La Mesaĝo de la Kvara Anĝelo

En la sama tago, John Scotram informis la membrojn de sia ministerio:

Karaj amikoj,

Kun ĉi tiu mesaĝo, mi sendas al vi a tre nekutima sonĝo ke mi havis lastan sabatan matenon. Mi rakontis ĝin al mia edzino antaŭ la preĝejo, kaj mi ripetis ĝin denove en mia prediko, por ke mi ne forgesu iujn detalojn. Ĵus antaŭ la tagmanĝo, mia edzino forlasis la domon por nutri la bovinojn dum mi varmigis la manĝaĵon. Kiam ŝi revenis, ni ricevis la bonan novaĵon, ke estis bela bovido naskita dum nia diservo. Ĉar mi ĉiam skribas la daton de naskiĝo de bovido, mi serĉis la daton por la unua fojo tiun tagon kaj rekonis, ke tio estis la 22-a de oktobro 2011—la 167-a Datreveno de la komenco de la enketa juĝo. Mi pensas, ke ĉi tio faras la sonĝon eĉ pli grava. Mi vokis la sonĝon: La Mesaĝo de la Kvara Anĝelo.

A Dream of John Scotram - Ŝabato, la 22-an de oktobro 2011

En mia sonĝo, mi vidas min en urbo kiu ŝajnas esti en alia tempo. Mi estas en vigla, vigla centro de urbeto, rememoriga pri tempo baldaŭ antaŭ la alveno de elektro. Mi rigardas min suben kaj rimarkas, ke mi portas strangajn vestojn. Ili ĉiuj estas antikva bruna koloro kaj la pantalonoj nur malsupreniras ĝis tuj sub la genuo, kie ili estas kunligitaj per buko. Mi portas nigrajn, fajnpoluritajn ledajn ŝuojn, kiel vi ne plu povas aĉeti ilin hodiaŭ. La ledo estas tre dika, kaj la ŝuoj estas de memfarita, metia kvalito. Mi havas dikajn, lanajn ŝtrumpetojn sur kiuj iom gratas min. Mia supra vesto similas al vosto kaj malsupreniras sub miajn postaĵojn. Mi rimarkas, ke ĉi tio estas la normala vestaĵo de multaj homoj ĉirkaŭ mi, kaj mi ne ekscitas atenton en la homamaso. Mi vidas gaslanternojn ĉie sur la placo, kaj mi estas tute klara, ke mi estas en mallonga periodo antaŭ la enkonduko de elektra lumigado. La homoj ĉirkaŭ mi ĉiuj parolas la anglan kaj mi rimarkas, ke mia gepatra lingvo estas la angla. (Ĉio, kio estis dirita en mia sonĝo, estis en antikva angla, ĉar ĝi ne plu estas parolata, sed mi komprenis ĝin.)

Tiam mi sentas iom malsata. Mi decidas viziti unu el la multaj manĝbudoj kiuj estas ĉi tie en la urbocentro. La budoj estas ĉiuj konstruitaj el sufiĉe kruda ligno kaj estas tre primitivaj. Tiam mia okulo kaptas unu kiu portas grandan lignan signon super la budo. La surskribo legas, "Hamburgero." Mi nun konstatas, ke tio ne apartenas al la epoko, al kiu mi vidas min tradukita, sed mi proksimiĝas al la manĝeto. Malantaŭ ligna montrotablo, kiu atingas ĝis la alto de la vendisto kaj mia ventro, mi vidas viron de stranga aspekto. Li estas malsama ol la homoj ĉirkaŭ mi, kiuj estas de kaŭkaza origino kiel mi, preskaŭ senescepte. Unuavide, li faras neniun fidindan impreson. Sed ĉi tiu impreso ŝanĝiĝas poste, kiam li servas min. Li havas tre malhelan haŭtkoloron, preskaŭ nigran, tamen li ne havas trajtojn de nigrulo, sed pli memorigas min pri arabo. Lia hararo estas bukla kaj korvonigra kaj falas en ondoj malsupren ĝis ĵus sub lia ŝultronivelo. Mi memoras lian vizaĝon nur malklare.

