Ombroj de la Kruco - Parto I

Origine eldonita marde, la 19-an de oktobro 2010, 12:10 en la germana ĉe www.letztercountdown.org

La dua parto de la Ombra Serio traktos du aferojn, kiuj unuavide ne ŝajnas esti tre profetaj. Sed, kiel ni baldaŭ rimarkos, tio estas nur unuavide.

La unua afero, kiu provizos sufiĉe da nutraĵo por pensi, estas problemo, kiu ĉi-foje tuŝas ne nur adventismon sed la tutan kristanan mondon kaj tuŝas ŝajnan kontraŭdiron en la Evangelioj. Ĝi rilatas al la Paska festo, kaj laŭ mi, ĝi devas esti klarigita antaŭ ol ni povos plu studi la festojn kun iliaj tipoj kaj kontraŭtipoj. Nur preciza scio pri tio, kiagrade kaj kiel la printempaj festoj estis plenumitaj ĉe la unua alveno de Jesuo povas doni al ni indikojn kiel ni devus kompreni la plenumon de la aŭtunaj festoj, kiuj estas ankoraŭ estontaj. La aŭtunaj festoj devas esti plenumitaj same kiel la printempaj festoj en la tempo de la reveno de nia Sinjoro. Ĉi tio estis deklarita fare de Ellen G. White tiel:

tiuj tipoj estis plenumitaj, ne nur pri la evento, sed pri la tempo. En la dek-kvara tago de la unua juda monato, la sama tago kaj monato, en kiu dum dek kvin longaj jarcentoj la Paska ŝafido estis bucxita, Kristo, manĝinte la Paskon kun Siaj disĉiploj, starigis tiun feston, kiu devis rememori Sian propran morton kiel "la Ŝafido de Dio, kiu forprenas la pekon de la mondo". Tiun saman nokton Li estis prenita de malbonaj manoj por esti krucumita kaj mortigita. Kaj kiel la antitipo de la svinga garbo nia Sinjoro releviĝis el la mortintoj en la tria tago, "la unua frukto de la dormantoj", specimeno de ĉiuj reviviĝintaj justuloj, kies "malnobla korpo" estos ŝanĝita, kaj "moda kiel al Lia glora korpo". Verso 20; Filipianoj 3:21. Simile la tipoj, kiuj rilatas al la dua alveno, devas esti plenumitaj en la tempo indikita en la simbola diservo. {GC 399.3}

Moderna interpreto de profetaĵo ĉiam baziĝas sur rekono de historia plenumo de profetaĵo, ĉar historio ripetas sin. Se ni precize komprenas historion, ni faris gravan paŝon al la kompreno de la estonteco, ĉar ni povas tiri konkludojn el antitipoj, kies tipoj jam plenumiĝis.

En la dua numero de ĉi tiu dua parto de la Ombra Serio, ni provos fari analizon de la oferoj de la festenoj en senprecedenca maniero, koncerne ilian nombron kaj tipologian signifon. Ĝis nun ni nur komprenas, ke ĉiuj oferoj montris al Jesuo. Kvankam tio estas nerefuteble vera, ĝi neniam estis esplorita (almenaŭ ne sukcese), kia estis la signifo de la fiksaj nombroj da virbovoj, ŝafidoj, virŝafoj kaj kvantoj de rilataj manĝoproponoj kiuj estis preskribitaj en la ceremonia leĝo. Ni konas la individuajn signifojn de la specoj de oferoj mem, sed ne la signifon de iliaj nombroj. Ree estos nova lumo por la diligentaj legantoj de ĉi tiuj tre profundaj studoj, kiuj portas specialan benon por la 144,000.

Tial ni devas denove transporti nin al la tempo de la decida jaro AD 31 kaj precize legi tion, kion la Evangelioj rakontas al ni pri Jesuo kaj kiel Li plenumis la printempajn festenojn, kiuj estis la profeta tipo por Lia krucumo kaj resurekto, kaj eĉ pli.

Reen al la Paska Festeno

En ĉi tiu okazo, nia tempomaŝino devas vojaĝi eĉ pli longan distancon; ni devas iri 3500 jarojn al la pasinteco por identigi la radikojn de la Paska festo. Kiel ni scias, la Pasko estis establita ĉe la liberigo de la Izraelidoj el egipta sklaveco. La evento, kiu devus esti rememorigita per ĉiu Paska festo poste, okazis en la nokto de la 10-a plago, kiam venis la anĝelo de la morto kaj batis ĉiujn unuenaskitojn el la Egiptoj. Nur tiuj Izraelidoj, kiuj obeis la diajn instrukciojn de la rita buĉado de la Paska ŝafido, pentrinte siajn pordofostojn per la sango de la ŝafido la antaŭan vesperon, estis ŝparitaj de la pesto.

Ĉi tiuj okazaĵoj kaj preskriboj estas priskribitaj en Ĉapitro 12 de Genezo. Ni tralegu kelkajn versojn por kompreni, kiel tiuj ordonoj kondukis al la diversaj printempaj festoj, por ke ni fine ricevu superrigardon de la festoj kun ilia respektiva tipo kaj kontraŭtipo. Vi vidos, ke iuj aferoj ne estas tiel klare komprenataj kiel ni ĝenerale kredas. Tial ni devas uzi sisteman aliron.

Kaj la Eternulo parolis al Moseo kaj Aaron en la lando Egipta, dirante: (Eliro 12:1)

La graveco de ĉi tiuj ordoj estas emfazita ĉar la Sinjoro mem parolas rekte al Moseo:

ĉi monato estos por vi la komenco de monatoj: ĝi estu por vi la unua monato de la jaro. (Eliro 12:2)

La vorto por monato estis "hodesh"—kiel ni lernis en la unua parto—kiu signifas "luno" t.e. unua lunarko. Tiel, Dio establis la komencon de la jaro kaj la unuan monaton "Nissan". De tio dependis ĉiuj aliaj monatoj de la jaro, kaj tiel ankaŭ la determino de la aŭtunaj festoj en la sepa monato. Ni esence pasigis la tutan unuan parton de la Ombra Serio por trovi la ĝustan komprenon de ĉi tiu unu malgranda vorto "hodesh" kaj pripensis kiel la komenco de la jaro estis determinita. Ni devas procedi tre precize. Ĉi tio memorigas min pri la biblistuda metodo de Miller; li antaŭeniris al la sekva verso nur kiam li kredis plene kompreni tiun antaŭ ĝi.

Je ĉi tiu punkto, mi ŝatus rimarki, ke la originala esprimo por la unua monato, kiu estas uzata en la Biblio, ne estas "Nissan". Origine, la unua monato estis nomita "Abib" fare de Dio en la libroj de Moseo (Eliro 13:4; 23:15; 34:18; Readmono 16:1). Abib signifas "matureco" kaj tiel jam indikas, ke la determino de la unua juda monato dependis de la laŭsezona matureco de la unua rikolto, kiu estas hordeo, ĉar la nomo de la monato mem esprimas ĝin.

La lasta vorto pri ĉu jaro komenciĝas aŭ ne dependis de Dio, kiu maturigas ĉiujn kultivaĵojn, kaj ne dependis sole de la suno aŭ de la printempa ekvinokso. Kontraste, la religio de la egiptoj estis pure dependa de la suno, kaj Dio klarigis al Moseo frapantan diferencon. La popolo de Dio devus dependi de sia Dio, kaj ne de la suno, kaj ĉi tio jam devus esti vidita en la determino de la komenco de sia jaro.

