La Granda Sigelo

Kelkfoje, la Sinjoro konservas iom da sekreto kaj poste malkaŝas ĝin ĝuste en la ĝusta tempo por maksimuma efiko. Dum 2700 jaroj, eta artefakto ĉirkaŭ la grandeco de fingropinto, kuŝis entombigita en la malpuraĵo ĵus sude de la Templa Monto en Jerusalemo. En 2009, ĝi estis reakirita de la tero kaj identigita kiel foka impreso en argilo (nomita bulla), katalogita, kaj stokita en universitatŝranko. Ĝi kuŝis tie en la mallumo plurajn pliajn jarojn antaŭ ol ĝi estis analizita pli proksime, kaj la surskribo estis komprenita kiel tiu de unu el la plej famaj bibliaj reĝoj, reĝo Ĥizkija!

Kiam la valoro de tiu ĉi trezoro estis komprenita, ĝi finfine estis anoncita al la publiko post tiom da jarcentoj da obskureco, en tre speciala tago: la 2-an de decembro 2015.^[1] "Kio igas ĉi tiun tagon speciala?" vi povus demandi. Por la senscia publiko, la tago estis kiel ĉiu alia, sed por tiu, kiu rekonas La voĉo de Dio en Oriono, la tago estas tre signifa. Ne nur ni atendis benon laŭ nia aplikado de Daniel 12:12 kiel klarigite en la antaŭa artikolo, sed la plagoj ciklo de Oriono markas tiun sama tago per tronlinio, indikante ke ĝi estas io precipe rilata al la Dieco. Mi klarigos tiun rilaton poste en ĉi tiu artikolo.

La profesoro, kiu faris la elfosadon, rimarkis, kio igas ĉi tiun rimarkindan trovaĵon por la resto de la mondo: "Ĉi tio estas la unua fojo, ke foka impreso de israela aŭ juda reĝo iam aperis en scienca arkeologia elfosado."^[2] Alivorte, ĉi tiu trovo venas kun forta scienca subteno por pruvi ĝian aŭtentecon, ĉar ĝi povas esti origininta rekte de ejo ĵus sude de la Templa Monto, najbara al reĝa konstruaĵo.

Signoj de Dio

Kiam la voĉo de Dio parolas, la saĝuloj aŭskultas, prefere ol moki kvazaŭ ĝi estus nur tondro. Kiel ni diskutis antaŭe, kiam Lia voĉo parolis komence de la ciklo de plagoj, estis granda signo: kiam la suno subiris en Meksiko, komencante la Alta Sabaton de Jom Kippur, 2015, kiun ni rekonis estis markita de la Horloĝo de Dio en Oriono de la komenco de ĉi tiu ministerio,^[3] la plej potenca ŝtormo iam ajn registrita, uragano Patricia, minacis fari teruran ĥaoson sur la loĝantoj surborde.^[4] Sed malgraŭ ĝia alveno kun minacanta detrua potencialo, estis malmulte da reala damaĝo, ĉar la tempo por senbrida ruiniĝo estis ankoraŭ iom en la estonteco.

Dio montras la mondon Liaj larmoj en El Niño, ĉar komenciĝas la malstreĉiĝo de la kvar ventoj. Ankoraŭ, la malpaco estas tenita en kontrolo ĝis la rikolto estas kolektita en, kiel estis profetite:

Ĉiuj, kiuj ne havas la spiriton de vero, kuniĝos sub la gvidado de Satanaj agentejoj, sed ili devas esti tenataj sub kontrolo ĝis venos la tempo por la granda batalo de Armagedono.—The SDA Bible Commentary 7:967 (1900). {LDE 238.3}^[5]

La voĉo de Dio denove parolis la 2-an de decembro 2015 ĉe la dua plago, kaj estis alia granda signo inter la montoj de evidenteco tio fariĝis videbla en tiu tago. Ĉi-foje, ĝi estis signo de aprobo kaj beno sur tiuj, kiuj aŭdis ĝin, kiel Dio donis Sian Filon ĉe Sia bapto.

Kaj tuj elirinte el la akvo, li vidis la ĉielon malfermita, kaj la Spirito kiel kolombo malsupreniras sur lin: Kaj venis voĉo el la ĉielo, dirante: Vi estas Mia Filo amata, en kiu Mi havas plezuron. (Marko 1:10-11)

La Patro donis Sian aprobon per voĉo el la ĉielo, tiam la Sankta Spirito malsupreniris sur Lin. La dia atesto proklamis, ke Jesuo estas la Filo de Dio. Simile, la Sankta Spirito malsupreniris en 2010, kiam la voĉo de la Patro komencis aŭdiĝi el la ĉielo en Oriono, kaj kune ili proklamas la virtojn de Jesuo, la Vundita. La signo kiu estis donita estis la revelacio de la eta foka impreso supre menciita, ĝuste en la dato kiam ni atendis benon. Ĝi eble ne ŝajnas multe, sed ĝi estas plena de signifo, kiun ni esploros.

De la komenco, ĝi estas la sigelo de aŭtoritato de justa reĝo! Estas kvazaŭ Dio dirus: “Ĉi tiu estas mia amata Filo [kiel vidite en Oriono], en kiu mi estas kontenta; aŭskultu lin.”^[6] La Lasta Retronombrado estas la nura ministerio kiu atendis atendante benon en tiu dato. Por ĉiuj aliaj, la malkovro de la sigelo estas bela trovaĵo, sed ili ne povas aŭdi la voĉon de Dio en ĝi. Nur tiuj, kiuj komprenas la signifon de la tempo, povas distingi la benon.

Kiam trovo kiel ĉi tiu venas ĝuste ĉe la fino de la Daniel-templinio, kaj eĉ koincidas kun ŝlosila signo sur la Oriona horloĝo, ni povas distingi rilaton. Kaj dum ni esploras, ni malkovras multajn pliajn detalojn por plifirmigi ĝin. Ekzemple, la sigelo estis rivelita en tronlinia dato, kio indikas, ke ĝi havas ion rilaton kun Dio kaj Lia sidloko de aŭtoritato. Kun ĉi tiu trovaĵo, Dio volus ke la mondo sciu, al kiu Li donis la sigelon de Sia dekstra mano.

Sigelita per la Aŭtoritato de Dio

Sigelo atestas la aŭtorecon aŭ proprieton de tio, kio estas sigelita (ekzemple, dokumento aŭ ujo), kaj ankaŭ estas uzata kiel signo de aŭtoritato, kiel kun la libro de sep sigeloj, kiu povus esti malfermita nur de Tiu, kiu estis trovita inda malligi ĝiajn sigelojn. Neniu alia estis trovita kun la taŭga aŭtoritato. Kompleta sigelo esprimas tri ŝlosilajn atributojn kiuj identigas la aŭtoritaton malantaŭ ĝi:

1. Nomo
2. titolo
3. teritorio

Ofta ekzemplo de biblia sigelo enhavanta ĉi tiujn elementojn estas, "La Sinjoro (1), Kreinto (2) de Ĉielo kaj Tero (3)." Unu kazo, kie ni trovas impreson de ĉi tiu sigelo, estas sur la sabata ordono de la leĝo de Dio:

Dum en ses tagoj la Lordo [nomo] farita [titolo: Kreinto] la cxielo kaj la tero, la maro, kaj cxio, kio estas en ili [teritorio], kaj ripozis la sepa tago. tial [de la deklarita aŭtoritato] la Eternulo benis la sabaton kaj sanktigis ĝin. (Eliro 20:11)

Ni povas esti certaj pri la aŭtentikeco de la Ŝabato kaj la teritorio super kiu ĝi aplikas aludante al la sigelo almetita al ĝi. (Tiuj, kiuj kontraŭas la aplikeblecon de la sepa-taga Ŝabato, devus pridubi, kia sigelo de aŭtoritato deklaras ajnan alian tagon kiel sankta, kaj pripensu, kiu sigelo havas la pli grandan aŭtoritaton.)

Aŭtoritato ankaŭ povas esti donacita al onies subjektoj, kiel estis la kazo kun Adamo:

Kaj Dio diris: Ni faru homon laux nia bildo, laux nia bildo; ili regu super la fiŝoj de la maro kaj super la birdoj de la ĉielo kaj super la brutoj kaj super la tuta tero kaj super ĉiu rampaĵo, kiu rampas sur la tero [teritorio delegita al viro]. Kaj Dio kreis la homon laux Sia bildo, laux la bildo de Dio Li kreis lin; viro kaj ino li kreis ilin. (Genezo 1: 26-27)

Dio donis aŭtoritaton al homo, donante al ili parton de Sia propra teritorio por regi super. La sigelo de aŭtoritato de Dio estas esprimita (Dio, la Kreinto de homo) kaj Li figure gravuras ankaŭ la sigelon de homo, indikante lian teritorion, kaj lian kapablon kiel bildo aŭ reflekto de Dio (homa titolo). La sigelo de Dio estis impresita sur la homaron tiel, kiel Li kreis ilin: kiel komplementa paro: masklo kaj ino. Neniu alia kombinaĵo (vira kaj masklo, ino kaj ino, aŭ la rol-inversigita ino kaj masklo) portas la sigelon de Dio. La bildo de Dio estas forviŝita en ĉi tiuj aliaj kombinaĵoj, kaj la aŭtoritato, kiun Dio donis al homo, kiam Li kreis lin, vira kaj ina, estas perdita. Ne estas malama parolado diri tiel, ĝi estas nur la realo.

kaj [ili] ŝanĝis la gloron de la nekoruptebla Dio en bildon similan al koruptebla viro... Pro tio Dio transdonis ilin al malnoblaj korinklinoj: ĉar eĉ iliaj virinoj ŝanĝis la naturan uzon en kontraŭnaturan: Kaj same ankaŭ la viroj, forlasinte la naturan uzon de la virino, brulis en sia volupto unu al alia; viroj kun homoj farantaj tion, kio estas maldeca, kaj ricevante en si tiun rekompencon de sia eraro, kiu estis konvena. (Romanoj 1:23, 26-27)

Kiam la papo diras aferojn kiel "Kiu mi estas por juĝi?" ĉu vi, kara katolika leganto, komprenas, ke ĝi estas kontraŭa al la doktrino de la apostolo Paŭlo? Li avertis nin ne permesi al tiuj, kiuj vivas en malferma peko, resti en la eklezio. Tiel farante, kvankam la pekuloj sentas sin komfortaj, la eklezio perdis sian efikecon kaj ne povas plenumi sian laboron. Nun, ni devas stari sendepende de iu ajn eklezia organizo.

Sed nun mi skribis al vi ne akompani, se iu, nomata frato, estas malĉastulo, aŭ avida, aŭ idolano, aŭ rabisto, aŭ drinkulo, aŭ rabisto; kun tia ne ne manĝi. Ĉar kion mi devas fari, por juĝi ankaŭ tiujn, kiuj estas ekstere? [ekster la preĝejo]? ĉu vi ne juĝas la internen? (1 Corinthians 5: 11-12)

Amo por Morti Por

La Kreinto investas ĉion per signifo. Nenio, kion Li faras aŭ permesas, estas sen celo. Li donis al ni multajn enigmajn pecojn por kunigi, kaj estas nia tasko kiel reĝoj kaj pastroj, labori kun la Sankta Spirito por kunmeti la enigmon, kiel diras la proverbo:

La gloro de Dio estas kaŝi aferon; Sed la honoro de reĝoj estas esplori aferon. (Proverboj 25:2)

Eĉ la fakto, ke estis stampo, kiun Dio elektis kiel la rimedon por komuniki la benon, havas rimarkindan signifon, ĉar ĝi montras nin al la propra sigelo de Dio! En la Kanto de Salomono (la viro talenta per saĝeco pli ol ĉiuj aliaj), la amrakonto de Kristo kaj Lia popolo (kiuj estas reprezentitaj de la amata Ŝulamito) estas rakontita, kaj ĝi montras al ni ion gravan pri Lia sigelo. La rakonto prezentas ne nur la Homon kaj Lian amaton, sed estas koruso de spektantoj, kiuj kantas ankaŭ de tempo al tempo. Parolante pri Sia amato, Li diras:

"Mia kolombo, mia senmakula estas nur unu; ŝi estas la sola el sia patrino, ŝi estas la elektita de ŝi, kiu ŝin naskis.” (Kanto de Salomono 6:9)

Ŝi estas priskribita kiel "la elektebla", kiel la bongustaj, unuamaturaj figoj de la figorikolto.^[7] kaj "nemakulaj" kiel tiuj, kiuj serĉas Dion per sia tuta koro:

“Felicxaj estas la senmakula sur la vojo, kiuj iras laux la instruo de la Eternulo. Felicxaj estas tiuj, kiuj observas Liajn decidojn kaj sercxas Lin per la tuta koro. Ili ankaux faras nenian malbonagon; Ili iras laux Liaj vojoj. (Psalmo 119: 1-3)

Kaj ili kantis kvazaŭ novan kanton antaŭ la trono kaj antaŭ la kvar bestoj kaj la maljunuloj; kaj neniu povis lerni tiun kanton krom la cent kvardek kvar mil, kiuj estis elaĉetitaj de la tero. Ĉi tiuj estas tiuj, kiuj ne malpuriĝis kun virinoj; ĉar ili estas virgulinoj. Ĉi tiuj estas tiuj, kiuj sekvu la Ŝafidon kien ajn li iras. Tiuj ĉi estis elaĉetitaj el inter homoj, estante la unuaaĵoj por Dio kaj por la Ŝafido. Kaj en ilia buŝo oni ne trovis ruzon; ĉar ili estas senkulpaj antaŭ la trono de Dio. (Revelacio 14: 3-5)

Sed en la kanto, Li inkluzivas noton de necerteco, dirante:

Mi malsupreniris en la ĝardenon de nuksoj vidi la fruktojn de la valo, kaj vidi Ĉu [aŭ ne] la vinberarbo floris, kaj la granatoj burĝonis. Mi ne sciis, mia animo starigis min sur la cxarojn de miaj volontegaj homoj. (Kanto de Salomono 6:11, 12, marĝeno)

Li ne sciis, ĉu la frukto estos floranta, tamen Li metis Sin en la zorgon de Siaj volontegaj homoj. Ĉu la frukto de fido estus trovita? Ĉu iu volus sekvi la ekzemplon de Jesuo de sindonema amo? Dio donis Sian Filon por ebligi ĝin, kaj Li faris Lia propra vivo dependas de ĉu ili povus esti trovitaj. Ĉu estas mirinde, ke la ĥoro de voĉoj kuniĝas, alvokante la amaton de Jesuo, por ke ili vidu ŝin?!

