Oryginalnie opublikowano w poniedziałek, 27 września 2010, 8:01 w języku niemieckim o godz. www.letztercountdown.org
Chciałbym zaprosić was raz jeszcze do towarzyszenia mi w podróży, która zaprowadzi nas prawie 2000 lat wstecz do roku 31 n.e., roku, który wszyscy znamy i nauczyliśmy się kochać w adwentyzmie jako rok ukrzyżowania Chrystusa. Nie jest to podróż tylko w czasie, ale prowadzi nas również do pewnego miejsca, które wszyscy znamy z Ewangelii: ogrodu Getsemani, gdzie nasz ukochany Pan Jezus pocił się krwią za nas, gdy nasze grzechy zostały na Niego złożone. Po tym, jak Jezus odbył Ostatnią Wieczerzę ze swoimi uczniami wieczorem, wyruszyli oni, aby udać się do tego ogrodu. Było to, w naszym adwentystycznym rozumieniu i zgodnie z naszym zwykłym dniem, liczone jako wieczór czwartku przechodzący w piątek ukrzyżowania. Zgodnie z żydowskim rachunkiem, gdzie dzień zaczyna się o zachodzie słońca i nie zaczyna się o północy, był to już piątek.
Ellen G. White rozpoczęła rozdział 74 zatytułowany Getsemani w jej wspaniałej książce Pragnienie Wieków, z następującymi słowami:
W towarzystwie swoich uczniów Zbawiciel powoli udał się do ogrodu Getsemani. Pełen i szeroki paschalny księżyc świecił na bezchmurnym niebie. Miasto namiotów pielgrzymów pogrążyło się w ciszy.
To, co większość z nas bierze za pozornie poetycki opis okoliczności przybycia Jezusa do ogrodu Getsemani, zawiera tyle dynamitu, że ta bomba jest gotowa wysadzić w powietrze cały adwentyzm. Z pewnością zastanawiasz się, jak to możliwe.
List otwarty
Aby to zrozumieć, musimy przeczytać otwarty list skierowany przeciwko naszym kościołom adwentystycznym, który obecnie krąży po Internecie. Został opublikowany 6 marca 2009 r. na stronie bazgroły platforma dokumentów pod LIST OTWARTY DO CLIFFORDA GOLDSTEINA i jest adresowany do byłego żydowskiego autora Clifforda Goldsteina, który przeszedł na adwentyzm i jest znany ze swoich książek adwentystycznych, takich jak Ameryka w proroctwie; w ten sposób jest pośrednio adresowany do wszystkich adwentystów. Tytuł brzmi:
LIST OTWARTY DO CLIFFORDA GOLDSTEINA: KRZYŻA NIE BYŁO W ROKU 31 NE.
Już we wstępie możemy przeczytać następujące mocne słowa:
Jeśli obliczenia Adwentystów Dnia Siódmego dotyczące proroctwa Daniela o 70 tygodniach prowadzących do Ukrzyżowania w czasie Paschy w piątek 14 Nisan w 31 r. n.e. są nieprawidłowe, to... całe założenie, na którym opierało się powstanie i istnienie Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, zostaje zburzone.
Jeżeli środek 70. tygodnia Daniela nie kończy się ukrzyżowaniem Jezusa, Pascha w piątek 14 Nisan w 31 r. n.e., to Dekret o odbudowie Jerozolimy nie został wydany Ezdraszowi przez Artakserksesa Longimana w 457 r. p.n.e. Również 2,300 wieczorów i poranków nie kończy się w roku 1844. Udowodniono, że zasada „dzień-rok” jest fałszywa. Nie ma „Sądu Śledczego”. Babilon jeszcze nie upadł, a orędzia 3 Aniołów pozostają do głoszenia przez 3 Aniołów.
Byłby to wystarczający powód, aby zakwestionować podstawy istnienia organizacji SDA i zakończyć jej dalsze istnienie. Zmusiłoby nas to do zastanowienia się, czy cokolwiek innego, czego naucza adwentyzm, może być prawdą, jeśli tak podstawową i tak całkowicie błędną naukę przyjęli!
Kościół ten, który twierdzi, że głosi orędzia Trzech Aniołów i jest depozytariuszem Prawdy Na Nasze Czasy, opierałby się na jawnym kłamstwie.
Udowodniono by, że prorok tego kościoła głosił fałszywe przesłanie, co podważyłoby tytuł kościoła jako prawdziwego proroka Boga. Czy Duch Święty mógł „pokazać” jej tak fałszywą doktrynę? Tylko fałszywi prorocy głoszą fałszywe przesłania i musimy od nich uciekać.
A co z rzeszami wykształconych uczonych adwentystów od czasów Ellen G. White, którzy poparli i wzmocnili jej doktryny? Ich milczenie na temat tej najbardziej podstawowej i kluczowej kwestii mówi samo za siebie, wiele o ich wierze, ich standardach i ich uczciwości.
Czy to nie oznacza, że Kościół Adwentystów Dnia Siódmego zostałby założony na nie do przyjęcia, nagannym kłamstwie?
Czyż ten kościół nie głosiłby kłamstwa od 1844 roku?
Kłamstwo, którego nie wypowiedział żaden anioł, ani Jezus, ani Duch Święty.