La esprimo "Nissan" por la unua monato estis unue uzita fare de Neĥemja kaj Ester post la kaptiteco en Babilono, de kie ĝi estis prenita. Domaĝe, ke eĉ ni uzas "Nissan" anstataŭ "Abib" preskaŭ ekskluzive kiam ni parolas pri la unua juda monato, ĉar ni tiel uzas babilonan nomenklaturon kaj ne la originalajn judajn terminojn, kaj do ni tro facile falas en la kaptilon de la lunaj adorantoj, kiuj ne volas konfesi, ke la hordea rikolto-testo estis integra parto de la ombraj servoj de la sanktejo. Ankaŭ mi bedaŭras devi konservi tiun ĉi nomenklaturon ĉar la tuta literaturo ĝin uzas, kaj mi volas eviti konfuzon. Ni neniam devas forgesi, tamen, ke la efektivigo de la hordea rikolta testo jam videblas en la biblia nomo de la monato mem!

Nun, ni ekzamenu la preskribojn kaj tipojn por la printempaj festoj:

Tipo, Facila Forgesebla

Parolu al la tuta komunumo de Izrael jene: En la deka tago de ĉi tiu monato oni prenu al si ĉiu po unu ŝafido, laŭ iliaj patrodomoj, ŝafido por domo: (Eliro 12:3)

Ĉi tie ni trovas la unuan fojon instrukcion kiu reprezentas specon de Kristo. Kompreneble, ni scias, ke la ŝafido simbolas Jesuon. Kaj la sxafido jam estis flankenmetita en la 10-a tago de la unua monato, kaj tiel apartigxis de sia sxafaro.

Sed kiam ĝi estis buĉita? Ni legu plu...

Kaj se la domo estas tro malgranda por la ŝafido, li kaj lia najbaro apud lia domo prenu ĝin laŭ la nombro de la animoj; cxiu laux sia mangxado kalkulu vian sxafidon. Via ŝafido estu sendifekta, virseksulo en la unua jaro; el la ŝafoj aŭ el la kaproj prenu ĝin; konservu ĝin ĝis la dek-kvara tago de la sama monatokaj la tuta komunumo de la Izraelidoj gxin mortigu en la vespero. (Eliro 12:4-6)

La ŝafido (ĉu ŝafo aŭ kapra ŝafido) estis flankenmetita, apartigita de sia grego, kaj vespere de la 14-a tago de la unua monato ĝi estis buĉita. Kompreneble, ni komprenas, ke ĝi estu senmakula, ĉar Jesuo kiel la antitipo havis neniun difekton (neniu peko). Kaj nur virŝafido povus reprezenti la ĝustan sekson de la Filo de Dio.

Mi fariĝis farmisto Ĝuste en la mezo de mia vivo, kaj estas vere, ke vi estas pli proksima al Dio en la kamparo ol en la urbo. Multon de la Biblio vi komprenas klare nur se vi estas en kontakto kun naturo kaj bestoj. Ni devas ofte apartigi bovidon de ĝia patrino, ĉu ĉar la patrino estas malsana, ĉu la bovido devas esti demamigita. Ankaŭ ne rekomendas havi bovidon ĉe la patrino dum la nokto, se oni volas havi freŝan lakton matene, ĉar alie, la bovido melkas la bovinon antaŭ ol vi. Ankaŭ, ofte okazas, ke bovido promenas for de la grego kaj restas en niaj tre sovaĝaj paŝtejoj ĉar ĝi ne trovas sian vojon reen, kaj ĝi mankas vespere kiam la grego marŝis al la korto. Kio okazas do, vi povas imagi nur se vi spertis ĉi tion unuamane. La bovidoj vere ekploras. Ili krias kaj ploras la tutan nokton, kaj nur kiam ili tre malrapide alkutimiĝis al ĉi tiuj procezoj, la kriado kaj plorado malpliiĝas ĝis ĝi tute ĉesas. Ni ofte serĉas bovidon en la ĝangalo dum horoj en tuta mallumo. Ĉi tiu disiĝo de bovido proksimume 4 tagojn antaŭ ĝia "ekzekuto" kaŭzis konsiderindan aflikton al la bestoj, kaj la fino estas do eĉ pli malĝoja. Kial ĉi tio estis farita tiamaniere? Kio okazis por plenumi la tipon de ĉi tiu kruela disiĝo de bovido de ĝia amata grego, kaj kiel tio reflektiĝis en la pasia semajno de nia Savanto?

Denove, Ellen G. White donas al ni la solvon... kiun ni kompreneble povus trovi per ni mem per intensa Biblia studado. En Ĉapitro 63 en la Deziro de Aĝoj, ŝi priskribas la gloran eniron de nia Sinjoro en Jerusalemon. Ni legu ĉi tiujn plej gravajn vortojn:

Neniam antaŭe en Sia surtera vivo Jesuo permesis tian pruvon. Li klare antaŭvidis la rezulton. Ĝi alportus Lin al la kruco. Sed estis Lia celo tiel publike prezenti Sin kiel la Liberiganton. Li deziris atentigi pri la ofero, kiu devis kroni Lian mision al falinta mondo. Dum la popolo kunvenis en Jerusalem, por festi la Paskon, Li, la kontraŭtipa Ŝafido, per libervola ago apartigis Sin kiel oferon. Estus necese por Lia eklezio en ĉiuj venontaj epokoj fari Sian morton pro la pekoj de la mondo temo de profunda penso kaj studo. Ĉiu fakto ligita kun ĝi devus esti kontrolita preter dubo. Necesis do, ke la okuloj de ĉiuj homoj nun estu direktitaj al Li; la eventoj, kiuj antaŭis Lian grandan oferon, devas esti tiaj, ke ili atentigu la oferon mem. Post tia pruvo kiel tiu ĉeestanta Lian eniron en Jerusalemon, ĉiuj okuloj sekvus Lian rapidan progreson al la fina sceno. {Da 571.2}

La ploranta ŝafido apartigita de sia patrino kaj grego, reprezentis Jesuon, kiu apartigis Sin de sia popolo kiel oferon. Kio okazis —kiel besta krueleco laŭ la opinio de iuj—estas fakte bildo por nia Sinjoro, kiu suferis por ni. Lia sufero kaj Liaj larmoj jam komenciĝis en la tago, kiam Li ŝajne triumfe eniris Jerusalemon. Sed prefere ol ĝoji, Li verŝis ĉiujn Siajn larmojn pro ĉi tiu popolo, kiu mortigos sian Savanton. Bela bildo, kaj se la judoj estus pli bone studinta la specojn de siaj festoj, tiam ili komprenus, kial kvar tagojn antaŭ Pasko, malgranda ŝafido en siaj hejmoj jam maldolĉe ploris pro sia grego. Espereble tio ne okazos ankaŭ al ni, ĉar la aŭtunaj festenoj estas tipoj ankoraŭ ne plenumitaj, kaj ankoraŭ pristudeblaj.

