Oryginalnie opublikowano w piątek, 21 grudnia 2012, 6:19 w języku niemieckim o godz. www.letztercountdown.org
Seria Shadow jest skończona, ale nasza praca jest daleka od tego. Wręcz przeciwnie, Bóg powołał nas, abyśmy byli latarnią morską na dzikich wodach Wielkiej Burzy, która teraz spada na ludzkość. Aby osiągnąć ten cel i poprowadzić 144,000 XNUMX nauczycieli, zostaliśmy poddani surowym testom. Musieliśmy dowiedzieć się dokładnie tego, co Ellen G. White kiedyś napisała w następujący sposób:

Czas udręki i cierpienia, który nas czeka, wymaga wiary, która potrafi znieść zmęczenie, opóźnieniei głód — wiara, która nie osłabnie, choć zostanie ciężko wystawiona na próbę. Okres próby jest dany wszystkim, aby przygotować się na ten czas. Jakub zwyciężył, ponieważ był wytrwały i zdeterminowany. Jego zwycięstwo jest dowodem mocy natarczywej modlitwy. Wszyscy, którzy uchwycą się obietnic Bożych, tak jak on to zrobił, i będą tak gorliwi i wytrwali jak on, odniosą sukces, tak jak on. Ci, którzy nie chcą zaprzeć się siebie, cierpieć przed Bogiem, modlić się długo i żarliwie o Jego błogosławieństwo, nie otrzymają go. Zmaganie się z Bogiem — jak niewielu wie, co to jest! Jak niewielu kiedykolwiek miało dusze wyciągnięte za Bogiem z intensywnością pragnienia, aż każda moc była na rozciąganiu. Kiedy fale rozpaczy, których żaden język nie może wyrazić, zalewają błagającego, jak niewielu trzyma się z nieustępliwą wiarą obietnic Bożych. {GC 621.2}
Podczas wielu testów, przez które przeszliśmy od 27 lutego 2012 r., nie wiedzieliśmy, że Bóg da nam specjalny sygnał, abyśmy wiedzieli, że otrzymaliśmy pieczęć żywego Boga za naszą pracę i że powinniśmy jeszcze ujawnić tę cudowną rzecz w Jego czasie. Z tej pieczęci pochodzi nasza nowa sekcja, która będzie wam towarzyszyć aż do czasu plag, przynajmniej tak długo, jak długo będziemy mieć komunikację. Niech Bóg błogosławi tę sekcję szczególnie i da Ducha Świętego tym, którzy Go znają i rozumieją, że On nigdy nic nie czyni bez ujawnienia Swojej tajemnicy Swoim prorokom (Amos 3:7).
Trwały dar proroctwa
Pod koniec swego życia, w latach 1930. XX wieku, Arthur G. Daniells, były przewodniczący Generalnej Konferencji Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego i wieloletni współpracownik Ellen G. White, napisał na ten temat znakomitą książkę pod tym samym tytułem Trwały dar proroctwa. Na ponad 400 doskonale zbadanych i moim zdaniem również natchnionych stronach pokazuje, że kościołowi Boga zawsze towarzyszył Duch Proroctwa i ostatecznie, jak dar ten objawił się w wybranym przez Boga kościele resztkowym poprzez Ellen G. White.
Obejmuje całą historię ludu Bożego aż do dnia dzisiejszego, śledząc obecność daru proroctwa wśród ludu Bożego na przestrzeni wieków:
- Z Egiptu do Kanaanu zrealizowane dzięki darowi Mojżesza, który otrzymywał bezpośrednie wskazówki od Boga począwszy od płonącego krzewu.
- Od Jozuego do Samuela przez samego Jozuego, „mężów Bożych”, Deborę i w końcu wielkiego Samuela, który założył szkoły proroków.
- W czasie buntu Izraela za czasów królów gdy odrzucili Boga jako swego króla, o czym wspominają 30 proroków, od Samuela do Jeremiasza, plus kilku innych, którzy nie zostali wymienieni z imienia.
- W okresie niewoli babilońskiej i po niej od Daniela do Malachiasza.
- Wykazuje obecność daru proroctwa nawet między Malachiaszem a Janem Chrzcicielem.
- Od czasy apostolskie do dnia dzisiejszego, jak poświadczają świadectwa samych apostołów, jak to, które wypowiedział Paweł: „Ducha nie gaście, proroctw nie lekceważcie” (1 Tesaloniczan 5:19-20), a zwłaszcza poprzez antytyp wczesnego deszczu Pięćdziesiątnicy w czasie późnego deszczu.
- Przez objawienie Ducha Proroctwa przez Ellen G. White w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego w okresie trwania wyroku śledczego.