Li prenas mian mendon de hamburgero kaj poste komencas per la preparado, kiu iras tute alie ol mi atendis. Unue, li prenas grandegan, rondan hamburgerbulkon, kiu havas diametron de almenaŭ 12 coloj, kaj li dividas ĝin en du duonojn sen uzi tranĉilon. La "tranĉoj" aspektas absolute puraj kvazaŭ tranĉitaj per tranĉilo. Mi ne povas klarigi kiel li faris ĉi tiun "trukon". Kiam li metas la du duonojn sur la grandan vendotablon el helkolora ligno, ilia respektiva ekstera flanko estas malsupren, kaj mi vidas, ke la du duonoj havas malsamajn formojn. La supra duono de la hamburgerpano estas pli maldika, kaj ĝia sekco similas duonlunon (ĝi estas konkava), dum la malsupra duono estas pli profunda kaj similas bovlon.

Post tio, la viro metas du grandajn bovlojn sur la tablon, kiuj ambaŭ egalrilatas proksimume al la grandeco de la bovloforma bazo de la hamburgerpano. En unu bovlo, mi vidas ruĝan saŭcon, kiu iom timigas min. La bovlo estas plenigita ĝis la rando kun ĉi tiu saŭco kaj preskaŭ minacas superflui. Iel mi scias, ke tio ne estas ordinara tomata saŭco, sed sango. Sed mi ne haltigas la viron—mi scias, ke mi devas akcepti ĉi tiun hamburgeron. En la alia bovlo, estas du grandaj tomatoj, multaj lakfolioj, kaj kelkaj verdaj aĵoj, kiujn mi ne povas memori detale. Sed mi scias, ke ili ĉiuj estas vegetaraj ingrediencoj.

Kun fulmrapideco, la viro majstre dividas la du tomatojn en kvar tomatajn duonojn, denove uzante nur la manojn kaj sen tranĉilo, kaj drapiras ilin en la malsupran duonon de la hamburgera pano tiel ke iom da spaco estas ŝparita en la mezo. Tiam, kiel ventego, la viro prenas la laktukojn unu post la alia el la bovlo kaj metas ilin unu post la alia ĉirkaŭ la tomatoduonoj en la malsupran parton de la Hamburgerpano, tiel ke formiĝas rondo de 24 laktukoj. La nura malfermaĵo kiu restas estas en la mezo de la tomatoduonoj. Ĉio aspektas tre dekoracia.

Tiam mi rimarkas, ke la viro havas viandan kradon sub la vendotablo. Ĝi estas varma telero, sur kiu mi povas vidi nur unu grandan bifstekon de unua-grada bovaĵo. Lerte, li renversas ĝin kaj ĝi estas preta. Li metas la pecon da viando en la mezon de la supra duono de la hamburgera pano, kaj nun mi konstatas, al kio estis destinita la interspaco inter la tomataj duonoj. Kiam oni kombinas la supran duonon de la hamburgera pano kun la malsupra duono, la peco da viando taŭgus ĝuste inter la kvar tomatoduonoj. La viro diras al mi, ke nur la ruĝa saŭco povas teni ambaŭ panojn kune, kaj ke ni bezonas la tutan bovlon da saŭco por fari ĝin. Mi rigardas kiel la viro plenigas la malsupran duonon de la hamburgerpano per la saŭco kaj la tuta bovlo eniĝas. Mi ne plu povas vidi la laktukon foliojn kaj tomatoduonojn kaj la viro kunvenas la gigantan hamburgeron konvenantan la supran duonon kun la viandopeco en la spacon de la malsupra parto. Li donas la hamburgeron al mi kaj mi scivolas, kiom ĝi kostas. La viro diras, "Se vi ŝatas ĝin, ĝi kostas nenion."

Mi manĝas la hamburgeron kaj rimarkas fortan guston kiel kruda viando. Mi miras, ke mi manĝas ĝin ĉar mi estas vegetara, kiel Adventisto de la Sepa Tago. Dum mi manĝas la hamburgeron, mia menso estas lumigita. Mi tuj komprenas, la signifon de la simboleco perfekte klare, kaj ke temas pri "justeco per fido", kiu havas du partojn. Unu parto havas Jesuon, kaj la alia pli granda parto havas nin kiel Lian eklezion. (La viando en la supra duono de la hamburgero reprezentas Lian korpon, dum la vegetara parto en la malsupra duono reprezentas la adventistan sanmesaĝon.) Ĝi klare temas pri la mesaĝo de la kvara anĝelo, kiun mi ricevis en la lastaj du semajnoj en du partoj. Manĝinte la hamburgeron, mi tuj komprenas, perfekte klare, ke mi spertis ion specialan kaj ke nun estas la tempo, ke oni montru al mi pli.

