Origine eldonita merkrede, la 2-an de junio 2010, 3:30 en la germana ĉe www.letztercountdown.org
Studante la Horloĝon de Dio en Oriono ni komprenis kiel Dio gvidis kaj konservis Sian preĝejon la pasintajn 166 jarojn de sia vojaĝo al la ĉielo, sed ni ankaŭ lernis pri grandegaj provoj kiujn ĝi devis trapasi kaj kiel tiuj provoj kaŭzis ĉiam plimalboniĝantan damaĝon al la preĝeja ŝipo. Grandegaj rifoj staris kontraŭ la boato: La Unua Mondmilito en 1914 kiu dividis la eklezion en du partojn, kaj poste la nazireĝimo kiu dum dek jaroj komenciĝante kun 1936 kaŭzis plian kribradon ene de la eklezio. Ĉio iras por montri al ni hodiaŭ, ke la Sepa Taga Adventisma eklezio estas pli verŝajne preni sian pozicion kun la mondaj regantoj en krizaj tempoj. Dio markis la jaron 1986 en la historio de Sia eklezio, sed multaj ne povis tuj rekoni ĝin ĉar tiom da falsaj instruoj jam tro penetris la eklezion por ke ĉiuj membroj konservu tute klaran juĝon. La Sepa Taga Adventisma Eklezio atingis la punkton kie ĝi eĉ alproksimiĝis al la papofico kun donacoj kaj fine komencis publike kaj oficiale partopreni en mondaj ekumenaj eventoj. Kiu imagis, ke la nura “strikte protestanta eklezio” genuiĝos kune kun la papo por preĝi por mondpaco, kiu laŭ la Biblio neniam ekzistos, kaj eĉ la parolo mem pri tia paco anoncas la detruon de la homaro?
Ĉar kiam ili diros: Paco kaj sekureco; tiam venos sur ilin subita pereo, kiel naskodoloro sur gravedulino; kaj ili ne savigxos. (1 Tesalonikanoj 5:3)
Sekve, ni devas demandi nin kiel ĝi povis veni al ĉi tio? Ekzistis la disigo de la eklezio en 1914 pro la problemoj ĉu kristano povas partopreni militon aŭ ne, kaj kiom longe la Ŝabato povas esti malobeita en tia situacio, kaj ekzistis eĉ la perfido farita kontraŭ la fratoj fare de kelkaj el la ekleziestroj en Germanio dum la jaroj sub la nazireĝimo - ĉiuj ĉi tiuj teruraj agoj ankoraŭ ne estis sufiĉaj por diri, ke la preĝejestro ankoraŭ ne sufiĉis al la celo. papofico sur la mondscenejo kiel Jesuo esprimis ĝin. Ĝi estas en la mesaĝo al la kvara eklezio, Tiatira, kiu koincidas kun la komenco de la kvara sigelo de 1986 kaj legas jene:
Tamen mi havas kelkajn aferojn kontraŭ vi, ĉar vi toleras tiun virinon Izebelon [la romia eklezio], kiu nomas sin profetino [Vatikano], por instrui kaj delogi miajn servistojn al malcxasti, kaj manĝi aĵojn oferitajn al idoloj. Kaj mi donis al ŝi spacon [la unuaj ses marŝoj ĉirkaŭ Jeriĥo, vidu Historio ripetas] penti pri ŝia malĉasteco; kaj ŝi ne pentis. Jen Mi jxetos sxin en liton, kaj tiujn, kiuj adultas kun sxi, en grandan aflikton [tempo de problemo], krom ili pentas pri siaj faroj. Kaj mi mortigos ŝiajn infanojn per morto [la 7 plagoj]; kaj ĉiuj eklezioj scios, ke mi estas tiu, kiu esploras la internaĵojn kaj la korojn; kaj mi donos al ĉiu el vi laŭ viaj faroj. [la Dua Veno de Jesuo]. (Revelacio 2: 20-23)
La Ŝabato neniam estis tute prirezignita de la eklezio malgraŭ la malobeoj de la gvidantoj de 18 eŭropaj landoj dum la sigeloj de 1914 kaj 1936. La gvidantoj de germanaj kaj aŭstraj eklezioj eĉ oficiale petis pardonon en majo 2005 ĉar la eklezio subtenis la nazireĝimon dum la militaj jaroj de la Dua Mondmilito kaj ke ĝi partoprenis en sia persekuto de judoj per sia persekuto de judoj.AdventistReview.org Arkivoj 2005):
Ekleziaj gvidantoj diras "Ni bedaŭras"
Germanaj kaj aŭstraj eklezioj pardonpetas pro holokaŭsto-agojDE MARK A. KELLNER, vicdirektoro pri novaĵoj kaj informoj de la Komunikado-Departemento de la Ĝenerala Konferenco
Rimarkante la sesdekan datrevenon de la fino de la Dua Mondmilito, sepa-tagaj adventistaj ekleziestroj en Germanio kaj Aŭstrio publikigis deklaracion dirante ke ili "profunde bedaŭras" ajnan partoprenon aŭ subtenon de naziaj agadoj dum la milito. La ekleziaj korpoj "honeste konfesas" malsukceson "sekvante nian Sinjoron" ne protektante judojn, kaj aliajn, de la genocido de tiu epoko, vaste konata kiel la holokaŭsto. Milionoj da homoj pereis pro militabomenaĵoj, inkluzive de pli ol 6 milionoj da judoj kiuj estis ekstermitaj en naziaj persekutoj dum la 12-jara periodo de 1933 ĝis 1945.
La deklaro estis komence publikigita en la numero de majo 2005 de Advent-Echo, ĉiumonata germanlingva eklezia revuo, kaj ankaŭ aperos en aliaj germanaj eldonaĵoj, diris Günther Machel, prezidanto de la Sudgermana Unia Konferenco kaj unu el tri subskribintoj de la deklaro.
Kopio de la deklaro estis disponigita al Yad Vashem, la Holokaŭsto-Martiroj kaj Herooj' Remembrance Authority en Israelo, aldonis Rolf Pöhler, iama nordgermana eklezia areoprezidanto kiu nun estas la teologia konsilisto de tiu regiono kaj estis implikita kun la redaktado de la deklaracio.
"Ni profunde bedaŭras, ke la karaktero de nacisocialisma diktaturo ne estis realigita ĝustatempe kaj sufiĉe klare, kaj la malpia naturo de [nazia] ideologio ne estis klare identigita", la deklaro, kiel tradukita el la germana, legas. La eklezio diras, ke ĝi ankaŭ bedaŭras “ke en kelkaj el niaj publikaĵoj . . . tie troviĝis artikoloj glorantaj Adolf Hitler kaj konsentantaj kun la ideologio de antisemitismo en maniero kiu estas nekredebla el la hodiaŭa [perspektivo]."
Ekleziestroj ankaŭ esprimis bedaŭron ke "niaj popoloj iĝis asociitaj kun rasa fanatikeco detruanta la vivojn kaj liberecon de 6 milionoj da judoj kaj reprezentantoj de malplimultoj en la tuta Eŭropo" kaj "ke multaj sepa-tagaj adventistoj ne dividis la bezonon kaj suferon de siaj judaj kuncivitanoj."
Plej grava bedaŭro, la deklaro indikis, estis ke germanaj kaj aŭstraj adventistaj parokanaroj "ekskludis, apartigis kaj forlasis [eklezianojn kiuj estis] . . . de juda origino al si mem tiel ke ili estis liveritaj al malliberigo, ekzilo aŭ morto."
Sub diversaj rasaj dekretoj, kelkaj adventistaj parokanaroj forpelis membrojn de juda heredaĵo. Unu, Max-Israel Munk, estis metita en du koncentrejojn fare de la nazioj kaj pluvivis kaj resendita al sia preĝejo post la milito. Li diris ke li ne deziris agi al sia parokanaro laŭ la maniero kiel li estis traktita, laŭ Daniel Heinz, preĝeja arkivisto ĉe Friedensau Adventist University kiu studis adventistajn agadojn dum la nacisocialisma epoko.
Kune kun Machel, la aliaj gvidantoj kiuj subskribis la deklaron estis Klaus-Juergen van Treeck, Nordgermana Unia Konferenco-prezidanto, kaj Herbert Brugger, prezidanto de la Adventista Eklezio en Aŭstrio. Pöhler kaj Johannes Hartlapp, eklezia historiisto ĉe Friedensau, redaktis la deklaron sur kiu la deklaracio estas bazita. Ĉiuj tri preĝejaj geografiaj areoj voĉdonis aprobi la tekston, diris Pöhler.
En la deklaro, la tri asertas, ke la "obeo, kiun ni ŝuldas al la ŝtataj aŭtoritatoj, ne kondukas al rezigni bibliajn konvinkojn kaj valorojn." Ili diris, ke kvankam nur Dio povas juĝi la agojn de antaŭaj generacioj, "en nia tago, tamen, ni volas preni deciditan pozicion por justeco kaj justeco - al ĉiuj homoj."
