En la antaŭa artikolo, la unua parto de la "genetika kodo" de la fideluloj de Dio estis ekzamenita. Ĝi reprezentas la karakterevoluon de tiuj, kiuj ricevos eternan vivon, kiu en la lastaj tagoj postulos martiran morton.
Kontraste, la ceteraj trinasktioj en la HSL montros la karakteron de la alia fidela grupo de homoj de Dio, la 144,000, kiuj ne gustumos morton. Tiuj kiuj estus inter la 144,000 devas evoluigi karakteron super kaj preter tiu de la martiroj ĉar ili havas specialan celon kaj mision kiu postulas pli de ili. Ili devas posedi karakteron kiu kongruas kun ĉiuj ceteraj "kodonoj" aldone al la antaŭaj.
La Anĝelo de Revelacio 18, kiu lumigas la teron per Sia gloro, estas neniu alia ol la Sankta Spirito, kiu venis sur la scenon en speciala maniero komencante ĉe la antaŭa vojmarko de 1888, kaj komencis specialan laboron kribri la Sepa-tagan Adventistan Eklezion por trovi la malmultajn ceterajn animojn en ĝi kiuj estus kandidatoj por la 144,000. Ĉiu el la sekvaj "kodonoj" reprezentas kernan doktrinon de la 144,000. Tiuj kiuj akceptas ĉi tiujn doktrinojn estos kandidatoj por la 144,000 dum tiuj kiuj malakceptas ilin malkvalifikos sin de apartenado al ĉi tiu speciala grupo.
Figuro 1 - Du "Genaj" Sekvencoj ene de la HSL
Ĉi tiu artikolo esploros la detalojn de ĉiu el la ceteraj trinasktioj kaj kion ili signifas por la 144,000.
La Spirito de Profetaĵo
Ellen G. White estis profeto (profetino) en la plej vera signifo de la vorto. Ŝi ricevis viziojn de Dio. Ŝi antaŭvidis ne nur eventojn de la malproksima estonteco, sed ankaŭ en la sekretajn kunvenojn kaj personajn vivojn de homoj en sia tago por gardi kaj gvidi la gregon de Dio.
Tiuj kiuj malakceptas la inspiron de Ellen G. White faras tion je sia propra danĝero, ĉar ŝiaj skribaĵoj servas por protekti tiujn kiuj atentas ilin de la kaptiloj de la malamiko. Ial, la ekleziestroj ŝanĝis sian opinion pri Ellen G. White ĉe iu punkto, kaj post la fiasko (1888) ili sendis ŝin al Aŭstralio en ago kiu montras kiom malmulte ili deziris ŝin.
Ellen G. White mortis en 1915, la unua jaro de ĉi tiu trinaskto. Ŝia morto estis provo por la fakorganizita eklezio, kaj bedaŭrinde montris ke ili estis feliĉaj esti liberaj de ŝia retena influo. Ŝajne tiel rapide kiel ili povis, en 1917 la Ĝenerala Konferenco redaktis sian unuan deklaron de kunlaboro kun la aliaj (falintaj) eklezioj de la mondo kontraŭ la konsilo de la forpasinta Ellen G. White. Ĝi estis nur malgranda semo de kompromiso, nomita Komitato-Deklaro, en kiu la eklezio promesis kunlabori kun aliaj konfesioj en siaj misiaj klopodoj en Azio kaj Afriko (Rezolucioj, Deklaroj kaj Aliaj Tekstoj, p. 31). Kvankam la rezultoj de ĉi tiu nova spirito de kunlaboro ne vidus dum multaj jaroj, la fakto ke ĝi komenciĝis per la malakcepto de la konsilo de Ellen G. White klare ilustras la gravecon vivi ĝis la lumo, kiun ni havas per la Spirito de Profetaĵo.
Eraro sufiĉe danĝera por esti nomita la "alfao" kiun Ellen G. White renkontis kelkajn jarojn antaŭ ŝia morto estis la subtila panteisma penso esprimita en la tiama nova libro de JH Kellogg titolita La Vivanta Templo. Ellen G. White avertis:
Living Temple enhavas la alfaon de ĉi tiuj teorioj. Mi sciis, ke la omega sekvos post iom da tempo; kaj mi tremis pro nia popolo. {1SM 203.2}
Ni revenos al tiu temo dum ni esploras pli postan trinasktion, sed la leciono en ĉi tiuj jaroj estas preni serioze la atestojn de la profetoj de Dio, ĉar ili liveras Liajn vortojn por la edifo de Lia popolo. En ĉi tiu tago kaj epoko, kiam la opinioj de "kuracistoj" de la diversaj studfakoj estas estimataj pli alte ol la Vorto de Inspiro, ĉi tiu "genetika signo" prilumas la neceson por la popolo de Dio povi diferencigi Lian voĉon de nuraj ideoj de homoj.
Krom nekalkulebla nombro da profetaĵoj por nia tago, Ellen G. White ankaŭ donis al ni sennombrajn volumojn da konsiloj por ĉiuj areoj de praktika vivo. Ne ĉiam persono malsukcesas atingi la normon ĉar ili malakceptas la Spiriton de Profetaĵo, sed ofte ke ili malakceptas la Spiriton de Profetaĵo ĉar ili ne volis grimpi al la standardo. Ĉi tiu "kodono" ne trovas ekvivalenton en la konsisto de la karaktero "DNA" de tiuj, kiuj ne volas oferi en praktikaj aferoj, kaj tial ilia netaŭgeco kribris ilin de tiuj, kiuj apartenos al la 144,000.
Teologio de lasta generacio
Estis dum ĉi tiu triopo de jaroj (1937, specife) ke ML Andreasen prezentis sian laboron al la Ĝenerala Konferenco de Adventistoj de la Sepa Tago. Estis malveraj doktrinoj enkondukitaj en la vicojn de la eklezio en tiu tempo. Andreasen ne nur refutis ilin sed konstruis sur la fundamento de Justeco per Kredo metita fare de Jones kaj Waggoner por montri ke la eklezio havas specialan "Mision: Neebla" plenumi en la lastaj tagoj.