Mi sidiĝis por manĝi ĉe tablo antaŭ la manĝeto en la libera aero. Tiam mi vidas proksimiĝantan viron, kiu estas kaŭkaza origino, kaj kiel mi, al li restas nur iom da hararo sur la kapo, kvankam li ankoraŭ ne estas tre maljuna. Mi pensas, ke li aĝas ĉirkaŭ 35 aŭ 40 jarojn. Li venas al mia tablo kaj mi vidas, ke li aspektas tre, tre malgaja. Mi sentas simpation kaj amikan korinklinon al li, kvankam mi ankoraŭ ne konas lin. Li proksimiĝas kaj sidas nature ĉe mia tablo sen demando. Mi demandas lin kial li estas tiel malĝoja, kaj li diras al mi, ke li havas problemojn kun sia spirita vivo. Li serĉis sian tutan vivon por Jesuo sed neniam povis trovi la kompletan veron. Tio tiel malfeliĉigis lin, ke li eĉ ne plu povis trovi konsolon ene de sia familio, kaj li ne komprenis la signifon de sia vivo. Tuj mi konstatas, ke ĉi tiu viro bezonas la mesaĝon, kiun mi ĵus ricevis. Mi klarigas al li "justecon per fido" kaj ke ne estas vero, ke ĉe la kruco ĉio estis finita. Dum mi klarigas tion al li per la ilustraĵo de la hamburgero, emfazante kiom granda estas la tasko por ĉiu individuo en la eklezio de Dio, mi vidas lian vizaĝon komenci brili. Ambaŭ liaj okuloj brilas, kaj mi vidas, ke li nun estas feliĉa. Ni ĉirkaŭprenas kaj rendevuon por li veni la venontan sabaton al mia preĝejo por adori. Mi scias, ke li ne estas adventisto, sed li pensas kiel tia kaj volas vivi kiel tia.

En la sekva sabato, mi vidas min staranta en la vestiblo de tre granda adventisma preĝejo. Estas multaj homoj, kiuj parolas mallaŭte. La viroj kaj virinoj estas ĉiuj tre bone kaj respektinde vestitaj. Ĝi estas multe pli trankvila ol en la adventistaj parokanaroj nuntempe. Mi estas ankoraŭ en epoko, kie ne ekzistis elektro. La halo estas lumigita per gaslampoj. Nun mi vidas, ke mia amiko el la manĝetejo venas al mi. Lia vizaĝo ne brilas, kaj li denove aspektas tre malĝoja. Mi volas konsoli lin. Li diras, "Duboj leviĝis en mi pri ĉu la mesaĝo pri nia misio povas vere esti vera. De kie vi ricevas la certigon, ke ĉio ĉi estas vera?" Mi rigardas lin ame kaj diras: "La tutaj Sanktaj Skriboj kaj la skribaĵoj de Ellen G. White estas plenaj de konfirmoj." Sed li diras, "Mi legis ĉion en ĉi tiuj kelkaj tagoj, sed mi ne povas konservi la riĉecon de informoj, ĉio ŝajnas konfuzi min eĉ pli." Tiam mi ridetas ĉar mi komprenas lin, kaj diras al li en mia malnova angla dialekto: “Mia amiko, vi ankoraŭ ne komprenis, ke la Skribo estas kondensita lakto. Kiel vi sentas vin, kiam vi trinkas kvaronon da lakto?” Li respondas, "Bona kaj kontenta." Mi plue demandas: "Kiel vi sentas vin kiam vi trinkis kvaron da kondensita lakto?" Li ankaŭ ridetas nun kaj diras: “Malbona. Mi verŝajne vomus.” “Jes,” mi diras, “tio okazis al vi. Vi volis trinki en kelkaj tagoj, la kvanton da kondensita lakto, kiu respondas al unu aŭ du galonoj da normala lakto. Ĉi tio estas tro multe. Kelkfoje, vi devas preni paŭzon por digesti." Mi denove rakontas al li la simbolecon de la hamburgero kaj la gravecon de nia tasko en la plano de savo. Lia vizaĝo nun denove brilas.