Brugger, en telefona intervjuo, diris, "Niaj eklezianoj vere aprezis la publikigon de ĉi tiu dokumento." Neniu indiko pri reago de la juda komunumo de Aŭstrio estis ricevita, sed Brugger diris, ke la Adventisma Eklezio ne estas tiel konata en Aŭstrio kiel iuj aliaj movadoj.
Demandite kiel preĝejo kiu konsideras konservi la sabaton kiel unu el siaj kernaj kredoj povis forlasi judajn Ŝabat-gardantojn dum tempo de persekuto, Brugger sugestis ke ĝi estis politikaj, ne teologiaj, konsideroj kiuj eble kondukis al la strategio.
Dum 1936-a Mondmilito parto de la germana adventisma eklezio disiĝis, kontraŭbatalante ajnan militservon. Tio igis la nacisocialistojn en XNUMX malpermesi la tielnomitan "Reformmovadon" dum ilia tempo en povo. Brugger diris, ke zorgo pri nazia fermo de la ĉefaj adventistaj eklezioj eble pezis sur gvidantoj en tiu epoko.
“Mi pensas, ke dum ĉi tiuj tempoj la oficialaj gvidantoj de nia eklezio timis perdi la kontrolon super la eklezio kaj perdi la eklezion ĉar la politikaj aŭtoritatoj jam havis. . . [konfuzis] nian preĝejon kun la Reformmovado,” li klarigis. "Mi pensas, ke niaj gvidantoj timis perdi la oficialan rekonon de nia eklezio, do eble ili ne estis [tiel fidelaj] al niaj kredoj kiel estus necese."
La ĉefa Sepa-taga Adventisma eklezio en Germanio ankaŭ estis mallonge malpermesita sub la nazioj, notas Pöhler. Rapida inversigo de la registaro kondukis al krizhelpo inter adventistoj sed ankaŭ al nivelo de kunlaboro kun la registaro kiu estis nesana.
“Ni ne nur silentis, sed ni ankaŭ publikigis aferojn, kiujn ni neniam devus esti publikigitaj. Ni publikigis antisemitajn ideojn kiuj, laŭ nia perspektivo, ne estis vere bezonataj,” Pöhler diris en telefona intervjuo.
"Ni devis rimarki, ke unu malĝusta deklaro, unu malĝusta movo de persono signifis ke li povus finiĝi en koncentrejo," Pöhler diris pri tiu epoko. "[Tio estis la] kialo kial ni ekskludis kaj ekskludis jud-naskitajn adventistojn de ni: Se loka eklezio ne estus farinta tion, [la nazioj] fermintus la eklezion, prenintus la pli aĝulon al malliberejo, kaj ĝi signifintus ke la tuta eklezio estus malpermesita."
Dum iuj eŭropaj adventistoj prenis kuraĝajn poziciojn por protekti judojn, aliaj iris parte pro zorgo pri siaj familioj kaj preĝejoj. Estus sufiĉe malfacile por individuo atingi judon, klarigis Pöhler, sed riski la vivojn de tiuj en parokanaro estis plia ŝarĝo. Tia singardemo eĉ reflektiĝis en la nomenklaturo uzata de germanaj adventistoj, li diris.
Daniel Heinz, direktoro de preĝejaj arkivoj ĉe la adventisma universitato en Friedensau, Germanio, diris, ke lia esplorado pri la rakontoj de adventistoj kiuj helpis judojn dum la milito kondukis al lia eltrovo de tiuj kiuj agis malpli honore.
Rezisto al naziaj politikoj, same kiel la kompata tamen kuraĝa respondo de multaj kristanoj, inter ili Sepa-tagaj adventistoj, por protekti vivojn de tiuj sub nazia persekuto, estis dokumentitaj ĉie en Eŭropo, inkluzive de Pollando, Hungario, Holando, kaj Danio.
"Mi trovis kelkajn tre imponajn rakontojn pri adventistoj, kiuj helpis judojn en la Tria Reich, riskante siajn vivojn, kaj mi trovis la malon," diris Heinz. Inter aliaj eklezianoj, unu latva adventisma familio akceptis judan viron, kaŝis lin dum la milito kaj pluvivis. La rifuĝinto iĝis adventisma kredanto kaj preĝeja pastro post la milito finiĝis.
Laŭ Machel, "Sesdek jarojn post la Dua Mondmilito estas malfrue - sed ni vidis ĝin kiel la lasta ŝanco por deklaro."
Junaj plenkreskaj eklezianoj reagis pozitive al la esprimoj de maltrankvilo kaj pento de la deklaro.
"Humile malkaŝi niajn pekojn kaj malsukcesojn estas la plej grava afero, kiun Dio volas, ke ni faru," diris Sara Gehler, 25-jara. "Kaj kvankam 60 jaroj jam pasis, mi opinias, ke estis necese, ke ni kiel [la Sepa-taga] Eklezio okupu pozicion pri la Dua Mondmilito." Ŝi aldonis, "Nia devo kiel kristanoj estas protekti kaj helpi tiujn, kiuj estas malfortaj, senhelpaj kaj bezonantaj."
John Graz, direktoro pri Publikaj Aferoj kaj Religia Libereco de la adventisma monda ĉefsidejo, diris, "Por tiuj, kiuj kredas je la amo de Dio por ĉiu membro de la homa familio, kontraŭ ia diskriminacio bazita sur raso, religio aŭ sekso, ĉi tiu deklaro skribita de generacio kiu havis neniun respondecon en la holokaŭsto kaj la milito, sed apogas la respondecon de siaj gepatroj, estos granda kuraĝigo."
Estas malĝoje, ke la originala letero de pardonpeto mankas ia ajn agnosko, ke la Sepa Taga Adventisma Eklezio en tiuj jaroj de la Unua kaj la Dua Mondmilito traktis siajn proprajn fratojn kaj fratinojn ekzakte kiel ili traktis la judajn fratojn, kiam ili volis observi la sabaton sub ajna cirkonstanco kaj eviti malobei la ordonon ".Ne mortigu”. La origina deklaro de pardonpeto legas:
...tiu samcivitanoj de juda origino estis marĝenigitaj kaj ekskluditaj de ni, lasitaj al si mem, kaj tial estis transdonitaj al malliberejo, ekzilo aŭ morto.
Doloras legi tiajn duonkorajn pardonpetojn kiam aliflanke ni legas rakontojn pri lojalaj adventistoj, kiuj mortis pro sia kredo, kiel ni baldaŭ devos fari, kiam venos sur nin la lasta juĝo de la dimanĉa leĝo. Dum la Sepa Taga Adventisma Eklezio koruptis sin kun la nazia reĝimo en 1936, la reformacia eklezio estis malpermesita, kaj ĝiaj membroj devis porti sian krucon. Du ekzemploj povus signifi centojn da fidelaj adventistoj de la Reforma Movado, kiuj mortis en la malliberejoj kaj koncentrejoj de la nazioj sen eĉ esti menciitaj de siaj "grandaj fratoj".
Ni legu la lastajn du leterojn kiujn la Reformacio Adventisto Gustavo Psyrembel skribis al sia edzino:
Berlino NW40, la 12-an de marto 1940
Kara . . .
La paco de la Eternulo estu kun vi!
Mi ŝatus profiti ĉi tiun okazon por skribi al vi kelkajn liniojn, ĉar ĉiu nova tago, kiu tagiĝos, povas esti la lasta por mi. . . . Tial ni ne cedos en la horo de decido, ĉar ĉi tio estas la ĝusta vojo kaj la vero. Ĝi estas Lia laboro, kaj Li ne lasos ĝin perei. Estas tre bedaŭrinde, ke multaj el niaj samideanoj [en la triobla mesaĝo] devojiĝas de la ĝusta vojo, forlasas nian Gvidanton kaj standardon, defalas de Li, komencas dubi Liajn diajn amon kaj gvidadon, kaj tiel aflikti Lin.
Iam ili maldolĉe bedaŭros kaj agnoskos sian malbonon, sed tiam eble estos eterne tro malfrue kaj ne estos helpo aŭ savo. Ili ne rimarkas, ke ili perfidas tiujn, kiuj tenas Dion kaj ke ili faras sian batalon nedireble peza. Kiam kazo kiel la mia venas antaŭ la milittribunalo, [la oficiroj] diras: “La aliaj [adventistoj] ĉiuj estas konvinkitaj, ke ili faras sian devon sen malobservi sian konsciencon kaj sen malobservi la ordonojn de Dio; kial vi ne povas fari la samon?” Estas tre, tre malfacile en tia kazo defendi la veron, klarigi nian starpunkton al la aŭtoritatoj kaj diri, ke ni ne povas fari alie. Alia riproĉo venis sur min pro mia "neinstrueblo" kaj "obstino".