Każdy, kto uważa te stwierdzenia za przesadę, znajdzie we mnie przyjaciela. Mimo to, gdy przeczytałem je po raz pierwszy, uznałem je za zwykłą przesadę. Ale potem nadeszły długie studia nad różnymi kalendarzami żydowskimi i biblijnymi zasadami dotyczącymi świąt, ponieważ chciałem przeciwstawić się wyznawcom księżycowego szabatu i musiałem prześledzić ich studia, a zrozumienie tych kalendarzy sprowadziło mnie z powrotem do astronomii (nie astrologii, jak niektórzy chcą mi wmówić) i do zaskakującego wniosku: Tak naprawdę mamy problem z rokiem 31 n.e. w adwentyzmie.
Zgodnie z naszą obecną wiedzą i wszystkimi najnowszymi dowodami naukowymi i astronomicznymi, pełnia księżyca w roku 31 n.e. nie mogła świecić nad kluczową sceną w Getsemani w piątek, jak głosimy my, adwentyści. Dlaczego nie? Ponieważ każda Pascha musi przypadać w pełnię księżyca (lub dzień po niej), ale jeśli Pascha w roku 31 n.e. przypadała w marcu lub kwietniu, to pełnia księżyca w dniu 14 Nissan, jeśli przypadała 27 marca, przypadała we wtorek, a jeśli 25 kwietnia, przypadała w środę, ale nigdy w piątek!
Tuż powyżej czytamy jednak, że Ellen G. White stwierdziła: „ Księżyc Paschy , szeroki i pełny, świeciło na bezchmurnym niebie."
Ponadto w jej pismach znajdujemy kilkakrotnie wyraźne odniesienie do faktu, że Jezus umarł na krzyżu wiosną 31 roku n.e.:
Wiosną 31 r. n.e., Chrystus, prawdziwa ofiara, został złożony na Golgocie.OD 233.2}
Dwa inne podobne oświadczenia znajdują się w Wielka kontrowersjai po jednym w każdym Duch Proroctwa, Prorocy i królowie oraz Wiara, według której żyję.
I ona potwierdza, że Jezus umarł w piątek:
Kłopoty zdawały się gonić kłopoty. Szóstego dnia tygodnia widzieli śmierć swego Mistrza; pierwszego dnia następnego tygodnia zostali pozbawieni Jego ciała i oskarżeni o to, że je ukradli, aby oszukać ludzi. {OD 794.2}
Byłem wstrząśnięty i poruszony do głębi w moim adwentystycznym sercu. Czy to możliwe, że wierzyłem w kłamstwo przez wszystkie te lata? Czy możliwe, że proroctwa Daniela się nie spełniły? A może my, adwentyści, mieliśmy po prostu zły rok — ale w takim razie jak 1844 mógłby być nadal prawdziwy? Ellen G. White również wielokrotnie potwierdzała 22 października 1844! Czy ona naprawdę była fałszywym prorokiem? Straszne! Nie do zniesienia! To byłby naprawdę koniec adwentyzmu — bez przesady!
Ale oczywiście, pomyślałem... uspokój się, przeczytaj uważnie, sprawdź wszystko...
To właśnie chciałbym teraz zrobić razem z wami...
70 tygodni
Autor otwartego listu kontynuuje i wyjaśnia, jak my jako adwentyści rozumiemy wypełnienie proroctwa o 70 tygodniach z Księgi Daniela 9. Każdy, kto jeszcze tego nie wie, powinien najpierw przyjrzeć się naszej podstawowej doktrynie w tym zakresie. Można to zrobić w bardzo ładny sposób na Ministerstwo CyberprzestrzeniWszystko jest biblijne i pięknie przygotowane.
Jeśli ktoś już to zna i chce po prostu zobaczyć ogólny zarys, oto podstawowy diagram naszej interpretacji 70 tygodni Daniela:

Stąd w połowie siedemdziesiątego tygodnia dochodzimy dokładnie do wiosny 31 r. n.e. i ukrzyżowania Jezusa. Autor otwartego listu ma absolutną rację. Tak właśnie, a nie inaczej, nauczamy tego my, adwentyści.
Autor kontynuuje:
Teologia Adwentystów Dnia Siódmego stwierdza, najwyraźniej nie uciekając się do najbardziej podstawowego środka, jakim jest sprawdzenie kalendarza, że Jezus został ukrzyżowany w piątek, 14 Nisan, 31 r. n.e., w święto Paschy. Doktryna ta stanowi punkt odniesienia, na którym opiera się słuszność ich interpretacji proroctwa o 70 Tygodniach, które według nich spełnia się, gdy Mesjasz zostanie „zgładzony w połowie 70. Tygodnia”.
Pokładając całą wiarę w obliczeniach pogańskiego Ptolemeusza, Adwentyści Dnia Siódmego zapewniają siebie, że ponieważ 486 ½ roku (69 ½ tygodnia) od roku 457 p.n.e. (kiedy Artakserkses Longimanus, jak mówią, wydał dekret o odbudowie Jerozolimy), doprowadza ich do roku 31 n.e., ostatecznie udowodnili, że ich metoda eisegezy i interpretacji Biblii jest wodoszczelna, niepodważalna, nieomylna, nienaruszalna. Są przekonani ponad wszelką wątpliwość, że jest to poprawne i nie chcą być myleni z faktami.
