Plenluno ĉe Getsemano - Parto I

Origine eldonita lunde, la 27-an de septembro 2010, 8:01 en la germana ĉe www.letztercountdown.org

Mi ŝatus inviti vin refoje iri kun mi en vojaĝon, kiu kondukos nin preskaŭ 2000 jarojn reen en la tempo al la jaro 31 p.K., la jaro kiun ni ĉiuj konas kaj lernis ami en Adventismo kiel la jaro de la krucumo de Kristo. Ĉi tio ne estas vojaĝo nur en la tempo, sed ĝi ankaŭ kondukas nin al certa loko, kiun ni ĉiuj konas el la Evangelioj: la ĝardeno de Getsemane, kie nia amata Sinjoro Jesuo ŝvitis sangon por ni, kiam niaj pekoj estis metitaj sur Lin. Post kiam Jesuo okazigis la Lastan Vespermanĝon kun Siaj disĉiploj vespere, ili ekiris por iri al ĉi tiu ĝardeno. Ĉi tio estis, laŭ nia adventisma kompreno kaj laŭ nia kutima tago, kalkulita kiel la vespero de ĵaŭdo irante en Krucuman Vendredon. Laŭ juda kalkulado, kie la tago komenciĝas ĉe sunsubiro kaj ne komenciĝas je noktomezo, tio jam estis vendredo.

Ellen G. White komencis ĉapitron 74, kiu estas titolita Getsemano en ŝia mirinda libro La Deziro de Aĝoj, kun la sekvaj vortoj:

Kune kun Siaj disĉiploj, la Savanto malrapide iris al la ĝardeno de Getsemane. La Paska luno, larĝa kaj plena, brilis de sennuba ĉielo. La urbo de pilgrimaj tendoj silentiĝis.

Kion la plej multaj el ni prenas por ŝajne poezia priskribo de la cirkonstancoj de la alveno de Jesuo en la ĝardenon de Getsemano enhavas tiom da dinamito, ke tiu ĉi bombo estas eksplodonta la tutan adventismon. Vi certe demandos, kiel ĉi tio povus esti.

Malferma Letero

Por kompreni ĉi tion, ni devas legi malfermitan leteron kontraŭ nia(j) adventista(j) preĝejo(j) kiu cirkulas ĉirkaŭ la Interreto nuntempe. Ĝi estis publikigita la 6-an de marto 2009 sur la scribd dokumenta platformo sub MALFERMA LETERO al CLIFFORD GOLDSTEIN kaj estas adresita al la iama juda verkinto Clifford Goldstein, kiu konvertis al adventismo, kaj kiu estas konata pro siaj adventistlibroj, kiel Ameriko en Profetaĵo; tiel, ĝi estas nerekte adresita al ĉiuj adventistoj. La titolo estas:

Malferma LETERO al CLIFFORD GOLDSTEIN: La KRUCO NE estis en AD 31.

En la enkonduko, ni jam povas legi la jenajn fortajn vortojn:

Se la sepa-tagaj adventistaj kalkuloj pri la profetaĵo de Daniel pri la 70 Semajnoj kondukantaj al la Kruco ĉe Pasko vendrede la 14-an de Nisano en 31 p.K. ne estas ĝustaj, tiam . . . la tuta kondiĉo por la fundamento kaj ekzisto de la Sepa Taga Adventista Eklezio estas disfaligita.

Se la mezo de la 70-a Semajno de Danielo ne finiĝas ĉe la Krucumo de Jesuo ĉe Pasko vendrede la 14-an de Nisano en 31 p.K, tiam la Dekreto por rekonstrui Jerusalemon ne estis donita al Ezra fare de Artaxerxes Longimanus en 457 a.K. Nek la 2,300 vesperoj kaj matenoj finiĝas en 1844 p.K. La Taga-Jara Principo montriĝas malvera. Ne ekzistas "Enketema Juĝo". Babilono ankoraŭ ne falis, kaj la mesaĝoj de la 3 Anĝeloj restas predikotaj de la 3 Anĝeloj.

Ĉi tio estus sufiĉa kialo por pridubi la fundamenton de la SDA-organizo, kaj ĉesigi ĝian daŭran ekziston. Ĉi tio devigus nin pridubi ĝuste kio alia, se io, kion instruas Adventismo, povas esti vera, se ili akiris ion tiel tre elementan, tiel absolute malĝustan!

Ĉi tiu preĝejo, kiu pretendas prediki la mesaĝojn de la 3 Anĝeloj, kaj esti la deponejo de Vero Por Nia Tempo, estus bazita sur travidebla mensogo.

La profeto de ĉi tiu preĝejo estus pruvita esti instruinta malveran mesaĝon, neante ŝian postulon je la titolo de vera profeto de Dio. Ĉu la Sankta Spirito povus "montri" al ŝi tian malveran doktrinon? Nur falsaj profetoj predikas falsajn mesaĝojn, kaj ni devas fuĝi de ili.

Koncerne la amasojn da kleraj adventistaj akademiuloj ekde Ellen G. White, kiuj apogis kaj plifortigis ŝiajn doktrinojn, ĉu ne – ilia silento pri ĉi tiu plej fundamenta kaj decida afero, ankaŭ parolas multon por sia kredo, siaj normoj, sia integreco?

Ĉu ĉi tio ne signifas, ke la Sepa Taga Adventisma Eklezio estus fondita sur neeltenebla, riproĉinda mensogo?

Ĉu tiu ĉi eklezio tiam ne predikus mensogon ekde 1844?

Mensogo, kiun neniam diris anĝelo, nek Jesuo, nek la Sankta Spirito.

Ĉiu, kiu rigardas ĉi tiujn deklarojn kiel troigo, trovas amikon en mi. Eĉ tiel, mi pensis, ke tio estas nura hiperbolo, kiam mi legis ĝin unuafoje. Sed poste venis longaj studoj pri la diversaj judaj kalendaroj kaj la bibliaj reguloj por la festenoj, ĉar mi volis kontraŭstari la lunajn sabatajn gardistojn kaj devis spuri iliajn studojn, kaj la kompreno de tiuj kalendaroj revenigis min al astronomio (ne astrologio, kiel iuj volas trudi al mi) kaj al surpriza konkludo: Ni fakte havas problemon kun la jaro AD 31 en Adventismo.

Laŭ nia nuna scio kaj kun ĉiuj lastatempaj sciencaj kaj astronomiaj pruvoj, ne povus brili plenluno en la jaro AD 31 super la decida sceno en Getsemano vendrede, kiel ni adventistoj predikas ĝin. Kial ne? Ĉar ĉiu Pasko devas fali en plena luno (aŭ la sekvan tagon), sed se la Pasko en la jaro 31 p.K. estis en marto aŭ aprilo, tiam la plenluno de Nissan 14, se ĝi estis la 27-a de marto, falis marde, kaj se estis la 25-a de aprilo, falis merkrede, sed neniam vendrede!

Ĝuste supre, tamen, ni legas, ke Ellen G. White deklaris: “La Paska luno , larĝa kaj plena, brilis el sennuba ĉielo."

En ŝiaj skribaĵoj, krome, ni trovas plurfoje klaran referencon al la fakto, ke Jesuo mortis sur la kruco en la printempo de 31 p.K.:

En la fonto de AD 31, Kristo la vera ofero estis ofertita sur Kalvario. {Da 233.2}

Du aliaj similaj deklaroj estas en La Granda Konflikto, kaj po unu en Spirito de Profetaĵo, Profetoj kaj Reĝoj kaj La Kredo Mi Vivas.

Kaj estas konfirmite de ŝi, ke Jesuo mortis vendrede:

Problemo ŝajnis amasiĝi post problemo. En la sesa tago de la semajno ili vidis sian Majstron morti; en la unua tago de la sekva semajno ili trovis sin senigitaj de Lia korpo, kaj ili estis akuzitaj, ke ili forŝtelis ĝin pro trompi la homojn. {Da 794.2}

Mi estis ŝokita kaj tuŝita al la rapida en mia adventisma koro. Ĉu vere povus esti, ke eble mi kredis mensogon dum ĉiuj ĉi jaroj? Ĉu eble la profetaĵoj de Daniel ne estis plenumitaj? Aŭ ĉu ni adventistoj havis nur la malĝustan jaron—sed tiam kiel 1844 povus esti ankoraŭ vera? Ellen G. White ankaŭ konfirmis la 22-an de oktobro 1844 multajn fojojn! Ĉu ŝi do estis vere falsa profeto? Terure! Neeltenebla! Tio vere estus la fino de adventismo—sen troigo!

Sed kompreneble, mi pensis... trankviliĝu unue, legu atente, kontrolu ĉion...

Jen kion mi ŝatus fari nun, kune kun vi...

La 70 Semajnoj

La aŭtoro de la malfermita letero daŭrigas kaj klarigas kiel ni kiel adventistoj komprenas la plenumon de la profetaĵo de la 70 semajnoj de Daniel 9. Ĉiu, kiu ankoraŭ ne scias tion, unue rigardu nian bazan doktrinon ĉi-rilate. Ĉi tio povas esti farita en tre bela maniero ĉe Ciberspaca Ministerio. Ĉio estas biblia kaj bele preta.

Ĉiu, kiu jam scias ĝin kaj nur volas vidi superrigardon, jen la baza diagramo de nia interpreto de la 70 semajnoj de Danielo:

Tial, meze de la sepdeka semajno ni venas ĝuste al printempo 31 AD kaj la krucumo de Jesuo. La aŭtoro de la malfermita letero tute pravas. Tiel, kaj neniel alimaniere, ni kiel adventistoj instruas ĝin.