Revenu, revenu, ho Ŝulamido; revenu, revenu, por ke ni vidu vin. Kion vi vidos en la Ŝulamido? Kvazaŭ la kompanio de du armeoj. (Kanto de Salomono 6:13)

Dum la kanto daŭras, la amato esprimas sian amon:^[8]

Metu min kiel sigelon sur via koro, kiel sigelon sur via brako; amo estas forta kiel morto; kruela estas ĵaluzo kiel tombo; Ĝiaj karboj estas fajraj karboj, kiu havas plej impeta flamo. Multaj akvoj ne povas estingi amon, kaj la inundoj gxin ne povas dronigi: se iu donus la tutan havon de sia domo pro amo, gxi estus tute malestimata. (Kanto de Salomono 8:6-7)

La figuraĵo estas tiu de ŝiaj manoj alkroĉiĝantaj al Lia brako kaj ŝia vizaĝo premita kontraŭ Lia koro kiel oni premus sigelon en argilon. Ŝia amo estas kiel sigelo, kaj estas prezentita kiel forta kiel morto, kaj kiel fajro tiel furioza ke neniu kvanto da akvo povas estingi ĝin. La lingvo estas tiu, kiu estas uzata rilate al la kolero de Dio kontraŭ la malbonuloj.^[9] Alivorte, ŝia amo estas tiel forta kiel la dua morto! Ŝi reprezentas Liajn volajn homojn—volajn doni siajn proprajn eternajn vivojn por amo! Ili posedas la kredon, kiun Jesuo fervore demandis, ĉu Li trovos, sciante, ke eĉ la Patro mem dependas de ĝi!

Imagu! La Ĉiopova, konfidante Sian propran vivon, en kiu estas envolvita la ekzisto de la tuta Universo, en la "ĉarojn" de amo de malfortaj, erarantaj homoj! Li fidas, ke Lia propra profunda amo—kiel Jesuo montris sur la kruco—estiĝos elmontrita en Lia popolo de la lasta generacio. Vere Dio estas amo, kaj tiu amo estas fonto de akvo de vivo, kiu fluas tra Lia Filo kaj refreŝigas tiujn, kiuj estimas tion, kion Jesuo faris por ili, ĉar kiam ili pripensas la profundon de Lia ofero, donante al ili liberigon de la sklaveco de la peko, kiun ili malamas, tiu sama amo komencas ŝpruci en si mem, ebligante ilin redoni ĝin al la Patro kiel dankemo kaj laŭdo. Ili havas amon ĉar Li unue amis ilin. Ili iras laŭ Liaj vojoj sen konsidero al kosto aŭ rekompenco, simple ĉar ili amas Lin pli ol ion alian. Lia leĝo estas skribita sur ilia koro. Ili havas la fidon de Jesuo kaj kantas la kanton de Moseo kaj la Ŝafido, volonte sekvinte sian Majstron trinkante la skoron el la Sankta gralo. Ĉio estas elfluo de la amo de la Patro, kaj ĝi estas enkorpigita en Lia sigelringo.

Daŭro de Tagoj kaj Longa Vivo

HXizkija havis du malsamajn sigelojn, kiujn li uzis dum sia regado, kaj li faris la ŝaltilon post grava evento en sia vivo. Estis kiam li estis malsana ĝis morto, kaj laŭ lia peto de Dio, ricevis plilongigon de vivo.^[10] La impreso de Sigelo, kiu estis trovita la 2-an de decembro, estis lia pli posta post lia resaniga sperto, kaj tial inkluzivas precipe tiun eventon en la mesaĝo, ke Dio komunikas.

La simboloj sur la foka impreso de la Ophel sugestas tion ili estis faritaj malfrue en lia vivo, kiam kaj la Reĝa administra aŭtoritato kaj la personaj simboloj de la King ŝanĝiĝis de la flugilhava skarabeo (sterkskarabo)—la simbolo de potenco kaj regado tio estis konata tra la Antikva Proksima Oriento, al tiu de la flugilhava suno—motivo kiu proklamis la protekton de Dio, kiu donis al la reĝimo ĝian legitimecon kaj potencon, ankaŭ ĝeneraligitan ĉie en la Antikva Proksima Oriento kaj uzita fare de la Asiriaj Reĝoj.^[11]

Kvankam estas difinita egipta influo, HXizkija estis devota sekvanto de la Eternulo kaj neniu sunadoranto. Ni devas kompreni la simbolojn kiel Ĥizkija intencus ilin - en la sama maniero kiel Malaĥiaj parolis koncerne la sunon: "Sed al vi, kiuj timas Mian nomon, leviĝos la Suno de justeco kun resanigo en liaj flugiloj."^[12] Li simple uzis komunan kaj vaste komprenitan simbolon de la flugilhava suno kaj aplikis ĝian signifon al sia Dio. Gravas kompreni ĉi tiujn simbolojn en la ĝusta lumo, por ke ne interpretu ilin laŭ malĝusta kunteksto.

Ne nur la suno, reprezentas la provizon de Dio, kaj la malsupren-montrantaj flugiloj, Lian protekton, kvazaŭ preta por ĉirkaŭbraki kaj ŝirmi, sed ĉar Dio donis al Ĥizkija signon en la suno, ke li estos resanigita, por li, ĝi estus duoble reprezentanto de la protekto kaj zorgo de Dio!

La ankhs sur ambaŭ flankoj de la flugiloj estis alia ofta egipta simbolo kiu reprezentis vivon. La asocio de ĉi tiuj ankhoj kun la protektanta suno kaj ĝiaj radioj de beno kaj provizo ripetas la referencon al lia resanigo.

Lia rakonto estas konata Biblia rakonto rerakontita en tri libroj de la Biblio. Dio honoris Ĥizkijan per granda signo en la suno—signo de vivo kiu estis markita sur granda “horloĝo”—la sunhorloĝo de Ahaz—movante la ombron malantaŭen 10 gradojn! Ĝi estis misproporcie grandioza signo kompare kun la evento, kiu montras, ke ĝi montris io multe pli granda! La honoro kiun Dio donis al li ankaŭ servis por testi la fierecon de la reĝo, aliflanke, kaj li malsukcesis la teston ne donante al Dio la gloron, sed montrante al siaj propraj atingoj kvazaŭ ili estus meritplenaj. Tamen, lia pento pro lia fiereco estas registrita en la Skribo.^[13] La ŝanĝo en lia sigelo montras la aŭtentecon de lia pento pro lia fiereco, ĉar li ne plu identigis kun la antaŭa simbolo, kiu donis tributon al sia propra potenco kaj regado, sed desegnis sian pli postan sigelon por doni la gloron al Dio, agnoskante Lian provizon kaj protekton super li kaj esprimante dankemon por la vivo. Ne nur Dio nun honoris sian penton indikante ĉi tiun malkovron per Sia ĉiela horloĝo en Oriono, sed Li enkorpigas la lecionon de humileco kaj fido en la mesaĝon, ĉar kvankam la 144,000 faras grandan laboron, estas Kristo kiu faras la laboron per ili, ĉar per si mem, ili povas fari nenion.

Ne nur la Oriona horloĝo montras al la buleo de la tempo, sed eĉ la simboloj sur la sigelo mem estas intime rilataj al ĉi tiu mesaĝo! En la Oriona horloĝo, la eksteraj steloj estas reprezentitaj en la Skribo fare de serafoj kun ses flugiloj; du por kovri la vizaĝon, du por kovri la piedojn, kaj du etenditaj flugiloj por flugi!^[14] Tiel, la motivo kombinas la etenditajn flugilojn de la serafoj kun la sunoj de Oriono, kiujn la serafoj reprezentas en realeco, kaj kune, ili formas signon kiu ripetas la signifon de la tempo kiel montrilo al ĉi tiu mesaĝo!

Sed la anĥoj ankaŭ montras ĉi tiun mesaĝon, ĉar ili estas simbolo de vivo, kaj en nia moderna mondo hodiaŭ, la konata natura simbolo de vivo estas DNA. Kion ni kutime nomas la "Oriona Mesaĝo", inkluzivas ne nur la Orionajn horloĝojn, sed ankaŭ la Alta Sabata Listo, ankaŭ konata kiel la Ŝipo de Tempo, kiu havas multajn alegoriajn rilatoj al DNA!^[15]

Gravurita Kiel Sigelo

La sigelringo de Dio estas kiel neniu alia, sed ĝi servas la samajn celojn kiel la fizika vario. En simbolaj terminoj, la Biblio priskribas kiel ĉi tiu speciala sigelo estas desegnita. Ĉar Moseo ricevis instrukciojn pri la vestaĵoj de la pastro, trifoje li estis instrukciita fari kuprogravurojn. "kiel la kuprogravuroj de sigelo."^[16] La lingvo estas signifa. Dio ne uzas vortojn sen celo aŭ intenco. Li povus esti priskribinta la profundon de la gravuraĵoj, ekzemple, sed Li elektis asocii ilin kun sigelo. Por ke la teksto gravurita sur sigelo estu legebla sur la sigelo, necesas esti profunde gravurita. Simple gratante la surfacon, dum ĝi estus videbla sur la sigelringo mem, ne sufiĉus translokiĝi al la argilo, en kiun ĝi estas premata. Rilatante la gravuraĵojn por la pastro al tiu de sigelo, la Skribo montras al io pli granda—la propra sigelo de Dio.

En la desegno de la efodo de la pastro estis dek du multekostaj ŝtonoj sur la surbrustaĵo, kiuj estis gravuritaj kun la nomoj de la Izraelidoj, po unu nomo por ŝtono. Proksime al la koro, la infanoj de Dio estas individue reprezentitaj laŭ sia tribo. Sur la ŝultroj de la pastro, aliflanke, la nomoj de la Izraelidoj estis denove gravuritaj en du altvaloraj ŝtonoj, nur ĉi-foje, ili estas reprezentitaj kolektive, kun ses nomoj gravuritaj sur ĉiu el la du ŝultroŝtonoj. Simbole metante la Izraelidojn sur Liajn ŝultrojn, Li montras al ni, ke estas Li, kiu subtenas nin kaj estas nia forto en tempo de mizero.

Dividi la dek du tribojn en du arojn de ses ne estas ofta, sed ni vidas la saman ŝablonon en la montro-pano kiu ĉeestis kontinue en la sanktejo. Estis dek du macoj en du stakoj de ses, kiuj estis metita sur tablo por elmontri antaŭ Dio senĉese, refreŝigitaj ĉiusemajne. La pano reprezentas la korpon de Kristo - la eklezio - sed precipe tiun lastan generacion, kiu plenumas la celon de la eklezio kiel Paŭlo deklaris:

Kaj li donis kelkajn, apostolojn; kaj iuj, profetoj; kaj iuj, evangeliistoj; kaj iuj, pastroj kaj instruistoj; Por la perfektigo de la sanktuloj, por la laboro de la servado, por la edifo de la korpo de Kristo; ĝis ni ĉiuj venas en la unueco de la fido kaj de la scio de la Filo de Dio, al perfekta homo, al la mezuro de la staturo de la pleneco de Kristo: (Efesanoj 4: 11-13)

La pano estis elmontrita antaŭ Dio kiel memorigilo de la fina rezulto de savo—tiu generacio posedanta la unuecon de la kredo kaj la kompletigo de la kresko kaj maturiĝo de homo en tio, kio plenigas Kriston, t.e. Kristosimilecon, precipe Lia sindonema amo. La ŝultroŝtonoj en la efodo reprezentas la lastan generacion ankaŭ, estante subtenitaj de peko fare de Kristo kaj elmontritaj kiel la unuaj fruktoj de savo. La pezo de la monda peko kuŝis sur la ŝultroj de Kristo, nia Ĉefpastro, kaj la pezo de ĉi tiu ŝarĝo estas levita tra tiu subtenita popolo, intermetita inter Liaj ŝultroj kaj la ŝarĝo. Ilia ne estas rolo de forto, ĉar ili povus levi nenion aparte de Kristo, sed ili vidas en si, kion Li povas fari, kaj ĉi tio estas necesa parto de la plano. Ili pruvas la efikecon de la savo de Kristo kaj ili regas kun Li. Konsideru kiam Israelo ricevis sian nomon, reprezentante Lian venkon per asertado de la potenco de Dio per fido:

Kaj li diris:Ne Jakob estos plu via nomo, sed Izrael; cxar kiel princo ĉu vi havas potencon kun Dio kaj kun homoj, kaj vi venkis [venki]. (Genezo 32: 28)

Al la venkanto ĉu mi donos sidi kun mi sur mia trono, same kiel mi ankaŭ venkis, kaj sidiĝis kun mia Patro sur Lia trono. (Apokalipso 3:21)

La lasta generacio de spirita Israelo havas la samajn trajtojn. Ili estas venkantoj—la unuaj fruktoj de savo, kiuj permesis al la sango de Kristo purigi ilin de peko dum sur la tero. Ili validigas la planon de savo pruvante, ke ĝi estas efika. Ĝi estas rutina praktiko en la analiza industrio. Kiam aro de specimenoj estas analizita, pluraj aliaj pretaj specimenoj, nomitaj ĉekoj, devas esti analizitaj kun ili. Se ili donas la atendatajn rezultojn, tiam vi scias, ke vi povas fidi la rezultojn de la nekonataj specimenoj. Sen ili vi tamen ne havas pruvon, ke la analizo de la nekonataj specimenoj estis valida, kaj la rezultoj ne povas esti fidindaj. La 144,000 estas la bezonata kontrolo, ke la savo, kiun la granda amaso da "nekonataj specimenoj" ricevas ĉe sia resurekto, efektive servas sian celitan celon - la kompletan savon de la individuo de peko.

Vere, vere, mi diras al vi: Kiu faras pekon, tiu estas sklavo de peko. (Johano 8:34)

tiuj [la 144,000] estis elaĉetitaj el inter homoj, estante la unuaajxoj al Dio kaj al la SXafido. Kaj en ilia buŝo oni ne trovis ruzon; ĉar ili estas senkulpaj antaŭ la trono de Dio. (Apokalipso 14:4-5)

La tria aĵo de la vestaĵo de la pastro, kiu estis gravurita kiel sigelo, estis la ora plado alfiksita al la kapvesto, kiu portis la surskribon: "Sankteco al la Eternulo". Ĉi tio validas ankaŭ por la 144,000 ĉar ili estas tute konsekritaj al Dio. Kun implicita fido, ili deziras sekvi Lian ĉiun vorton, ne deflankiĝante ĉi tiun aŭ alian, kaj ili aliĝas al la Psalmisto, dirante:

Per mia tuta koro mi vin serĉis: O ne lasu min forvagi de Viaj ordonoj. Vian vorton mi kaŝis en mia koro, por ke mi ne peku kontraû Vi. (Psalmo 119: 10-11)

La leĝo de Dio estas la fundamento de Lia registaro. Ĉi tio estas reprezentita en la sanktejo per sia pozicio rekte sub Lia trono—la fermoplato. Ĝi estas universale obeata en ĉiu provinco de Lia tuta regno, kaj estas ĝuste tiu leĝo, kiu estas la centra temo de la granda konflikto inter la registaro de Dio kaj tiu de Satano. La regno de la diablo konsistas el tiuj kiuj elektas ignori tiun leĝon. Kvankam ili povas konfesi ami la Sinjoron, ili ne amas Lian naturon, nek respektas la aŭtoritaton de Lia sigelo, kiu troviĝas en la leĝo kiel ni vidis antaŭe. Aliflanke, la homoj de Dio amas Lian registaron kaj havas Lian leĝon skribita en siaj koroj kaj mensoj. Ĉi tiuj vortoj esprimas la senton de tiu, kiu konas kaj amas la Sinjoron:

Mi malamas kaj abomenas mensogon: sed Vian leĝon mi amas... Grandan pacon havas tiuj kiuj amu Vian leĝon: kaj nenio ofendos ilin. Vian savon mi esperis, Kaj Viajn ordonojn mi plenumis. Mia animo observis Viajn decidojn; kaj Mi amas ilin treege. (Psalmo 119:163, 165-167)

Sed jen la interligo, kiun Mi faros kun la domo de Izrael; Post tiuj tagoj, diras la Eternulo, Mi metos Mian instruon en ilian internon kaj skribos gxin en ilian koron; kaj estos ilia Dio, kaj ili estos Mia popolo. Kaj ili ne plu instruu cxiu sian proksimulon kaj cxiu sian fraton, dirante:Konu la Eternulon; ili ĉiuj konos min, de la plej malgrandaj ĝis la plej grandaj el ili, diras la Eternulo, ĉar Mi pardonos ilian malbonagon, kaj Mi ne plu rememoros ilian pekon. (Jeremia 31:33-34)

Tial, la gravuraĵo de "Sankteco al la Sinjoro" ĉe la frunto reprezentas la tutan regnon de Dio—la teritorio kie Lia leĝo estas ŝatata kaj obeita.

