La Trono-Linioj - Parto III

Origine eldonita marde, la 15-an de junio 2010, 4:21 en la germana ĉe www.letztercountdown.org

Kiam mi estis instruisto pri Ŝabata Lernejo en la granda SDA-preĝejo, mi povis aŭdi kaj legi de fratoj, presbiteroj kaj pastroj tion “Jesuo estis ĉiel simila al ni, sed Li simple ne estis tentata de interne kiel ni. Li ne konis mem-tenton," kion ajn tio signifis. Mi ne povis trovi en ĝi ian logikon, kaj al mi ne estis klare, kion ili volas diri. Do, ili plu klarigis ĝin al mi: "Jesuo estis tentita de Satano de ekstere, kiel li faras kun ni, sed Jesuo ne havis la inklinon peki kiel ni."

Nikolaitoj inter ni?

Hodiaŭ ni scias per la Orion-studo, ke ili eraris kaj ke ĉi tio estas unu el la plej malbonaj doktrinoj de la Adventisma eklezio, ruĝe markita de Jesuo en Oriono. Li ne permesos al ni resti neklaraj pri ĉi tiu punkto. Ne, Li estis tentata ĉiumaniere kiel ni, kaj Li konas la tutan tenton per nia tendenco al peko, sen bezoni Satanon interveni. Tentita en ĉiuj punktoj kiel ni estas, signifas, tentata en ĉiuj punktoj kiel ni estas! Li estas nia ekzemplo, kiu suferis ĉion kiel ni, tamen sen peko. Do, ankaŭ ni povas, se ni fidas al Lia helpo kaj al Lia forto, kiun Li volonte donas al ni, se ni nur fidas.

Ni legu plu Radio Vorto de Vero kion la sekto de la Nikolaitoj en la tempo de la apostoloj kredis kaj instruis:

Nikolaitoj: Unu el la herezaj sektoj kiuj turmentis la ekleziojn ĉe Efeso kaj ĉe Pergamo, kaj eble aliloke. Ireneo identigas la Nicolaitans kiel gnostika sekto:

"Johano, la disĉiplo de la Sinjoro, predikas ĉi tiun kredon (la diaĵo de Kristo), kaj celas, per la proklamo de la Evangelio, forigi tiun eraron, kiu de Cerinto estis disvastigita inter homoj, kaj longan tempon antaŭe de tiuj nomataj Nikolaitoj, kiuj estas kompenso de tiu "scio" malvere tiel nomata, por ke li persvadu ilin ĉiuj, kiuj faris Lian aferojn, sed persvadi Liajn aferojn per Dio; Vorto” (vidu Ireneo Kontraŭ Herezoj iii 11. 1; ANF vol. 1, p. 426)

Ekzistas ankaŭ historiaj signoj de gnostika sekto nomita Nicolaitans jarcento aŭ tiel poste.

La doktrino de la Nikolaitoj ŝajnas estinti formo de antinomismo. (Antinomismo: Kredo kiu baziĝas sur rekono de la kompato de Dio kiel la bazo de savo, sed ĝi faras la fatalan eraron ke homo povas libere partopreni en peko ĉar la Leĝo de Dio ne plu estas deviga. Ĝi tenis la veron pri la senpaga kalkulo de justeco; sed supozis ke nura intelekta "kredo" je ĉi tiu sava potenco refutis ĉi tiun eraron Jakobo 2 pri la sava vero. kun la admono, "Ankaŭ la diabloj kredas, kaj tremas" memorigante al ni ke la vera fido estas aktiva principo, kiu funkcias per amo kaj ĝi superas profesion de kredo "Sed ĉu vi scios, ho vana homo, ke fido sen faroj estas morta?" Tamen, la plej sekva verso diras al ni, ke "ni estas kreitaj en Kristo Jesuo por bonaj faroj, kiujn Dio antaŭe ordonis, ke ni iradu en ili (Efesanoj 19:2) La vera fido produktas agon, same kiel deziron al sankteco kaj obeo." (20 Johano 2:8, Tito 9:2-10, 1 Petro 3:18-2, Apokalipso 11:15)

Nikolaitoj de la 2-a jarcento ŝajnas esti daŭriginta kaj etendinta la vidojn de la 1-a-jarcentaj anoj, tenante al la libereco de la karno kaj peko, kaj instruante ke la faroj de la karno havis neniun efikon al la sano de la animo kaj sekve neniun rilaton al savo. Aliflanke, la Biblio instruas, ke kristanoj devas "morti" pro peko kaj la faroj de nia "karno": "Kion do ni diru? Ĉu ni restu en peko, por ke abundu graco? Dio gardu. Kiel ni, kiuj estas mortintaj al peko, vivos plu en ĝi? (Romanoj 6:1-2) “Tiel same kalkulu vin mem kiel malvivaj al peko, sed vivantaj al Dio per Jesuo Kristo, nia Sinjoro. La peko do ne reĝu en via morta korpo, por ke vi obeu ĝin en ĝiaj voluptoj. Kaj ne donu viajn membrojn al peko kiel ilojn de maljusteco; sed donu vin al Dio, kiel vivintoj el la mortintoj, kaj viajn membrojn kiel ilojn de justeco al Dio. (Romanoj 6:11-13)

Hodiaŭ, la doktrino nun estas plejparte instruata, ke la evangelio de Kristo senefikis la leĝon de Dio: ke per "kredo" ni estas liberigitaj de la neceso esti farantoj de la Vorto. Sed ĉi tio estas la doktrino de la Nikolaitoj, kiun Kristo tiel senespere kondamnis en la libro de Revelacio. "Sed estu plenumantoj de la vorto, kaj ne nur aŭskultantoj, trompantaj vin mem." (Jakobo 1:22) --Dankon al George Blumenschein pro respondo al ĉi tiu demando!

Hodiaŭ, la "Nikolaitans" en nia adventista mezo kverelas eĉ iom pli delikate. Ili diras, ke Jesuo havis tre iomete malsaman naturon ol ni. Certe, Li ne pekis, sed Li ankaŭ ne estis tentata kiel ni "de interne", ĉar Li efektive havis la naturon de nefalinta Adamo. Ni "malriĉaj" homoj, tamen, kun heredita naturo koruptita de preskaŭ 6,000 jaroj da peko, estas tentataj de nia propra karno. Tial niaj Nicolaitan-Adventist-fratoj opinias, ke ni simple ne devas esti tiel perfektaj kiel Kristo, ĉar Li ĉiukaze pardonos al ni ĉiujn niajn pekojn kiam Li venos. Li havis avantaĝon, kiun ni ne havas. Por Li ne estis tiel malfacile kiel por ni ne peki.

Tamen, por establi ĉi tiun falsan doktrinon en nia komunumo de kredo, ne sufiĉis nur forstreki kelkajn vortojn en studlibro. Ĝi postulis pliigitajn klopodojn. "Manifesto de la nova mejloŝtono de Adventisma Kristologio" devis esti lanĉita kaj vaste disvastigita, por ke ĉiu, kiu venas al ĉi tiuj demandoj, baldaŭ aŭ malfrue, ricevu sian cerbon "lavita" kun ĉi tiu falsa teologio. Tio kondukis al la vaste konata libro "Demandoj pri Doktrino" en la 1950-aj jaroj.

Tial, ni devus konsulti la mirindan libron de Jean Rudolf Zurcher denove, "Tuŝita kun niaj sentoj", kaj li klarigu kien ĉi tiu kredo je la nefalinta naturo de Jesuo gvidis en la Adventisma Eklezio kaj kia estis la enhavo de ĉi tiu libro, unue publikigita en 1957. Post kiam Zurcher klarigis kiajn artikolojn estis skribitaj en diversaj adventistaj amaskomunikiloj, li enkondukis la novan libron al la kristanoj. "Nikolaitismo" en niaj vicoj same solide kiel la muroj de Jeriĥo, iam konsiderataj nepenetreblaj.

Ĉi tiuj artikoloj estis intencitaj prepari mensojn por ricevi "la novan mejloŝtonon de Adventismo", kiel ĝi estis evoluota en la libro "Seventh-day Adventists Answer". Demandoj pri Doktrino”. Sojle de ĝia apero, Anderson proklamis ĝin en la "Ministerio" kiel la plej mirinda libro iam eldonita de la eklezio. Ĉar ĝi traktas la homan naturon de Kristo detale, ni devas ekzameni ĉi tiun libron pli detale.

Demandoj pri Doktrino

Ĉi tiu libro estas la rezulto de la renkontiĝoj okazigitaj kun evangeliaj reprezentantoj Donald Gray Barnhouse kaj Walter R. Martin. Martin estis presanta sian libron "La Vero Pri Sepa Taga Adventismo", publikigita en 1960.

"Demandoj pri Doktrino" ne traktas nur la doktrinon de la Enkarniĝo. Ĝi estas respondo al la multaj doktrinaj demandoj tipe demanditaj de evangeliistoj pri la temoj de "savo per graco kontraŭ savo per verkoj, la distingo inter morala kaj ceremonia juro, la kontraŭtipo de la propeka kapro, la identeco de Mikaelo kaj tiel plu per larĝa gamo de fundamentaj adventistaj kredoj kaj praktikoj, kovrante doktrinon kaj profetaĵon."

Martin kaj Barnhouse precipe protestis kontraŭ la pozicioj prenitaj fare de adventistaj pioniroj rilate al la dieco de Kristo kaj la homnaturo de Jesuo, kiujn ili tute malkaŝe opiniis esti erara kaj hereza. Tute ne miris do, ke ili demandis, ĉu pri ĉi tiuj punktoj la oficiala pozicio ŝanĝiĝis. Specifaj demandoj pri la Enkarniĝo estis starigitaj: “Kion komprenas la adventistoj per la uzo de Kristo de la titolo 'Filo de homo'? Kaj kio, laŭ vi, estis la baza celo de la Enkarniĝo?”

En respondo, preskaŭ ĉiuj Bibliaj tekstoj rilataj al Kristologio estis cititaj. Koncerne la klarigajn memoraĵojn, ili estis ĝenerale faritaj surbaze de citaĵoj de Ellen G. White. La adventistaj oficialuloj faris sian eblon por montri ke "la skribaĵoj de Ellen G. White estas tute en harmonio kun la Skriboj pri tio." Ne estis neite ke Kristo "estis la dua Adamo, venanta en la 'simileco' de peka homa karno (Rom. 8:3)"; aŭ ke Ellen G. White uzis esprimojn kiel "homa naturo", "nia peka naturo", "nia falinta naturo", "la naturo de homo en sia falinta kondiĉo."

Neniu argumentas, ke "Jesuo estis malsana aŭ ke Li spertis la malfortikaĵojn, al kiuj nia falinta homa naturo estas heredanto. Sed Li faris urso ĉio ĉi. Ĉu ne povus esti, ke Li portis ĉi tion anstataŭe ankaŭ, kiel Li portis la pekojn de la tuta mondo? Ĉi tiuj malfortoj, malfortaĵoj, malfortaĵoj, malsukcesoj estas aferoj, kiujn ni, kun niaj pekemaj, falintaj naturoj, devas porti. Al ni ili estas naturaj, enecaj, sed kiam Li portis ilin, Li prenis ilin ne kiel ion denaske Lian, sed Li portis ilin kiel nian anstataŭaĵon. Li portis ilin en Sia perfekta, senpeka naturo. Denove ni rimarkas, ke Kristo elportis ĉion ĉi anstataŭe, same kiel anstataŭe Li portis la malbonagojn de ni ĉiuj.

Mallonge, “ĉion ajn Jesuo prenis ne estis Lia interne aŭ denaske. . . . Ĉion, kion Jesuo prenis, ĉion, kion Li portis, ĉu la ŝarĝo kaj puno de niaj malbonagoj, ĉu la malsanoj kaj malfortaĵoj de nia homa naturo - ĉio estis prenita kaj portita anstataŭe. "

Ĉi tiu esprimo ja estas la magia formulo enhavita en "la nova mejloŝtono de Adventismo". Laŭ la aŭtoroj de "Demandoj pri Doktrino", "estas ĉi-sence ke ĉiuj devus kompreni la skribaĵojn de Ellen G. White kiam ŝi rilatas foje al peka, falinta, kaj difektita homa naturo."

La verkintoj de la libro publikigis, en apendico, proksimume 66 citaĵojn de Ellen G. White dividitaj en sekciojn kun subtekstoj kiel ekzemple: "Took Senless Human Nature", aŭ "Perfect Sinlessness of Christ's Human Nature." Tiaj frazoj kompreneble neniam estis skribitaj de Ellen G. White.

Estas pure, ke "la nova mejloŝtono de Adventismo" signife diferencas de la tradicia instruo pri la homa naturo de Kristo en kvar manieroj. Ĝi asertas, ke:

1. Kristo prenis la spiritan naturon de Adamo antaŭ la Falo; tio estas, senpeka homa naturo.
2. Kristo heredis nur la fizikajn sekvojn de la peka homa naturo; tio estas, Lia genetika heredo estis reduktita per 4,000 jaroj da peko.
3. La diferenco inter la tento de Kristo kaj tiu de Adamo ripozis nur en la diferenco de la medio kaj cirkonstancoj sed ne en diferenco de naturo.
4. Kristo portis la pekojn de la mondo anstataŭe, ne reale, sed nur kiel anstataŭaĵo de peka homo, sen partoprenado en sia peka naturo.

Prezentita kiel ĝi estis kun la ŝajna sigelo de aprobo de la Ĝenerala Konferenco, la libro "Seventh-day Adventists Answer Questions on Doctrine" estis vaste distribuita en seminarioj, universitatoj kaj publikaj bibliotekoj. Miloj da kopioj estis senditaj al membroj de la pastraro same kiel al ne-adventistaj teologioprofesoroj. La preskaŭ 140,000 ekzempleroj publikigitaj havis klaran influon kaj ekstere kaj ene de la Adventista Eklezio.

La publikigo de ĉi tiu libro produktis ŝokan efikon, al kiu la reagoj ne longe atendis. Ĝi apenaŭ eliris el la gazetaro, kiam ĝi fariĝis objekto de vigla polemiko, kiu daŭris en intenseco tra la jaroj ĝis niaj tagoj.

Estas nur trankviliĝo, ke per Oriono ni nun scias, kiu pravis kaj kiel Jesuo vere taksas pekon. Ĉiuj ĉi tiuj disputoj estus sensignivaj, se la gvidantoj estus fidintaj je la Spirito de Profetaĵo kaj ne perdiĝus en sia propra perversa homa imago. Jesuo starigis ĉi tiun veron en Sian Vorton pli ol klare, sed ĝi apartigus nin de la mondo. La vojo al ekumenismo estus malhelpita, se ni daŭrus kiel la sola eklezio aserti, ke Jesuo venis en peka karno kaj ke ni do ankaŭ bezonas lerni vivi senpekan vivon kun Li kaj per Li. Ĉi tiu pilolo estis tro granda por la plej multaj "kristanoj" por gluti, kaj nuntempe ankaŭ por la plej multaj "adventistoj". Ili preferas la lakton kaj fermentaĵon de la Nikolaitoj, ofertitaj hodiaŭ de ĉiuj "kristanaj" eklezioj, ĉar ĝi estas multe pli facile engluti.