La aŭtoro daŭrigas:

SDA-teologio deklaras, ŝajne sen esti recurrinte al la plej elementa rimedo de efektive kontroli kalendaron, ke Jesuo estis krucumita ĉe Pasko vendrede, Nisan 14, AD 31. Ĉi tiu doktrino estas la fulcro sur kiu ripozas la valideco de ilia interpreto de la 70 Semajnoj profetaĵo, kiu al ili, estas plenumita en la Mesio estanta "fortranĉita ĉe la mezo de la 70-a Semajno".

Metante sian tutan fidon al la kalkuloj de la pagana Ptolemeo, SDAoj certigas al sin ke, ekde 486 ½ jaroj (69 ½ Semajnoj) de la jaro 457 a.K. (kiam Artaxerxes Longimanus, ili diras, donis sian dekreton por rekonstrui Jerusalemon), alportas ilin al la jaro 31 p.K., ili havas tiel konklude kaj pruvita, ke ilia metodo de Biblio estas klare interpretita, ke ilia akva interpretado estas pruvita. unimpeachable, neeraripova, netuŝebla. Ili estas konvinkitaj preter argumento, ke tio estas ĝusta, kaj ne volas esti konfuzitaj kun faktoj.

Bedaŭrinde por ĉi tiu doktrino, ĝi estas pruveble falsa. Mi neniam renkontis ajnan SDA-pruvon pri ĉi tiu dato por la Kruco, eble ĉar, estante senprokraste konvinkita pri ĝia precizeco, ĉiuj opiniis nenecesa kontroli ĉi tiun decidan detalon.

Kaj bedaŭrinde, mi ankaŭ devas konfesi, ke mi havis neniam antaŭe vidita aŭ aŭdita pri iu SDA-konfirmo de la dato. Ankaŭ mi devas konfesi, ke ankaŭ mi ne vere esploris ĝin. La unua fojo, kiam mi legis iun ajn kritikon pri nia instruo ĉi-rilate, venis de la sekvantoj de la luna sabata doktrino. Sed pli pri tio poste.

Se oni legas la sekvajn 16 paĝojn de la dokumento de la aŭtoro de la malfermita letero, kiu nomas sin "Jerusha" en sia profilo, oni alfrontas sufiĉe detala enkonduko al la hebrea kalendaro en la maniero, kiel la aŭtoro imagas la nunan kalendaron en la tempo de Jesuo. Jerushah neniel elmontras la fakton, ke ekzistas grandaj malkonsentoj kaj malkonsentoj pri ĝuste kiel la judoj kalkulis siajn festojn antaŭ 2000 jaroj. La vera solvo al la "problemo de la jaro 31" ankaŭ montros, kia kalendaro estis vere uzata en tiu tempo.

Efektive, tio, kion faras la aŭtoro kaj multaj aliaj, kiuj same atakas nian preĝejo(j)n, estas sufiĉe simpla. Ili prenas la lunfazojn kiuj hodiaŭ estas facile antaŭvideblaj kaj kontroleblaj science kaj komparas ilin kun la labortagoj de la elekteblaj monatoj kiuj povus esti kandidatoj por la Pasko en AD 31. Ni devus fari la samon—eble eĉ kun pli evoluinta programo ol Jerusha havis. Li lasos min elturniĝi, ĉar unuavide liaj rezultoj estos konfirmitaj kaj tio certe plaĉos al li. Sed ne ni!

Kion ni bezonas estas programo, kiu diras al ni ion astronomie precizan pri la luno en tiu tempo, sed unue ni devus demandi al ni mem la demandon: "Kial la luno estas tiel grava?"

La Luno Determinas la Komencon de la Monato

Kion ni scias certe kaj kio estas nediskutebla, estas la fakto ke la antikvaj Izraelidoj konservis lunajn monatojn kaj determinis siajn festenojn laŭe. Ĉi tio estas biblie pruvita, kaj neniu povas nei ĝin. Kie ni trovas malgrandajn diferencojn de opinio estas en la demando kiam, ĝuste, la juda monato komenciĝis: sur la astronomia novluno, aŭ sur la unua lunarko, la unua malgranda videbla serpo.

Sed ni sufiĉe certe scias, ke en Jerusalemo estis starigita speciala gardisto sur monteto, kies tasko estis spekti je la sunsubiro (la biblia komenco de la tago) por vidi ĉu post la novluno fariĝos videbla la unua malgranda lunarko. Se tio estis la kazo, ĉi tiu nova tago, kiu komenciĝis ĉe sunsubiro, estis deklarita kiel la unua tago de la monato. Ĉi tiu unua duonluno, kiun ni de nun mallongigos per "FC", determinis la komencon de la monato. Kompreneble, eble povus esti prokrastoj, se ekzemple regus malbona vetero kun nuboj aŭ la lumkondiĉoj estus tro malfavoraj. Mi volas substreki — kaj revenos al ĝi — ke ni ne uzu ĉi tiujn eblajn malfruojn por klarigi la diferencojn de nia doktrino al la astronomiaj rezultoj, kiuj baldaŭ montriĝos, ĉar tio nur allogus nin en alian kaptilon.

Ekzistas ankaŭ aliaj grupoj, kiuj ŝatas agordi la komencon de la monato kun la astronomia novluno. Kiam neniu lunarko estas videbla, la novluno povas daŭri 1-3 tagojn, do ĉi tiu metodo rezultigus diferencojn en la determino de kiu el la novluntagoj la monato vere komenciĝus. Tial, tiu metodo plej verŝajne neniam estis uzita. Ju pli ni venos en la studo, des pli klare estos, ke ni, malkovrante certajn harmoniojn, retrovos eĉ la veran biblian kalendaron kaj la ĝustajn regulojn por la determino de la monatoj kaj jaroj.

Eĉ hodiaŭ, la tendaro de la lunaj Ŝabatgardantoj estas forte dividita ĉar ili disputas unu kun la alia pri kiam ĝuste la komenco de la monato estu. Ĉar ili festas sian novan sabaton en la unua tago de ĉiu monato, kiu do povas fali en iu ajn tago de la semajno kaj estas malsama ĉiumonate, kaj konservas tiun labortagon sankta kiel la sabatago por la resto de la monato, diversaj grupoj de la lunaj sabatgardantoj konservas sian sabaton en malsamaj tagoj. Ĉar ni scias, kiom grava estas la sanktigita tago de Dio, oni povas diri el la malpaco inter la lunaj sabataj gardantoj, ke io devas esti malĝusta.

Verŝajne malmultaj scias, ke en la araba mondo la komenco de la religiaj monatoj kaj la fiksitaj preĝtempoj ankoraŭ estas determinitaj ĝuste laŭ la FC-luno eĉ hodiaŭ, kaj ĉar Islamo estas tre strikta kaj la islamanoj devas sekvi la preĝtempojn kiuj validas por siaj naskiĝlokoj, eĉ dum vojaĝoj, ili disponigas la plej bonajn elŝuteblajn programojn en la Interreto por determini la FC-lunojn kaj preĝtempojn. Ni uzos tian programon por la tuta serio de artikoloj, ĉar ĝi provizas tre belajn bildojn kaj helpos nin lerni multe pli pri nia estonteco ol nur solvi la aferon de la jaro 31 p.K.

Ĉiu, kiu volas kontroli ĉi tiujn studojn, devas elŝuti la programon Precizaj Tempoj el Internacia Astronomia Centro kaj kontrolu, ke mi ne kuracas la datumojn. Kompreneble, vi ankaŭ povas rekalkuli la datumojn per iu ajn alia planeda programo. Ili ĉiuj donas sufiĉe bonajn rezultojn, kiuj tre malmulte diferencas unu de la alia. Alia programo kiu kapablas doni al ni tre precizajn ŝajnigajn vidojn de la luno kiel observite rekte de monteto ĉe Jerusalemo en iu ajn jaro estas Redŝovo. Ĝi haveblas en pluraj lingvoj kaj la programo kostas ĉirkaŭ 75 USD kaj verŝajne estas la plej bona, kiun vi povas akiri nuntempe sur la merkato je ĉi tiu prezo. Ili aparte emfazis fari absolute precizan lunan kalkulon, ĉar ĝi ne estas tiel simpla, matematike/astronomie, ĉar la luno ne moviĝas laŭ unuforma orbito, sed iel "ŝanceliĝas". La oficiala hejmpaĝo estas www.redshift-live.com. (Ne, mi ne estas filio tie.)

Plie, ni malkovros poste, ke por nia solvo de la jaro 31-a afero, estas negrave ĉu la luno estis kalkulita laŭ la novluno (kiu?) aŭ la FC-luno, ĉar ni scias, ke Ellen G. White vidis plenlunon en la ĝardeno de Getsemano je la 14-a de Nisano. Ŝi estus falsa profeto, se ne estus la vendredo de la kruciĝo de p.K. en plenluno31. intence trakti Ellen G. White tre strikte.

La Juda Tago: De Vespero ĝis Vespero

La juda tago komenciĝis ĉe sunsubiro kaj daŭris ĝis sunsubiro. De la kreadkonto, ĉi tio povas esti klare vidita en la Biblio:

Kaj Dio diris: Estu lumo; kaj farigxis lumo. Kaj Dio vidis la lumon, ke ĝi estas bona; kaj Dio apartigis la lumon de la mallumo. Kaj Dio nomis la lumon Tago, kaj la mallumon Li nomis Nokto. Kaj la vespero kaj la mateno estis la unua tago. (Genezo 1: 3-5)

Estas alia verso kiu ankaŭ donas klaran konfirmon:

Ĝi estu por vi sabato de ripozo, kaj vi humiligu viajn animojn; vespere en la naŭa tago de la monato, de vespero ĝis vespero, festu vian sabaton. (Levitiko 23:32)

Ĉi tie denove, Romo enkondukis konfuzon kaj movis la komencon de la tago al noktomezo. Ni devas ĉiam pripensi profunde, se ni uzas romiajn kalendarajn datojn, ĉar parto de la romia tago ankoraŭ estas en la malnova juda tago (noktomezo ĝis vespero) kaj alia parto en la sekva juda tago (vespero ĝis noktomezo). Ĉi tio povas kaŭzi tre multe da konfuzo. La signifo de Babilono estas ja "konfuzo".