Niestety, w przypadku tej doktryny można wykazać, fałszywyNigdy nie natrafiłem na żaden dowód adwentystycznego Kościoła Dnia Siódmego potwierdzający tę datę na Krzyżu, prawdopodobnie dlatego, że wszyscy, będąc pochopnie przekonani o jej dokładności, uznali za zbędne sprawdzanie tego kluczowego szczegółu.
I niestety muszę przyznać, że miałem nigdy wcześniej widziałem lub słyszałem o jakimkolwiek potwierdzeniu daty przez SDA. Muszę przyznać, że ja również nie przeprowadziłem zbyt wielu badań na ten temat. Pierwszy raz, kiedy przeczytałem jakąkolwiek krytykę naszego nauczania w tym względzie, pochodziła od zwolenników doktryny lunarnego Sabatu. Ale więcej o tym później.
Jeśli przeczyta się następnych 16 stron dokumentu autora otwartego listu, który w swoim profilu nazywa siebie „Jerushah”, można się spotkać z dość szczegółowym wprowadzeniem do kalendarza hebrajskiego w sposób, w jaki autor wyobraża sobie obecny kalendarz w czasach Jezusa. Jerushah w żaden sposób nie ujawnia faktu, że istnieją duże nieporozumienia i rozbieżności co do tego, jak dokładnie Żydzi obliczali swoje święta 2000 lat temu. Prawdziwe rozwiązanie „problemu roku 31” pokaże również, jaki kalendarz był naprawdę używany w tamtym czasie.
Właściwie, to co robi autor i wielu innych, którzy atakują nasz kościół(y) w ten sam sposób, jest dość proste. Biorą fazy księżyca, które dzisiaj są łatwo przewidywalne i weryfikowalne naukowo i porównują je z dniami powszednimi kwalifikujących się miesięcy, które mogłyby być kandydatami na Paschę w 31 r. n.e. Powinniśmy zrobić to samo — być może nawet z bardziej rozwiniętym programem niż Jerusza. Pozwoli mi się wywinąć, ponieważ na pierwszy rzut oka jego wyniki zostaną potwierdzone, a to z pewnością go ucieszy. Ale nie nas!
Potrzebujemy programu, który powie nam coś astronomicznie dokładnego o księżycu w tamtym czasie, ale najpierw powinniśmy zadać sobie pytanie: „Dlaczego księżyc jest tak ważny?”
Księżyc wyznacza początek miesiąca
To, co wiemy na pewno i co jest bezsporne, to fakt, że starożytni Izraelici przestrzegali miesięcy księżycowych i odpowiednio ustalali swoje święta. Jest to udowodnione biblijnie i nikt nie może temu zaprzeczyć. Gdzie znajdujemy drobne różnice zdań, to w kwestii, kiedy dokładnie zaczynał się żydowski miesiąc: w astronomicznym nowiu, czy w pierwszym półksiężycu, pierwszym widocznym sierpem.
Ale wiemy z całą pewnością, że w Jerozolimie na wzgórzu postawiono specjalną straż, której zadaniem było obserwowanie w czasie zachodu słońca (biblijnego początku dnia), czy po nowiu pojawi się pierwszy mały półksiężyc. Jeśli tak było, ten nowy dzień, który rozpoczął się o zachodzie słońca, został ogłoszony pierwszym dniem miesiąca. Ten pierwszy półksiężyc, który od tej pory będziemy skracać do „FC”, wyznaczał początek miesiąca. Oczywiście mogły wystąpić opóźnienia, na przykład jeśli panowała zła pogoda z chmurami lub warunki oświetleniowe były zbyt niekorzystne. Chcę podkreślić — i wrócę do tego — że nie powinniśmy wykorzystywać tych możliwych opóźnień do wyjaśniania różnic naszej doktryny w stosunku do wyników astronomicznych, które wkrótce zostaną pokazane, ponieważ wciągnęłoby nas to tylko w kolejną pułapkę.
Istnieją również inne grupy, które lubią ustalać początek miesiąca astronomicznym nowiem księżyca. Gdy nie widać żadnego półksiężyca, nów księżyca może trwać 1-3 dni, więc ta metoda powodowałaby rozbieżności w określaniu, w którym dniu nowiu miesiąc naprawdę by się rozpoczął. Dlatego ta metoda najprawdopodobniej nigdy nie była stosowana. Im dalej zagłębiamy się w badania, tym bardziej oczywiste staje się, że odkrywając pewne harmonie, na nowo odkrywamy nawet prawdziwy kalendarz biblijny i dokładne zasady określania miesięcy i lat.
Nawet dzisiaj obóz strażników księżycowego szabatu jest mocno podzielony, ponieważ spierają się ze sobą, kiedy dokładnie powinien być początek miesiąca. Ponieważ świętują swój nowy szabat pierwszego dnia każdego miesiąca, który może zatem przypadać w dowolny dzień tygodnia i jest inny w każdym miesiącu, i zachowują ten dzień powszedni jako dzień szabatu przez resztę miesiąca, różne grupy strażników księżycowego szabatu przestrzegają swojego szabatu w różne dni. Ponieważ wiemy, jak ważny jest uświęcony dzień Boga, można stwierdzić na podstawie sporu wśród strażników księżycowego szabatu, że coś musi być nie tak.
