Engaĝiĝu nun kun ni, kaj vi prosperos en mondaj aferoj. Akiru gajnon, ricevu monon kaj estu honorata de la mondo.” La atendantoj rigardu supren kaj respondu: "Ni rigardas." Kaj deturniĝante de la surtera plezuro kaj mondfamo, kaj de la trompo de riĉeco, ili montras sin esti en tiu pozicio. Rigardante ili fariĝas fortaj; ili venkas maldiligenton kaj egoismon kaj amon al facileco. La fajro de aflikto ekbrulas sur ilin, kaj la atendado ŝajnas longa. Ili kelkfoje malĝojas, kaj fido ŝanceliĝas; sed ili denove amasiĝas, venkas siajn timojn kaj dubojn, kaj dum iliaj okuloj estas direktitaj al la ĉielo, diras al siaj kontraŭuloj: “Mi rigardas, mi atendas la revenon de mia Sinjoro. Mi fieros en aflikto, en aflikto, en bezonoj."
La deziro de nia Sinjoro estas, ke ni rigardu, por ke kiam Li venos kaj frapos, ni tuj malfermu al Li. Beno estas elparolata sur tiuj servistoj, kiujn Li trovas rigardantaj. "Li zonos sin kaj sidigos ilin al manĝo, kaj eliros kaj servos al ili." Kiu el ni en ĉi tiuj lastaj tagoj estos tiel speciale honorita de la Majstro de Asembleoj? Ĉu ni pretas senprokraste malfermi al Li tuj kaj bonvenigi Lin enen? Watch, watch, watch. Preskaŭ ĉiuj ĉesis rigardi kaj atendi; ni ne estas pretaj malfermi al Li tuj. La amo de la mondo tiom okupis niajn pensojn ke niaj okuloj ne estu turnitaj supren, sed malsupren al la tero. Ni rapidas, okupiĝas kun fervoro kaj seriozeco en diversaj entreprenoj, sed Dio estas forgesita, kaj 196 la ĉiela trezoro ne estas taksata. Ni ne estas en atendado, rigardanta pozicio. La amo al la mondo kaj la trompo de riĉeco superbrilas nian kredon, kaj ni ne sopiras kaj amas la aperon de nia Savanto. Ni klopodas tro multe prizorgi sin mem. Ni estas maltrankvilaj kaj tre mankas firma fido al Dio. Multaj maltrankviliĝas kaj laboras, elpensas kaj planas, timante ke ili povas suferi bezonon. Ili ne povas havigi tempon por preĝi aŭ ĉeesti religiajn kunvenojn kaj, en sia zorgo por si mem, lasas neniun ŝancon por Dio zorgi pri ili. Kaj la Sinjoro ne multe faras por ili, ĉar ili ne donas al Li ŝancon. Ili faras tro multe por si mem, kaj kredas kaj fidas Dion tro malmulte.
La amo de la mondo havas teruran tenon sur la homoj al kiuj la Sinjoro ordonis, ke ili rigardu kaj preĝu ĉiam, por ke, veninte subite, Li ne trovu ilin dormantaj. "Ne amu la mondon, nek la aferojn, kiuj estas en la mondo. Se iu amas la mondon, la amo de la Patro ne estas en li. Ĉar ĉio, kio estas en la mondo, la dezirego de la karno, kaj la volupto de la okuloj, kaj la dezirego de la vivo, ne estas de la Patro, sed estas el la mondo. Kaj la mondo forpasas, kaj lia dezirego restos por ĉiam."