Dum ni parolis, mi ne rimarkis, ke aliaj fratoj kaj fratinoj en la vestiblo konsciis pri ni kaj aŭdis nian konversacion. Subite mi vidas min ĉirkaŭita de sufiĉe granda grupo da fratoj. Viroj kaj virinoj preskaŭ rapidas sur min. Ili ĉiuj tiom interesiĝas pri la temo, ke mi apenaŭ povas rezisti ilin. Ili puŝas kaj frapas min senintence por elpremi ĉion el mi, kion mi konas. Kvankam mi estas forte ĝenata, mi sentas, ke tio estas bona afero. Kiam mi rakontas al ili ĉion, mi vidas ankaŭ iliajn vizaĝojn lumiĝi. Tute, ili estas plenaj de ĝojo! Multaj pli turmentas min, sed subite ni aŭdas sirenon, kaj ĉiuj devas eniri la "aŭditorion". Grava evento komenciĝas.

Mi diras "aŭditorio" ĉar, kiam mi eniras la halon de la adventisma preĝejo, mi ne vidas min en normala preĝejo kun lignaj benkoj sur plata planko, sed mi staras malantaŭ la malantaŭa vico de bankoj, kiuj estas aranĝitaj tiel, ke ĉiu sekva vico de bankoj estas sur pli alta nivelo ol tiu antaŭ, kiel prelegejo de grava universitato aŭ kongresejo. Mi vidas ĉiujn benkojn plenajn, sed neniujn vizaĝojn, ĉar mi staras malantaŭ ĉiuj kaj estas ĉe la plej alta punkto de la ĉambro. Nun mi konstatas, ke mia amiko staras maldekstre de mi, kaj maldekstre de lia estas la direktoro de ĉi tiu granda kongregacio. La benkoj estas kurbaj kaj ekzistas du bankoj de benkoj, kiuj estas apartigitaj en la mezo per ŝtuparnavo kiu kondukas malsupren al la podio. Mi scias, ke la benkoj maldekstre estas plenigitaj de adventistoj, sed kiam mi rigardas tien, mi vidas nur mallumon kaj ne povas distingi la korpojn de la homoj. Kontraste, mi vidas la konturojn de la adventistoj en la dekstra bordo sufiĉe klare.

Sur la podio, virino komencas paroli. Ŝi faras tre gravan predikon, kiun mi detale ne komprenas. Sed mi scias, ke ŝi parolas pri tio, kion mi trovis, ke la granda temo estas "justeco per fido", kaj ke ĉi tio estas la komenco de la lumo de la kvara anĝelo. Mi ĝojas, kiam mi vidas, ke multaj adventistoj en la ĝustaj benkoj komencas brili. Subite, adventisto en tre nigra vestaĵo volas leviĝi en la dua vico kaj mi scias, ke ĝi estas "kontraŭulo, enmiksulo". (Ĉi tiu vorto venis en mian menson tiel ofte en la sonĝo, ke mi volas ĝin emfazi, lasante ĝin eĉ en la tradukoj en sia originala formo.) Tiam okazas io, kio profunde timigas min. Subite, tri adventistoj en la preĝeja benko post li eltiras pistolon. Mi vidas, ke ĝi estas antikva pistolo kun nur unu pafo. Ili tenas la pafilon al la kapo de la kontraŭulo kaj pafas. Kiam ili premas la ellasilon, mi ne aŭdas bruon kaj ne vidas fajron aŭ fumon. La kapo de la kontraŭulo, kiun mi povas vidi nur de malantaŭe, falas dekstren, kaj li estas "morta". Mi vidas nenian sangon kaj vundojn. Li simple ne plu moviĝas. La virino daŭrigis paroli la tutan tempon neimponita, kaj mi vidas kiel la adventistoj en la dekstra bankobordo brilas pli kaj pli.

Tiam proksimume en la mezo de la vicoj, la sama afero denove okazas. Kontraŭparolanto volas leviĝi kaj interrompi la virinon kaj levi kelkajn stultajn obĵetojn. Malantaŭ li, tri adventistoj celas siajn antikvajn pafilojn kontraŭ li kaj tiras la ellasilon. Neniu fumo, neniu krako, neniu fajro, neniu vundo, sed la kapo de la kontraŭulo falas sur lian dekstran ŝultron kaj li silentas.

Tiam mi vidas kontraŭanon rekte antaŭ mi. Tuj, la direktoro, mia amiko, kaj mi tenas la saman pistolon en niaj manoj kaj pafas. Denove, neniu sono, neniu vundo, sed la kontraŭulo estas morta. Tio estis la lasta.