Ĉu Jom Kippur estis vere la 22-an de oktobro 1844?

Mi ŝatus montri al vi polemikan ekzemplon, kiu bele ilustras kiel la kalkulo de la komenco de la monato estas farita en moderna maniero. Ĉar ekzistas multe da disputo pri nia "Adventista naskiĝtago", la 22-an de oktobro 1844, ĉe ĉi tiu punkto mi ŝatus kontroli ĉu Ellen G. White, kiu ofte asertis ĉi tiun daton, pravas aŭ—kiel multaj ramejoj asertas—eraris «denove». Do, unue ni devas determini, kiam la unua lunarko estis videbla, antaŭ la 22-a de oktobro. Ĉi tio estus la komenco de la 1-a de Tiŝri, la sepa juda monato, de 1844. Tiam ni devas kalkuli ĝis la 10-a de Tiŝri por ricevi la daton de la Tago de Pekliberigo (Jom Kippur) en 1844 ĉar la Tago de la Sepaco ĉiam okazas la 10-an de la Juda tago. monato.

Se vi unuafoje uzas la programon "Precizaj Tempoj", vi unue devas eniri la lokon de "Jerusalemo" ĉar ĉiuj kalkuloj baziĝas sur la malnova temploloko en la urbo, kie Jesuo predikis kaj ekster la pordegoj, de kiuj li estis krucumita. En ĉi tiu araba programo, la loko ne estas disponebla defaŭlte (neniu surprizo).

Nova defaŭlta loko povas esti aldonita per la butono "Loko". La koordinatoj por Jerusalemo estas 35° 13' Oriento (O) kaj 31° 47' Nordo (N). La horzono estas +2 oriente kaj la alteco 630m. La "Refrakto" ne interesas nin precipe (mi havas: temperaturo: 17° C, aerpremo: 914 mb), nek interesiĝas pri la "Urbaj Agordoj". Por la preĝtempoj, vi povas lasi 15 km.

Nun enigu nomon por la nova defaŭlta loko: "ISRAEL Jerusalemo" kaj premu la butonon "Aldoni". Nun vi estas preta.

Unue ni rigardu la lunfazojn por oktobro 1844. Klaku sur "Lunfazoj". Ĉiam uzu "lokajn tempojn" kaj "topocentran" kalkulon, ĉar ĝi estas pli preciza. Nun simple enigu 1844 en la kampo "jaro" kaj alklaku "Kalkuli". Post mallonga kalkultempo aperos lunfaza tabelo por la tuta jaro 1844. Serĉu en la kolumno "Novluno" la unuan daton antaŭ la 22-a de oktobro 1844. Ĉu vi trovis ĝin? Estas la 12-a de oktobro, je 0:41 horoj. Redshift diras 1:25 horoj. Mi kredas Redshift, sed la malgranda diferenco ne gravas por nia esplorado.

la astronomia novluno, kiam eĉ la plej malgranda lunarko ne estis videbla, okazis la 12-an de oktobro 1844, baldaŭ post nia komenco de la tago (noktomezo). Nun ni devas determini, en kiu tago ĉe sunsubiro observanto sur monteto en Jerusalemo povus esti ekvidinta la unuan malgrandan duonlunon. Ĉi tio estus la biblia komenco de la monato kaj ĉi tiu vespero estus la biblia komenco de la unua tago de la nova monato. Ĉi tie jam videblas, ke la teorioj de kelkaj fratoj, kiuj sendas al mi strangajn studojn dirante, ke la biblia komenco de la tago ne estas ĉe la sunsubiro sed matene, estas kompleta sensencaĵo. Ni devas kompreni ĝuste kiel tiuj kalkuloj tiam estis faritaj, alie ni neniam malkovros tion, kion Dio en Sia saĝeco preparis por nia tempo en la ombro de la ceremonia leĝo.

Nun ni venas al la ĉefa tasko de la programo "Precizaj Tempoj", kiu estas destinita specife por ĉi tiu sama demando: la determino de kiam la unua duonluno estis videbla. Fermu nian lunfazan kalkulon per "Fermi" kaj en la ĉefa menuo alklaku "Crescent Vidability" (videbleco de la duonluno). Ni uzos romiajn datojn en ĉiuj niaj kalkuloj en ĉi tiu serio ĉar ni kutimas pensi kaj kalkuli kun ili. Tial ni unue markas "Gregorian Daton" en la nova dialogfenestro. Nun enigu 12 por "Tago", 10 por "Monato" kaj 1844 por "Jaro".

La aliaj agordoj ĉiam devus esti:

• "Nova Lunarko (Vespero)"
• "Topocentraj Kalkuloj" (sed funkcias ankaŭ kun "geocentraj")
• "Tempo de Kalkulo: Sunsubiro"

Kiam ajn nova dato estas enigita, ni unue devas alklaki "Antaŭrigardon". Tiam la programo aŭtomate kalkulas tri eblajn tagojn por la videbleco, kiuj estas plej proksimaj al nia specifita dato, kaj tiam ni povas alklaki la ruĝan butonon "Crescent Videble Map".

La programo unue sugestas la 11-an de oktobro 1844, kaj ni klakas "Desegni" por desegni la videblecan mapon. La rezulto aspektas jene:

La legendo por la mapo rakontas al ni ke blankaj kaj ruĝaj areoj indikas ke estas neeble ekvidi la duonlunon. Do, la vespero de la 11-a de oktobro 1844 estas tute forigita. La astronomia novluno eĉ ne okazis antaŭ noktomezo de la 12-a, do tio estas logike!

La 12-a de oktobro aspektas jene:

Estas ruĝa areo ĝuste supre: neebla. Blanka areo: neniel. Blua areo en kiu optikaj aparatoj por ekvidi la duonlunon estus necesaj. Ni ekskludos ĉi tiujn bluajn areojn de ĉiuj kalkuloj, ĉar la antikvaj Izraelidoj ne havis tiajn aparatojn kaj tial ĉi tiuj areoj ne povas marki la komencon de la biblia monato. Ni ankaŭ ekskludos magenta areojn, kie ekvido per la nuda okulo estas teorie ebla kun ekstreme bonaj veterkondiĉoj sed nur por tiel mallonga momento dum la sunsubiro, ke ĝi ankaŭ ŝajnas neebla. Mi starigis Redshift por simuli ĉion ĉi por mi, kaj la rezultoj estas nekredeble belaj. Oni sentas sin transportita reen al tiuj jaroj. En magenta areoj, en la momento, kiam la suno ne plene subiris, estas nur mallonga ekbrilo de "lungo" tiel eta ke ĝi ne povas esti valida.

La kazo estas sufiĉe malsama en verdaj areoj. Sur la supra mapo, ni trovas tian verdan areon, kaj tion ni serĉas. Ĉi tie, laŭ la sciencaj kriterioj por la kalkuloj, plej verŝajne okazus ekvido. Tamen, la verda areo sur la supra mapo ne kovras Israelon kaj Jerusalemon ĉi-kaze, kio signifas, ke la ekvido de la FC-luno ĉe sunsubiro de oktobro 12 ne eblis.

Ni turnu nin al la 13-a de oktobro:

Nun ni trovis tion, kion ni serĉas! La verda areo klare kovras la tutan Israelon, kaj tial Jerusalemon, vespere de la 13-a de oktobro ĉe sunsubiro. Kion ĉi tio signifas? Kiu tago nun estas la 1-a de Tiŝri, la 1-a tago de la sepa juda monato?

Ni volas kalkuli ĝis la 10-a de Tishri nun. Por faciligi ĝin, ni povus uzi unu el la multaj disponeblaj kalendaroj en la interreto. Mi ŝatas uzi UleDoc, sed eĉ se ni simple aldonas 9 tagojn al la 14-a de oktobro, kiun ni jam detektis kiel la 1-an de Tishri, ni venas al la tago, en kiu la antikvaj Izraelidoj estus festintaj sian Tagon de Penpago en 1844.

Kaj laŭ Cocker, tio estus: 14 + 9 = 23. La 23-an de oktobro 1844.

Atendu momenton! En Adventismo ni ankoraŭ instruas, ke la Jom Kippur-tago de la jaro 1844 falis la 22-an de oktobro kaj ke la mileridoj atendis la duan alvenon de Jesuo en tiu sama tago. Nun estas subite la 23-a anstata? la 22-a? Ĉu ĉio malĝustas nun en Adventismo?

Ne, trankviliĝu kaj pripensu!

La Mileritoj kaj la "Movado de la Sepa Monato", kompreneble, ne havis tiajn programojn kiel ni havas hodiaŭ, kaj estis neniu maniero por ili observi tion, kio povus estinti vidita en tiuj elekteblaj tagoj ĉe sunsubiro en Jerusalemo. Krome, ne estis klare laŭ kiuj kriterioj la nova monato devas esti determinita. Sen tro profundiĝi en detalojn, ni demandu al Ellen G. White mem, kiu estis ĉeestinto de tiuj eventoj en la tago de la "granda seniluziiĝo", kio vere okazis kaj je kiu tempo ili atendis Jesuon:

Spirinte la adventistoj, ne malpli ol kvindek mil kaj verŝajne pli proksime al cent mil disigitaj plejparte tra la nordorienta parto de Nordameriko, leviĝis por saluti la eventoplenan tagon, mardon, la 22-an de oktobro 1844.