Kiam Satano ribelis en la ĉielo, li akuzis Dion pri du aferoj:
- La karaktero de Dio ne estas de abnegacia amo.
- La leĝo de Dio estas maljusta kaj ne povas esti obeata de kreitaj estaĵoj.
Dio permesis al si esti juĝita, kaj la kortumo de la ĉielo estas en procezo de solvado de la kazo.
En la malfermo de la granda diskutado, Satano deklaris, ke la leĝo de Dio ne povas esti obeita, ke justeco estis malkongrua kun kompato, kaj ke, se la leĝo estus malobeita, estus maleble ke la pekulo estus pardonita. {Da 761.4}
Donante Sian Filon al la homaro, kaj per la Filo de Dio humiligante Sin por fariĝi homo por servi la bezonojn de Siaj kreitaĵoj, Dio ilustris la karakteron de Sia leĝo kaj de Si mem.
Pardono, elaĉeta amo estas vidita en Kristo Jesuo. Satano misprezentis la karakteron de Dio, kaj estis necese ke ĝusta reprezentado estu farita al mondoj nefalintaj, al anĝeloj kaj al homoj. Satano deklaris, ke Dio nenion sciis pri abnegacio, pri kompato kaj amo, sed ke li estas severa, postulema kaj nepardona. Satano neniam provis la pardonan amon de Dio; ĉar li neniam ekzercis veran penton. Liaj reprezentadoj de Dio estis malĝustaj; li estis falsa atestanto, akuzanto de Kristo, kaj akuzanto de ĉiuj tiuj, kiuj forĵetas la Satanan jugon, kaj revenas por fari volonte fidelecon al la Dio de la ĉielo. {RH 9-a de marto 1897, par. 3}
La perfekta obeo de Jesuo al la leĝo, tamen, ne povis renkonti la akuzon de Satano, ke la leĝo de Dio ne povas esti konservita de kreitaj estaĵoj, ĉar Jesuo ne estis kreita estaĵo. Anĝeloj, kvankam ili estas kreitaj estaĵoj, ne povis plenumi la rolon ĉar ili estas partiaj rilate la kazon kiel ili estis tie kiam ĝi okazis kaj havas propran intereson en la verdikto. Sendependaj atestantoj estis tiel bezonitaj por funkcii kiel atestantoj kaj ĵurianoj en la kazo, kaj la homaro estis kreita por plenigi tiun mem rolon.
La homaro estis kreita post la diskutado en la ĉielo, do la membroj de la homa raso povis servi kiel nepartiaj juĝistoj. Post la Falo, la homaro iĝis partia al malbono, kaj iĝis necese ke Jesuo elaĉetu la vetkuron por restarigi ilin al ilia nepartia stato. Unu kiu estas elaĉetita estas denove senantaŭjuĝa sed havas unuamanan scion pri ambaŭ flankoj de la kazo, kvalifikante ilin por ilia rolo en la juĝo.
La profetoj tra la epokoj donis kelkajn indicojn por kompreni ĉi tiujn aferojn, sed estis Andreasen, kies studoj estis evidente gviditaj de la Sankta Spirito, kiu vere pentris la bildon de kiel la 144,000 devas servi kiel atestantoj por Dio la Patro, pruvante ke la Leĝo de Dio estas justa kaj povas esti konservita en justeco eĉ per kreataj kreaĵoj pekuloj.
En tiu timema tempo la justuloj devas vivi antaŭ la okuloj de sankta Dio sen propetanto. {GC 614.1}
Tio estas la celo kaj voko de la 144,000, kaj tial ĉiu, kiu ne akceptos ĉi tiun mision, per tio malkvalifikas sin de esti inter ĉi tiu grupo. La 144,000 ne estus la 144,000 sen posedado de la karaktera trajto reprezentita de ĉi tiu triopo en la "genetika sekvenco" de la HSL, ĉar ĝi reprezentas ilian celon mem por ekzisto.
La Homa Naturo de Jesuo Kristo
Unu el la plej fortaj atakoj kontraŭ persona sanktigo estas la falsa doktrino, ke Jesuo venis en la simileco de senpeka karno, ĉar se li prenis senpekan karnon, li havis avantaĝon vivi senpekan vivon, kiun ni ne ĝuas, kaj tial ni sentas nin senesperaj iam venki. Ĉi tiu falsa doktrino (inter aliaj) estis adoptita en nian eklezion kaj publikigita per la eldonado de la libro "Seventh-day Adventists Answer Questions on Doctrine" kaj poste de "Seventh-day Adventists Believe..." kiu reskribis la erarajn doktrinojn pli ĝenerale, malpli kritikindaj, tiel ke estas sufiĉe malfacile argumenti, ke tio estas sufiĉe malklara.
Fakte, la Vorto de Vero diras, ke Jesuo venis en la simileco de pekofulmo karno, kaj estis tentata en ĉiuj punktoj, kiuj ni estas, kaj venkita por la specifa celo de nia sanktigo:
Ĉar tion, kion la leĝo ne povis fari, ĉar ĝi estis malforta per la karno, Dio sendis Sian Filon en similaĵo de peka karno, kaj pro peko, kondamnis pekon en la karno; por ke la justeco de la legxo plenumigxu en ni, kiuj iradas ne laux la karno, sed laux la Spirito. (Romanoj 8:3-4)
Kaj:
Ĉar ni ne havas ĉefpastron, kiu ne povas tuŝi la senton de niaj malfortaĵoj; sed estis en ĉio tentata kiel ni, tamen sen peko. (Hebreoj 4: 15)
La heroa batalo de Andreasen kontraŭ la malveraj doktrinoj de la jardeko finiĝis en tiu triopo de jaroj, 1959 estante la deka datreveno de la jaro kiu ekigis la tutan krizon, kaj la unuan jaron post GC-sesio kie Andreasen estis videble ne delegito. La sekvan jaron, 1960, la Recenzo evidente kaj plurfoje preterlasis la librojn de Andreasen de ilia listo de bonaj libroj, kaj en 1961, la eklezio suspendis liajn ministeriajn akreditaĵojn. Per ĉio ĉi, li restis firma kaj fidela ne nur al Dio sed ankaŭ al la eklezio, kiu tiel vundis lin. La jaron post tiu ĉi vojmarko Andreasen mortis—kiel multaj diras, pro rompita koro.