En nia Biblia Komentaĵo pri Eliro 12:3, estas neniu noto pri kia tipo aŭ kontraŭtipo povus esti plenumita ĉi tie. Estas nur stoike atentigite, ke la preparoj por la Pasko devus komenci jam kvar tagojn pli frue.

Kun bona kialo, niaj adventistaj akademiuloj ne faras multajn vortojn pri ĝi—ĉar ni havas alian problemon. Kaj denove, kun Ellen G. White, kiu estas ŝajne ne kapabla kalkuli tagojn.

Ni pripensu. Ni scias nun de la unua parto de la Ombra Serio, ke Jesuo vere mortis la 25-an de majo, AD 31, vendrede. Ĉi tio klare estis Nissan 14, ĉar la Pasko ĉiam falas sur la 14-a tago de la unua monato. Ni kalkulu malantaŭen. Se vendredo estis la 14-a, tiam ĵaŭdo estis la 13-a, merkredo la 12-a, mardo la 11-a kaj Nissan 10 estis do la Lundo de la krucumado-semajno, la 21-an de majo, 31 p.K.

Kio? lundo? Sed ĉu la eniro en Jerusalemon ne estis en la unua tago de la semajno, dimanĉe!? Jes, kaj ĉi tio ankaŭ estas konfirmita de Ellen G. White komence de la sama ĉapitro en Deziro de Aĝoj (p. 569) en la tria alineo:

Ĝi estis en la unua tago de la semajno ke Kristo faris Sian triumfan eniron en Jerusalemon. {Da 569.3}

Ne, ne denove! Unue, Ellen G. White diras, ke Jesuo eniris Jerusalemon dimanĉe kaj tiam samtempe ŝi diras, ke Li estas la kontraŭtipo de la apartigo de la Paska ŝafido de la grego en la 10-a tago de la monato laŭ Eliro 12:3. Kaj ĉi tiu 10-a tago estis a Lundo!

Ĉu vi komprenas, fratoj, kial niaj kleruloj silentas kaj ni neniam aŭdas predikojn aŭ studojn pri ĉi tiuj aferoj? Sed ĉu vi ankaŭ vidas, kiel ni legas tiajn librojn de Ellen G. White? Ni legas ĝin, sed ni ne pripensas ĝin kaj testas aferojn. Tamen ŝi diras tion klare en la antaŭa citaĵo:

Estus necese por Lia eklezio en ĉiuj venontaj epokoj fari Sian morton pro la pekoj de la mondo temo de profunda penso kaj studo. Ĉiu fakto ligita kun ĝi devus esti kontrolita preter dubo. {Da 571.2}

Ni devas studi ĉion tiel ke ne plu estas dubo aŭ nekonsekvenco, precipe koncerne la eventojn de la plenumo de Jesuo de la printempaj festoj, ĉar ĉio temas pri Lia ofero por la homaro kaj nia estonta eterna vivo.

Do, ni evidente trovis gravan kontraŭdiron en la logiko de iuj deklaroj de la Spirito de Profetaĵo. Sed atendu, nun, tio estis nur Ellen G. White! Se ni ekzamenas la eventojn en la tagoj de la suferado de Jesuo, eĉ la Biblio estas atakata. Kaj efektive, la Biblio venas sub tia forta fajro, ke la tuta kristana mondo havas problemon. Mi volas tamen anticipe diri al vi, ke la vera solvo de la problemo de la nekonsekvencoj de la Pasko de la Evangelioj, kaj la okazoj en tiu semajno koncerne Jesuon, ankaŭ solvos la problemon de Ellen G. White kaj la dekan tagon.

La Paska Ŝafido

La Paska ŝafido mem estas evidente la plej grava speco de Kristo, kiu estis jam rekonita de la apostolo Paŭlo:

Elpurigu do la malnovan fermentaĵon, por ke vi estu nova maso, kiel vi estas nefermentintaj. Por eĉ Kristo nia Pasko estas oferita por ni: (1 Korintanoj 5:7)

Nun bonvolu legi mem la tutan raporton pri la instrukcioj de Eliro 12 pri kiel manipuli la Paskan ŝafidon. Ĝi devus esti "daŭrigis"(viva)"gxis la dek-kvara tago de tiu monato; kaj la tuta komunumo de la Izraelidoj gxin bucxu vespere. (Eliro 12:6)

Kaj oni prenu iom el la sango kaj frapu gxin sur la du flankajn fostojn kaj sur la supran foston de la domoj, en kiuj oni gxin mangxu. Kaj ili mangxos la viandon en tiu nokto, rostitan per fajro kaj macojn; kaj kun maldolcxaj herboj ili gxin mangxos. (Eliro 12:7-8)

Kristo estas nia Paska Ŝafido. Ĉiu, kiu akceptis Lin kiel sian personan Savanton, kaj tiel en figura signifo, batis la fostojn de lia pordo (lia koro) per Lia sango, estos preterpasita de la anĝelo de morto kaj vivos eterne.

Kiu tago estis buĉota la Paska ŝafido? Bonvolu legi la tekston tre atente! Supozeble, vi estas de la sama opinio kiel la resto de la kristanaro—en la 14-a tago, ĉar Eliro 12:6 diras ke "ĝi estos mortigita en la vespero de la 14-a tago." Ĉar ni scias, ke la juda tago komenciĝas ĉe la sunsubiro, ni supozas kun certeco, ke la Paska ŝafido estis manĝita vespere de la 15-a tago (komence de la tago). Ni memoru ĉi tion: la tuta kristana mondo komprenas, ke la Paska ŝafido estis buĉita posttagmeze la 14-an de Nissan kaj estis manĝata vespere (la juda Nissan 15).

Alia teksto, kiu evidente konfirmas ĉi tiun opinion:

Kaj ili eliris el Ramzes en la unua monato, en la dek-kvina tago de la unua monato; en la morgauxa tago post la Pasko la Izraelidoj eliris kun alta mano antaux la okuloj de cxiuj Egiptoj. Ĉar la Egiptoj enterigis ĉiujn iliajn unuenaskitojn, kiujn la Eternulo batis inter ili; ankaŭ kontraŭ iliaj dioj la Eternulo faris juĝojn. (Nombroj 33:3-4)

La Macoj

Alia tipo aŭ alia festa aranĝo estas la septaga festo de macoj. La unua tago de la festo de macoj, la tagon post Pasko, Nissan 15, kaj ankaŭ la lasta tago de la festo (Nissan 21) estis deklaritaj kiel ceremoniaj ripoztagoj (sabatoj). Mi markos la ceremoniajn sabatojn per nombroj, por ke vi vidu kiom ili estas kaj al kiuj eventoj ili rilatas. Mi elektos la nombrojn de la ceremoniaj sabatoj en la ordo en kiu ili aperas en la ordo de la festo.

Kaj sur la dekkvina tago de la sama monato estas la festo de macoj al la Eternulo; sep tagojn vi devas manĝi macojn. En la unua tago (1) sanktan kunvenon vi havu; nenian laboron faru en ĝi. Sed vi alportu fajroferon al la Eternulo dum sep tagoj; en la sepa tago (2) estas sankta kunveno; faru en ĝi nenian laboron. (Levitiko 23:6-8)

Ĝi devus esti ĉiama rememorigo pri la macoj, kiujn la Izraelidoj devis prepari pro la hasto de sia foriro el Egiptujo.