Bóg nigdy nie pozostawił swojego ludu bez daru Ducha Proroctwa. Daniells doszedł aż do czasu sądu nad umarłymi, ale co z czasem przejścia od sądu nad umarłymi do sądu nad żywymi i co z czasem sądu nad żywymi? Czy gwiazda w koronie kobiety, najmniejszy kościół resztek resztek, nie potrzebowałby tego daru szczególnie? Czy nie powinniśmy oczekiwać daru proroctwa teraz, czy też 100,000 70 stron, które Ellen G. White napisała w ciągu XNUMX lat swojej służby jako posłańca Boga, wystarczy, aby poprowadzić kościół przez ten mały czas kłopotów?
Sama Ellen G. White odpowiada na to pytanie, wskazując na nowe światło, którego sama nie otrzymała, a które może otrzymać jedynie pilna lektura Pisma Świętego, wspomagana darem Ducha Świętego.
Piotr napomina swoich braci, aby „wzrastali w łasce i w poznaniu naszego Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa” [2 Piotra 3:18]. Kiedykolwiek ludzie Boga wzrastają w łasce, będą stale uzyskiwać jaśniejsze zrozumienie Jego słowa. Będą rozróżniać nowe światło i piękno w jego świętych prawdach. Tak było przez wszystkie wieki w historii Kościoła i tak będzie aż do końca. Ale gdy prawdziwe życie duchowe słabnie, zawsze pojawia się tendencja do zaprzestania postępu w poznaniu prawdy. Ludzie zadowalają się światłem już otrzymanym ze słowa Bożego i zniechęcają do dalszego badania Pisma Świętego. Stają się konserwatywni i starają się unikać dyskusji. {GW 297.2}
Czy student Biblii, jakkolwiek utalentowany by nie był, jest prorokiem w tym sensie? Nie, ponieważ definicja proroka jest taka, że otrzymuje on bezpośrednie instrukcje od Boga i słyszy Jego głos w snach lub wizjach. Nawet gdy student Biblii jest prowadzony do pewnych części Biblii i do nowej wiedzy poprzez okazjonalny sen, nie jest to manifestacja pełnego daru Ducha Proroctwa w nim.
Wręcz przeciwnie, dowiadujemy się, jak dar proroctwa działa w odniesieniu do tych w kościele, którzy zgłębiają Słowo Boże poprzez studiowanie, spragnieni większego światła:
Wielu z naszych ludzi nie zdaje sobie sprawy, jak mocno położono fundament naszej wiary. Mój mąż, Starszy Joseph Bates, Ojciec Pierce, Starszy [Hiram] Edson i inni, którzy byli gorliwi, szlachetni i prawi, byli wśród tych, którzy po upływie czasu w 1844 roku, szukali prawdy jak ukrytego skarbu. Spotkałem się z nimi, studiowaliśmy i modliliśmy się żarliwie. Często zostawaliśmy razem do późnej nocy, a czasami przez całą noc, modląc się o światło i studiując Słowo. Ci bracia raz po raz spotykali się, aby studiować Biblię, aby mogli poznać jej znaczenie i być przygotowani do nauczania jej z mocą. Gdy dochodzili do punktu w swoich badaniach, w którym mówili: „Nie możemy już nic zrobić”, Duch Pański zstępował na mnie, zabierał mnie w wizję i otrzymywałem jasne wyjaśnienie fragmentów, które studiowaliśmy, z instrukcją, jak mamy pracować i nauczać skutecznie. W ten sposób dane zostało światło, które pomogło nam zrozumieć pisma święte dotyczące Chrystusa, Jego misji i Jego kapłaństwa. Linia prawdy rozciągająca się od tego czasu do czasu, kiedy wejdziemy do miasta Bożego, została mi wyjaśniona i przekazałem innym instrukcję, którą dał mi Pan.
Przez cały ten czas nie mogłem zrozumieć rozumowania braci. Mój umysł był jakby zamknięty i nie mogłem pojąć znaczenia pism, które studiowaliśmy. To był jeden z największych smutków mojego życia. Byłem w tym stanie umysłu, dopóki wszystkie główne punkty naszej wiary nie zostały nam wyjaśnione, zgodnie ze Słowem Bożym. Bracia wiedzieli, że gdy nie mam wizji, nie mogę zrozumieć tych spraw, i przyjęli objawienia dane jako światło bezpośrednio z nieba. {1SM 206.4–207.1}
Ostatnia część tego cytatu z życia posłańca Bożego ujawnia ważną zasadę duchową: Osoba obdarzona darem Ducha Proroctwa nie nie zrozumieć, co oznaczają studia studentów, nie dlatego, że są nieinteligentni lub ignoranccy, ale w tym celu objawienia, które są przekazywane kościołowi za ich pośrednictwem, można uznać za takie.