Ellen G. White estis fidela al sia devo kiel gardisto de la grego. Ŝi pene klarigas la dimensiojn kaj daŭron de la ofero de Jesuo:
Ŝopita de homaro, Kristo ne povus esti en ĉiu loko persone. {Da 669.2}
Per Sia vivo kaj Sia morto, Kristo atingis eĉ pli ol resaniĝo el la ruino farita per peko. Estis la celo de Satano okazigi eternan apartigon inter Dio kaj homo; sed en Kristo ni fariĝas pli proksime kunigitaj al Dio ol se ni neniam estus falintaj. Prenante nian naturon, la Savanto ligis Sin al la homaro per ligo neniam rompebla. Tra la eternaj epokoj Li estas ligita kun ni. "Dio tiel amis la mondon, ke Li donis Sian solenaskitan Filon." Johano 3:16. Li donis Lin ne nur por porti niajn pekojn kaj morti kiel nia ofero; Li donis al Li al la falinta raso. Por certigi nin pri Lia neŝanĝebla konsilo de paco, Dio donis Sian solenaskitan Filon por iĝi unu el la homa familio, por ĉiam reteni Lian homan naturon. Ĉi tio estas la promeso, ke Dio plenumos Sian vorton. "Al ni infano estas naskita, al ni filo estas donita; kaj la regado estos sur Lia ŝultro." Dio havas adoptis homan naturon en la persono de Lia Filo, kaj portis la saman en la plej altan ĉielon. Ĝi estas la "Filo de homo" kiu dividas la tronon de la universo. Ĝi estas la "Filo de homo", kies nomo estos nomata: "Mirinda, Konsilisto, La Potenca Dio, La eterna Patro, La Princo de Paco." Jesaja 9:6. La MI ESTAS estas la Tagisto inter Dio kaj la homaro, metante Sian manon sur ambaŭ. Kiu estas "sankta, sendanĝera, senmakula, aparta de pekuloj", ne hontas voki nin Fratoj. Hebreoj 7:26; 2:11. En Kristo la familio de la tero kaj la familio de la ĉielo estas kunligitaj. Kristo glorata estas nia frato. La Ĉielo estas sanktigita en la homaro, kaj la homaro estas envolvita en la sino de Senfina Amo. {Da 25.3}
La 144,000 komprenos la doktrinon de la homa naturo de Jesuo, kiun Andreasen laŭvorte donis siajn mortantajn klopodojn batalante por. Kiel ĉiu alia "kodono", ĉi tiu servas kiel provo por apartigi tiujn, kiuj humile rekonas la plenan grandecon de la ofero, kiun Jesuo faris por ili, de tiuj, kiuj preferas meti Jesuon super la tento por senkulpigi sin de Lia senriproĉa standardo.
La Personeco de la Sankta Spirito
Multaj nun falas en la kaptilon malakcepti ke la Sankta Spirito estas Persono. Ili estus sekuraj, se ili simple fidus la klarajn vortojn de inspiro:
Personeco de la Sankta Spirito—Ni devas konscii, ke la Sankta Spirito, kiu estas tiom homo kiom Dio estas homo, promenas tra ĉi tiuj terenoj.—Manuskripto 66, 1899 (El parolado al la studentoj ĉe la Avondale School.).
La Sankta Spirito estas homo, ĉar Li atestas kun niaj spiritoj, ke ni estas filoj de Dio. Kiam ĉi tiu atestanto estas portita, ĝi kunportas sian propran pruvon. En tiaj tempoj ni kredas kaj estas certaj ke ni estas la infanoj de Dio....
La Sankta Spirito havas personecon, alie Li ne povus atesti al niaj spiritoj kaj kun niaj spiritoj, ke ni estas la infanoj de Dio. Li ankaŭ devas esti dia persono, alie Li ne povus serĉi la sekretojn, kiuj kuŝas kaŝitaj en la menso de Dio. “Ĉar kiu homo scias la aferojn de homo, krom la spirito de homo, kiu estas en li? tiel same la aferoj de Dio konas neniu, krom la Spirito de Dio.”—Manuskripto 20, 1906. {Ev 616.5–617.1}
Estas la Persono de la Sankta Spirito, kiu laboras en niaj vivoj por sanktigi nin, kaj estas Li, kiu lumigis la eklezion komencante per la mesaĝo de Justeco per Fido ĝis la Nuna Vero. La potenca anĝelo de Apokalipso 18 estas neniu alia ol la Sankta Spirito mem! Tiuj, kiuj malakceptas la personecon de la Sankta Spirito, malakceptas la necesajn rimedojn, por ke ili estu inter la 144,000.
Ĉu vi iam scivolis, kial la kontraŭtrinitaj kredoj estas allogaj? Estas io alloga pri la ideo, ke la Sankta Spirito ne estas homo, sed prefere ia potenco, kiu eliĝas el Dio la Patro kaj Filo. Ĝi estas alloga ĝuste ĉar ĝi estas promesita ankaŭ al ni, kio signifas, ke se Dio elfluas ĉi tiun potencon, kaj ĉi tiu potenco estas promesita al la homaro, estas subkomprenate, ke la homaro povas havi la potencon de Dio! Ĉi tio estas nenio pli ol la antikva mensogo de Satano, ke "vi estos kiel dioj".
Efektive, la Spirito estas promesita al la fideluloj, ne kiel povo svingenda, sed kiel Persono akceptenda. Ni submetas nian volon al Li kiel la reprezentanto de Kristo, kaj tiel Jesuo vivas en ni.