Ĉu vi komprenas, kion signifas ĉi tiuj aferoj? La sigelo de Dio, kiel ilustrita per la gravuraĵoj, priskribas Lian popolon—Lia lasta generacio! Ili estas Lia vivanta templo, en kiu Dio loĝas, kaj per kiuj Lia stampo de aprobo kaj aŭtoritato estas donita! Tiu templo estas konstruita dum la granda tago de la Sinjoro, kiam la karaktero de Dio, kiel prezentita en Lia sigelo, estas finfine plene disvolvita en tiu generacio de Lia popolo!

La Tago de la Sinjoro

En la Biblio, kiam Zerubabel, la reganto de Judujo, kontrolis la fundamenton por la nova templo, Dio diris:

Mi skuos la cxielon kaj la teron; Kaj Mi renversos la tronon de regnoj, kaj Mi ekstermos la forton de la regnoj de la nacioj; kaj Mi renversos la cxarojn kaj tiujn, kiuj rajdas sur ili; kaj la ĉevaloj kaj iliaj rajdantoj malsupreniros, ĉiu per la glavo de sia frato. En tiu tago, diras la Eternulo Cebaot, Mi prenos vin, ho Zerubabel, Mian servanton, filon de SXealtiel, diras la Eternulo, kaj faros vin kiel sigelo: ĉar mi elektis vin, diras la Eternulo Cebaot. (Hagaj 2:21-23)

Estas klara apliko al la lastaj tagoj en ĉi tiu trairejo; ĝi ne estas nur referenco al la tempo de la unua alveno de Jesuo. La pli laŭvorta apliko estas rekte rilata al la tempo de la kolero de Dio—la tempo en kiu ni vivas ekde la 25-a de oktobro 2015!

Jen venas la tago de la Eternulo, kruela ambaux kun kolero kaj furioza kolero, dezertigi la landon; kaj Li ekstermos el gxi gxiajn pekulojn. Por la steloj de la ĉielo kaj la konstelacioj de ĝi [Fortaj: Orion] ne donos ilian lumon; la suno mallumiĝos dum lia eliro, kaj la luno ne briligos sian lumon. Kaj Mi punos la mondon pro ilia malbono, kaj la malpiuloj pro ilia malbonago; kaj Mi ĉesigos la aroganton de la fieruloj, kaj Mi malaltigos la aroganton de la terura... Tial Mi skuos la ĉielon, kaj la tero forigos de sia loko, en la kolero de la Eternulo Cebaot kaj en la tago de Lia flama kolero. (Jesaja 13:9-11, 13)

Notu, ke la tago (jaro) de la Sinjoro^[17] estas tempo, kiam Dio diris, ke Oriono ĉesos doni sian lumon. Fizike, la kvanto de lumo venanta de Oriono, aŭ eĉ ĉiuj steloj kune, estas sufiĉe malgrandega, do ĝi devas paroli spirite. De Oriono, la tero estis lumigitaj per Lia gloro, sed la loĝantoj de ĉi tiu mondo malakceptis la lumon. Tial, Li lasis ilin vagi en mallumo.

Kaj jen estas la kondamno, ke la lumo venis en la mondon, kaj la homoj amis la mallumon pli ol la lumon, ĉar iliaj faroj estis malbonaj. Por ĉiu, kiu faras malbonon, malamas la lumon, kaj ne venas al la lumo, por ke liaj faroj ne estu riprocxataj. Sed kiu faras veron, tiu venas al la lumo, por ke liaj faroj montriĝu, ke ili estas faritaj en Dio. (Johano 3:19-21)

Kiam la lumo venis, ĝi devis alporti konvinkon al la koroj de la homoj de Dio kaj prepari ilin por Lia reveno. Sed kiom malmultaj profitis tiun ŝancon?! Nun la lumo de la Sankta Spirito estas detenita de tiuj, kiuj malakceptis Lin. Antaŭsignita de la suna eklipso meze de la profeta sangoluno tetrado, eĉ la suno kaj la luno, la helaj lumoj de Dio de la Biblio kaj la atestoj, ne plu brilas! Kvankam la vortoj ankoraŭ disponeblas, la Spirito de kompreno foriris, kaj kvankam ili serĉas kun granda intenseco, ili ne trovos la lumon...

...ĉar ili ne ricevis la amo de la vero, por ke ili estu savitaj. Kaj pro tio Dio sendos al ili fortan trompon, por ke ili kredu malveron; por ke estu damnitaj ĉiuj, kiuj ne kredis al la vero, sed ŝatis maljustecon. (2 Tesalonikanoj 2:10-12)

[La Sinjoro sendis] malsato en la lando, ne malsato de pano, nek soifo de akvo, sed auxskultante la vortojn de la Eternulo: Kaj ili vagos de maro al maro kaj de nordo ĝis oriento, ili kuros tien kaj reen, por serĉi la vorton de la Eternulo, kaj ne trovos ĝin. [ĉar ili malakceptis Lin dum Li estis disponebla]. (Amos 8:11-12)

Kiel Nebukadnecar perdis sian prudenton kaj fariĝis kiel besto, tiel la homaro perdas sian prudenton pro tio, ke ĝi deturnis sin de la Spirito de kompreno. Dio malaltigas ilian fierecon, sed male al Nebukadnecar, ili ne pentos, ĉar ili ne povas. Iliaj vivoj estas ŝarĝitaj de nepardonita kaj nepardonebla peko, ĉar ili ne pentis dum Jesuo ankoraŭ propetadis por ili. Nun Li ne plu petegas Sian sangon (sen kiu ne povas esti pardono), sed forlasis la sanktejon, kaj atendas por rikolti Sian popolon, kiel vi vidos. en la sekva artikolo.

Jen la pacienco [Fortaj: gaja (aŭ esperplena) eltenemo, konstanteco] de la sanktuloj: jen tiuj, kiuj observas la ordonojn de Dio, kaj la fido de Jesuo. Kaj mi aŭdis voĉon el la ĉielo dirantan al mi: Skribu, Feliĉaj estas la mortintoj, kiuj de nun mortas en la Sinjoro; Jes, diras la Spirito, por ke ili ripozu de siaj laboroj; kaj iliaj faroj sekvas ilin. (Apokalipso 14:12-13)

Post kiam Jesuo ĉesigis Sian propeton, la morto de la justuloj fariĝis beno, ĉar se ili ne havus la paciencon elteni la grandajn provojn sen fali en pekon, ili perdus sian eternan vivon, ĉar peko ne plu povas esti pardonita. Tiuj, kiuj havas la fidon de Jesuo por elteni en la observado de la ordonoj de Dio, ricevis do la sigelon de la Vivanta Dio,^[18] koncedis "ĉiutagaj provizoj" de la Sankta Spirito por subteni ilin, kaj estas pretaj preni la rolon de Lia sigelo en la tempo de mallumo.

Vivanta Sigelo

En la antaŭa sekcio, ni vidis kiel Zorobabel estis elektita de Dio por esti kiel sigelo. Ĉi tio estis en asocio kun la fundamento de la templo, kies gloro superis tiun de la templo de Salomono pro la ricevado de Jesuo, la Filo de Dio en la karno, ene de siaj muroj. Ĉi tio ankaŭ havas paralelon por nia tempo. La templo de la vizio de Ezekiel, kiu neniam estis fizike konstruita sur la tero, estas simbola por la spirita templo de la 144,000, kies fundamento estis metita de la mesaĝo de Oriono. John Scotram estis la elektita instrumento por kontroli la metadon de tiu fundamento, kaj esti kiel sigelo. Siavice, la resto de la 144,000 ankaŭ devas funkcii kiel Lia sigelo.

Kiel Dio uzas Sian vivantan sigelringon? Kiel mi menciis pli frue, sigelo estis uzata en antikvaj tempoj por deklari proprieton kaj aŭtoritaton. Dio uzas Sian popolon por ambaŭ celoj. Li starigis Sian aŭtoritaton per ili. Ĉar la 144,000 estas la unua fruktoj kiuj validas la planon de savo, ili estas la sigelo de certigo ke la elaĉetitaj povas esti laŭleĝe nomitaj filoj de Dio. Ĉi tiu koncepto povas esti malfacile komprenebla, do mi klarigu.

Memoru, ĉar ĉiuj pekis, la diablo havis postulon pri ĉiu homo de Adam ĝis vi mem, kun la sola escepto de Jesuo Kristo, kiu neniam pekis. Pekuloj estas markitaj de Satano kiel regatoj de lia regno, kaj li ĵaluzas konservi ĉiujn, kiuj iam estis liaj. Tiuj, kiuj ricevis amon al la vero, por ke ili estu savitaj per la graco de Kristo, devas havi aŭtentan signon de la aŭtoritato de Dio por esti asertita kiel Lia propra—marko kiu ne povas esti kontestata! La 144,000 estas la vivanta pruvo de la aŭtoritato de Dio postuli amanton de vero kiel Lia propra.

La provizo de Dio por la eklezio estis por ke ĝi kresku al la simileco de Kristo,^[19] sed ne ĉiuj savitoj tra la historio atingis tiun mezuron kaj tute venkis pekon. Prefere, ili havis fidon al la plano de Kristo alporti ilin al tiu punkto, se la tempo permesus. Tiu kredo konsistas el du elementoj. Unue, ĝi estas fido al la perfekta ofero de Kristo, sen kiu neniu karno povus esti savita. Sed estas ankaŭ fido, ke tiu perfekta ofero produktos fruktojn sur la tero. Dum la 144,000 povas fari nenion por savi homon, ili faras tion, kion Kristo mem ne povis fari: ili pruvas, ke homoj, iam kaptitaj en peko, povas ja venki tiun pekon kaj vivi kristanan vivon en la karno. meze de malpura kaj treege peka mondo.

Unu afero estas kreski en Kriston en ĉiela atmosfero, kie ĉiuj aferoj subtenas tiun kreskon, kiel faros la plej multaj el la elaĉetintoj, sed estas tute alia afero kreski en la plenecon de Lia staturo kontraŭ la tajdo de malvirteco sur la tero kaj la premo konformiĝi al unu grado aŭ alia. La 144,000 venas de la plej malforta, plej degenerita kaj kaduka generacio, sed ili amas la veron, kiel ĉiuj el la infanoj de Dio, kaj Kristo pruvas kun ili, ke tiu amo sufiĉas por venki ĉiujn obstaklojn. Ili estas la pruvo, ke ĉiuj homoj tra ĉiuj epokoj, kiuj montras amon al vero, se ili havus la tempon kaj ricevus la lumon, venus al la sama punkto de venko. Ili pruvas, ke ĉio, kio estas necesa por ke la savo estu efika, estas supera amo al vero, aŭ deziro esti kiel Kristo, ĉar ilia venko super peko estis plenumita per fido sen iu alia avantaĝo de cirkonstanco.

Jesuo prenas ilian amon—ilian volon meti Lin unue, negrave la kosto por si mem—kaj loĝas en ili per Lia Spirito. Kun Sia Spirito en ili, Li subtenas ilin por ke ili povu stari sen peko en la tempo de plagoj, kontraŭ ĉiuj malfacilaĵoj de siaj cirkonstancoj, kio estas unu afero, kiun la diablo povas uzi kontraŭ ili por tenti ilin deturni de la vojo de la vivo al tio, kion li promesas, ke estos pli agrablaj cirkonstancoj.

Ĉar Li metis sur Min Sian amon, tial Mi lin savos [de peko]: Mi starigos lin supre, cxar li konis mian nomon. Li vokos Min, kaj mi respondos al li; Mi estos kun li en mizero; Mi savos lin kaj honoros lin. Per longa vivo mi kontentigos lin, kaj montru al li mian savon. (Psalmo 91: 14-16)

Dio ne permesos ke unu el Siaj verkoraj laboristoj estu lasita sola por lukti kontraŭ grandaj malfacilaĵoj kaj esti venkita. Li konservas kiel altvaloran juvelon ĉiun, kies vivo estas kaŝita kun Kristo en Dio. Pri ĉiu tia Li diras: "Mi... faros vin kiel sigelilo, ĉar Mi vin elektis" {7T 67.3}^[20]

La procezo de purigado ne estas agrabla, sed malgraŭ la doloro, se oni havas amon al la vero, kiu estas pli granda ol ĉio alia, permesinte la amon de Dio en ili ĉesi tiun printempon, la sperto estas benita, kiom ajn severa ĝi estu. Dio povas plenumi la purigan laboron kiam ni simple permesas al Lia amo forlavi nian fieron kaj reziston.^[21]

Rigardante por Lia Veno

Alportante al la lumo unu kvadratan centimetron da antikva atesto en la tago, kiam Li indikis specialan benon, ni vidas kiel la Sinjoro uzas la historion de la resanigo de HXizkija kaj la signon de la regresa suno por montri la grandiozan kulminon de la historio, kiam la unuaj fruktoj de Savo finfine maturiĝas kaj donas sian dolĉan aromon. Eĉ la originoj de la artefakto paralelas la mesaĝon al kiu ĝi montras!

La buleo estis uzita origine subskribi dokumenton skribita sur papiruso kaj tenita rulita kaj ligita per maldika ŝnuro kies subtilaj markoj videblas sur la dorso de la bulo... La bulo de reĝo Hezekiah estis malkovrita en rubamaso kiu estis forĵetita dum aŭ baldaŭ post la tempo de Hezekiah, el reĝa konstruaĵo, kiu estis uzata por konservi manĝaĵojn.^[22]

Leĝa anonco pri la reveno de Kristo ne povus esti donita sen taŭga aŭtoritato. Oriono estas la dokumento sigelita per sep sigeloj, kiu devenas de reĝa konstruaĵo (Oriono, kie loĝas la Reĝo) kiu estas uzata por konservi manĝaĵon (spirita nutraĵo: la profunda mesaĝo de Oriono). Sed tre kiel la sigelo de Hizkija, ĉi tiu mesaĝo estis forĵetita kun la rubo de la plimulto de la mondo, kiu ne rekonas ĝian grandegan valoron.