Ĉi tiuj [konformaj kredantoj], precipe la ministroj, sukcesis trompi la homojn. Per siaj malveraj reprezentadoj de la vero, ili prezentas nin kiel krimulojn kaj diras, ke ni estas trompitaj. Ne kontentaj pri eviti konflikton kaj provi trovi manieron ĉirkaŭ la malfacilaĵoj, ili ankaŭ provas pravigi siajn malĝustajn agojn per deklaroj kaj ekzemploj el la Skriboj, kiuj tute ne rilatas. Mi vidis tion en longa, sep-paĝa letero de ministro, kiu uzis argumentojn, kiuj estas supozeble konfirmitaj de la Atestoj. Sed ĉio ĉi ne devus skui nin. La vero restas la vero, kaj kio pravas restos prava; kaj la estonteco malkaŝos, sur kiu flanko ĝi troviĝas. . . .
En la kredo, ke okazos kunveno, mi nun fermos. La Sinjoro estu kun vi. Ricevu miajn multajn korajn salutojn kaj kisojn de profunde amanta Paĉjo.
Plej bonajn salutojn al ĉiuj, kiuj ĉiam pensas pri mi.
Via Gustavo.
Berlin NW 40, la 29-an de marto 1940
Kara . . .
Salutojn kun 2 Kor. 4:16–18.
Pro tio ni ne svenas; sed kvankam nia ekstera homo pereas, tamen la interna homo renoviĝas ĉiutage. Ĉar nia malpeza aflikto, kiu estas nur momenta, faras por ni multe pli superan kaj eternan pezon de gloro; Dum ni rigardas ne la vidatajxojn, sed la nevideblajn, cxar la vidatajxoj estas tempaj; sed la aferoj, kiuj ne estas vidataj, estas eternaj.
Mi ĵus eksciis, ke morgaŭ, la 30-an, je la 5:00 matene, mi estos ekzekutota. Denove mi havis la okazon plifortigi min per la Vorto de Dio por ĉi tiu lasta vojaĝo. La Nova Testamento estis alportita por mi legi. (Sed mi ricevis malpli da manĝaĵoj por manĝi.) La porcioj de pano estas multe pli malgrandaj ĉi tie, kaj ĝenerale ĉio estas multe pli strikta, ol ĉe Ploetzensee; sed mi ĉion portis ĝoje kaj pacience, ĉar mi scias, por kiu mi faras ĉion ĉi, kaj mi ne estas la unua nek la sola, kiu estas disdonata ĉi tiun loton. La Eternulo diras: 'Ĝoju kaj estu tre gaja, ĉar granda estas via rekompenco en la ĉielo.' 'Levu viajn kapojn, ĉar via elaĉeto alproksimiĝas.' Ĉi tiuj vortoj kaj altvaloraj promesoj daŭrigas nin en nia peza sed mirinda batalo. La Sinjoro promesis Sian potencon kaj protekton, kaj Li ankaŭ estas preta doni ĝin al Siaj infanoj kiam ili bezonas ĝin. Mi spertis tion en ĉiuj jaroj de mia batalo ĝis ĉi tiu sama horo. La Sinjoro estu dankita kaj laŭdata! Li konservis min sana en korpo kaj animo kaj donis al mi Sian ĝojon kaj amon en riĉa mezuro. Li ne forlasos min en la lasta horo. Ni ne estos malĝojaj, sed feliĉaj, kaj konsideros privilegio suferi kaj morti pro Li. 'Estu fidela ĝis morto, kaj mi donos al vi kronon de vivo.'
Li promesis, kaj kun fido al ĉi tiu potenco kaj savo mi foriros de ĉi tiu vivo en la espero, miaj karaj, ke ni revidos unu la alian en Lia regno, por esti por ĉiam kun Tiu, kiu amis nin ĝis la morto kaj ĉiam havis bonajn intencojn al ni. Tie ni vivos en la neĝenata kaj nedisigebla feliĉo kaj paco, al kiuj ni tiom sopiris ĉi tie. Ni estos tia, tiu sonĝo kaj apenaŭ povos kompreni la feliĉon, kiu estos la parto de ni pekaj, malindaj estaĵoj, kiuj meritis morton kaj punon. Kia altvalora privilegio estas scii kaj kredi ĉion ĉi. Kaj vi, kara Panjo, ne permesas, ke ĉi tiu altvalora trezoro iam estu forprenita de vi; fidu la Sinjoron en ĉiuj cirkonstancoj de via vivo, kaj Li estos ĉe vi kaj neniam forlasos vin; venki la doloron kaj fini la vetkuron; estu konsolita kaj gaja. “Mi ne rezignus ĉi tiun fidon por la tuta mondo. Kiu amas Kriston, tiu neniam povas forlasi Lin. La Sinjoro donos sukceson al ĉiuj Siaj infanoj, kiuj klopodas observi Liajn ordonojn. Ankaŭ estos por vi konsolo, ke mi estos morta antaŭ ol mi estos enterigita, kaj mi ne estos enterigita viva. Mi esperas, ke la Sinjoro vin subtenos. Li benu kaj gardu vin; Li lasu Sian protekton kaj gracon esti super vi kaj donu al vi Sian pacon! Ĉi tio estas mia lasta deziro kaj preĝo. Amen.
Denove, kaj la lastan fojon, tre korajn salutojn de via kara Paĉjo. Plej bonan saluton ankaŭ al Patrino kaj al ĉiuj niaj karaj fratoj kaj fratinoj en la kredo, kaj ankaŭ al ĉiuj niaj parencoj kaj via kaj mia flanko.
Gustav Psyrembel." —Kaj Sekvu Ilian Kredon!, p. 10–13.
Kaj ĉi tiu estas la lasta letero de la Aŭstra Adventisto de la Reforma Movado kaj konsciencisto Anton Brugger al sia fianĉino Ester, kiun li skribis el la malliberejo Brandenburg-Goert la 3-an de februaro 1943:
Mia amata Ester, kara trezoro!
Bedaŭrinde, ne estas permesite al ni revidi unu la alian. Ve, kiel mi deziris revidi vian aman vizaĝon kaj paroli kelkajn vortojn kun vi. Vian belan bildon mi ĉiam konservis kun mi. En la malantaŭo de mia Biblio estas via bildo antaŭ mi. Nun prenu la Biblion kiel rememoron de mi. Mi esperas, ke vi ankaŭ ricevis mian lastan leteron. Kiam vi iros al mia Patrino, ŝi donos al vi ĉi tiujn leterojn.
Ni neniam pensus, ke ni vidis unu la alian la lastan fojon ĉe Niederroden. Tamen mi ĉiam havis certan senton, ke ankoraŭ venos granda, severa provo, sed mi ne rakontus pri ĝi por ne timigi vin. Nun la afero mem, kiun mi tiom longe timis, kaj kiun mi atendis, ke okazos, efektive fariĝis realo. Ho, kiel volonte mi estus vivinta por labori kaj fari bonon al aliaj. Kiel agrable estus, mi imagas, kunlabori kun vi por fari bonon. Ne povus esti pli perfekta feliĉo por mi ol ĉi tio.
La penso pri la tuta ĉagreno de mia kara, bona Patrino estas precipe dolora. Ho, bonvolu bone zorgi pri ŝi kaj doni al ŝi konsolon. Ve, kara Ester, mi scias, ke ankaŭ vin tre forte trafos. Sed ne konsternu kaj konsolu vin en la Sinjoro. Ni ankaŭ devas preni ĉi tiun malĝojan sorton pacience el la mano de la Sinjoro. Li scias, kial Li permesis ĉion ĉi. Ne ekzistas alia maniero elekti, ĉar estas al mi neeble, laŭ la konvinko de mia kredo, partopreni en milito. Mi povus esti libera nur se mi devontus min plenumi senrezerve ĉiun ordonon de la registaro, kaj tion mi ne povas fari sen eniri en konflikto kun mia konscienco. Mi do prefere suferos la mortpunon, kiu estos plenumita hodiaŭ, la 3-an de februaro 1943, je la 6-a vespere. Kvankam estas malfacile, la Sinjoro kompatos min kaj helpos min ĝis la fino. Ĉar la deziro de niaj koroj kuniĝi ĉi tie sur la tero estas nun malebla pro ĉi tiu malĝoja afero, ni simple konsolos nin per la altvalora espero revidi unu la alian de la Sinjoro. Mi fidas je la graco kaj la kompatemo de la Savanto, ke Li akceptos min kaj kompleze pardonos miajn pekojn. Estu ankaŭ fidela al la Sinjoro Jesuo kaj amu kaj servu Lin per via tuta forto. Ne konsternu kaj konsolu. Post la alveno de la Sinjoro neniu plu disigos nin, kaj neniu sufero kaj doloro tiam povas fali sur nin. “Salutu ĉiujn karajn de mi. Mia koro ĉiam estis kun ili. Precipe donu mian plej bonan saluton al viaj karaj gepatroj kaj via kara frato. . . .
