Virtus Patris

Primitus die Mercurii, IX mensis Martii, anno MMXI, 9:2011 post meridiem evulgatum est www.letztercountdown.org

Lego omnem epistulam quae me attingit et eam explanabo, quia reliquias reliquiarum invenire meam partem cupio. Epistulas accepi ab Adventistae qui in fide nova erant et paene magice ad loca attracti sunt sicut custodes sabbati lunae. Exposui in speciali quod nihil commune habet cum septima die sabbati cum Lunae sabbatum ab illis falsis doctoribus propagatum. Etiam hebdomade creationis pendet, cum Deus introduxit septem dies cyclos, qui hic cyclus numquam intermissus est.

Unus ex legentibus mihi gratias egit propter declarationem tantum de Orionis nuntio et nuntio angeli quarto, qui sunt a Deo, cum aqua balnei sordidi Lunae Sabbati Custodes, quod nonnulli pastores et seniores adhuc nesciunt recte interpretari dicta Ellen G. White quoad tempus nuntii in tempore quarti angeli. Argumentis hic allatis, tandem eum in fundamento biblico confirmavi nuntium re vera quarti angeli venire ab Orione nuntiantem tempus Iesu adventus.

In tempore huius scripturae me in perficiendo umbram Series laborabat, sed plura dicere habui adversarios de accusatione "temporis occasus". Etsi schedula mea incredibiliter stricta fuit, opportunum duxi explicationes hic offerre cur adhuc tempus sit nuntius qui sigillum Dei gerit.

Ellen G. White dixit Tomo I Testimoniorum sui;

Vidi Deum tentasse populum suum 1844 tempore, sed nullum tempus quod postea pertulerit notas speciales de manu eius. {1T MMMCCCVII}

Haec enuntiatio semper facultatem apertam servavit ut tempus nuntium iterum venire posset « Notas speciales Iesu manus portet ».Qui non intellegunt cur ego credam nuntium vocis Dei ex Orione "notas proprias manus Eius ferre", diligenter diapositivas 169-178 praesentationis Orionis relegere debent.

Hanc rem quam accuratissime exprimere conor ut cunctationem dubiam tollamus num tempus venerit ut iterum prophetiam habeamus. Hoc in biblico fundamento statuam. Hoc plane consentaneum esse demonstrabo cum multis propositionibus Ellen G. White, contra tempus occasum, et non dubitat vel eius vel Dei auctoritas. Sed sicut cum aliquo articulorum meorum, non peto complementum. Omnia quae do vobis possunt et debent intelligi et probata sunt per studium privatum. Ita in nostris parva coetus laboramus et solus Spiritus Sanctus vos docere potest.

Multos fratres habui, qui me cottidie mitterent. Sibi ipsi studere nolunt, immo offenduntur vel male agunt, cum paucas tantum apicibus sui studii praebent, quin iis omnia iam divisa et aleam praebeant et in patina argenteo serviant. Nulli amici, nunquam Deum tuum sic cognosces! Incipere debes opera tua cum Spiritu Sancto. Forsitan ergo aliquis vestrum cognoscet verum esse personam, quae in te vult vivere, et non vim tantum. Sed alia fabula est et iam centum inscriptionem respondi eo quod attinet ad id quod de ea scribere non cupio. Sufficiat dicere, me credere, quod Ellen G. Albus de Spiritu Sancto dixit, eum esse tertiam divinitatis personam. Quisque nuntius Orionis probantur et pro unoquoque nostrum Deus opiniones erroneas habet declarationes, ita ut nos, si correctionem accipimus, in fide coniungi possint. Accipe correctionem vel relinquas. Ego feci partem meam.

Ad argumentum temporis accedamus. Ellen G. White tantum de eo dixit, et solet interpretari, "numquam" iterum futurum esse prophetiam... et per singulos dies electronicas accipio cum eadem dicta ab Ellen G. White, quae in proximo articulo elaborabo. Hoc articulum facit fundamentum intelligendi, quare tempus prophetiae iterum nunc viget.

Omnia, quae vobis exponam, ab aliquo studioso Bibliorum tam avida reperiri posse. Sed numquam a legentibus aliquid suscipit ut. Sicut novimus omnes, etiam Ellen G. White probandum est secundum Scripturam, sicut alius propheta vel nuntius Dei, et certe satis ab ecclesia nostra factum est. Non tamen omnia quae dixit perfecte intelleguntur et in recto contextu eius sunt. Si ratio haberemus credere quod Ellen G. White aliquid dixit quod cum Bibliis non concordat, nos intenti rubram excitabimus et necesse esset eam tota cautela calcare. Si Ellen G. White dissidere cum Bibliis apparuit, tunc sacra nostra obligatio esset concordiam in ea invenire.

Scis me considerare Ellen G. White angelum Dei esse, et eius testimonium esse verbum Dei. In vita mea omnia quae nobis narrat parere conor. Eius consilium secutus sum in Paraguay rus abhinc septem annos. Non solum nuntium salutis accipio pro familia mea ac me ipso, sed etiam omnibus vicinis nostris et in circumiectis pagorum scholis illud doceo. Quam ob rem diu luctatus sum cum suo tempore enunciationibus propositis multo ante quam ab adversariis meis centenis in electronicis tribus variis linguis accepi. Ego mehercules te cognovi omnia illa iam citata. Hanc solutionem hic exhibebo, quam detegit ob apparentes contradictiones in dictis Ellen G. White et nuntius Orionis. Propositum meum fuit ut Orion nuntium suum in te effectum haberet. Volui te per easdem quas habui quaestiones, ut possis orare et perpendere, sicut ego feci, et verum apud te invenire.

Multa tibi indicia in PowerPoint studio posui. Cogitavi eas invenire et conclusiones rectas ducere. Sed semel atque iterum accepi nuntios excitatorum "nuntii angeli tertii praeconis" qui vehementer arcent quae cum Ellen G. White allegationibus dixi. Sed quid fuit quod reprimere conabantur? Offensi sunt virtute quarti angeli, qui missus est in adiutorium tertium angelum ad perficiendum opus. Proh dolor istos fratres et sorores adhuc non intelligunt quod docemur Early Writings. Distribue libellos tuos, libros, radiophonicas ac televisificas (quae omnia bona et bona sunt), sed quam parva fides tua est cum credis te numquam realem "virtutem" obtinere! Perge et affer lucem in universam terram sine ullo auxilio "supra", sicut habes per annos CLXVII ultimos, et nega lucem prophetam quarti angeli tertio et ultimo tempore! Nonnulli Praepositi Generalis Conferentiae agnoscunt etiam nos sine auxilio Dei assequi non posse. Sed perversa quoque via detrectat lucem datam.

Hoc nuntium etiam me a diuturnis amicis separavit qui putant nuntium non esse "approprium" pro propriae patriae, culturae, aut in membris ecclesiae. Amicitiae finitae sunt in lacrimas, quia se maiorem Deo putant, qui in infinita sua sapientia constituit sincere et maturitatem fructuum et ostendit nobis nuntium de throno suo. NUNC in ultimis paucis minutis historiae humanae secundum horologium suum. Tempus elegit. Quis audendum putet nos melius nosse, et nuntium morari futurum? Hoc accepturi sumus auctoritate Patris, Summi Iudicis universi. Interim repudiant, quia nonnullis fratribus profundis dormientibus idoneum existimant. Putant se eos terrere, quia nuntius infirmis mentibus praevalet, sua munditia debilitatur.

Fueruntne homines qui primi angeli nuntium negaverunt, media nocte inter sanctos clamor Miller? Quid de iis, qui post parvam destitutionem reliquerunt 1843 et non receperunt in secundo praedicatione elatum anno 1844 sub secundo angelo? Et quis primos dies Adventistas in caelo videbimus, qui sabbatum tertii angeli veritatem non receperunt, et praedicare noluerunt, quod putarent se posse a pluribus separari, contra omnium reverentiam Dominicam? An illi sancti sunt, qui putant se solum corde et ianuis clausis ad solum electos suos amicos novum lumen annuntiaturos, quia de turba corruptorum fratrum solliciti sint?