Iuj serĉis vidpunktojn kie ili povis rigardi en la klaran ĉielon, esperante ekvidi la alvenon de ilia revenanta Sinjoro. Kiam Jesuo venus? La matenaj horoj malrapide pasis kaj venis tagmezo, poste posttagmezo; fine, mallumo ekloĝis sur la tero. Sed estis ankoraŭ la 22-a de oktobro, kaj estus ĝis noktomezo. Fine venis tiu horo, sed Jesuo ne venis. La seniluziiĝo estis preskaŭ preterpriskribo. {1BIO 53.2–3}

Laŭ nia tre preciza kalkulo ni venas al la konkludo, ke la mileridoj kaj la tuta adventa movado, kiuj kalkulis ĉi tiun "lastan daton" por la veno post la antaŭa "malgranda seniluziiĝo", efektive atendis tagon tro frue la venon de la Sinjoro. Sed ili faris biblie precizan kalkulon de ĉi tiu "lasta ebla dato de la veno", tre simila al la maniero kiel la judaj Karaites faras ĝin, determinante la printempan hordean rikolton de la juda jaro.

Se ni malfermas la retejon de la Karaites www.karaite-korner.org, ni trovas en ĉi tiu pure juda retejo, kiu normale tute ne traktas aliajn religiojn, surprizajn ligilojn al retejoj kun la adventisma debato—unufoje al loko de la kontraŭuloj de adventismo, kaj unufoje al la adventisma respondo ĉe Pickle-Eldonado, kiu estas tre bone bazita. Tiu ĉi diskuto tamen ne temas pri la ĝusta tago—kiel ĉi tie—sed pri ĉu la monato estis ĝusta, ĉar la judoj jam festis sian Jom Kipuron je Septembro 23 en tiu grava jaro de 1844.

Kio kaŭzas ĉi tiun diferencon de ekzakte unu monato? La sepa juda monato estas la sepa duonluno kalkulita de la unua FC-luno, kiu kompreneble dependis de kiam la juda jaro komenciĝis kaj kiam la unua monato estis determinita. Ni ankoraŭ devas detale paroli pri kiel la unua biblia monato estis vere determinita, ĉar estas multe depende de ĝi. Nuntempe, nur notu ĉi tion: Estas almenaŭ du grupoj de judoj: la Rabenaj, kiuj determinas sian jarkomencon laŭ la kalendaro de rabeno Hilel II, kaj la karaitoj, kiuj fiksas sian jarkomencon en pli biblia maniero—tiel ili diras—laŭ la hordeja rikolto sole. Mi detale klarigos ĉi tiujn du metodojn por determini la judan komencon de la jaro, kaj vi tre baldaŭ rekonos, ke... ambaŭ estas misa!

Multaj kulpigas nin adventistoj nun, tamen, dirante, ke ni havas erarojn en niaj kalkuloj. La plej malbona afero estas, ke ili akuzas Ellen G. White, ĉar ŝiaj vizioj konfirmis la daton, kaj se ĝi ne estus ĝusta, ŝi estus elmontrita "denove" kiel falsa profeto.

Unue, ni devas kompreni, ke la nivelo de scio pri la bibliaj veroj kaj la biblia ceremonia leĝo estis ankoraŭ tre malalta tiutempe. La sabato ankoraŭ ne estis rekonita, kaj eĉ malpli la komenco de la juda tago ĉe sunsubiro. Ĉio ĉi estus malkovrita jarojn poste. Do, ekzemple, dum 16 jaroj, Jesuo ne opiniis necesa klarigi al Ellen G. White, ke la biblia komenco de la tago por sabata observado ne estas je la 18:00 horoj, sed en la momento de la sunsubiro. Tamen, se Jesuo ne konsideris ĝin grava en tiu tempo, tio ne signifas, ke ĝi estas tiel negrava por ni nuntempe. Scio kreskas, kaj miaj trovoj en la juda ceremonia leĝo kaj la ombroservoj kaj festenoj ne estus eblaj sen preciza kompreno de la vere biblia kalkulo de la komencoj de tagoj, monatoj kaj jaroj.

Ni ekzamenu la deklarojn kiujn Ellen G. White faris pri la 22-an de oktobro 1844 kaj kion ŝi diras precize:

Do historio registras tiujn miraklajn eventojn en Svedio por postaj generacioj por rememori, por ke la adventistoj ne forgesu aŭ neu la potencan potencon de Dio en la laboro en la Adventa proklamo de la 1840-aj jaroj kaj la signifon de la juĝo kiu komenciĝis en la Plej Sankta Loko de la ĉiela sanktejo la 22-an de oktobro 1844. {EGWE 108.5}

Kiam ĝuste komenciĝis la tago de Jom Kippur? Vespere de la 22-a de oktobro ĝis la 23-a de oktobro 1844, ĉe sunsubiro. La deklaro de Ellen G. White estas tute prava. La juĝo komenciĝis ĝuste je la vespero de la 22-a de oktobro 1844! Ĝi ne komenciĝis la 23-an de oktobro, ĉar tio estus ĉirkaŭ 6 horoj malfrue. Niaj lunkalkuloj konfirmas ĝuste ĉi tiun daton.

En ŝia biografio, ni legas:

Ankaŭ ŝi estis montrita ke ili estas ĉe la komenco de vojo, prefere ol ĉe la fino de ĝi, kiel ili supozis. {1BIO 59.3}

Temas pri la komenco de la juĝo, kaj denove tio estis ĝuste la 22-an de oktobro, kiel montras nia kalkulo: sunsubiro vespere de la 22-a de oktobro 1844 ĝis la 23-a de oktobro.

In Fruaj Skriboj, ni legas pri la fermita kaj malfermita pordo, la vera evento, kiu okazis ĉe ĉi tiu sunsubiro de la 22-a de oktobro: Jesuo finis la diservon en la Sankta Loko kaj plu servis en la Plejsankta Loko. Neniu kontraŭdiro — ĉio ĝusta!

La nura iomete problema komento de Ellen G. White, kiun mi povis trovi, estas de la granda polemiko:

La deka tago de la sepa monato, la granda Tago de Pekliberigo, la tempo de la purigado de la sanktejo, kiu en la jaro 1844; falis sur la dudekduan de oktobro, estis rigardata kiel la tempo de la alveno de la Sinjoro. Tio estis en harmonio kun la pruvoj jam prezentitaj ke la 2300 tagoj finiĝos en la aŭtuno, kaj la konkludo ŝajnis nerezistebla. {GC 399.4}

Laŭ nia difino, la Tago de Pekliberigo en la jaro 1844 ne estus falinta sur la 22-an de oktobro, sed sur la 23-an; sed ĉiaokaze, ĉi tiu Tago de Pekliberigo neniam estis vere konservita en iu ajn loko en la mondo. En la retejo Karaite, ni povas legi, ke ili ne okazintus sian Tagon de Pekliberigo en ĉi tiu tago. (Mi montros poste, kial ili opinias tiel.) Tamen estas vere, ke la Tago de Penpago komencis la 22-an de oktobro 1844! Temas pri pure dialektika demando, ĉar vere, parto de Jom Kippur falis la 22-an de oktobro kaj alia parto la 23-an de oktobro. Ĉi tio ne sufiĉas por riproĉi Ellen G. White kiel falsan profeton! Tamen ni lernas el tio, kiom gravas bone kompreni ĉi tiujn aferojn, por renkonti niajn kontraŭulojn kun la vero.

Fine de nia mallonga vojaĝo al ĉi tiu temo, mi volas doni la konsilon, ke ni estu tre singardaj en nia artikulacio. La konvene kalkulita Tago de Pekliberigo estus falinta sur la 23-an de oktobro, sed Jesuo definitive iris en la Sanktejon la 22-an de oktobro 1844, kaj la Granda Juĝtago en la ĉielo komenciĝis ĉe sunsubiro la 22-an de oktobro 1844 laŭ la gregoria kalendaro. La pioniroj identigis la novlunon de la 12-a de oktobro kiel la komenco de la monato, kaj ne la unua lunarko, kiel kiel ili poste ankaŭ erare opiniis ke la Ŝabato komenciĝos je la 18:00 horoj. Tamen Jesuo diras al ni per la profeto Daniel:

Sed vi, ho Daniel, sxlosu la vortojn kaj sigelu la libron gxis la tempo de la fino; multaj kuros tien kaj reen, kaj scio estos pligrandigita. (Daniel 12: 4)

La Biblia Jaro

En ĉi tiu serio, neniu povas eviti devi trakti la nekutiman judan kalendaron kaj la komplikajn aspektantajn festenojn. La Biblio estas plena de ĝi, kaj tio havas kialon kiu ankoraŭ ne estis rekonita. Sekve, ĉi tie estas iom pli pri la judaj kalendaraj kalkuloj. Ni nun scias, ke la juda monato komenciĝas per la unua duonluno (FC), kaj ĉi tio estas la sama ĉiumonate. Nun ni volas ekscii, kiam komenciĝas aŭ komenciĝas la juda jaro.

Antaŭ ĉio, estas du teorioj kaj kalendaroj. Nia "Jerusha" uzis nur unu el ili, kaj plie, tiun, kiu verŝajne ne estis uzata tiutempe.