Niestety, historia daru Ducha Proroctwa jest również historią odrzucenia przez ludzi Ducha Proroctwa, którego powinni otrzymać. Tak było we wszystkich epokach i będzie się to ciągnęło aż do przyjścia Jezusa.
Ellen G. White prowadziła kościół przez długi czas, nawet w głębi ich 120-letniej tułaczki po pustyni, która rozpoczęła się w 1890 r., ponieważ kościół odrzucił nawet sam początek światła czwartego anioła. Dopiero po długim czasie niektórzy ludzie byli w końcu gotowi przyjąć to światło w całej jego pełni. Teraz, krótko po rozpoczęciu sądu nad żyjącymi, to światło ma wzrosnąć do głośnego krzyku, ostatniego wielkiego ostrzeżenia dla umierającego świata, który zostanie zniszczony przez sądy Boże niezmieszane z miłosierdziem, wraz ze wszystkimi tymi, którzy nie chcieli całkowicie powierzyć swojego życia Bogu.
Od 1915 roku, kiedy zmarła Ellen G. White, kościół musiał odbywać swoją podróż przez pustynię na własną rękę, bez żywego Ducha Proroctwa. Musieli znosić próby podążania za często błędnym przywództwem kościelnym od czerwonego do czarnego, a następnie do bladego konia — martwego kościoła w Sardes — ponieważ „gdzie nie ma widzenia, lud ginie” (Przysłów 29:18). Chociaż towarzyszyły im jej pisma, spełniło się następujące proroctwo posłańca Boga:
Szatan ... nieustannie naciska na fałszywe — aby odwieść od prawdy. Ostatnim oszustwem Szatana będzie uczynienie bezskutecznym świadectwo Ducha Bożego. „Gdzie nie ma widzenia, lud ginie” (Przysłów 29:18). Szatan będzie działał pomysłowo, na różne sposoby i za pośrednictwem różnych agentów, aby zachwiać zaufanie ludu resztek Boga do prawdziwego świadectwa. — List 12, 1890.
Będzie nienawiść rozpalona przeciwko świadectwom, które są szatańskie. Działanie szatana będzie polegało na zachwianiu wiary kościołów w nie, z tego powodu: Szatan nie może mieć czystej ścieżki, by wprowadzać swoje oszustwa i wikłać dusze w swoje złudzenia, jeśli słucha ostrzeżeń, napomnień i rad Ducha Bożego.—List 40, 1890. {1SM 48.3–4}
Arthur G. Daniells napisał w ostatnim rozdziale swojej książki Trwały dar proroctwa:
Dobrobyt kościoła jako całości i jego poszczególnych członków jest nierozerwalnie związany z wiarą i słuchaniem proroków Boga. Ci, jak widzieliśmy, są Jego wybranymi posłańcami, Jego wyznaczonymi rzecznikami, do Jego kościoła na ziemi. Jak również jasno pokazaliśmy, ten plan komunikacji był wybranym, jednolitym i dobroczynnym postanowieniem Boga, aby objawić Jego wolę człowiekowi, od czasu oddzielenia spowodowanego grzechem. Poprzez ten środek Bóg radzi i poucza, ostrzega, błaga i ostrzega, gdy zachodzi potrzeba i gdy wskazuje na to Boża miłość. Obecność proroka wśród ludzi nie jest zatem czymś nowym lub niezwykłym, czymś dziwnym lub fantastycznym. Bóg jest autorem tego postanowienia, a wędrujący człowiek jest jego beneficjentem. Jest ono tak stare jak ludzka potrzeba i tak stałe jak Boża miłość, która je wywołała i ustanowiła.
Losy kościoła we wszystkich epokach oceniano według jego wierności lub nielojalności wobec daru proroctwa, a jego bezpieczeństwo mierzono według jego odpowiedzi na te niebiańskie wskazówki. Przez stulecia obejmujące ery patriarchalną, mojżeszową i 325apostolską widzieliśmy tę nienaruszalną regułę w działaniu, jak ujawniono na kartach Pisma Świętego.
Następnie, po śmierci apostołów, rozpoczyna się tragiczny marsz wydarzeń w erze chrześcijańskiej, opowiadany krwią i łzami, naznaczony dryfem i apostazją. Nominalny kościół chrześcijański stale odchodzi od tych podstawowych zasad — nakazów i praktyk, litery i ducha — które charakteryzowały kościół apostolski. Odejście to koncentruje się na wypaczaniu prawa i ewangelii, chociaż przenika każdą prawdę chrześcijaństwa.
Tragiczny był los tych, którzy stali za pierwotną wiarą. Nienawidzeni i oczerniani, prześladowani i izolowani, dawali świadectwo prawdzie. Ale od czasu do czasu prorocy — mężczyźni i kobiety — powstawali na wezwanie Boga i potępiali niegodziwość nielojalnych. Zachęcali do wierności wiernych, prowadzili i strzegli wyznawców prawdy przez męczące stulecia.