Prawdopodobnie niewielu wie, że w świecie arabskim początek miesięcy religijnych i stałe godziny modlitwy są nadal ustalane dokładnie według księżyca FC nawet dzisiaj, a ponieważ islam jest bardzo surowy, a muzułmanie muszą przestrzegać godzin modlitwy obowiązujących w ich miejscu urodzenia, nawet w czasie podróży, udostępniają najlepsze programy do pobrania w Internecie do ustalania księżyców FC i godzin modlitwy. Wykorzystamy jeden taki program w całej serii artykułów, ponieważ dostarcza on bardzo ładnych zdjęć i pomoże nam dowiedzieć się o wiele więcej o naszej przyszłości niż tylko rozwiązać kwestię roku 31 n.e.
Każdy, kto chce sprawdzić te badania, powinien pobrać program Dokładne czasy od Międzynarodowe Centrum Astronomiczne i sprawdź, czy nie fałszuję danych. Oczywiście, możesz przeliczyć dane za pomocą dowolnego innego programu planetarium. Wszystkie one dostarczają całkiem niezłych wyników, które niewiele się od siebie różnią. Innym programem, który jest w stanie dostarczyć nam bardzo dokładnych symulowanych widoków księżyca obserwowanych bezpośrednio ze wzgórza w Jerozolimie w dowolnym roku, jest Przesunięcie ku czerwieni. Jest dostępny w kilku językach, a program kosztuje około 75 USD i jest prawdopodobnie najlepszym, jaki można obecnie uzyskać na rynku w tej cenie. Położyli szczególny nacisk na przeprowadzenie absolutnie dokładnych obliczeń księżycowych, ponieważ nie jest to takie proste, matematycznie/astronomicznie, ponieważ księżyc nie porusza się po jednolitej orbicie, ale w jakiś sposób „zatacza się”. Oficjalna strona internetowa to www.redshift-live.com. (Nie, nie jestem tam partnerem.)
Co więcej, później odkryjemy, że dla naszego rozwiązania problemu roku 31 nie ma znaczenia, czy księżyc został obliczony według nowiu (którego?) czy według księżyca FC, ponieważ wiemy, że Ellen G. White widziała pełnię księżyca w ogrodzie Getsemani 14 Nisan. Byłaby fałszywą prorokinią, gdyby w piątek ukrzyżowania w roku 31 n.e. nie było pełni księżyca. Świadomie będę traktował Ellen G. White bardzo rygorystycznie.
Dzień żydowski: od wieczora do wieczora
Dzień żydowski zaczynał się o zachodzie słońca i trwał do zachodu słońca. Z opisu stworzenia można to wyraźnie zobaczyć w Biblii:
I rzekł Bóg: Niechaj się stanie światłość. I stała się światłość. I widział Bóg światłość, że była dobra. I oddzielił Bóg światłość od ciemności. I nazwał Bóg światłość Dniem, a ciemność nazwał Nocą. I Wieczór i poranek były dniem pierwszym. (Genesis 1: 3-5)
Jest jeszcze inny werset, który daje wyraźne potwierdzenie:
Będzie to dla was sabat odpoczynku, a wy będziecie umartwiać swe dusze. Wieczorem, dziewiątego dnia miesiąca, od parzystego do parzystegoCzy będziecie obchodzić wasz sabat? (Księga Kapłańska 23:32)
Tutaj ponownie Rzym wprowadził zamieszanie i przesunął początek dnia na północ. Musimy zawsze głęboko się zastanowić, jeśli używamy rzymskich dat kalendarzowych, ponieważ część rzymskiego dnia nadal mieści się w starym dniu żydowskim (od północy do wieczora), a inna część w następnym dniu żydowskim (od wieczora do północy). Może to powodować sporo zamieszania. W końcu znaczenie słowa Babilon to „zamieszanie”.
Czy Jom Kipur rzeczywiście przypadał 22 października 1844 roku?
Chciałbym pokazać wam kontrowersyjny przykład, który dobrze ilustruje, jak obliczanie początku miesiąca odbywa się w nowoczesny sposób. Ponieważ istnieje wiele sporów dotyczących naszych „adwentystycznych urodzin”, 22 października 1844 r., w tym miejscu chciałbym sprawdzić, czy Ellen G. White, która często potwierdzała tę datę, ma rację, czy — jak twierdzi wiele stron pobocznych — „ponownie” się pomyliła. Tak więc najpierw musimy ustalić, kiedy był widoczny pierwszy półksiężyc, przed 22 października. Byłby to początek 1. dnia Tiszri, siódmego miesiąca żydowskiego, 1844 r. Następnie musimy liczyć do 10. dnia Tiszri, aby uzyskać datę Dnia Pojednania (Jom Kipur) w 1844 r., ponieważ Dzień Pojednania zawsze przypada 10. dnia siódmego miesiąca żydowskiego.
Jeśli używasz programu „Accurate Times” po raz pierwszy, musisz najpierw wprowadzić lokalizację „Jerozolimy”, ponieważ wszystkie obliczenia są oparte na miejscu starej świątyni w mieście, w którym Jezus głosił i poza bramami, za którymi został ukrzyżowany. W tym arabskim programie lokalizacja nie jest domyślnie dostępna (nie ma w tym nic zaskakującego).