Tiam la virino sur la podio faras alvokon al pento kaj nova kapitulaco al la Sinjoro Jesuo kun la nova scio pri nia destino. Ŝi petas ĉiujn kiuj volas kapitulaci al Dio veni al la podio. Ĉiuj adventistoj el la dekstra banko-banko malleviĝas—ĉiuj krom la mortintaj kontraŭdintoj. Kiam mi rigardas maldekstren al la aliaj benkoj, mi rimarkas, ke ĉiuj, kiuj antaŭe sidis tie, forlasis la halon. Subite, ĉiuj adventistoj ĉe la podio turnas sin al mi, kaj la virino komencas gvidi ilin. Ili supreniras la ŝtuparon al mi kun brilaj vizaĝoj. Mi rimarkas, ke ili deziras montri sian dankemon al iu. Sed neniel mi volas esti adorita de ili, do mi volas forkuri. Farante tion, mi turnas la kapon iomete dekstren kaj ĉe la muro malantaŭ mi vidas gigantan krude tranĉitan krucon, kiu ŝajne estis tie la tutan tempon sen ke mi ĝin rimarkis.

Denove mi turnas min al la homamaso gvidata de la virino, kiu ankoraŭ pliproksimiĝas al mia amiko, la direktoro kaj mi. Sed nun mi komprenas, ke ili ne volas adori min, sed fali sur la genuojn antaŭ la kruco. Mi atendas ĝis ili alvenos al mi kaj la virino falas rekte antaŭ mi. En tiu momento, el ŝia mano glitas pistolo kun la sama dezajno kiel la aliaj. Tiam mi genuiĝas antaŭ la virino—ne por omaĝi ŝin, sed por doni respekti kaj adori Jesuon, kune kun ŝi. Mi estas tiel malalte sur miaj genuoj, ke miaj manoj tuŝas la teron. Nun mi vidas, ke mi havas pistolon en ĉiu el miaj manoj kaj mi metas ilin antaŭ la pistolo de la virino sur la plankon. Miaj du pistoloj nun estas ĝuste antaŭ la pistolo de la virino kaj kune, ili formas triangulon. Miaj du pistoloj estas metitaj tiel, ke la barelo de unu montras al la tenilo de la alia.

Post kiam ni ĉiuj genuiĝis kune kaj dankis Dion pro ĉiuj Liaj instruoj kaj la nova lumo, ni denove stariĝas. La virino diras al mi, mia amiko, kaj la direktoro, ke ni nun devas konstante registri pri tio, kion ni travivis ĉi tie hodiaŭ en ĉi tiu komunumo. Ni devas nun iri al la oficejo de la direktoro kaj registri ĉion, kio okazis ĉi tie, en la preĝeja ĵurnalo, do ĉi tio neniam perdiĝus.

Ni eniras la oficejon de la direktoro kun ĝia malhela ligna tegaĵo. Li tiras la grandegan preĝejan libron de breto sur la muro kaj malfermas ĝin kun multe da malfacileco, ĉar ĝi estas tre granda kaj peza. La paĝoj ŝajnas al mi grandegaj. Tiam li komencas fari siajn diskojn per plumo kaj inko. Ĉio estas tre solena. Post iom da tempo, ni ĉiuj subskribas—la direktoro, mi mem, mia amiko, la virino, kaj multaj el la ĉeestantoj. La reĝisoro remetas la libron sur la breton, kaj ni foriras feliĉaj kaj kun brilaj vizaĝoj.

La venontan sabaton, mi staras antaŭ la granda blanka preĝeja domo, kie mi antaŭe estis la sabato. Mi estas ankoraŭ en la sama tempoperiodo kiel antaŭe. Ĉi-foje mi ne estas en la vestiblo, sed ekster la grandega sanktejo de la komunumo. Mi rimarkas, ke ĝi estas ligna preĝejo kun blanka farbo. Ĝi ne estas nova, sed ne tro malnova; la blanka ne estas superblanka, sed ankaŭ ne tro malpura.

Mia amiko estas tie kun mi, kaj ni atendas la komencon de la servo. Subite malfermiĝas la duoblaj pordoj de la ĉefa enirejo, kaj la virino elkuras. Ŝi ploras amare kaj ploregante, forkuras al malgranda arbaro. Mia amiko kaj mi kuras post ŝi, atingante ŝin antaŭ la arbaro, kaj mia amiko tenas ŝin ame. Malrapide kaj kun multe da pacienco, mi komencas paroli kun ŝi. Ŝi tiom ploras, ke mi apenaŭ povas kompreni, kion ŝi volas diri. Mi jam sciis, tuj kiam la grandaj duoblaj pordoj de la preĝejo malfermiĝis, ke io terura okazis. Kiam la virino iom trankviliĝas, mi finfine povas kompreni, kion ŝi diras: „La direktoro! Li estas mortinta! Kiam mi venis al la preĝejo hodiaŭ matene por purigi ĉion kaj prepari por adoro, mi trovis lin kuŝanta morta en lia oficejo sur la planko. Mi ne scias, ĉu iu mortigis lin aŭ ĉu li mortis pro koratako. Sed li mortis!” Denove ŝi ploras kaj ploras amare. Subite, venas al mia menso kun brula intenseco: “LA EKLEZIA eLIBRO! Dio mia, eble ili volis ŝteli la preĝejan libron!”