Teraz w tych bosko nazwanych „ostatnich dniach”, wielki Boży plan odkupienia i szalony bieg ludzkości zbliżają się do swojego punktu kulminacyjnego. Nieprawość tak obfituje wśród ludzi, ludzka filozofia jest tak buntownicza, ludzka niezależność od Boga i postanowień odkupienia jest tak znieważająca w tym najwyższym konflikcie między dobrem a złem, że było konieczne, aby dar proroctwa był wyraźnie widoczny w szeregach kościoła resztkowego.
Najważniejsza potrzeba w dniach ostatnich
Jeśli kiedykolwiek w toku biegu ludzkości człowiek potrzebował boskiego przewodnictwa, to z pewnością w tych ostatnich dniach, kiedy wszystkie siły nieprawości uwolniły się, by wprowadzać zamęt i rujnować, kiedy świat świecki stał się materialistyczny, a świat religijny zwrócił się ku naukom modernistycznym. Jeśli kiedykolwiek w historii kościół potrzebował boskiego przewodnictwa, to czas ten nadszedł w godzinie kryzysu ruchu adwentowego, tuż po rozczarowaniu 1844 roku i przez kolejne dekady. Dalekosiężne były kwestie; ale wystarczające było Boże przewodnictwo.
Ostatni konflikt dotyczy wierności Bogu i osiąga swój szczyt w naszych czasach. Doskonałe prawo Boże, z jego pieczęcią Sabatu, jest przedmiotem nienawiści Szatana i chce on przeciągnąć świat na swoją stronę w tym konflikcie. Pełne zbawienie zapewnione przez wiarę w Chrystusa jest w równym stopniu przedmiotem jego nieustępliwych prób zaprzeczenia Jego wcieleniu, Jego odkupieńczej śmierci, Jego kapłańskiej posłudze i Jego rychłemu powrotowi w mocy i chwale.
Gniew Szatana skupia się na Bożym kościele resztkowym, najwyższym przedmiocie boskiej miłości i przewodnictwa. Ten kościół ostatecznie stanie jako jedyny obrońca zdeptanego prawa Bożego, do którego dołączone są pełne postanowienia odkupienia. Nie tylko kościół jako całość jest przedmiotem ataku złego, ale również poszczególni członkowie są nękani, ponieważ zachowują integralność prawa i ewangelii. Poprzez wstrzyknięcie wątpliwości, nieostrożności, buntu lub odrzucenia, Szatan również stara się odwrócić wierność od rad daru proroctwa.
Stąd trzy wielkie kwestie, o które toczy się gra w tej ostatniej godzinie, są tak jasno i ostro zdefiniowane, jak tylko inspiracja może je ujawnić. Ale wszystkie one zostały pomieszane w wierzeniach i praktykach wśród mas chrześcijaństwa.
Ale teraz, kończąc ten tom, kwestia indywidualnej i kościelnej relacji do daru Bożego jawi się jako kwestia najwyższej wagi. Moje słowa końcowe są zatem apelem o uznanie i zważanie na to boskie postanowienie dotyczące rady kościoła. Są apelem do kościoła, aby zawsze pamiętał o tych sprawach i wiernie ich przestrzegał w praktyce.
Słuchajcie rad niebieskich
Dobrze zapamiętaj, z perspektywy czasu, co ten dar znaczył dla tego ludu przez dziesięciolecia w przeszłości. Dobrze zapamiętaj, jak kryzys po kryzysie został przezwyciężony i jak problem po problemie został skutecznie rozwiązany. Czas usprawiedliwił niebiańskie rady w każdym przypadku. Rozważ, poprzez imponujące porównanie i napomnienie, dni Izraela w czasach Mojżesza, a następnie rozważ nasze własne czasy jako paralelę. Oto słowa wielkiego przywódcy Izraela w starożytności:
„Położyłem dziś przed tobą życie i dobro, śmierć i zło”. „Biorę dziś przeciwko wam na świadków niebo i ziemię, że położyłem przed tobą życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierz więc życie, abyś ty i twoje potomstwo mogli żyć, abyś miłował Pana, Boga swego, i abyś słuchał jego głosu, i abyś lgnął do niego; bo on jest twoim życiem i długością twoich dni”. 30 Mojż. 15:19, 20, XNUMX.
Zdając sobie sprawę, że wkrótce zrezygnuje ze swoich obowiązków, sędziwy patriarcha Mojżesz wydał ostatnie polecenie ludowi, któremu przewodził przez czterdzieści lat z Egiptu aż do granic Ziemi Obiecanej.