Kontraŭe al populara kredo, la Biblio ne diras, ke neniu iam scios la tempon de Lia reveno. Jesuo ja diris, ke oni ne scias, kiam Li estis sur la tero, sed Lia konsilo rigardi ĉar ni ne scias la horon estas plej bone komprenita, ke ni rigardu por ke ni povu. lerni la horon kiam ĝi estas malkaŝita! Ĉi tio estas klarigita en la mesaĝo de Jesuo al la eklezio de Sardes:

Se do vi volas ne rigardi, Mi venos sur vin kiel ŝtelisto, kaj vi devas ne sciu, je kiu horo mi venos sur vin. (Revelacio 3: 3)

Jesuo faras kontraston inter tiuj, kiuj rigardas kaj tiuj, kiuj ne rigardas. Dirante, ke se ni ne rigardos, Li venos sur nin kiel ŝteliston, kaj ni ne scios la horon de Lia veno, Li ankaŭ diras, ke se ni rigardos, Li faros. ne venu sur nin kiel ŝtelisto, kaj ni volas sciu la horon de Lia veno. "Horo" estas la plej preciza tempounuo en la Biblio. Se Li nur volus, ke ni konu la ĝeneralan sezonon laŭ la signoj de la tempoj, kiel multaj sugestas, Li ne uzus tian specifan terminon.

Estas kiel la tempoj kiam vi atendas specialan liveraĵon. Kiam vi kontrolas la spurajn informojn, ĝi estas markita kiel "for livero". Sed vi ne scias, ĉu ĝi venos matene, tagmeze aŭ vespere! Plurfoje mi petis, ke la ŝoforo voku min baldaŭ antaŭ la transdono, por ke mi povu renkonti lin ĉe la liverejo. En ĉi tiuj okazoj, mi atentus ilian vokon por certigi, ke mi ne maltrafis ĝin, por ke mi povu havi tempon prepari por renkonti ilin. Estas same kun Jesuo. Rimarku kiel Li klarigas ĝin:

Sed pri tiu tago kaj tiu horo scias neniu, nek la anĝeloj, kiuj estas en la ĉielo, nek la Filo, sed la Patro. Gardu vin, viglu kaj preĝu, ĉar vi ne scias, kiam la tempo estas. Ĉar la Filo de homo estas kiel homo, kiu forvojaĝas, kiu forlasis sian domon kaj donis aŭtoritaton al siaj servantoj kaj al ĉiu sian laboron; kaj ordonis al la pordisto gardi. Gardu do, ĉar vi ne scias, kiam venos la domomastro, aŭ vespere, aŭ noktomeze, aŭ ĉe la kriado de kokoj, aŭ matene; Por ke veninte subite li ne trovu vin dormanta. Kaj kion mi diras al vi, mi diras al ĉiuj: Viglu. (Marko 13:32-37)

Same kiel mi ne sciis kiam atendi la vokon de la liveristo dum la tago, la homaro ne sciis kiam atendi la mesaĝon de la reveno de Jesuo, sed ili povis scii, ke ĝi estas proksima. En la parabolo, Jesuo ordonis al la pordisto rigardi. La pordisto estis la pordisto, kaj li gardus senditon! Ĉi tio estas tre klare elmontrita en la parabolo de la dek virgulinoj, kiam venas sendito, anoncante, ke la fianĉo estas survoje:

Kaj noktomeze oni kriis:Jen venas la fiancxo; iru renkonte al li. (Mateo 25:6)

La sendito portas la aŭtoritaton de tiu, kiu lin sendis. Okaze de reĝa anonco, ĝi estus sigelita per la sigelringo de la reĝo tiel ke la homoj sciu ke ĝi estas aŭtentika. En la kazo de la anonco de la reveno de Jesuo, la aŭtoritato devas veni de la Patro, ĉar Jesuo diris, ke la tempoj estas en la aŭtoritato de la Patro.^[23] La bona novaĵo pri la alveno de la Regno de Dio alvenis, kaj Dio sigelis tiun mesaĝon per Sia propra sigelringo en Oriono!

Kaj ĉi tio evangelio [bona novaĵo] de la regno estos predikata en la tuta mondo kiel atesto al ĉiuj nacioj; kaj tiam venos la fino. (Mateo 24:14)

Atestanto atestas. Dum la montoj de evidenteco konstruas, ke ni estas en la tempo de la fina rikoltado, ĝi kaptas la atenton de pli kaj pli larĝa klaso de homoj, ĝis la evidenteco estas tiel nekonfuzebla, ke ĉiu prudenta homo sur la planedo rimarkos, ke estas tempo por la fino de la mondo, "kaj tiam venos la fino." La demando, kiun vi devus demandi al vi mem, estas, en kiu rikolto vi estos kolektita? Çu vi estos faskigita inter la bruligota lolo, aû vi estos kolektita en la grenejon kun la tritiko?

Ambaŭ kresku kune ĝis la rikolto; kaj en la tempo de la rikolto mi diros al la rikoltistoj: Kolektu unue la lolon, kaj ligu ĝin en faskojn, por bruligi; sed kolektu la tritikon en mian grenejon.

La rikolto estas la fino de la mondo; kaj la rikoltistoj estas la anĝeloj. Kiel tial la lolo estas kolektata kaj forbruligita en la fajro; tiel estos en la fino de ĉi tiu mondo. La Filo de homo sendos siajn anĝelojn, kaj ili kolektos el lia regno cxiun ofendajxon, kaj tiuj, kiuj faras maljustecon; (Mateo 13:30, 39-41)

Necesas iom da tempo por ordigi kaj rikolti rikolton. La fino de la mondo estas tempoperiodo, ne momento. Kiam Jesuo elpaŝis el la ĉiela sanktejo kaj surmetis Siajn reĝajn vestojn, Li estis kronita kaj komenciĝis la tempo de la fino de la mondo. Baldaŭ estas la tempo de rikolto—kiam la rikolto estas matura kaj la bona greno estas apartigita de la malmodesta fiherbo. En la sekva artikolo, vi malkovros kiel ĉi tiu temo estas ripetita en la Revelacio kun bela kongruo en la "fino de la mondo ciklo" de la Oriona horloĝo (la plagoj ciklo).

Revelacio de Tempo

Antaŭ nelonge, ni malkovris simplan horloĝon en la rakonto pri la resanigo de HXizkija kaj la signo en la suno. En la artikolo, En la Ombro de la Tempo, ni nomis ĝin la Reforma Horloĝo, ĉar ĝi kovras la daŭron de la granda reformado de la eklezio komence de la moderna epoko de la historio, elstarigante la lastan fazon de tiu reformado, kiu estis la Granda Adventa Movado de la 19-a.^th jarcento, kaj kulminante kun la nuna tempo kaj la finita reformado de peko.

Tiel, Dio prenis malgrandan argilan bulon montrantan la dankemon de Hezekiah pro la resanigo, kiun li ricevis, kaj faris ĝin signo por la mesaĝo de resanigo de peko super la tuta homaro tra ĉiuj tempoj! Tiu simpla horloĝo donas al ni mezuron por la mallongigo de la tempo de la fino, kiel Jesuo diris, devas esti la kazo:

Kaj se tiuj tagoj ne estus mallongigitaj, neniu karno estus savita; sed pro la elektitoj. tiuj tagoj estos mallongigitaj. (Matthew 24: 22)

La altvalora donaco de la kompreno de la tempo, kiun Dio donis al ĉiuj, kiuj ricevos ĝin per ĉi tiu ministerio, rivelas multajn aferojn kaj respondas multajn profundajn demandojn, kiujn homoj demandas dum aĝoj. Dio faris tion, ne nur por kontentigi nian scivolemon, sed por instrui gravajn lecionojn. La Oriona Mesaĝo, kun ĉiuj ĝiaj tempaj komponantoj, donas kadron de tempo de la Kreo ĝis la Dua Veno, en kiu biblia kronologio havas belege perfektan kongruon, kiu devus esti la envio de ĉiu kristana kronologo!^[24]

Sed la tempolinio de Orion ne estas la sola templinio sur la skalo de la tuta historio de la Tero! Bonvolu indulgi min ripeti tion, kio estis prezentita antaŭe, aldonante kelkajn detalojn por plifirmigi la koncepton. Petro avertis pri la mokantoj, kiuj venos en la lastaj tagoj, malkonfesante la promeson de la alveno de Jesuo,

kaj dirante:Kie estas la promeso de lia veno? cxar de kiam la patroj ekdormis, cxio restas kiel ili estis de la komenco de la kreado. (2 Peter 3: 4)

Lia klarigo pri ilia fino donas al ni laboran tempon por la juĝo kontraŭ malpiuloj:

Sed la cxielo kaj la tero, kiuj estas nun, estas konservitaj per la sama vorto, rezervitaj por fajro por la tago de jugxo kaj pereo de malpiuloj. Sed, amataj, ne estu malklera pri ĉi tiu afero, tio unu tago estas kun la Eternulo kiel mil jaroj, kaj mil jaroj kiel unu tago. La Sinjoro ne estas malrapida pri Sia promeso, kiel kelkaj homoj kalkulas malrapidecon; sed estas pacienca por ni, ne volante, ke iu pereu, sed ke ĉiuj venu al pento. (2 Peter 3: 7-9)

La malvolo de Jesuo, ke iu ajn pereu pro sia peko, estas kio instigis la unuan oferon ĉe la pordego de Eden, la ĝardeno de Dio, kiu antaŭprezentis la oferon de nia Savanto kvar mil jarojn poste! La rilato de tempo kiun Petro establas estas tio mil jaroj reprezentas unu tagon, kaj li apartigas unu tagon de la ceteraj, dirante:

sed la tago de la Eternulo venos kiel ŝtelisto en la nokto; en kiu la cxielo forpasos kun granda bruo, kaj la elementoj fandigxos per arda varmego, ankaux la tero kaj la faroj, kiuj estas sur gxi, estos forbruligitaj. (2 Petro 3:10)

Nun mi demandas, kiu tago estas la tago de la Eternulo? Ni ne bezonas serĉi respondon al tradicio, sed al la Biblio:

sed la sepa tago estas la sabato de la Eternulo, via Dio; en ĝi faru nenian laboron... (Eliro 20: 10)

Nur unu tago estas identigita kiel la Sinjoro, kaj ĝi estas distingita de la resto de la semajno kiel ripoztago. Ne nur tio, sed la sabato ankaŭ estas asociita kun la promesita ripozo de niaj surteraj laboroj, kiam ni eniras en la ĉielan Kanaanon:

Denove li limigis tagon, dirante en David:Hodiaŭ post tiom da tempo; kiel estas dirite, Hodiaux, se vi auxskultas lian vocxon, ne obstinigu viajn korojn. Ĉar se Jesuo estus doninta al ili ripozon, tiam li ne parolus pri alia tago. Restas do ripozo por la popolo de Dio. Ĉar kiu eniris en sian ripozejon, tiu ankaŭ ĉesis de siaj faroj, kiel Dio faris de siaj. Ni laboru do por eniri en tiun ripozon, por ke neniu falu laŭ la sama ekzemplo de nekredemo. (Hebreoj 4:7-11)

Estas klare, do, ke la septaga semajno, kulminanta kun la sepa tago, kiu estas la tago de la Sinjoro—Lia sabato de ripozo—estas la daŭro de tempo kiun Petro identigas. Ses jarmilaj labortagoj estas donitaj antaŭ la tago de la Sinjoro, kiam la popolo de Dio finfine eniras en Lia ripozo. Tial ni komprenas, ke ses mil jaroj estas asignitaj por la laboro kontraŭ peko, antaŭ ol Jesuo venos kaj donas al ni ripozon.

Nun, la Vorto de Dio ne estas nur hazarda esprimo, sed akra kaj prudenta armilo:

Por la vorto de Dio estas rapida [vivanta], kaj potenca, kaj pli akra ol iu ajn dutranĉa glavo, trapikanta eĉ ĝis la disdivido de animo kaj spirito kaj artikoj kaj medolo, kaj estas distingilo de la pensoj kaj intencoj de la koro. (Hebreoj 4:12)

Kiel zorge kaj respekteme do ni pritraktu ĝin?! Se ni faras, kaj ni prenas serioze la ses mil jarojn da laboro por peko, prefere ol supozi, ke ĝi estas hazarda esprimo, tiam ni malkovras kaŝitan trezoron! Sen eniri ĉi tie en detalojn pri la nombra simboleco, sufiĉas diri, ke la ses jarmiloj estas dividitaj en kvar kaj du. La disiga momento estas en AD 31, kiam nia Sinjoro estis krucumita.^[25] Denove ni memorigas, ke ĉe la fokuso de ĉiuj tempolinioj de Dio, staras la ofero de nia Savanto. Li estas la centro de atento por ĉiuj tempoj. Ĉe la eniro de peko, la ofero estis promesita; post kvar jarmiloj, la promeso realiĝis; post du pliaj jarmiloj, la frukto de tiu ofero estas rikoltita; kaj ĉe la kulmino de la jarmila semajno post la mil jaroj da ripozo en la ĉielo, peko estos ekstermita kaj la promeso de savo de ĝi plene plenumiĝos!

Kaj jen la simpleco de la mezurado: la jaro en kiu la Sinjoro devus esti atendita rikolti la frukton de Sia ofero kiam Li revenos (se la tempo ne mallongigus), estus du mil jaroj post la krucumo, aŭ AD 2031. Kiel ni detalis antaŭe, tamen, la mallongigo de tiu tempo ricevas mezuron en la plilongigita vivo kiun Hizkija ricevis! Lia vivo estis mallongigota, kaj dek kvin jaroj estus forprenitaj. Tiel, la vera jaro de la reveno de Jesuo ne estas AD 2031, sed dek kvin jarojn pli frue, aŭ AD 2016!

Kiel ni atendis de nia mirinda Dio, ĉi tio estas en perfekta harmonio kun Liaj aliaj horloĝoj! La lasta tago de la judaj festoj estas la 8-a^th tago de la festo de Tabernakloj, nomita la Granda Tago aŭ Shemini Atzeret. Estas la festotago, kiu antaŭfiguras la revenon de Jesuo post longa vagado,^[26] kaj tiel, en simpla maniero, ni povas distingi la tagon mem en kiu la Sinjoro revenos! Tiu tago komenciĝas ĉe sunsubiro la 23-an de oktobro 2016, kaj la 24 horoj de tiu tago estos laŭ sia nomo, ĉar bonega estas la tago, kiam “li venas kun nuboj; kaj ĉiu okulo vidos lin, kaj ankaŭ tiuj, kiuj lin trapikis.^[27] Dum la tero turniĝas, ĉiu okulo vidos la Reĝon de Reĝoj. La justuloj mortintoj releviĝos kaj la 144,000 aliĝos al ili en la nubo por bonvenigi Lin kiel ilian savanton de planedo venkita de peko, dum la malvirtuloj kiuj restas ĝis tiam estos detruitaj ĉe Lia alveno en tiu tago.

Ĉi tiu estas la dua atestanto^[28] al la 372 tagoj da speciala provizo de la Sankta Spirito kiuj estis malkovritaj de studo de la signifo kaj kalkuloj de la sanktejaj oferoj, kaj kiuj ligas la aliajn horloĝojn rekte al la tago de la Dua Veno.

Kiom da, kiuj konfesas atendi Lian revenon, esperas Jesuon, kiun la Biblio ne priskribas—tiu, kiu akceptas pekulojn vivantajn en peko?! Ne, ne. Kiu pensas vidi la Sinjoron en paco, kiam Li revenos, dum li ankoraŭ flegas pekon, estos amare seniluziigita.