Kun Kristo mi estas krucumita; tamen mi vivas; tamen ne mi, sed Kristo vivas en mi; kaj la vivon, kiun mi nun vivas en la karno, mi vivas per la fido al la Filo de Dio, kiu min amis kaj donis sin por mi. (Galatoj 2:20)
En la unua jaro de tiu ĉi triopo (1986) la eklezio partoprenis en la Monda Tago de Preĝo por Paco en Asizo, miksante siajn preĝojn kun tiuj de ĉiu imagebla falsa religio de la mondo. Tiu ĉi evento montris la devenon de la eklezio en totalan mondecon. Tiuj, kiuj staros fidelaj al Dio, devas esti apartaj de la mondo. Denove la konsilo de Ellen G. White estas sekurigilo por tiuj, kiuj disvolvos Dian karakteron:
Intensa mondeco estis unu el la plej sukcesaj tentoj de Satano. Li desegnas teni la korojn kaj mensojn de homoj tiom okupataj de sekularaj altiroj, ke ne estos loko por ĉielaj aferoj. Li regas iliajn mensojn en ilia amo por la mondo. La teraj aferoj eklipsas la ĉielan, kaj forpuŝas la Sinjoron de ilia vido kaj kompreno. Falsaj teorioj kaj falsaj dioj estas ŝatataj en la loko de la vera. Viroj estas ĉarmitaj per la brilo kaj tinsel de la mondo. Ili estas tiel ligitaj al la aferoj de la tero, ke multaj faros iun ajn pekon por akiri ian mondan avantaĝon. {1SM 254.4}
Efektive, post kompromiti ĝiajn karakterizajn doktrinojn en la antaŭaj jaroj, la eklezio finfine faris la pekon de aliĝi al la ekumena movado por akiri "mondan avantaĝon". Por vidi kiel ĉi tio estas ligita, vi nur devas fari serĉon de bildoj por la vorto "paco" kaj vi trovos, ke la kolombo-simbolo estas tre alte. Ĝi estas uzata kiel simbolo por la pacmovado. Kial la kolombo? Ĉar la kolombo estas simbolo por la Sankta Spirito, ĉar ĝi ripozis sur Jesuo:
Kaj Johano atestis, dirante:Mi vidis la Spiriton malsuprenirantan el la cxielo kiel kolombo, kaj gxi restis sur li. (Johano 1:32)
Nun vi povas vidi, ke la preĝoj de la mondo por paco estas vere preĝoj por la potenco de la Sankta Spirito sen Lia Personeco. La motivoj malantaŭ la pacmovado estas establi unumondan registaron (la NWO). Sub la ŝajno de preĝado por paco, ili vere preĝas por absoluta potenco konservante memvolon, kiu estas la diabla malo de la humila submetiĝo de memvolo al persona Dio.
Estas pli ol simple interese, ke ĉi tiu apostateco estas markita de la identa "kodono" kiu sekvis la "alfa" de mortigaj herezoj enhavita en la 1903 libro de JH Kellogg The Living Temple. Efektive, la neado de la Persono de la Sankta Spirito estas tiu surpriza "omega" kiu balaas multajn (eĉ inkluzive de adventistoj) laŭ la fluoj de falsa religio. La ideo, ke la homo povas eluzi la potencon de Dio sen Lia Persono, estas alia maniero de kutimi panteismon en terminoj sufiĉe subtilaj por trompi eĉ la elektitojn, se ĝi estus ebla.
Nun la serpento estis pli subtila ol ĉiuj kampaj bestoj, kiujn kreis Dio la Eternulo. Kaj li diris al la virino: Jes, ĉu Dio diris: Vi ne manĝu el ĉiuj arboj de la ĝardeno? Kaj la virino diris al la serpento: Ni povas manĝi el la fruktoj de la arboj de la ĝardeno; sed pri la fruktoj de la arbo, kiu estas meze de la ĝardeno, Dio diris: Ne manĝu el ĝi kaj ne tuŝu ĝin, por ke vi ne mortu. Kaj la serpento diris al la virino: Vi ne mortos; Ĉar Dio scias, ke en la tago vi manĝos ĝin, tiam viaj okuloj estos malfermitaj, kaj vi estos kiel dioj, sciante bonon kaj malbonon. (Genezo 3:1-5)
La Sankta Spirito sanktigas (apartas de la mondo). La fakto, ke la "bazaj paroj" de ĉi tiu HSL-triopo kongruas kun tiuj de la 1915-1917 triopo ankaŭ instruas la lecionon, ke la plej malgranda semo de kompromiso kun la mondo fine portos la frukton de totala mondeco. La deklaro pri kunlaboro kun aliaj konfesioj redaktita en 1917 finfine rezultigis plenan partoprenon en la ekumena movado.
Figuro 2 - Identaj "bazparoj" en la SoP kaj PHS-triopoj.
Resume, la 144,000 ne nur permesos al la Sankta Spirito sanktigi ilin, sed ili ankaŭ rekonos, ke Li estas Persono, la tria de la Dieco, la reprezentanto de Jesuo Kristo. Ĉi tio estas maltrankviliga, ĉar la Sankta Spirito estas la instrumenta en ĉi tiuj lastaj tagoj, kaj la 144,000 devas koni Lin.
La Lasta Voko al Adventismo
La fina "kodono" apartenanta al la organizita Adventista Eklezio reprezentas la lastan vokon kiu estis donita al la organizita Eklezio por rekoni la pekojn kiuj eniris ĝin tra la jaroj, por penti, kaj por preni sian pozicion kiel la fidelulo. La "bazaj paroj" de ĉi tiu triopo estas identaj al la SDA triopo kiam la organizo estis establita, kaj tiel markas la finon de ĝiaj ŝancoj kompanie penti.
Ĉi tiu triobla mesaĝo de pento venis dum tri jaroj, kaj ĉiu mesaĝo estas aparta, tamen ili ĉiuj rilatas. Ili ĉiu estos kovrita detale en apartaj sekcioj sube.
La respondo de la gvidantaro de la Adventista Eklezio al ĉi tiuj mesaĝoj estis denunci, ridindigi, malestimi, kaj eĉ serĉi kaj ĉikani ĝiajn adeptojn. Se ili povus, ili sendube perforte ĉesigus la mesaĝojn (ja ili sendis leterojn al siaj preĝejoj avertante ilin kontraŭ la "herezo"). Multaj individuoj (ne-gvidantoj) pruvis kondutojn de la sama kalibro, kiuj estintus ŝoke vidi veni de la nekonvertitaj, des malpli konfesitaj Sepa-tagaj Adventistkristanoj.