Dum sep tagoj vi manĝu macojn; ecx en la unua tago forigu fermenton el viaj domoj; cxar kiu mangxos fermentintan panon de la unua tago gxis la sepa tago, tiu animo ekstermigxos el Izrael. Kaj en la unua tago (1) estu sankta kunveno, kaj en la sepa tago (2) estu cxe vi sankta kunveno; neniu laboro estos farita en ili, krom tio, kion ĉiu homo devas manĝi, por ke nur estu farita de vi. Kaj observu la feston de macoj; cxar en cxi tiu tago Mi elkondukis viajn militistarojn el la lando Egipta; tial vi observu cxi tiun tagon en viaj generacioj per eterna legxo. En la unua monato, en la dek-kvara tago de la monato vespere, vi manĝu macojn, ĝis la dudek-unua tago de la monato vespere. Dum sep tagoj ne troviĝos fermentaĵo en viaj domoj; ĉar ĉiu, kiu manĝos fermentaĵon, tiu animo ekstermiĝu el la komunumo de Izrael, ĉu li estas fremdulo, ĉu li estas naskiĝinta en la lando. Nenion fermentintan vi mangxu; en ĉiuj viaj loĝejoj manĝu macojn. (Eliro 12:15-20)

Dio volis montri per tio, ke eĉ ne estus tempo por atendi ĝis la pasto fermentis. Kaj Li parolas pri la peko, simbolata de la fermentaĵo. La eliro el Egiptujo karakterizas nian eliron de spirita Egiptio, se ni akceptas la oferon de Jesuo. Li forigos ĉian "fermentaĵon" el niaj vivoj. Ĉi tio kovras ne nur pekon, sed ankaŭ ĉiujn malverajn instruojn de la falsaj instruistoj, kiuj malhelpas nin adori nian Sinjoron. "en vero":

Tiam ili komprenis, kiel li ordonis, ke ili ne sin gardu kontraŭ la fermentaĵo de pano, sed pri la doktrino de la Fariseoj kaj de la Sadukeoj. (Matthew 16: 12)

Dio estas Spirito; kaj tiuj, kiuj Lin adoras, devas adori Lin en spirito kaj en la vero. (Johano 4: 24)

La Garbo de Unuaj Fruktoj

La tagon post la unua ceremonia sabato (1), la unua tago de la festo de macoj, Nissan 15, devus esti farita kiel speciala rito:

Parolu al la Izraelidoj, kaj diru al ili: Kiam vi venos en la landon, kiun Mi donas al vi, kaj rikoltos ĝian rikolton, tiam vi alportu garbo de la unuaj fruktoj de via rikolto al la pastro: Kaj li skuos la garbon antaŭ la Eternulo, por esti favora al vi; en la morgauxa tago post la sabato (1) la pastro skuos ĝin. Kaj en tiu tago, kiam vi skuos la garbon, alportu sendifektan ŝafidon jaraĝan kiel bruloferon al la Eternulo. (Levitiko 23:10-12)

Ĉi tio estis sur Nissan 16 kaj karakterizis la resurekton de Jesuo en la unua tago de la semajno. Li estis la Unuaĵo de ĉiuj Resurektuloj:

Sed nun Kristo relevigxis el la mortintoj kaj farigxis la unuaj fruktoj el tiuj, kiuj dormis. Ĉar ĉar per homo venis morto, per homo ankaŭ venis la releviĝo de la mortintoj. Ĉar kiel en Adam ĉiuj mortas, tiel same en Kristo ĉiuj vivos. Sed ĉiu en sia ordo: Kristo la unuaj fruktoj; poste tiuj, kiuj apartenas al Kristo, ĉe lia alveno. (1 Korintanoj 15:20-23)

La Omeraj Sabatoj kaj Pentekosto

Facile forgesitaj kaj ofte preteratentitaj estas la sep ceremoniaj sabatoj, kiuj devis esti kalkulitaj ĝis Pentekosto kaj devis esti konservitaj en precizaj intervaloj de sep laŭvortaj tagoj.

Kaj vi kalkulu al vi el la morgaŭ post la sabato (1), de la tago, kiun vi alportis la garbo de la svingofero; sep sabatoj estos kompleta: Ecx gxis la morgauxa post la sepa sabato (3, 4, 5, 6, 7, 8, 9) kalkulu kvindek tagojn; kaj alportu novan farunoferon al la Eternulo. (Levitiko 23:15-16)

La Karaite Judoj nomas tiujn la Omer-sabatoj. En la tria parto, mi provizos precizan liston de ĉi tiuj multaj ceremoniaj sabatoj kaj metos ilin en ilia kronologia ordo. Por ĉi tiu dua parto de la Ombra Serio, estas nur grave kompreni kiom da tipoj kaj festenaj elementoj entute ekzistis.

Pentekosto falis sur la morgaŭo de la lasta Omer-sabato (7 × 7 + 1), la 50-an tagon post la unua tago de la festo de macoj, kaj ĉi tiu festo ankaŭ estis deklarita ceremonia sabato:

Kaj proklamu en tiu sama tago, por ke tio estu sankta kunveno (10) al vi: ne faru en ĝi servon: ĝi estu eterna leĝo en ĉiuj viaj loĝejoj en viaj generacioj. (Levitiko 23:21)

Estas tute klare, ke la festo de Pentekosto estis la tipo por la elverŝo de la Sankta Spirito en la frua pluvo, kaj ke la Omeraj sabatoj simbolis la atendan tempon ĝis tiam.

Se ni aldonas al la dek ceremoniaj sabatoj de la printempaj festenoj la svingadon de la unuaaĵoj, kiuj ne estis specife deklaritaj ceremoniaj sabatoj, ni ricevas la ofte emerĝantan. numero 12 de la Interligo denove. Ĉi-foje, ĉi tiu nombro klare rilatas al la Nova Interligo, kiun Jesuo estigos per Sia sango.

Ni revenu nun al la problemo, kiun mi anoncis. Ni jam komprenas, kiuj festoj estis parto de la printempaj festoj: la Pasko, la festo de macoj, la svingofero de unua fruktoj, la Omeraj sabatoj kaj Pentekosto. Ni ĝuste komprenas—do ni kredas, almenaŭ—kiel tiuj tipaj festenoj, kiuj estas reflektoj de la eliro el Egiptio, perfekte plenumiĝis en sia kontraŭtipo, la sufero de Kristo, Lia resurekto, la atendado de la Sankta Spirito kaj la elverŝo de la Sankta Spirito je Pentekosto. Tiam certe ne estus malfacile por ni krei tabelon de la plej gravaj tagoj de la jaro 31 p.K., kie ni montras en unu kolumno la okazaĵojn ĉirkaŭantajn la morton de Jesuo kiel la Biblio priskribas ĝin, kaj sur alia kolumno, la rilatajn elementojn de la printempaj festenoj. Ni atendus, ke ambaŭ kolumnoj estu en perfekta harmonio, ĉar la tipo devas kongrui kun sia kontraŭtipo.

Do, ni devas denove reveni al la kruco, la 25-an de majo, 31 p.K....

Tago kaj Nokto kaj multe da Konfuzo

Mi ŝatus konigi vin kun baza diagramo, kiun ni trovas en nia Adventista Biblia Komentaĵo. Mi rekonstruis ĝin por ke mi povu traduki ĝin en diversajn lingvojn, por helpi vin en ĉi tiuj artikoloj paŝo post paŝo sur la ĝusta vojo, al la ĝusta kompreno de la sinsekvo de eventoj en la pasiaj tagoj de nia Sinjoro.

