پیام فرشته چهارم

در همان روز، جان اسکاترام به اعضای وزارت خود اطلاع داد:

دوستان عزیز،

با این پیام من برای شما یک رویای بسیار غیر معمول که صبح روز شنبه گذشته داشتم. قبل از کلیسا آن را به همسرم گفتم و در خطبه‌ام دوباره آن را تکرار کردم تا جزئیاتی فراموش نشود. درست قبل از ناهار، همسرم برای غذا دادن به گاوها از خانه خارج شد و من مشغول گرم کردن غذا بودم. وقتی او برگشت، مژده ای گرفتیم که در حین عبادت ما یک گوساله گاو نر زیبا به دنیا آمد. از آنجایی که من همیشه تاریخ تولد یک گوساله را یادداشت می‌کنم، برای اولین بار در آن روز تاریخ را جستجو کردم و متوجه شدم که 22 اکتبر 2011 است - صد و شصت و هفتمین سالگرد شروع قضاوت تحقیقاتی. فکر می کنم این رویا را مهم تر می کند. رویا را صدا زدم: پیام فرشته چهارم.

رویای جان اسکاترام - سبت، 22 اکتبر 2011

در خواب خود را در شهری می بینم که به نظر می رسد در زمان دیگری است. من در مرکز پرجنب و جوش و پر جنب و جوش یک شهر کوچک هستم که یادآور دورانی است که اندکی قبل از رسیدن برق به وجود آمده است. از پایین به خودم نگاه می کنم و متوجه می شوم که لباس های عجیبی پوشیده ام. همه آنها قهوه ای آنتیک هستند و شلوارها فقط تا زیر زانو پایین می آیند، جایی که با سگکی به هم متصل می شوند. من کفش های چرمی مشکی و ظریف می پوشم، مثل اینکه امروز دیگر نمی توانید آن ها را بخرید. چرم بسیار ضخیم است و کفش ها از کیفیتی دست ساز و کاردستی برخوردار هستند. من جوراب های پشمی و ضخیم دارم که کمی مرا خراش می دهد. لباس رویه ام شبیه کت دم است و زیر باسنم پایین می رود. متوجه می شوم که این لباس معمولی بسیاری از افراد اطراف من است و هیچ توجهی را در میان جمعیت برانگیخته نمی کنم. من فانوس های گازی را در همه جای میدان می بینم و کاملاً واضح هستم که در مدت کوتاهی قبل از معرفی روشنایی برق هستم. اطرافیانم همه انگلیسی صحبت می کنند و متوجه می شوم که زبان مادری من انگلیسی است. (هر چیزی که در خواب من گفته شد به انگلیسی قدیمی بود، زیرا دیگر صحبت نمی شود، اما من آن را فهمیدم.)

بعد کمی احساس گرسنگی می کنم. تصمیم گرفتم از یکی از غرفه‌های غذا که اینجا در مرکز شهر هستند دیدن کنم. غرفه ها همه از چوب نسبتاً درشت ساخته شده اند و بسیار ابتدایی هستند. سپس چشمم به یکی می افتد که تابلوی چوبی بزرگی را روی غرفه حمل می کند. روی کتیبه نوشته شده «همبرگر». اکنون متوجه می شوم که این متعلق به دورانی نیست که می بینم خود را به آن ترجمه کرده ام، بلکه دارم به غرفه اسنک نزدیک می شوم. پشت میز ویترین چوبی که تا قد فروشنده و شکم من می رسد، مردی را می بینم که ظاهری عجیب دارد. او تقریباً بدون استثنا با اطرافیانم که مانند من اصالتی قفقازی دارند متفاوت است. در نگاه اول، او هیچ تاثیر قابل اعتمادی ایجاد نمی کند. اما این برداشت بعداً وقتی به من خدمت می کند تغییر می کند. او رنگ پوست بسیار تیره ای دارد، تقریباً سیاه، با این حال هیچ ویژگی سیاه پوستی ندارد، اما من را بیشتر به یاد یک عرب می اندازد. موهای او مجعد و سیاه مایل به زاغ است و به صورت موجی تا زیر شانه هایش می ریزد. فقط چهره اش را به طور مبهم به یاد دارم.