Nam qui id fateri nolunt... Ellen G. White epistulas paulisper dubitaverunt. Hoc ita factum est, et scriptum est ad nostram admonitionem;

Haec omnia spiritibus meis ingravabantur, et in confusione tentatus sum, ut meam experientiam dubitarem. Dum ad familiares orationes mane quadam, virtus Dei super me quiescere incepit, et cogitatio in mentem meam inrupit quod esset mesmerismus, et restiti. Confestim obmutui et paulisper perii omnia quae circa me sunt. Vidi tunc dubitans peccatum meum de virtute Dei, et hoc facto obmutui, et quod lingua mea solveretur infra viginti quatuor horas. Ante me tenebatur charta, in qua scripta sunt litteris aureis capitulum et versum quinquaginta scripturarum textuum. Postquam autem egrederer de visione, annuui rasa, et inscripsi quod essem mutus, et quod videram, et volebam magnas Biblias. Sacram Scripturam accepi et ad omnes textus quos in charta perspeximus facile converti. Totum diem loqui non potui. Surgens autem mane anima mea impleta est gaudio, et soluta est lingua mea ad jubilandum excelsa Dei. Postea dubitare non sum ausus, vel ad momentum Dei potestati resistere, quamvis alii de me sentirent. {EW 22.2}

Prima ex quinquaginta textuum Bibliorum, quos Ellen G. White vidit, ita legit:

Et ecce eris mutus, et non poteris loqui usque in diem, quo haec fiant, pro eo quod non credis verbis meis, qui implebuntur in tempore suo. Luc.

Qui dubitat et non annuntiat quod Deus in suo tempore vult praedicare, debet tacere. Si poenitet, paulisper conticuit; si non paeniteat, desinet in aeternum.

Primi tres angeli significant "motus" quod materiatum per magnas erumpit propheticae cognitionis et intellectus biblici. Unusquisque angelus texit eos qui nuntium accipere noluerunt, qui praematurum, inconveniens, vel etiam falsum reputavit. Quartus angelus alium talem motum repraesentat. Discamus ex praeterito. Ex communitate plusquam 17 miliones, Adventistae apostatae, quae ad nucleum saecularem, confunduntur, deformant, se divitem credunt, nulloque quarto nuntio angeli indigentes — percolantur, ut nonnisi minuti globi relinquantur. Ellen G. White dixit etiam maiorem partem operariorum horae 11 ab aliis ecclesiis tempore clamoris venientem.

Ab initio cognovi nuntium Orionis non solum totam nostram historiam "tristem" ecclesiasticam commemorare et ad paenitentiam nos vocare, sed etiam tempus continere nuntium, qui secundum Ellen G. White - primo intuitu non exsisteret. Nec minus, sicut in ultima seriei umbrae parte probabimus, non annus reditus Iesu revelatur, sed etiam "dies probabilis".

Multis non satis est in duabus visionibus Ellen G. White differentiam admirabilem considerare, de qua in primo articulo. Dies et Hora seriem. Plus volunt. Hanc cognitionis sitim nunc satisfacere vellem, quia sicut dixi me Ellen G. White, Bibliorum et Orionis studium mihi conciliare debebam. Minime dubium erat cum Bibliis tantum cum Ellen G. White.

Est aliquid ple- rique desiderat: Ellen G. Albus ipsa complura in eius scriptis insinuavit, quod a quarto angelo deinceps tempus futurum sit proclamatum. Ecclesia autem nostra est in alto sopore, sicut nos omnes novimus. Tantum intensivum studium lectorem servabit, ne in eodem somno incidat vel persistat. Et solum intensivum studium cum amore veritatis coniunctum permisisset nostrum BRI (Biblical Research Institute), qui in re ipsa curam habet, ut ea quae nunc exponam inveniamus.

Primum, aliquas Scripturas loca tibi dare velim, ut revolvas. Hi quidam aliis dictis Iesu videntur contradicere qui dicunt solum Deum Patrem sciet diem et horam. Memento Ellen G. White dixit nos studere NIHILOMINUS huius modi ut tandem in concordiam coeat...

Scriptura etiam docet nos non scire, dies et hora;

Iesus dicit Ioanni in sua revelatione;

et angelo Sardis ecclesiae scribe; Haec dicit qui habet septem spiritus Dei et septem stellas; Scio opera tua, quod nomen habes quod vivas, et mortuus es. Esto vigilans, et confirma reliqua, quae moritura sunt, non enim inveni tua opera perfecta coram Deo. Memento itaque quomodo acceperis et audisti, et tene et resipisce. Si ergo non vigilaveris, veniam ad te tamquam fur et nescies qua hora? Veniam ad te. (Apocalypsis XIII, 3-1)

Et simile quid Paulus apostolus in epistola ad Thessalonicenses refert:

Nam cum enim dixerint: Pax et securitas: tunc repentinus eis superveniet interitus, sicut dolor in utero habenti, et non effugient. Vos autem, fratres, non estis in tenebris, etc die illa ut fur comprehendat te. omnes enim vos filii lucis estis et filii diei non sumus noctis neque tenebrarum (1 Thessalonians 5:3-5)

Hos versus etiam nostri grammatici norunt sane, sed allegorici pro propheticis interpretantur. Hic magnus error est, quia eos etiam fallunt additamenta in Bibliis, quae aliquid speciale in certo temporis puncto evenire debet...

Jan Paulsen, pristinus Praeses nostrae Ecclesiae, locutus est in Paraguay die 29 Iunii, 2008 in ludis stadii ante audientiam indisciplinatam, magnam et non attentiorem, quae erat circiter 4,000 "Adventistae". ius habui sermonum suorum prudentissimi sermonum audiendi. In curriculo circiter 100 hominum, plerique ante annos 7 annos vivo baptismo obnoxii erant, ut duces referre possent "successus". Soli qui diligentissime observabant pastores ne suffragia baptismalia emitterent.

Sed sermo Ian Paulsen bonus erat. Erat valde bona, sed iis tantum qui inter lineas legere poterant. De eo postea cum quattuor pastoribus et octo senioribus disputavi et nihil omnino intellexerunt quae Ian Paulsen dixerat et significaverat. Concio coepit dicere se primum praesidem ecclesiae globalis septimae Adventisticae ad Paraguay visitandam - et etiam novissimum. Wow, wasn't that actually time setting? eratne? Si, ut quidam e nostris fratribus ac sororibus in Facebook ad me scripserunt, Iesus non debet in proximis 100 annis venire, tunc verba illa aperientia Jan Paulsen interpretari poterant contumeliam Paraguayani, si permittes mihi hunc iocum. Imo vero "vale sermonem" praedicare coepit, non pro officio suo cito terminando, sed pro fine Ecclesiae nostrae clare, ut novimus. Ingens haec concionis introductio a pastoribus et senioribus ne leviter quidem animadvertitur. Erant nimis operosi operandi... Frustra, impotens, silentium raucum et dissonum plaudens turbam ignobilium "Adventistarum" in hac die dominico(!) postmeridiano sermone.

Ian Paulsen de ultimis verbis Iesu in terris praedicavit et adhibuit cap. 16 et 17 ex evangelio Ioannis. Haec dixit fore postrema verba, quae ab eo in Paraguay audires, et postrema verba semper maximi momenti in vita humana ac peculiare pondus habent pro illis ad quos diriguntur. Sed hoc maxime verum est, si haec erant ultima verba Iesu, Filii Dei, ad discipulos suos. Haec verba diligenter recolamus, ea penitus conferamus et admoneamus quid in proximo expectetis.