Jen li venas kun nuboj; kaj cxiu okulo lin vidos, kaj ankaux tiuj, kiuj lin trapikis; kaj ĉiuj gentoj de la tero ploros pri li. Eĉ tiel, Amen. (Apokalipso 1:7)

Kiom malmultaj atentis la konsilon al la Hebreoj por ne malmoligi viajn korojn, aŭdinte la voĉon de Dio? Ĉu vi aŭdis Lian voĉon en ĉi tiu mesaĝo sen malmoliĝi kontraŭ ĝia korekto? Ĉu vi ĝemis kaj kriis pro via propra peko, preparante la vojon por ke Dio purigu vin de ĝi? Se vi vidas lumon reflekti el la aspektoj de la bela gemo de la tempo, bonvolu rapidi kaj trinki el la fonto de vivo, ĉar la granda tago estas nur monatoj for, kaj vi havas MULTA lerni!

Eta Sezono

Ni eniras en la jarmilan sabaton de ripozo en Kristo! Dum preskaŭ ses mil jaroj, la mondo suferis sub la ŝarĝo de peko, sed ĉe la kruco, la Vojo de savo estis preparita, kaj en ĉi tiu klimata jaro de la historio, Li finfine havas generacion, kiu iros laŭ tiu Vojo, ne volante cedi al peko. Jen kion Li atendis! Post kelkaj monatoj, la tritika rikolto estos kolektita, la vinberoj de kolero dispremitaj, kaj la diablo estos ligita, havante neniun por gvidi dum mil jaroj. Sed tiam, li estas senĉenigita, ĉar la malvirtuloj leviĝas kaj vivas por "malgranda sezono" por esti denove trompitaj. Aŭskultu la biblian rakonton pri la diablo:

Kaj li [anĝelo] kaptis la drakon, tiun malnovan serpenton, kiu estas la Diablo kaj Satano, kaj ligis lin mil jarojn, Kaj jxetu lin en la abismon [abismo], kaj enfermu lin kaj sigelu sur lin, ke li ne plu trompu la naciojn, gxis la mil jaroj estos plenumitaj; kaj post tio li devas esti malligita. iom da sezono.

[En la ĉielo dum la mil jaroj:]

Kaj mi vidis tronojn, kaj ili sidiĝis sur ili, kaj juĝo estis donita al ili; kaj mi vidis la animojn de tiuj, kiuj estis senkapigitaj pro la atesto de Jesuo kaj pro la vorto de Dio, kaj kiuj ne adorkliniĝis al la besto, nek al lia bildo, nek ricevis lian markon sur siaj fruntoj aŭ en siaj manoj; kaj ili vivis kaj regxis kun Kristo mil jarojn.

Sed la ceteraj mortintoj ne vivis denove [rimarku, ke ili ne estas en la infero, sed mortas!] ĝis finiĝos la mil jaroj. ĉi [la justuloj mortintoj, kiuj vivas kaj regas] estas la unua resurekto. Feliĉa kaj sankta estas tiu, kiu partoprenas en la unua releviĝo; sur tiaj la dua morto ne havas potencon, sed ili estos pastroj de Dio kaj de Kristo, kaj reĝos kun li mil jarojn.

Kaj kiam la mil jaroj finiĝos, Satano estos liberigita el sia malliberejo, kaj eliros por trompi la naciojn [kiuj estis levitaj post la mil jaroj] kiuj estas en la kvar partoj de la tero, Gog kaj Magog, por kolekti ilin por la batalo; kies nombro estas kiel la sablo de la maro. (Apokalipso 20:2-8)

Je la fino de la jarmilo, Satano estas liberigita por "malgranda sezono". Tiu esprimo estas uzata nur tri fojojn en la Nova Testamento (ĉio de la apostolo Johano; la nombroj de Strong estas G3398 kaj G5550), kaj ili ĉiuj rilatas al la sama tempodaŭro! La unuaj du okazoj estas en la Evangelio laŭ Johano:

Tiam Jesuo diris al ili:Tamen iom da tempo ĉu mi estas kun vi, kaj tiam mi iras al Tiu, kiu min sendis. (Johano 7:33)

Tiam Jesuo diris al ili:Tamen iom da tempo estas la lumo kun vi. Iru, dum vi havas la lumon, por ke ne venu mallumo sur vin; cxar kiu iras en mallumo, tiu ne scias, kien li iras. (Johano 12:35)

Ili ambaŭ rilatas al la daŭro de la ministerio de Kristo sur la tero, kiu estis tri jaroj kaj duono. La alia okazo estas trovita en la Revelacio, rilatigante al la simbolaj animoj sub la altaro:

Kaj kiam li malfermis la kvinan sigelon, mi vidis sub la altaro la animojn de la mortigitaj pro la vorto de Dio kaj pro la atesto, kiun ili faris; kaj ili kriis per lauxta vocxo, dirante: GXis kiam, ho Eternulo, sankta kaj vera, Vi ne jugxas kaj ne vengxos nian sangon sur la logxantoj sur la tero? Kaj blankaj roboj estis donitaj al ĉiu el ili; kaj estis dirite al ili, ke ili ankoraŭ ripozu iom da sezono, ĝis plenumiĝos ankaŭ iliaj kunservistoj kaj iliaj fratoj, kiuj estos mortigitaj, kiel ili estis. (Apokalipso 6:9-11)

Kiel ni klarigis en la Oriona Prezento,^[29] ĉi tiu periodo rilatas al la tempo de la juĝo de la vivantoj, kiu ankaŭ montriĝas tri jaroj kaj duono! El tio, ni povas sekure konkludi, ke ĉi tiu frazo estas specifa por tiu tempodaŭro. Cetere, la nombro mem estas duono de sep, la nombro de kompletigo. Tial, ĝi reprezentas an nekompleta laboro! Multaj asertas, ke Jesuo "ĉion faris ĉe la kruco", sed ĉi tio ne estas tute vera! Li plenumis la laboron, kiun Dio donis al Li por fari sur la tero, sed Li atendis la alian duonon, kiu kompletigas la sep jarojn. La lastaj tri jaroj kaj duono de la juĝo estis la alia duono: la ministerio de la Sankta Spirito por trovi kaj sigeli la 144,000 per la sigelo de la Vivanta Dio.

La Konflikto Gravita en Tempo

La batalo inter Kristo kaj Satano estas prezentita en la templinioj de Oriono kaj la miljara semajno. Ĉi tiuj estas du templinioj kiuj daŭras de la Edena Ĝardeno ĝis la jarmilo finiĝos, dum kiu la justuloj regas kun Kristo en la ĉielo dum la malvirtuloj ripozas en siaj tomboj.^[30] La jarmila semajno estas ekzakte 7000 jarojn daŭro, komencante kun la eniro de peko en la mondon, dum la Oriona templinio estas iom pli longa, komencante kun la kreado de homo kaj daŭrante 7056 jarojn. La Oriona jarmilo estas 1008 jarojn longa,^[31] do la sep jarmiloj laŭ ĉi tiu skalo estas 7 x 1008 = 7056 jaroj. Komenciĝante ĉe la Kreo en 4037 a.K., 7056 jaroj alportas nin al AD 3020. Aliflanke, la 7000-jara templinio komenciĝas en 3970 a.K., ekzakte 4000 jarojn antaŭ la krucumo de Jesuo, kaj finiĝas en AD 3016, konsiderante la 15-jaran mallongigon.

Ambaŭ estas la templinioj de Dio, sed unu (la 7056-jara semajno da tempo en Oriono) elstarigas la funkciadon de la Spirito de Dio, dum la alia (la 7000-jara jarmilsemajno) montras la funkciadon de la spirito de la diablo. La Oriona templinio komenciĝas dum la Kreado, kiam la Spirito de Dio estis enspirita en Adamon, kaj li fariĝis vivanta estaĵo. Sur la alia templinio, la komenco venis poste sesdek ses jaroj kaj ses monatoj, kiam Satano, enloĝanta la korpo de la fluganta serpento, sukcesis alporti la sanktan paron de Edeno en la malpuraĵon de peko. Ĉi tio estis la komenco de la detrua laboro de la malsankta spirito de Satano, kies malamo al la leĝo de Dio estas enkapsuligita en la numero 666, la nombro de Adamo.^[32] kiam li falis en pekon.

Ĉe la fino de la Granda Ciklo de Oriono, estas markita la naskiĝo de la Filo de Dio, kiun la Sankta Spirito enloĝis de la utero. Jen la respondo de Dio al la enkonduko de peko: Li prezentis Sian Filon kiel la Savanton! Kaj aliflanke, la spirito de malamo estis manifestita de Satano ĉe la kruco, kiam la nefalinta Universo klare vidis la amplekson de depravado al kiu peko alportas, ĉar Satano tiel malamis Kriston, ke li ne ŝparus penon vidi la Filon de Dio morta. Lia ĝojo estis vidi Jesuon pendantan, tute sangantan kaj en fizika agonio (kvankam Lia pli granda agonio estis spirita). Kaj lia malvenko vidiĝas en an malplena kruco, kiu montras al la resurekto de Jesuo. Ĉu oni konsideras la krucon fiasko^[33] aŭ sukceso dependas de ĉu ili vidas Jesuon pendanta sur ĝi, aŭ ĉu Li releviĝis el la mortintoj kaj estis preter la teno de la morto.

La venonta tempo, kiu estas markita, estis ĉe la fino de la juĝo de la mortintoj en 2012. Ĉar Jesuo estis levita el la mortintoj kaj sendis la Sanktan Spiriton en la mondon, la sukceso de la kruco videblas en la matureco de tiuj, kiuj ricevus la Spiriton kaj sekvos Jesuon, eĉ cedante sian eternan vivon se necese. Sed se Satano malamis Dion tiom multe, ke li volis vidi Lin mortinta, ni povas esti certaj, ke li malamas la 144,000 XNUMX volontajn same forte! Se donite la ŝancon, li detruus la tutan mondon por mortigi ilin, por malhelpi ilin doni sian ateston! Kaj ĝuste tion li faros! Revelacio priskribas la malstreĉiĝon de la ventoj de malpaco, kiuj enkondukas grandan tempon de mizero sur la tero. Ĝi eĉ indikas, ke ekzistas iuj, kiuj, inspiritaj de la spirito de detruo de Satano, detruas la teron en sia kolero! Samtempe ilia detruo de la tero (kiu estas memdetruo!) servas kiel la kolero de Dio kontraŭ peko:

kaj koleris la nacioj, kaj venis Via kolero, kaj la tempo de la mortintoj, por ke ili estu jugxataj, kaj por ke Vi donu rekompencon al Viaj servantoj, la profetoj, kaj al la sanktuloj, kaj al tiuj, kiuj timas Vian nomon, malgrandaj kaj grandaj; kaj devas pereigi tiujn, kiuj ruinigas la teron. (Revelacio 11: 18)

Jesuo, antaŭrigardante al tiu timinda tempo de problemoj, rimarkas, ke estas pro la elektitoj, ke Li mallongigas la tempon, tiel indikante, ke ili ja estas la celo por la detruo, ĉar se Dio ne fiksus templimon, tiam la diablo certe sukcesus en sia misio de detruo de la 144,000 elektitoj! Rimarku ankaŭ, ke denove, estas tempo, ke ili influas ilian savon! Ĉu vi vidas la gravecon kompreni la tempon en kiu ni vivas?

Ĉar tiam estos granda aflikto, tia, kia ne estis de la komenco de la mondo ĝis ĉi tiu tempo, nek neniam estos. Kaj se tiuj tagoj ne estus mallongigitaj, neniu karno estus savita; pro la elektitoj tiuj tagoj estos mallongigitaj. (Matthew 24: 21-22)

En ĉiu el la markiloj, ni vidas la Spiriton de Dio funkcii unue, sekvita proksime de la detrua laboro de la spirito de Satano. Feliĉe, tamen, la lastaj signoj de la templinio—la paro venanta post la jarmilo dum kiu Satano estas ligita, estas inversigitaj! Kiam la Sinjoro levas la malvirtulojn, indikante, ke la vivo, kiun Li aĉetis per Sia morto kaj resurekto, ankaŭ estas donita al ili, la spirito de malamo kaj detruo tute kaptas ilin dum ili estas kolektitaj por batalo. Prefere ol ricevi vivon dankeme, ili elektas kurson de memdetruo! Tiam Dio, la Komenco kaj la Fino, kiu deklaris la finon per Oriono de la komenco de la Kreado, venas post la lasta ago de Satano, kaj faras finan finon.

Kaj kiam finiĝos la mil jaroj, Satano estos liberigita el sia malliberejo, kaj eliros, por trompi la naciojn, kiuj estas sur la kvar partoj de la tero, Gog kaj Magog, kolekti ilin por batali: kies nombro estas kiel la sablo de la maro. Kaj ili supreniris sur la larĝeco de la tero, kaj ĉirkaŭiris la tendaron de la sanktuloj kaj la amatan urbon; kaj fajro malsupreniris de Dio el la cxielo kaj formangxis ilin. (Apokalipso 20:7-9)

Dum tri jaroj kaj duono, Satano — ĉi-foje aperante kiel la princo de la mondo, profitante la nescion de la malvirtuloj, estante nun levita — trompas la homojn, ke li pensas, ke li estas ilia savanto, kiu levis ilin el la mortintoj. La nacioj estas trompitaj denove kaj li alvokas ilin ataki la urbon de Dio:

Nun Satano prepariĝas por lasta potenca lukto por la supereco. Dum senigita de sia potenco kaj fortranĉita de sia laboro de trompo, la princo de malbono estis mizera kaj afliktita; sed dum la malvirtuloj leviĝas kaj li vidas la vastajn homamasojn ĉe sia flanko, liaj esperoj reviviĝas, kaj li determinas ne cedi la grandan disputon. Li kunigos ĉiujn armeojn de la perditaj sub sia standardo kaj per ili klopodos plenumi siajn planojn. La malvirtuloj estas kaptitoj de Satano. Malakceptante Kriston ili akceptis la regadon de la ribela gvidanto. Ili estas pretaj ricevi liajn sugestojn kaj plenumi lian oferton. Tamen, fidele al sia frua ruzo, li ne agnoskas sin kiel Satano. Li asertas esti la princo kiu estas la legitima posedanto de la mondo kaj kies heredaĵo estis kontraŭleĝe forprenita de li. Li prezentas sin al siaj trompitaj regatoj kiel elaĉetanto, certigante ilin, ke Lia potenco elkondukis ilin el iliaj tomboj kaj ke li estas savonta ilin el la plej kruela tiraneco. La ĉeesto de Kristo estis forigita, Satano faras mirindaĵojn por subteni liajn asertojn. Li fortigas la malfortulojn kaj inspiras ĉiujn per siaj propraj spirito kaj energio. Li proponas gvidi ilin kontraŭ la tendaro de la sanktuloj kaj ekposedi la Urbon de Dio. Kun diabla ĝojo li montras al la sennombraj milionoj kiuj estis levitaj el la mortintoj kaj deklaras ke kiel ilia gvidanto li povas bone faligi la grandurbon kaj reakiri sian tronon kaj sian regnon. {GC 663.1}^[34]

Antaŭ ol ili povas atingi la amatan urbon kaj tendaron de la sanktuloj por sia atako, tamen, ili estas haltigitaj en siaj spuroj kiam ili estas alportitaj al la juĝstango de Dio La skvamoj estas finfine forigitaj de iliaj okuloj ĉar ili vidas la kialon ke ekzistas neniu loko por ili ene de tiu bela urbo:

Kaj mi vidis grandan blankan tronon, kaj tiun, kiu sidis sur ĝi, de kies vizaĝo la tero [viro] kaj la cxielo [falintaj anĝeloj] forkuris; kaj ne trovigxis loko por ili. Kaj mi vidis la mortintojn, malgrandajn kaj grandajn, starantajn antaŭ Dio; kaj la libroj estis malfermitaj: kaj alia libro estis malfermita, kiu estas la libro de vivo; kaj la mortintoj estis jugxataj el tio, kio estis skribita en la libroj, laux iliaj faroj. (Apokalipso 20:11-12)

Tiam ili komprenas sian kurson kaj tion “La salajroj de peko estas morto.”^[35] Ili vidas, ke ilia estis vojo de memdetruo. Ili gajnita ilia rekompenco! Tiam, kiam la tuta homaro, kiu iam vivis, "malgranda kaj granda" (ĉar tiuj, kiuj vivis antaŭ la diluvo estis de multe pli granda staturo) vidas kun klareco, la agojn de la Spirito de Dio kaj la spiriton de Satano, ili agnoskas la suverenecon kaj justecon kaj saĝon de Dio.