او سفارش من از یک همبرگر را می گیرد و سپس با آماده سازی شروع می کند که کاملاً متفاوت از آنچه انتظار داشتم پیش می رود. ابتدا یک نان همبرگر بزرگ و گرد که قطر آن حداقل 12 اینچ است برمی دارد و بدون استفاده از چاقو آن را به دو قسمت تقسیم می کند. "برش ها" کاملاً تمیز به نظر می رسند که گویی با چاقو بریده شده اند. من نمی توانم توضیح دهم که او چگونه این "ترفند" را انجام داد. وقتی دو نیمه را روی پیشخوان بزرگی که از چوب رنگ روشن ساخته شده است پایین می‌گذارد، ضلع بیرونی مربوطه پایین است و می‌بینم که دو نیمه شکل‌های متفاوتی دارند. نیمه بالایی نان همبرگر نازکتر است و مقطع آن شبیه به هلال ماه است (قعر است) در حالی که نیمه پایینی عمیق تر و شبیه یک کاسه است.

پس از آن، مرد دو کاسه بزرگ را روی میز قرار می دهد که هر دو تقریباً با اندازه پایه کاسه ای شکل نان همبرگر مطابقت دارند. در یک کاسه سس قرمز رنگی می بینم که کمی ترسم می کند. کاسه تا لبه با این سس پر شده و تقریباً خطر سرریز شدن را تهدید می کند. به نوعی می دانم که این سس گوجه فرنگی معمولی نیست، بلکه خون است. اما من جلوی آن مرد را نمی گیرم - می دانم که باید این همبرگر را بپذیرم. در کاسه دیگر، دو گوجه فرنگی بزرگ، تعداد زیادی برگ کاهو و مقداری مواد سبز وجود دارد که من نمی توانم جزئیات آنها را به خاطر بسپارم. اما من می دانم که همه آنها مواد گیاهی هستند.

مرد با سرعت برق آسا دو گوجه فرنگی را دوباره فقط با دست و بدون چاقو به چهار قسمت تقسیم می کند و آن ها را در نیمه پایینی نان همبرگر می پوشاند تا فضایی در وسط آن خالی شود. سپس مرد مانند گردبادی برگ‌های کاهو را یکی یکی از کاسه برمی‌دارد و پشت نیم‌های گوجه‌فرنگی را یکی پس از دیگری در قسمت پایینی نان همبرگر قرار می‌دهد تا دایره‌ای از 24 برگ کاهو تشکیل شود. تنها دهانه ای که باقی مانده وسط نیمه های گوجه فرنگی است. همه چیز بسیار تزئینی به نظر می رسد.

بعد متوجه شدم که آن مرد زیر پیشخوان فروش یک گوشت پز دارد. این یک بشقاب داغ است که روی آن فقط یک استیک بزرگ از گوشت گاو درجه یک می بینم. با مهارت ورق می زند و آماده است. تکه گوشت را وسط نیمه بالایی نان همبرگر می گذارد و حالا می فهمم که فاصله بین دو نیمه گوجه برای چه منظوری بوده است. وقتی نیمه بالایی نان همبرگر را با نیمه پایینی ترکیب می کنیم، تکه گوشت دقیقاً بین چهار نیمه گوجه فرنگی قرار می گیرد. مرد به من می گوید که فقط سس قرمز می تواند هر دو نیمه نان را کنار هم نگه دارد و برای این کار به کل کاسه سس نیاز داریم. نگاه می‌کنم که مرد نیمه پایینی نان همبرگر را با سس پر می‌کند و کل کاسه داخل آن می‌شود. دیگر نمی‌توانم برگ‌های کاهو و نیمه‌های گوجه‌فرنگی را ببینم و مرد همبرگر غول‌پیکر را که نیمه بالایی را با تکه‌ی گوشت در فضای قسمت پایینی قرار می‌دهد مونتاژ می‌کند. او همبرگر را به من می دهد و من تعجب می کنم که قیمت آن چقدر است. مرد می گوید: "اگر دوست داری، هزینه ای ندارد."