Mi volonte estus enterigita en la tero, sed ĉiuj ĉi tie estas bruligitaj ĉe la kremacio. Mi jam petis mian Patrinon peti permeson enterigi la urnon kun miaj cindroj en Salzburg; tio estas la plej bona loko. Mi esperas, ke mi ne vane vivis.
Nun, Karulino, mia amato, la Sinjoro benu vin kaj ĉiujn viajn karajn, kaj protektu kaj helpu vin kompleze, por ke ni vidu unu la alian por ĉiam apud Li en Lia glora regno de paco. Mi amas vin kore ĝis la fino.
Adiaŭ, karulino, auf WIEDERSEHEN!
Via Antono.” —Kaj Sekvu Ilian Kredon!, p. 49–51.
Leginte ĉi tiujn atestojn en la libro "La Historio de la Sepa Taga Adventisma Reforma Movado", mi povis kompreni kial Dio metis Orionon sur la ĉielon. Li volis certigi, ke ĉi tiuj martiroj ne estu forgesitaj, kaj Li volis montri kiom multe Li amas tiujn, kiuj vivas kaj mortas por Li kaj Lia afero. Ne, kara Anton Brugger kaj kara Gustav Psyrembel, vi ne vane vivis, kaj ankaŭ vi ne vane mortis! Nia Sinjoro starigis specialan monumenton por vi kaj viaj kunsuferantoj: la du ŝultrosteloj de Oriono estas dediĉitaj al vi—al ĉiuj tiuj kiuj mortis en ambaŭ mondmilitoj pro sia fido kaj lojaleco al la ordonoj de Dio kiel tiuj kiuj donis sian vivon en la antaŭaj persekutoj de la unua raŭndo de la unuaj ses sigeloj. Viaj atestoj ne perdiĝos; ĉiuj, kiuj legas ĉi tiun artikolon hodiaŭ kaj komprenis la Orionan mesaĝon, tre ĝojos renkonti vin denove en la ĉielo kun Jesuo post kiam ili trapasos siajn proprajn baldaŭajn provojn. Mi ŝatus rekomendi, ke ĉiuj legu la ĉapitron kun ĉi tiuj atestoj en la supre menciita libro. Ĝi povas esti elŝutita TIE.
Ĉu ne taŭgus serĉi repaciĝon inter la tri adventistaj eklezioj pro ĉi tiuj atestantoj por Jesuo, ĉar Dio mem indikas per tuta konstelacio de steloj, ke Li ne forgesis la pekojn de Sia popolo? (La tri malsamaj adventistaj eklezioj estas: la Sepa Taga Adventisma Eklezio, la Sepa Taga Adventisma Reforma Movado kaj la Internacia Misiista Societo.) Rigardante la vizaĝojn de ĉi tiuj humilaj kaj pardonemaj fratoj, kiuj neniam indignis pri siaj uloj, kiuj perfidis ilin, kaj kiel veraj kristanoj eĉ petis Jesuon pardoni ilin—ĉu ni povas ankoraŭ dubi la kredon de Dio kun la kredo?
Se la reformaciaj eklezioj estas la heredantoj de ĉi tiuj herooj de kredo, kiuj akceptis la konsilon de Jesuo ĉiam pardoni, se ni volas esti pardonitaj, ĉu ili do rajtas ŝati rankorojn kontraŭ—kaj abomenojn kontraŭ—siaj fratoj de la granda Sepa Taga Adventisma Eklezio? Ĉar ili estas inklinaj al eraro kaj peko same kiel ĉiuj aliaj homoj, ĉu ili rajtas opinii sin superaj kaj juĝi la membrojn de la granda eklezio kiel perditaj? Mi devis sperti tion de la pastroj kaj gvidantoj de la Sepa Taga Adventisma Reforma Movado en Sudameriko. Ne, tio ne estis la spirito de ĉi tiuj fidelaj sekvantoj de Kristo, kaj ĝi ne estas la spirito de tiuj, kiuj estos sigelitaj. Ĝi estas eĉ malpli la spirito de tiuj, kiuj baldaŭ estos inter la 144,000. Memoru, ke mi parolas pri iuj gvidantoj de la Sepa Taga Adventisma Reforma Movado, kiujn mi persone konas; inter ili estas ankaŭ multaj mirindaj kristanoj, kiuj ne flegas la saman spiriton.
Jesuo klarigis, ke nur tiuj, kiuj serĉas pacon kaj unuecon en la eklezio, estos savitaj. Lastatempe, alta gvidanto de la Sepa Taga Adventisma eklezio en Germanio publike nomis min "granda separisto". La reformaj eklezioj ankaŭ donis al mi la titolon "granda herezulo". Mia sola zorgo estas plenumi la mision, kiun Dio donis al mi, kaj transdoni la scion, kiun Li konfidis al mi per Sia Sankta Spirito por Siaj organizitaj eklezioj. Mia nura aserto estas esti rekoninta Orionon kaj mi plurfoje diras, ke mi ne asertas, ke miaj interpretoj estas cent% ĝustaj. Ĉi tiuj studoj estas provizitaj por instigi memstudadon. Interreto estas plena de retejoj, kiuj rakontas tion, kio okazis en la Orionaj jaroj 100, 1844, 1846, 1914 kaj 1936. Denove mi diras: provu ĉion kaj konservu tion, kio estas bona!
La reagoj de la gvidantoj estas tiel patosa! Unu organizita preĝejo alfrontas la alian tiel malame! Oriono montras la pekojn de la domo de Jakob, Lia popolo, sed ĝi ankaŭ montras, ke Dio ne forlasis ilin. Kiel ni povas atendi, ke eventuale reunuiĝo okazos, se neniu pretas iom cedi de sia fiksa pozicio? Ĉiuj parolas pri la kribrado! Jes, ĝi komenciĝis antaŭ longa tempo kiel Ellen G. White deklaris. La kribrado jam komenciĝis en ŝia tempo, sed la kribrado ne estis nur la disigo de la du eklezioj en 1914 kaj la re-disigo de la Reform-eklezio en 1951. Jes, tiuj okazaĵoj estas markitaj fare de Dio en Oriono kiel negativaj okazaĵoj, sed ne la okazaĵoj mem kaŭzas la kribradon. Estas la doktrinoj kiuj estas malantaŭ tiuj datoj kaj okazaĵoj. La kribrado komenciĝis per falsaj doktrinoj kaj kulminos per la fina skuado, kiu venos tra la dimanĉaj leĝoj. Baldaŭ, homoj de ĉiuj adventistaj organizoj—same kiel ne-adventistoj—kuniĝos per la Orion-mesaĝo. Dum ili komprenas la mesaĝon de Dio, ili ricevos la Sanktan Spiriton kaj formos la 144,000. Ili komprenos, kiaj estas la falsaj doktrinoj, kiuj kaŭzis la kribradon, kaj korektos siajn opiniojn, se necese, laŭ la instruoj montritaj de Oriono. Ĉi tiu kaj la sekvaj artikoloj traktas la "tronliniojn" de Oriono, kiuj indikas la malpartiajn barojn, kiuj ekzistas inter la eklezioj kaj la multaj branĉoj. La artikoloj montros, kio estas la volo kaj vera doktrino de Dio, kiun ni devas akcepti nun en sia tuta gloro. Dio lasas nenion en la mallumo, kaj ĉiuj, kiuj legas la reston de ĉi tiu artikola serio pri "La Trono-Linioj" ankaŭ brilos kiel lumo en malluma loko.
Mi devis subridi, kiam mi lastatempe studis la lecionojn pri Sabata Lernejo de la Sepa Taga Adventisma Reforma Movado por la dua kaj tria kvarono de 2010. Estis evidente, ke ili intence elektis temojn, kiuj rilatas al la Oriona mesaĝo kaj provis firme bazigi siajn membrojn per reeldonado kaj ripeto de konata iama lumo pri la temo. Ili faris tion por malinstigi ilin kredi je iu plia revelacio de Dio de Oriono. Mi amas ĉi tiun sabatan lernejon kvaronjare ĉar ĝi estas strikte bazita sur la skribaĵoj de Ellen G. White. Estas nenio nenecesa en ĝi; ĝi nur havas la demandojn kaj citaĵojn de Ellen G. White donanta la respondojn. Teologiaj recenzoj, kiel en la lecionoj pri Sabata Lernejo de la Sepa Taga Adventisma eklezio feliĉe forestas. En ĉi tiuj du kvaronjaroj mi trovis nekredeblan ŝarĝon da materialo, kiu perfekte kongruas en miaj artikoloj. Ĝi konfirmis la Orionan mesaĝon en speciala maniero kvankam la fratoj havis la intencon refuti ĝin. Mi ne povis trovi unu linion de la du Sabbath Schools kvaronjaroj aŭ eĉ unu citaĵon de Ellen G. White kiu kontraŭdiras la Orionan mesaĝon. La Orion-mesaĝo estas en perfekta harmonio kun ĉiuj bazaj adventistaj doktrinoj kaj plena konsento kun ĉiuj instruoj de la Biblio kaj la Spirito de Profetaĵo.