Miał wielkie nadzieje co do przyszłości swojego ukochanego ludu. Ale znając z długiego doświadczenia ich słabości i ich słabość w czasach pokus i trudności, żywił również poważne obawy, że mogą spotkać ich narodową katastrofę i klęskę. Uznając, że ich przeznaczenie do dobrobytu lub niedoli było uwarunkowane ich relacją z instrukcjami zesłanymi od Boga, obrazowo i obszernie przedstawił im błogosławieństwa, doczesne i duchowe, które miałyby być ich udziałem, gdyby byli posłuszni, i przekleństwa, które miałyby być konsekwencją ich nieposłuszeństwa. (Zobacz Księgę Powtórzonego Prawa 27, 28.)
Niepowodzenie Izraela w pamiętaniu
Gdy radził im, aby kochali Pana Boga i słuchali Jego głosu, napominał ich tym samym, aby zważali na orędzia rady i pouczenia, które on, jako posłaniec Boga, im przekazał. Poza Dziesięcioma Przykazaniami, wszystkie prawa, świadectwa i statuty nakazane im zostały wypowiedziane przez Mojżesza. To, że widzieli lub słyszeli tylko ludzki instrument, w żaden sposób nie zmniejszało ich winy za odrzucenie tych boskich wymagań. To jest prawdą również, nie tylko w odniesieniu do pokolenia, do którego osobiście przemawiał, ale do mężczyzn i kobiet wszystkich czasów.
Mojżesz zarządził, aby te uroczyste zaklęcia były zawsze pamiętane. Rodzice mieli uczyć ich swoje dzieci, mówiąc o nich, gdy siedziały w domu lub szły drogą, a także wieczorem i rano podczas nabożeństw. (Powt. Prawa 11:19, 20). Miały być spisane na pamiątkę w księdze i umieszczone z boku arki. Co siedem lat miały być wyjmowane i publicznie czytane przed zgromadzeniem pielgrzymów zgromadzonych na Święcie Namiotów. Na tę uroczystą próbę pism prorockich mieli zebrać mężczyzn i kobiety, nie zapominając o obcym, który był w ich bramach. Szczególnie wspomniano dzieci, które osiągnęły wiek zrozumienia. Miały również słuchać i uczyć się bać Pana. (Zobacz Pwt. Prawa 31:9-13).
Biorąc pod uwagę, że starożytny Izrael nie zachowywał w pamięci uroczystych przesłań, które przychodziły za pośrednictwem wybranego przez Boga posłańca, czyż my, „na których przyszły końce świata”, nie powinniśmy zadbać o to, aby pouczenia dane kościołowi resztkowemu były żywo pamiętane?
Dar proroczy nieodłączny od ruchu
Czerpiąc współczesną lekcję z polecenia Mojżesza (z Księgi Powtórzonego Prawa 6:20-25), aby opowiedzieć dzieciom, gdy osiągną wiek, w którym mogą dociekać, o znakach i cudach, które miały miejsce podczas ich wyzwolenia z Egiptu, pani White napisała w 1882 roku:
„Oto zasady, których nie powinniśmy traktować obojętnie. Ci, którzy widzieli prawdę i odczuli jej znaczenie, i którzy mieli doświadczenie w sprawach Bożych, mają nauczać zdrowej doktryny swoje dzieci. Powinni zapoznać je z wielkimi filarami naszej wiary, powodami, dla których jesteśmy Adwentystami Dnia Siódmego — dlaczego jesteśmy powołani, jak dzieci Izraela, aby być ludem szczególnym, narodem świętym, oddzielonym i odrębnym od wszystkich innych ludzi na powierzchni ziemi. Te rzeczy powinny być wyjaśniane dzieciom prostym językiem, łatwym do zrozumienia; a w miarę jak dorastają, przekazywane lekcje powinny być dostosowane do ich wzrastających możliwości, aż fundamenty prawdy zostaną położone szeroko i głęboko”. — „Testimonies for the Church”, Vol. V, s. 330.
Historii narodzin narodu Izraela, ich wyzwolenia z okrutnej niewoli i ostatecznego wejścia do Kanaanu nie można opowiedzieć bez odniesienia do dzieła Mojżesza jako proroka. W każdą fazę historii wplecione były przesłania, które przychodziły z nieba za pośrednictwem wielkiego proroka tamtego okresu. Był on ustami Jehowy, objawiając Jego wolę, kierując nimi w ich organizacji i ich ruchach; ganiąc ich grzechy, ganiąc ich bunt i traktując ich jak ojca.