Nową domyślną lokalizację można dodać za pomocą przycisku „Lokalizacja”. Współrzędne Jerozolimy to 35° 13' E (E) i 31° 47' N (N). Strefa czasowa to +2 E, a wysokość 630 m. „Refrakcja” nie interesuje nas szczególnie (mam: temperatura: 17° C, ciśnienie powietrza: 914 mb), ani nie interesują nas „Ustawienia miasta”. Na godziny modlitwy możesz zostawić 15 km.
Teraz wprowadź nazwę dla nowej domyślnej lokalizacji: „ISRAEL Jerusalem” i naciśnij przycisk „Add”. Teraz jesteś gotowy.
Najpierw spójrzmy na fazy księżyca w październiku 1844 roku. Kliknij „Fazy księżyca”. Zawsze używaj „czasów lokalnych” i obliczeń „topocentrycznych”, ponieważ są dokładniejsze. Teraz wpisz 1844 w polu „rok” i kliknij „Oblicz”. Po krótkim czasie obliczeń pojawi się tabela faz księżyca dla całego roku 1844. Poszukaj w kolumnie „Nów” pierwszej daty przed 22 października 1844 roku. Znalazłeś ją? Jest 12 października, godzina 0:41. Przesunięcie ku czerwieni wskazuje 1:25 godziny. Wierzę, że Przesunięcie ku czerwieni, ale ta niewielka różnica nie jest istotna dla naszych badań.
astronomiczny nów księżyca, kiedy nie było widać nawet najmniejszego półksiężyca, miał miejsce 12 października 1844 roku, krótko po naszym początku dnia (północ). Teraz musimy ustalić, którego dnia o zachodzie słońca obserwator na wzgórzu w Jerozolimie mógł dostrzec pierwszy mały półksiężyc. Byłby to biblijny początek miesiąca, a ten wieczór byłby biblijnym początkiem pierwszego dnia nowego miesiąca. Tutaj już widać, że teorie niektórych braci, którzy przysyłają mi dziwne badania mówiące, że biblijny początek dnia nie jest o zachodzie słońca, ale o poranku, są kompletnym nonsensem. Musimy dokładnie zrozumieć, jak te obliczenia były wówczas przeprowadzane, w przeciwnym razie nigdy nie odkryjemy tego, co Bóg w swojej mądrości przygotował na nasz czas w cieniu prawa ceremonialnego.
Teraz przechodzimy do głównego zadania programu „Dokładne czasy”, który został zaprojektowany specjalnie do tego pytania: określenia, kiedy widoczny był pierwszy półksiężyc. Zamknij nasze obliczenia fazy księżyca przyciskiem „Zamknij” i w menu głównym kliknij „Widoczność półksiężyca” (widoczność półksiężyca). We wszystkich obliczeniach w tej serii będziemy używać dat rzymskich, ponieważ jesteśmy przyzwyczajeni do myślenia i liczenia z nimi. Dlatego najpierw zaznaczamy „Datę gregoriańską” w nowym oknie dialogowym. Teraz wprowadź 12 dla „Dnia”, 10 dla „Miesiąca” i 1844 dla „Roku”.
Pozostałe ustawienia powinny zawsze wyglądać następująco:
- „Nowy Półksiężyc (Wieczór)”
- „Obliczenia topocentryczne” (ale działa również z „geocentrycznymi”)
- „Czas obliczeń: zachód słońca”
Za każdym razem, gdy wprowadzono nową datę, musimy najpierw kliknąć „Podgląd”. Następnie program automatycznie oblicza trzy możliwe dni widoczności, które są najbliższe podanej przez nas dacie, a następnie możemy kliknąć czerwony przycisk „Mapa widoczności Crescent”.
Program najpierw sugeruje 11 października 1844 r., a my klikamy „Rysuj”, aby narysować mapę widoczności. Wynik wygląda tak:
Legenda mapy mówi nam, że białe i czerwone obszary oznaczają, że nie można dostrzec półksiężyca. Tak więc wieczór 11 października 1844 r. jest całkowicie wykluczony. Astronomiczny nów księżyca nie nastąpił nawet przed północą 12, więc to logiczne!
12 października wygląda następująco:

Jest czerwony obszar tuż nad: niemożliwe. Biały obszar: nie ma mowy. Niebieski obszar, w którym konieczne byłyby urządzenia optyczne do dostrzeżenia półksiężyca. Wykluczymy te niebieskie obszary ze wszystkich obliczeń, ponieważ starożytni Izraelici nie posiadali takich urządzeń, a zatem obszary te nie mogą oznaczać początku biblijnego miesiąca. Wykluczymy również obszary magenty, gdzie dostrzeżenie gołym okiem jest teoretycznie możliwe przy wyjątkowo dobrych warunkach pogodowych, ale tylko przez tak krótki moment podczas zachodu słońca, że również wydaje się to niemożliwe. Ustawiłem Redshift, aby symulował to wszystko dla mnie, a wyniki są niesamowicie piękne. Czuje się przeniesiony z powrotem do tamtych lat. Na obszarach magenty, w momencie, gdy słońce nie zaszło całkowicie, jest tylko krótki błysk „półksiężyca” tak malutki, że nie mógł być ważny.