Por eniri ĉi tiun aferon, ni devas kompreni, ke printempo en antikva Israelo komenciĝis per la ekvinokso en marto, kiel en nia kulturo. Konsiderante la ŝanĝojn en tempo de la lastaj 2000 jaroj, la printempa ekvinokso estis ĉirkaŭ la 23-a de marto (julia kalendaro), dum hodiaŭ ĝi estas ĉirkaŭ la 20-a de marto. Cetere, ĉiuj miaj datoj estos donitaj en gregoria (post 1582 p.K.) kaj julia (antaŭ p.K. 1582) terminoj. La programoj, kiujn mi rekomendis, aŭtomate aplikas la konvertiĝon. Nur gravas por vi scii, ke kun la enkonduko de la gregoria kalendaro, la ordo de la sinsekvo de tagoj ne ŝanĝiĝis, kaj pri tio temas ĉefe, ĉar ni volas scii, ĉu eblis, ke Jesuo ja mortis vendrede en la jaro 31, pasigis sabaton en la tombo kaj resurektis dimanĉe matene, kiel oni ĉiam instruis al ni.

Ĝis la 4-a jarcento (estas ankaŭ multe da disputo pri kiam ĝuste, sed ĉiuj konsentas, ke ĝi estis jarcentojn post Kristo), ni scias, ke fama rabeno Hillel enkondukis kalendaron, kiu determinis la unuan judan monaton, "Nissan", tiel ke ĝi komenciĝis per la FC-luno kiu estis. plej proksima al la printempa ekvinokso. Iuj nomas ĉi tiun kalendaron "Hillel II", kaj ili nomas la antaŭe ekzistantan kalendaron "Hillel I", sed kompreneble tio ne estas tute ĝusta ĉar Hillel eĉ ne naskiĝis ankoraŭ. Tamen mi ankaŭ ŝatus resti kun ĉi tiu nomenklaturo, ĉar ĝi estas tiel bele simpla.

Iuj nun supozas ke antaŭ rabeno Hillel kaj lia Hillel II-kalendaro, la juda regulo por la komenco de la jaro devis uzi la unuan FC-lunon post la printempa ekvinokso aŭ falante kune kun la printempa ekvinokso. Kiel ni vidos, la defendantoj de ĉi tiu teorio tre alproksimiĝis al la vero, sed ankoraŭ mankas io.

Do, ekzistas du eblaj kalendaroj kiuj dependas tute de la printempa ekvinokso (la 23-an de marto en tiu tempo, la 20-an de marto hodiaŭ), kaj unu el tiuj estis pruveble enkondukita jarcentojn post Kristo. Ĝuste tiu estas tiu, kiun nia Jerusha uzas en sia malfermita letero... kaj tie li faris sian unuan grandan eraron, kaj multaj aliaj faras la samon.

Do, ĉu vi pensas, ke ni nur bezonas uzi la kalendaron Hillel I, kaj ĉio estos hunky-dory? Malproksime de ĝi! Sed unue, ni resumu la eblecojn, kiujn ni trovis ĝis nun por la komenco de la jaro:

Kvar Metodoj

Tiel, ni jam vidas el la analizo de la diversaj teorioj de la komenco de la biblia monato kaj jaro, ke ekzistas kelkaj nekonsekvencoj kaj necertecoj. Se estas io inkluzivita por ni, kiel la lasta generacio, en la bibliaj festotagoj, ni unue devas rekoni, ke estis neniu alia ol Satano, kiu kreis tiom da konfuzo, kaj ni nun havas la taskon eligi ordon el kaoso.

Ĝis nun, ni trovis kvar malsamajn manierojn en kiuj la judoj eble determinis la komencon de sia unua monato "Nissan" en la jaro 31. Tiuj metodoj estas uzataj interŝanĝe de multaj retejoj, kaj ĉiuj adoptas la metodon kiu pli bone subtenas la ideojn de la aŭtoro.

1. Komenco de la jaro (Nissan 1) ĉe la astronomia novluno kiu estas plej proksima al la printempa ekvinokso.
2. Komenco de la jaro (Nissan 1) ĉe la astronomia novluno kiu estas post la printempa ekvinokso aŭ falas sur ĝi.
3. Komenco de la jaro (Nissan 1) ĉe la FC-luno kiu estas plej proksima al la printempa ekvinokso.
4. Komenco de la jaro (Nissan 1) ĉe la FC-luno kiu estas post la printempa ekvinokso aŭ falas sur ĝi.

Jerushah elektis nur unu el ĉi tiuj kvar metodoj, la Hillel II-metodo (n-ro 3), kaj ĉi tiu metodo estas tre neverŝajna esti la ĝusta, ĉar ni scias, ke rabeno Hilel enkondukis la kalkulon kun la FC-luno plej proksima al la printempa ekvinokso jarcentojn post la jaro AD 31.

La Karaitoj

Ni ankaŭ ne povas ĉirkaŭiri ĉi tiun grupon de judoj, kiam ni pripensas, kia verŝajne estis la vera kalkulo de la biblia komenco de la jaro. Ili asertas—kaj ĉi tio ŝajne honesta—ke ili provas renversi la judan kalendaron, kiu estis reformita de rabeno Hilel, kaj reveni al la observado de la originala biblia kalendaro postulata de Jehovo. Tial ili tute ekskludas la uzon de la astronomia novluno, ĉar ili komprenas, ke Dio montris al Moseo ion en la nokta ĉielo, kiam li diris al li:

ĉi monato estu por vi la komenco de monatoj; gxi estu por vi la unua monato de la jaro. (Eliro 12:2)

La vorto por monato estas "hodesh" kaj ĝi fakte signifas "novluno". Do, se Dio volis instrui al Moseo la komencon de la monato, tiam Li montris la unuan duonlunon, ĉar se estus nenio (astronomia novluno), Li ne povus montri ion. Mi konsentas kun ĉi tiuj Karaitoj, kaj tial ni flankenmetos estonte la astronomiajn novlunojn, kiuj kelkfoje eĉ daŭras 2 aŭ 3 tagojn, kaj kaŭzus aliajn problemojn por determini la komencon de la monato. Nur en la kalkulo de la eblaj labortagoj por la Pasko en la jaro AD 31, ni ankoraŭ uzos ĝin por kompleteco.

Mi nun ŝatus prezenti, kion opinias la Karaitoj. La 16-an de Nissan, la 16-an tagon de la unua juda monato, devas esti oferata certa ceremonia ofero: la svingado de la unuaaĵo.

Parolu al la Izraelidoj, kaj diru al ili: Kiam vi venos en la landon, kiun Mi donas al vi, kaj rikoltos gxian rikolton, tiam vi alportu garbon el la unuaajxoj de via rikolto al la pastro; Kaj li skuos la garbon antaux la Eternulo, por ke vi estu akceptata; en la morgauxa tago post la sabato la pastro gxin skuos. (Levitiko 23:10,11)

Laŭ la juda tradicio, la fasko de unuaj fruktoj konsistas el la unua hordeo, ĉar hordeo maturiĝas unue inter ĉiuj grenkultivaĵoj, proksimume unu monaton pli frue ol la aliaj. Bedaŭrinde ni ne havas multajn aliajn Bibliajn referencojn, sed estas logika konkludo, ke problemo devas ekesti por ĉi tiu printempa festeno, la duan tagon post la Pasko, se simple ne estas disponebla matura hordeo, ĉu ne? Kiel la judoj devus "svingi la garbon" se ili ne povus trovi iun maturan garbon da hordeo?

Ĉi tiu ŝajna problemo kondukis al la tre ĝusta supozo, ke la komenco de la jaro devus esti prokrastita se neniu matura hordeo (abib) estus disponebla ĉe la fino de la 12-a monato. En ĉi tiu kazo ili devis atendi la venontan FC-lunon. Sed tiamaniere ili almenaŭ sciis du semajnojn antaŭ la Paska festo, ĉu la garbo vere povus esti svingita sur Nissan 16 aŭ ne. En la juda kulturo, ne estas superjaro kun kroma tago ĉiujn kvar jarojn, kiel ni konas ĝin, sed ekzistas 13-a monato, supermonato. Kaj kiel ĉi tio devus esti determinita estas denove, kompreneble, multe diskutita.

La rabenaj judoj havas konstantan sistemon, kiu interkalas supermonaton ĉiujn 19 jarojn (kiu cetere kondukas al tre interesaj matematikaj problemoj kaj iom-post-ioma ŝanĝo de la komenco de la jaro kompare kun la reala suna jaro), dum la Karaite Judoj determinas sian supermonaton per la abib (kiu simple signifas "matureco") de hordeo, kio havas multe pli da senco laŭ la Biblio:

Ĉi tiu tago vi eliris en la monato Abib. (Eliro 13:4)

Observu la monato de Abib, kaj faru la Paskon al la Eternulo, via Dio, ĉar en la monato de Abib la Eternulo, via Dio, elkondukis vin el Egiptujo nokte. (Readmono 16:1)

Sed kio pri la ekvinokso? Ĉi tiu demando estas tute ignorita de la Karaites. Je la fino de sia 12-a monato, ili nur serĉas la abib, kaj se ili trovas ĝin, la sekva duonluno tuj markas la 1-an de Nissan. Se ili ne povas trovi ĝin, ili interkalas 13-an monaton, kaj fine de ĉi tiu monato ili denove serĉas. La jarkomenco por la Karaitoj do nur nerekte dependas de la suno, ĉar ĝi donas lumon kaj varmon por la kreskado de la planto. Ilia determino estas pli agrikultura kaj malpli astronomia.

Se ni nun aldonas la Karaite-kalkulon de la komenco de la jaro al nia listo de kvar metodoj, ni jam ricevas kvin manierojn kiel la juda komenco de la jaro povus esti kalkulita. Ĉu vi vidas kiom da konfuzo estis alportita?