En mia esplorado pri ĉi tiuj temoj, mi renkontis interesan grupon. Ili priskribas sin kiel "Historiajn Adventistojn". Mi trovis bonegan artikolon en unu el iliaj retejoj, kiun mi reproduktos ĉi tie plene ĉar ĝi diras ĝuste tion, kion mi ankaŭ eksciis per miaj esploroj. On Paŝoj al Vivo ni legas:

Alfao kaj Omega - Du Krizo en Adventismo

Se ni deziras grimpi la lastan parton de la vojo al la ĉielo, ni devas lerni nian lecionon el la historio. Ĉi tio estas ne nur vera por la parto de historio registrita en la Biblio (vidu 1 Korintanoj 10:11) kaj la Granda Konflikto (vidu la Antaŭparolon de tiu libro), sed ĝi estas precipe por la historio de Adventismo. Estis en ĉi tiu kunteksto ke Ellen G. White parolis pri la Alfa kaj Omega de apostateco. Ŝi skribis, "Ni havas nun antaŭ ni la alfa de ĉi tiu danĝero. La omega estos de plej surpriza naturo." Elektitaj Mesaĝoj, vol.1, 197.

Kiel ni vidos, en la sekva deklaro, la plej surpriza naturo de la omega apostazio konsistas en la amplekso de la krizo. Dum la alfa de apostateco signifas la komencon kaj estis limigita al certa loka areo, la omega de apostateco evoluus ĝis la fino.

"Unu afero estas certe baldaŭ realiĝos,—la granda apostateco, kiu disvolviĝas kaj pliiĝas kaj plifortiĝas, kaj daŭre faros tion ĝis la Sinjoro malsupreniros de la ĉielo kun krio." La Novjorka Indikilo, februaro 7, 1906.

Notu: Tiel, la apostateco daŭros ĝis la Sinjoro mem intervenos kaj malsupreniros el la ĉielo kun "krio"! Ĉi tio certe ne estas la laŭta krio, sed io, kio venas antaŭ ĝi. Sonas kvazaŭ ĉi tio estus nun la kazo kun Oriono, ĉar ĝi estas la VOĈO DE DIO kiu vokas nin de tie por vekiĝi kaj purigi nian preĝejon.

Se ni volas scii, kian kurson oni devas sekvi en la tagoj de la omega apostateco, ni devas atenti la konsilojn kaj instrukciojn donitajn de Ellen G. White dum la alfa-krizo. Ni devas lerni de la historio por ne ripeti la erarojn faritajn en la pasinteco. "Oni prezentas al mi, ke laŭ nia sperto ni renkontis kaj renkontas ĉi tiun kondiĉon de la aferoj." Battle Creek Leteroj, 124.

En la alfa krizo ni trovas priskribon de la estonta (aŭ jam ekzistanta) kondiĉo kaj sperto de la adventista popolo. Ellen G. White diras al ni: "La pasinta historio estos ripetita; malnovaj disputoj vekos al nova vivo, kaj danĝero trafos la popolon de Dio ĉiuflanke.” Testimonies to Ministers , 116. “Ni havas nenion por timi pri la estonteco krom kiam ni forgesos la vojon de la Sinjoro gvidis nin.” Atestoj al Ministroj, 31.

Kiel la Alfa Evoluiĝis?

En la centro de la alfa-krizo estis unu viro, John Harvey Kellogg, adventisma kuracisto. Sub lia gvidado, Battle Creek Sanitarium ricevis tutmondan famon ĉe la jarcentŝanĝo. Sed en la malfruaj 1890-aj jaroj, lia fervoro kaj energio estis pli kaj pli miksitaj kun nova ideo—ke Dio, ne estante persona, estis en ĉiu vivanto; en ĉiu floro, en ĉiu arbo, en ĉiu peceto da pano. Kion Kellogg kredis esti "nova lumo" devigis la profeton de Dio, eĉ antaŭ 1881, doni al li avertan mesaĝon. “Tiuj teorioj estas malĝustaj. Mi renkontis ilin antaŭe.” Manuskripto-Eldonaĵoj, vol. 5, 278, 279.

Ĉar li estis edziĝinta al Seventh Day Baptist, Kellogg venis en kontakto kun Seventh Day Baptist-ministro nomita Lewis. Ĉi tiu viro havis panteismajn opiniojn ankaŭ. En la menso de Kellogg la panteismaj ideoj estis maturigitaj, tiel ke, en 1897, li parolis pri tiu temo publike por la unuan fojon. Aliaj kiel Waggoner kaj Kress venis al la sama konvinkiĝo kaj aliĝis al li en predikado de tio ĉe la Ĝenerala Konferenco, de 1899, en South Lancaster, Masaĉuseco. Unu monaton antaŭ tiu konferenco, Ellen G. White skribis kaj sendis avertajn leterojn el Aŭstralio, kiuj alvenis ĝuste en la ĝusta tempo. Sed bedaŭrinde, ĉi tiuj avertoj ne estis atentitaj. Panteismaj ideoj daŭre estis disvastigitaj sur la tero. Ili estis instruitaj, en Battle Creek, en kaj la kolegio kaj Sanitarium. Ellen G. White devis sendi averton post averto. La 18-an de februaro 1902 la Battle Creek Sanarium brulis al la grundo. Por financi la novan sanatorion, Kellogg estis petita skribi libron, kies tantiemo estis prenita por la nova sanatoriokonstruaĵo. La libro kiun Kellogg skribis estis titolita "La Vivanta Templo". La preta manuskripto estis plena de liaj eraraj ideoj kiuj havis sian originon en spiritisma, panteisma filozofio. Sekvis multaj diskutoj.

Ellen G. White skribis pri ĉi tiu libro. “En la libro 'Vivanta Templo' estas prezentita la alfa de mortigaj herezoj. La omega sekvos, kaj estos ricevita de tiuj, kiuj ne volas atenti la averton, kiun Dio donis.” Elektitaj Mesaĝoj, vol. 1, 200.

Malgraŭ la riproĉoj de la profeto de dio, Kellogg estis celkonscia presi sian libron laŭ la maniero kiel li skribis ĝin. Do li donis presan ordon al la Eldonejo Recenzo kaj Heroldo, kiun ili akceptis. Sed Dio mem enmiksiĝis. Post kiam la presaj ŝablonoj estis finitaj kaj la libro estis preta por esti presita, la eldonejo, la 31-an de decembro 1902, ekbrulis kaj forbrulis. Ĉi tio ne okazis neatendite, sed estis menciita de la profeto de la Eternulo pli ol unu jaron antaŭe. (Vidu Atestojn, vol. 8, 91.) La fajra glavo falis kaj ĉiuj sciis, ke Dio parolis. Malgraŭ ĉio ĉi, Kellogg ne estis preta ŝanĝi sian opinion, kaj obstine iris al alia eldonejo por presi sian libron. Li tiam klopodis certigi ke lia libro estis vaste cirkulita inter adventistoj kaj ne-adventistoj. Do la panteisma lolo kreskis kaj fariĝis danĝero por la tuta verko. Ellen G. White resumis la situacion per ĉi tiuj vortoj: "Battle Creek estis la sidejo de ribelo inter popolo, al kiu la Sinjoro donis grandan lumon kaj specialajn ŝancojn." Paulson Collection, 71.

Kio estas la Omega?

En la kunteksto de la alfa krizo, Ellen G. White priskribas vizion pri la baldaŭ venanta omega apostateco inter adventistoj. "La malamiko de animoj klopodis enkonduki la supozon, ke granda reformado okazos inter la Sepatagaj Adventistoj, kaj ke ĉi tiu reformado konsistus en rezigni la doktrinojn, kiuj staras kiel la kolonoj de nia kredo, kaj okupiĝante pri procezo de reorganizado. Se ĉi tiu reformado okazus, kio rezultus? La principoj de vero, kiujn Dio en Sia saĝeco donis al la resta eklezio, estus forĵetitaj. Nia religio estus ŝanĝita. La fundamentaj principoj kiuj subtenis la laboron dum la lastaj kvindek jaroj estus konsiderataj kiel eraro. Nova organizo estus establita. Libroj de nova ordo estus skribitaj. Sistemo de intelekta filozofio estus enkondukita. La fondintoj de ĉi tiu sistemo irus en la urbojn, kaj farus mirindan laboron. La Ŝabato kompreneble estus malpeze rigardata, kiel ankaŭ la Dio, kiu kreis ĝin. Nenio rajtus stari en la vojo de la nova movado. La gvidantoj instruus, ke virto estas pli bona ol malvirto, sed Dio forigita, ili metus sian dependecon de la homa potenco, kiu sen Dio estas senvalora. Ilia fundamento estus konstruita sur la sablo, kaj ŝtormo kaj ventego forbalaus la strukturon." Elektitaj Mesaĝoj, vol. 1, 204, 205.

Reformado inspirita de la diablo devis okazi, kaj ĝi konsistus "en rezigni la doktrinojn, kiuj staras kiel la kolonoj de nia kredo."

Kio estas la kolonoj de nia adventisma kredo?

Ili estas kiel sekvas:

• La naturo de Kristo
• La diservo de la sanktejo
• La spirito de profetado
• La Mesaĝoj de la Tri Anĝeloj (malkovrante la papofico, Babilonon, ekumenismon, klarigante la Ŝabat-dimanĉan demandon, altigante la leĝon de Dio, ktp.)
• La stato de la mortintoj kaj la malkovro de spiritismo

Kio Okazis al la Kolonoj de Nia Kredo?

En la 1950-aj jaroj komenciĝis movado, kiu kunportos gravajn sekvojn por la Sepa Taga Adventisma Eklezio. Ĉiu ebla klopodo estis prenita fare de viroj en gvidaj pozicioj en la Ĝenerala Konferenco por konservi adventistojn de esti nomitaj "sekto" fare de evangeliaj kristanoj. La afero venis al la kapo kiam Donald Gray Barnhouse, redaktisto de la ĵurnalo "Eterneco", kaj Walter R. Martin, evangelia teologo, volis skribi libron pri Sepa Tago Adventistoj proklamante ke ili estas ne-kristana "sekto". Tiucele ili renkontiĝis kun adventistgvidantoj por diskuti la doktrinojn de adventismo, per kiuj Barnhouse kaj Martin estis konvinkitaj ke adventistoj estos senmaskitaj kiel ne-kristana sekto. La centra temo estis la fina pekliberigo de Jesuo, en la dua loĝejo de la sanktejo, dum la juĝo, kiam Li forviskos la pekojn de la vere pentinto. Alia temo estis la naturo de Kristo. Kiam la adventistaj gvidantoj estis alfrontitaj kun citaĵoj el niaj libroj, ili baldaŭ ekkomprenis ke iliaj deklaroj ne sufiĉus por konvinki Barnhouse kaj Martin ke la SDA-Preĝejo ne estas sekto, sed kristana eklezio. Do ili decidis eldoni novan libron pri adventistaj doktrinoj. Tiu libro estis Questions on Doctrine (1957), kaj ĝi markis la komencon de la klopodo forigi la kolonojn de nia kredo.

pri la unua kolono, la naturo de Kristo, ili skribis: “Li estis sen peko, ne nur en sia ekstera konduto, sed en sia naturo mem. ... Li estis senpeka en Lia vivo kaj en Lia naturo. . .” Demandoj pri Doktrino, 383

Kiel homoj de la fintempo de Dio, kiuj sanktigas sin por esti same puraj en karaktero kiel Jesuo estis dum Lia vivo sur la tero (1 Johano 3:3), estas de sava graveco kredi, ke Jesuo povus resti senpeka kun la sama (peka) karno, kiun ni havas. Kia utilas savanto, kiu malkaŝas, ke nefalinta karno povus rezisti pekon? Ni bezonas Savanton, kiu montras al ni, ke eblas vivi perfektan vivon (Hebreoj 2:14, 17), en nia peka naturo. Kaj tion faris Jesuo. Li lasis al ni la ekzemplon, ke peka homo ne pekas, kiam lia volo estas tute transdonita al Dio. Paŭlo diras al ni pri “Dio sendas Sian propran Filon en similaĵo de peka karno. . . " Romanoj 8:3. Kiu ne atestas pri tio, tiu malkaŝas la spiriton de Antikristo. (1 Johano 4:2, 3.)

A dua kolono kiu estis forigita estas la Spirito de Profetaĵo. Barnhouse skribis en sia artikolo "Ĉu SDAoj estas kristanoj?" kion li estis rakontita de adventistaj gvidantoj pri la profeta donaco de Ellen G. White.

“La adventisma gvidado proklamas ke la skribaĵoj de Ellen G. White . . . ne estas egaleco kun la Skribo. . . . Ili koncedas, ke ŝiaj skribaĵoj ne estas seneraraj. . . Ŝiaj skribaĵoj cetere ne estas provo de kuneco en la SDA-eklezio."

Ellen G. White estis montrita: "La plej lasta trompo de Satano estos nuligi la ateston de la Spirito de Dio." Elektitaj Mesaĝoj, vol. 1, 48. Ni vidas, ke la lasta krizo — la Omega — jam komenciĝis.

A tria kolono tio estas forprenita estas la sankteja doktrino. Barnhouse skribis: "S-ro. Martin kaj mi aŭdis la adventistajn gvidantojn diri, tute, ke ili repudias ĉiujn tiajn ekstremojn [tio estas la instruo ke Jesuo iris en la plej sanktan lokon la 22-an de oktobro 1844, por pekliberigi antaŭ Lia Dua Veno]. Ĉi tion ili diris en necertaj terminoj.”

La malakcepto de ĉi tiu grava doktrino estis konfirmita en la libro Questions on Doctrine. Sur paĝo 381 ĝi diras: “Jesuo . . . eniris la 'sanktejojn' kaj aperis por ni en la ĉeesto de Dio. Sed ne estis kun la espero akiri ion por ni en tiu tempo, aŭ en iu estonta tempo. Ne! Li jam akiris ĝin por ni sur la kruco.” (Vidu ankaŭ 354, 355)

Se Jesuo kompletigis la pekliberigon ĉe la kruco, la demando ekestas, kion Jesuo faras nun en la ĉielo, kio povus esti tiel grava? Se ĉio estis farita ĉe la kruco, tiam ne estas fina pekliberigo, neniu enketa juĝo kaj neniu forviŝado de peko. La rezulto de tia teologio estas la ideo, ke ni neniam povas fariĝi perfektaj. Kaj se neniu povas venki ĉian pekon, kial tiel gravas observi la ordonojn? Ĉu do ne estus same facile saviĝi kiel dimanĉa gardisto kiel gardanto de la sabato? Ankaŭ la Mesaĝoj de la Tri Anĝeloj ĉefe konsistus el la mesaĝo, ke Jesuo faris ĉion por vi. Estas facile vidi, ke ĉi tie kuŝas la kaŭzo de multaj el la maljustaĵoj kaj pekoj en la Adventisma Eklezio.