Zupełnie inaczej jest w przypadku terenów zielonych. Na powyższej mapie znajdujemy taki zielony obszar i to właśnie go szukamy. Tutaj, zgodnie z naukowymi kryteriami obliczeń, najbardziej prawdopodobne jest, że dojdzie do obserwacji. Jednak zielony obszar na powyższej mapie nie obejmuje w tym przypadku Izraela i Jerozolimy, co oznacza, że obserwacja księżyca FC o zachodzie słońca 12 października nie była możliwa.
Przejdźmy do 13 października:

Teraz znaleźliśmy to, czego szukaliśmy! Zielony obszar wyraźnie obejmuje cały Izrael, a więc Jerozolimę, wieczorem 13 października o zachodzie słońca. Co to oznacza? Który dzień jest teraz 1. dniem Tiszri, 1. dniem siódmego miesiąca żydowskiego?
Chcemy teraz policzyć do 10. Tishri. Aby było łatwiej, możemy skorzystać z jednego z wielu dostępnych kalendarzy w Internecie. Lubię używać UleDocale nawet jeśli po prostu dodamy 9 dni do 14 października, który już ustaliliśmy jako 1 dzień miesiąca Tiszri, dotrzemy do dnia, w którym starożytni Izraelici obchodziliby swój Dzień Przebłagania w 1844 roku.
A według Cockera będzie to: 14 + 9 = 23. 23 października 1844 r.
Poczekajcie chwilę! W adwentyzmie nadal nauczamy, że dzień Jom Kipur w roku 1844 przypadał 22 października i że milleryci oczekiwali drugiego przyjścia Jezusa właśnie tego dnia. Teraz nagle jest 23 zamiast 22? Czy teraz wszystko jest nie tak w adwentyzmie?
Nie, uspokój się i pomyśl!
Milleryci i „Ruch Siódmego Miesiąca” oczywiście nie mieli takich programów, jakie mamy dzisiaj, i nie mieli możliwości zaobserwowania tego, co można było zobaczyć w te kwalifikujące się dni o zachodzie słońca w Jerozolimie. Ponadto nie było jasne, według jakich kryteriów należy ustalić nowy miesiąc. Nie wchodząc zbyt głęboko w szczegóły, zapytajmy samą Ellen G. White, która była naocznym świadkiem tych wydarzeń w dniu „wielkiego rozczarowania”, co tak naprawdę się wydarzyło i o której godzinie spodziewali się Jezusa:
Adwentyści, w liczbie nie mniejszej niż pięćdziesiąt tysięcy, a prawdopodobnie bliżej stu tysięcy, rozproszonych głównie po północno-wschodniej części Ameryki Północnej, z zapartym tchem powstali, aby powitać pamiętny dzień, wtorek 22 października 1844 roku.
Niektórzy szukali punktów obserwacyjnych, z których mogliby zajrzeć w czyste niebo, mając nadzieję, że zobaczą pierwszy rzut oka na powrót ich Pana. Kiedy Jezus przyjdzie? Godziny poranne powoli mijały i nadeszło południe, potem środek popołudnia; w końcu ciemność osiadła na ziemi. Ale wciąż był 22 października i miało to trwać do północy. W końcu nadeszła ta godzina, ale Jezus nie przyszedł. Rozczarowanie było niemal nie do opisania. {1BIO 53.2–3}
Według naszych bardzo dokładnych obliczeń dochodzimy do wniosku, że millerici i cały ruch adwentowy, którzy obliczyli tę „ostatnią datę” przyjścia po poprzednim „małym rozczarowaniu”, w rzeczywistości czekali dzień za wcześnie na przyjście Pana. Ale dokonali biblijnie dokładnego obliczenia tej „ostatniej możliwej daty przyjścia”, bardzo podobnego do sposobu, w jaki robią to żydowscy karaimi, ustalając wiosenne zbiory jęczmienia w roku żydowskim.
Jeśli otworzymy stronę internetową Karaimów www.karaite-korner.org, na tej czysto żydowskiej stronie, która normalnie w ogóle nie zajmuje się innymi religiami, znajdujemy zaskakujące linki do stron poświęconych debacie adwentystycznej – raz do strony przeciwników adwentyzmu, a raz do odpowiedzi adwentystów Wydawnictwo Pickle, co jest bardzo uzasadnione. Ta dyskusja nie dotyczy jednak dokładnego dnia – jak tutaj – ale tego, czy miesiąc był poprawny, ponieważ Żydzi już obchodzili swoje Jom Kipur wrzesień 23 w tym ważnym roku 1844.
Co powoduje tę rozbieżność dokładnie jednego miesiąca? Siódmy miesiąc żydowski to siódmy półksiężyc obliczony na podstawie pierwszego księżyca FC, co oczywiście zależało od tego, kiedy rozpoczął się rok żydowski i kiedy ustalono pierwszy miesiąc. Nadal musimy szczegółowo omówić, jak naprawdę ustalono pierwszy miesiąc biblijny, ponieważ wiele od tego zależy. Na razie zwróćmy uwagę na to: Istnieją co najmniej dwie grupy Żydów: rabini, którzy ustalają swój początek roku według kalendarza rabina Hillela II, oraz karaimi, którzy ustalają swój początek roku w sposób bardziej biblijny — jak mówią — według samych zbiorów jęczmienia. Wyjaśnię te dwie metody ustalania żydowskiego początku roku szczegółowo, a wkrótce zorientujesz się, że... obie są wadliwe!