Mi jxuris per Mi, la vorto eliris el mia busxo en justeco, kaj ne revenos, ke klinigxos antaux Mi cxiu genuo, cxiu lango jxuros. Vere, oni diros, en la Eternulo mi havas justecon kaj forton; ecx al li venos homoj; kaj hontiĝos ĉiuj, kiuj koleras kontraŭ li. (Jesaja 45: 23-24)

La malvirtuloj estus tute sen loko en la ĉielo kaj ili hontas pri sia elekto. Dum la justuloj amis la veron kaj donus siajn eternajn vivojn antaŭ ol malobservi la leĝon de Dio, la malvirtuloj preferus perdi siajn eternajn vivojn ol vivi en harmonio kun tiu Leĝo! Ili estis strange ravitaj de la aferoj de la tero kaj forlasis sian lokon en la ĉielo.

Estas nun evidente al ĉiuj, ke la salajro de peko ne estas nobla sendependeco kaj eterna vivo, sed sklaveco, ruino kaj morto. La malpiuloj vidas, kion ili perdis per sia vivo de ribelo. La multe pli supera kaj eterna pezo de gloro estis malestimata, kiam oni proponis ilin; sed kiel dezirinda ĝi nun aperas. “Ĉion ĉi,” krias la perdita animo, “mi povus havi; sed mi elektis malproksimigi tiujn aferojn de mi. Ho, stranga enamiĝo! Mi interŝanĝis pacon, feliĉon kaj honoron kontraŭ mizero, fifamo kaj malespero.” Ĉiuj vidas, ke ilia ekskludo de la ĉielo estas justa. Per siaj vivoj ili deklaris: "Ni ne havos ĉi tiun Homon [Jesuo] por regi super ni." {GC 668.3}^[36]

Post ĉi tiu agnosko, la lasta vorto iras al Dio, kiu sendas fajron el la ĉielo por formanĝi pekon kaj pekulojn, kaj tiam la pek-senpuriga zono de la Universo estas rekreita, plene purigita de peko, nun kun pli granda grandiozeco ol en la komenco.

Kaj mi vidis novan cxielon kaj novan teron; cxar la unua cxielo kaj la unua tero forpasis; kaj ne estis plu maro. (Apokalipso 21:1)

La Fajra Lago

Rimarku, ke la miljara malliberigo de Satano komenciĝas en la aŭtuno de ĉi tiu jaro, 2016. Tio signifas, ke ĝi daŭras ĝis la aŭtuno de 3016, ekzakte kvar jarojn antaŭ ol la Oriona templinio de 7056 jaroj venas al la fino de sia jarmila ripoztago en la aŭtuno de 3020. Tio ebligas la tri naciojn de satanoj post duonjaroj. la resurekto de la malvirtuloj en 3016, sekvita de ses monatoj donitaj por puno en la fajra lago kaj la rekreado de ĉielo kaj tero.

Multaj fojoj, niaj konceptoj de religiaj temoj evoluas pli de kultura influo prefere ol biblia instruo. La doktrino de eterne brulanta infero estas unu el ili. Estas vere, ke la Biblio uzas la terminon "turmentita tage kaj nokte por ĉiam kaj eterne,"^[37] sed ni ankaŭ devas rimarki, ke la esprimo estas ofte uzata en referenco al nespecifita tempodaŭro, same kiel ni uzas la esprimon en moderna parolado: "Ho, ĝi prenis min. por ĉiam por fini tiun projekton!” Kaj kiam ni kunigas tion kun la kompreno de morto estas la foresto de vivo, prefere ol la eniro en la spiritan mondon, tiam ni povas kompreni versojn kiel ĉi tiuj:

Kaj la morto kaj la infero estis jxetitaj en la fajran lagon. Ĉi tiu estas la dua morto. (Apokalipso 20:14)

Venas fino al morto same kiel infero. La fajra lago eble ne estas perforte estingita, sed ĝi ne brulas por ĉiam. Ĝi estas nomita la dua (kiel en, "fina") morto. Eĉ morto mortas! Tio estas, ĝi ĉesas ekzisti! Infero estas en la sama kategorio. Se vi pensas pri religiaj temoj kun scienca aliro, vi estas devigita rekoni, ke por havi fajron, devas esti io por bruligi, kaj kiam ĝi brulas, ĝi konsumiĝas! La sola fajro en la Skribo, kiu brulas sen esti konsumita, estas Dio!^[38] Sed la fajroj de la infero, dum ili estas ekbruligitaj de Dio, ne estas Lia ĉeesto, kaj ili brulas nur dum ili havas brulaĵon. Post kiam la pekŝarĝita planedo kaj la homoj sur ĝi estas forbruligitaj, la fajro estingiĝos. Ju pli da peko oni estas ŝarĝita, des pli da brulaĵo havos ilia fajro, kaj ili brulos pli longe. La diablo, kiu ankaŭ estos ĵetita en la fajran lagon, anstataŭ esti pri ĝi, kiel kelkaj fantaziaj ideoj sugestas, brulos la plej longe, sed eĉ li finfine estos reduktita al cindro:

Ĉar jen venos tago, kiu brulos kiel forno; kaj ĉiuj fieruloj, kaj ĉiuj malbonaguloj, estos pajlo; kaj venos la tago bruligu ilin, diras la Eternulo Cebaot, ke gxi forlasos ilin nek radiko [la instiganto: Satano] nek branĉo [la pekulo]... Kaj vi piedpremos malpiulojn; por ili estos cindro sub la plandoj de viaj piedoj en la tago, kiam Mi tion faros, diras la Eternulo Cebaot. (Malaĥi 4:1, 3)

Trompanto de la Nacioj

La eta sezono, dum kiu la diablo estas malligita, petegas simetrian ekvivalenton antaŭ la mil jaroj! Efektive, estas ankaŭ kvar jaroj ĉi-flanke ĵus antaŭ ol la mil jaroj komenciĝas. Kaj ĉi tie ĝi fariĝas interesa! Same kiel la ministerio de Jesuo estis dividita, kun la unua duono farita de Jesuo, kaj la dua duono farita de la Sankta Spirito en nia tago, tiel same estas dividita la "ministerio" de trompo de Satano. Ni vidis la eta sezonon ĉe la fino, sed devas esti pliaj tri jaroj kaj duono kiam li trompas la naciojn en nia tago por komplimenti kaj kompletigi ĝin!

Ĉu vi vidas Satanon? sur la tero trompante la mondon nun? Se vi ne legis niajn artikolojn pri la temo, tenu vin, ĉar vi eble surpriziĝos! Efektive, la Anĝelo de Lumo estas ĉi tie, iranta sur la tero, kaj estis ĉi tie ekde la printempo de 2013 en la korpo de Papo Francisko — tri jarojn kaj duono antaŭ la aŭtuno de 2016, kiam komenciĝas la jarmilo — en perfekta kiasta simetrio kun la alia flanko de la jarmilo.

Sed kion ĉi tio signifas? Kio estas la intrigo? Por respondi, ni komencu ĉe la radikoj. Abraham ricevis promeson de Dio. Al Li estis promesita nekalkulebla nombro da posteuloj—kiel la sablo de la maro aŭ la steloj de la ĉielo en nombro! La promesita Liberiganto — la espero de la tuta tero — devis veni per sia semo. Post multaj generacioj, venis la tempo por la Deziro de ĉiuj nacioj^[39] por eniri en Lian publikan servadon al la idaro de Abraham, sed ili rifuzis Lin. Jesuo estis la donaco de la Patro, tial, en ilia malakcepto de Jesuo, ili malakceptis la Patron kaj fariĝis kiel la paganoj, kiuj neniam konis la Dion de Abraham, Isaak, kaj Jakobo!

Tre malgranda restaĵo de la judoj—la dek du apostoloj—estas tiuj, kiujn Jesuo uzis por establi Sian spiritan regnon. Revelacio priskribas la fundamentojn de la urbo de Dio kiel havantaj la nomojn de la dek du apostoloj en ili.^[40] Sed eĉ kristanismo iĝis korupta kaj defalis de sia unua amo, permesante al apostateco kreski en ili. Finfine, ili perdis multajn el la veroj, kiujn la apostoloj eble prenis por donitaj! Tial Jesuo sendis multajn reformantojn, inter kiuj Martin Luther estis unu el la plej konataj, por revenigi la eklezion al la nekompromisitaj veroj de Dio. En ĉiu etapo laŭ la templinio de reformado, tiuj kiuj akceptis la reformojn venis pli kaj pli proksime al la leĝo kiu estas la fundamento de la registaro de Dio. Ili kreskis en la plenecon de la staturo de Kristo.

La fina etapo de la Reformacio estis la akcepto de la Ŝabato de Dio—la tago kiu portas la impreson de Lia sigelo. Ĝi estis speciala donaco de la Sinjoro, kaj tiuj, kiuj amis Lin per sia tuta koro, ŝatis ĝin kaj lernis aprezi ĝin pro la beno, kiu ĝi estas. Ĝi estas, finfine, la tago de la Sinjoro—“la sabato de la Eternulo, via Dio”!^[41] Kiam la eklezio rifuzis la sabaton, ili rifuzis Jesuon, kaj aliĝis al la vicoj de la paganoj kaj la judoj, kiuj neniam konis la Sinjoron!

Nur tre malgranda restaĵo de kristanismo—ĉirkaŭ dek du junuloj—estis tiuj al kiuj ĉi tiu benita vero estis rivelita en ilia studo (ĉar ili restis fidelaj al Dio, malgraŭ la provoj kaj seniluziiĝoj kiujn ili travivis), kaj kun siaj klopodoj, ilia nombro kreskis ĝis ili establis la Sepa-tagan Adventistan Eklezion. La procezo de maturiĝo de la popolo de Dio ankoraŭ ne estis kompleta. Estis a ripeto de la historio de la kristana eklezio, kompleta kun la perdo de ilia unua amo, kompromiso, kaj poste, totala apostateco. En siaj lastaj momentoj (ekde 2010), la Sankta Spirito sendis altvaloran donacon en ĉi tiu mesaĝo, sed kiel antaŭe, la korpo, al kiu ĝi estis donita, malakceptis ĝin. Malakceptante la Orion-mesaĝon, ili malakceptis la Sanktan Spiriton kiu donis ĝin, kaj klasifikis sin kun la paganoj, judoj, kaj defalintaj kristanoj, kiuj neniam konis la Sanktan Spiriton!

Tial mi diras al vi: Ĉia peko kaj blasfemo estos pardonita al homoj; la blasfemo kontraŭ la Sankta Spirito ne estos pardonita al viroj. (Mateo 12:31)

La vorto tradukita "blasfemo" signifas "malboniĝo".^[42] Ĝuste tion faris la homoj. Ili insultis la Sanktan Spiriton, dirante, ke Lia mesaĝo estas de la diablo! Pardono ankoraŭ estis disponebla por la judoj, kiuj malakceptis la donacon de la Patro de Lia Filo, se ili pentis, kaj pardono ankoraŭ estis disponebla por la kristanoj, kiuj malakceptis la donacon de Jesuo pri la sabato, se ili pentis, sed la donaco de la Sankta Spirito anoncas la fermon de la pordo de kompato, do ne povas ekzisti pardono se ĝi estas malakceptita!

Ĉu vi pridubis, kion signifas, ke la papo malfermus la pordon de la kompato samtempe, kiam laŭ la horloĝo de Dio, la kompato finiĝis? Eĉ multaj katolikoj demandas ĉu Papo Francisko estas vere la Vikario de Kristo! Tempogardistoj de Dio rakontu la historion, kiu solvas la demandon!

Imagu la malĝojon de la Dieco, kiam por la trian fojon, Ili estis malakceptitaj de la plimulto de tiuj, kiuj deklaris ami ilin! Kiam la Sepa Taga Adventisma Eklezio malestimis siajn lastajn momentojn de graco kaj daŭrigis sian ribeleman kurson, la mallumo super la tero fariĝis universala. La Orion-mesaĝo, kiun ili malakceptis, indikis la aŭtunon de 2012 kiel la finon de la juĝo de la mortintoj, kaj en la tago mem de ĝia fino, la Sepa Taga Adventisma Eklezio, en oficiala kapablo,^[43] mokis la sabaton, sur kiu ĝi estis konstruita. Ili malkonfesis ne nur la donacon de la Sankta Spirito, sed ankaŭ tiun de la Filo, dum la tuta tempo, konservante la formon de la sabato. Neniu oficiala organizo ekzistas hodiaŭ, kiu reprezentas la Sinjoron. Ĉiuj estas submetiĝema al UN, kiu funkcias laŭ la principoj de la diablo. La 144,000 senpreĝejoj, komencante de dek du, kiuj estis fidelaj al la adventisma mesaĝo kaj ricevis la lumon de Oriono, staras individue kiel Liaj reprezentantoj.

Estas multe pli, kion oni povus diri pri tiu malĝoja tago, sed ĝi reprezentas la malakcepton de ĉio, kion Dio volis doni al ili. Tiel malakceptante Dion, ili permesis al Satano preni kontrolon de la eklezio, kaj venkinte la lastan reziston, la vojo estis liberigita por li por supreniru la tronon. Tion, li faris la sekvan printempon, kiam la unua jezuita papo enoficiĝis kaj komencis sian tri-kaj-duonan revolucion de trompo. Ĉu ankaŭ vi trompis? Tiel multaj eĉ ne rimarkas, kiel ili estas kunigitaj kun falsa sistemo de adorado. Eĉ se vi ne estas katoliko kaj sentas malproksimigita de la papo, la eklezio al kiu vi apartenas trinkis el sia vino kaj ricevos juĝon. Nun estas la tempo pure apartiĝi de ĉiu formo de organizita religio! Prefere, adoru hejme kun viaj samideanoj!^[44]

Post la mil jaroj, kiam la mortintoj ricevas la donacon de la vivo de Kristo kaj reviviĝas, la trompo daŭras senĉese dum aliaj tri jaroj kaj duono antaŭ ol ĝi disfalos en la lumo de la gloro de Dio. Kiam la lasta bastiono de la vero de Dio finfine malakceptis Lin, ĝi senscie ĉirkaŭprenis la morton, kaj post la trompa regado de Satano, tiu realo iĝas klara al ili. Ĝuste tiam ili finfine malakceptas la regulon de la diablo. Ho, animoj obstinaj kaj ribelemaj! Nur la ardanta okulo de la Reĝo de reĝoj devigas ilin agnoski ilian kulpon kaj la superecon de la leĝo de Dio! Kiom da peno estis elspezita por ili malfermi iliajn okulojn dum estis ŝanco? Sed ili ne vidus. Ili preferis mallumon ol lumon, kaj rigardinte en la vizaĝon de sia Juĝisto, hele de senfina amo, ili deturnas sin, ne povante plu elteni la vidon. Tiam, ili konscie ampleksas morton, ĉar ili ne povas elteni la eternajn brulojn de Dio.