من همبرگر را می‌خورم و طعم قوی مانند گوشت خام را می‌بینم. من تعجب می کنم که من آن را می خورم چون گیاهخوار هستم، به عنوان یک Adventist روز هفتم. وقتی همبرگر را می‌خورم، ذهنم روشن می‌شود. من فوراً معنای نمادگرایی را کاملاً واضح می‌دانم، و این که درباره «عدالت از راه ایمان» است که دو بخش دارد. یک بخش عیسی دارد و بخش بزرگتر ما را به عنوان کلیسای او. (گوشت در نیمه بالایی همبرگر نشان دهنده بدن او است، در حالی که قسمت گیاهی در نیمه پایین نشان دهنده پیام سلامت Adventist است.) به وضوح در مورد پیام فرشته چهارم است که در دو هفته گذشته در دو قسمت دریافت کردم. بعد از خوردن همبرگر، به یکباره و کاملاً واضح می‌فهمم که چیز خاصی را تجربه کرده‌ام و اکنون زمان آن است که باید بیشتر به من نشان داده شود.

نشستم پشت میزی که رو به اسنک بار در هوای آزاد بود غذا بخورم. بعد مردی را می بینم که نزدیک می شود که اصالتاً قفقازی است و مثل من فقط کمی مو روی سرش باقی مانده است، البته هنوز خیلی پیر نشده است. فکر کنم حدود 35 یا 40 سالشه. او سر میز من می آید و می بینم که بسیار بسیار غمگین به نظر می رسد. من نسبت به او احساس همدردی و محبت دوستانه دارم، اگرچه هنوز او را نمی شناسم. نزدیک تر می شود و بدون هیچ سوالی سر میز من می نشیند. از او می پرسم که چرا اینقدر غمگین است و او به من می گوید که در زندگی معنوی اش مشکل دارد. او تمام زندگی خود را برای عیسی جست، اما هرگز نتوانست حقیقت کامل را بیابد. این او را چنان ناراضی کرده بود که دیگر حتی نمی توانست هیچ آرامشی در خانواده اش پیدا کند و معنای زندگی خود را درک نمی کرد. فوراً متوجه می شوم که این مرد به پیامی که من به تازگی دریافت کرده ام نیاز دارد. من به او توضیح می‌دهم که «عدالت به وسیله ایمان» و اینکه این درست نیست که در صلیب، همه چیز تمام شد. در حالی که من این را با تصویر همبرگر برای او توضیح می‌دهم، و تاکید می‌کنم که وظیفه هر فردی در کلیسای خدا چقدر بزرگ است، می‌بینم که چهره او شروع به درخشش می‌کند. هر دو چشمش برق می زند و می بینم که الان خوشحال است. ما در آغوش می گیریم و قراری برای او می گذاریم که شنبه آینده برای عبادت به کلیسای من بیاید. من می دانم که او یک ادونتیست نیست، اما مانند یک فکر می کند و می خواهد مانند یک زندگی کند.