Wielu obwinia teraz nas, adwentystów, mówiąc, że mamy błędy w naszych obliczeniach. Najgorsze jest to, że oskarżają Ellen G. White, ponieważ jej wizje potwierdziły datę, a gdyby nie była ona prawidłowa, zostałaby „ponownie” zdemaskowana jako fałszywy prorok.
Po pierwsze, musimy zrozumieć, że poziom wiedzy na temat prawd biblijnych i biblijnego prawa ceremonialnego był w tym czasie nadal bardzo niski. Szabat nie był jeszcze uznawany, a tym bardziej początek żydowskiego dnia o zachodzie słońca. Wszystko to miało zostać odkryte wiele lat później. Tak więc na przykład przez 16 lat Jezus nie uważał za konieczne wyjaśniania Ellen G. White, że biblijny początek dnia dla przestrzegania szabatu nie przypada na godzinę 18:00, ale na moment zachodu słońca. Jednakże, jeśli Jezus nie uważał tego za ważne w tym czasie, nie oznacza to, że jest to tak samo nieistotne dla nas dzisiaj. Wiedza rośnie, a moje odkrycia w żydowskim prawie ceremonialnym oraz nabożeństwach cieni i świętach nie byłyby możliwe bez dokładnego zrozumienia prawdziwie biblijnego obliczania początków dni, miesięcy i lat.
Przyjrzyjmy się oświadczeniom Ellen G. White z 22 października 1844 r. i temu, co dokładnie ona powiedziała:
Historia odnotowuje więc te cudowne wydarzenia w Szwecji, aby mogły je wspominać późniejsze pokolenia, aby adwentyści nie zapomnieli lub nie zaprzeczyli potężnej mocy Boga, która działała w adwentowym orędziu z lat czterdziestych XIX wieku i jego znaczeniu. sąd, który rozpoczął się w Najświętszym Miejscu niebiańskiej świątyni 22 października 1844 roku. {EGWE 108.5}
Kiedy dokładnie rozpoczął się dzień Jom Kipur? Wieczorem 22 października na 23 października 1844 roku, o zachodzie słońca. Oświadczenie Ellen G. White jest absolutnie słuszne. Sąd rozpoczął się dokładnie wieczorem 22 października 1844 roku! Nie rozpoczął się 23 października, ponieważ byłoby to około 6 godzin później. Nasze obliczenia księżycowe potwierdzają dokładnie tę datę.
W jej biografii czytamy:
Pokazano jej również, że byli w początek ścieżki, a nie na końcu, jak przypuszczali.1BIO 59.3}
Chodzi o początek sądu, a dokładnie 22 października, jak pokazują nasze obliczenia: od zachodu słońca wieczorem 22 października 1844 r. do 23 października.
In Wczesne pisma, czytamy o zamkniętych i otwartych drzwiach, prawdziwym wydarzeniu, które miało miejsce o zachodzie słońca 22 października: Jezus zakończył nabożeństwo w Miejscu Świętym i poszedł służyć w Miejscu Najświętszym. Żadnej sprzeczności — wszystko się zgadza!
Jedyny nieco problematyczny komentarz Ellen G. White, jaki udało mi się znaleźć, pochodzi z wielkie kontrowersje:
Dziesiąty dzień siódmego miesiąca, wielki Dzień Pojednania, czas oczyszczenia świątyni, który w roku 1844 przypadło dwudziestego drugiego października, uważano za czas przyjścia Pana. Było to w harmonii z dowodami przedstawionymi już wcześniej, że 2300 dni zakończy się jesienią, a wniosek wydawał się nieodparty.GC 399.4}
Według naszej definicji Dzień Pojednania w roku 1844 nie przypadałby 22 października, lecz 23; w każdym razie ten Dzień Pojednania nigdy nie był obchodzony w żadnym miejscu na świecie. Na stronie internetowej Karaitów możemy przeczytać, że nie obchodziliby oni swojego Dnia Pojednania w tym dniu. (Później pokażę, dlaczego tak myślą). Prawdą jest jednak, że Dzień Pojednania rozpoczął 22 października 1844! To jest pytanie czysto dialektyczne, bo tak naprawdę część Jom Kipuru przypadała 22 października, a część 23 października. To nie wystarczy, aby ganić Ellen G. White i nazwać ją fałszywym prorokiem! Jednak uczymy się z tego, jak ważne jest dobre zrozumienie tych zagadnień, aby móc stawić czoła naszym przeciwnikom i przedstawić im prawdę.
Na zakończenie naszej krótkiej podróży do tego tematu chciałbym dać radę, abyśmy byli bardzo ostrożni w naszej artykulacji. Właściwie obliczony Dzień Pojednania przypadałby na 23 października, ale Jezus z pewnością wszedł do Miejsca Najświętszego 22 października 1844 r., a Wielki Dzień Sądu w niebie rozpoczął się o zachodzie słońca 22 października 1844 r. według kalendarza gregoriańskiego. Pionierzy zidentyfikowali nów księżyca 12 października jako początek miesiąca, a nie pierwszy półksiężyc, tak jak później błędnie myśleli, że szabat rozpocznie się o godzinie 18:00. Jednak Jezus mówi nam przez proroka Daniela:
Ale ty, Danielu, zamknij słowa i zapieczętuj księgę aż do czasu końca. Wielu będzie biegać tam i z powrotem, a wiedza wzrośnie. (Daniel 12: 4)
Rok biblijny
W tej serii nikt nie może obejść się bez konieczności radzenia sobie z nietypowym kalendarzem żydowskim i skomplikowanymi świętami. Biblia jest pełna tego wszystkiego i ma to swój powód, który nie został jeszcze rozpoznany. Dlatego też, oto trochę więcej o obliczeniach kalendarza żydowskiego. Teraz wiemy, że miesiąc żydowski zaczyna się od pierwszego półksiężyca (FC) i tak jest w każdym miesiącu. Teraz chcemy dowiedzieć się, kiedy zaczyna się lub zaczyna rok żydowski.