Oriono montras la erarojn, kiujn la eklezio—efektive la tutaĵo de la organizitaj Sepataga Adventist-eklezioj de Dio (inkluzive de la branĉoj)—faras ekde 1844. Se ĉiuj eklezioj venus al la rekono kaj pento de siaj pekoj per Oriono, tiam la purigita eklezio de Dio emerĝus sen la bezono de iuj novaj fundamentoj. La mesaĝo de Oriono ne estas voka mesaĝo aŭ mesaĝo de apartigo de iu ajn el la Sepa-tagaj Adventistaj eklezioj. Ĝi estas mesaĝo de unueco de fido ĉar Jesuo instruas al ni kiel la malpartiaj vidpunktoj aperas en la lumo de Lia volo kaj kio konsistigas falsan aŭ veran doktrinon en Liaj okuloj. Ni vidos, ke Dio traktas ĉiujn malpartiajn doktrinojn en Oriono. Estos ŝoko por multaj gvidantoj ekscii, ke ili ŝatis falsajn opiniojn, kaj ke ili devos ŝanĝiĝi, se ili ne volas ricevi la plagojn. Ĉu ili estos sufiĉe humilaj por akcepti la korekton de Jesuo?
Ĉiuj Reformaj eklezioj kredas preskaŭ senmoveble, ke ili estas la nura vera eklezio, kaj ke la pli larĝa eklezia komunumo tute evoluis en Babilonon kaj ke ĝi ne plu ricevas la benojn aŭ aprobon de Dio. Se tio estus la kazo, kial do Dio klopodas daŭrigi la historion de la granda Sepa-taga Adventisma preĝejo en Oriono? La jaro 1986, la kvara eklezio kaj la kvara sigelo, estas ĉefe la historio de la granda Sepa-taga Adventisma eklezio. Oriono montras ke la eklezioj ekzistas paralele. Relegu la leterojn al la eklezioj; du grupoj estas ĉiam indikitaj. Ĉi tio kompreneble estis rapide rekonita de la reformaj eklezioj kiam mi plusendis al ili la unuan studon de la Oriona horloĝo en januaro. Ili rimarkis, ke la horloĝo klare indikas, ke la granda Sepa Taga Adventisma eklezio ne estis tute ekskludita de la graco de Dio, kaj ĝi pridubas ilian supozeblan monopolon sur la pozicio de la nura vera eklezio de Dio ekde 1914 aŭ 1951. Pro tio, la Orion-mesaĝo tuj estis malakceptita de la Ĝeneralaj Konferencoj de la Reformaj eklezioj, kiuj sendis ilin al la pastoroj kaj ili subpremas cirkulerojn en la korespondado de la reformo. Orion-mesaĝo. Mi scias tion el mia persona sperto kun la Sepa Taga Adventisma Reforma Movado, sed surbaze de kelkaj retmesaĝoj kiujn mi ricevis, mi pensas, ke ĝuste la sama afero okazis ankaŭ ĉe la Internacia Misiista Societo.
Aliflanke, la granda Sepa-taga Adventisma eklezio hontas pri siaj eraroj, kompreneble, kaj ne volas, ke ili venu al la lumo. Tiel, la Ĝenerala Konferenco ankaŭ devis juĝi la Orion-mesaĝon kiel komplete konsistantan el falsa doktrino kaj herezo. Ili ankaŭ rekonas ke estas pli en Oriono ol mi publikigis ĝis nun (en la unua versio de la Orion-studo). Tiuj gvidantoj, kiuj apartenas al la tendaro de la malamiko, scias tre bone, ke la Orion-mesaĝo alportas novaĵojn de la nordo (la trono de Dio) kaj de la oriento (kie Oriono mem estas) laŭ Daniel 11:44. Ĝi ĝenas ilin kaj ilian kapon, la papon, la reprezentanton de Satano sur la tero, same kiel diras la verso:
sed sciigoj el la oriento kaj el la nordo maltrankviligos lin; tial kun granda kolero li eliros, por pereigi kaj ekstermi multajn. (Daniel 11:44)
Ni ĉiuj scias, ke ĉi tiuj "novaĵoj", aŭ mesaĝoj, de la oriento kaj nordo kondukos al la laŭta krio, kiu ankaŭ estas priskribita en ĉi tiu verso. La Sankta Spirito gvidos nin en la tutan veron. Ne estos plu disputo pri religiaj aferoj, neniu diskuto pri certaj polemikaj doktrinoj, kiuj ekzistas de jaroj, ĉar Dio mem montras al ni la tutan veron en Oriono. Tuj kiam la eklezio kuniĝos sub la tuta vero, forgesante ĉiujn limojn inter la pluraj organizitaj eklezioj kaj branĉoj, venos la tempo por ke Satano tremu. Ĉi tio timigas lin ĝisfunde ĉar li scias precize kio estas skribita en Oriono: La respondoj al ĉiuj disputoj en la eklezioj... la tuta vero. Li scias, ke estos 144,000 kiuj unuiĝas en la preĝejo de Filadelfio. La vera unueco de fido, por kiu Jesuo preĝis en Johano 17, regos en ĝi. La sekvaj artikoloj teruros Satanon ĉar li rekonas la fakton, ke la Spirito de Dio komencis efiki en iuj. Dum miloj da jaroj Satano scias, ke tio eventuale okazos! Li donis la ordonon konstrui la piramidojn de Gizo en la preciza aranĝo de la zonsteloj de Oriono. Li dediĉis ilin al sunkultado ĉar li sciis, ke la vera sanktejo de Dio, aŭ ĝia simbolo, la reala kaj vera Oriona konstelacio sur la ĉielo, portos specialan mesaĝon iun tagon. Li sciis, ke ĝi identigos la popolon de Dio dum la enketa juĝo kaj montros al ili la veron pri polemikaj aferoj, kiuj ĝis nun ne klare komprenis el la Biblio kaj kiuj kaŭzis daŭrajn dividojn inter la adventaj homoj. Satano ordonis al la piramidoj tiel igi praktike ĉiujn opinii ke la Orion-mesaĝo estas falsaĵo kaj falsa doktrino.
Satano avertis siajn servistojn, kiuj jam infiltris ĉiujn preĝejojn kaj branĉojn: "Atentu la Orion-mesaĝon. Vi ne rajtas permesi al membroj studi ĉi tion!" Tial, homo aŭdas "gvidantojn" ĉie diri aferojn kiel "Ne malŝparu vian tempon fuŝante kun tiu Oriona sensencaĵo. Estas nur tempoperdo!" Kie estos tiuj gvidantoj, kiam vere venos la dimanĉa leĝoj kaj ĉio koincidas ĝuste kun la lastaj du datoj de la horloĝo, 2012/2013 kaj 2014/2015? Ĉu ili ne estos inter tiuj, kiuj petas, ke la rokoj falu sur ilin kaj enterigu ilin?
Se Oriono nur estus rekonita pro tio, kio ĝi vere estas: la fina mesaĝo de Dio kaj voko forigi ĉiujn obstaklojn al la kuniĝo de la Sepa-tagaj Adventistaj eklezioj. Estas mesaĝo por la eklezioj honti pri siaj pasintaj eraroj, penti pri ili, ankaŭ serĉi pardonon kaj ne ripeti tiujn erarojn. Se ili farus tion, kio malebligus, ke la unueco de kredo, kiu estis perdita survoje ekde 1844, estu restarigita, fine kondukante al la laŭta krio?
En ĉi tiu serio de artikoloj "Trono-Linioj", ni malkovros kvar pliajn datojn en la Oriona horloĝo. Ĉiu el ĉi tiuj datoj havas specialan rakonton por rakonti. Mi longe kaj pene laboris per preĝo por kolekti la faktojn, kiujn mi volas klarigi al vi en ĉi tiuj artikoloj. Mi devis fosi tre profunde en kelkaj kazoj ĉar multaj aferoj estis intence obskuritaj kaj entombigitaj. Satano ne volas ke certaj aferoj venu al la lumo.
Komence, mi demandis, kiel eblas, ke malgraŭ certa grado de konfeso kaj pento, la Sepa Taga Adventisma eklezio iris plu laŭ la vojo de ĉiam pli proksima ligo kun Romo. Jesuo parolas tiajn severajn vortojn kontraŭ la eklezio de Tiatira, kaj eĉ nomas ĝin adultulino. Io certe okazis en la 50 jaroj inter 1936 kaj 1986, kiu eskapis al nia atento. Ni ĝuste rekonis la periodon komenciĝantan en 1936 kiel la Pergamo-epokon, spegulante la klasikan Pergamon-epokon: la kompromisa eklezio, kiu iĝis koruptita de falsaj doktrinoj kaj finfine evoluis en paganismon, finfine al Tiatira.