Figuro 3 - Identaj "bazparoj" en la SDA kaj OHC-triopoj.
El tiuj, kiuj estis almenaŭ decaj en sia konduto, la unuopa plej ofta obĵeto estis la tempofiksiga argumento. Ne gravas, ke ili uzis citaĵojn tute kontraŭe al sia kunteksta signifo. Dum mi povus plenigi paĝon post paĝo malimplikante iliajn argumentojn, unu skribaĵo devus sufiĉi por la honesta leganto:
Kaj kiam li alproksimiĝis, Li rigardis la urbon, kaj ploris pri ĝi, dirante: Se vi scius, almenaŭ en ĉi tiu tago, tion, kio apartenas al via paco! sed nun ili estas kaŝitaj antaŭ Viaj okuloj. Ĉar venos sur vin tagoj, kiam viaj malamikoj ĵetos foson ĉirkaŭ vin kaj ĉirkaŭos vin kaj gardos vin de ĉiuj flankoj, kaj metos vin sur la teron, kaj viajn filojn en vi; kaj ili ne lasos en vi ŝtonon sur ŝtono; ĉar vi ne konis la tempo de Via vizito. (Luko 19: 41-44)
Ne estas mirinde, ke la HSL ligas ĉi tiun trinasktion, kiu alportas tempmesaĝojn, kun la fondo de la Adventisma Eklezio. Ne nur la nomo "Adventisto" estas distinga referenco al la serioza atendo de la Dua Veno (temp-sentema sinteno), sed la eklezio estis fondita sur la principoj mem de biblia tempo profetaĵo kiel ĝi eliris el la Millerite Movado!
La kontraŭtrinistoj estis alia klaso, kiu malakceptis la mesaĝojn, ĉar, kompreneble, ĝi konfirmas la trian Personon de la Dieco laŭ multaj manieroj. Ĉi tio estas severa ilustraĵo pri kiel ĉiu "kodono" reprezentas normon por testi la karakteron. Tiuj, kiuj ne altiĝas al la normo de la antaŭaj, ne povas renkontiĝi ĝis ĉi tiu.
La klaso de tiuj, kiuj provizore akceptis la mesaĝojn pro timo, ke la avertoj eble estos ĝustaj, poste malakceptis ilin kiam "nenio okazis" tiutempe specifita. Ili havis malmulte da intereso en plia studo kaj (kiel en 1844) ili senpripense neis ke Dio gvidis. Ili elĵetis la bebon kun la banakvo, malsukcesante sekvi la movojn en la ĉiela sanktejo same kiel faris la granda plimulto de la Milleridoj.
Mi havis la gravan malfeliĉon aŭdi tutan sabatan "adoradon" diservon, en kiu estis predikita la totala neo de tempofiksado. Estis en la 167-a datreveno ĝis la tago: la 22-an de oktobro 2011. Dum la tuta Ŝabatlernejo kaj Dia Diservo, ĉiu alia voĉo ripetis la senton "ni lernis nian lecionon de 1844 ... neniu povas scii kiam Jesuo venos!" Niaj pioniroj turniĝus en siaj tomboj. La eklezio ĝenerale neis kiel Dio denove laboris per la movado kaj ne turnis sian atenton al la ĉiela sanktejo. Tiuj kiuj malakceptis la mesaĝojn de la triopo 2010-2012 ĉar "nenio okazis" en la atendata tempo apartenas al la sama grupo; ili ankaŭ neis ke Dio estis en la movado kaj malsukcesis vidi la ŝanĝojn en la ĉiela sanktejo.
Fine de la tago, nur kelkaj animoj el la organizita Eklezio akceptis ĉi tiujn lastajn kribrajn mesaĝojn. La sekvaj sekcioj resumos ĉiun respektivan mesaĝon, kaj kion ili signifas por la 144,000 kiuj estas sigelitaj de ili.
La Oriona Mesaĝo
La Horloĝo de Dio en Oriono estas ĝuste tio: horloĝo. Horloĝoj rakontas tempon, do ĝi estas tempomesaĝo laŭ sia naturo. Ellen G. White profetis pri ĉi tiu mesaĝo en la sekvaj trairejoj:
Baldaŭ ni aŭdis la voĉo de Dio kiel multaj akvoj, kiu donis al ni la tagon kaj horon de la alveno de Jesuo. {EW 14.1}
…tiam ni povus rigardi supren tra la libera spaco en Oriono, de kie venis la voĉo de Dio. {EW 41.2}
Sep steloj konsistas el Oriono (ne inkluzive de kio estas ofte rekonita kiel la kapo). La steloj de la manoj kaj piedoj simbolas la vundojn, kiujn Jesuo ricevis por ni, kiuj montras kiel horloĝmontriloj al la tempoj, kiam la organizita Eklezio vundis sian Savanton. Tiuj kiuj ekkomprenas ke iliaj personaj fiaskoj estas reprezentitaj en la kompaniaj eraroj de la Eklezio komencas vidi Jesuon en Oriono propetadi por ili propre.
La Tago de la Juĝo (la Tago de Pekliberigo) okazas ekde 1844. La Izraelidoj estis atenditaj en la Tago de la Pekliberigo purigi sin kaj esplori siajn korojn por certigi, ke ĉiuj iliaj pekoj estis purigitaj. Tiuj, kiuj estis malindaj, estis forigitaj el la tendaro. Ĉiufoje tra la adventisma historio, kiam la Eklezio malsukcesis, ĝi devus esti forigita, sed kvarfoje Jesuo kriis "Tenu!" al la detruantaj anĝeloj kaj pledis "Mia sango!" por Lia popolo.