Concio callide praecavebatur Iesu monita dirae persecutionis (ob multorum puerorum praesentia) auditores (si quis audiebat) ut hos versus domi serio studeret. Sed certo certius erat, brevi tempore persecutionem oriri. Quaeso, fac etiam diligenter perlegere iohannem capitulo XVI. Paulsen deinde sequentem versum praecipue extollit:

Sed haec ego dixi vobis; ut cum venerit hora eorum reminiscamini quod eis dixi. Hæc autem vobis ab initio non dixi, quia vobiscum eram. (Joh. xvi. 16).

Propositum concionem habuit, ut patefaceret Conferentiam Generalem, qualis hodie est, mox non exsisteret. Propediem tempus futurum est cum unusquisque coetus fidelium Adventistarum sua sponte esset. Ostendit nullum coetum fidelem Deo manere posse, nisi Iesus in medio eorum esset, id fieri posse, cum Paraclitus veniret et viveret in unoquoque nostrum.

Sed ego veritatem dico vobis; Expedit vobis, ut ego vadam; si enim non abiero Paraclitus non veniet ad vos; si autem abiero, mittam eum ad vos. xvi 16;

Sed condicionem quamdam dedit Iesus Paraclitus ut veniret in Oratione pro unitate Ecclesiae suae apud Ioannem 17, prolixissima Bibliorum precatio. Concio ingeniosus fuit, et fine aliquos auditores sibi conciliavit. Infeliciter, initium non animadverterunt ideoque non intellexerunt Ian Paulsen vale pro se et simul pro Conferentia Generali dixisse. Fortunate, concionem in duabus linguis audire et intelligere accepi, cum eodem tempore translata est et satis bene Latine et Hispanice administrare possum.

Ad extremum, haec postrema verba Iesus discipulis suis ante passionem suam denuo confirmavit. Tunc hymnum canimus et "Adventistae" domum ire permissi sunt ut craticulam barbecue accenderent. Ita sermo fuit de persecutione et societate, de effusione serotinae, et una ex condicionibus ad hoc eventura: unitatem fidelium. Hic in America Meridiana verbum de "obedientia" vel "Ellen G. White" non nominavit, alioquin triste silentium consecutum esset. Animi sed numquam ut.

Hodie-paucis post annis-iterum animadverti Jan Paulsen satis recte dixisse ultima verba hominem sunt maxime significantes. Etiam hodie novi quid locutus sit. At postrema verba Iesu sane incredibile pondus habent. Sed quaenam erant postrema verba Iesu? Studia multa sunt de ultimis verbis Iesu in cruce. Imo haec postrema verba ante mortem fuerunt. Sed erant ista verba ultima discipulis? Non, resurrexit Jesus, et absumpsit cum discipulis alios quadraginta dies. Quaenam igitur erant vera postrema verba Iesu tanti momenti?

Ante ascensionem Iesus ultima verba locutus est sociis suis in crudeli mundo morari. Discipuli eius symbolice repraesentant omnes recentiorum saeculorum fideles Christianos, praesertim novissimam generationem. Et si iam non agnovistis, haec postrema et gravissima verba Iesu loquuntur de nostro problemate... Respondetur interrogationi discipulorum, quando venturus est ad constituendum Regnum eius. Hi versus tantum superficialiter lecti sunt et numquam profunde pervestigati sunt, sed in eis inveniemus solutionem problematis utrum alius nuntius erit, qui est de "die et hora" post tertium angelum.

Legamus nunc haec ultima verba Iesu ad discipulos suos ante ascensionem in caelum:

Igitur qui convenerant, interrogabant eum, dicentes : Domine, si in tempore hoc restitues regnum Israël ? Et dicebat eis : Non est nostrum scire tempora vel momenta. quam pater in sua potestate posuit. Sed accipietis potestatem; postquam venit Spiritus Sanctus super vos. et eritis mihi testes in Hierusalem et in tota Iudaea et in Samaria et usque ad terminos terræ. Et cum hæc dixisset, videntibus illis, elevatus est. et nubes suscepit eum ab oculis eorum. Act.

Iterum, nostri BRI non animadverterunt Iesum, ut Matth. 24, Luc. 21 et Marc. Iesus numquam realem finem mundi in responsis suis reliquit, sed ita callide iunxit eum eventibus qui discipulos directe afficiebant ut sola ultima reliquiarum generatio secundam applicationem invenire posset. Legamus quid Ellen G. White dixit de modo Iesus interrogationibus relatis respondit:

Quaestio discipulorum

Verba Christi dicta sunt in auditu multorum hominum. sed cum solus esset, accessit ad eum Petrus, Johannes, Jacobus, et Andreas sedentem super montem Olivarum. Dic nobis, inquiunt, quando haec erunt, et quod erit signum adventus tui, et consummationis saeculi? Jesus non respondit discipulis suis, seorsim destructionem Jerusalem, et diem magnum adventus ejus. Harum duarum rerum descriptionem miscuit. Si futura discipulis aperuit, ut eos videbat, visionem ferre non possent. In misericordia eorum Duo magna discrimina miscuit; discipulis relictis sibi sensum investigare. Quod ad Hierosolymae excidium referebat, prophetica verba ad ultimum illud incendium extendit, in illa die, cum Dominus de loco suo ad vindicandum mundum propter iniquitatem suam, cum resurrexerit, terra sanguinem suum aperiet, interfectosque eius amplius non operiet. Tota haec oratio non pro solis discipulis, sed pro iis qui in ultimis historiae terrae huius versari debent. {Da MLIX}

Ita, carissime BRI, cognoscere potuisti responsionem Iesu ad eandem quaestionem modo ante eius ascensionem simili modo datam paulo ante crucifixionem ipsius. Res discipulorum non mutaverat. Destructio Ierusalem adhuc fuit in futuro, et adhuc Spiritus Sancti effusio fuit ante X dies.

Ecclesia nostra veritatem in praedictis capitibus Bibliorum iam agnovit, sed tamen ea caret in relatione ad Actuum cap. 1. Hoc principale propositum fuit Iesu apud Matthaeum 24, ut significaret imminentem terrae destructionem ab initio templi (A.D. 70), eiusque verba recte interpretantur in extrema tempora legibus dominicalibus Ecclesiae oppugnationem adhibere. Sed praetermittitur quod simillima discipulorum in Actibus quaestio etiam duplici modo per Iesum respondebatur.

Sed principalis locus hic est "Potentia Patris" et "Virtus Sancti Spiritus" et non solum signa quae praecedunt secundi adventus. Nunc re vera explicandum est, cum discipuli scientiam accepturi sunt de die et hora adventus Iesu.

Verba Iesu « Non est vestrum nosse tempora vel tempora » ad discipulos, qui illo tempore vixerunt, ante aliquot annos mille annos ad ipsam instaurationem Regni Christi (Eius reditus). Cogitate de hoc! Ellen G. White semper laudavit William Miller, etiam in magna controversia. Primus Milleritae et secundus angelus (Samuel Snow) eidem respondebant argumentis "non vicis- positis" a fratribus suis christianis, sicut motus quarti angeli hodierni, qui sonare veram et rectam mediae noctis clamorem habet hoc tempore.