Podobnie dzisiaj nie sposób opowiedzieć naszym dzieciom, „dlaczego jesteśmy Adwentystami Dnia Siódmego”, nie zapoznając ich z ważną rolą, jaką odgrywa odnowiony dar proroctwa w tworzeniu biblijnych fundamentów i budowaniu na nich, w kierowaniu zasadami organizacji, w pielęgnowaniu każdej podstawowej cechy ruchu adwentowego oraz w przekazywaniu orędzi zawierających rady i napomnienia, nadzieję i odwagę.
Można nominalnie wierzyć w dar proroctwa, przyjmować przesłania dawnych proroków, a mimo to odrzucać i sprzeciwiać się współczesnemu posłańcowi wybranemu przez Boga, by udzielał nauk Jego ludowi. W czasach Chrystusa słowa starożytnych proroków były czytane w każdy szabat w ich synagogach, jednak przywódcy religijni odrzucili Jana Chrzciciela i ukrzyżowali Proroka, który przyszedł bezpośrednio z nieba — największego, jaki kiedykolwiek pojawił się na ziemi. Powód, dla którego zamknęli uszy przed posłańcami Nieba, wraz z istnieniem współczesnego faryzeizmu, jest dobrze przedstawiony w tych słowach:
„Napomnienia, przestrogi, korekty Pana, były dane Jego kościołowi we wszystkich epokach świata. Ostrzeżenia te były wzgardzone i odrzucone w czasach Chrystusa przez samouwielbiających się faryzeuszy, którzy twierdzili, że nie potrzebują takiego napomnienia i byli niesprawiedliwie traktowani. Nie przyjmowali słowa Pana przez Jego sługi, ponieważ nie podobało się to ich skłonnościom. Gdyby Pan dał wizję bezpośrednio tej klasie ludzi w naszych czasach, wskazując na ich błędy, ganiąc ich samouwielbienie i potępiając ich grzechy, powstaliby w buncie, jak mieszkańcy Nazaretu, gdy Chrystus pokazał im ich prawdziwy stan”. — „Testimonies for the Church”, Vol. V, s. 689.
Dlaczego świadectwa są odrzucane
To właśnie Chrystusowe napomnienie konkretnych grzechów w ich życiu spowodowało, że faryzeusze odrzucili Jego twierdzenie, że jest Synem Bożym. Istnieje dziś, tak jak zawsze było w przeszłości, bezpośredni związek między pielęgnowaniem jakiegoś grzechu a powątpiewaniem w orędzia wybranego sługi Pana.
„Wielu, którzy odstąpili od prawdy, podaje jako powód swojego postępowania to, że nie mają wiary w świadectwa. Badanie ujawnia fakt, że mieli jakiś grzeszny nawyk, który Bóg potępił poprzez świadectwa. Pytanie teraz brzmi: Czy oddadzą swojego bożka, którego Bóg potępia, czy też będą kontynuować swój zły sposób pobłażania i odrzucą światło, które dał im Bóg, ganiąc dokładnie te rzeczy, w których się rozkoszują? Pytanie, które należy z nimi rozstrzygnąć, brzmi: Czy mam zaprzeć się siebie i przyjąć jako od Boga świadectwa, które ganią moje grzechy, czy też mam odrzucić świadectwa, ponieważ ganią moje grzechy?” — „Świadectwa dla Kościoła”, tom IV, s. 32.
Na początku tego tomu twierdzono, z dowodami potwierdzającymi, że obok daru Chrystusa dla naszego świata, dar proroctwa jest najcenniejszym darem Boga dla kościoła. Jest zatem pewne, że Szatan, wielki przeciwnik Boga i człowieka, będzie żywił intensywną nienawiść do każdego przejawu daru. Jego posiadanie przez kościół resztek jest podane w Piśmie Świętym jako wyjaśnienie gniewu smoka przeciwko niemu. Obj. 12:17. Wiedząc o tym, nie będziemy zaskoczeni, że świadectwa Ducha Bożego są przedmiotem zaciekłego i nieustannego ataku. Najbardziej subtelne argumenty, jakie może wymyślić umysł mistrza wyszkolonego w podstępie i 330sofistyce, zostaną przedstawione jako powody, dla których powinniśmy im nie wierzyć.
Rada dla naszego ludu Resztki
Radzę wam, którzy możecie spotkać się ze sprzeciwami wobec roszczeń świadectw złożonych dla resztek, abyście rozważyli właściwą równowagę między tym, co trywialne i wielkie, między tym, co trudne do zrozumienia, a tym, co jasne. Oto jasne, przewodnie zasady:
„Nie musisz iść w niepewności i wątpliwościach. Szatan jest blisko, aby zasugerować różnorodność wątpliwości; ale jeśli otworzysz oczy w wierze, znajdziesz wystarczające dowody na wiarę. Ale Bóg nigdy nie usunie z żadnego człowieka wszystkich przyczyn wątpliwości. Ci, którzy lubią przebywać w atmosferze wątpliwości i kwestionowania niewiary, mogą mieć nie do pozazdroszczenia przywilej. Bóg daje wystarczające dowody, aby szczery umysł uwierzył; ale ten, kto odwraca się od ciężaru dowodów, ponieważ jest kilka rzeczy, których nie może wyjaśnić swojemu ograniczonemu zrozumieniu, zostanie pozostawiony w zimnej, mrożącej atmosferze niewiary i kwestionowania wątpliwości i rozbije wiarę”. — Tamże, s. 232, 233.