Mi vidis kvar anĝelojn, kiuj havis laboron por fari sur la tero, kaj estis survoje por plenumi ĝin. Jesuo estis vestita per pastraj vestoj. Li kompate rigardis la restaĵon, poste levis Siajn manojn, kaj kun voĉo de profunda kompato kriis: "Mia sango, Patro, Mia sango, Mia sango, Mia sango!" Tiam mi vidis tre helan lumon veni de Dio, kiu sidis sur la granda blanka trono, kaj estis verŝita ĉirkaŭ Jesuo. Tiam mi vidis anĝelon kun komisiito de Jesuo, rapide flugantan al la kvar anĝeloj, kiuj havis laboron por fari sur la tero, kaj svingante ion tien kaj malsupren en sia mano, kaj kriis per laŭta voĉo: "Tenu! Tenu! Tenu! Tenu! ĝis la servantoj de Dio estos sigelitaj en iliaj fruntoj.” {EW 38.1}
Ĉiu el tiuj kvar poentoj reprezentas la kvar aspektojn de la karaktero de Kristo, la Leono, la Bovido, la Aglo kaj la Homo. Jesuo estas Reĝo de Ĉielo (Aglo) kaj Tero (Leono), nia granda Ofero (Bovido), kaj nia Frato (Viro) por ĉiam. Ĉirkaŭ la Horloĝo dum ni studas la mesaĝon, ni vidas, kion signifas atingi aŭ maltrafi la karakteron de Jesuo. Tiel, la horloĝo reprezentas nian sanktigon, aŭ la procezon de evoluigado de karaktero kiel nia Savanto. La supra citaĵo eĉ sugestas, ke ĉi tiu mesaĝo estas la sigela mesaĝo, kio signifas, ke ĝi rilatas al la karaktera evoluo de la 144,000.
La Alta Ŝabata Listo
La HSL ankaŭ estas nomita la Ŝipo de Tempo ĉar ĝi reprezentas la historion de la Eklezio "Ŝipo" (aŭ Preĝejo-Ŝipo kiel ĝi estas ofte nomita). Ĝi montras, kiel la Sankta Spirito ofte laboras kun Sia eklezio en specialaj manieroj en specialaj tempoj, precipe en sabatoj, sabataj jaroj, altaj sabatoj, ktp., same kiel dum ordinaraj tempoj. La kalendaro de Dio estas regata de du simplaj reguloj:
- La unua tago de la monato komenciĝas kun la unua videbla lunarko kiel rigardite ĉe sunsubiro de la templomonto en Jerusalemo.
- La unua monato de la jaro komenciĝas post la printempa ekvinokso, aŭ unu monaton poste se la hordeo ne estas matura aŭ la antaŭa jaro ankoraŭ ne finiĝis.
Ĉi tiu baza kalendara scio ebligas kontroli multajn inspirajn kontojn, kiuj antaŭe ne eblis kontroli, kaj ankaŭ kalkuli la Altajn Sabatojn en la adventisma historio. Plej grave, la eventoj ĉirkaŭantaj la krucumon en la jaro 31 p.K. estas harmoniigitaj per ĉi tiu vera kalendaro, kaj montras, ke Jesuo ja ripozis en la tombo en la Alta Sabato de la 26-a de majo, 31 p.K. "ĉar tiu sabato estis alta tago." (Johano 19:31)
Ĉi tiu fakto ilustras, ke la grava laboro, kiun Jesuo faris por certigi nian pravigo estis nur unu parto de plenumado de la plano de savo kiel simbolita en la festotagoj. La ceteraj festotagoj ankoraŭ devas esti plenumitaj de la 144,000 dum ili submetiĝas al la laboro de sia sanktigo per la Sankta Spirito.
Ene de la paradigmo de genetiko, ĉiu el la "kodonoj" de la HSL konsistas el "bazparoj" kiuj estas etikeditaj laŭ la High Sabbath "nukleotidoj". La N1, N2, kaj N3 "nukleotidoj" reprezentas Nissan (unua-monatan) Altajn Ŝabatojn, dum la T1 kaj T2 "nukleotidoj" reprezentas Tishri (sepan-monatajn) Altajn Ŝabatojn. N2 respondas al la unua tago de la festo de macoj, kiun Jesuo enkrampigis ambaŭflanke per la du plej gravaj eventoj en la homa historio: Lia morto kaj Lia resurekto. Tiel, Jesuo estas la bazo por nia interesita serĉo por eblaj jaroj, kiam la ceteraj Altaj Sabatoj povus esti plenumitaj. Tiu serĉrezultoj en nur du eblecoj ekde Adventismo komenciĝis: la RBF-triopo kiu estas konfirmita profete (kiel montrite en la antaŭa artikolo) kaj la TLC-triopo kiu dividas la identan kodon. (Ĉiuj aliaj "kodonoj" en la HSL iomete malsamas en unu "baza paro" de la perfekta plenumo.) Ĉi tio montras denove, ke Jesuo povus esti veninta en 1890 kaj ke la lasta ebla tempo por la 144,000 por plenumi sian mision kaj enkonduki la Duan Venon de Jesuo Kristo estas de 2013 ĝis 2015.
La Altaj Sabatoj donas la 144,000 decidajn sciojn pri la tempo de la planoj de Dio, markante ekzemple la precizan tagon de la fino de la enketa juĝo kaj la komenco de la sep lastaj plagoj. La detala scio pri la kalendaro estas parte kio kondukas al la dato de la Dua Veno. For de esti bagateloj, la scio akirita de la HSL helpos la 144,000 distingi la falsan funkciadon de la malamiko de animoj. La falsa kristo, la falsaj plagoj, kiuj antaŭos lin, la falsa adoro, ktp. ĉiuj estos facile distingitaj de la rekta laboro de Dio, ĉar:
La Sinjoro, la Eternulo, nenion faros, sed Li malkasxas Sian sekreton al Siaj servantoj, la profetoj. (Amos 3:7)
La HSL konfirmas la datojn en la Orion-horloĝo, aŭ rekte aŭ nerekte. La du mesaĝoj estas komplementaj, ĉar la Sankta Spirito (kies laboro estas reprezentita de la HSL) estas la Reprezentanto de Jesuo Kristo, kies laboro estas reprezentita en Oriono.