Ni devas distingi inter malsamaj kalendaraj sistemoj kaj kiel la komenco de la tago estis difinita en la diversaj kulturoj. Unu afero estas certa, tago konsistas el nokto kaj tago aŭ tago kaj nokto. Kaj jam ĉi tie, ni trovas diferencon, kiu estas uzata de multaj grupoj por subteni la lunan sabatan doktrinon. La Judoj vidis la komencon de la tago en la vespero ĉe la sunsubiro. Tiel ili komprenis la kreadkonton en la Biblio dum miloj da jaroj, kaj same ni en Adventismo, ĝis Laura Lee Jones, la kreinto de "la luna sabata mensogo", kaj ŝia disĉiplo Sascha Stasch en Germanio "venis en niajn vivojn". Sed pli pri tio poste.

Ni en nia "moderna" mondo estis trejnitaj de la papofico por kompreni noktomezon kiel la komencon de la tago. Por ni, estas malfacile "pensi" uzante aliajn tagajn komencojn, ĉar ni estis instruitaj tiel ekde nia infanaĝo. La baza diagramo malsupre montras ĉi tiujn du malsamajn tagkomencojn, kaj la priskribaj nomoj por la tagoj de la fino de Pasia Semajno estis metitaj tie, kiel ni komprenas ĝin. La "M" signifas noktomezon (nia "romia" komenco de la tago) kaj la "S" signifas sunsubiro (la juda komenco de la tago).

La judaj tagoj de la unua monato estas nomitaj kun Nissan 13 ĝis 17 kaj niaj semajntagoj kun la nomoj kiujn ni konas. Mi nun iom post iom etendos ĉi tiun bazan diagramon, por doni al vi komprenon pri la problemoj, kiujn ni devas solvi.

Ni scias de la unua parto, ke Jesuo mortis sur la kruco vendrede, la 25-an de majo, 31 p.K. je la naŭa horo, kiu estas la 3-a horo en nia temponotacio. Ni aldonu ĉi tion:

Nun ni notas la eventojn de la pasiaj tagoj, kiel ili estas priskribitaj de la kvar Evangelioj. Ĉiu evento ricevis nombron prenitan de la tabelo sur paĝo 201 de la Angla Biblia Komentaĵo, Volumo 5. Ĉi tiuj nombroj rilatas al la koncernaj Bibliaj versoj de la kvar Evangelioj, kiuj rakontas al ni kiam precize la evento okazis dum la Pasia Semajno. Ĉi tio estis farita kiel helpo por viaj propraj studoj.

Jen la tabelo de la eventoj el la perspektivo de Jesuo kaj Liaj disĉiploj, same kiel diras al ni la Evangelioj:

Ĝis nun, ĉio ankoraŭ estas komprenebla kaj bona, sed ĉi tiu tablo estis aldonita al nia Biblia Komentaĵo por pruvi, tute honeste, problemon, kiu aperas kiam oni provas harmoniigi ĉi tiujn eventojn kun la sinsekvo de la juda Paska festo, kiu fakte estas la tipo de ĉiuj ĉi eventoj ĉirkaŭantaj la krucumon kaj resurekton de Jesuo.

Nesolvita Problemo por la Tuto de Kristanismo

La Biblia Komentaĵo montras sur la supra vico la kurson de la Paska festo, same kiel kristanismo konceptas ĝin. Kaj baldaŭ, ni vidos diferencojn inter tipo kaj kontraŭtipo. En la sekva diagramo, la kurso de ĉi tiu festivalo notiĝas tiel, ke preskaŭ ĉiuj kristanoj kredas, ke la kutima Pesaĥa festo estis konservita:

Evidente, ĉiuj kristanoj konsentas pri tio—kaj ni vidos baldaŭ, ke tio estas eraro—ke la morto de Jesuo sur la kruco kaj la buĉado de la Paska ŝafido okazis en la sama momento, kaj tiel tipo kaj kontraŭtipo estus renkontita. Ni memoru, kia estis la tipo:

Via ŝafido estu sendifekta, virseksa en la unua jaro; el la ŝafoj aŭ el la kaproj prenu ĝin; kaj gardu ĝin ĝis la dek-kvara tago de tiu monato; kaj la tuta komunumo de la komunumo de Izrael buĉu ĝin vespere. Kaj oni prenu iom el la sango kaj frapu gxin sur la du flankajn fostojn kaj sur la supran foston de la domoj, en kiuj oni gxin mangxu. (Eliro 12:5-7)

Ni ĉiuj konsentas, ke Jesuo estas la vera Paska Ŝafido! Ne estas dubo. Kie do estas la problemo?

Grava Problemo

La supra tabelo estas ĝuste la sama kiel montrita en nia Adventista Biblia Komentaĵo. Ĝi estis presita por montri gravan kontraŭdiron inter la unuaj tri (sinoptikaj) Evangelioj kaj la Evangelio laŭ Johano. La unuaj tri Evangelioj raportas la sekvantan:

Nun la unua tago de la festo de macoj la disĉiploj venis al Jesuo, dirante al li:Kie vi volas, ke ni pretigu por vi, por manĝi la Paskon? Kaj li diris: Iru en la urbon al tia homo, kaj diru al li: La Majstro diras: Mia tempo alproksimigxis; Mi faros la Paskon en via domo kun miaj disĉiploj. Kaj la discxiploj faris tion, kion Jesuo ordonis al ili; kaj ili pretigis la Paskon. Kaj kiam vesperigxis, li sidigxis kun la dek du. (Mateo 26:17-20)

Kaj la la unua tago de macoj, kiam oni bucxis la Paskon, liaj disĉiploj diris al li: Kien vi volas, ke ni iru kaj pretigu, por ke vi manĝu la Paskon? (Marko 14:12)

Poste venis la tago de macoj, kiam oni devas bucxi la Paskon. Kaj li sendis Petron kaj Johanon, por diri:Iru kaj pretigu al ni la Paskon, por ke ni mangxu. (Luko 22:7)

Laŭ ĉi tiuj tri Evangelioj, Jesuo ordonas al Siaj disĉiploj buĉi la Paskan ŝafidon por Li kaj Liaj disĉiploj en la sama tago, kiam ĉiuj judoj buĉis siajn Paskajn ŝafidojn. Tial, Jesuo certe manĝis la Paska ŝafido kun la disĉiploj en la sama tago, kiam ĉiuj aliaj judoj manĝis siajn Paskajn ŝafidojn, kaj tio estis ĵaŭde vespere, la juda komenco de la krucumado vendrede. Ĉi tie ni traktas ŝajnan nekonsekvencon en nia kompreno, ke la morto de Jesuo sur la kruco estis la kontraŭtipo de la Paska ŝafido, ĉar la disĉiploj preparis la Paskan ŝafidon antaŭ la antaŭtagmezo de la krucumo de Jesuo. Se vi pripensas ĉi tion, vi rapide glitas. Kaj vi ne estas sola!