Quomodo Ellen G. White hoc in Magna Controversia explicavit? Quomodo Milleritae obviam illis incursibus? Videbis longe aliter sonare quam multae repetitiones contra temporis occasum per paucas citationes Ellen G. White, quae plerumque ex contextu sumptae sunt;

Pronuntiatio certae temporis ad Christi adventum magnam oppositionem excitavit a multis omnium generibus, a ministro in suggesto usque ad audacissimum peccatorem coelitum audacem. Impleta sunt prophetiae verba: "Venient in novissimis diebus in deceptione illusores, iuxta proprias concupiscentias ambulantes, dicentes: Ubi est promissio adventus eius? ex quo enim patres dormierunt, omnia sic perseverant ab initio creaturae. 2 Peter iii 3, 3; Multi professi sunt se amare Salvatorem, affirmaverunt se nullam habere repugnantiam doctrinae secundi adventus; modo ad tempus definitum objiciebant. Sed videntes oculi Dei legunt corda eorum. Noluerunt audire adventum Christi, ut iudicet mundum in iustitia. Servi fuerant infideles, opera eorum non portaverunt inspectionem cordis inquisitionis Dei, et timuerunt occurrere Domino suo. Sicut Iudaei tempore primi Christi adventus non erant parati ad Iesum recipiendum. Non solum argumenta Scripturarum plana audire noluerunt, sed eos, qui Dominum requirebant, irridebant. Satan et angeli eius exultaverunt et exprobraverunt in faciem Christi et angeli eius quod professi eius tam parum diligunt, quam adventum eius noluerunt.

"Diem nemo scit neque horam" argumentum saepissime affertur ab reprobatoribus adventus fidei. Scriptura est: De die illo et hora nemo scit, neque angeli caeli, sed solus Pater meus. Matth. Clara et concors explicatio huius loci ab eis qui Dominum requirebant, et prave usus ab adversariis, manifesta est. Verba Christi dicta sunt in memorabili colloquio cum discipulis suis in Oliveto postquam ultimo tempore discessit de templo. Discipuli quaesiverunt: Quodnam signum tui adventus et finis saeculi? Iesus autem dedit eis signa et dixit: “ Cum videritis haec omnia, scitote quia prope est ad ianuas. Vers. 3, 33. Alterum dictum de Salvatore non oportet alterum perdere. Si nemo scit diem neque horam adventus eius Hoc quomodo intelligendum sit, postea videbimus.instruimur et requirimus cum prope est. Docimus etiam quod eius admonitionem negligere, et in adventu eius appropinquante scire nolunt vel negligunt; interire sicut fuit diebus eorum qui habitaverunt in diebus Noe nescire quando venit diluvium. GC 370.1-2}

Est an interesting brevi studio de illo tempore Cyberspace Ministerio. Multo ante diluvium tempus cladis cognosci potuit. Usque ad mille annos supra, Deus coepit in gradibus quibusdam intervallis revelare, ac denique etiam "diem et horam". Principium biblicum, quod post omnia tempora vaticinia iacet, appellatur "Processus Dei Revelationis progressivae". Summatim vobis breviter;

1. Nomen Mathusalae significat "Annus moritur, mittetur". Fuit hoc tempus magis obscurum prophetiae, quod nemo scire posset quid Deus mitteret, nec populus sciret quousque Mathusala viveret. Sed fere per 10 saecula praedictum est vitae Methushelae spatium mensurae quando finis venturus erat. Et vixit Mathusala primogenitus in diebus illis. Iterum, signum quod Deus semper expectat usque ad extremum tempus ut iudicia sua mittat.

   Study Tools Genesis 5:26,28; VI, 6, computare possumus hanc prophetiam praecise adimpletam esse.

2. Dixitque Dominus : Non permanebit spiritus meus in homine in eo, quoniam caro est : sed erunt dies ejus quasi viginti annos. Et ait Dominus : Perdam hominem quem creavi a facie terræ. tam hominibus quam iumentis et reptilibus et volatilibus caeli; paenitet enim me fecisse eos. ... Et dixit Deus ad Noahum, Finis omnis carnis venit coram me; quia repleta est terra violentia per eos; et ecce ego disperdam eos cum terra. (Genesis 6:3,7,13)

   In hoc secundo gradu Deus revelavit Noe quod homines perdere decreverit; Etiam narravit quod inceperat countdown. Noe igitur noverat se tantum CXX annos ad arcam aedificandam, et sic annum Diluvii noverat; ille tamen certum diem nesciebat. Sed id ipsum eo tempore nihil usui fuisset.

3. CXX annis post, cum fatalis eventus appropinquavit, Deus tertiam et ultimam revelationem Noe dedit. Valde definitum erat denuntiatio;

   Dixitque Dominus ad Noe: “Ingredere tu et omnis domus tua arcam; te enim vidi iustum coram me in generatione hac. ... For adhuc septem diebuset pluere super terram quadraginta diebus ac noctibus; et omnem substantiam, quam feci, perdam a facie terrae. vii 7, 1;

   Operam quaeso! Deus enim simpliciter Noe praecepit ut intraret in arcam, nisi eum inciperet diluvium. Sed Deus in sua magna misericordia placuit ut Noe haec magni momenti notitia ut morae suae temporis minus moleste ferat. Etiam ei revelatur quousque diluvium duraret; XL diebus ac noctibus.

Innuit nobis Iesus, quod, cum venerit iterum, similis erit in diebus Noe;

Sicut autem fuerunt dies Noe, ita erit et adventus Filii hominis. (Matthew 24:37;

Genus interitus mundi conferamus ab historia Noe cum nuntio Orionis et in praeviso nuncio tertiae partis umbrae Series:

1. Prophetiam vagum accipimus ex Daniele, qui longissimum spatium tribuit; Et dixit ad me: “ Duo milia et trecentos dies; tunc mundabitur sanctuarium. (Daniel 8:14);

   In hac prophetia homo in tenebris fuit circa duas quaestiones. Quando hae 2300 vesperae et mane incipiunt et quidnam quale sit eventus? Circa 1820, William Miller invenit cum 2300 diebus inchoatam et mediam noctem cum plena potestate in 1841 clamorem cecinit. Sed adhuc errans de eventu et iam alterum adventum putabat. Re quidem vera, initium fuit inquisitionis iudicii in caelesti sanctuario sicut in principio scaenae discimus 2. Prophetia igitur 2300 vesperarum et matutinarum comparatur cum nuntio in nomine « Mathusalae ».

2. 2. Magna Dispositio anno 1844 facta est, sed perfecte intellectum est lucem primi angeli non fuisse veram noctem clamantem ad sponsi adventum; sed quod in caelo inceperat iudicium inquisitivum. Duratio inquisitivae sententiae apud Danielem XII occultata est, ut in PowerPoint propositione Orionis nuntius in labitur 12 ad 58. Iudicium mortuorum acciperet 74 annos et iudicium vivorum trium annorum cum dimidio. Uterque dimidio anno aliudque. Concludimus ver MMXII + 168½ anni nobis autumnum MMXV dare pro initio anni plagarum quae ad autumnum 2012 pro secundo adventu ducit. Sicut in scaena 3 diluvii vaticiniorum, cognoscere potuimus annum etiam primo MDCCCXLIV. [In prima editione huius articuli accuratam calculum non habuimus. Adhuc errorem "milleritae" unius anni habuit, qui mense Ianuario anni MMXII emendatus est. Lectorem tamen non confundens, nunc hodiernam datam ingressus sumus.

   Sed magni ponderis interest inter 120 annos Noe et nuntiationem huius temporis! Noe tempus noverat, sed nobis vetitum erat in tempore prophetiae in congruo tempore, quia non expediebat nobis ante scire decennia in quo anno rediret Iesus. Iuramentum Iesu in Apocalypsi 10 tantum pro certo temporis spatio in totum iudicium inquisitionis pertractat, quia una tantum manus levat. Iusiurandum applicat durationem sententiae mortuorum ab autumno 1844 ad autumnum 2012. Hanc peculiarem doctrinam Iesu in sequentibus explicabimus.

   Sed interest scire nos posse cognoscere annum primo 1844 (si Iesus digitum non servasset in eo), non tamen exactum tempus. Plane etiam intelleximus quid proximus eventus magnus esset, nempe actus ipse Iesu adventus. Sed vehementer negatur clamorem realem mediae noctis, quod etiam in somnio Gulielmi Miller praedictum erat, etiam complendum esse. Hoc nos ducit ad Gradus III in processu progressionis revelationis Dei circa tempus prophetiae.