Malgraŭ tio, ke Satano estis devigita agnoski la justecon de Dio kaj kliniĝi antaŭ la supereco de Kristo, lia karaktero restas senŝanĝa. La spirito de ribelo, kiel potenca torento, denove eksplodas. Plenigita de frenezo, li determinas ne cedi la grandan konflikton. Venis la tempo por lasta malespera lukto kontraŭ la Reĝo de la ĉielo. Li rapidas en la mezon de siaj regatoj kaj klopodas inspiri ilin per sia propra furiozo kaj veki ilin al tuja batalo. Sed el ĉiuj sennombraj milionoj, kiujn li allogis al ribelo, estas neniu nun por agnoski lian superecon. Lia potenco estas ĉe fino. La malpiuloj estas plenigitaj de la sama malamo al Dio, kiu inspiras Satanon; sed ili vidas, ke ilia afero estas senespera, ke ili ne povas venki kontraux la Eternulo. Ilia kolerego ekbruligas kontraŭ Satano kaj tiuj, kiuj estis liaj agentoj en trompo, kaj kun la furiozo de demonoj ili turnas sin kontraŭ ili. {GC 671.2}^[45]

En tiu tempo, en la fermaj momentoj de la granda tago de la Sinjoro, la konsumanta fajro faras Sian purigan laboron, alportante la fatalan decidon de la tero en 2012 al sia plena realigo.

La pekuloj en Cion timas; timo surprizis la hipokritulojn. Kiu el ni logxos cxe la konsumanta fajro? kiu el ni logxos kun eternaj bruloj? Kiu iras juste, kaj parolas juste; kiu malŝatas la gajnon de premado, kiu svingas siajn manojn kontraŭ subaĉeto, kiu ŝtopis siajn orelojn por aŭdado de sango kaj fermas siajn okulojn por vidi malbonon; ( Jesaja 33:14-15 )

Sur la pli granda skalo, ni vidas, ke la tutaj 7000-jaroj de la templinio de la diablo (kiu estis mallongigita) falas ene de la pli granda 7056-jara templinio de Oriono kaj la movadoj de Dio. Komence, la diablo havis 66-jaran-kaj-6-monatan antaŭecon super Dio, sed ĉar la tempo estis mallongigita, lia antaŭeco malaperis, kaj kiam la trompo de peko fariĝas plene malkaŝita dum la sepa jarmilo, en la fino, La tempogardistoj de Dio havas la lastan vorton.

Estas ĉe la fino de la Jarmila Sabato de Oriono, en 3020, kiam la Universo finfine resaniĝos de la malsano de peko, pulsante kun la 144,000 antikorpoj, kiuj dividas sian rakonton pri kiel Jesuo donis al ili venkon en la plej malbonaj cirkonstancoj. Ĉiu demando pri la bonvolemo de la leĝo de Dio estas forigita en la lumo de la signoj en la manoj kaj piedoj de Jesuo kaj Lia homa formo, kiel estas klarigite kiel Li donis Sian vivon pro la plej eta devio de tiu sankta leĝo. Ĉiuj povas vidi, ke la potenco de Jesuo savi sufiĉis por tute restarigi la perditan homaron, kaj ĉiuj kiuj deziris tiun restarigon ricevis ĝin. Restas neniu demando pri la justeco kaj perfekteco de la leĝo, kaj ili proponas sian laŭdon en linioj de dolĉa melodio. La sano de la Universo estos tiel konservita, neniam plu esti atakata de la viruso de peko denove.

La granda polemiko estas finita. Peko kaj pekuloj ne plu ekzistas. La tuta universo estas pura. Unu pulso de harmonio kaj ĝojo batas tra la vasta kreaĵo. De Tiu, kiu kreis ĉion, fluas vivo kaj lumo kaj ĝojo, tra la regnoj de senlima spaco. De la plej eta atomo ĝis la plej granda mondo, ĉiuj aferoj, viglaj kaj senvivaj, en sia senombra beleco kaj perfekta ĝojo, deklaras, ke Dio estas amo. {GC 678.3}^[46]

Malferma Pordo

La Biblio indikas, ke la 144,000 ĉiuj jam estis sigelitaj per la sigelo de la Vivanta Dio. La purigado de sanktigo kaj karaktera kresko daŭras eterne, sed ili havas la Sanktan Spiriton, kaj Li subtenas ilin por gardi ilin de tio, kion ili malamas: peko. Sed estas pli, kion Dio havas por ili ol simple esti sigelita. Li ankaŭ volas fari ilin kiel sigelon, kiel ni vidis antaŭe.

Al la eklezio de Filadelfio, Jesuo donis neniun riproĉon, sed kuraĝigis ilin resti fidelaj, ne lasante iu ajn preni sian kronon (logante ilin en pekon), kaj Li promesas konservi ilin de la "horo de tento". Ili devas, do, reprezenti la 144,000 kaj ĉiujn kiuj estas fidelaj al la leĝo de Dio, kiuj estos konservitaj de, aŭ konservitaj tra tiu horo. Kun la saĝulo, Dio diras,

Observu Miajn ordonojn kaj vivu; kaj mia instruo kiel la pupilo de via okulo. (Proverboj 7:2)

Ĉar malgraŭ ke iliaj malavantaĝoj estas la plej malforta generacio, ili gajnis la venkon super peko (kiu estas malobeo de la leĝo de Dio^[47]), kiel reprezentite per ilia krono, ili estas benitaj kun vivo kaj havas la sigelon de la Vivanta Dio. Jesuo prezentis al ili malfermitan pordon,^[48] per kio ili povas fariĝi kiel sigelo.

Mi konas Viajn farojn; jen mi metis antaŭ vi pordon malfermitan, kaj neniu povas ĝin fermi; ĉar vi havas [nur] iom da forto, kaj [ankoraŭ] vi observis mian vorton kaj ne malkonfesis mian nomon. (Revelacio 3: 8)

La psalmisto kantis pri ĉi tiu pordo aŭ pordego, kaj tiuj, kiuj eniros tra ĝi:

La dekstra mano de la Eternulo altigis; la dekstra mano de la Eternulo kuraĝas.
Mi ne mortos, sed vivos, kaj proklamu la farojn de la Eternulo.
La Eternulo min timigis; Sed Li ne donis min al la morto.
Malfermu al mi la pordegoj de justeco: Mi iros en ilin, kaj mi gloros la Eternulon;
Ĉi tiu pordego de la Eternulo, en kiun eniros virtuloj.
Mi Vin laŭdos; ĉar Vi aŭdis min, Kaj vi fariĝis mia savo.
La ŝtono, kiun rifuzis la konstruantoj, fariĝis la ŝtono de la angulo.
Tio estas faro de la Eternulo; ĝi estas mirinda en niaj okuloj. (Psalmo 118:16-23)

Ĉi tiu inspira kanto estas plena de aludoj al la 144,000! Ili estis severe punitaj, sed purigitaj kaj ne mortigitaj, kaj David kantas pri la espero, kiun ili havas eniri tra tiu pordego — la pordon, kiun Jesuo malfermas por la eklezio de Filadelfio, kiun neniu povas fermi. Li donas al ni gravan indicon pri ĝi, dirante, ke la ŝtono, kiun la konstruantoj malakceptis, fariĝis la ĉefa bazŝtono. Jesuo citis el ĉi tiu trairejo kaj aplikis la malakceptitan ŝtonon al Si.

En Oriono, ĉi tiu profetaĵo trovas ripetan plenumon, kaj la ŝtono daŭre estas Jesuo Kristo. Estas Li, kiun la horloĝoj estas centritaj kaj enfokusigitaj. Estas Li, kies karaktero estas reliefigita en la stelplena lecionlibro per komparo kaj kontrasto. Ĝi estas Lia korpo kaj sango, kiuj estas reprezentitaj en Oriono kaj la Alta Sabata Listo. Li estas la pordo de Oriono.

Kiel la ŝtono estis malakceptita de la konstruistoj, tiel ĝi estas hodiaŭ—ĉi tiu mesaĝo kun sia nebonvena tempofiksado kaj malagrablaj revelacioj de personaj karakteraj difektoj, ne estas la elekta ŝtono sur kiu la pastroj kaj preĝejaj maljunuloj elektus konstrui la simbolan templon de la 144,000! Ili malakceptis ĝin, plejparte sen pli ol mallonga rigardo, sed nun, en la fino de la mondo, Jesuo en Oriono estas rivelita kiel la bazŝtono de la elekto de Dio.

Kaj kial Jesuo prezentas ĉi tiun pordon por ni? Se ni konsideras tion, kion diras Oriono pri Dio, ĝi donos al ni indicon. Unu afero elstaras tre klare: De la komenco de la Kreo, kiam Dio metis la stelojn de Oriono, Li antaŭsciis la vojon, kiun la historio iros, ĉar multaj ŝlosilaj momentoj kaj periodoj estas tie markitaj kaj priskribitaj en la inspira komentario de la Skribo.

Memoru la antaŭajn aferojn; ĉar Mi estas Dio, kaj ne ekzistas alia; Mi estas Dio, kaj ne ekzistas simila al mi, Deklarante la finon de la komenco, kaj de antikva tempo la aferoj, kiuj ankoraŭ ne estas faritaj, dirante:Mia konsilo staros, kaj Mi plenumos ĉion, kion Mi volas; (Jesaja 46:9-10)

Dio uzas ĉi tiun kvaliton de koni la finon de la komenco kiel markon de Lia aŭtoritato! Li distingas Sin de ĉiuj aliaj konkurantoj por la trono per Sia kapablo profeti kun precizeco. Ĉi tiu karakterizaĵo estas karakterizita en la Oriona mesaĝo, kiu estas efektive deklaro de la fino (de la mondo) de la komenco (de Kreo)! Estas la aŭtoritato de la Patro, kiun Jesuo prezentas tra la malfermita pordo de Oriono al tiuj de la preĝejo de Filadelfio, kiuj kredus antaŭ ol la pruvoj pliiĝis! Oriono rivelas la aŭtoritaton enecan en la sigelringo de dio. Tial, la 144,000 kiuj apartenas al Filadelfio, devas veni tra tiu malfermita pordo por ricevi la aŭtoritaton de Dio antaŭ ol ili povas servi kiel Lia sigelo, sigelante la infanojn de Lia regno laŭ Lia bonvolo. Jen kion montras la signo de la malkovro de la stampo de HXizkija en la bena dato. Li donis al ni la benon de Sia aŭtoritato por sigeli Sian popolon!

En la milito inter Kristo kaj Satano, ni devas kompreni, ke Satano estas kopianto. Li vidas la ekzemplon de Dio, kaj elpensas ion similan por konveni siajn proprajn celojn. Same kiel la malfermita pordo en Oriono instruas nin pri Dio, tiel la diablo havas sian propran malfermitan pordon per kiu li trompas la homojn kredante mensogon pri Dio. La 8-an de decembro 2015, Papo Francisko starigis malfermitan pordon de kompato antaŭ la homoj. Ĝi sonas bone—finfine, la sama Psalmo citita supre komenciĝas kun danko, ke la Sinjoro "Kompato daŭras eterne",^[49] sed kvankam Dio estas kompatema, ĝi ne ĉiam estas por ĉiuj! Estis tempo por kompato al la pekulo, sed tiu tempo pasis, male al tio, kion diras la papo.

Ne nur li kopias la malfermitan pordon, sed ankaŭ la sigelon de aŭtoritato skribita sur tiuj, kiuj eniras! Li serĉas imiti la kapablon de Dio deklari la finon ekde la komenco, farante siajn proprajn antaŭdirojn, surbaze de tio, kion li scias el tio, kion Dio jam malkaŝis! Li ricevas siajn informojn de dua mano, sed prezentas ĝin kvazaŭ ĝi estus sia propra prognozo!

La venkanton Mi faros kolonon en la templo de mia Dio, kaj li ne plu eliros; kaj Mi skribos sur li. la nomo de mia Dio, kaj la nomo de la urbo de mia Dio, kiu estas la nova Jerusalem, kiu malsupreniras el la cxielo de mia Dio; kaj mi skribos sur li mia nova nomo. (Revelacio 3: 12)

Ĉi tiu sigelo povas nur esti konvene komprenita per la scio pri Oriono. Estas granda profundeco de signifo en ĉi tiu sigelo (kiun ni ŝatus studi kun tiuj, kiuj amas la Veron de ĉi tiu mesaĝo, kaj alkutimiĝis al ĝi), kaj ni ricevis tiun komprenon la 12-an de januaro 2013. Ĝuste 3 jarojn poste ĝis la tago, Papo Francisko publikigis sian novan libron: La Nomo de Dio estas Kompato!^[50] Ne hazarde lia libro pri tio, kion li konsideras, estas ŝlosila signo de la identeco de Dio^[51] estas liberigita en la datreveno mem de la tago, kiam Dio malkaŝis la veran markon de Sia identeco, taŭga por ĉi tiu tempo!

Kiam oni komprenas tion ĉi tiu jezuita papo ne estas Jorge Bergoglio, sed ke ĉi tiu viro tute transcedis sin por fariĝi kiel kadavro,^[52] plene regante Satanon, ni povas komenci kompreni la signifon de liaj vortoj. Ni povas kompreni, kial la diablo volas, ke homoj kredu, ke ĝi estas tempo de kompato, ĉar li scias, ke iu ajn peko, kiu estas farita nun, ne povas esti pardonita de Dio, ĉar Jesuo ne plu propetas por la homo. La diablo estas en misio de detruo, kaj la granda plimulto de la homoj eĉ ne rimarkas, ke ili estas en danĝero! Ho, kiel mia koro sopiras al ili — infanetoj de Dio, indiferentaj al la danĝeroj ĉirkaŭ ili! Tiel, multaj estos kuŝigitaj kiel mezuro de protekto en la venontaj monatoj, kaj tiuj, kies menso estas sigelita per la sigelo de la Vivanta Dio, havante profundan deziron vivi sen peko, ricevas la Sanktan Spiriton, kiu subtenas ilin, por ke ili ne falu:

Ne timu; cxar mi estas kun vi; ne tremu; ĉar mi estas via Dio; Mi vin fortigos; jes, mi helpos vin; jes, Mi vin subtenos per la dekstra mano de mia justeco... Ĉar Mi, la Eternulo, via Dio, tenos vian dekstran manon, dirante al vi: Ne timu; mi helpos vin. ( Jesaja 41:10, 13 )

La kredo ke la sentempa identeco de Dio estas kompato, estas la falsaĵo de la diablo al la sigelo de Filadelfio, kiu per Oriono, rivelas Lian veran universalan identecon. Sed tio ne kongruas kun la tempo de la fino de la mondo, kiam Dio elverŝas Sian koleron nemiksita!^[53] Estis tempo por kompato, sed nun estas tempo por kolero. La kompato de Dio ne daŭras eterne al la pekulo, sed nur al tiuj, kiuj Lin timas!