Nia Adventista Biblia Komentaĵo plue koncedas, ke tio estas problemo, kiu regas ĉie en la kristanaro kaj kreis iun konfuzon, kaj ke la Sinoptikaj Evangelioj ŝajne kontraŭas kun la Evangelio laŭ Johano:

Tiam ili kondukis Jesuon de Kajafas en la palacon; kaj estis frue; kaj ili mem ne iris en la tribunalon, por ke ili ne malpuriĝu; sed ke ili povus manĝu la Paskon. (John 18: 28)

Kiam do Pilato auxdis tiun diron, li elkondukis Jesuon, kaj sidigxis sur la tribunala segxo en loko, kiu estas nomata Pavimo, sed en la Hebrea lingvo Gabata. Kaj ĝi estis la preparado de la Pasko, kaj cxirkaux la sesa horo; kaj li diris al la Judoj:Jen via Regxo! (Johano 19:13-14)

Kia evidenta kontraŭdiro al la unuaj tri Evangelioj! Jesuo tie manĝas kun Siaj disĉiploj la Paskan ŝafidon en la vespero de Lia krucumo kaj la ceteraj judoj manĝas ĝin post Lia krucumo! Kiel ĉio ĉi povas esti ebla?

La nura afero, kiun ni povas klare vidi de Johano, estas tio Jesuo mortis en la tago de preparado kaj ĉi tio estas sendube vendredo.

La Judoj do, ĉar ĝi estis la preparo, ke la korpoj ne restu sur la kruco en la sabato, (ĉar tiu sabato estis alta tago,) petegis Pilaton, ke oni rompu iliajn krurojn kaj forportu ilin. (Johano 19:31)

Tial ili kusxis tie Jesuo pro la prepartago de judoj; ĉar la tombo estis proksima. (Johano 19:42)

Bonvolu, ĉiam ni memoru ĉi tion. Ĉi tio estas klare establita. Ĉiu, kiu volas forigi ĉi tion, devas elteni la akuzon, ke li parolas kontraŭ la Biblio.

Sed nun eĉ pli miksiĝas! Ĉar, la Paska ŝafido estis buĉita nur en la templo kaj specifa tempo estis determinita por ĝi. Tio okazis posttagmeze antaŭ ol la ŝafido estos manĝita post sunsubiro. La disĉiploj devis algluiĝi al ĝi. Laŭ la Mishna (Pesahim 5:1) ekzistis speciala regulo se la buĉado de la Paska Ŝafido falis vendrede (la tago de preparado). Ĉi tiu regulo devus kaŭzi al ni gravajn kapdolorojn, se ni kredas, ke la morto de Jesuo sur la kruco okazis je la naŭa horo vendrede kiel la antitipo de la ĉiutaga ofero , ĉar ĝi legas, ke se la tago antaŭ la Pasko falas sur tago antaŭ la sabato (vendredo), la ĉiutaga ofero devis esti buĉita inter la 12:30 kaj la 1:30 kaj ne je la naŭa horo!

Multa konfuzo kaj ni scias, kiu estas la patro de ĉia konfuzo: Satano!

Defio

Niaj "akademiuloj" ĉe la BRI kaj la aŭtoroj de la Sepa Taga Adventisma Biblia Komentaĵo almenaŭ rekonis la problemon, kaj en Noto 1 de la aldonaj notoj pri Ĉapitro 26 de Mateo, en Volumo 5 sur paĝoj 532-537 de la angla eldono, ni povas legi, ke ĉiuj fakuloj en la tuta kristanaro vane serĉas solvon. Ili simple ne scias kiel klarigi ĉi tiujn ŝajnajn diferencojn inter la Evangelioj. Ĉi tio kompreneble estas al la ĝojo de la malamiko de animoj kaj la lunaj Ŝabatgardantoj, kiuj prezentas al ni sian propran solvon kvazaŭ ĵetante al ni savŝnuron. Ili eĉ impertinente defias nin en unu el siaj nun tre trafikaj retejoj kun centoj da miloj da adeptoj, kiuj estas rekrutitaj ĉefe el iamaj adventistoj (WorldsLast Chance), promesante milionon da dolaroj al tiu, kiu povas pruvi el la Biblio, ke la judoj observis la sepan sabaton en alia tago ol siaj lunaj sabatoj. Mi ne scias, karaj amikoj, kiel vi vidas ĉi tion, sed mi en mia malgranda unu-vira ministerio ne havas sufiĉe da mono por proponi similajn rekompencojn. Nur tiuj, kiuj ne havas ian kristanan sentemon, ne sentas, ke la malamiko klare estas malantaŭ tiaj retejoj. Kompreneble, ili ricevis de "Grace Amadon" klarigon pri la du-Pasa problemo de la submondo denove pri luna sabata klarigo, sed la vera solvo estis simple "nevidebla" denove pro manko de Biblia studo.

Jes, la Izraelidoj havis kalendaron orientitan sur la lunfazoj, kaj iliaj ceremoniaj festoj baziĝis sur ĉi tiu kalendaro. Ĉi tio havis tre specifan celon. Ni scias el Kolosanoj 2:16-17, ke la ceremoniaj sabatoj menciitaj tie estis nur "ombro de estontaj aferoj”. Kion diris la apostolo Paŭlo per tio? Li substrekas tie, ke la lun-rilataj ceremoniaj sabatoj (ombraj sabatoj) ne devus esti konfuzitaj kun la sepa tago sabato, ĉar alie la kvara ordono estus najlita al la kruco kun Jesuo, kaj eĉ la lunaj sabatoj ne havus pli da argumentoj por siaj lunaj sabatoj, kaj ni povus tute ĉesi observi la sabatojn. Tamen, ili ne kapablas klarigi kial Paŭlo nerekte diras, ke la lunaj sabatoj estas ombroj, aŭ profetaĵoj, de estontaj aferoj. Ili simple ignoras ĉi tiun plej gravan profetan indikon de la apostolo, kune kun la problemoj, kiujn ĝi kaŭzas al ili.

Do, kio estis la celo de la lunaj sabatoj kaj la festoj? Ju pli ni komprenas pri la judaj festoj, des pli ni vidos, kia estis la celo de ĉiuj ĉi tiuj festoj, kiuj ĉiuj dependis de la luno. Ili devus—kiel la apostolo daŭrigas—antaŭsigni la “korpon de Kristo” aŭ profeti eventojn kiuj rondiras ĉirkaŭ la plano de Kristo de savo por la homaro. Estis kelkaj plenumoj de ĉi tiuj "ombraj sabatoj" en la printempaj festenoj ĉe la unua alveno de Jesuo. Ĉi tio devas esti montrita baldaŭ en klara, perdura kaj nekontestebla maniero. Aliaj festenoj tamen ne plenumiĝis, kaj tiuj estos parto de la kompleksaj aferoj de la tria parto.