Ĉu la eraroj prezentitaj en Demandoj pri Doktrino ankoraŭ kredas hodiaŭ de ĉefa adventismo? Walter Martin donas la respondon al ĉi tiu demando en sia libro The Kingdom of the Cults. “La 29-an de aprilo 1983, W. Richard Lesher, vicprezidanto de la Ĝenerala Konferenco, respondis per persona letero. Lia respondo legis parte: "Vi unue demandas, ĉu Adventistoj de la Sepa Tago ankoraŭ staras malantaŭ la respondoj donitaj al viaj demandoj en Demandoj pri Doktrino kiel ili faris en 1957. La respondo estas jes." " Tial ni trovas en pli postaj libroj, kiel 27 Fundamentaj Doktrinoj de SDA, la samajn falsajn doktrinojn prezentitajn.

En la ministeriaj seminarioj de Germanio, la doktrinoj kiuj igas nin adventistoj de la Sepa Tago estas neitaj sen honto. Unu instruisto deklaris: "Mi kredas, ke en 1844 nenio okazis, nek en la ĉielo nek sur la tero." U. Worschech de la Ministeria Seminario de Marienhoehe, kiel kopiite dum lia klaso "Sanctuary Service".

En alia okazo la sama instruisto diris, "Ni devas Ford-evoluigi nian teologion sur la sanktejo." U. Worschech okaze de la vizito de Desmond Ford en la kunveno de AWA, 24-26 oktobro 1986.

Tio estas la ĝusta plenumo de la profetaĵoj de Ellen G. White pri la omega-krizo kaj vere priskribas la nunan situacion: “La fundamento de nia kredo, kiu estis establita per tiom da preĝo, tia fervora serĉado de la Skriboj, estis demetita, kolono post kolono. Nia fido estis havi nenion por ripozi—la sanktejo estis for, la pekliberigo estis for." La Supren Rigardo, 152.

La Omega kaj la Mesaĝoj de la Tri Anĝeloj

Se la pekliberigo farita en la plej sankta loko estas forprenita, la tuta fundamento de la Tri Anĝeloj-Mesaĝoj ankaŭ devas kolapsi, ĉar ĉi tiuj anĝeloj montras rekte al la laboro de elaĉeto de Jesuo en la plej sankta loko. (Vidu Fruajn Skribojn, 256.) Ellen G. White diras: “Al mi estis montrita tri paŝoj—la Mesaĝoj de la Unua, Dua kaj Tria Anĝeloj. diris mia akompananta anĝelo, 'Ve al tiu, kiu movos blokon aŭ movos pinglon de ĉi tiuj mesaĝoj. La vera kompreno de ĉi tiuj mesaĝoj estas de esenca graveco. La destino de animoj dependas de la maniero, en kiu ili estas ricevitaj.' Mi denove estis malaltigita tra ĉi tiuj mesaĝoj, kaj vidis kiom kare la homoj de Dio aĉetis sian sperton. Ĝi estis akirita tra multe da sufero kaj severa konflikto. Dio kondukis ilin paŝon post paŝo, ĝis Li metis ilin sur solidan, nemoveblan platformon. Mi vidis individuojn alproksimiĝi al la platformo kaj ekzameni la fundamenton. Iuj kun ĝojo tuj surpaŝis ĝin. Aliaj komencis trovi kulpon pri la fundamento. Ili deziris ke plibonigoj estu faritaj, kaj tiam la platformo estus pli perfekta, kaj la homoj multe pli feliĉaj. Kelkaj paŝis de la platformo por ekzameni ĝin kaj deklaris, ke ĝi estas metita malĝusta. Sed mi vidis, ke preskaŭ ĉiuj staras firme sur la perono kaj admonis tiujn, kiuj foriris, ke ili ĉesu siajn plendojn; ĉar Dio estis la Konstruisto, kaj ili batalis kontraŭ Li. Fruaj Skriboj 258, 259.

Kiam ni eliras farante misian laboron kaj distribuante broŝurojn kiuj enhavas la Tri Anĝelojn' Mesaĝojn, kiom ofte ni aŭdas konfesitajn Sepa-tagajn Adventistojn diri ion tian? “Ne estas bona misia laboro meti la beston, lian markon kaj lian bildon al la fronto. Ĝi simple ne estas la ĝusta metodo. Estas tro malfacile.” Kvankam ili pretendas nur malakcepti la formon aŭ la metodon, estas evidente, ke ili timas, ke nia mesaĝo povus esti konatigita publike. La publika malkaŝado de papo kiel la malĉastulino kaj la konfesitaj protestantaj eklezioj kiel filinoj de malĉasteco, igas ilin malkomfortaj, por ke ĉi tiuj preĝejoj ne denunu la adventistojn kiel sekto. Ili timas, ke la rezulto estus altigi opozicion kaj malaltigi la akcepton kaj influon de adventismo, kaj ili timas, ke ĝi finfine povus okazigi persekuton. Homoj komencas trovi erarojn ĉe la platformo, plendas pri ĝi kaj deziras havi plibonigojn. (Vidu Fruajn Skribaĵojn, 258.) Ili asertas, eble ne eksplicite en siaj vortoj, sed per siaj faroj, ke la fundamento estis konstruita malĝuste. Ĉi tiuj ne estas nur la sentoj de kelkaj adventistaj individuoj, sed ĉi tio estas politiko kiu penetras la tutan SDA-organizon, kiel povas esti montrita per la sekva ekzemplo.

La antaŭa Ĝenerala Konferenca Prezidanto, Neal Wilson, diris en la Pacific Union Recorder: "Nia laboro estas ne denunci la Romkatolika Eklezion." La 18-an de februaro 1985. Tio sonas bone, sed kion li vere volas diri? En civila kortumkazo, Wilson diris, "Kvankam estas vere ke ekzistis periodo, en la vivo de la Sepa Taga Adventista Eklezio, kiam la nominala valoro prenis klare kontraŭ-katolikan vidpunkton, kaj la esprimo "hierarkio" estis uzita en pejorativa signifo por rilati al la papa formo de eklezia regado, tiu sinteno flanke de la eklezio estis nenio pli ol manifestiĝo de kontraŭpopola protestanta sinteno en tiu frua jarcento. kaj ĉi-lasta parto de la lasta, kaj kiu nun estis sendita al la historia rubamaso tiom kiom la SDA-Preĝejo estas koncerna.” EEOC vs PPPA kaj GC, Civil Case #74-2025 CBR, 1975.

Kiel povas okazi, ke la gvidanto de konfesio, kiu estis vokita de Dio por averti pri la klopodoj de papo, povus "sendi" tiun mesaĝon "al la historia rubamaso"? Kiel li povas malakcepti la sanktan fidon de Dio tiel decide? Neal Wilson devis atesti pri sia fido al la tribunalejo en tempoj de paco, sed li perfidis ĝin. La miriga afero estas, ke ĉi tiu deklaro, ŝajne, ne kaŭzis vastan indignon. Oni havas multe pli la impreson, ke la prezidanto ĵus formulis akceptitan vidpunkton inter Sepatagaj Adventistoj. Ellen G. White priskribas ĉi tiun sintenon per la sekvaj vortoj: "La opinio gajnas terenon, ke, finfine, ni ne tiom diferencas pri esencaj punktoj kiel oni supozis, kaj ke iom cedo de nia flanko alportos nin al pli bona kompreno kun Romo. La tempo estis kiam protestantoj metis altan valoron sur la liberecon de konscienco kiu estis tiel kare aĉetita. Ili instruis siajn infanojn abomeni papion, kaj diris ke serĉi harmonion kun Romo estus mallojaleco al dio. Sed kiom vaste malsamaj estas la sentoj nun esprimitaj.” La Granda Konflikto, 563.

Se nun, en tempoj de paco, ni neas nian kredon tion malkaŝe, kio okazos en la estonteco kiam leĝoj estos faritaj kontraŭ la ordon-observantaj homoj de Dio? “Se vi kuris kun la lakeoj, kaj ili lacigis vin, kiel do vi povas batali kontraŭ ĉevaloj? kaj se en la lando de paco, al kiu vi fidis, [ili lacigis vin], kiel vi faros en la ŝveliĝo de Jordan? Jeremia 12:5.

Babilono, la Ekumena Movado kaj la Mesaĝoj de la Tri Anĝeloj

Inter adventistoj, la klara kompreno de la termino "Babilono" malpliiĝas pli kaj pli kaj cedas lokon al konfuzo. Konferenca gvidanto diris al mi antaŭ jaroj, ke "Babilono estas en ni." Mia demando, kiel eblus sub ĉi tiuj cirkonstancoj sekvi la vokon forlasi Babilonon, restis sen respondo. Iuj aliaj difinoj, de adventistaj publikaĵoj, estas ke Babilono estas la "malvirteco de mia urbo", "malbonaj influoj" kaj "provi akiri savon per siaj propraj verkoj". Adventist Review, decembro 31, 1992; Signs of the Times, junio 1992; Adventist Review, decembro 31, 1992.

Ĉi tie en Germanio, "Babilono" estas varma temo. La kialo de tio estas la membreco de ambaŭ de la adventistaj germanaj sindikatoj en la ACK (konfederacio de kristanaj eklezioj), la nacia ekumena konsilio. Tiu ĉi membreco estis farita sekrete, kaj la homoj nur poste estis informitaj. Diskutoj estis malpermesitaj.

Noto: Ĉu vi rimarkis, ke la peto pri membreco en la ACK estis farita en 1986, kiu estas la Oriona jaro, kiu montras la komencon de la Tiatira fazo? Kaj Tiatira signifas: Pakto kun Izebel, la Romkatolika Eklezio aŭ Babilono. Kia harmonio estas inter tiuj, kiuj studas historion kaj profetaĵon kaj malfermas la okulojn! Kiam ĉi tiuj fidelaj malmultaj ankaŭ rekonos, ke Oriono—la ĉiela libro de Dio—100% konfirmas ĉiujn ĉi tiujn terurajn eventojn, kaj kuniĝos por formi la lastan preĝejon de Filadelfio?

Por kovri sin, la adventisma gvidantaro, ĉi tie en Germanio, provis montri, ke nia historia difino de "Babilono" ne povas esti vera. R. Nickel, altranga ministro, diris tion pri la membreco de la adventisto en la ACK, en prediko en la adventisma teologia seminario de Friedensau. "En la klasika ekzegezo de nia konfesio "Babilono" signifas la jenon: la patrino putino de Revelacio aŭ la Romkatolika Eklezio. Ŝiaj koruptitaj filinoj estas la falintaj protestantaj organizoj de la malsamaj eklezioj de protestanta kredo. . . . La demando estas, ĉu kio iam estis valida kaj nuna vero daŭre validas? Mi volas reveni al la diskuto pri la ACK, ĉar ĉi tie oni povas montri ĝin: Se la protestantaj eklezioj vere estas parto de Babilono, kiel oni povas kuniĝi kun ili kaj akiri membrecon en la ACK? Se ni serioze prenus la klasikan interpreton, ni ĉiuj devus esti kontraŭ la ACK.” R. Nickel en prediko okazinta en Friedensau la 2-an de novembro 1996.

Estas fakto ke (preskaŭ) ĉiuj ministroj kaj gvidantoj estas favoraj al ACK-membreco. La logika konkludo do estas, ke ni ne povas teni la historian interpreton de "Babilono" kaj samtempe esti membro en la ekumena alianco. (Vidu Luko 16:13; 2 Korintanoj 6:14.) La enhavo de la Tri Anĝelaj Mesaĝoj estas rekte kontraŭa al la ekumena movado, ĉar ni estas avertitaj eksplicite pri la bildo al la besto. La proklamo de ĉi tiu mesaĝo estas kontraŭa al la reguloj de ekumenismo, ĉar neniu eklezio rajtas prozeliti membrojn de aliaj eklezioj. Kiel do eblas proklami: "Eliru el ŝi, mia popolo!" se oni estas membro de tiu alianco? Pri unu afero ni povas esti certaj: nek katolikoj nek protestantoj akceptis adventistojn kiel membron en la ekumena ACK sen antaŭa konfirmo de ili, ke la historia kompreno de la Tri Anĝelaj Mesaĝoj estis malakceptita. Kaj ĝuste tio okazis.

En la ACK-renkontiĝo, kie la rekomendo estis donita akcepti la SDA-Preĝejon kiel membron, la adventistaj reprezentantoj estis demanditaj rekte ĉu la historia interpreto de la Tri Anĝeloj' Mesaĝoj daŭre validas. La protokoldokumentoj de la ACK-kunveno, la 3-an kaj 4-an de junio 1992, en Arnoldshain donas tiun ĉi raporton. “Laŭ peto de la romkatolika reprezentanto, d-ro HJ Urban, oni demandis konkrete, ĉu la tradicia adventisma interpreto de Apokalipso 13, identigi la beston kiel papo, kiu estis egalita kun la Antikristo, ankoraŭ estis tenita kiel vera. La respondo al tiu demando estis ke tio estis kazo de tradicio kiu devenis de la reformado kaj sendube daŭre ekzistus, sed ke ili estis plejparte resanigitaj de institucie identigado de la oficejo de la papo kun la Antikristo. Prefere estas tenite ke la Antikristo estas karakterizaĵoj, kiuj eble ankaŭ povus esti trovitaj en la adventisma konfesio. Tial la tradicia kritiko de Apokalipso 13 povus, principe, ankaŭ esti direktita kontraŭ la Sepa-Taga-Adventisma Eklezio. Tiu ĉi klarigo kontentigis la katolikan flankon. Post tio la gvidantaro de la ACK decidis rekomendi la aplikon de la adventistoj aprobe al la unuiĝintaj membroj por esti voĉdonitaj.” 54 Fragen, Dokumento 3, 3.

La prezidanto de la Nordgermana Unio, s-ro Rupp, ankaŭ neis nian mesaĝon donitan de Dio en siaj leteroj al la prezidanto de la ACK, episkopo Held, kaj en sia persona komunikado kun li. Babilono estis nur identigita kiel kondiĉo de aĵoj kiuj povus ankaŭ esti trovitaj en la SDA-eklezio. Episkopo Held evidente interpretis la opiniojn en la leteroj de la sindikata prezidanto kiel ne eraron, kiel videblas en lia respondo:

“Kara sinjoro Rupp. . . . Super la vidoj estas eksplicite konfirmitaj, ke vi—kiel parolante almenaŭ por la gvidado de la SDA-eklezio—diris al ni, ke SDA-oj ne plu kredas, ke 'en la historia evoluo de la religi-politika potenco de papo vidiĝas la plenumo de Bibliaj profetaĵoj. (Daniel 7, Apokalipso 13 kaj 17.)' " Dokumento 1.