Ni legu denove el la Biblia kurso de la Sepa Taga Adventista (“Seminario Revelaciones del Apocalipsis”), kiun mi jam menciis en la antaŭa artikolo. La komentaĵo pri la versoj de Apokalipso 2:12-17 diras:
Kaj al la angxelo de la eklezio en Pergamo skribu; Tion diras tiu, kiu havas la akran glavon kun dutrancxoj; Mi konas Viajn farojn, kaj kie vi loĝas, kie estas la seĝo de Satano; kaj vi tenas firme mian nomon, kaj vi ne malkonfesis mian fidon, eĉ en tiuj tagoj, en kiuj Antipas estis mia fidela martiro. [la fidelaj reformaciaj adventistoj], kiu estis mortigita inter vi, kie Satano loĝas [Eŭropo, precipe Germanio en 1936]. Sed mi havas kelkajn aferojn kontraŭ vi, ĉar vi havas tie tiujn, kiuj tenas la doktrinon de Bileam, kiu instruis al Balak ĵeti falilon antaŭ la Izraelidojn, manĝi idoferaĵojn kaj malĉasti. [mondeco, malrespekto de la sanomesaĝo, normoj de vesto]. Tiel ankaŭ vi havas tiujn, kiuj tenas la doktrinon de la Nikolaitoj [sunokultado, Kristnaskoviro, ktp.], kiun aferon mi malamas. Pentu; alie mi venos al vi rapide kaj batalos kontraŭ ili per la glavo de mia buŝo [la Biblio]. Kiu havas orelon, tiu aŭdu, kion la Spirito diras al la eklezioj; Al la venkanto Mi donos manĝi el la kaŝita manao, kaj Mi donos al li blankan ŝtonon, kaj en la ŝtono novan nomon skribitan, kiun neniu konas krom tiu, kiu ĝin ricevas. (Apokalipso 2:12-17)
[Pergamo] ampleksas la kvaran, kvinan kaj la unuan parton de la sesa jarcento [en la ripeto la periodo post 1936 de Nacisocialismo, la tempo de komunismo, la Malvarma Milito kaj fine la ekumena movado]. Kiam Satano vidis, ke li ne povas detrui la eklezion per persekutado, li provis korupti ĝin delogante ĝin por kompromisi kun la registaro. [la akceptita kompromiso kun la Hitler-registaro, ekumenismo kaj multe pli por legi en la estontaj artikoloj], kaj tiel nekonvertitaj paganoj [ekz. jezuitoj] infiltris la eklezion kaj kontribuis siajn doktrinojn. La paganismo, kiu estis enirinta en la preĝejon, retiris ĝin de sia spirita forto.
Ni scias, ke Oriono rakontas al ni ĉefe pri la Sepa-tagaj Adventistaj eklezioj kaj ilia historio. Do la demando estas: kio ĝuste okazis en la Sepa Taga Adventisma eklezio por disvolvi ĝin en ekumenan eklezion, aŭ alivorte, adultulinon? Por legi pli pri kial eklezio, kiu subtenas la ekumenan movadon, estas en apostazio, mi ŝatus referenci la leganton al la artikolo titolita. La Ekumena Adventisto en la kategorio Nenio Okazis?
Ĉu eblas, ke ĉi tiu terura evoluo ankoraŭ ekzistas ĉefe pro la malĝusta opinio de iuj gvidantoj dum la du mondmilitoj, ĉar tiuj gvidantoj havis la opinion, ke adventistoj povas partopreni en la militservo sen malobservi la leĝojn de Dio, kiel tiel fervore emfazas la reformaciaj adventistoj?
Mi pensas, ke ne. Ni legu ĵus publikigitan deklaron de Adventisma Mondo pri la temo, verkita de la delonga eksprezidanto de la tutmonda Sepa Taga Adventisma eklezio, Jan Paulsen:
Klara Pensado Pri Milita Servo
De Jan Paulsen
Multmaniere mi estas infano de la Dua Mondmilito. Kiel juna knabo, mi vidis la teruran ruiniĝon de tiuj jaroj—ruinitaj vivoj, malpliigitaj familioj, kaj grandskala malordo de socio. Mia familio estis evakuita al la lando, kaj dum la kvin jaroj de la milito ni loĝis en la domzorgisto de malnova lerneja konstruaĵo. La klasĉambroj estis igitaj dormejoj kiuj loĝigis pli ol 300 junajn germanajn soldatojn.
Mi memoras, ke unu tagon ĉe la fino de la milito demandis mian patrinon: "Kial la germanaj soldatoj ploras?" Mi povis aŭdi ilin plorĝemi en iliaj ĉambroj. Mia patrino respondis: “Ili estas nur junaj knaboj. Ili sopiras sian hejmon; ili sopiras siajn panjojn kaj paĉjojn. Ili ne komprenas kial ili devas esti ĉi tie en la malvarmo de norda Norvegio. Ili ne komprenas kial ili devas esti parto de ĉio ĉi." Ili estis junaj viroj, senigitaj je la ŝanco kreski kaj sperti junecon de alia speco.
Hodiaŭ, pli ol 60 jarojn forigitaj de tiu tempo, la mondo spertis profundajn ŝanĝojn—politikajn, ekonomiajn kaj teknologiajn. Tamen la rolo de la militistaro en la vivo de multaj nacioj, same kiel en transnaciaj disputoj tra la terglobo, daŭre starigas firme antaŭ ni gravan moralan kaj spiritan demandon: Kiel kristano—sepataga adventisma kristano—rilatiĝu al la militistaro? Kaj kiam vi alfrontas la elekton servi en la armitaj fortoj - ĉu kiel batalanto aŭ en alia kapablo - kiaj principoj devas gvidi nin?
Gvidprincipoj
Ni ĉiu sentas fortan parencecon—senton de solidareco—kun nia propra popolo kaj nia propra lando. Nia civitaneco en nacio postulas senton de lojaleco, partoprenon en kaj la luktoj kaj la ĝojoj de la homoj inter kiuj ni vivas. Ne estas virto izoli nin de niaj komunumoj. Estas nature senti civitan fieron, kaj estas sane partopreni en la vivo de la nacio al kiu ni apartenas. Tamen kiel ĉi tiu solidareca sento devas esprimi sin kiam temas pri la militistaro de nia lando, kiam nia plej grava devo al Dio levas streĉojn ne ĉiam facile akordigeblajn?
Mi kredas, ke ĉiu diskuto pri ĉi tiu temo devas ripozi sur du esencaj fundamentoj.
Unue, la eklezio estas vokita esti neambigua voĉo de principo.
Milito, paco kaj partopreno en militservo ne estas morale neŭtralaj aferoj. La Skribo ne silentas pri ĉi tiuj aferoj, kaj la eklezio, ĉar ĝi interpretas kaj esprimas la principojn de la Skribo, devas esti voĉo de morala aŭtoritato kaj influo. Ĉi tio ne estas "laŭvola" respondeco—tiu, kiun ni povas flankenmeti, se ĝi fariĝus malkomforta aŭ kontraŭas majoritatan senton. Se ni silentas, ni malsukcesas en nia devo al Dio kaj al la homaro.
Due, la eklezio estas la agento de graco de Dio.
Kiam vi portas brakojn vi implicas ke vi estas preta uzi ilin por preni la vivon de alia. Ĉi tio ankaŭ estas fundamenta respondeco. Ĉiu homo, negrave kiaj iliaj elektoj aŭ konduto, havas senfinan valoron por Dio. Ĉar la eklezio esprimas sin pri ĉi tiu afero kaj ofertas konsilojn kaj al siaj propraj membroj kaj pli larĝa socio, ĝi neniam devas permesi al si forgesi ĉi tiun unu neŝanĝeblan fakton: la Dio, kiun ni servas, estas resaniganto kaj Savanto. Resanigo kaj savado estas ankaŭ la unua komerco de la eklezio. Dum individuoj luktas kun ĉi tiuj demandoj—kaj eble faras elektojn kiujn, postvide, ili dezirus, ke ili ne havis—la eklezio devas konstante reflekti la senfinan, sanigan amon de Dio.
Do, tenante ĉi tiujn aferojn en menso, mi ŝatus pripensi du demandojn pri la sinteno de la eklezio al militservo, kaj historie kaj hodiaŭ. Ĉi tiuj demandoj—larĝaj zorgoj—refoje venis al mi dum la lastaj jaroj dum mi vizitis kaj laikojn kaj ekleziajn gvidantojn en multaj partoj de la mondo.
1. Ĉu perdo de klareco?
La historia pozicio de nia eklezio koncerne servon en la armetrupoj estis klare esprimita antaŭ proksimume 150 jaroj—tre frue en nia historio, kontraŭ la fono de la Usona Enlanda Milito. La interkonsento, esprimita en artikoloj kaj dokumentoj de la tempo, same kiel 1867 Ĝenerala Konferenca rezolucio, estis senduba. "... [T] li portado de armiloj, aŭ okupiĝado pri milito, estas rekta malobservo de la instruoj de nia Savanto kaj la spirito kaj letero de la leĝo de Dio" (1867, Kvina Ĉiujara Ĝenerala Konferenca Sesio). Ĉi tio estis, en larĝaj terminoj, nia gvida principo: Kiam vi portas brakojn vi implicas ke vi estas preta uzi ilin por preni la vivon de alia, kaj preni la vivon de unu el la infanoj de Dio, eĉ tiun de nia "malamiko", estas malkonsekvenca kun tio, kion ni opinias sankta kaj ĝusta.