3. Nostra ecclesia occasionem omisit in caelum eundi anno 1890. Nuntius quarti angeli, cuius lux in Conventu Generali MDCCCLXXXVIII elucere coepit, a liberalibus Adventistarum reiectus est, qui Deo oboedire nolebat. Ellen G. White valde fefellit. Dixit nos in deserto vagari sicut filii Israel per "XL annos" ad alterum casum (plura infra). Hoc desertum experientia non anno 1888 incepit, ut quidam Adventistae satis bene figurati sunt, sed post annum 40. Peculiaris eventus anno 1888 factus est, exacte 2 (1890× 2010!) annis post, id est a multis temporis occasu dimissus. Homo in Orione verbum Dei detexit et illud fecit legendum. Post dies IX mensis Septembris eiusdem anni prophetias exposuit quae sunt post dies festos Iudaeorum, quae revelant diem secundum Iesu adventum. Haec scientia [Vas Tempus] in tertia parte Shadow Series). [In prima editione huius articuli diem exactum non habemus. Adhuc errorem unius anni continebat qui mense Ianuario MMXIII emendatus est.

   Rationem anti-typum iterum conferamus. Et ingressus est Noe ante diluvium in arcam VII diebus. Dictum est ei expectare VII dies, donec imber torrens caderet. Anno MMV studium Bibliorum inveni, quod evidenter significavit aliquid "magnus" futurum esse anno MMXII. Hoc erat exacte VII annis ante illum annum nefarium. Monitus sum Ecclesiae iam per annos VI, sed fere nullus est qui monita audire velit. Sic fuit etiam in die Noe. Priusquam manu Dei in Arcam esset inclusus, animalia paria currebant, quae soli divinae influentii tribui possunt. Hanc scenam populus spectavit, risit, vel fortasse etiam parum sollicitus est. Sed nemo quaesivit Noe, si veniret etiam ad navem. Fere omnes Adventistae eodem modo se habent in facie magnarum revelationum quas Deus e sanctuario suo in caelo dat.

   VII anni ante MMXII etiam tribus temporibus praedicationis notantur, quae iterum cum exemplari Noe componunt.

   1. In 2005, studium accepi, quod in serie Umbrarum serie edam, quod anno MMXII "magni eventus" notat sicut studium iuramenti apud Danielem 2012. Sed hoc studium non exactum iudicium mortuorum et vivorum Danieli demonstravit 12. Tam sero quam MMX, incertus eram quidnam eventum rei esset anno MMXII.

      Sicut cum nomine "Methusalae", ex hac prophetia non liquet quid annus interitus (secundum adventum) sit, ne quidem definiri potest qualis eventus anno 2012 evenerit.

   2. Non ante ver 2010 tempus illud II progressivae revelationis Dei incepit. Deus Horologium suum in Orione revelavit et ut discipuli huius horologii iam noverunt, annus reditus Iesu ibi primum demonstratus est. Quia errores aliquot in interpretatione Orionis commisi, annus secundi adventus Iesu non plene revelatus est. In MMXIV venturum credidi, postea putavi MMXIV initium anni plagarum fore. Annus MMXV pro adventu suo nominatus est primum in secunda versione studiorum Orionis mense Septembri 2 divulgato. [Tamen in mense Ianuario MMXIII, Dominus realem diem adventus in autumno MMXVI revelavit.] Sicut Miller uno anno nimis mane fui.

      Hoc relucet in CXX annis Noe, quibus scivit ipse et omnes qui cum eo crediderunt anno venturum diluvium.

   3. Autumno anno MMX novum inspirationem accepi ad aliud studium ab Orione apparente independentem; studium festorum Judaeorum. Hoc studium, longe alia ratione quam Orionis studium, eadem prorsus historica notitiae Ecclesiae Adventistae paucis additis indicat. Consentaneum est, nisi nuper non agnoscebam. Orion symbolum est sanctuarii caelestis, dies festi sunt imago sanctuarii terrestris. Sanctuarium in terra umbra caelestium est. Codicem astronomicum inveni in festivitatibus quae totam historiam Adventistae Ecclesiae similem in Orione reflectunt, sed accuratius. Una ex illis additis notitiis est exactus dies reditus Iesu anno MMXVI. [In prima editione huius articuli accuratam calculum non habuimus. Adhuc errorem unius anni continebat, qui mense Ianuario anni MMXII emendatus est. Sed ut lectorem non confundamus, nunc hodiernam datam ingressi sumus.

      Ideo iam sumus in Phase 3.3 novissimi temporis annuntiationis. Septem dies Noe in septem annis ab anno MMV usque ad MMXII compositus et in accuratiore consilio in codice astronomico festorum dierum incipiendo mense Septembri MMX reperto. Primus error in Orionis studio per hunc codicem correctus est, et magis mirum studium temporis plagarum in ipso die exactam revelavit. Hoc tempus bis inscriptum fuit, semel in numero sacrificiorum in festis, semel in codice astronomico festorum. Sic etiam XL dies pluvie ante diluvium a Deo prophetati reperti sunt umbrae studio cum inventione durationis tempore plagarum. Haec omnia subjecta sunt tertiae partis Frontonis Future.

Lectionem nostram Magnae Controversiae interrupimus in eo loco, ubi Ellen G. White dixit: “Nos porro nos admonemur eius admonitionem negligere, et adventum eius prope adesse nolumus vel negligimus; interire sicut fuit in diebus Noe, qui habitaverunt in diebus Noe, quando venit diluvium;

Perge legere:

Et parabola in eodem capite, contra fideles et infidelem servum, et dante fato dicentis in corde suo: Moram facit dominus meus venturum suum, ostendit in qua luce Christus respiciet et remunerabit eos quos invenit vigilantes et docens adventum eius et negantes. Vide ergo, inquit. Beatus ille servus, quem cum venerit dominus, invenerit ita facientem. 42, 46. Si ergo non vigilaveris, veniam ad te sicut fur. et nescies qua hora veniam ad te.Revelation 3:3.

Paulus de genere loquitur, cui adventus Domini incautus venerit. Dies Domini sicut fur in nocte ita veniet: cum enim dixerint, Pax et securitas, tunc repentinus eis superveniet interitus, et non effugient. His autem qui monitum salvatoris attenderunt, dicit: Vos, fratres, non estis in tenebris, etc. ille dies vos comprehendat tamquam fur. omnes enim vos filii lucis estis et filii diei non sumus noctis neque tenebrarum 1 Thessalonians 5:2-5.

Sic ergo ostensum est quod Scriptura non potest praecipere ut homines ignorent propinquitatem adventus Christi. Sed illi, qui excusationem solam desiderant, veritatem reiciendi, aures huic explicationi praecluserunt, et verba "Nemo scit diem neque horam" ab audaci irrisore ac etiam a professo Christi ministro resonabat. Cum turbaretur populus, et viam salutis quaerere coepit, introgressi religiosi doctores et veritatem, quaerentes metum sedare, verbum Dei falso interpretando. Convenerunt infideles speculatores in opere magni deceptoris, clamantes pax, pax, quando non loquebatur pax Deus. Sicut Pharisaei in die Christi, multi noluerunt intrare regnum caelorum, et eos intrantes impediverunt. Sanguis animarum istarum de manu eorum requiretur.

Humillimi ac devoti in ecclesiis primi nuntium excipere solent. Qui sibi bibliis studuerunt non potuerunt non videre characterem simplicem volgi prophetiae; et ubicumque non refrenaretur populus clericorum, ubicumque sibi verbum Dei quaererent, doctrina superveniens tantum opus est ut cum Scripturis comparetur constituere suum divina auctoritas.