1. Komenco de la jaro (Nissan 1) ĉe la astronomia novluno kiu estas plej proksima al la printempa ekvinokso.
2. Komenco de la jaro (Nissan 1) ĉe la astronomia novluno kiu estas post la printempa ekvinokso aŭ falas sur ĝi.
3. Komenco de la jaro (Nissan 1) ĉe la FC-luno kiu estas plej proksima al la printempa ekvinokso.
4. Komenco de la jaro (Nissan 1) ĉe la FC-luno kiu estas post la printempa ekvinokso aŭ falas sur ĝi.
5. Komenco de la jaro (Nissan 1) ĉe la FC-luno se la abib povus esti trovita.

Post la "unua seniluziiĝo" de 1843, la adventismaj pioniroj komencis instrui en la somero de 1844, ke Jesuo devos reveni "plej malfrue" la 22-an de oktobro 1844, se ĉi tiu jaro estus antaŭita de supermonato pro la foresto de la abib. (La 13-a monato, kompreneble, ĉiam apartenas al la antaŭa jaro.) Ni vidos, ke ili tute pravis!

Al la interesata leganto, kiu ŝatus pliprofundiĝi en ĉi tiun temon kaj scii pli da detaloj, mi ŝatus precipe rekomendi la retejon de la Karaitoj www.karaite-korner.org kaj la tre informa teksto pri Pickle-Eldonado. Mi limigos min ĉi tie prezenti nur la faktojn, kiuj gravas por kompreni la solvon. Mi ne volas fari ĝin tro longa.

Estos do nia tasko ekscii, kiu el tiuj metodoj estas ĝusta, kaj tio certe ne estas facila tasko, ĉar neniu solvis ĉi tiun problemon antaŭ ni. La mirinda fakto pri la solvo estos, ke neniu el la metodoj montriĝos tute malĝusta, sed ankaŭ ne tute ĝusta. En ĉi tiu unua parto de la ombroserio, ni trovos la veran biblian metodon, kiu estis ankoraŭ uzata en la tempo de Jesuo, kaj nur kun ĉi tiu scio eblis la mirindaj kalkuloj de la tria parto, kiuj rekonfirmos niajn trovojn de la unua parto en mirinda maniero.

La Paska Festo

Laŭ la Biblio, la Paska festo okazas la 14-an de Nissan, en la unua juda monato. Tial estas tiel grave ekscii, kiam komenciĝas la juda jaro. Kaj kompreneble ankaŭ la aliaj printempaj kaj aŭtunaj festoj dependas de ĝi. Ĝenerale, la kredo estas, ke la hebreoj nur atentis la duonlunon antaŭ aŭ post la printempa ekvinokso. or serĉante la abib, kaj se la lunarko estis videbla ĉe la sunsubiro, ili sciis, ke tio estas la komenco de la unua tago de la monato Nissan. Tiam ili povis solene proklami tion en la tuta Izrael, kaj la popolo havis preskaŭ du semajnojn por vojaĝi al Jerusalem kaj kunveni tie por la preparoj de la Pasko, kiu komenciĝis per la forigo de fermentaĵo el siaj domoj kaj la ofero de la Paska ŝafido.

En Adventismo, estas kredite ke la 14-a de Nissan de la jaro 31 estis vendredo, kaj la 15-a de Nissan, la unua tago de la sep tagoj de la festo de macoj, estintus ceremonia tago de ripozo (sabato) kiu falis precize sur sepa tago sabato en ĉi tiu jaro 31. Tial, ceremonia "sabato" falus "sepa tago". Ŝabato.

Ni legu la instrukciojn de Dio por la Pasko:

En la dek-kvara tago de la unua monato, ĉirkaŭ la vespero, estas Pasko al la Eternulo. Kaj en la dek-kvina tago de tiu monato estas la festo de macoj al la Eternulo; dum sep tagoj manĝu macojn. En la unua tago estu cxe vi sankta kunveno; faru en gxi nenian laboron. Sed vi alportu fajroferon al la Eternulo dum sep tagoj; en la sepa tago estas sankta kunveno; faru en ĝi nenian laboron. (Levitiko 23:5-8)

Parolu al la Izraelidoj, kaj diru al ili:Kiam vi venos en la landon, kiun Mi donas al vi, kaj rikoltos ĝian rikolton, tiam alportu garbon el la unuaaĵoj de via rikolto al la pastro. Kaj li skuos la garbon antaŭ la Eternulo, por ke vi akiru plaĉon; en la sekvanta tago post la sabato la pastro ĝin skuos.Levitiko 23:10,11)

Laŭ juda inkluziva kalkulo, Jesuo pasigis la profetitan tri tagojn en la tombo: malgranda parto antaŭ sunsubiro vendrede (unua tago, 14-a de Nissan), la tuta Ŝabato (dua tago, 15-a de Nissan) kaj la nokto de sunsubiro en sabato ĝis dimanĉo matene (tria tago, 16-a de Nissan). La ofero de la unuaj fruktoj, la svingado de specifa speco de greno, devis okazi la tagon post la "Sabato" laŭ la ceremonia leĝo.

Nun, la Pasko falas vendrede nur en certaj jaroj en kiuj la ceremonia sabato (Nissan 15) falas sur reala sepa tago sabato. En la jaro de la krucumo de Jesuo, ĝuste tiel estis.

Ni scias ĉi tion el Johano 19:31:

La Judoj do, ĉar estis la preparado, ke la korpoj ne restu sur la kruco en la sabato, (ĉar tiu sabato estis alta tago,) petegis Pilaton, ke oni rompu iliajn krurojn, kaj ke oni forportu ilin.

La fakula opinio, kiu plej verŝajne estas tute ĝusta, estas, ke tiel nomata "alta Ŝabato" aŭ "granda Ŝabato" ekzistis kiam ajn ceremonia sabato falis sur realan sepatan sabaton. Kompreneble, denove estas diskuto en kristanaj medioj, ĉar evidente ĉio, kio estas esprimita en simpla formo en la Biblio, devas esti pridubita. Sed estas certe, ke ĉi tie en la Biblio, tre speciala trajto de ĉi tiu aparta sabato estas menciita, kiu troviĝas nenie aliloke en la Biblio. Se ni povus pruvi, ke Jesuo efektive mortis vendrede en 31 AD, tiam ĉi tio ankaŭ estus la pruvo, ke "alta Ŝabato" signifas la koincidon de ceremonia Ŝabato kun sepa tago. Ĉi tio fariĝos tre grava en la tria parto de ĉi tiu serio.

Se ni ekscius, ke estis neeble, ke Jesuo mortis vendrede en 31 AD, tio estus la plej malbona kazo por adventismo. La demando tiam estus afero de "vivo aŭ morto" por ni kiel adventistoj!

Tial, estas nun tempo kalkuli la jaron 31 AD per la kvin metodoj supre menciitaj, por vidi ĉu la Pasko de Nissan 14 eble povus esti falinta vendrede en AD 31 ...

La Konfirmo

Por la kalkulo kun la unuaj kvar metodoj, ni devas scii la daton de la printempa ekvinokso. Redshift donas la respondon: La 23-an de marto, 31 p.K, 6:24 horoj, Jerusalema tempo.

Nun ni devas serĉi la astronomia novluno antaŭ la printempa ekvinokso. Ruĝecŝoviĝo diras: La 12-an de marto, 31 p.K, 0:23 horoj.

Kaj la astronomia novluno post la printempa ekvinokso: La 10-an de aprilo, 31 p.K, 13:37 horoj.

la astronomia novluno plej proksima al la printempa ekvinokso estas tiu de Marto 12 (11 tagoj diferenco). La astronomia novluno de la 10-a de aprilo havas distancon de 18 tagoj.

Laŭ metodo 1, komencante la jaron kun la astronomia novluno tio estas plej proksima al la printempa ekvinokso, la Pasko estus falinta sur La 25-an de marto, 31 p.K. Ni rapide rigardu supren en la labortaga kalkulilo kiu tago de la semajno tio estis: Dimanĉo. Bedaŭrinde, ne vendrede.

Laŭ metodo 2, komencante la jaron kun la astronomia novluno tio estas post la printempa ekvinokso aŭ koincidas kun ĝi (la 10-an de aprilo), la Pasko estus falinta sur La 23-an de aprilo, 31 p.K. Ni denove rapide rigardu supren en la labortaga kalkulilo kiu tago de la semajno tio estis: Lundo. Bedaŭrinde, ankaŭ ĉi tio ne estis vendredo.

por metodo 3, komencante la jaron kun la FC-luno, kiu estas plej proksima al la printempa ekvinokso, ni unue devas uzi "Precitajn Tempojn". Se vi volas kontroli la rezultojn, bonvolu ripeti la precizajn paŝojn, kiujn mi montris al vi kun la ekzemplo de 1844. Nur enigu la 12-an de marto, jaro 31 kiel la dato. Por mallongigi la procezon, mi nur montros la videblecmapon por la 12-a de marto kaj la "plenumiga tago".

Unua sunsubiro de la 12-a de marto:

La areo kiu kovras Israelon estas blua, kaj optikaj instrumentoj estus necesaj por malkovri ĉi tiun FC-lunon. Tiuj instrumentoj ne ekzistis en AD 31. Ekskludita!

Nun la 13-an de marto, 31 p.K.:

Verda! Jen la sunsubiro kun la FC-luno, kiun ni serĉas. La programo diras al ni, ke tio estis marda vespero... Do, la 1-a de Nissan estus merkredo, la 14-an de marto, AD 31. Ni rapide aldonu 13 tagojn en la datokalkulilo, kaj ni venas al Nissan 14: Mardo, la 27-an de marto, AD 31. Denove, ne vendrede!

Sed restas al ni ankoraŭ du ŝancoj!