Tra la jaroj, ĉi tiu principo formis la konduton de Adventistoj de la Sepa Tago kaj en tempoj de paco kaj konflikto. Multaj elektis okupiĝi pri medicina laboro ene de la armetrupoj. Ili partoprenas kiel resanigantoj. Ili diras al sia nacio: “Mi ne povas funkcii kiel preninto de vivo; ĝi detruus min kiel individuon. Sed mi povas helpi homojn, kiuj estas vunditaj de ĉi tiu konflikto. Mi povas funkcii kiel kristano se mi povas funkcii kiel resaniganto."
Hodiaŭ en kelkaj landoj junuloj estas submetitaj al skizo—periodo de deviga militservo. Feliĉe, en la plej multaj okazoj estas ofertita alternativa servo, kiu ne postulas individuon trejni aŭ uzi brakojn. Ĉi tiu opcio povus simple elspezi jaron kaj duonon farante malfacilan laboron konstrui vojojn aŭ helpi kun iu alia civita projekto.
Estas tamen iuj landoj, kie la skizo senigas vin de la kapablo konduti vin kiel adventisma kredanto. Vi ne povas observi la sabaton. Vi havas neniun eblon krom porti brakojn. En tiaj cirkonstancoj, vi havas antaŭ vi tre seriozan elekton. Akcepti la punon de malkonsento—eble eĉ malliberigo—povas esti la decido, kiun vi faras simple por esti fidela al viaj fundamentaj konvinkoj kaj via Sinjoro.
Ĉu estas hodiaŭ konfuzo pri la pozicio de la eklezio? Ĉu ni faris bonan laboron por artiki ĉi tiujn principojn? Klare, ĉi tiu demando ne estos respondita en la sama maniero en ĉiu parto de la monda eklezio. Tamen, parolante kun eklezianoj en multaj malsamaj landoj mi sentis, foje, certan ambivalecon al nia historia pozicio - senton, eble, ke "tio estis tiam, kaj ĉi tio estas nun." Kaj tamen mi ne scias kialon, kial ĉi tio estu tiel.
2. Ĉu manko de morala gvidado?
Ĉi tio kondukas min al mia dua demando. Ĉu ni provizas adekvatan gvidadon en niaj preĝejoj kaj lernejoj por niaj junuloj dum ili alfrontas malfacilajn elektojn pri servo en la militistaro? Ĉu ni foje neglektis nian rolon kiel morala kompaso pri ĉi tiu afero? En la foresto de gvidado de ilia preĝejo, ĉu iuj el niaj junuloj rigardas aliĝi al la militistaro kiel "nur alia karieropcio", prefere ol kompleksa morala decido kun eble ampleksaj, eble neantaŭviditaj, sekvoj por sia propra spirita vivo?
Ne estas malfacile kompreni la fortojn, kiuj povas konduki iun konsideri militan karieron. Ilia elekto povas esti pelita de deziro servi sian landon, aŭ la militistaro povas malfermi edukajn kaj profesiajn ŝancojn, kiuj eble ŝajnas neatingeblaj ie ajn. Junuloj povas vidi ĝin kiel baldaŭa opcio, tre bezonata paŝo al io alia. Ili povas rigardi ĝin kiel "necesan malbonon" - vojon al la estonteco kiun, pro manko de financaj rimedoj aŭ aliaj ŝancoj, ili devas preni por plenumi sian potencialon.
Tamen en kelkaj kazoj, libervole membriĝi en la armetrupoj estas oferi sian elekton ne porti armilojn, aŭ peti zorgaĵon por sabatkonservado. Vi libere elektas rezigni viajn rajtojn en ĉi tiuj aferoj. Kaj do mi demandus: “Ĉu vi vere pensis pri ĉi tio? Ĉu vi pripensis la sekvojn al via rilato kun Kristo kaj al viaj propraj plej profundaj konvinkoj?"
Iuj povas kalkuli la riskon kaj diri: "Kvankam mi teknike ne havas elekton ĉu mi portos aŭ ne armilojn, la ŝancoj estas, naŭ el dek, ke mi ne trovos min en batala situacio, kie mi devos uzi ilin." Sed sendepende de ĉu vi iras en batalon aŭ ne, vi faris decidon pri iuj bazaj valoroj kaj deklaris tion publike. Vi akceptas la eblecon, ke vi eble devos iri laŭ tiu vojo, kaj ĉi tio neeviteble faros ion al vi kiel persono. Ĝi ŝanĝos kaj formos vin. Proaktive elektante akcepti cirkonstancojn, kie vi povas esti postulata porti armilojn aŭ perdi vian kapablon konservi la sabaton, mi sugestas, ke vi metis la spiritajn kaj moralajn fundamentojn de via vivo en grava danĝero.
Do, kiam militaj rekrutistoj venas al niaj universitatoj kaj altlernejoj, aŭ eĉ niajn mezlernejojn, elmontrante antaŭ junaj studentoj la ŝancojn, kiujn prezentas la armetrupoj, ĉu la eklezio provizas klaran, alternan mesaĝon? Ĉu ankaŭ iu demandas: “Ĉu vi pripensis ĉi tion? Ĉu vi pensis pri tio, kion tio povas fari al vi? Ĉu vi pensis pri la prezo, kiun vi povas pagi laŭ la bazaj valoroj, kiujn vi vere zorgas?" La Departemento de Kapelanaj Ministerioj ĉe la Ĝenerala Konferenco disvolvas iujn specifajn iniciatojn por helpi provizi tre bezonatajn konsilojn kaj konsilojn ene de niaj lernejoj kaj preĝejoj, kaj mi bonvenigas ĉi tion.
Mi sentas precipe por tiuj individuoj kiuj prenis la "kalkulitan riskon" kaj trovas sin tiritaj en batalan situacion, la pozicion mem, kiun ili esperis kaj preĝis eviti. Ili ne vidas eliron. Kion devas diri al ili ilia eklezio? "Mi diris tion al vi?" "Ĉu vi hontas?" Ne! La eklezio estas servanta, resaniga, savanta komunumo. Ĉi tiu estas la momento, kiam junulo, sendepende de malbonaj elektoj aŭ malĝustaj turnoj, bezonas senti la brakumon de sia preĝejo.
konkludo
Ĉi tio ne estas simpla temo, nek ĝi estas "kompleta"; ĝi estas nur unu aspekto de la pli larĝa temo de milito, paco kaj kristana respondeco. Kaj la demandoj, kiujn mi starigis, ne pruntedonas sin al son-mordaj respondoj aŭ frapaj respondoj. Ili estas demandoj, kiuj generas fortajn - foje viscerajn - sentojn. Ili atingas profunde en nian memkomprenon kaj identecon, kiel civitanoj de nia lando kaj membroj de la familio de Dio. Niaj respondoj estas formitaj plejparte de niaj propraj spertoj kaj kulturo, same kiel nia amo al nia lando kaj nia deziro partopreni ĝian historion kaj estontecon. Kvankam ĉi tiuj estas malfacilaj aferoj, ili ne povas esti flankenmetitaj simple pro tio. Do ni konsideru ĉi tiujn aferojn kune—en niaj hejmoj, niaj preĝejoj, kaj niaj lernejoj—kaj ni faru tion kun malfermitaj koroj kaj spirito de humileco.
Ĉi tio estas klara deklaro de la fakto ke la portado de armiloj aŭ partopreno en militservo estas kontraŭ-adventisma, kaj eĉ kontraŭ-kristana. Mi havas multajn amikojn en la pli granda eklezio, kiuj ne havas la saman opinion kaj ankoraŭ kredas, ke la reformaj eklezioj estas tro striktaj. Ne, karaj amikoj, via propra eklezia prezidanto klarigis al vi ĉi tie denove tute necerte! Estas peko mortigi vian proksimulon, eĉ en okazoj de milito, kaj estas peko eĉ porti armilojn. Kio ne trovas ajnan mencion en la plena artikolo, tamen, estas kiel la martiroj donis sian vivon en la du mondmilitoj por tiu kredo. “Kara Jan Paulsen, ĉu vi ne povus almenaŭ mencii viajn fratojn, kiuj fakte mortis pro ĉi tiu sama konvinko, kiun vi havas? Aŭ ĉu vi ankoraŭ devas ludi kaŝludi por ke neniu rimarku, ke du reformaj preĝejoj efektive ekzistas? Jes, mi komprenas vin, sed ĉu vi devas tiel forte paŝi sur la jam dolorajn piedfingrojn de la Reformaj Adventistoj, por eĉ ne mencii ilin en via deklaro pri ĉi tiu ege polemika afero? Aŭ ĉu eble estas kaŝita tagordo malantaŭ via deklaro?”