Provoj Klarigi

Revenante al adventistaj kuracistoj, teologoj kaj akademiuloj, kiuj donis al ni tre ampleksan skizon de la du-Pasa problemo en la Biblia Komentaĵo, ni trovas kvar malsamajn klarigajn modelojn uzatajn en la kristanaro, kiuj provas klarigi la ŝajnajn diferencojn en la Evangelioj:

1. Unu modelo asertas, ke la Paska manĝo, kiu ankaŭ estis la lasta vespermanĝo de Jesuo kun la disĉiploj, estis aranĝita de Jesuo kiel "progresinta" ceremonia Pasko. Laŭ ĉi tiu klarigo, Nissan 14 estus la vendredo kaj la Pasko menciita de Johano estus la vera. La kontraŭargumento estas ke per zorgema analizo de vort-uzado de la verkintoj de la Sinoptikaj Evangelioj, tio povas esti ekskludita kiel malvera. Ni memoru ankaŭ: Jesuo estis judo, Li estis eĉ la fondinto de la juda religio, kaj Li observis la regulojn, kiujn Li mem donis. Li venis por plenumi la leĝon, ne por ĝin detrui. Estis Li mem kiu parolis al Moseo kaj efektivigis la tipojn ĉe la Eliro kaj kiu donis al Moseo en Leviticus 23 la instrukciojn pri kiel la festoj devus esti konservitaj. Kial do Li malobservu Siajn proprajn instrukciojn? Tial, eĉ niaj adventistaj kleruloj ekskludas ĉi tiun provon solvon de la problemo, kaj ĉi-foje mi konsentas kun ili.

2. La ekzakte kontraŭa argumento estas ke la Pasko de Johano ne estis la vera Pasko, sed la ceremonia manĝo, kiu akompanis la feston de macoj.. Laŭ ĉi tiu ekspliko, vendredo estus estinta Nissan 15 kaj la vespermanĝo de la nokto antaŭ la oficiala festo de la Pasko en la difinita tempo. Ni vidos, ke ĉi tiu klarigo enhavas altan gradon da vero, sed ankoraŭ inkluzivas fatalan eraron tio nepre devas esti korektita, por ke ĉio harmoniu. La aŭtoroj de nia Biblia Komentario klare deklaras en sia opinio pri ĉi tiu teorio ke ĝi povas esti montrita per la skribaĵoj de Josefo, ke la esprimo "Pasko" en figura signifo estis aplikita al ĉiuj 8 ferioj (Pasako kaj la sep tagoj de la festo de macoj) en ĉi tiu tempo. Tial, "manĝi la Paskon" de Johano 18:28 povus estinti uzata por iu ajn alia tago de la festo de macoj kaj ne devis esti nepre interpretita kiel la preciza tago de la Paska manĝo.. Ni vidos, ke tio ja estis la kazo.

La fatala eraro, kiun mi menciis, aperas se ni provas harmoniigi la resurekton de Jesuo kiel la kontraŭtipo de la svingita ofero de Levitiko 23.

Kaj li skuos la garbon antaŭ la Eternulo, por esti favora al vi; en la morgauxa tago post la sabato la pastro skuos ĝin. (Levitiko 23:11)

La sabato, kiu estas nomita sabato en la verso, rilatas al la unua tago de la festo de macoj kelkajn versojn pli frue. Ĉi tio estis ceremonia sabato, negrave en kiu tago ĝi falis. De nun mi nomos ĉi tion a ombro sabato laŭ Kolosanoj 2:16-17. Ombra sabato estas do ceremonia sabato, kiu estis donita per la festotagaj instrukcioj de la Eternulo kaj povus fali en ajna tago de la semajno.

En la unua tago [de la festo de macoj] sanktan kunvenon vi havu; nenian laboron faru en ĝi. (Levitiko 23:7)

Sekve, se la krucumo vendredo jam estus Nissan 15, la fasko de unuaaĵoj devus esti svingita en la sepa tago sabato (sabato) kaj tial la kontraŭtipo al la resurekto de Jesuo ne estus falinta sur la unua tago de la semajno (dimanĉo) kiel aliaj Bibliaj versoj deklaras (ekz. Marko 16:2). Mi scias, ĉio ĉi ŝajnas tre konfuza, sed ne maltrankviliĝu, vi ne estas sola. La tuta kristana mondo estas konfuzita kaj ne nur vi.

Kaj mi konfesas sincere, ke mi estis de la sama klubo! Tamen mi studas en la sekva maniero. Mi ĉiam preĝas antaŭ ol mi malfermas la Libron de libroj, kaj kiam mi venas al parto, kiun mi ne komprenas, mi iras en preĝon. Ofte, mi eĉ endormiĝas en preĝo pri temo kaj kiam mi vekiĝas matene, la Sinjoro donis al mi la solvon aŭ sugeston por trovi la solvon en mia menso. Tiam, mi laŭdas Lin kaj komencas studi la parton denove, kaj pli detale, vidante kun miro, kiel ĉio subite harmoniiĝas. Mi mem estas nur kamparana laboristo kaj komputikisto. Mi ne povus solvi tiajn seriozajn kaj polemikajn aferojn per mi mem, se Dio ne donus al mi ĉion tion. Ĉia gloro apartenas al Li. Ĉio, kion vi legas ĉi tie, estas per Lia Sankta Spirito.

3. La tria aliro konsideras la fakton, ke Jesuo verŝajne ne malobeus Liajn proprajn regulojn, deklarante ke la Sinjora Vespermanĝo priskribita en la Sinoptikaj Evangelioj estintus la tipologie ĝusta Lasta Vespermanĝo. Sed ĝi proponas, ke ĝi estis konservita ĝuste de Jesuo kaj Liaj disĉiploj, dum la aliaj judoj miskomprenis la instrukciojn de Levitiko 23 kaj konservis la Paskon en la malĝusta tago (tagon poste). Tio signifas, ke erara tradicio tiel enŝteliĝis. Ĉi tie denove ekzistas iuj elementoj de vero, kiel en aliaj provoj de klarigo, sed neniu povas harmoniigi ĉion, ĉar ni nur renkontas alian problemon. En ĉi tiu aliro, la vendredo estus Nissan 14.

Ni scias de la Mishna (Pesahim 5, 5-7) ke la Paska ŝafido devis esti buĉita en la templo kaj tio estis ebla nur en la specifita dato (kaj ĉiuj supozas, ke tio estis Nissan 14). Neniu, eĉ la disĉiploj de Jesuo, estus povintaj veni en malsama tago al la templo por buĉi kaj prepari sian Paskan ŝafidon. Ili estus forpelitaj el la templo. Analizante ĉi tiun aliron, nia Biblia Komentario klarigas (Volumo 5, p. 536):

La disĉiploj ŝajne rekonis ĵaŭdon kiel la tagon en kiu preparoj por la Pasko devus konvene esti faritaj, en la krucumado (vidu Matt. 26:17, Luko 22:7), kaj ŝajnis preni por koncedite, ke ĵaŭda nokto estis la ĝusta tempo por manĝi la paskan manĝon. Ĉu la temo estis diskutata kaj Jesuo informis ilin, ke la tempo de festado estos escepto kaj venos ĵaŭdon prefere ol vendredon nokte, aŭ ĉu ili konsideris, ke ĵaŭda nokto estas normala tempo por la festo, ni ne estas informitaj. La sinoptikaj verkistoj silentas pri io eksterordinara pri la manĝado de la Pasko ĵaŭde nokte de Jesuo kaj la disĉiploj.