در روز شنبه بعد، خودم را می بینم که در سرسرای یک کلیسای ادونتیست بسیار بزرگ ایستاده ام. افراد زیادی هستند که با صدای آهسته صحبت می کنند. مردان و زنان همه بسیار خوب و محترمانه لباس پوشیده اند. امروزه بسیار ساکت تر از جماعت های ادونتیست است. من هنوز در دوره ای هستم که برق وجود نداشت. سالن با لامپ های گازی روشن می شود. حالا می بینم دوستم از رستوران تنقلات به سراغم می آید. چهره اش نمی درخشد و دوباره بسیار غمگین به نظر می رسد. می خواهم از او دلجویی کنم. او می‌گوید: «تردید در من در مورد اینکه آیا پیام مربوط به مأموریت ما واقعاً می‌تواند درست باشد، در من بالا گرفته بود. از کجا این اطمینان را می گیرید که همه اینها درست است؟» با محبت به او نگاه می کنم و می گویم: "کل کتاب مقدس و نوشته های الن جی وایت پر از تایید است." اما او می‌گوید: «در این چند روز همه چیز را خوانده‌ام، اما نمی‌توانم انبوه اطلاعات را حفظ کنم، به نظر می‌رسد همه اینها بیشتر مرا گیج می‌کند.» سپس لبخند می زنم زیرا او را درک می کنم و به گویش قدیمی انگلیسی خود به او می گویم: «دوست من، تو هنوز نفهمیدی که کتاب مقدس شیر غلیظ است. وقتی یک لیتر شیر می خورید چه احساسی دارید؟» او پاسخ می دهد: "خوب و راضی." من در ادامه می‌پرسم: «وقتی یک لیتر شیر تغلیظ شده می‌نوشید چه احساسی دارید؟» او هم اکنون لبخند می زند و می گوید: «بد. من احتمالاً هضم می کنم.» من می گویم: «بله، این چیزی است که برای شما اتفاق افتاده است. می خواستید ظرف چند روز، مقدار شیر تغلیظ شده را بنوشید که معادل یک یا دو گالن شیر معمولی است. این خیلی زیاد است. گاهی اوقات برای هضم باید استراحت کرد.» دوباره نماد همبرگر و اهمیت وظیفه ما در نقشه نجات را به او می گویم. چهره او اکنون دوباره می درخشد.

وقتی داشتیم صحبت می کردیم متوجه نشدم که دیگر برادران و خواهران سرسرا از ما مطلع شده و صحبت ما را شنیده اند. ناگهان می بینم که توسط گروه نسبتاً بزرگی از برادران احاطه شده ام. مردان و زنان تقریباً به سمت من هجوم می آورند. همه آنها آنقدر به این موضوع علاقه دارند که من به سختی می توانم در برابر آنها مقاومت کنم. ناخواسته مرا هل می‌دهند و می‌زنند تا هر چیزی را که می‌دانم از من بیرون بکشند. اگرچه من به شدت اذیت می شوم، اما احساس می کنم این چیز خوبی است. وقتی همه چیز را به آنها می گویم، می بینم که چهره آنها نیز روشن می شود. به یکباره، آنها پر از شادی هستند! خیلی‌های دیگر مرا احاطه کردند، اما ناگهان صدای آژیر را می‌شنویم و همه باید وارد «مجلس» شوند. یک رویداد مهم آغاز می شود.

من می گویم "مجلس" زیرا وقتی وارد سالن کلیسای Adventist می شوم، خودم را در یک کلیسای معمولی با نیمکت های چوبی روی یک طبقه صاف نمی بینم، بلکه پشت ردیف پشتی نیمکت ها ایستاده ام که به گونه ای چیده شده اند که هر ردیف نیمکت بعدی در یک سطح بالاتر از ردیف جلو باشد، مانند یک سالن سخنرانی در یک دانشگاه بزرگ یا یک سالن کنفرانس بزرگ مرکز کنفرانس. می بینم که همه سکوها پر شده اند، اما هیچ چهره ای وجود ندارد، زیرا پشت همه می ایستم و در بالاترین نقطه اتاق هستم. حالا متوجه شدم که دوستم سمت چپ من ایستاده است و سمت چپ او مدیر این جماعت بزرگ است. نیمکت ها منحنی هستند و دو کناره نیمکت وجود دارد که در وسط توسط راهروی راه پله ای که به سمت پائین می رود از هم جدا شده اند. می دانم که میله های سمت چپ پر از ادونتیست ها هستند، اما وقتی به آنجا نگاه می کنم، فقط تاریکی را می بینم و نمی توانم بدن مردم را تشخیص دهم. در مقابل، من خطوط ادونتیست ها را در کرانه سمت راست به وضوح می بینم.