La Konsekvencoj de Fiasko de la 144,000
La Lasta Generacia Teologio iniciatita fare de Andreasen estis kompletigita en 2012. Ne nur la misio estas komprenita nun, sed la konsekvencoj de fiasko estis konigitaj. Lasante Sin esti metita sub juĝon, Dio riskis la eblecon ke la tribunalo subtenos la akuzojn kontraŭ li. Se Dio superregus la tribunalon, ĝi iel pruvus, ke la akuzoj de Satano estas ĝustaj. Se Dio ne venkas en la kazo, peko disvastiĝos preter la kvarantena zono de la Tero kaj en ĉiun malproksiman atingon de la universo. Tiel Dio restus kun la sekvaj rimedoj:
- Rekreu la universon denove (ĝis la sekva ciklo de peko komenciĝos)
- Detruu la universon, kaj kreu robotojn anstataŭe
- Detruu la universon, kaj restu sola
Kia seniluziiga kaj sensignifa ciklo de ekzisto iu el tiuj elektoj estus, precipe por Dio, kiu estas karakterizita de sindonema amo! Kiel Li povus daŭri ne povante pasigi eternecon kun tiuj, kiujn Li amas? Lia fina rimedo estus fari tion, kion Jesuo jam pruvis, ke la Dia povas fari:
- "Mi demetas mian vivon..." (Johano 10:17)
Kiun el tiuj eblecoj vi elektus, se vi vidus, ke ĉiaj libervolaj estaĵoj, kiujn vi kreis kaj iam kreus en la estonteco, fine decidus ne ami vin? Eĉ la persona bonfarto de Dio estas en ludo en la Granda Konflikto. Dio estas amo, sed amo ne povas ekzisti, se ĝi ne povas esti donita.
La 144,000 bezonas konscii, kion la Patro trapasas por pravigi Lin en Lia granda provo antaŭ la universo. Kun ĉi tiu kompreno, kaj vidante ke la nefalintaj loĝantoj de aliaj mondoj ankaŭ havas propran intereson, la vortoj de Ellen G. White venas en perspektivon:
La anĝeloj kaj la sanktaj loĝantoj de aliaj mondoj rigardas kun intensa intereso la eventojn okazantajn sur ĉi tiu tero. {ST la 22-an de februaro 1910, par. 3}
Ni neniam devas forgesi, ke nia alta voko estas preter nia kapablo.
Ni estas laboristoj kune kun Dio. La malforta instrumento estas nenio, sed laborita de la Sankta Spirito, la homo povas fari multon. Ĉiu homa penado kunigita estas malforteco sen la profunda movo de la Spirito de Dio. {2MR 38.3}
Ekzistas neniu vivanta inda je la ofero de Kristo, je la beno de la Sankta Spirito, aŭ je la sindonema amo de la Patro. Sed ĉi tiu mesaĝo, kiam ĝi atingas la koron, estas la mesaĝo, kiu lumigas la vizaĝojn de la popolo de Dio. Ĝi estas la lasta el la lastaj mesaĝoj al la Eklezio. Ĝi estas reprezentita per la lasta "baza paro" en la historio de la Eklezio. Post tio, ekzistas nur unu plia triopo, kaj ĝi ne estas kalkulita kiel apartenanta al la organizita Eklezio, nek ĝi enhavas plian mesaĝon.
La OHC Triopo en Resumo
La Horloĝo de Dio en Oriono, kiu venis en 2010, montras al ni la normon de la karaktero de Jesuo Kristo, kiu servas en la ĉiela sanktejo en la Oriona nebulozo. Per fido al Li la 144,000 atingos la normon de Lia karaktero. La Vazo de Tempo (aŭ la Alta Sabata Listo) kiu venis en 2011 montras al ni la saman normon de la karaktero de Kristo, kiun la Sankta Spirito volas ellabori ĉi tie en la tera sanktejo. Kun espero en la sanktiga influo de la Sankta Spirito, la 144,000 reflektos la karakteron kiun Li reprezentas. Kaj fine, la mesaĝo de la pravigo de Dio per obeemo kaj specife la sekvoj de la malsukceso, kiu venis en 2012, montras la normon de la karaktero de Dio la Patro, kiu metis la tutan universon—savante neniun propran Personon—sur Sia amo al kaj konfido al Lia popolo. Per amo al la Patro, kiu unue amis ilin, la 144,000 venkos ĉiun difekton en sia karaktero.
Kaj nun restu fido, espero, amo, ĉi tiuj tri; sed la plej granda el tiuj estas amo. (1 Korintanoj 13:13, NKJV)
Ĉi tiu triopo de jaroj reprezentas la mesaĝon de la kvara anĝelo, kiu venas ĝustatempe por aliĝi al la lasta laboro de la mesaĝo de la triaj anĝeloj de Apokalipso 14:9-11, kunportante la aldonan mencion de la eraroj kiuj eniris la ekleziojn ekde 1844. Multaj asertis prediki la mesaĝon de la triaj anĝeloj kun la aldonita mencio de la eraro, sed neniam antaŭe estis la profeta mencio de la eraro. specifa identigo de tiuj eraroj kiel ekzistas nun tra la Orion- kaj HSL-mesaĝoj. Krome, la lumo de la kvara anĝelo, kiu devis lumigi la mondon, ankoraŭ ne faris tion. Sed nun, la plenumo de la sekva profetaĵo efektive okazas:
Mi vidis anĝelojn rapidantajn tien kaj reen en la ĉielo, malsuprenirante sur la teron, kaj denove suprenirantaj al la ĉielo, preparante por la plenumo de iu grava evento. Tiam mi vidis alian potencan anĝelon komisiitan malsupreniri sur la teron, kunigi lian voĉon kun la tria anĝelo, kaj doni potencon kaj forton al lia mesaĝo. Granda potenco kaj gloro estis donitaj al la anĝelo, kaj dum li malsupreniris, la tero estis lumigita per lia gloro. La lumo, kiu ĉeestis ĉi tiun anĝelon, penetris ĉien, dum li forte kriis per forta voĉo: "Babilono la granda falis, falis, kaj fariĝis loĝejo de diabloj kaj forto de ĉiu malbona spirito kaj kaĝo de ĉiu malpura kaj malaminda birdo." La mesaĝo de la falo de Babel, kiel donita de la dua anĝelo, estas ripetita, kun la kroma mencio de la koruptoj kiuj eniras la ekleziojn ekde 1844. La laboro de ĉi tiu anĝelo venas en la ĝusta tempo por aliĝi al la lasta granda laboro de la mesaĝo de la tria anĝelo dum ĝi ŝveliĝas al laŭta krio. Kaj la popolo de Dio estas tiel preta stari en la horo de tento, kiun ili baldaŭ renkontos. Mi vidis grandan lumon ripozi sur ili, kaj ili kuniĝis por sentime proklami la mesaĝon de la tria anĝelo. {EW 277.1}
Dum ĉi tiu triopo fermiĝas kaj ĉi tiuj mesaĝoj ŝveliĝas en la sekvan, la sperto de la popolo de Dio hodiaŭ egalas la sperton de la mileridoj. Detala analizo de la ripeto de la mesaĝoj de la unua kaj dua anĝeloj estos donita en la sekva artikolo en ĉi tiu serio.