Dume, aliaj fratoj alvenas, kaj ni prenas la virinon sub niajn brakojn kaj reiras al la preĝejo tiel rapide kiel ŝia plorado permesas. Tuj, kun ekscito kaj granda maltrankvilo, ni renkontas la oficejon de la direktoro. Efektive, li kuŝas morta sur la planko. Sed mi ne povas vidi sangon. Li kuŝas vizaĝo malsupren. La preĝeja libro ankoraŭ estas sur la bretoj. Ni eltiras la pezan, lede bindita libron, kaj metas ĝin sur la skribotablon de la direktoro kaj komencas serĉi la eniron el la Ŝabato sep tagojn antaŭe. Necesas longa tempo por ni turni la grandajn, pezajn paĝojn. Ĉiu paĝo estas skribita en du kolumnoj. Ni finfine trovas la komencon de la enskribo—ĝi estas sur la dekstra paĝo en la dekstra kolumno, komencante proksimume en la malsupra triono.

Ĝi legas "Preĝejo-Konferenco 18XX" en grandaj, nigraj literoj. (Mi ne povis vidi la precizan jaron, ĉar la karakteroj estis iom neklaraj. Mi indikas tion antaŭ la XX en la jaro.)

Sub ĉi tiu rubriko estas listo de nomoj de la ĉeestantoj, ĉiujn el kiuj mi forgesis. Malantaŭ ĉiu nomo estas la okupo de la partoprenanto. Mi denove scivolas, kiom antikvaj estas la labortitoloj. Estas advokato, pastro, ĉarpentisto kaj dommastrino. Mi aŭ ne vidas pli, aŭ simple forgesis ĝin.

La listo de partoprenantoj finiĝas ĝuste ĉe la fino de la dekstra paĝo en la dua kolumno kie ĝi diras: "En ĉi tiu tago, la sekvaj tre gravaj eventoj okazis en ĉi tiu domo:"

Ni rapide turnas la paĝon. Kaj tiam ni rimarkas, ke granda rektangula peco estis elŝirita el la sekva paĝo. La tuta maldekstra kolumno mankas, kie estis registritaj la eventoj kaj la nova lumo, kiun ni ĉiuj ricevis. Ni ĉiuj mortas timigitaj. Subite, la virino diras: “Dio mia, mi vidis paperpecon de tiu formo hodiaŭ matene ĉe la pordo de la oficejo de la direktoro, frapita per najlo. Eble ĝi ankoraŭ estas tie!” Ni ĉiuj turnas sin al la pordo kaj ekzamenas ambaŭ flankojn. La papero ne plu estas tie. Kie estis la najlo, oni vidas nur malgrandan truon ekstere de la pordo al la oficejo de la direktoro.

Denove, mi turnas min al ĉiuj aliaj. Mi vidas, ke iliaj vizaĝoj ne plu brilas. La virino ree ploras amare. Mi scias, kio okazis hodiaŭ tiel forte trafis ŝin, ke ŝi neniam forgesos ĝin dum la tuta vivo.

Tiam mi rigardas malsupren al mi mem kaj miaj vestaĵoj subite komencas ŝanĝiĝi. Mi vidas ĉion kvazaŭ malrapide, kiam miaj knickerbockers reŝanĝas al miaj ĉiutagaj bluaj pantalonoj kaj ĉesas la gratado de la lanaj ŝtrumpetoj. Miaj ŝuoj revenas al miaj laborŝuoj por la bieno kaj nun mi portas malpezan someran ĉemizon. Subite mi aŭdas laŭtan voĉon de supre kaj tuj malantaŭ mi. Tuj mi konstatas, ke ĉi tiu estis la direkto, en kiu mi vidis la gigantan lignan krucon en la aŭditorio. La voĉo estis granda kaj laŭta, sed ne malagrabla kaj solene proklamas: "Kaj nun estas via vico!"