Kun ĉi tiu aliro, ni denove havas la problemon de la onda fasko propono, kaj ĉi-foje ĝi venas de la tipologia vidpunkto. Niaj Biblikomentistoj tute preteratentis ĉi tion. Se Jesuo kaj la disĉiploj estis manĝintaj la Paskan ŝafidon ĵaŭde vespere (la vespero ĝis la vendredo), ĵaŭdo devis esti Nissan 14, sur kiu la ŝafido estis buĉota. Ĉi tio igus vendredon la unuan tagon de la festo de macoj kaj de la ombrosabato, kaj la fasko de unuaaĵoj devus esti svingita sabate (la sepa tago sabato). Tial, sabato estus Nissan 16. Ĉar la svinga garbo simbolas la resurekton de Jesuo, la Sinjoro malsukcesus en la plenumado de ĉi tiu tipo. En ĉi tiu tago, Jesuo estis pruvita esti en la tombo kaj Li ripozis de Siaj faroj. Se Li estus plenuminta la Paskon ĝuste kaj plenumintus ĉi tiun tipon (kio estis la kontraŭtipo?), Tiam kun ĉi tiu alproksimiĝo Li neniam povus plenumi la tipon de la svinga garboferaĵo en la unua tago de la semajno kun Sia resurekto. Ĉu vi ankoraŭ kredas, ke ni povas solvi ĉiujn tiujn problemojn?

4. Tre interesa aliro kiu montras kiom grandaj la problemoj kun la kompreno de la kalendaro de Dio jam estis en tiu tempo, deklaras ke en la tempo de Kristo, jam estis malsamaj kredaj grupoj tio havis malsamajn interpretojn de la festivalaj preskriboj. Tial, iuj kristanoj venis al la konkludo ke eble du malsamaj Paskaj festoj estis konservitaj. Ili kredas ke ekzistis unu grupo kiu opiniis ke ĵaŭdo estis Nissan 14, dum aliaj vidis vendredon kiel Nissan 14. Do, Jesuo festintus la Paskon kun la "konservativaj" judoj (fariseoj) ĵaŭde kaj la pli "liberalaj" judaj gvidantoj (la Sadukeoj) festis la Paskon la alian nokton, la Paskon de Johano.

Ĉi tiu aliro kondukas al la problemo de la onda fasko oferto denove, kiel priskribite dufoje antaŭe. Se Jesuo estus festinta la "ĝustan" Paskon kun Siaj disĉiploj ĵaŭdon vespere, Li devus esti leviĝita en la "ĝusta" tago de la svingofero, kaj tio estus sabato kaj ne dimanĉo. Denove, ĉi tio ne estas menciita en la Biblia Komentaĵo, kiu ĉiukaze ne multe traktas la plenumojn de Jesuo de ĉi tiuj tipoj—kio ŝajnas al mi sufiĉe stranga por Sepa Taga Adventista Biblia Komentaĵo.

La "Konkludoj" sur paĝo 537 estas la responda rezulto:

Ni havas ĉi tie unu plian ekzemplon, kie nia nuna nescio pri antikvaj judaj praktikoj ŝajnas esti la kaŭzo de nia malkapablo klare harmoniigi la ŝajne konfliktajn deklarojn de Johano kaj la Sinoptikoj.

La aŭtoroj de Bible Commentary daŭrigas, dirante, ke "sen akcepti iun ajn el ĉi tiuj kvar proponitaj klarigoj", ili nun proponas sian propran sinsekvon de eventoj. En resumo, ĉi tiuj proponoj en la Biblia Komentaĵo estas:

a. Okazis duobla festado de la Pasko, bazita sur religiaj disputoj inter la judoj.

b. Ĵaŭde vespere, Jesuo ĝuste festis la Lastan Vespermanĝon kaj la Paskan manĝon kun la disĉiploj ĉe la sunsubiro en la fruaj horoj de Nissan 14, kaj ĉi tio estis la vera festo de Pasko.

c. Jesuo mortis je la tempo de la vespera ofero kaj buĉado de la Paskaj ŝafidoj vendrede, Nissan 14.

d. En la krucumado, la oficiala festo de la Pasko estis vendrede nokte post la krucumo.

e. Jesuo ripozis en la tombo dum la sepa tago sabato, kiu en ĉi tiu jaro koincidis kun la ceremonia sabato, Nissan 15, la unua tago de macoj.

f. Jesuo leviĝis el la tombo frumatene de la dimanĉo, Nissan 16, la tago en kiu la svingita garbo devis esti svingita en la templo, kiu karakterizis la resurekton.

Kaj en la konkludo de ĉi tiuj "konkludoj" ili diras:

Feliĉe, ne necesas solvi ĉi tiun problemon por utiligi nin de savo per "Kristo nia Pasko", kiu estis "oferita por ni". (1 Kor 5:7).

En la sekva artikolo, mi montros al vi, kiu pravas kaj ĝis kia grado. Mi montros, ke ne estis duobla festo de la Pasko. Mi montros tion ĉiuj Judoj kaj eĉ Jesuo kune kun Siaj disĉiploj festis la Paskan manĝon ĵaŭde vespere laŭ la taŭga interpreto de la biblia tipo. Mi jam montris, ke Jesuo mortis sur la kruco vendrede la 25-an de majo, 31 p.K. je la naŭa horo, sed mi nun montros, ke tio ja estis Nissan 14 kaj ne Nissan 15, kiel multaj asertas. Mi montros, ke vendrede vespere ne okazis oficiala festo de la Pasko kaj ke la “proponitaj” solvoj de BRI Bible Commentary estas fundamente malĝustaj, same kiel ĉiuj aliaj kvar el la antaŭe proponitaj solvoj de kristanismo. Ĉiam estas ke partoj estas ĝustaj, sed eraro ankoraŭ regas, kiu ne povus esti solvita. Mi montros, kiel eblas, ke malgraŭ la atendataj kontraŭdiroj, punktoj e kaj f estis ekzakte plenumitaj, kaj kiel la du-Pasko kaj la ondofasko problemo povas esti solvitaj.

Kaj mi tute malkonsentas kun la komentistoj, ke ne necesas trovi solvon al ĉi tiuj problemoj, kaj ŝatus montri al Ellen G. White denove, kiu diris:

Estus necese por Lia eklezio en ĉiuj venontaj epokoj fari Sian morton pro la pekoj de la mondo temo de profunda penso kaj studo. Ĉiu fakto ligita kun ĝi devus esti kontrolita preter dubo. {Da 571.2}

Se ni ne scius kio okazis tiam, ni ne povus refuti la lunajn sabatajn gardistojn per sia diabla doktrino, nek la judojn, kiuj asertas, ke niaj Evangelioj estas plenaj de kontraŭdiroj. Do, la dubo, kiu estis plantita en ni, leviĝus iam, kaj ni forlasus la vojon al la vivo. Neniu estas savita de ĉi tiu scio, sed niaj piedoj devas esti bazitaj sur solida fundamento, por ke ni ne estu forbalaitaj de la venanta ŝtormo.

Tiu ĉi certe komplika studo portas specialan benon por tiuj, kiuj persistas ĝis la fino: la kompleta kompreno de la signifo de la judaj festoj, ilia pasinta kaj estonta plenumo en la tuta historio de la adventanoj ekde ĝiaj plej fruaj tagoj ĝis ilia glora eniro en la ĉielan Kanaanon, ĉar "Simile la tipoj, kiuj rilatas al la dua alveno, devas esti plenumitaj en la tempo indikita en la simbola diservo." {GC 399.3}

Bonvolu legi plu ĉe Ombroj de la Kruco - Parto II...