Multi fratres infidelium persecuti sunt. Ad retinendum autem in ecclesia statum, quidam de spe sua silere consenserunt; alii vero, fidelitatem erga Deum prohibuisse, ut vera, quae suae fidei commiserat, occultare. A societate ecclesiae non pauci interclusi sunt non alia de causa quam fidem Christi venturi. Pretiosissima illis, qui hoc fidei suae experimentum portaverunt, prophetae verba sunt: ​​"Fratres vestri, qui oderunt vos, projecerunt vos propter nomen meum, dixerunt: glorificetur Dominus: sed apparebit in gaudium vestrum, et confundentur. Isaiah 66:5. {GC 370.2-372.3}

Wolfius auctor fuit alius illius temporis qui affirmative memoratur ab Ellen G. White in Magna Controversia;

Domini adventum adesse credidit Wolfius, interpretatio eius periodorum propheticorum magnam consummationem ponens intra paucos admodum annos temporis a Miller demonstrato. Ad eos qui scripturae hortabantur, "De die illa et hora nemo scit," quod de propinquitate adventus homines nihil scirent, respondit Wolfius: "Dominus dixit, quod illa die et hora nunquam sciatur? non dedit nobis signa temporum ut cognoscamus quidem adventus eius, sicut aestatis appropinquatio cognoscit ficulneam emittentem folia? Matthew 24:32. Quod tempus numquam novimus, cum ipse nos non solum Danielem prophetam, sed etiam ut intelligamus, admonet? et in ipso ipso Daniele, ubi dicitur quod clausus est tempore finis, quod factum est in tempore eius, et quod 'multi discurrentes' (hebraice dictio observandi et cogitandi tempus), 'et scientia', idest augebitur. Daniel 12:4. Praeterea per hoc dominus non intendit dicere, quod accessus temporis non cognoscetur, sed quod exacta dies et hora nemo nescit. Satis, inquit, cognoscetur per signa temporum, ut nos inducat ad adventum eius praeparandum, sicut Noe arcam praeparavit. — Wolff, Investigationes et Labores Missionarii, pag.GC 359.2}

Respondebat illi Wolfii ad obiectionem, quod nemo scire posset diem et horam. Plures ad temporis propinquitatem rettulit neque tam claram enuntiata quam William Miller cum suis "clamoribus noctis mediae" dedit. Narrationes Miller magis respondent opinioni Ellen G. White quam nos in concordiam recipere volumus cum nuntio qui non solum annum, sed etiam ipsum diem secundi adventus praedicat. Imprimis nuntius “media nocte clamoris Miller” fuit qui annus reditus Iesu annuntiabat. Hic « clamor noctis mediae » saltem duobus gradibus venit. Nuntius primi angeli (motus milleritus) primum annum 1843 praedicavit, sine certo die. Hoc pascha 2 correspondet typi Noe. Solus cum secundus angelus (Samuel Snow) primum angelum (William Miller) coniunxit, fuit dies "allegati" secundi Adventus a Samuele Nivis computatus (satis recte) futurus est ante diem 22 Octobris 1844. Hoc correspondet periodo 3 typi diei Noe. Sed nec tunc vera nocte clamor, quia sponsus adhuc CLXX annis remotior erat. Ideo in speciali puncto temporis "secundus Miller" venturum erat qui veram noctis clamorem praedicaret. Id sibi visum est a Guilielmo Miller, ac etiam approbante Ellen G. White occurrit. Miller's Dream impressum est in cap Early Writings.

Fine. Forsitan tantum non crediderit primi et secundi Angeli motus clamoris mixti iterari; sed a nullo alio, quam Ellen G. White, personaliter. Primum, quaeso, lege de relatione inter nuntium Miller (lumen primi angeli) et secundum angelum, ut postea melius intellegere potes aliam sententiam Ellen G. White de hac re:

Circa finem verbi secundi angeli, vidi lucem magnam de caelo fulgentem in populo Dei. Radii huius lucis sicut sol lucidus videbatur. Et audivi voces angelorum clamantium, "Ecce sponsus venit; exite obviam ei."

Haec erat noctis clamor, quae daretur potestatem ad secundum nuntium Angeli. Missi sunt angeli de celo ad excitandum sanctos pusillos et preparantes eos ad opus grande coram eis. Hoc nuntium non primi acceperunt viri ingeniosissimi. Missi sunt Angeli ad humiles devotos, et compellebant eos ut clamorem tollerent, "Ecce sponsus venit; exite obviam ei." Illi clamore commisso festinant; et in virtute Spiritus Sancti insonuit praedicatio, et pusillanimes fratres excitaverunt. Hoc opus non fuit in sapientia et eruditione hominum, sed in homine potentia deiet sancti eius qui clamorem audiebant resistere non potuerunt. Spiritualissimi primum nuntium receperunt, et novissimi qui prius in opere ducti erant et clamorem tument, "Ecce sponsus venit; exite obviam ei." {EW 238.1-2}

Motus Samuelis Nivis iam exstitit ante Miller; secundus angelus venit ante primum. Hic motus denunciabat ecclesias protestantium apostatas peccata, quae in reditu erant Romam. Sed nuntius non est audiendus quia habebat non necessitatis. quod potestatem quae huic nuntio mediae noctis clamori facta est annuntiatio certae temporis pro Iesu Secundo Adventu. Tempus erat vix, et hoc "excitavit" sanctos pusillanimes, ut eorum nuntius iterum audiretur potestatem.

Nunc autem praecipua Ellen G. White enuntiatio, quae directis visionibus a Deo innititur. In Early Writings in capitulo Clamoris possis legere quam quartus angelus veniet;

Angeli in auxilium angelus fortis de caelo et audivi voces quae ubique videbantur sonare: Exi de ea, popule mi, ne participes sitis delictorum eius, et de plagis eius non accipiatis: quoniam pervenerunt peccata eius usque ad caelum, et recordatus est Deus iniquitatum eius. Haec epistula ad tertium nuntium addita esse videbatur, iungens eam tamquam clamor noctis mediae coniungens nuntium secundi angeli anno 1844. gloria dei sederunt in patiente, expectantes sanctos, et intrepide dederunt ultimam admonitionem, praedicantes casum Babylonis, et invocantes populum Dei, ut exirent de ea, et ut evaderent terribiles exitus eius. {EW 277.2}

Sicut primus angelus (Miller with the midnight cry) secundo angelo iunctus est et dedit ei potestatem, quartus angelus iunge tertiam et dabit ei potestatem sicut clamor mediae noctis! Media nocte clamor factus est, Sponsus venit. Hoc includit « diem et horam »; Tempus est nuntius! Quartus autem angelus etiam nuncium habet admonitionem ad poenitentiam et conversionem vocat, sicut in studiis iam ostendimus et hic repetere nolo. Nunc, quaeso, adamussim quid Ellen G. White vidit in sua visione quod "requievit super sanctos expectans"; "Gloria Dei".et quae est gloria Dei secundum Bibliam?

Ipse autem plenus Spiritu Sancto, intendens in caelum suspexit, et viderunt gloriam Dei et Iesum stantem a dextris Dei: Ecce uideo celos apertos et filium hominis stantem a dextris dei. (Acts 7:55-56).

Hoc idem Stephanus vidit quod nunc videre possumus, si Jesum sequimur quocumque ierit.

Hi sunt, qui cum mulieribus non sunt coinquinati; virgines enim sunt. Hi qui sequuntur Agnum, quocumque abierit. ... (Revelation 14:4).

Hic versus incipit locus de nuntiatione Angeli et moderno modo quoad partem intellectam. Loquitur de 144,000 et quod sequuntur Iesum, Agnum quocumque ierit. Auctores nostri hoc recte interpretati sunt, cum Iesus ministerium suum movit de loco sancto in Sanctuarium, anno MDCCCXLIV. Qui ministerium Iesu in Sancta compleverunt, ministerium caelestis diei iudicii inire coepisse, eum symbolice secuti sunt in Sanctissimum.