Sed atendu, kie estas la problemo inter la eklezioj pri ĉi tiu afero? La problemo simple ne plu estas tie! Post detala deklaro de eklezia prezidanto en necertaj terminoj, almenaŭ ĉi tiu afero estu tute klara! Neniu portado de armiloj, neniu militservo, neniu mortigo negrave kiel aŭ sub kiaj cirkonstancoj. Amataj Reformadventistoj, kial do vi ankoraŭ havas problemon kun viaj fratoj kaj fratinoj en la plej granda eklezio?
La vero estas, ke ekzistas aliaj profundaj abismoj, sed kie ni serĉus ilin? Kaj kien ni devas direkti niajn energiojn por certigi, ke ĉi tiuj ŝajne nesupereblaj obstakloj povas esti venkitaj inter la eklezioj? Kiel ni ĉiuj scias, ĉio resumas al obeo al la ordonoj de Dio kaj la atestoj de Ellen G. White. La Seventh-day Adventist Reform-eklezioj metis sian fokuson sur la sanmesaĝo (ĝis la punkto ke ili estas preskaŭ blindaj al io ajn alia), kaj la Seventh-day Adventist-eklezio havas "liberalan" vidon de aferoj, kun membronombroj havantaj prioritaton super riproĉado de mallojalaj fratoj kaj fratinoj. Tial mondeco pli kaj pli ekregas la eklezion, kaj ni ne miru, ke la plimulto nun estas Ekumenaj Adventistoj.
Dum iuj efektive malfermas la pordon al la mondo (per malfermaj tagoj kun ekumenaj preĝejoj, tutmondaj ekumenaj preĝejaj tagoj, publika partopreno ĉiaspeca en ekumenaj eventoj, ktp.), la aliaj gardas la pordojn de siaj fratoj, armitaj ĝis la spiritaj dentoj per Ellen G. White citaĵoj kaj bibliaj versoj, kaj se iu tuj faras unu malĝuste movon kaj li estas pridemandita en la tri disciplino. mateno. Ambaŭ estas malĝustaj; ambaŭ estas ekstremoj. Esti kristano signifas esti ekvilibra, ne ekstrema. Amo estu la bazo por trakti alian, ne la serĉado de profito aŭ organiza kresko, aŭ miskomprenita kaj troigita liberalismo, aŭ fanatika cenzuro. Sed kie ni desegnas la linion? Ĉu ni jam ricevis konsilojn pri tio? Aŭ ĉu Dio lasis nin ĉiujn solaj, preskaŭ instigante la ekleziojn batali pri tiaj aferoj? Ĉu estis Lia intenco kaŭzi disiĝon inter la Sepa-tagaj Adventistaj eklezioj lasante iujn punktojn malklarajn en Lia Vorto? Kompreneble ne, kaj tre baldaŭ ni vidos, ke denove Dio klare skribis en Oriono, kiuj estas Liaj postuloj kaj mesaĝoj, kaj kiuj doktrinoj estas de Li kaj kiuj ne.
Multaj povus demandi: “Ĉu vere? Ĉu ĉio ĉi estas skribita en Oriono?” Jes, Oriono ankoraŭ havas multajn lecionojn por niaj eklezioj. Ni eĉ ne komencis ĉion kompreni. Ni jam identigis la tempoperiodon, dum kiu ni povus atendi, ke Oriono montros al ni ion pli, specife la tempoperiodon de 1936 ĝis 1986. Ni atendus, ke ĝi klarigu al ni, kiel eblis al la Sepa-taga Adventisma eklezio atingi sian nunan falintan staton. Nun ni ekfosi eĉ pli profunde en Orionon kune!
Ĝis nun, ni nur konsideris la montrostelojn, la kvar vivantajn estaĵojn de Apokalipso 4, kaj la centran stelon de la horloĝo, Alnitak, la stelo de Jesuo. Ĝis nun ni ne konsideris, ke la Skribo ĉiam parolas sep steloj kiam temas pri Oriono kiel la horloĝo de Dio. Jesuo tenas sep stelojn en Sia mano, sed ĝis nun ni nur uzis kvin el tiuj por solvi la enigmon de la libro kun sep sigeloj. Do, kiuj steloj mankas al nia konsidero?
Ĝuste! Ĝis nun ni ne uzis la du stelojn, kiuj konsistigas la reston de la trono de Dio:
Alnilam, la mezo de la zono steloj, la trono de Dio la Patro, kaj
Mintaka, la plej dekstra el la zonsteloj, la trono de la Sankta Spirito.
Ĝis nun ni ne donis signifon aŭ liniojn al ĉi tiuj steloj. Mi volas fari ĝin ĝuste nun. Kiel antaŭe, ni desegnas liniojn de la centro de la horloĝo (Alnitak, la stelo de Jesuo) sed ĉi-foje tra ĉiu el la aliaj du tronsteloj. Se ni rigardas Orionon per la nuda okulo, ŝajnas kvazaŭ la tri zonsteloj estas aranĝitaj en perfekta linio, sed tio ne estas vere la kazo. Mintaka estas iomete super la linio kaj Alnilam estas iomete sub ĝi. Ĉi tiu malgranda ŝanĝo rezultigas du liniojn, kiuj aspektas kiel ĉiam pligrandiĝanta lumradio brilanta dum du jaroj en la Oriona horloĝo:
Kiel ni povas facile vidi en la bildo, Jesuo malkaŝas du pliajn jarojn markitajn en Oriono: 1949 kaj 1950. Nun, mi volas emfazi per la uzo de la ruĝa koloro, ke ni traktas ĉi tie kun tre specialaj linioj kaj jaroj. Mi diras tion, ĉar la du horloĝmontriloj montrantaj ĉi tiujn jarojn ne estas formitaj de Jesuo kaj nuraj serafoj (anĝeloj kun ses flugiloj), sed de la tuta Dieco: la Filo, la Patro kaj la Sankta Spirito mem. Ĉi tiuj tri Personoj de la Dia Konsilo estas reprezentitaj per triangulo kiu montras al 1949 kaj 1950! Ĉi tio temas pri aferoj de pleja sankteco, kaj ni paŝas sur sankta tero. Temas pri doktrinoj kaj aferoj rilataj al la Diaĵo Mem, kie la Dieco kaj Lia dia plano de savo estis atakitaj! Bonvolu, ni neniam forgesu ĉi tion dum ni daŭrigas en nia studo!
Ni nun konsideru ĉiun el ĉi tiuj tre specialaj datoj individue kaj provu eltrovi, kio okazis en tiuj jaroj, kiuj tiom gravas por Dio kaj Lia popolo, ke ili estas elstarigitaj en Oriono per "La Tronaj Linioj", kiel mi nomos ĉi tiun apartan triangulon de nun. En nia vojaĝo en la pasintajn spertojn de la adventisma eklezio, ni malkovros aferojn, kiuj ne nur dividis la eklezion interne en malsamajn tendarojn, sed ankaŭ malhelpas la ekleziojn reunuiĝi.
Ni malkovros, ke Dio markis ĉi tiujn jarojn por klare montri al ni, kio dividas nin, kaj ankaŭ por montri la plej grandan gravecon, kiun Li donas al ĉi tiuj religiaj aferoj kaj kion Li volas, ke ni faru. Li volas, ke ni kuniĝu, kaj Li montras al ni, ke neniu ununura eklezio staras sur la vero. Estos rivelita en nia esploro, ke neniu el la eklezioj vere faras la volon de Dio. La vero estos perfekte kaj klare montrita—la vero, kiun Dio konfirmis en Sia granda revelacio, la libro kun sep sigeloj en Oriono. La sekvaj artikoloj montros terurajn sekvojn por multaj gvidantoj, kaj ili devos decidi ĉu daŭre teni siajn antaŭajn opiniojn kaj iri al pereo, aŭ instrui kaj vivi tion, kion Dio postulas de ili. Mi konjektas, ke multaj el ili jam morttimiĝis tuj kiam ili vidis la du novjarajn datojn en la supra diagramo; ili scias precize kion ili signifas.
Decidi por Dio postulos superan oferon de multaj gvidantoj. La vero havas sian prezon! Por multaj, ĝi signifos la perdon de ilia tuta sekulara subteno por preni sian pozicion ĉe la flanko de Dio. Li helpu ilin ekkoni la veron kaj donu al ili la forton por fari la ĝustajn decidojn por Li, ĉie ajn. Li benu ilin—ili ja estas niaj fratoj, kaj Jesuo mortis por ili. Ni ankaŭ devus ami ilin kiel Li faras. Oriono helpas nin distingi veron de eraro kaj korekti niajn fratojn kaj fratinojn per la ammesaĝo de Dio de Oriono.
Post ĉio, la 144,000 estas instruistoj kiuj konsistigas la eklezion de Filadelfio, kaj "Filadelfio" signifas "frata amo"!