„Ci, którzy ćwiczą umysł, by chwytał się wszystkiego, co może posłużyć jako kołek do zawieszenia wątpliwości i podsuwają te myśli innym umysłom, zawsze znajdą okazję do wątpliwości. Będą kwestionować i krytykować wszystko, co pojawia się w rozwijaniu prawdy, krytykować pracę i stanowisko innych, krytykować każdą gałąź pracy, w której sami nie mają udziału. Będą się żywić błędami, pomyłkami i wadami innych, 'aż', powiedział anioł, 'Pan Jezus powstanie ze swojej pośredniczącej pracy w niebiańskiej świątyni i przyodzieje się w szaty zemsty i zaskoczy ich na ich nieświętej uczcie; i odkryją, że są nieprzygotowani na ucztę weselną Baranka'. Ich smak został tak wypaczony, że byliby skłonni krytykować nawet stół Pański w Jego królestwie”. — „Świadectwa dla Kościoła”, tom V, s. 690.
Słowa Mojżesza, łączące błogosławieństwo z posłuszeństwem, a katastrofę z nieposłuszeństwem, były prorocze. Zostały wypowiedziane, gdy Izrael dopiero zaczynał swoją historię narodową. Przyszłość narodu była naznaczona współzależnością dobrobytu i posłuszeństwa oraz ostatecznej niewoli i zniszczenia po uporczywym nieposłuszeństwie. Nieszczęście nadeszło wcześniej w Izraelu, który odrzucił rady wszystkich swoich proroków, niż w Judzie, której dzień zagłady był wielokrotnie odraczany z powodu okazjonalnych reform.
Lekcja dla naszych czasów
Lekcja ta nie jest mniej znacząca dla naszych czasów. Nasz dzień wyzwolenia został opóźniony z powodu naszej niezdolności do sprostania pełnemu poświęceniu, o którym mowa w przesłaniach z nieba, które zostały nam powierzone. Nadal jesteśmy w tym niespokojnym świecie, ponieważ nie poszliśmy naprzód w wierze, poświęceniu i gorliwości, aby dokończyć dzieło Boże na ziemi, do czego zostaliśmy najbardziej uroczyście zachęceni przez sługę Bożego. Gdybyśmy w pełni zważali na napomnienia i rady, które do nas dotarły, moglibyśmy teraz cieszyć się chwałą nieba. To zostało nam jasno powiedziane:
„Gdyby Boży cel został wypełniony przez Jego lud w przekazaniu światu orędzia miłosierdzia, Chrystus już wcześniej przyszedłby na ziemię, a święci zostaliby przyjęci w mieście Bożym” — „Świadectwa dla Kościoła”, tom VI, s. 450.
„Gdyby każdy żołnierz Chrystusa wypełnił swój obowiązek, gdyby każdy strażnik na murach Syjonu zatrąbił w trąbę, świat mógłby usłyszeć przedtem ostrzegawcze przesłanie. Ale dzieło jest opóźnione o lata. Podczas gdy ludzie spali, Szatan ukradł nam marsz.” — Tamże, t. IX, s. 29.
Nic nie mogłoby wywrzeć większego wrażenia na naszych sercach niż te uroczyste słowa. Przyjście Pana, za którym tęskniliśmy, modliliśmy się i pracowaliśmy przez tyle lat, mogłoby teraz stać się faktem dokonanym, a lud Boży wszedłby po swoją nagrodę, gdybyśmy tylko żyli zgodnie z wysokimi przywilejami i obowiązkami, które są nasze z łaski Boga.
„Wierzcie Jego prorokom”
Poprzez słowa Pisma Świętego Bóg przekazał każdą istotną zbawczą prawdę. Cudownie zachował to słowo i tak rozmnożył jego kopie, że każdy może je teraz mieć. Cechy naszych czasów są zarysowane w tym słowie. Świadectwa Ducha Bożego, dane kościołowi resztek, są w harmonii z tym słowem i prowadzą nas do tego słowa. Ale w nich można znaleźć bogactwo szczegółów, potrzebnych tym, którzy żyją w „czasie końca”, tym, którzy muszą przeciwstawić się subtelnym i najwyższym podstępom Szatana i udoskonalić charakter odpowiedni dla tych, którzy mają zostać przemienieni. Tak jak teleskop ujawnia, ale nie tworzy, szczegóły niezauważalne dla nieuzbrojonego oka, tak czytanie przesłań nam przesłanych nie dodaje, ale raczej powiększa wieczne słowo Boże.