Ceteri morati sunt in loco sancto. Non intellexerunt prophetiam de MMCCC vesperis et matutinis, nec in doctrina sanctuarii, et in tenebris remanserant. Ac non solum! Peregrinus spiritus malus inspiratus a Satana.

Sed non finit haec prophetia. Nunc autem in fine percontationis mortuorum iudicium ab serotina refectio consequimur, ut in iudicio vivorum clamorem donemus et iterum rogamur. "Sequere Agnum quocumque ierit," quia haec prophetia in Apocalypsi datur circa 144,000, et non de tertio angelo; Hoc tempore, levamus capita nostra ad firmamentum sicut Stephanum, et videbimus gloriam Dei et Iesu stantem a dextris Dei: vulnera eius in Iudicio Horologii et Eius sacerdotalis Officii Intercessoria depicta in admirabili constellatione universi ab Ipso creati, sub throno Dei et Domo Sanctae Urbis in « spatio » magni Orionis Nebulae.

Cum autem haec fieri incipiunt, vide, et vide levate capita vestra; adpropinquat enim redemptio vestra. (Luc.

Hanc vim seu potentiam invenimus in adiutorium angeli tertii et excitandi virgines dormientes in Apocalypsi, ubi quartus angelus describitur:

post haec vidi alium angelum descendentem de caelo habens magnam potestatem [G1849]; et illustrata est terra a gloria ejus. Apoc.

Nunc, rogare te velim ut biblia e-Swordorum e-swordorum prehendas cum dictionario Strong's e Interrete, ut me reprimas. (Sicut quaerere "e-gladium Bibliae".)

Verbum "potestatis" in superiore versu Graecum est et in Fortis pro Biblia Sacra Vulgata recensita est:

G1849
ἐξουσία
exousia
ex-oo-see'-ah

Ex G1832 (in sensu habilitatis); privilegium, id est, (subjective) vis, facultas, competentia, libertas, vel (objective) dominium (concretely praetor, superhuman, potentate, token of control), delegated influence;

Plures sunt similes vocis significationes, sed comparabimus hanc verbi eventum cum alia parte bibliae. In multis Bibliorum versionibus valde bene ac « vis, robur, potestas vel auctoritas » interpretantur. Nunc ansam claudimus quae in Act. ibi respondit Iesus discipulis et loquebatur de infusione spiritus sancti, cum dixit;

Et dicebat eis : Non est nostrum scire tempora vel momenta. quam pater in sua potestate posuit. Sed virtutem accipietis postquam Spiritus Sanctus superveniet in vos. et eritis mihi testes in Hierusalem et in tota Iudaea et in Samaria et usque ad terminos terræ. (Actus Apostolorum 1: 7, 8)

Videri iam potest, quod finis huius versus non est totaliter impletus, quia nondum evangelium praedicatum est in extremo terrae, alioquin iam venerit finis.

Et praedicabitur hoc evangelium regni in universo orbe in testimonium omnibus gentibus; et tunc veniet finis. Matth.

Opinor, non oportere explicari nos, ut Adventistae novimus, Spiritum Sanctum etiam copiosiorem in diebus Apostolorum Pentecostes iterum effundi. Pentecostes adimpletio fuit prophetiae “pluviae matutinae” et praeteritos 160 annos exspectavimus propter « pluviam serotinam », secundam Spiritus Sancti effusionem, quae nos sinit obsistere legum dominicalium probationes et magno clamorem sonare.

Gaudete ergo, filii Sion, et exsultate in Domino Deo vestro, quia mediocriter dedit vobis imbrem, et dejiciet vobis pluviam. illa pluvia, haec pluvia mense primo. Et implebuntur areæ frumento, et redundabunt torcularia vino et oleo. (Joel 2:23-24;

Duplex applicatio responsionis Iesu nunc clare apparet;

Non fuit apostolis cognoscere tempora vel momenta in die illorum. Hoc Pater in Suo reservaverat potestas (exousia)sed prior pluvia prior daretur ut evangelium praedicaretur in Ierusalem et per Iudaeam et Samariam, et tandem pluviam serotinam, ut hoc opus posset extendere in extremam partem terrae.

Jesus dixit, "autem potestatem accipietis postquam Spiritus Sanctus superveniet in vos... Hanc potestatem quam habituramus significari per quartum angelum, sicut Adventistae tenemus;

In Supplementum ad Scripta Antiqua, Ellen G. White scribit cum suo stylo;

Initium temporis illius tribulationis, hic non refertur ad tempus quo plagae effundi coeperint, sed ad breve tempus, antequam effundantur, Christus autem in sanctuario. In illo tempore, dum opus salutis cludit, veniet tribulatio in terra, et irascentur gentes, et retententur, ne impediant opera tertii angeli. In illo tempore "pluviis" aut reficiens a facie Domini veniet ut darent potestatem vocis angeli tertii, et praepararent sanctos stare in tempore quo effundentur septem plagae ultimae. {EW 85.3}

Illa etiam quarti angeli potestatem cum serotina iuncta est. Nunc autem videamus quem ad modum graecum nomen sit Dionysius "Visne" adhibebatur Act.

Et dicebat eis : non est vestrum nosse tempora vel momenta quae Pater posuit in suo potestatem [G1849].

Et ibi iterum:

G1849
ἐξουσία
exousia
ex-oo-see'-ah

Ex G1832 (In sensu ingenium); privilegiumid est, (subjective) vi,, captum, competentis, libertatemaut (objective) magisterium (concreto praetor, superhumano, potentate, firmitatis indicium of imperium) delegatus influentia; — auctoritas, iurisdictio, libertas, potestas, jus, robur.

Quartus angelus et Spiritus Sancti effusio venit in eadem potentia et * imperium (exousia), quae soli Patri servata est . Ipse Pater, qui iudex est in caelesti curia, permisit Spiritum sanctum dare nobis horam finis iudicii et adventus Iesu. Non homo est qui nuntium portat, sed Ipse Pater qui revelavit HOROLOGIUM ad nos. Quartus angelus, qui est motus hominum credentium veritatem praesentem, accepit auctoritatem (exousia) ex Patre.

Sed quomodo id fieri potest? Nonne hoc sacramento angeli (Jesu) in Apocalypsi 10 contradict contradicit "Ut tempus non sit amplius"?

Vide inspice sequentem tabulam quae explicans significationes iuramentorum Iesu apud Danielem 12 (cf. Orionem praesentationem) et Apocalypsin 10. Explicat etiam quid relatio sit inter prophetiam (Liber Danielis) et revelationem (Liber Apocalypsis). Dum Jesus apud Danielem XII erigit et manus et vota duobus hominibus qui duas partes humanitatis repraesentant in iudicio mortuorum qui Novum Foedus susceperunt ante vel post AD 31, Iesus in Apocalypsi 10 manus una tantum erigit. In quo casu non solum est de Novo Foedere, sed de utraque parte iudicii inquisitorii; judicium mortuorum et judicium vivorum. Infeliciter, omnino praetermittendum est quod manus etiam non erecta in prophetia significatum habeat, et propterea haec scena medium tantum recte interpretatum est;

Ellen G. White dixit Danielis et Apocalypsis libros simul discendos esse. Liber Danielis erat "prophetiae", et liber Apocalypsis erat "revelatio prophetiae Danielis". Easdem scenas in utroque libro reperimus. Nostrum officium est illas parallelas scenas invenire, easque coniunge. Deus per Ellen G. White nos docet, singula in Apocalypsi addidisse prophetiis Danielis, quae facilius nos possint istas prophetias interpretari. Ita prorsus accidit in scaena ubi Iesus iurat. Apud Danielem XII legitur:

Tu autem, Daniel, claude sermones, et signa librum usque ad tempus finis: multi discurrunt. et scientia augebitur. (Daniel 12: 4)

Quanta miseratio est, quod nostri duces et generales conferentias una cum suis scholaribus haec studia repudiant et processu cognitionis auctae non participant. Sed de hoc argumento omittamus.