K. Schwarz, altranga oficisto de Protestanta Eklezio en Germanujo skribas: „Por la gastomembreco de la Sepa Taga Adventisma Eklezio en la ACK, estas komprenite, ke . . . la streĉiĝoj, kiujn vi menciis [la adventisma kredo, ke la papo estas la antikristo] . . . ne plu ekzistas kiel parto de SDA-doktrinoj." (En Kobialka, M. 1994. Ekumena Movado kaj Monda Registaro, 100.)

La gvidantoj de la SDA-Preĝejo ĉiam diris, ke la aliĝo al la ekumena movado estas mirinda okazo atesti por nia kredo. Ili diras, ke tiamaniere la Adventa Mesaĝo povas esti donita multe pli efike al aliaj eklezioj. Kia moko kaj hipokriteco! Membreco en la ekumena movado estas perfido de nia mesaĝo kaj signifas denove krucumi Kriston. ("Mi vidis tion kiel la judoj krucumis Jesuon, tiel la nominalaj eklezioj krucumis ĉi tiujn mesaĝojn." Fruaj Skriboj, 261.)

Estas multaj inspiraj instrukcioj pri aliancoj kun nekredantoj aŭ kredantoj de malsama kredo. Mi nur volas indiki al vi du citaĵojn el la plumo de Ellen G. White:

"La malvirtuloj estas ligitaj en faskoj, ligitaj en trustoj, en sindikatoj, en konfederacioj. Ni havu nenion komunan kun ĉi tiuj organizoj. Dio estas nia Reganto, nia Reganto, kaj Li vokas nin eliri el la mondo kaj esti apartaj.” Manuskripto-Eldonaĵoj, vol. 4, 87.

"La gardistoj sur la muroj de Cion ne kuniĝu kun tiuj, kiuj ne efikas la veron, kiel ĝi estas en Kristo. Ili ne aliĝu al la konfederacio de malfideleco, papismo kaj protestantismo.” Sepa Taga Adventista Biblia Komentaĵo, vol.4, 1141.

Ni devus rimarki, kio vere estas la ACK kaj kiel la papo vidas ĉi tiun ekumenan enton. Vizitante Germanion, Johano Paŭlo la 22-a deklaris en Paderborn la 1996-an de junio XNUMX: “Bonaj ekumenaj ligoj estis formitaj al la eklezioj en ĉi tiu lando. Ili aktive laboras kune kun la ekumenaj komitatoj, precipe en la 'Alianco de Kristanaj Eklezioj en Germanio' (ACK). Per tio, kelkaj helpemaj sugestoj por la formado de eklezia komunumo venis al Germanio. . . . La unueco, kiun ni celas, devas kreski paŝon post paŝo. . . . Tial, estas nia devo redukti barojn kaj serĉi pli grandan kvanton da komuneco, fidante firme, ke la Sinjoro kondukos nin al tiu glora tago, kiam plena unueco de fido estos plenumita kaj ni povos kune celebri harmonie la sanktan Eŭkaristion de la Sinjoro.” Verlautbarungen des Apostolischen Stuhls, 126, Bonn 6/1996, 22ff.

Kion serĉas adventistoj en la ACK? Ĉu ili volas festi la Eŭkaristion kune kun la katolikoj?

La Omega jam estas ĉi tie. La Sinjoro helpu nin vidi ĝin kaj agi laŭe.

Kio estas Farota?

Kiel ni devas respondi al ĉi tiu situacio? Multaj adventistoj estas konfuzitaj kaj ne scias kion fari. Ŝajnas kvazaŭ neniu atendis la vastajn dimensiojn de apostateco, kvankam fratino White skribis: "La omega estos de plej surpriza naturo." Elektitaj Mesaĝoj, Libro 1, 197. Kiel adventistoj ni aŭdis pri la baldaŭ venanta provo kaj parolis pri ĝi mem, sed nun ĝi ĉeestas kaj nur kelkaj konscias pri ĝi.

La demando pri kiel ni devas trakti la Omega-krizo estas klare respondita en la inspiraj skribaĵoj koncerne la Alpha-krizon. En la Omega-krizo la samaj principoj devas esti aplikataj, ĉar la historio ripetas sin. Kiun konsilon donis Ellen G. White dum la Alpha-krizo? Jen unu ekzemplo: “Maljunulo kaj sinjorino Farnsworth estis petitaj pasigi iom da tempo en Battle Creek, laborante por la eklezio. Mi instigas ilin fari tion, kaj konsilos ilin kiel labori. Estos bone por Elder Farnsworth kaj Elder AT Jones stari ŝultro al ŝultro predikante la Vorton en la tabernaklo por tempo, kaj donante al la trumpeto certan sonon. Estas en Battle Creek animoj, kiuj bezonas fortigi. Multaj volonte aŭdos kaj distingos la noton de averto. Sed Elder Farnsworth ne devus resti longe en Battle Creek. Mi skribas ĉi tiujn aferojn al vi, ĉar gravas, ke ili estu komprenataj. Dio havus homojn de talento, kiuj ne devios de la principoj de justeco, por ke ili staru defendi la veron en la tabernaklo ĉe Battle Creek. Unu viro ne devus esti postenigita en Battle Creek por longa tempo. Post kiam li fidele proklamis la veron por iom da tempo, li devus labori aliloke, kaj iu alia estu nomumita, kiu donos al la trumpeto certan sonon. Paulson Collection, 108.

En ĉi tiu atesto la inspira plumo donas al ni precizan priskribon de nia devo en kaj la Alfa kaj la Omega krizo. Du aspektoj estas eksplicite emfazitaj. Unuflanke ni estas vokitaj doni al la trumpeto certan sonon por averti niajn fratojn kaj fratinojn. Aliflanke ni estas avertitaj ne tro longe elmontri nin al la influo de apostateco.

La unua aspekto, donanta al la trumpeto certan sonon, devus esti nia unua paŝo se ni estas parto de preĝejo infektita de apostazio. Ree kaj ree Ellen G. White postulis decidita ago dum la Alpha-krizo. Jen kelkaj citaĵoj:

“Oni montris al mi platformon, ligitan per solidaj lignoj—la veroj de la Vorto de Dio. Iu alta en respondeco en la medicina laboro direktis ĉi tiun viron kaj tiun viron malstreĉi la konstrulignojn subtenantajn ĉi tiun platformon. Tiam mi aŭdis voĉon dirantan: Kie estas la gardistoj, kiuj devus stari sur la muroj de Cion? Ĉu ili dormas? Ĉi tiu fundamento estis konstruita de la Majstro Laboristo, kaj eltenos ŝtormon kaj tempeston. Ĉu ili permesos al ĉi tiu homo prezenti doktrinojn, kiuj neas la pasintan sperton de la popolo de Dio? Venis la tempo por decidi deciditan agon.' " Elektitaj Mesaĝoj, Libro 1, 204.

“La batalo estas daŭra. . . . Kie estas Liaj gardistoj? Ĉu ili staras sur la alta turo, donante la danĝersignalon, aŭ ĉu ili lasas la danĝeron preterpasi neatentata?” Ibid., 194.

“Ĉu la viroj en niaj institucioj silentos, permesante ke insidaj eraroj estu promulgataj al la ruino de animoj? . . . Ĉu ne estas tempo, ke ni demandu nin: Ĉu ni permesu al la kontraŭulo konduki nin rezigni la laboron de proklamado de la vero? Ibid., 195.

“Vigla ago estas postulata. Indiferenco kaj maldiligento rezultos en la perdo de persona religio kaj de ĉielo.”Ibid.

“Se Dio abomenas unu pekon pli ol alian, pri kiu Lia popolo estas kulpa, ĝi faras nenion en kazo de krizo. Indiferenteco kaj neŭtraleco en religia krizo estas rigardataj de Dio kiel grava krimo kaj egala al la plej malbona speco de malamikeco kontraŭ Dio." Atestoj, vol. 3, 281.

Por helpi nin vere kompreni la teruran danĝeron de ĉi tiu krizo en kiu ni estas, Dio donis al Ellen G. White vizion de glacimonto.

Noto: Jes, karaj fratoj, ni denove pleniĝas. Sen scii precize kien kondukos miaj studoj, mi komencis ĉi tiun retejon kun la sama citaĵo de Ellen G. White! Ĉu vi memoras? (Glacimonto Antaŭen!)

“Unun nokton sceno estis klare prezentita antaŭ mi. Ŝipo estis sur la akvoj, en peza nebulo. Subite la gvatisto kriis: 'Glacimonto tuj antaŭe!' Tie, alte super la ŝipo, estis giganta glacimonto. Aŭtoritata voĉo kriis: 'Renkontu ĝin!' Ekzistis eĉ ne momenta hezito. Estis tempo por tuja ago. La inĝeniero plenvaporiĝis, kaj la rado direktis la ŝipon rekte en la glacimonton. Kun krake ŝi frapis la glacion. Estis timiga ŝoko, kaj la glacimonto rompiĝis en multajn pecojn, falante kun bruo kiel tondro sur la ferdekon.” Elektitaj Mesaĝoj, Libro 1, 205.

“Mi estas instrukciita paroli klare. 'Renkontu ĝin,' estas la vorto dirita al mi. — Renkontu ĝin firme, kaj senprokraste. . . . En la libro 'Vivanta Templo' estas prezentita la alfao de mortigaj herezoj. La omega sekvos, kaj estos ricevita de tiuj, kiuj ne volas atenti la averton, kiun Dio donis. . . . Mi havas intensan sopiron vidi ilin stari liberaj en la Sinjoro. Mi preĝas, ke ili havu kuraĝon stari firme por la vero kia ĝi estas en Jesuo, tenante firme la komencon de sia konfido ĝis la fino.” Elektitaj Mesaĝoj, Libro 1, 200.

“Ili vidis malĝustajn transakciojn kaj aŭdis malĝustajn vortojn parolitajn, kaj vidis malĝustajn principojn sekvitajn, kaj ne parolis en riproĉo, pro timo ke ili estus forpuŝitaj. Mi vokas tiujn, kiuj estis ligitaj kun ĉi tiuj devigaj influoj, ke ili rompu la jugon, al kiu ili longe submetiĝis, kaj stari kiel liberaj homoj en Kristo. Nenio krom decidita peno rompos la sorĉon kiu estas sur ili.” Elektitaj Mesaĝoj, Libro 1, 197.

Kiel eble alvoko al decidita agado povas esti pli urĝa? Ĉiu, kiu perceptas la apostazion, havas la devon protesti kontraŭ ĝi sen kompromiso. Se iam estis tempo por sidi kaj silenti kaj aŭskulti eraran predikon ĝis la fino (pri kio mi dubas), por ke la malutila eraro estu adresita al la tuta komunumo, tiu tempo estas finita. Ne sufiĉas nur poste paroli kun la ministro, private, kiam eraro atingis la mensojn de la homoj.

“Ĉiu viro nun vekiĝu, kaj laboru laŭ sia ŝanco. Li parolu vortojn laŭtempe kaj ekstertempe, kaj rigardu Kriston por kuraĝigo kaj forto en bonfarado. . . . Mia mesaĝo al vi estas: Ne plu konsentu aŭskulti sen protesto al la perversiĝo de la vero. Malkaŝu la pretendajn sofismojn, kiuj, se ricevitaj, kondukos ministrojn kaj kuracistojn kaj kuracistajn misiistojn ignori la veron. Ĉiu nun devas stari sur sia gardado. Dio vokas virojn kaj virinojn preni sian pozicion sub la sangomakula standardo de Princo Emmanuel. Oni ordonis al mi averti nian popolon; ĉar multaj estas en danĝero ricevi teoriojn kaj sofismojn, kiuj subfosas la fundamentajn kolonojn de la kredo.” Elektitaj Mesaĝoj, Libro 1, 195, 196.

Savu Nian Junularon

Ellen G. White multfoje avertis, ke la junuloj ne estu senditaj al la kolegio en Battle Creek. Ŝi timis pri la adventisma junulo pro la malutila influo tie reganta. "Tiuj, kiuj amasiĝis en Battle Creek, kaj estas tenitaj tie, vidas kaj aŭdas multajn aferojn, kiuj tendencas malfortigi sian kredon kaj generi nekredemon." Paulson Collection, 109.

Sed kio pri niaj altlernejoj kaj seminarioj hodiaŭ? Ĉu la kondiĉo estas pli bona ol tiam en Battle Creek? Mi ne havas tiom da informoj pri la kondiĉo de adventistaj lernejoj en Usono, sed mi scias ion pri la germanaj seminarioj. En ĉi tiuj lernejoj, la historia adventisma sankteja instruo estas malakceptita, Biblia kritiko estas instruata, la septaga krea periodo kaj la atendo de la baldaŭa dua alveno de Kristo estas neitaj, ktp. Tiuj ĉi aferoj estas bone dokumentitaj kaj konfirmitaj de studentoj de la germana seminario.

Kio estas la deklarita celo de tia lernejo? Ĝi estas transdoni la veron de nia fido al la venonta generacio. Sed, se la lernejo aldonas eraron al la studentoj hodiaŭ, la ministroj de morgaŭ donos ĉi tiujn erarojn al siaj preĝejoj. Tiamaniere la vero estas malkonstruita kaj la homoj estas detruitaj pro manko de scio.

Ĉi tiu situacio estas tre danĝera, precipe por niaj junuloj. Kio estas la kondiĉo de la adventisma junularo hodiaŭ? Mi memoras iun nokton, kiam mia edzino kaj mi havis preĝsezonon, en kiu ŝi preĝis por la adventistaj amikoj, kiujn ŝi havis dum sia juneco. Pensante pri ili, mia edzino sidiĝis kaj ploris kaj ploris kaj ne povis halti. Tre malmultaj el ŝiaj malnovaj amikoj ankoraŭ estis en la vero. Preskaŭ ĉiuj estis irintaj en la mondon; kelkaj kiel membroj de la SDA-eklezio, aliaj tute malaprobis ilian profesion.

Sed ĉu tio estas mirinda por iu ajn? Kion faras la junuloj, kiam ili kunvenas en sabato posttagmezo? Mi tiel ofte vidis: post deviga mallonga sindonemo (se entute) ili komencas ludi korbopilkon, tablotenison aŭ kion ajn. Iam mi renkontis ministron, kiu kunvenigis la junulojn de sia preĝejo por nokta sesio por spekti filmetojn. Ili spektis filmojn kun seksaj kaj krimaj scenoj ĝis mateno.