La OHC-triopo reprezentas la finon de la "genetika sekvenco" kaj ĉifras mesaĝon por la homoj de Dio por prepari ilin por la fino de la mondo. En Sia antaŭscio, kaj por protekti kontraŭ alia malakcepto de la mesaĝo kiel tio, kio okazis en la 1888-1890 triopo, Dio desegnis unu plian superfluan "haltkodonon" por tuj sekvi ĉi tiun.
La Laŭta Krio
La lasta "kodono" en la "DNA-sekvenco" de la HSL formas "duoblan haltkodonon" por garantii finon al la "gentradukado" procezo kaj fini la karakterevoluon de la popolo de Dio. Ĝi konsistas el identaj "bazparoj" al la 1888-1890 triopo de jaroj. Ĝi reprezentas la plenumon de ĉiuj Altaj Sabatoj krom tiu, kiun Jesuo plenumis en la tombo, kaj markas la tempoperiodon de la laŭta krio. Ne ekzistas plia mesaĝo asociita kun ĉi tiu trinaskto, sed ĝi reprezentas la akumulajn mesaĝojn de ĉiuj antaŭaj trinasktioj en la "genaro" de la HSL. Jen kiam la martiroj devas oferi sian donacon kaj la 144,000 devas brili por la Patro. Ĉi tiuj estas la tri profetaj tagoj, kiam Jesuo devas levi la templon de Sia korpo (la 144,000) por montri en la karno, kion signifas venki pekon, kaj vivi fidele al Dio kiel Li faris:
Jesuo respondis kaj diris al ili:Detruu ĉi tiun templon, kaj post tri tagoj mi ĝin levos. (Johano 2:19)
Figuro 4 - Identaj "bazparoj" en la RBF kaj TLC-triopoj
Dum ĉi tiu tempo, la 144,000 lernos kanti sian novan kanton (Apokalipso 14:3), kio estas ilia sigelo per la mesaĝoj antaŭ ĉi tiu trinaskto. Ili fortigos la martirojn, kiuj donos sian ateston per sia sango. Ili devas fini sian preparlaboron ĝustatempe por ke la juĝo de la vivantoj finiĝos en la aŭtuno de 2015, kiam ĉia karaktero evoluo ĉesos kun la deklaro:
"Kiu estas maljusta, tiu estu maljusta ankoraux; kaj kiu estas malpura, tiu estu ankoraux malpura; kaj kiu estas justulo, tiu estu ankoraux justa; kaj kiu estas sankta, tiu estu ankoraux sankta." (Apokalipso 22:11)
Tiam la plagoj venos sur la mondon, kiu estas la granda tempo de mizero. La 144,000 devas trapasi la lastajn plagojn, kaj resti fidelaj sen propetanto, pruvante al la rigardanta universo, ke la Leĝo de Dio povas esti konservita de kreitaj estaĵoj per fido al Jesuo, kiu poste venos en la nuboj de gloro sur Ŝemini Atzeret en 2016. Tiam la "geno de eterna vivo" kiu estos ilia kulminiĝo laŭvorte. traduko kiel ili estas ŝanĝitaj en momento, en la ekbrilo de okulo. Ili pasigos la sabatan jarmilon kun Jesuo sur la vitromaro (en la nebulozo de Orion), post kio Satano, liaj anĝeloj kaj ĉiuj malvirtuloj estos detruitaj kaj la mondo estos rekreita.
La kulmino de ilia sperto leviĝi el la mallumo de peko kaj en la lumon de justeco (travivaĵo kiun Jesuo ne trapasis) semos la universon kun la kontraŭveneno kontraŭ peko, por certigi ke peko ne leviĝos duan fojon.
Kion vi pensas pri la Eternulo? li faros kompletan finon: mizero ne aperos la duan fojon. (Nahum 1:9)
Tiel la universo de Dio brilos en gloro pli hele ol ĝi iam antaŭe havis, kaj ĉiuj kreitaĵoj tra la senlimaj vastaĵoj de la spaco partoprenos en la ĝojo de tiu certigo. Kaj la tuta honoro iros al Jesuo Kristo, kiu sola povus ebligi ĝin.
…Inda estas la Ŝafido, kiu estis mortigita por ricevi potencon kaj ricxecon kaj sagxon kaj forton kaj honoron kaj gloron kaj benon. Kaj ĉiu kreitaĵo, kiu estas en la ĉielo, kaj sur la tero, kaj sub la tero, kaj tiaj, kiuj estas en la maro, kaj ĉio, kio estas en ili, mi aŭdis diri: Beno kaj honoro kaj gloro kaj potenco estu al Tiu, kiu sidas sur la trono, kaj al la Ŝafido por ĉiam kaj eterne. (Apokalipso 5:12-13)
En ĉi tiuj du unuaj artikoloj, mi provis montri la ĉefajn karakterizaĵojn esprimitajn de la "kodonoj" de la "geno" de eterna vivo en la HSL. En la sekva artikolo mi esploros altnivelajn temojn rilate al la HSL.