Iesus non iurat in coetum qui est iudicium viventium per 3½ annos "ne tempus amplius sit". Significat consequenter id tempus pronuntiatum iterum dimissum. Hoc, quia Iesus, qui finem novit ab initio, vidit quod Ecclesia non esset fidelis, et in quibusdam probationibus deficeret. Sciebat enim se missurum populum suum in desertum ultra annos CXX annos MDCCCXC. Et dum in deserto errans perniciosum et perniciosum esset populo, scire Iesum adhuc longe abesse. Nunc vero longum iter Adventistae Ecclesiae in eorum eremo percursum est, sicut anni 120, ad oasis aquae refrigerii Spiritus Sancti ac prophetiae semel iterumque deducimur. Et quartus angelus descendit de celo cum clamore, "Venit sponsus" in adiutorium tercium angelum; dans verbum adventus in potestate Dei EXUSIA PATRIS.

Denique plene comprehendimus "parvam" differentiam in duabus visionibus Ellen G. White, quae annuntiationem "diei et horae" nominat. Videmus verum esse tempus denuntiari etiam serotinae pluviae effusione, non sub extremo tempore plagarum, ubi Deus aeternum liberat foedus, ac nostra studia confirmat;

Mox audivimus vocem Dei sicut aquae multae, quae dedit nobis diem et horam adventus Iesu. Viventes sanctos, CXLIV millia numero, vocem sciverunt et intellexerunt, cum putarent impii tonitruum esse et terræmotum. Cum tempus locutus est Deus, effudit super nos Spiritum sanctum. et coeperunt illuminare facies nostrae et lucere gloria Dei, sicut Moyses fecit cum descendit de monte Sina. {EW 14.1}

Ad refellendum semel et ad omnes impetus criticorum meorum, qui dicunt idem esse momentum in utraque visione, cum Ellen G. White vidit tempus adventus Iesu proclamatum, idque solum in fine plagarum fore, aliud tibi demonstrabo quod paucissimi Adventistae hactenus agnoverunt. Pervicaces negatores omnium novae lucis adhuc me oppugnant, licet singulas explicationes in articulo Hoc est tempus occasum?quorum unum argumentum est quod in utroque "facies sanctorum refulserunt gloria Dei." Facies sanctorum dicunt semel tantum illustrare et lucere in fine temporum plagarum per glorificationem sanctorum in secundo adventu Iesu. Quod cum in utraque visione fiat, putant ineluctabile argumentum interpretationis suae diem et horam nuntiari in utraque visione eodem momento temporis esse debere.

In tabula infra posui utramque propositionem iunctam, quam affirmant ineluctabile fore argumentum, quod idem est momentum in utraque visione;

Aut scripta Ellen G. White bene norunt, aut verum tibi dicere nolunt. Ellen G. White scripsit articulum mirabilem in Tomo I de her . Testimonia de ecclesiaquae etiam proprium titulum habet "Futurum". Hoc futurum est, fratres, et videbitis quod quidem facies nostras bis oportet illuminare, si inter 144,000 esse volumus;

In posterum

In transfiguratione clarificatus est Iesus a Patre suo. Audimus eum dicere: Nunc clarificatus est Filius hominis, et Deus clarificatus est in eo. Sic ante suam proditionem et crucifixionem propter ultimas passiones confortatus est. Cum membra corporis Christi appropinquant ad tempus ultimi certaminis, « tempus tribulationis Iacob », ascendent in Christum, et multum spiritus eius participabunt. Tertius nuntius magno intumescit clamore; et quia magna virtus et gloria operis clausulam frequentant, fideles populi Dei illius gloriam sument. {1T MMMCCCVII}

Iam scimus quae potestas et quae gloria (gloria throni Dei in Orione) hic memoratur. Nuntius quarti angeli "operis clausurae attendit", quod significat probationem adhuc non clausam! Et, sicut multoties dico, haec epistula fratribus immotis adiuvat... Ellen G. White pergit ad explicandum futurum:

Imber serotina est quae eas per tempus tribulationis reviviscit et roborat. Facies eorum fulgebunt claritate luminis illius quod est ad tertium angelum. {1T MMMCCCVII}

ibi est splendor facierum cum gloria "Attendit" tertius angelus. Quaeso eam sententiam pluries lege donec vere certo scias quid Ellen G. Albii intelligas. Lumen quarti nuntii angeli est quod CXLIV 144,000 aspectus speciei in tempore serotinae pluviae illuminat facies, et non modo in tempore plagarum. Hoc est quaesita probatio inspirata, initium studii Orionis omnino esse verum et omnia, quae in articulo "Num hora occasus" scripta sunt, in suo ordine demonstratum est. Ut ad C% notam perveniamus, in cursu "nostri futuri" reperire debemus quod facies nostras denuo illustrabunt. Itaque pergamus. Nunc relinquimus modicum tempus tribulationis et directe ad magnum tempus angustiae;

Vidi quod Deus plebem suam mirabiliter conservaret in tempore tribulationis. Iesus animam suam in paradiso in agonia effudit, sedulo clamabunt et die ac nocte pro liberatione cruciant. Exiet decretum, ut sabbatum quarti praecepti neglegant, et primo die colant, aut vitam amittant; sed non cedent, et sabbatum Domini pedibus suis conculcent, et papatus institutum honorent. Robur satanae et viri impii circumdabunt eos et exultabunt super eos, quoniam non videtur eis esse effugium. Sed in medio eorum exultationis et triumphi, super maximis tonitrui clangorem auditur. Coeli nigredo collegerunt, et sola luce flagrante et terribili de coelo gloria illuminantur, sicut Deus vocem suam de habitaculo sancto suo profert.

Fundamenta terræ movebuntur; tecta ruunt ingenti fragore ruinae. fervet ut olla mare, et commota est omnis terra. Conversa est captivitas iustorum, et dulces et solemnes susurrationes dicunt ad invicem: Liberati sumus. Dei vox est. Voce cum horrore verba audiunt. Mali audiunt, sed verba vocis Dei non intelligunt. Timent et tremunt, gaudentes sancti. satanas, et angeli eius, et homines mali, qui exultabant in potentia sua, ut eos de terra tolleret, testantur gloriam collata his qui sanctam Dei legem honoraverunt. Vident facies justorum illuminata et imaginem imaginis iesu. Qui tantos sanctos perdere studuerunt, ferre non possunt gloria super liberatis. et sicut mortui cadunt in terram. Satanas et angeli mali fugiunt a conspectu sanctorum glorificatorum. Potestas eorum vexare eos in perpetuum est. {1T 353.4–354.1}

Sancti vivi iam 144,000 intellegunt vocem Dei a tempore serotinae pluviae ineunte anno 2010. Ii sunt quorum facies cum gaudio et spe illustrant post CXX annos in deserto vagantes propter refrigerium a throno Dei et mirabile nuntium ex pulcherrimis omnium siderum siderum quae solus Creator tali modo creare potuit. Ii sunt qui nunc signant clamorem magnum sonantes, et in fine angustiae iterum facies suas illustrabunt imaginem Iesu, qui semper fuit eorum Advocatus, Intercessor et Salvator, cum venerit in omni gloria sua et perfert foedus aeternum populo Suo.

Hac scientia biblica et prophetica nuper acquisita, in sequenti articulo in hac serie "Die et Hora" debemus examinare quae Ellen G. White scripserit contra tempus componendi cum omnibus quae hucusque studuimus. Argumenta Ellen G. White, anti- vicissitudines ponemus et in ea commentarium. Ex quibus multa temere ac temere allata sunt, ita ut lux quarti angeli obscuraretur plurimis membris Ecclesiae septimae Adventistae. Facies eorum pallet et sine colore, cum veniet dies irae Dei super eos sicut fur.