Mi scivolas, kiom da adventistoj pensas, ke ili plenumis sian tutan devon, kiam ili konfidas siajn infanojn al ministroj kaj sabataj lernejoj por religia edukado. Kiom malmultaj konsideras, kiel iliaj infanoj estas efektivigitaj de la influo de la eklezio, kiun ili iras al ĉiu sabato?! Eĉ en la Alfa-krizo Ellen G. White ree kaj ree avertis, ke ni ne devas elmontri nin al tia kreddetruanta influo. Tio validas en speciala maniero por la muldebla junulo. Ŝi skribis:

“Mi dirus, atentu, kiajn movojn oni faras. Ne estas la intenco de Dio, ke nia juneco estu vokita al Battle Creek.” Battle Creek Leteroj, 4.

"Ni protestas en la nomo de la Eternulo, Dio de Izrael, kontraŭ la voko de nia juneco al loko, al kiu la Eternulo proklamis, ke ili ne iru." Battle Creek Letters, 4, 5.

“La lumo donita al mi de la Sinjoro—ke niaj junuloj ne kolektiĝu en Battle Creek por ricevi sian edukadon—aparte ne ŝanĝiĝis. La fakto ke la Sanitarium estis rekonstruita en Battle Creek ne ŝanĝas la lumon. Ĉio, kio en la pasinteco igis Battle Creek loko maltaŭga por nia juneco, ekzistas hodiaŭ, tiom kiom influo estas koncerna." Battle Creek Leteroj, 4.

Kiam la fidela Elder Haskell kaj lia edzino ricevis vokon veni al Battle Creek, Ellen G. White konsilis:

“Ke vi devus ricevi inviton por iri al Battle Creek, kaj doni Bibliajn lecionojn al la flegistinoj kaj medicinaj studentoj, ne estas surprizo por mi. Mi estis instrukciita, ke oni klopodos akiri viajn nomojn kiel instruistoj al la flegistinoj ĉe Battle Creek, por ke la administrantoj de la Sanitarium povu diri al niaj homoj, ke Elder kaj Sinjorino Haskell devas doni kurson de lecionoj al la flegistinoj de Battle Creek Sanitarium, kaj uzi tion kiel rimedon por trompi al Battle Creek tiujn, kiuj alie atentus la singardojn pri irado tien." Paulson Collection, 108.

Kelkaj diras ke la vokoj de Ellen G. White forlasi Battle Creek ricevis nur por malhelpi centraligon ĉe tiu loko. Sed ĉi tio estas nur parto de la vero. La jena deklaro al Frato kaj Fratino Haskell povas soni nekredebla por multaj facil-amantaj animoj: "Estas iom da espero en unu direkto: Prenu la junulojn kaj virinojn, kaj metu ilin kie ili kiel eble plej malmulte kontaktos niajn ekleziojn, por ke la malalta grado de pieco kiu estas aktuala en ĉi tiu tago ne fermenti iliajn ideojn pri tio, kion signifas esti kristano." Manuskripto-Eldonaĵoj, vol. 12, 333.

Se via protesto kontraŭ la apostateco estas neatentata, vi havas la elekton: aŭ vi restas kaj toleras la apostazio aŭ vi foriras kaj savas vin kaj vian familion de ĉi tiuj influoj. La influo, kiun vi permesas influi vian animon, decidos vian eternan destinon. "Ĉiu malkaŝos la karakteron de la pakaĵo, per kiu li ligas sin." 1888 Materialoj, 995. Ellen G. White alportas ĉi tiun punkton hejmen al ni: "'El Battle Creek' estas mia mesaĝo." Paulson Collection, 111.

Apliko kaj Konkludo

Iuj povus diri: “En mia preĝejo ne estas instruata panteismo. Mi ne povas apliki ĉi tiujn deklarojn al mia loka situacio." Eble vi pravas. Laŭdu Dion por ĉiu loka preĝejo, kiu ankoraŭ staras sur la fundamentaj veroj de la Mesaĝoj de la Tri Anĝeloj. Ankoraŭ ekzistas kelkaj el ili, sed ilia nombro malpliiĝas tagon post tago. Memoru, tamen, kiam vi taksas vian preĝejon, ke panteismo sole ne estas la temo de la Omega-krizo, ĝi enkorpigas multajn pliajn principojn. Demandu al vi mem la demandon, Kiel ili traktas la Spiriton de Profetaĵo? Ĉu ĝi estas subtenata kiel la inspirita kaj senerara vorto de Dio donita al ni per Lia lasta tempo profeto? Kiel reagis la ekleziestroj kiam vi provis korekti ilin? Ĉu ili komprenis kaj pentis?

"El tiuj, kiuj konstante laboras por subfosi la fidon al la mesaĝo, kiun Dio sendas al Sia popolo, mi estas instrukciita diri: 'Eliru el inter ili, kaj estu apartigitaj." Review and Herald, la 23-an de julio 1908.

Ĉu via preĝejo estas parto de ekumena organizo? Kiel reagis la viroj en respondecaj postenoj kiam vi stariĝis por protesti kontraŭ ĝi? Ĉu ili komprenis kaj pentis? Eble vi povas konsenti kun mi pri esti apartigita de la ekumena movado, sed ne pri esti apartigita de konfesitaj adventistoj kiuj aprobas kaj subtenas ekumenan membrecon. Vi farus bone konsideri la ekzemplon de fidela Neĥemja. "Kiam tiuj, kiuj unuiĝas kun la mondo, tamen asertante grandan purecon, pledas por unuiĝo kun tiuj, kiuj iam estis la kontraŭuloj de la afero de la vero, ni devus timi ilin kaj eviti ilin same decide kiel faris Neĥemja." Profetoj kaj reĝoj, 660.

Ĉu stranga fajro estas ofertita en via preĝejo en formo de teatraj prezentadoj, sekulara aŭ karisma muziko? Ĉu via ministro uzas NLP aŭ ion similan? Kiel via preĝejo reagis dum vi protestis kontraŭ ĝi? Ĉu ili komprenis kaj pentis? “Dum la Izraelidoj vidis la koruptan konduton de la pastroj, ili opiniis, ke estas pli sekure por siaj familioj ne veni al la destinita adorejo. Multaj foriris el Ŝilo kun sia paco maltrankviligita, ilia indigno vekita, ĝis ili finfine decidis oferi siajn oferojn mem, konkludante ke tio estus plene tiel akceptebla por Dio, kiel sankcii iel ajn la abomenindaĵojn praktikatajn en la sanktejo. Signoj de la Tempoj, decembro 1, 1881.

La Rakonto de Elaĉeto 322-324:

“La granda kontraŭulo nun klopodis gajni per artifiko tion, kion li perforte ne sukcesis certigi. ... Kun kelkaj koncedoj siaflanke, ili proponis, ke kristanoj faru koncedojn, por ke ĉiuj kuniĝu sur la platformo de kredo je Kristo.

Nun la eklezio estis en tima danĝero. Malliberejo, torturo, fajro kaj glavo estis benoj kompare kun tio. Kelkaj el la kristanoj staris firme, deklarante, ke ili ne povas fari neniun kompromison. ... Tio estis tempo de profunda angoro por la fidelaj sekvantoj de Kristo. Sub mantelo de ŝajniga kristanismo, Satano insinuis sin en la eklezion, por korupti ilian kredon kaj deturni iliajn mensojn de la vorto de vero. ...

Sed ne ekzistas unuiĝo inter la Princo de lumo kaj la princo de mallumo, kaj ne povas esti unuiĝo inter iliaj sekvantoj. Kiam kristanoj konsentis kuniĝi kun tiuj, kiuj estis nur duone konvertitaj de paganismo, ili eniris sur vojon kiu kondukis pli kaj pli for de la vero. Satano ĝojegis, ke li sukcesis trompi tiom multe da la sekvantoj de Kristo. Li tiam alportis sian potencon porti pli plene sur ilin, kaj inspiris ilin persekuti tiujn kiuj restis fidelaj al Dio. Neniu povis tiel bone kompreni, kiel kontraŭi la veran kristanan kredon, kiel tiuj, kiuj iam estis ĝiaj defendantoj; kaj ĉi tiuj apostataj kristanoj, unuiĝante kun siaj duonpaganaj kunuloj, direktis sian militadon kontraŭ la plej esencaj trajtoj de la doktrinoj de Kristo. ...

Post longa kaj severa konflikto la fidelaj malmultaj decidis solvi ĉian kuniĝon kun la apostata eklezio, se ŝi ankoraŭ rifuzos liberigi sin de malvero kaj idolkulto. Ili vidis, ke disiĝo estas absoluta neceso, se ili obeus la Vorton de Dio. Ili ne kuraĝis toleri erarojn fatalajn al siaj propraj animoj kaj doni ekzemplon, kiu endanĝerigus la fidon de siaj infanoj kaj infanoj de infanoj. Por certigi pacon kaj unuecon ili estis pretaj fari ajnan cedon kongruan kun fideleco al Dio; sed ili sentis, ke eĉ paco estos tro kare aĉetata je la ofero de principo. Se unueco povus esti certigita nur per la kompromiso de vero kaj justeco, tiam estu diferenco, kaj eĉ milito. Nu estus por la eklezio kaj la mondo, se la principoj, kiuj funkciigis tiujn firmajn animojn, estus revivigitaj en la koroj de la konfesitaj homoj de Dio.

Ĉu ni lernos niajn lecionojn el la pasinteco? Ĉu ni rekonos la tempon de nia vizito? Ĉu ni agos laŭ ĝustaj principoj? Ke la Sinjoro helpu nin en ĉi tiu plej decida horo, kiam nia eterna destino, kaj tiu de niaj familioj, estas decidita.

La fidelaj malmultaj inter adventistaj vicoj nekredeble suferas! Mi persone sentas ĉi tion ankaŭ. Oni ricevas la impreson kliniĝi ĉe ventomuelejoj en niaj preĝejoj; vi sentas vin sola, forlasita kaj senpova. Ĉu ĝi estas nur provo de pacienco? Aŭ ĉu Dio atendas la ĝustan momenton kaj volas doni al Sia popolo la lastan ŝancon? Kiam Li finfine intervenos kaj postulos justecon? Kio okazis por permesi ke nia eklezio estu transprenata de la malamiko? Ĉu ĝi estis nia propra indiferenteco al la doktrinoj kaj okazaĵoj ĉirkaŭ ni? Al multaj demandoj verŝajne ne estos responditaj krom eterne, sed iujn ni jam povas kompreni. Ni daŭre pripensu!

Do, kiuj estas ĉi tiuj gvidantoj, kiuj ne korektis kaj korektis ĉi tiujn falsajn doktrinojn en 61 jaroj de eklezia historio? Jes, miaj amikoj, la mirinda artikolo de supre diras tion tre klare: ili estas Eku-adventistoj! Ili volis vendi nin—kaj ili vendis nin—al la papofico, same kiel ĉiu alia eks-protestanta eklezio ankaŭ estis vendita al Satano. Tiel, ili eĉ ne estas adventistoj, sed la disĉiploj de Satano!

Ni parolis la tutan tempon pri Pergamo, sed ni finfine devas kompreni, ke ni jam estas en la Tiatira fazo ekde la Oriona jaro de 1986. En tiu tempo, kio komenciĝis en 1949 eĉ fariĝis la terura, ĉiopenetranta realo. La falsa doktrino de la nefalinta naturo de Jesuo pelis nin rekte en apostatecon kaj la pakton kun la malĉastulino de Satano. Tial la kondiĉo de nia preĝejo hodiaŭ estas tiel malbona, ke niaj tre malĝojaj kaj maltrankvilaj fidelaj fratoj ĝemas kaj ploras tage kaj nokte. La poŝto, kiun mi ricevas, parolas tiun lingvon. La eklezio estas tute dividita kaj disigita, tamen estas nekredebla malekvilibro en favoro de tiuj, kiuj permesas al "tiu virino Izebel, kiu nomas sin profetino, instrui kaj delogi miajn servistojn malcxasti, kaj mangxi idolojn." Nia eklezio, tutmonde, enlitiĝis kun la papofico kaj faris malĉastecon.

Ni parolis pri Nikolaitoj aŭ Eku-Adventistoj, sed en la Tiatira epoko, ni scias ĝuste kiel estas nomataj ĉi tiuj gvidantoj, kiuj kondukas nin al ĉi tiuj doktrinoj kaj ĉi tiu konduto, ĉar ekzistas speciala grupo, kiu havas ĝuste ĉi tiun laboron kaj ĉi tiujn taktikojn kaj instruojn: jezuitoj. Tiu batalunuo de la papofico estis establita por inversigi la reformadon. Estas tempo, fratoj kaj fratinoj, vekiĝi kaj haltigi ĉi tiujn malbonulojn en niaj propraj vicoj. Se vi ŝatus legi tion, kion la jezuitoj ĵuras ĉe sia inaŭguro, serĉu ĝin en la reto. Kiam mi ĵus publikigis ilian ĵuron en forumo, mi trovis min tuj kaj por ĉiam forigita, ĉar neniu volas konfesi la veron. Estas tiel terure!

Tial, se vi aŭskultas iun instruantan, kiu diras: "Jesuo estis tentata de Satano de ekstere kiel ni, sed Li ne havis la inklinon al peko kiel ni," tiam vi scias nun, karaj fratoj, ke vi aŭskultas al Nikolao aŭ Jezuito (aŭ iliaj sekvantoj) kaj ne al sana adventisto, enradikiĝinta en la kredo de Jesuo. Kaj kion Jesuo diras al ni fari kun tiaj? Sed ĉi tion vi havas, ke vi malamas la farojn de la Nikolaitoj, kiujn mi ankaŭ malamas. (Apokalipso 2:6)

Malamu la farojn de la Nikolaitoj, sed ne la personon! Eble ili estas simple unu kiu estis trompita. Tamen:

Tiel ankaŭ vi havas tiujn, kiuj tenas la doktrinon de la Nikolaitoj, kion mi malamas. (Apokalipso 2:15)

Ĉu ni toleri ĉi tiun doktrinon inter ni laŭ ĉi tiu verso? Ne, ili devas esti forigitaj de siaj postenoj kaj anstataŭigitaj per aliaj, kiuj tenas la veron.

Pentu; alie mi venos al vi rapide kaj batalos kontraŭ ili per la glavo de mia buŝo. (Apokalipso 2:16)

Kiel ni pentas kiel eklezio? Kiam Dio batalis per la glavo de Sia buŝo kontraŭ ĉi tiu doktrino? Aŭ ĉu ĉi tio ankoraŭ venos? Se ĝi jam okazis, kial do ni nenion scias pri ĝi? Ĉi tiuj estas gravaj demandoj, kiujn ni profunde pripensu.