Ni kontrolu metodo 4. Laŭ ĉi tiu metodo, la komenco de la jaro (1-a de Nissan) falas sur la FC-luno kiu sekvas la printempan ekvinokson aŭ koincidas kun ĝi. En Accurate Times, ni do devas uzi la astronomian novlundaton de la 10-a de aprilo, AD 31 por trovi la FC-lunon.

Ne, neeble. Ni kontrolu la alian tagon:

Jes, Israelo estas verda! A merkredo, la 11-an de aprilo, AD 31. Do, Nissan 1 estus ĵaŭdo, la 12-an de aprilo, AD 31. Kaj Pasko? merkredo, La 25-an de aprilo, 31 p.K. Denove, ne vendrede, kaj nun estos streĉa premo!

Se ni ekzamenas metodo 5 nun kaj sekvu la regulojn de la Karaitoj en sia propra retejo, la abib unue estas kontrolita en marto. Se ili estus trovintaj ĝin en marto, la Pasko estus okazinta post la FC-luno de marto, kaj ni jam kalkulis tiun daton: Mardo, la 27-an de marto, AD 31.

Kaj se ni supozus, ke ili ne povis trovi la abib en marto, ni aŭtomate atingas la sekvan FC-lunon en aprilo. Ni jam kalkulis ankaŭ ĉi tiun Paskon: Merkredo, la 25-an de aprilo, AD 31.

Kvin malsamaj metodoj kaj neniu el la Paskoj falas vendrede. Kia honto!

Ĉu nun estas finita por Adventismo, kiel "Jerushah" fervore deklaras?

Ni aŭskultu kelkajn solecajn voĉojn inter ni, kiuj provas defendi nin kontraŭ ĉi tiu ŝajne mortiga atako...

Patetaj Provoj Klarigi

On YouTube, ni povas vidi kaj aŭdi belan predikon de la adventisma pastro Michael Kunz, kiu reprezentas la "finfinan" de adventistaj respondoj al ĉi tiu dilemo. Mi unue aŭdis ĉi tiun predikon kun granda ĝojo, sed poste mi rimarkis ion perturban.

Michael Kunz klarigas tie esence la samajn faktojn, kiujn mi jam diris al vi. Li diras al ni, ke estas terura atako kontraŭ adventismo ĉar ni ne povus solvi la problemon de AD 31 kun vendredo. Li rimarkis, bedaŭrinde, ke li estas pastro dum jardekoj, kaj eĉ li estis skuita ĝis la fundamentoj mem de sia kredo. Komence, li petis, ke neniu eliru la ĉambron, ĉar li unue devis montri, ke ĝi vere estas tiel malbona ĉe adventismo, sed ĉe la fino de sia mallonga prediko —kiu daŭras eĉ ne duonhoron— li montrus al ĉiuj la solvon de tiu ĉi problemo. Li tiom emfazis, ke neniu forlasu la konferencon antaŭ la fino de sia prediko ĉar alie la persono verŝajne neniam revenus al adventismo, maltrafante la solvon de la problemo.

Malgraŭ mia tre malrapida Interreta konekto ĉi tie en la kamparo, mi spektis la tutan predikon—kiu alvenadis halte kaj ege interrompita dum pli ol du horoj—kun spiro kaj alta suspenso. Mi volis scii, kio estas la solvo de ĉi tiu ŝajne nesolvebla problemo...

Mi vidis, ke la tempokalkulilo sur la prediko atingas la lastajn tri minutojn... Kaj li ankoraŭ parolis pri kiom malbona ĉio estas. Sed tiam ĝi finfine venis! Kaj la solvo estis tiel simpla. Ni ĉiuj estas tro blindaj...

Donante la esencon de la parolado, jen kion diris Pastro Michael Kunz en sia prediko la 13-an de februaro 2010:

Efektive, la problemo ne estas ĉu la Pasko falis vere vendrede astronomie! La vera demando estas ĉu ĝi povus esti falinta vendrede, laŭ homa perspektivo, kaj konsiderante ĉiujn erarojn, kiuj en tiu tempo en AD 31 povus estinti eblaj kun la observado de la nova lunarko.

La tuta mondo kredas, ke la Pasko estus falinta merkredon, la 25-an de aprilo, ĉar tio estis la nura dato astronomie ĝusta kaj konforme al la reguloj de la reganta juda kalendaro [supozeble Hilel la XNUMX-a, novluno post la printempa ekvinokso] de tiu tempo. Sed la judoj de tiu tempo surmetis gardistojn por malkovri la unuan malgrandan lunarkon ...

Do, kio se la gardistoj ne malkovrus la plej unuan duonlunon ĉe sunsubiro merkrede, la 11-an de aprilo, 31 p.K.? Tiam la 1-a de Nissan estus prokrastita je unu tago. Kaj se la malbonaj veterkondiĉoj daŭris eĉ pli longe, tiam povus esti prokrasto eĉ de alia tago. Post homa perspektivo, eraro de du tagoj en tiu tempo sen astronomiaj kalkulprogramoj kaj komputiloj ne povas esti ekskludita.

Iru hejmen trankvile nun! Adventismo ne mortis, ĉar estis eble ke la Pasko devus fali vendrede pro homa eraro.

Tiom pri la bonintenca provo de tiu ĉi certe agrabla pastro klarigi ĝin. Komence, mi pensis, ke ĉi tio estus io nova, kiun li mem malkovris per intensa studado de la temo. Poste tamen mi rimarkis, ke li ja nur ripetis tion, kio jam antaŭ longe estis skribita en nia Adventista Biblia Komentaĵo.

Sur paĝo 252 volumo 5 de la Sepa Taga Adventista Biblia Komentaĵo, ni legas sub la titolo "Eblaj Jaroj por Vendreda Krucumo":

b. La monato komenciĝanta tri tagojn kaj proksimume kvar horojn post la novluno de aprilo 31 p.K. (ĉirkaŭ la 14-an de aprilo), se kalkulate per iom pli longa sed ebla intervalo post la astronomia novluno (la 14-a estante vendredo, la 27-an de aprilo).

Alivorte, ĝuste tion klarigis al ni pastro Michael Kunz. Vi nur devas "trompi" iomete kaj ĝi perfekte taŭgas. Ni simple supozu, ke la gardistoj estis ebriaj en la unua tago kaj estis malbona vetero en la dua tago, kaj ni forigis la problemon.

Neniu, tamen, povas akuzi niajn klerulojn dirante, ke ni adventistoj neniam reviziis kalendaron. En nia Biblia Komentario vi povas legi sur multaj grandaj paĝoj presitaj per malgrandaj literoj (p. 251-266) pri zorgema analizo de tiu ĉi problemo, kaj ĉi tiu estas la unua vangofrapo al “Jerusha”, kiu, atakante adventismon, nenion scias pri niaj bazaj skribaĵoj kaj deklaroj. Sed mi konfesas, ke eĉ mi neniam antaŭe aŭdis pri ĉi tiu problemo per iu pastro aŭ pliaĝulo, kaj tial ne sciis, ke ni tre bone sciis pri la "jaro 31-a afero" ekde la komenco de Adventismo kaj kontentiĝas pri solvo "pro homa eraro".

Se vi legas nian Biblian Komentaĵon kaj eĉ trovos en la apendico pri ĉi tiu temo leterojn de astronomiaj institucioj en la 1950-aj jaroj, povus okazi, ke iam post tiom da sufiĉe malfacile digesteblaj legaĵoj, vi fermas la komenton kaj diras: "Nu, ĉi tiuj ĉiuj estas fakuloj. Ili certe scias, kio estas ĝusta!” Tiam vi malŝaltas la litlampon kaj provas lasi vian cerbon renormaliĝi en dormo. Sincere, mi emis reagi ĝuste tiel....

Sed tiam la Sankta Spirito ne lasis min plu ripozi. Interna lukto okazis en mi, kaj ĉi tio kondukis min denove kaj denove al la ĝardeno de Getsemano, kaj al la enkondukaj vortoj de Ellen G. White en "La Deziro de Aĝoj" en la ĉapitro "Getsemano":

Kune kun Siaj disĉiploj, la Savanto malrapide iris al la ĝardeno de Getsemane. La Paska luno, larĝa kaj plena , brilis el sennuba ĉielo. La urbo de pilgrimaj tendoj silentiĝis.

Ĉu vi iam vidis la lunon du tagojn post la plenluno? Ĉu ĝi ankoraŭ aspektis al vi kiel plenluno? Bonvolu rigardi ĝin ĉi tiun venontan monaton, aŭ akiri al vi ĉi tiun programon "Redshift", kiu povas simuli eĉ la "plenlunon" de la jaro AD 31 vendrede la 27-an de aprilo.

Ne, estas facile distingi, kaj vi povas klare vidi, ke tio ne plu estas plenluno! Kaj nun venas la problemo: Ellen G. White ĉiam diris, ke oni montris al ŝi ĉi tiujn decidajn scenojn en vizio. Ŝi vidis la plenluno en la ĝardeno de Getsemane, tie kun Jesuo kaj Liaj disĉiploj!

Do, se ni permesas homan eraron en la vidado de la novluno kaj tiel lasas flanken la astronomiajn kalkulojn, ni aŭtomate faras Ellen G. White mensogulo, ĉar la 27-an de aprilo, 31 p.K., estis sendube neniu plenluno videbla en Getsemano.

Kaj se ni mem faras Ellen G. White falsa profetino, tiam adventismo eĉ pli finiĝis.