روی تریبون، زنی شروع به صحبت می کند. او خطبه بسیار مهمی می کند که من جزئیات آن را نمی فهمم. اما می دانم که او در مورد آنچه من یافته ام صحبت می کند، که موضوع بزرگ «عدالت از راه ایمان» است، و این آغاز نور فرشته چهارم است. من خوشحالم که می بینم بسیاری از ادونتیست ها در سکوهای مناسب شروع به درخشش می کنند. ناگهان، یک ادونتیست با لباس بسیار مشکی می‌خواهد در ردیف دوم بلند شود و من می‌دانم که این یک «مخالف، مداخله‌گر» است. (این کلمه آنقدر در خواب به ذهن من خطور کرد که می خواهم بر آن تأکید کنم و حتی در ترجمه ها آن را به شکل اصلی باقی بگذارم.) سپس اتفاقی می افتد که من را عمیقاً می ترساند. ناگهان سه ادونتیست که در کلیسا ایستاده بودند پشت سر او یک تپانچه بیرون می آورند. می بینم که یک تپانچه آنتیک است که فقط یک گلوله دارد. آنها اسلحه را به سر طرفدار می گیرند و شلیک می کنند. وقتی ماشه را می‌کشند، صدای انفجاری نمی‌شنوم و آتش یا دودی نمی‌بینم. سر شخص سودجو، که من فقط از پشت می‌بینم، به سمت راست می‌افتد و او «مرده» است. نه خونی می بینم و نه زخمی. او فقط دیگر حرکت نمی کند. زن تمام مدت بی‌تأثیر صحبت می‌کرد، و من می‌بینم که چگونه ادونتیست‌ها در بانک مرکزی سمت راست بیشتر و بیشتر می‌درخشند.

سپس تقریباً در وسط ردیف ها دوباره همان اتفاق تکرار می شود. یک طرف مقابل می خواهد بلند شود و حرف زن را قطع کند و اعتراضات احمقانه ای را مطرح کند. پشت سر او، سه ادونتیست اسلحه های باستانی خود را به سمت او نشانه می گیرند و ماشه را می کشند. نه دودی، نه بانگ، نه آتش، نه زخمی، اما سر قاضی بر شانه راستش می افتد و او ساکت است.

سپس من یک طرفدار سود را مستقیماً در مقابل خود می بینم. بلافاصله من و کارگردان، دوستم، همان تپانچه را در دست می گیریم و تیراندازی می کنیم. باز هم صدایی وجود ندارد، زخمی نیست، اما طرف مقابل مرده است. این آخرین مورد بود.

سپس زن روی سکو با دانش جدید درباره سرنوشت ما به توبه و تسلیم جدید در برابر خداوند عیسی دعوت می کند. او از همه کسانی که می خواهند تسلیم خدا شوند می خواهد که روی سکو بیایند. همه ادونتیست‌ها از بانک مرکزی سمت راست پایین می‌روند - همه به جز سودجویان مرده. وقتی به سمت چپ خود به سمت سایر سکوها نگاه می کنم، متوجه می شوم که همه کسانی که قبلا آنجا نشسته بودند سالن را ترک کرده بودند. ناگهان، همه ادونتیست‌های حاضر در سکو به سمت من برگشتند و زن شروع به هدایت آنها کرد. با چهره های درخشان از پله ها به سمت من می آیند. متوجه شدم که آنها می خواهند قدردانی خود را به کسی نشان دهند. اما به هیچ وجه نمی خواهم مورد پرستش آنها باشم، بنابراین می خواهم فرار کنم. با انجام این کار، سرم را کمی به سمت راست می چرخانم و در دیوار پشت سرم یک صلیب غول پیکر و خشن را می بینم که ظاهراً تمام مدت بدون اینکه متوجه آن شده باشم آنجا بوده است.