Ĉar la promeso de Jesuo batali kun la Skriboj kontraŭ tiuj, kiuj ne pentas, estis donita por la Pergamo-fazo de 1936 ĝis 1986, kaj ĉar ni ankaŭ scias, ke la riproĉo al Pergamo komenciĝis en 1949, ni devus atendi, ke Dio komencis la militon kun Sia Vorto ĝuste en ĉi tiu tempo - alivorte, baldaŭ post 1949 kiam la eklezio estis en terura. Ĉu ni maltrafis ion, kio okazis en ĉi tiuj jaroj baldaŭ post 1949, kiu plenumis ĉi tiun profetaĵon? Kion ni estas malkovrontaj nun spitas ĉian priskribon, karaj fratoj kaj fratinoj.

Kiam mi traktis la aferojn de 1950, mi komprenis, kio vere estas Oriono, ĉar ĉi tiuj jaroj markas la subpremadon de la plej grava mesaĝo al nia eklezio, kiun Dio iam sendis. Mi multe preĝis, ke Dio helpu min kolekti ĉiujn informojn, kiujn vi bezonus por denove formi unuecon de fido inter ĉiuj niaj frakcioj kaj la "patrina eklezio" antaŭ ol la lasta Sesio de la Ĝenerala Konferenco okazas en junio/julio 2010 en Atlanta.

Esplorante ĉi tiun temon, mi renkontis perditan kolekton de dokumentoj, kiujn oni povis identigi nur per la plej intensa esploro. Nur kelkaj kaŝitaj sugestoj pri kelkaj retejoj de same malĝojaj kaj fidelaj adventistoj metis min sur la ĝustan vojon. Nun, mi ŝatus resumi por vi, kio okazis en la tronlinia jaro de 1950...

En 1950, dio sendis du aĝestrojn (kiuj poste iĝis pastroj de la SDA-Preĝejo, servante dum jardekoj kaj tre estimataj), Robert Wieland kaj Donald K. Short, al la tutmonda Sesio de la Ĝenerala Konferenco de Adventistoj de la Sepa Tago. Ili jam antaŭe komunikis kun la Ĝenerala Konferenco koncerne siajn tre gravajn obĵetojn kontraŭ certaj aferoj, sed estis instrukciitaj gardi la aferon en strikta sekreto kaj skribi siajn studrezultojn pri tiu polemika afero en manuskripto formo. Tial, ĉi tiuj du pliaĝuloj, kiuj venis el la afrika misia kampo, kunmetis ampleksan libron, kiun ili titolis "1888 Re-Ekzamenita".

En la Ĝenerala Konferenco en Minneapolis en 1888, io terura jam okazis. Mi traktis ĉi tion mallonge en miaj artikoloj titolitaj Historio Ripetas. La lumo de la kvara anĝelo estis malakceptita. La rezulto estis, ke la Adventisma Eklezio perdis la kandelingon, kaj kiel la Izraelidoj antaŭ ili, ili denove devis vagi "40" jarojn en la dezerto antaŭ ol Jesuo povis veni por preni ilin hejmen. Maljunuloj Wieland & Short reprenis ĉi tiun temon en 1950, ĉar ili studis la aferon dum jaroj, kaj ankaŭ volis levi obĵetojn kontraŭ la "nova" Kristologio. Kio venis al lumo estis klara indiko ke la eklezio neniam povus veni al Kanaano sen kompania pento. Ili verkis sian dokumenton "1888 Re-Ekzamenita" intencante veki la membrojn de la Ĝenerala Konferenco per ĉi tiu plia lumo, kiun ili ricevis per siaj studoj, kaj ili provis instigi ilin reveni al la malnovaj manieroj. Tio estis tre eksplodema temo, se oni konsideras, ke en 1949 la eklezio ĵus decidis deturni sin eĉ pli for de la ĝusta vojo.

Post sendado de sia manuskripto al la Ĝenerala Konferenco, ili estis malpermesitaj transdoni ajnan informon al iuj membroj de la eklezio. La maljunuloj konsentis sen rezisto, sed la "terura" situacio jam okazis. Antaŭ ol la malpermeso de dissendo estis deklarita, kelkaj amikoj de la pliaĝuloj jam kopiis kaj faris ĉi tiun esencan dokumenton - kiu inkluzivas pli ol 200 paĝojn da tre eksplodema materialo - alirebla por aliaj membroj. La misiistoj vojaĝis reen al Afriko kaj pacience atendis respondon de la Ĝenerala Konferenco.

Ili devis longe atendi. Iuj jam konsciis, ke la mesaĝo de Wieland kaj Short estis la duan fojon, ke la lumo de la kvara anĝelo de Apokalipso 18 estis sendita al la Ĝenerala Konferenco. Senpacienco kreskis inter la fideluloj de Dio, esperante, ke ĉi-foje, Dio, kiu militis per Sia glavo, gajnos la batalon, sed la mesaĝo jam estis ignorita en 1950. La Ĝenerala Konferenco prenis longan tempon por respondi. En decembro 1951, la nekredebla kaj longe atendita respondo venis de la Ĝenerala Konferenco. La lumo de la kvara anĝelo estis malakceptita por la dua fojo, kaj ĉi-foje en maniero kiu povas esti nur komparita kun malkaŝa insulto al ĉiu fidela Sepataga Adventisto. Oni diris, ke ĝi estas perfido de la fratoj kaj ke ĉio devus esti balaita sub la tablo.

En postaj jaroj, ekzistis iu korespondado inter la (tiam) pastroj Wieland kaj Short kaj la Ĝenerala Konferenco koncerne ilian esploradon. Per skrupula detektiva laboro mi finfine trovis ĉiujn ĉi dokumentojn, inkluzive de la manuskripto “1888 Re-Ekzamenita” en sia originala formo el 1950. Ĉiuj dokumentoj, kiuj rilatas al la okazaĵoj komencitaj en 1950, estis jam kolektitaj en dokumentkolekto nomata “Averto kaj Ĝia Ricevo”. AL Hudson, la ĉefo de la Sepa Taga Adventisma Preĝejo de Baker, Oregono, kolektis ĉi tiujn dokumentojn kaj prezentis ilin ankoraŭ unu fojon ĉe la Ĝenerala Konferenco en 1959—sen ajna sukceso, kiel vi povas imagi.

Kiam mi komencis studi ĉi tiujn dokumentojn, lumo ekbrilis en mian koron. Lumo de Dio! La kvara anĝelo jam malsupreniris dufoje, volante doni sian lumon. La citaĵo de supre do ricevas tute novan signifon: "Unu afero estas certe baldaŭ realiĝos,—la granda apostateco, kiu disvolviĝas kaj pliiĝas kaj plifortiĝas, kaj daŭre faros tion ĝis la Sinjoro malsupreniros de la ĉielo kun krio.” {Specialaj Atestoj, Serio B, n-ro 7, p. 57}. La Sinjoro jam dufoje malsupreniris kun krio el la ĉielo — la unuan fojon en 1888 kaj la duan fojon en 1950.

Lia voko restis tamen neaŭdita, sed la pacienco de Dio estas preskaŭ neelĉerpebla. Li estas tre pacienca kun Siaj infanoj ĉar Li volas, ke la pekulo venu al pento kaj finfine al savo. Nia malsana preĝejo ankaŭ povus esti resanigita per ĉi tiu lumo. Ĝi nur devas finfine esti akceptita. Ni devas fariĝi maturaj infanoj de Dio kaj instigi niajn gvidantojn ne plu malakcepti la lumon.

Oriono montras al 1949 kaj 1950. Ĉi tiuj linioj estas enkadrigitaj de la tri Personoj de la Dia Koncilio kaj laŭ mia nuna kompreno, mi interpretas tion por signifi, ke Dio volas diri al ni, ke la Patro, la Filo kaj la Sankta Spirito estas plene malantaŭ la mesaĝo de 1950. La Filo kaj la Patro formas la 1950-linion. Kial?

La mesaĝo de 1950 ja estas etendo de la mesaĝo de 1888, "Justeco per Fido", sed tiu mesaĝo neniam estis konvene komprenita aŭ instruita. Ĉiuj ĉi tiuj aferoj estas traktitaj en "1888 Re-Ekzamenita". Ĝi temas finfine pri la plano de savo kaj ĝusta kompreno de nia rilato al la ordonoj de Dio. La mesaĝo devus esti ĝuste nomita: "Neniu Justeco per Fido, se Fido estas Mortinta" aŭ "Justo per Vivanta Kredo".

La Patro sendis sian Filon sur la teron por plenumi la unuan parton de tiu mesaĝo, nian pravigon. La Sankta Spirito efektivigas en ni, kune kun la servo de Kristo en la plej sankta loko de la ĉiela sanktejo, la duan parton de la mesaĝo: obeo kaj sanktigo. La granda diskutado inter lumo kaj mallumo temas pri tio, ĉu troviĝos sufiĉe da kredantoj, kiuj observas la ordonojn de Dio kaj konfirmas ĝin per sia atesto.

Kaj ĉi tiu evangelio de la regno estos predikita en la tuta mondo por atestanto al ĉiuj nacioj; kaj tiam venos la fino. (Mateo 24:14)

Temas pri atestado por Dio la Patro kaj montrado, ke estas almenaŭ 144,000 XNUMX fideluloj, kiuj observas kaj rekonas Liajn ordonojn malgraŭ la tentoj de Satano. En la granda diskutado, estas Dio la Patro mem, kiu devas esti pravigita. Tiuj, kiuj iras kun la Nikolaitoj, vangofrapas Dion la Patron kaj defendas la doktrinon de Bileam, kiu igis la Izraelidojn peki per mondeco kaj karna tento. Justeco kaj obeo pro amo—ĉiuj tri apartenas kune. Ĉio havas sencon nur se ni rekonas tion. Kaj precipe ĉar Dio la Patro kun Siaj ordonoj temas ĉi tie, Li markas kune kun Sia solenaskita Filo la jaron kiam Lia mesaĝo estis denove forĵetita: 1950.

Ĉi tiu mesaĝo ne estas bonvena, ĝi ne pliigas la membrokalkulon kaj tiel alportas malgrandajn dekonaĵojn, kaj ĝi fortimigas la papofico kaj la aliajn falintajn ekleziojn. Tial, ĝi devis esti malakceptita denove kaj denove—dufoje ĝis nun!

Tiuj, kiuj ŝatus elŝuti ĉi tiun dokumenton nun, bonvolu klaki TIE. Mi alvokas ankaŭ al ĉiu honesta kaj fidela adventisto, kiu parolas fremdan lingvon, ke li uzu sian talenton en la Dia laboro por traduki ĉi tiun kolekton de dokumentoj en sian gepatran lingvon kaj disvastigi ĝin per retpoŝto. Ni ankaŭ povas krei tiom da retejoj en aliaj lingvoj kiom ni bezonas, kun la tuta Orion-studo. Dependas de vi!

Kelkaj pliaj konsiloj... Nova eldono de "1888 Re-Examined" estis publikigita en la 1980-aj jaroj, kiu estas pli agrable legebla sed inkluzivas sufiĉe profundajn ŝanĝojn kaj forigojn kompare kun la originala versio de 1950. Ĉi tiu eldono estas reklamita preskaŭ ĉie, sed la originalo estas tre, tre malfacile trovebla. La respondo (1951) de la Ĝenerala Konferenco al la obĵetoj de Wieland kaj Short ankaŭ ne estas inkluditaj en ĝi. Mi havis la impreson, ke la pastroj Wieland kaj Short retiriĝis en postaj jaroj, do mi skribis al Robert Wieland, kiu ankoraŭ vivas kaj eĉ havas retejon, por lerni pli de li. Li tamen eĉ ne respondis. Mi pensas, ke se vi daŭre legos, vi komprenos kio okazis kun Wieland kaj Short. Ĝi estas la sama kiel ĉe Waggoner kaj Jones. Ili kompromisis kaj forlasis sian unuan amon, sed kiel Ellen G. White klare deklaris, tio tute ne influas la originan mesaĝon kaj la lumon donitan de ĝi. Ni devus, kompreneble, legi la originan lumon indikitan de Dio per la tronlinio de 1950, kaj ne novan forĝitan eldonon sankciitan de la Ĝenerala Konferenco kaj preparitan de pastro kiu dependas de sia pensio.

Por doni al vi ideon pri tio, kio atendas vin kaj kiom eksplodemaj estas la materialoj, kiujn mi malkovris per la tronlinioj de Oriono, mi publikigas la antaŭparolon al "Averto kaj Ĝia Ricevo" de Elder Hudson, kiu kompilis ĉion:

Averto kaj Ĝia Akcepto

antaŭparolo

La kolekto de dokumentoj enhavitaj ĉi tie estis preparita specife por la studo kaj gvidado de la membroj de la Plenuma Komitato de la Norda Pacifika Unia Konferenco de Adventistoj de la Sepa Tago laŭ Mocio prezentita ĉe ĉi tiu Komitato la 3-an de februaro 1959 de la subskribinto.

Ne estas celite, ke ĉi tiu kolekto havu ampleksan cirkuladon inter ĉiuj klasoj de nia eklezia membreco sed ankaŭ ne estas pripensite, ke ĝi estos limigita al la membroj de la Unia Komitato.

Nia Mocio petas la Komitaton disponigi la ĉi tie dokumentojn al la membraro de la Norda Pacifika Unia Konferenco kaj zorgi pri malferma, ĝusta, justa kaj sufiĉa ekzameno de ĉi tiu afero en ĉi tiu kampo.

Evidente, ĉi tiu Komitato ne povas atingi inteligentan decidon kaj fari taŭgan agon al la Moviĝo antaŭ ol ĝi legis la koncernajn dokumentojn. Ĉi tiuj ne estas facile haveblaj alie tial la preparado de ĉi tiu kolekto. Ankaŭ, la preparado de ĉi tiu kolekto faciligos al la Komitato agi favore laŭ nia Mocio koncerne la fizikan haveblecon de la materialo. Ĉar la oficiroj de la Ĝenerala Konferenco kontraŭas ke la eklezio informiĝu pri la afero, estus iom embarasi, ke ĉi tiu materialo publikigus en unu el niaj regulaj eldonejoj. Sed kun la jam faritaj teleroj kaj la presaj instalaĵoj sub nia persona proprieto kaj funkciado estus simple provizi al la Unia Komitato per sufiĉaj ekzempleroj je racia prezo por plenumi la manan peton.

Kiom povas okazi en la tempo, ke ĉi tiu libro falos en la manojn de iuj, kiuj ne konas la faktojn de la engaĝita diskutado, ni prezentas ĉi tie la Proponon prezentitan ĉe la Komitato kaj la rimarkojn antaŭantajn la Motion.