Oni montris al mi, ke la homoj de Dio, kiuj konfesas kredi la nunan veron, ne estas en atendado kaj rigardado. Ili kreskas en riĉeco kaj amasigas siajn trezorojn sur la tero. Ili fariĝas riĉaj je mondaj aferoj, sed ne riĉaj al Dio. Ili ne kredas je la mallongeco de tempo; ili ne kredas, ke la fino de ĉio estas proksima, ke Kristo estas ĉe la pordo. Ili povas konfesi multe da fido; sed ili trompas siajn proprajn animojn, ĉar ili plenumos la tutan kredon, kiun ili vere posedas. Iliaj verkoj montras la karakteron de ilia kredo kaj atestas al tiuj ĉirkaŭ ili, ke la alveno de Kristo ne devas esti en ĉi tiu generacio. Laŭ ilia fido estos iliaj faroj. Iliaj preparoj estas faritaj por resti en ĉi tiu mondo. Ili aldonas domon al domo, kaj teron al tero, kaj estas civitanoj de ĉi tiu mondo. {2T 192.1–196.2}
En la afero de Dio, niaj gvidantoj ne agas kiel la gvidantoj de Dio, sed kiel la fulmoj de Satano, kiuj eligas la lumon, kiu devus trafi la Adventistan Eklezion, tiel ke ĝi pasas nerimarkita, kiam ĝi devus esti plene lumigi ĝin. La lumon, kiu brilas al ni per helaj radioj el Oriono, enkadrigante la tronon de Dio, ili uzas por moki Dion kaj ĵeti Liajn avertojn al la vento. Anstataŭ esplori la lumon, ili malakceptas la mesaĝon kaj la mesaĝiston. En pli ol du jaroj, NE UNU Biblie solida argumento estis prezentita al mi kiu povus refuti la Orion-mesaĝon. Ili estas nur plenaj de varma aero, kaj demandas kial ĉi tiuj homoj ne akceptas la lumon, anstataŭ deklari ĝin kiel nebiblia sen montri ajnajn erarojn.
Mi jam detale traktis ĉiujn kontraŭtempajn citaĵojn de Ellen G. White en miaj artikoloj, kaj mi klarigis kial Ellen G. White devis pensi kaj skribi tiel. Mi ankaŭ montris, kion diras la Biblio ĉi-rilate. Jes, estis tempo post 1844, dum kiu nenia tempo devus esti fiksita, sed jam estas jam tempo, ke la multaj neplenumitaj tempaj profetaĵoj de Daniel 12 kaj Revelacio devas esti plenumitaj, ĉar Dio skribis nenion en la Biblio, kio havas nenian celon.
Oni akuzis min, ke mi uzis neniun hermeneŭtikon. Ĉu mi devus? Ĉu la gvidantoj, kiuj studis teologion kaj malakceptis la mesaĝon, ne devus diri al mi "hermeneŭtike" kial ili faras tion? Ĉu mi, teologia "ruĝnukulo", bezonas klarigi al la kleraj kuracistoj de ĉi tiu fako, kiuj devas esti iliaj iloj? Ili ne respondas ĉar ilia hermeneŭtiko ne havas klarigon pri kial Oriono okazas trioble en la Biblio kaj okupas tian tre specialan lokon en la Libro de Libroj.
Tial, en ĉi tiu lasta serio de artikoloj antaŭ la granda katastrofo, mi alparolas tiujn gvidantojn de la eklezio, kiuj ankoraŭ havas fajreron de lojaleco al la Sinjoro en siaj koroj kaj estas pretaj penti, por ke ili povu kompreni la amplekson de la lumo, kiun mi donos ĉi tie analize kaj teologie, kaj prepari ĝin tiel, ke ĝi estos bongusta por adventistoj, kiuj ankoraŭ bezonas lakton. Ĉi tiu lumo ne povas esti konfirmita aŭ refutita kun la Biblio rekte, sed ĝi estos lumo kiu baziĝas sur ekzistanta adventisma lumo kaj nur aldonas al ĝi. La kadro de penso estis prezentita dum la adventa historio de aliaj tre respektataj adventistaj teologoj, sed Mi sekvis ĝin ĝis ĝia logika konkludo. Kaj mi scias, ke ĉi tiuj ne estas nur miaj propraj pensoj, sed ili estis inspiritaj de la Sankta Spirito en ĉi tiu specifa punkto en la historio de la mondo.
Antaŭ ol mi donas la vorton pri la temo al mia frato Roberto, kiu ekzamenis ĉi tiun "novan" lumon dum monatoj en nia studgrupo, mi devas interpreti mian sonĝon por vi, kiun mi havis ĝuste en la 167-a datreveno de la komenco de la enketa juĝo en la ĉielo...