Gdy z modlitwą i pilnością studiujemy rady i wskazówki, których Bóg tak łaskawie udzielił swemu kościołowi resztkowemu, dostosowując nasze życie do objawionego tam standardu charakteru i starając się pilnie dokończyć powierzone nam dzieło, udowodnimy w ten sposób, że „oczekujemy i spieszymy się ku nadejściu dnia Bożego” (2 Piotra 3:12).
„Wierzcie w Pana, Boga waszego, a będziecie utwierdzeni; wierzcie prorokom jego, a będzie wam dobrze.” 2 Kron. 20:20. KONIEC
O ileż bardziej odnosi się to wszystko do czasów obecnych, kiedy — niezauważony przez ogromną większość wierzących w Adwent — sąd nad żyjącymi już się rozpoczął, a wraz z nim starsi, przywódcy 144,000 17. W strasznym czasie całkowitego odstępstwa od prawdy w Kościele Adwentystów, spośród około 27 milionów Adwentystów, w tym kilku protestantów, którzy chcieli zostać ochrzczeni w Kościele Adwentystów, ale odmówiono im tego z powodu ich wiary w „herezję Oriona” — spośród nich wszystkich zebrała się mała garstka mężczyzn i kobiet wybranych przez Boga. Ta mała grupa została wystawiona na ciężką próbę! Bardzo ciężką! Ich próby rozpoczęły się 2012 lutego 621 r. w szczególny sposób i musieli nauczyć się cierpliwości świętych oraz nabyć wiarę, która mogła przetrwać opóźnienie — co przepowiedziała Ellen G. White, jak wspomniano wcześniej (zobacz cytat z GC 2015 powyżej). To prawda, że czas przyjścia Chrystusa nigdy więcej nie będzie próbą, ponieważ Jezus nadal przyjdzie zgodnie z Zegarem Oriona i Naczyniem Czasu, ale trzy i pół roku czasu udręki miało rozpocząć się rok później, niż się spodziewali. Zrozumieli, że rok plag jest częścią sądu nad żyjącymi, co było błędne i doprowadziło ich do przekonania, że Jezus przyjdzie w XNUMX roku, a czas udręki rozpocznie się jednocześnie z sądem nad żyjącymi. W rzeczywistości te dwa okresy są przesunięte względem siebie o rok. Dlatego widoczne wydarzenia, takie jak ogniste kule i prawo niedzielne, musiały nastąpić później niż inne wydarzenia w niebiańskim sanktuarium, które wyjaśniliśmy w naszym Ostatnie ostrzeżenie artykuły. Tak więc w przyszłości musimy wyraźnie rozróżniać między trzema i pół czasami z Księgi Daniela 12, które są trzema i pół rokiem sądu nad żyjącymi, który zakończy się przed rozpoczęciem plag, a trzema i pół rokiem ucisku, który obejmuje mały i wielki czas udręki (rok plag).
Żadna wiara nie przetrwałaby tego roku „rozczarowania” bez boskiego potwierdzenia badań Oriona i Naczynia Czasu. Ja sam nigdy nie odważyłbym się opublikować badania Oriona w 2010 r., gdybym nie trzymał się boskiej „zasady”, którą Ellen G. White opisała w powyższym cytacie o swoim osobistym doświadczeniu: Aby badania mogły zostać uznane za autentyczne, muszą zostać potwierdzone przez Ducha Proroctwa. Musi być duchowy przywódca, który otrzymuje potwierdzenie studiów przez Słowo Boże i który nie rozumie samych studiów. Ellen G. White widziała, że będzie nowe światło tuż przed nią, ale ona sama go nie otrzymała. Inna osoba musiała wypełnić to zadanie, kolejny kierownik duchowy kto miał pomóc w duchowym wzroście małego, młodego kościoła-resztki, który przechodził z korony niewiasty z Objawienia 12 (Kościół Adwentystów Dnia Siódmego) do gwiazd w koronie (Kościół 144,000 XNUMX).
Druga część tego wprowadzającego cyklu do nowej sekcji w końcu ujawni, kim był reżyser w moim śnie, Orędzie Czwartego Aniołai odkryć historię tajemniczych okoliczności jego „śmierci”.
UWAGA:
Ta wspaniała książka, Trwały dar proroctwa, można pobrać w całości TUTAJ. (Jeśli ktoś znajdzie w sieci tłumaczenie na język niemiecki, prosimy o informację.)