Tiutempe, kiam ni faris la Moviĝon, estis nia opinio, ke la dokumentoj listigitaj en ĝi estis ĉio, kio estus necesa al konsidero de la temo engaĝita. Tamen, dum la arkivado de la Moviĝo la Ĝenerala Konferenco prezidanto kiu ĉeestis reprezentita al la Komitato ke la tria raporto de la Ĝenerala Konferenco pri la Wieland-Short prezentoj kaj la fina devontigo letero skribita fare de Wieland kaj Short sub dato de la 21-an de januaro 1959, konsiderinde ŝanĝus la bildon kiel enhavite en la dokumentoj antaŭe menciitaj. Ni do inkluzivas ĉi tie la trian raporton de la Ĝenerala Konferenco titolitan Wieland- Short Manuscript Committee Report kaj la supre menciitan leteron. Prepara Memorando de 81 paĝoj antaŭe prezentita al la Komitato enhavas alian dokumentan materialon relative al la Wieland-Short reprezentantaroj kovrante la periodon antaŭantan la manuskripton, 1888 Re-Ekzamenita.

PREZENTO AL UNIKA KOMITATO

La 3-an de februaro 1959, ĉi tiu Petanto aperis persone antaŭ ĉi tiu Komitato farante la sekvajn prezentojn kaj Motion.

Antaŭparolo al Moviĝo

Sinjoro Prezidanto: Nun venas ĉi tiu Petanto, AL Hudson, aperanta persone kaj faras la sekvajn akuzojn kaj prezentojn.

Mi estas laika membro de la Sepa Taga Adventisma eklezio kun membreco en la Baker, Oregono, korpo. Mi naskiĝis en la mesaĝo, kiel ni diras, en ĉi tiu sama eklezia korpo kaj servis ĝin en multaj malsamaj kapabloj ekde mia infanaĝo. Mi nun estas, kaj dum multaj jaroj pasintaj estis, la unua Maljunulo de ĉi tiu preĝejo.

Komune kun ĉiuj miaj fratoj de nia komuneco mi kredas, ke la Sepa Taga Adventisma Eklezia korporacio en ĉiuj ĝiaj diversaj filiaj asocioj kaj korporacioj estas la laŭleĝa kaj kompania vehiklo por la promulgo de la tri anĝelaj mesaĝoj de Apokalipso 14.

Mi kredas, ke nekonfuzebla pruvo kaj en la sekulara mondo kaj en la religia mondo, inkluzive de nia propra amata eklezio, indikas sen dubo al tiuj, kiuj tenas la profetajn dogmojn de nia kredo, ke la bona ŝipo Cion alproksimiĝas al la Haveno. Ni nun veturas inter la rifoj de malfideleco kaj materiismo en plena vido de Hejmo.

Se ni devas plenumi la celon de Dio en nia ekzisto, ni nun devas surŝipiĝi la Havenan Piloton kaj kompletigi la vojaĝon. Antaŭ pli ol cent jaroj manpleno da Di-timaj kaj Kristo-amantaj viroj kaj virinoj kuniĝis en sankta kunuleco por establi tion, kio poste estis konata en la mondo kiel la Sepa-taga Adventisma eklezio. En humila dependeco de Dio por la plenumo ene de ili kaj per ili de homa neebla tasko ili plenumis la preĝon de la Dia Piloto, Ke ili ĉiuj estu unu; kiel Vi, Patro, estas en mi, kaj mi en Vi, por ke ili ankaŭ estu unu en Ni; por ke la mondo kredu, ke Vi min sendis. Johano 17:21

Kun la paso de jaroj kaj la aliĝo de membreco ĉirkaŭanta la terglobon ĉi tiu unueco de koro kaj menso malpliiĝis ĝis en 1952, Maljunulo RA Anderson, parolante ĉe la Biblia Konferenco en Vaŝingtono, publike esprimis la timon de la gvidantoj de nia eklezio okazigi tian konferencon por ke la renkontiĝo ne estu disigita kun kontraŭaj frakcioj.

Hodiaŭ la ligo de unueco kaj kunuleco en niaj vicoj surbaze de unueco kun la sama Kristo kaj Sinjoro estas tiel malforta, ke eklezia aŭtoritato kaj intelekta kaj spirita despotismo plejparte prenis la lokon de la unueco de la Spirito en la ligo de paco.

La afero ĉe mano hodiaŭ estas la afero de religia libereco ene de la Sepa Taga Adventisma eklezio.

Maljunulo HL Rudy, Vicprezidanto de la Ĝenerala Konferenco, faris la sekvajn trafajn observojn en sia artikolo, La Donaco de Libereco, kiu estis prezentita en broŝuroformo al preĝejaj aĝestroj por Religia Libereco-Tago, Ŝabato, la 17-an de januaro 1959:

"Inter ĉiuj liberecoj kiujn homoj flegas kaj luktis por akiri estas libereco de konscienco. Tiu ĉi libereco donas dignon al la homo, kiam li posedas ĝin. Sen ĝi mankas la kvalito de homa vivo. La homo ne povas rifuzi por si liberecon, se li volas konservi sian propran dignon kiel kreitaĵo farita laŭ la bildo de Dio. Nek li havas la rajton nei ĝin al aliaj.

“Psikologiaj devigoj, kiujn la amasa propagando tuŝis lin, igis lin ĉesi pensi mem, ĉesi pensi kreeme. Li ne estis edukita al libereco.

“Libereco estas kara nur al tiuj, kiuj ne kontentas pensi kiel oni diras al ili. Tro multaj homoj ne konsciiĝis pri si kiel liberaj estaĵoj, portantaj en si la dignon kaj aristokratio de libereco. La libera homo ne nur amas liberecon sed ankaŭ asertas ĝin por aliaj.

“Vero postulas liberecon, kaj por tiu, kiu ĝin malkaŝas, kaj ankaŭ por aliaj. Religia toleremo akceptas la fakton ke vero estas senlima, kaj kapablas malfermi senlimajn perspektivojn antaŭ la menso."

En rekta kaj klara kontraŭdiro de ĉi tiuj noblaj kaj altaj sentoj ĵus esprimis la faktojn kiujn mi ŝatus prezenti indikas ke la Oficiroj de la Ĝenerala Konferenco malobservas la principojn de religia libereco kaj malbonigas la glorajn proponojn skizitajn de ĉi tiu vicprezidanto.

Mallonga Resumo de Wieland-Short Representations

Ĉar vi fratoj antaŭe ricevis kopiojn de miaj leteroj al la Ĝeneralaj Konferencaj Oficiroj laŭ datoj de la 21-a de novembro 1958 kaj la 9-a de januaro 1959, kaj pro la mallongeco de la tempo, kiun mi petis antaŭ vi, mi ne faros ajnan longan deklamadon de la faktoj enhavitaj en tiuj leteroj, sed mi nur kondukos al mia apero antaŭ la resumo de vi.

En junio (julio) de 1950, Elder HJ Wieland kaj Elder DK Short faris skribajn reprezentantarojn al la Oficiroj de la Ĝenerala Konferenco dum la Ĝenerala Konferenco-sesio en San Francisco.

On Julio 11, 1950 , tiuj fratoj skribis delvis jene:

“La ekscita alparolo de la Prezidanto hieraŭ nokte, alvokante nin gardi la fidon iam transdonitan al la sanktuloj, kaj paroli rekte por defendo de ĝi, prezentas defion. Konsiderante ĉi tion, estas necese, ke ni sciu precize, kio estas gardata, ĉar certe estas granda konfuzo en niaj vicoj hodiaŭ.

Ĉi tiu konfuzo evidentiĝis en la "Kristo-centrita" predikado instigita al ni plurfoje en la kunvenoj de la Ministeria Asocio de la pasintaj kvar tagoj. Ĉi tiuj renkontiĝoj devis starigi la scenejon por potenca reviviĝo inter la homoj de Dio ĉe ĉi tiu Ĝenerala Konferenca sesio. Ĉi tiu "Kristo-centrigita" predikado estas atendita de ĝiaj propagandantoj alporti grandan reformadon inter Sepa-tagaj adventistaj laboristoj en la mondo ĉirkaŭe.

Neniu por momento malestimas la predikon de la vera Kristo kiel la centron kaj substancon de la tri anĝeloj-mesaĝoj. Tamen, en ĉi tiu konfuzo, oni ne rimarkis, ke multe de ĉi tiu tiel nomata "Kristo-centrigita" predikado estas en realeco. nur kontraŭ-Kristo centrita predikado. Ĝi grave influas la rezulton de ĉi tiu sesio de la Ĝenerala Konferenco. Fari tian deklaron al la Ĝenerala Konferenca Komitato sonas mirinda. Sed surprizaj aferoj ne estas neatenditaj de la eklezio en la lastaj tagoj.

Dum la sesio de la Ĝenerala Konferenco neniu oficiala konsidero estis donita al la temo de la Wieland- Short reprezentantoj. Poste en Vaŝingtono ĉi tiuj viroj aperis antaŭ komitato en kiu tempo kaj skriba kaj parola materialo estis prezentita.

Wieland kaj Short estis petitaj plue skribi siajn disputojn kaj la manuskripto, "1888 Re-Examined" estis la rezulto. Ili revenis al sia misiokampo en Afriko kaj la Defenda Literaturo-Komisiono estis petita fari oficialan raporton pri la reprezentadoj de Wieland kaj Short.

En tiu raporto kiu estis publikigita en 1951, la Oficiroj de la Ĝenerala Konferenco malaprobis la analizon de la Minneapolis Conference epizodo (1888) kiun Wieland kaj Short faris en sia manuskripto kaj ankaŭ malaprobis la malverajn kristajn akuzojn de tiuj viroj etikedante ilin kiel kalumnio kontraŭ la adventisma ministerio.

En ĉi tiu raporto de la Ĝenerala Konferenco silento pri la temo estis ordonita al Wieland kaj Short de la Oficiroj.

Multe al la ĝeno de la fratoj en Vaŝingtono, kopioj de la manuskripto estis venditaj fare de Wieland kaj Short al kelkaj el iliaj tujaj amikoj antaŭ ol ili foriris al sia misiokampo kaj antaŭ ol la Komitato havis tempon redoni sian oficialan raporton.

Kiam la oficiala decido estis komunikita al la aŭtoroj, ili plene plenumis kaj ĉesis de ajna agitado de la temo. Tamen, la malmultaj ekzistantaj kopioj multfoje multfoje en la sekvaj jaroj de grandaj, lojalaj Adventistoj de la Sepa Tago foje eĉ sub la nazoj de malaprobantaj administrantoj kaj la mesaĝo de la dokumento cirkulis. Ĝia ricevo estis diversa, sed almenaŭ konsiderinda malplimulto en la eklezio kredis, ke ĝi estas mesaĝo de vero sendita de Dio je kritika horo. .

Pri tiu ĉi dokumento la Sekretario de la Ĝenerala Konferenco skribis la 16-an de januaro 1959: "Multaj sur la kampo kaj en niaj institucioj pripensis ĉi tiun aferon kaj multe da opinioj estis esprimitaj al ni."

Rilato de Petanto al la Problemo

Antaŭ proksimume kvar jaroj la gazeto venis en mian posedon de ministro amiko. Ekde tiu tempo mi disputas kun la oficiroj de la Ĝenerala Konferenco ke ilia taksado de la reprezentadoj de Wieland kaj Short estas erara kaj la unua oficiala raporto tute netenebla.

La 28-an de februaro 1958, mi prezentis formalan Plendon kaj Peton kun la oficiroj de la Ĝenerala Konferenco rilate al la afero de la epizodo de Barnhouse-Martin kaj subtenis la Plendon per mallonga Koncizo. En ĉi tiu Brief mi faris referencon al la Wieland-Short manuskripto sur p. 30 jene:

“Ĉi tiu manuskripto estis skribita antaŭ proksimume sep jaroj kaj prezentita al la oficiroj de la Ĝenerala Konferenco. La manuskripto, la leteroj antaŭantaj ĝin kaj la personaj prezentoj kun ĝi ligitaj estis pocio tro granda por ke la oficiroj de la Ĝenerala Konferenco por englutu; eĉ kiel ĉi tiu deklaro de Jesuo al Petro estis tro granda por li por engluti. Li ne povis nei la veron de la vortoj de la Savanto, sed li ne komprenis ilin kaj tiel ne kredis nek profitis de ili. Simile, la oficiroj de la Ĝenerala Konferenco ne povis nei la veron de la pozicioj prenitaj de Wieland kaj Short; ili ne povis ĝuste taksi ilin kaj tiel rifuzis kredi ilin kaj profiti de ili.”

La oficiroj rifuzis ajnan specon de aŭdienco pri la Plendo sed provis skribi respondon al la Plendo sen doni ŝancon pledi mian aferon entute. Kelkaj el vi havas kopion de ĉi tiu supozata respondo al certaj punktoj aperantaj en la Koncizo subtenanta mian Plendon.

Tiu ĉi laŭdira respondo estis tamen nur duono de la respondo de la oficiroj. La alia duono devis konsisti el dua konsidero de la Wieland-Short manuskripto.

En septembro 1958, ĉi tiu dua raporto estis publikigita kaj kopio estis sendita al mi. Ĝi estis titolita, "Plua Takso de la Manuskripto, 1888 Re-Ekzamenita".

La dua raporto estis same nekontentiga kiel la unua, venante al kelkaj el la samaj konkludoj kiel la unua raporto kaj venante al aliaj konkludoj eĉ malpli teneblaj.

Oficiroj Rifuzas Respondi Demandojn

La 21-an de novembro 1958, mi petis de la oficiroj de la Ĝenerala Konferenco oficialan respondon al la sekva triparta demando:

“Ĉu estas la celo de la Ĝenerala Konferenco (a) subpremi per konsidero nedeca, kontraŭleĝa kaj nedezirinda malferma diskuto de la Wieland-Short manuskripto kaj ĝia enhavo en la monda kampo; (b) devigi Maljunulojn Wieland kaj Short forlasi siajn poziciojn aŭ silenti koncerne ilin per la pezo de via eklezia aŭtoritato kiam vi ne povis en ok jaroj daŭrigi ajnan gravan eraron en la sama; (c) sciante ke la deklaro menciita supre de "Taksado" estas malvera, por devigi fratojn Wieland kaj Short preni senkaŝan pozicion kontraŭ la oficiroj de la Ĝenerala Konferenco, ilia dungadagentejo, kaj publike deklari sian veran pozicion?"

La oficiroj dufoje rifuzis respondi ĉi tiun demandon kiel demandite kaj la sola trafa komento, kiun ili volis fari, estas jena:

"La fratoj sentas, ke en nunaj cirkonstancoj ilia traktado pri ĉi tiu afero devus esti kun Fratoj Wieland kaj Short."

Ĉi tio estas, kompreneble, ĝentila kaj diplomatia maniero diri al ni laikoj en la kampo, ke ne estas nia afero, kio okazas en Vaŝingtono kaj ke determino de vero kaj eraro estos farita de homoj supozeble kvalifikitaj por fari tiajn decidojn kaj ke de nun ni devas akcepti iliajn decidojn sen demando aŭ protesto. Ĉi tiu pozicio estas neakceptebla por ni en la kampo. En la vortoj de Maljunulo Rudy: "Libereco estas kara nur al tiuj, kiuj ne kontentiĝas pensi kiel oni diras al ili."