دوباره به سمت جمعیت تحت رهبری زن که همچنان به من، دوستم، کارگردان و من نزدیک تر می شوند، می روم. اما اکنون می فهمم که آنها نمی خواهند مرا پرستش کنند، بلکه در برابر صلیب به زانو در می آیند. منتظر می مانم تا به سراغم بیایند و زن دقیقاً جلوی من بیفتد. در آن لحظه، یک تپانچه با طرحی مشابه با بقیه از دست او می لغزد. سپس در برابر آن زن زانو زدم – نه برای ادای احترام به او، بلکه برای احترام و عبادت عیسی همراه با او. آنقدر روی زانوهایم افتاده ام که دستانم به زمین می خورد. حالا می بینم که یک تپانچه در دستانم است و آنها را جلوی تپانچه زن روی زمین می گذارم. دو تپانچه من الان درست جلوی تپانچه زن است و با هم مثلثی را تشکیل می دهند. دو تپانچه من طوری قرار گرفته اند که لوله یکی به دسته دیگری اشاره می کند.

بعد از اینکه همه با هم زانو زدیم و خدا را به خاطر همه آموزه هایش و نور جدید شکر کردیم، دوباره به پا ایستادیم. آن زن به خودم، دوستم و مدیر می گوید که ما اکنون باید آنچه را که امروز اینجا در این جماعت تجربه کرده ایم، ثبت دائمی کنیم. ما باید اکنون به دفتر مدیر برویم و همه آنچه را که در اینجا اتفاق افتاده در مجله کلیسا ثبت کنیم، تا هرگز گم نشود.

با آستر چوبی تیره اش وارد دفتر کارگردان می شویم. او کتاب عظیم کلیسا را ​​از قفسه ای روی دیوار بیرون می کشد و به سختی باز می کند، زیرا بسیار بزرگ و سنگین است. صفحات به نظر من بسیار زیاد است. سپس او شروع به ساختن رکوردهای خود با یک قلم و جوهر می کند. همه چیز بسیار جدی است. پس از مدتی، همه ما امضا می کنیم - کارگردان، من، دوستم، زن و بسیاری از حاضران. کارگردان کتاب را دوباره در قفسه می گذارد و ما خوشحال و با چهره های درخشان می رویم.

شنبه بعدی، من در مقابل خانه بزرگ کلیسای سفید که قبلاً در آن روز سبت بودم، ایستاده ام. من هنوز در همان دوره قبلی هستم. این بار در سرسرا نیستم، بیرون از محراب عظیم جماعت هستم. متوجه شدم که کلیسایی چوبی با رنگ سفید است. جدید نیست، اما خیلی قدیمی نیست. سفید فوق العاده سفید نیست، اما خیلی کثیف هم نیست.

دوستم در کنار من است و منتظر شروع خدمت هستیم. ناگهان درهای دوتایی ورودی اصلی باز می شود و زن دوان دوان بیرون می آید. او به شدت گریه می کند و با هق هق به سمت جنگل کوچکی فرار می کند. من و دوستم دنبالش می دویم و قبل از جنگل به او می رسیم و دوستم عاشقانه او را در آغوش می گیرد. آهسته و با حوصله زیاد شروع به صحبت با او می کنم. آنقدر گریه می کند که من به سختی می توانم بفهمم چه می خواهد بگوید. من از قبل می دانستم که به محض باز شدن درهای بزرگ دوتایی کلیسا، اتفاق وحشتناکی رخ داده است. وقتی زن کمی آرام می شود، بالاخره می توانم بفهمم چه می گوید: «کارگردان! او مرده است! وقتی امروز صبح به کلیسا آمدم تا همه چیز را تمیز کنم و برای عبادت آماده شوم، او را دیدم که مرده در دفترش روی زمین افتاده است. نمی دانم کسی او را کشته یا بر اثر سکته قلبی مرده است. اما او مرده است!» دوباره گریه می کند و به شدت گریه می کند. ناگهان با شدت سوزان به ذهنم می رسد: «کتاب کلیسا! خدای من، شاید می خواستند کتاب کلیسا را ​​بدزدند!»