Sed la favorkoreco de la Eternulo estas de eterne ĝis eterne sur tiujn, kiuj Lin timas, (Psalmo 103: 17)

La eklezio de frata amo (Filadelfio) reflektas la bildon de Kristo, kaj ili aŭdas Lian voĉon el la ĉielo, kaj estas sigelotaj per tiu kompreno. Ili plenumas la postulojn, kaj nun ili devas esti kolektitaj tra la malfermita pordo, kiun Jesuo prezentas al ili. En la sekva artikolo, frato Gerhard dividos precize kiam tiu kunventempo alvenos, kiam la ŝafoj el aliaj faldoj aŭdos Lian voĉon kaj estos elportitaj el Babilono, finfine tra la malfermita pordo, kiun Li prezentas al ili en Oriono.

Kaj aliajn sxafojn mi havas, kiuj ne estas de cxi tiu grego; ankaŭ ilin mi devos alporti, kaj ili aŭdos Mian voĉon; kaj estos unu grego kaj unu pasxtisto. (Johano 10:16)

Feliĉaj estas tiuj, kiuj aŭdas

En la Orion-mesaĝo, ni manĝas Jesuon, la manaon el la ĉielo—la manĝaĵon "eltenas ĝis eterna vivo," kiel Jesuo diris:

Laboru ne por la pereanta manĝaĵo, sed por tiu manĝaĵo, kiu daŭras ĝis eterna vivo, kiun la Filo de homo donos al vi; lin sigelis Dio la Patro. (John 6: 27)

La donaco de la Sankta Spirito, kiun Jesuo promesis, neniam estis tiel malavare elverŝita kiel en ĉi tiu mesaĝo—ĉi tiu manĝaĵo, kiu daŭras ĝis eterna vivo! La tuta Dieco estas malantaŭ ĉi tiu mesaĝo, ĉar ĝi venas kiel la lasta pluvo refreŝigado de la Sankta Spirito kaj ĝi estas la revelacio de Jesuo Kristo, sur kiun la Patro, Li mem, metis Sian sigelon de aŭtoritato!

La Revelacio de Jesuo Kristo, kiun Dio donis al li, por montri al Siaj servantoj aferojn, kiuj baldau devas okazi; kaj li sendis kaj signis tion per sia anĝelo [la Sankta Spirito] al sia servanto Johano:... Feliĉa estas li kiu legas, kaj ili kiuj aŭdas la vortojn de ĉi tiu profetaĵo, kaj observu tion, kio estas skribita en gxi, cxar la tempo alproksimigxis. (Apokalipso 1:1,3)

Ĉu vi aŭdas la vortojn de la revelacio de Jesuo Kristo el la ĉielo? Aŭ ĉu vi aŭdas nur tondron, kiel tiuj, kiuj ne povis aŭdi la voĉo de Dio el la ĉielo en aserto de Sia Filo, kiu estis maltrankvila dum Li pripensis tion, kion Li devas fari:

Nun maltrankviliĝis mia animo; kaj kion mi diru? Patro, savu min el ĉi tiu horo; sed pro tio mi venis al ĉi tiu horo. Patro, gloru Vian nomon. Tiam venis voĉo el la ĉielo, dirante: Mi ambaŭ gloris ĝin, kaj denove gloros ĝin. La homamaso do, kiu staris kaj aŭdis ĝin, diris, ke ĝi tondris; aliaj diris:Anĝelo parolis al li. (Johano 12:27-29)

La 144,000 havas similan sperton kiam ili estas alportitaj al ekkompreno ke iliaj eternaj vivoj eble necesos, sed ili aranĝas, ke ne gravas ilia propra mem-intereso, sed nur ke la nomo de la Patro estu glorata! La Patro ne rekte gloris Sian propran nomon. Prefere, Li gloris Sian Filon, kiu siavice, gloris Lin.

Tiujn vortojn diris Jesuo, kaj levis siajn okulojn al la cxielo, kaj diris:Patro, la horo venis; gloru vian Filon, por ke via Filo ankaŭ vin gloru: (Johano 17:1)

Kaj Li daŭrigas, klarigante al kia gloro Li raportis:

Kaj nun, ho Patro, gloru min kun via propra memo kun la gloro, kiun mi havis ĉe vi, antaŭ ol la mondo estis. (John 17: 5)

Ĉar mi donis al ili la vortojn, kiujn Vi donis al mi; kaj ili ricevis [aŭdita] ili, kaj ili scias, ke mi eliris de vi, kaj ili kredis, ke Vi min sendis. (John 17: 8)

Kaj ĉio mia estas via, kaj via estas mia; kaj Mi estas glorata en ili. (John 17: 10)

Kaj la gloron, kiun Vi donis al mi Mi donis ilin; por ke ili estu unu, kiel ni estas unu; mi en ili, kaj vi en mi, por ke ili perfektiĝu en unu; kaj por ke la mondo sciu, ke Vi min sendis kaj amis ilin, kiel Vi min amis. (John 17: 22-23)

Ho, kara leganto, ni povas distingi nur malfortan ekbrilon pri tio, kion signifas ĉi tiuj altvaloraj vortoj! Kiel ni povas kompreni la amplekson de tio, kion signifas esti unu kun dieco kaj eĉ sidi kun Li sur Lia trono?!^[54] Ĉu vi aŭdis la vortojn de la revelacio de Jesuo Kristo en Oriono, kiujn la Patro donis al Li, kiu donis ilin al la Sankta Spirito, kiu donis ilin al ni? Ĉu vi ricevis la promeson de ĉi tiu nepriskribeble mirinda beno? Ĉu vi certe scias, ke ĉi tiu mesaĝo venas de la Patro kaj kredas, ke ĝi estas Jesuo, kiun Li sendis per tio? La mondo baldaŭ rekonos, ke ĉi tio estas la ĉefa bazŝtono, ĉar ili lernas, ke la Patro amas nin kiel Li amis Sian propran Filon!

Jen Mi faros el la sinagogo de Satano tiujn, kiuj diras, ke ili estas Judoj kaj ne estas, sed mensogas; jen, Mi venigos ilin kaj adorklinigxos antaux Viaj piedoj, kaj scii, ke mi vin amis. (Revelacio 3: 9)

Ĉi tio, kara leganto—la beno, ke la Patro estus en ni per Kristo—estas konstanta donaco al tiuj de ĉi tiu generacio, kiuj eniras la ĉielon tra la malfermita pordo en Oriono!

Ĉar de la komenco de la mondo homoj ne aŭdis, nek per orelo rimarkis, nek okulo vidis, ho Dio, krom Vi; kion li pretigis por li kiu atendas lin. (Jesaja 64: 4)

Feliĉa estas tiu tiu atendas, kaj venis la mil tricent tridek kvin tagoj. (Daniel 12:12)

Dum kelkaj jaroj, Jesuo pledis kun la loĝantoj de la mondo per ĉi tiu ministerio:

Jen mi staras ĉe la pordo kaj frapas; se iu aŭdas mian voĉon kaj malfermas la pordon, mi venos al li, kaj vespermangxos kun li, kaj li kun mi. Al la venkanto Mi donos sidi kun mi sur mia trono, kiel mi ankaux venkis kaj sidigxis kun mia Patro sur Lia trono. (Revelacio 3: 20-21)

Bedaŭrinde, tre malmultaj aŭdis Lian voĉon de Oriono kaj malfermis la pordon dum Li frapis. Nun estas silento ĉe la pordo por tiuj, kiuj ignoris Lian peton. Li lasis ilin senhomaj de la dia ĉeesto. Lia Spirito ne plu strebas kun ili, kio fariĝas pli kaj pli rimarkebla, ĉar la bildo de Dio, kiu karakterizis la homon de lia Kreaĵo, estas kiel eble plej komplete forviŝita en ĉiu aspekto de la vivo.

La Realeco de Ĉielo

Multaj homoj havas falsan koncepton de ĉielo. Ili pensas pri loko, kie homoj iras por sidi sur blanka nubo ludante harpon. Mi ne scias pri vi, sed tio sonas sufiĉe enuiga laŭ mi! Sed tio estas koncepto kiu feliĉe havas neniun radikon en la Skribo! Prefere, la Biblio kaj la Kreo mem donas multe pli inspiran vidon de la ĉielo. Laŭlonge de la epokoj, la stelplena ĉielo estis fonto de respekto kaj miro por milionoj. Ĝi preskaŭ postulas vian imagon! Kiel estus vojaĝi tra la spaco pli rapide ol la lumrapideco (ĉar lumrapideco estas pozitive tro malrapida por esti praktika limo de rapideco por intergalaksia vojaĝo!)? Aŭ kiel aspektus la sunsubiro sur Tersimila planedo kun ringoj kiel Saturno kaj multoblaj lunoj? Aŭ nur imagu krozante tra la buntaj nuboj de nebulozo! La vasteco kaj grandiozeco de spaco ofertas nekredeblan kvanton por festeni la imagon! Lasu ĉi tiun animacion doni al vi iom pri la grandega skalo de la Dia Universo!^[55]

Ĉu via imago de ĉielo inkluzivas scenojn kiel ĉi tiujn? Aŭ ĉu vi pensas, ke Jesuo simple forpelos nin en momento, kaj puf, ni estas ĉe la perlaj pordegoj? Ĉu vi ne pensas, ke Jesuo povus havi kelkajn vojaĝplanojn vicigitaj? La realo estas, ke Li eĉ donis al ni kelkajn detalojn pri la itinero! Vi malkovros tion en la lasta artikolo de ĉi tiu serio. Aŭ kio pri la perlaj pordegoj? Ĉu vi pasigis tempon pensante pri via hejmo en la Nova Jerusalemo, aŭ pri la loko, kiun Jesuo preparis por vi? La Biblio donas iom da informoj por envolvi vian imagon ĉirkaŭe:

Kaj la konstruajxo de gxia muro estis el jaspiso; kaj la urbo estis pura oro, kiel klara vitro. Kaj la fundamentoj de la muro de la urbo estis ornamitaj per ĉiaj multekostaj ŝtonoj... Kaj la dek du pordegoj estis dek du perloj; ĉiu pordego estis el unu perlo; kaj la strato de la urbo estis pura oro, kvazaŭ travidebla vitro. (Apokalipso 21:18-19, 21)

Ĝi sonas bele, ĉu ne? Dio estas Dio de beleco. La urbo estas plena de belaj gemoj kaj materialoj por veki la scivolemon kaj demandan menson de iu ajn sciencisto. La granda grandeco de ĝi ankaŭ ne estas malgranda mirindaĵo, ĉar ĝi estas preskaŭ same granda kiel malgranda planedo, kun loĝebla surfaco verŝajne konsiderinde pli granda ol tiu de pluraj Tergrandaj planedoj! Ĉu vi ne ŝatus vidi ĝian arkitekturon? Ĉu vidu kiel troviĝas la dek du fundamentoj? Sidi apud la rivereto, kiu fluas el la arbo de vivo, ĝuante la belecon, purecon kaj plezuron de ĉiuj aspektoj de ĝi? Ĝi batas la blankan nubon kaj harpon, ĉu ne?

La ĉielo estas vera loko, kaj ĝi estas granda, vasta kaj plena de vivo, miro kaj amo. Sed ĝi povus esti io de kultura ŝoko, venanta de ĉi tiu pek-ŝarĝita planedo—la perdita ŝafo de la grego de Dio! Ĉu vi pensas, ke Dio nur forviŝos niajn memorojn kaj faros nin novaj? Dio ne estas tia. Dum nenio malpura eniros la ĉielon, la Biblio parolas pri transira periodo:

kaj Dio forviŝos ĉiujn larmojn el iliaj okuloj; kaj ne plu estos morto, nek malgxojo, nek kriado, nek doloro; cxar la antauxaj aferoj forpasis. (Apokalipso 21:4)

Estos larmoj en la ĉielo, ĉar ni rimarkas, ke la plej multaj el niaj amikoj kaj amatoj elektis teni siajn okulojn fiksitajn sur teraj aferoj kaj perdi ĉi tiun benon. Sed Dio tenere forviŝos tiujn larmojn, kaj tiam, post kiam ĉiu vivo estos reviziita laŭ la ĉielaj registroj, la antaŭaj aferoj forpasas en forgeson.

Koncerne la homaron, neniu el ni estas inda je la plej malgranda de tiu mirinda beno. Ĝi estas donaco al tiuj, kiuj kredas. La 144,000 deziro iradi laŭ la vojoj de Dio, vivante laŭ Lia leĝo de libereco.^[56] Ili faras tion ĉar tiel ili volas vivi, ne pro rekompenco aŭ pro timo de puno. Kvankam ĝi kostis iliajn eternajn vivojn, ĝi ne povas ŝanĝi la manieron kiel ili vivas. Ili staras por Dio ĉar ili havas Lian leĝon skribita en siaj koroj—ĝi estas ilia adoptita vivstilo, kaj nenio povas apartigi ilin de ĝi. Ili estas civitanoj de la ĉielo, eĉ dum sur la tero, kaj la karaktero de la ĉielo estas skribita en ilia koro!

Kiu havas miajn ordonojn kaj observas ilin, tiu estas kiu min amas; kaj kiu min amas, tiu estos amata de mia Patro, kaj mi lin amos kaj montros min al li. (Johano 14:21)

Ĉu vi amas Dion kaj la Veron sufiĉe por doni vian vivon kiel Jesuo, eĉ se ĝi signifas neniun ĉielon por vi? Ĉu vi vidas la pli grandan bildon, kaj deziras stari por Dio en validigo de savo, por ke aliaj spertu la ĉielon, eĉ se tio signifas, ke vi mem ne faros? Se jes, Jesuo prezentas al vi la malfermitan pordon de Oriono, kaj faros vin Sia sigelo.

La Sinjoro havas Liajn sekretojn. Kiam HXizkija premis sian sigelilon en tiun malgrandan argilon, li ne povis scii kiel Dio uzus tiun surskribon de dankemo por sia plilongigita vivo. Li ne povis scii, ke dudek sep jarcentojn poste, ĝi estus uzata por montri la stelajn ĉielojn kaj la mesaĝon de la reveno de nia Savanto! Li nur volis diri: "Dankon, Sinjoro!" Kaj tial mi deziris skribi ĉi tiun artikolon. Mi volas diri: "Dankon, Sinjoro!"

Dankon pro tio, ke vi retiriĝis al ĉi tiu malluma kaj malpura planedo kaj ĉiel humiligis Vin ĝis Vi pendis nuda sur la kruco, malestimante la honton. Dankon pro la vivodonaco, kiu liberigis min de la sklaveco al peko! Mia sola peto iam estis plej bone esprimita de David: "Mi rigardos Vian vizagxon en justeco; Kiam mi vekigxos, mi satigxos per Via bildo.^[57] Mi ne petis kosmovojaĝojn aŭ havi altan lokon en Via regno. Mi kontentiĝos havi Vian similecon kaj vidi Vian vizaĝon! Krom tio, estu glorata la nomo de nia Patro, ĉu per mia vivo, ĉu per mia morto. Amen.