Alia problemo. Se ni permesas tiajn grandajn erarojn en la kalkulo de la FC-lunoj, ni povas fakte sindeteni de studi profetaĵon, kiu baziĝas sur la festenoj, ĉar ĉio dependas de la FC-lunoj. Se ĉi tio estus la solvo, karaj gefratoj, tiam nia Sinjoro ne estis krucumita en la jaro 31 p.K. laŭ la astronomiaj reguloj, kiujn Li mem starigis kiel la Kreinto. Tiam ne estis la intenco de Jesuo ripozi en la tombo en profete kaj astronomie antaŭvidebla sepa tago sabato. Tiam la ligo inter astronomio kaj profetaĵo ne povas esti trovita, nek la ebla reala klarigo por la multaj lunaj sabatoj en la Biblio. Tiam Kristo ĵus sciis antaŭe, ke la gardistoj estos ebriaj en AD 31 kaj nenio rilatas al la astronomia determino de la festodatoj. Tiam ni ankaŭ povas forgesi, ke la sekva Biblia verso enhavas ajnan referencon al profeta signifo de la suno kaj luno:

Kaj Dio diris: Estu lumoj en la cxiela firmajxo, por apartigi la tagon de la nokto; kaj ili estu por signoj kaj por sezonoj, kaj dum tagoj kaj jaroj: (Genezo 1:14)

Tia pensmaniero verŝajne estis la kialo, ke neniu en 166 jaroj ekde la ekzisto de nia komunumo vere komencis pripensi la problemon, preĝi pri ĝi kaj fine trovi la veran, belan kaj harmonian solvon.

Ni estas en terura dilemo, gefratoj! Ĝis nun, ni scias nur, ke vendredo, la 27-an de aprilo, AD 31 estas astronomie malĝusta kaj ke en ĉi tiu malĝusta vendredo neniu plenluno brilis en Getsemano, kiel Ellen G. White asertas. Kiu povas helpi nin el ĉi tiu problemo?

La Solvo de la Lunaj Ŝabato-Gardantoj

En ĉi tiu terura horo, la lunaj Ŝabatgardantoj, kiuj estis trejnitaj pri ĉi tiu problemo dum multaj jaroj per la Grace Amadon Collection, proponas sin kiel savantojn de Adventismo, etendante siajn manojn por eltiri nin el la "rapidsablo de tempo". Ĉiu, kiu ne scias, kio estas la Kolekto Grace Amadon, sciu, ke tio estas grandega kolekto de studoj, kiu estis prezentita al nia Ĝenerala Konferenco komence de la 1930-aj jaroj. Grace Amadon estis filino de unu el niaj pioniroj kaj studis la biblian kalendaron dum jardekoj kaj venis al la (malĝusta) konkludo, ke la vera sepa tago sabato dependas de la duonluno. La Ĝenerala Konferenco, nome la Biblia Esplorinstituto, neniam konfirmis ĝin vera, sed ĝi ankaŭ ne sukcesis studi la veran signifon de la festoj, kiuj ja dependas de la FC-lunoj. Ĉi tiu neglektemo estas la kialo, ke ĉi tiuj studoj denove aperas hodiaŭ kaj estas en la procezo deturni multajn niajn membrojn de konservi la sepan sabaton sabate. Ili volas "konverti" la tutan Adventistan Eklezion al ĉi tiu nova sistemo. Ili nomas ĝin "La Granda Kalendara Reformo" aŭ "La Granda Sabata Reformo".

La solvo de la lunaj Ŝabatgardantoj al la problemo de AD 31 estas tiel simpla kiel okulfrapa...

Kiel menciite antaŭe, la plej multaj el ili, kiel la judoj, serĉas la unuan duonlunon (kun malsamaj kriterioj, sed tio ne devas ĝeni nin) kaj komencas sian sabatan kalkulan metodon per ĝi. Ĉi tiu unua tago de la luna monato estas la unua sabato! Kelkaj grupoj tamen konservas la astronomian novlunon kiel la Ŝabato, kiu povas daŭri de unu ĝis tri tagoj. Do, oni havas multon por kuiri anticipe kiel luna Ŝabato, se la nova luna Ŝabato daŭras tri tagojn. Tiam ili daŭre kalkulas komencante de la unua sabato kaj observas sian sabaton ĉiujn sep tagojn poste. Tiamaniere ili konservas siajn sabatojn en certa monato je intervaloj de 7 tagoj, sed la semajnotago varias laŭ la FC-luno (aŭ astronomia novluno) ĉar ĝi falas en malsamaj labortagoj laŭ la komenco de ĉiu nova monato. Ili asertas, ke ili trovis la veran biblian sabaton kaj estas la nuraj veraj kaj aŭtentaj sepataj adventistoj.

Tial ili deklaras, ke Jesuo ripozis en la tombo en "sabato" ne gravas en kiu labortago li mortis. La unua tago de la festo de macoj, kiu ĉiam sekvas la Paskon, estas ceremonia tago de ripozo ("sabato" en la hebrea) laŭ Eliro 23:7, kaj ĉiam falas sur ilia luna "sepa tago". Tiel, tipo kaj kontraŭtipo estus perfekte plenumitaj, eĉ se Jesuo estus mortinta merkredon, la 25-an de aprilo, 31 p.K., ĉar por ili, ĵaŭdo estus "sabato de la sepa tago", Nissan 15.

Por ili, ĉiu festo, kiu estas priskribita en la diaj reguloj jene: "[ĉi tiu tago] vi havos sanktan kunvenon, vi ne faru en ĝi servon" estas aŭtomate sabato. Kaj ĉar la tagon post la Pasko estis ĉiukaze deklarita sabato, estas tute malgrave, en kiu tago de la semajno ĝi falus.

Ve, koran dankon, karaj lunaj sabatgardistoj! Nun vi savis adventismon, kaj ni ĉiuj povas denove dormi trankvile. De nun, ni ĉiuj uzos la programon "Precizaj Tempoj" kaj rigardos la sunsubiran ĉielojn por vidi ĉu estas videbla la malgranda duonluno. Kaj tiam ni diros al niaj dungantoj, ke ni restos hejme ĉiumonate en malsamaj labortagoj, kio certe ĝojigos ilin.

Ne, amikoj, tio ne estas tiel simpla! Efektive, la festo-sabatoj havas tre komplikan ritmon, kaj ili ne ĉiuj havas interspacon de ekzakte sep tagoj. En la printempaj festenoj, ni ankaŭ trovas la regulon kalkuli sep fojojn sep tagojn post la unua tago de la festo de macoj por veni al la tago antaŭ Pentekosto, kaj ĉiu el ĉi tiuj sepaj tagoj ankaŭ estas ceremonia sabato. Ĉi tiu kalkulo kovras tri plenajn monatojn, sed en la dua monato viaj "sepaj sabatoj" jam estus malritmaj kun ĉi tiu dia ordo. Alia problemo por vi estas, ke Nissan 16, la tago de la unuaj fruktoj, unu tagon post la unua tago de la festo de macoj, ankaŭ estis deklarita sabato. Kio estas la signifo de ĉio ĉi? Ĝuste ĉi tio: neniu el vi kapablas precize klarigi ĝin.

Ho, mi preskaŭ povas profeti, ke tiuj lunaj Ŝabatgardantoj inter vi, kiuj preferas uzi la astronomiajn novlunojn, nun argumentos, ke tio klarigas la menciitajn malkongruojn de la tritaga en-vica Ŝabato (Pasko, la festo de macoj, unuaaĵoj) ĉar la novluno povus daŭri ĝis tri tagoj. Ne, ne povas esti, ĉar la Paska festo estas ĉiam en Nissan 14, kiu ĉiam falas en plenluno kaj ne en la novluno. Forgesu ĝin! Viaj klarigoj ne savos adventismon sed alportos ĝin en pli profundan problemon.

La nura afero, kiun vi povas klarigi koncerne la festenojn, estas ke Jesuo, laŭ via teorio, povus esti mortinta en iu jaro je iu difinita monato printempe en iu labortago, kaj aŭtomate ripozus en ceremonia Ŝabato en la tombo. Sed ĉi tio ne savas adventismon, ĉar ni klare instruas, ke Jesuo mortis sur a Vendredo.

Vi ne kapablas klarigi, kiel la aliaj sabatoj de la printempaj festoj devas esti plenumitaj, profete. Por vi, ĉiu ceremonia Ŝabato estas aŭtomate plenumo. Vi ekstermas la veran sepatagan sabaton kaj deklaras la ceremonian sabaton kiel sian propran plenumon. Do ĉio plenumas en iu ajn momento kaj en ĉiu jaro. Ĉi tio estas pura sensencaĵo kaj ne havas signifon!

Tio, kion vi proponas kiel ŝajna subteno, kondukas al la kompleta detruo de Adventismo ĉar vi forturnas nin de konservi la veran Krean Sabaton kaj igas nin peki. Tiel, ni ĉiuj pereus, kaj Satano estus atinginta sian celon.

La elekto

Tial ni povas elekti inter la sekvaj opcioj:

1. Ni konfesas, ke ni eraris kun vendredo kaj ke Jesuo ne estis krucumita vendrede. Do, ni pruvus "Jerushah" prava.
2. Ni akceptas la Biblian Komentan solvon kaj deklaras, ke Jesuo estis krucumita vendrede pro "homa eraro". Tio implicas, tamen, ke Ellen G. White estis trompita kun la plenluno kaj ne estas vera sendito de Dio.
3. Ni akceptas la solvon de la lunaj sabatoj kaj forgesas la sabaton kaj komencas konservi niajn sabatojn en malsama labortago ĉiumonate laŭ la duonlunoj ekde nun.

Kiun opcion vi preferas? Ili ĉiuj kondukas al la fino de Adventismo kiel ni konas ĝin.

Aŭ ĉu vi volas vidi la veran solvon nun?

En ĉi tiu kazo, bonvolu legi ĉe Plenluno ĉe Getsemano - Parto II.