Gvidado ne Uzas Flatadon nek Devigon

En respondo al nia sugesto ke devigo aŭ flatado povus esti uzataj sur Wieland kaj Short fare de la oficiroj, ili faris la sekvan signifan respondon:

“La gvidado de la afero de Dio ne uzas flaton nek devigon en traktado kun laboristoj. Tia sinteno estas tute fremda al nia kompreno de gvida respondeco. Fratoj Wieland kaj Short estas laboristoj de sperto kaj ili faros siajn decidojn kiel ili sentas, ke ili devus. La kampo, kiu uzas ilin eble volas ekkompreni kun ili, sed tio neniel rilatas al 'flatado' nek al 'devigo'.”

Mi ne kredas, ke la membroj de ĉi tiu Unia komitato dezirus iujn ajn specifajn komentojn pri ĉi tiu deklaro per konkretaj ilustraĵoj kontraŭdantaj ĝin, sed vi ĉiuj konscias, ke tiaj pruvoj povus esti enkondukitaj. Estas almenaŭ tri konferencoj en ĉi tiu Unio, kiuj provis subpremi diskutadon pri esencaj veroj rilate al la koncerna afero per trudo.

Nun, per resumo de ĉi tiu mallonga resumo, ni havas la jenan situacion. Ordonitaj ministroj de agnoskita valoro kaj integreco akuzis la Restan eklezion je granda mezuro adorado de falsa Kristo. La oficiroj de la Ĝenerala Konferenco estas deciditaj ignori kaj misfamigi ĉi tiun akuzon la tutan tempon sub la preteksto konsideri ĝin, en la mallumo de kamuflaĵo, en la sekreteco de privataj konferenco kaj komitatkunvenoj en Vaŝingtono kaj prezenti la rezultojn por ke ni laikoj akceptu sen demando.

Ĉi tion ni ne povas fari.

moviĝo

La reprezentadoj de Elders Wieland kaj Short estas sufiĉe enhavitaj en du dokumentoj:

(1) Ilia manuskripto, "1888 Re-Examined", kaj
(2) ilia Respondo al la dua raporto de la Ĝenerala Konferenco pri ilia manuskripto.

La oficiala stando de la Ĝenerala Konferenco estas enhavita en du dokumentoj:

(1) La unua raporto farita de la Defenda Literatura Komitato en 1951;
(2) Plia Takso de la Manuskripto, "1888 Re-Examined", publikigita en septembro 1958.

KIEL, kredante, ke la malpermeso de diskuto kaj esploro de ĉi tiu materialo, kiun konsiderinda malplimulto opinias mesaĝo de Dio, konsistigas foriro de la principoj de religia libereco en la Remnant-eklezio, MI MOVAS ĉi tiun Komitaton disponigas la supre listigitajn dokumentojn al la membraro de la Norda Pacifika Unia Konferenco kaj zorgas pri malferma, ĝusta, justa kaj sufiĉa ekzameno de ĉi tiu afero en ĉi tiu kampo.

Respekte prezentita,

AL Hudson, Unua Elder Baker Seventh-day Adventist Church Baker, Oregono

Kiam mi komencis mian laboron pri la serio de artikoloj pri la tronlinioj, mi pensis, ke mi preskaŭ atingis la finon de mia laboro por vi. Nun mi vidas, ke Dio havas pli por mi, kaj ankaŭ por vi, kaj mi kun plezuro submetiĝas al Lia volo. Ĉi tiu lasta artikolo de la serio Throne Line estas publikigita unu semajnon antaŭ la Ĝenerala Konferenca Sesio en Atlanta. Ĉi tio ne estas hazarde, sed ĝi neniam estis de mia planado. Mi pensas, ke ĝi estis la plano de Dio.

Post kvinjara studado sub la direkto de Dio, mi laboris preskaŭ tage kaj nokte dum duonjaro por esplori kaj publikigi ĉiujn ĉi scion en retejoj por ke vi lernu tion, kion Oriono volas instrui al ni. Vi certe rimarkis, ke mia sinteno kaj kompreno pri la Oriona mesaĝo kaj la eklezioj ŝanĝiĝis laŭlonge de la tempo laborante pri ĝi. Ĉiuj niaj preĝejoj kaj "sekcioj" grupoj havas problemojn, ne nur la granda preĝejo. Mankas al ni ĉiuj frata amo, sed ankaŭ unueco en niaj kolonoj de kredo precipe.

Kiom mi lernis per la studo de Oriono—pri Jesuo, Lia karaktero, kaj la plano de savo! Mi vidas, tamen, ke la intereso pri la Orion-mesaĝo malpliiĝis akre de kiam evidentiĝis, ke ĝi NE estas nur pura tempomesaĝo, sed averta mesaĝo al la eklezio kaj ĉiu individuo por prepari niajn karakterojn por esti kristana kaj lerni vivi senpekan vivon. Sed mi ankaŭ ekkonis multajn el vi tie ekstere, kiuj ne plu apartenas al la dormantaj virgulinoj, ĉar la krio "la fiancxo venas” resonas nun duan kaj lastan fojon de Oriono. La voĉo de Dio parolis al multaj, kaj multaj komprenis ĝin kaj ŝanĝis siajn vivojn kaj trovis sian unuan amon en Jesuo denove. Je ĉi tiu punkto, mi dankas vin pro viaj atestoj kaj ke vi ĉiam kuraĝigis min kiam mi plej bezonis ĝin!

Nun, mi ne plu volas kaŝi la fakton, ke ekzistas kelkaj adventistoj en Atlanta, kiuj revis antaŭ iom da tempo, ke Atlanta baldaŭ estos detruita. Unu paro eĉ aŭdis la "voĉon de Dio" dum preĝkunveno en sia domo. Ili ĉiuj estis petitaj vendi siajn hejmojn kaj forlasi Atlanta. Ĉi tio sugestas, ke detruo povus veni super la Ĝenerala Konferenco, kiu estos elektita en Atlanta, kaj ke ĝi povus konduki al la longe atendita purigado de nia eklezio.

Mi pensas, ke la Orion-studo estas la tria kaj lasta fojo, ke la kvara anĝelo estas sendita al la Ĝenerala Konferenco. Mi komencis la Orionan proklamon en januaro 2010, kaj mi montris la tronlinion de 1950 en pluraj forumoj kaj retpoŝtaj distribulistoj ekde aprilo. Ĉiu el la gvidantoj devus esti rekoninta antaŭ longe kian averton Dio donas ĉi tie, ĉar ni "normalaj" membroj scias nenion pri nia kaŝita eklezia historio. Tamen, ekzistis neniam iam ajn pozitiva reago de la gvidado - nek de iu el la organizitaj eklezioj, nek eĉ de iu el la branĉogrupoj.

Ĉi-foje, la averta mesaĝo ne estis donita de du pastroj kiel Waggoner kaj Jones, kaj nek de du maljunuloj kiel Wieland kaj Short, sed de Dio mem, kiu metis monumenton en la ĉielon, kiun la astronomoj eĉ nomas la plej bela loko en la universo. Por transdoni ĉi tiun lastan avertan mesaĝon, Dio uzis ĉi-foje malgajan farmiston el Sudameriko—tiu, kiu ĉiam esperis kaj preĝis, ke lia preĝejo estu resanigita, por ke tiuj fidelaj al Dio povu senti sin hejme denove en la preĝejobenkoj. Mi estas konvinkita, ke se la Ĝenerala Konferenco kaj la ekleziaj oficistoj denove malakceptos la lumon, Dio purigos Sian domon kaj aliaj gvidos Lian domon en la lastaj tagoj. Ellen G. White diris:

Ĉiu vento de doktrino blovos. Tiuj kiuj faris superan omaĝon al "scienco false tiel nomata" [teologio, pli altaj kritikistoj] ne estos la gvidantoj tiam. Tiuj, kiuj fidis al intelekto, genio aŭ talento, tiam ne staros ĉe la ĉefo de la vicoj. Ili ne sampaŝis kun la lumo. Tiuj, kiuj pruvis sin malfidelaj, tiam ne estos konfiditaj kun la grego. En la lasta solena laboro fianĉiĝos malmultaj granduloj. Ili estas memsufiĉaj, sendependaj de Dio, kaj Li ne povas uzi ilin. La Sinjoro havas fidelajn servistojn, kiuj en la skuado, prova tempo estos malkaŝitaj por vidi. Estas nun kaŝitaj altvaloraj, kiuj ne klinis la genuon antaŭ Baal. Ili ne havis la lumon, kiu brilis en koncentrita flamo sur vin. Bsed ĝi povas esti sub malglata kaj neinvita ekstero, la pura brilo de aŭtenta kristana karaktero estos rivelita. En la tago ni rigardas al la ĉielo, sed ne vidas la stelojn. Ili estas tie, fiksitaj en la firmamento, sed la okulo ne povas ilin distingi. En la nokto ni rigardas ilian aŭtentan brilon. {5T80.1}

La lasta eklezio estas Filadelfio, kaj ĝi konsistas el tiuj kiuj estas aktivaj kaj ne permesas ĉi tiun mesaĝon esti malakceptita denove—la mesaĝo kiu nun alportas la lumon de la kvara anĝelo malsupren de Oriono al la tero trian kaj lastan fojon. Se jes, tamen, kaj bedaŭrinde ĝi tute similas, tiam Dio intervenos kaj la karboj, kiuj estas sub la radoj de la trono de Dio, kiuj estas la Oriona horloĝo, faros purigan laboron en Lia preĝejo:

Tiam mi rigardis, kaj jen sur la firmaĵo, kiu estis super la kapoj de la keruboj, aperis super ili kvazaŭ safira ŝtono, kiel aspekto de trono. Kaj li parolis al la viro vestita per tolaĵo, kaj diris: Eniru inter la radojn, sub la kerubon, kaj plenigu vian manon per fajraj karboj el inter la keruboj; kaj disjxetu ilin sur la urbon. Kaj li eniris en miajn okulojn. (Ezekiel 10:1-2)

Ĉi tiu purigado per la Oriona mesaĝo, kiu estas nenio malpli ol la dia konfirmo de la mesaĝo de 1888 kaj 1950, okazos baldaŭ, sed por tiuj, kiuj prezidas la domon de Dio kaj rifuzas ĉiujn Liajn mesaĝojn kaj kondukas Lian popolon al la doktrinoj de Bileam kaj la Nikolaitoj kaj perfidos nin en la manojn de la papofico kaj suferos la sekvan decidon de la suno:

Kaj li venigis min sur la internan korton de la domo de la Eternulo, kaj jen ĉe la pordo de la templo de la Eternulo, inter la portiko kaj la altaro, estis ĉirkaŭ dudek kvin viroj, kun la dorso al la templo de la Eternulo kaj la vizaĝo orienten; kaj ili adorklinigxis al la suno oriente. Tiam li diris al mi:CXu tion vi vidis, ho filo de homo? Ĉu estas malpeza por la domo de Jehuda, ke ili faras la abomenindaĵojn, kiujn ili faras ĉi tie? cxar ili plenigis la landon per perforto kaj revenis, por kolerigi Min; kaj jen ili metis la brancxon al sia nazo. Tial Mi ankaux agos kun kolero; Mia okulo ne indulgos kaj Mi ne kompatos; kaj kvankam ili krios al Miaj oreloj per lauxta vocxo, tamen Mi ilin ne auxskultos. (Ezekiel 8: 16-18)

La nombro "25" ne estas hazardo, same kiel nenio estas nura koincido en la Vorto de Dio. Ĝi estas la preciza nombro de la ŝlosilaj decidantoj en la Plenuma Komitato de la Ĝenerala Konferenco ekde la komenco de la pasinta jarcento. Eĉ pli multaj membroj oficiale apartenas al la Plenuma Komitato, sed preskaŭ ĉiuj decidoj estas fakte faritaj de ĝuste 25 viroj. Nia preĝeja strukturo ne estas, kiel Walter Veith lastatempe diris (kiun mi ĉiam respektas kiel brila akademiulo), strukturita de malsupre ĝis supro, sed strikte "katolika", konstruita de supre malsupren kiel ni lernis de tio, kion prezentis maljunuloj Hudson, Wieland kaj Short. La voĉoj de malsupro ne havas pezon. Vi povas antaŭĝoji pri tio, kion vi povus legi kaj lerni de la tre eksplodemaj dokumentoj, kiuj (espereble) estos disponeblaj ĉi tie baldaŭ. Ili inkluzivas nekredeblajn mesaĝojn kaj enhavas tiom da lumo!

Tial, karaj gefratoj, lasu vian lumon brili kaj ne metu ĝin sub buŝelon! Ricevu la kuraĝigajn vortojn de la Spirito de Profetaĵo, kiu refoje klare konstatas, ke nia savo kuŝas en la manoj de Jesuo, sed ni devas aktive partopreni. Historio ripetas sin, kaj ĉi-foje la Ĉielo estas certa. Ankaŭ nia Jeriĥo devas fali nun, se ni volas finfine atingi hejmen...

La Lumo de la Vero

Tamen, la fundamento de Dio staras certa. La Eternulo konas Liajn. La sanktigita ministro devas havi nenian ruzon en sia buŝo. Li devas esti malfermita kiel la tago, libera de ĉiu makulo de malbono. Sanktigita ministerio kaj gazetaro estos potenco en fulmi la lumon de la vero sur ĉi tiun malbonan generacion. Lumo, fratoj, pli da lumo ni bezonas. Blovu per trumpeto en Cion; sonigu alarmon sur la sankta monto. Kunvenigu la armeon de la Eternulo, kun koroj sanktigitaj, por aŭdi, kion la Eternulo diros al Sia popolo; ĉar Li pligrandigis lumon por ĉiuj, kiuj aŭdas. Ili estu armitaj kaj ekipitaj, kaj iru en la batalon, por helpi la Eternulon kontraux fortuloj. Dio mem laboros por Izrael. Ĉiu mensogema lango estos silentigita. La manoj de anĝeloj renversos la trompajn kabalojn, kiuj estas formitaj. La bastionoj de Satano neniam triumfos. Venko ĉeestos la mesaĝon de la tria anĝelo. Kiel la militestro de la Eternulo detruis la murojn de Jeriĥo, tiel triumfos la popolo, kiu plenumas ordonojn de la Eternulo, kaj ĉiuj kontraŭstaraj elementoj estos venkitaj. Neniu animo plendu pri la servantoj de Dio, kiuj venis al ili kun ĉiela sendita mesaĝo. Ne plu elektu en ili mankojn, dirante: “Ili estas tro pozitivaj; ili parolas tro forte.” Ili povas forte paroli; sed ĉu ĝi ne bezonas? Dio ektimos la orelojn de la aŭskultantoj, se ili ne aŭskultos Lian voĉon aŭ Lian mesaĝon. Li denoncos tiujn, kiuj rezistas al la vorto de Dio. {TM410.1}