در همین حین، برادران دیگر از راه می رسند و ما زن را زیر بغل گرفته و تا جایی که گریه او اجازه می دهد به کلیسا برمی گردیم. بلافاصله با هیجان و اضطراب شدید وارد دفتر کارگردان می شویم. در واقع او مرده روی زمین دراز کشیده است. اما من هیچ خونی را نمی بینم. او به صورت دراز کشیده است. کتاب کلیسا هنوز در قفسه است. کتاب سنگین و جلد چرمی را بیرون می آوریم و روی میز کارگردان می گذاریم و هفت روز قبل از سبت شروع به جستجوی مدخل می کنیم. زمان زیادی طول می کشد تا ما صفحات بزرگ و سنگین را ورق بزنیم. هر صفحه در دو ستون نوشته شده است. ما در نهایت شروع ورودی را پیدا می کنیم - در صفحه سمت راست در ستون سمت راست قرار دارد و تقریباً از یک سوم پایین شروع می شود.

"کنفرانس کلیسا 18XX" با حروف بزرگ و سیاه نوشته شده است. (من نتوانستم سال دقیق را ببینم، زیرا شخصیت ها به نوعی تار بودند. من آن را در XX در سال نشان می دهم.)

در زیر این عنوان فهرستی از اسامی حاضران است که همه آنها را فراموش کرده ام. پشت هر نام شغل شرکت کننده است. من دوباره تعجب می کنم که عناوین شغلی چقدر قدیمی هستند. یک وکیل، یک کشیش، یک نجار و یک زن خانه دار وجود دارد. من یا بیشتر نمی بینم، یا فقط آن را فراموش کرده ام.

لیست شرکت کنندگان درست در انتهای صفحه سمت راست در ستون دوم به پایان می رسد، جایی که می گوید: در این روز، اتفاقات بسیار مهم زیر در این خانه رخ داد:

سریع ورق می زنیم. و سپس متوجه می شویم که یک قطعه مستطیلی بزرگ از صفحه بعدی کنده شده است. کل ستون سمت چپ گم شده است، جایی که رویدادها و نور جدیدی که همه ما دریافت کرده بودیم، ثبت شده است. همه ما از مرگ می ترسیم. ناگهان زن می‌گوید: «خدایا، امروز صبح یک تکه کاغذ به آن شکل را دیدم که با میخ زده شده بود. شاید هنوز آنجا باشد!» همه ما به سمت در می رویم و هر دو طرف را بررسی می کنیم. کاغذ دیگر آنجا نیست. جایی که میخ بود، فقط یک سوراخ کوچک در بیرون درب دفتر کارگردان می بینید.

دوباره به بقیه می پردازم. می بینم که دیگر صورتشان نمی درخشد. زن دوباره به شدت گریه می کند. من می دانم آنچه امروز اتفاق افتاد به او ضربه سختی زد، که هرگز آن را تا آخر عمر فراموش نخواهد کرد.

سپس به خودم نگاه می کنم و لباس هایم ناگهان تغییر می کند. همه چیز را در حرکت آهسته می بینم، زمانی که شلوارهای من به شلوار آبی روزمره من تغییر می کنند و خراشیدن جوراب های پشمی متوقف می شود. کفش‌هایم به کفش‌های کارم برای مزرعه برمی‌گردند و حالا یک پیراهن تابستانی سبک می‌پوشم. ناگهان صدای بلندی از بالا و پشت سرم به گوشم می رسد. بلافاصله متوجه می شوم که صلیب چوبی غول پیکر را در این سالن دیده بودم. صدا عالی و بلند بود، اما ناخوشایند نبود و به طور جدی اعلام کرد: "و اکنون نوبت شماست!"