Przede wszystkim istnieją dwie teorie i kalendarze. Nasza „Jerushah” używała tylko jednego z nich, a co więcej, tego, który prawdopodobnie nie był wówczas używany.
Aby zagłębić się w ten temat, musimy zrozumieć, że wiosna w starożytnym Izraelu zaczynała się od równonocy w marcu, podobnie jak w naszej kulturze. Biorąc pod uwagę przesunięcia czasowe ostatnich 2000 lat, równonoc wiosenna przypadała około 23 marca (kalendarz juliański), podczas gdy dzisiaj przypada około 20 marca. Nawiasem mówiąc, wszystkie moje daty będą podane w terminach gregoriańskich (po 1582 r. n.e.) i juliańskich (przed 1582 r. n.e.). Polecane przeze mnie programy automatycznie stosują konwersję. Ważne jest, abyś wiedział, że wraz z wprowadzeniem kalendarza gregoriańskiego kolejność sekwencji dni nie uległa zmianie, a o to głównie chodzi, ponieważ chcemy wiedzieć, czy było możliwe, że Jezus rzeczywiście umarł w piątek w roku 31, spędził sobotę w grobie i zmartwychwstał w niedzielny poranek, jak zawsze nas uczono.
W IV wieku (istnieje również wiele sporów co do dokładnej daty, ale wszyscy zgadzają się, że było to wieki po Chrystusie) wiemy, że słynny rabin Hillel wprowadził kalendarz, który określał pierwszy miesiąc żydowski, „Nissan”, tak aby zaczynał się on od księżyca FC, który był najbliżej równonocy wiosennej. Niektórzy nazywają ten kalendarz „Hillel II”, a poprzednio istniejący kalendarz „Hillel I”, ale oczywiście nie jest to do końca trafne, ponieważ Hillel jeszcze się nie urodził. Niemniej jednak chciałbym pozostać przy tej nomenklaturze, ponieważ jest ona tak pięknie prosta.
Niektórzy teraz zakładają, że przed rabinem Hillelem i jego kalendarzem Hillel II żydowską zasadą na początek roku było używanie pierwszego miesiąca księżycowego FC po równonocy wiosennej lub przypadający wraz z równonocą wiosenną. Jak zobaczymy, zwolennicy tej teorii bardzo zbliżyli się do prawdy, ale wciąż czegoś brakuje.
Istnieją zatem dwa możliwe kalendarze, które zależą całkowicie od równonocy wiosennej (wtedy 23 marca, dziś 20 marca), a jeden z nich został wprowadzony prawdopodobnie wieki po Chrystusie. Dokładnie ten kalendarz jest tym, którego używa nasz Jerushah w swoim liście otwartym... i to właśnie tam popełnił swój pierwszy wielki błąd, a wielu innych robi to samo.
Więc myślisz, że wystarczy użyć kalendarza Hillela I i wszystko będzie w jak najlepszym porządku? Daleko od tego! Ale najpierw podsumujmy możliwości, jakie do tej pory znaleźliśmy na początek roku:
Cztery metody
Tak więc już widzimy z analizy różnych teorii początku biblijnego miesiąca i roku, że istnieją pewne nieścisłości i niepewności. Jeśli jest coś, co dla nas, jako ostatniego pokolenia, zostało uwzględnione w biblijnych dniach świątecznych, to musimy najpierw uznać, że to nie kto inny, tylko Szatan stworzył tyle zamieszania, a teraz naszym zadaniem jest wyprowadzenie porządku z chaosu.
Jak dotąd znaleźliśmy cztery różne sposoby, w jaki Żydzi mogli określić początek swojego pierwszego miesiąca „Nissan” w roku 31. Metody te są używane zamiennie przez wiele stron internetowych, a każdy przyjmuje metodę, która lepiej wspiera idee autora.
- Początek roku (Nissan 1) w momencie astronomicznego nowiu, który przypada najbliżej równonocy wiosennej.
- Początek roku (Nissan 1) w momencie astronomicznego nowiu Księżyca, który następuje po równonocy wiosennej lub przypada na nią.
- Początek roku (Nissan 1) przy księżycu FC znajdującym się najbliżej równonocy wiosennej.
- Początek roku (Nissan 1) w momencie równonocy wiosennej lub przypadającej na nią.
Jerusza wybrał tylko jedną z tych czterech metod – metodę Hillela II (nr 3), ale jest bardzo mało prawdopodobne, aby była ona poprawna, ponieważ wiemy, że rabin Hillel wprowadził obliczenia, zakładając, że księżyc FC znajdował się najbliżej równonocy wiosennej kilka wieków po roku 31 n.e.
Karaimi
Nie możemy też ominąć tej grupy Żydów, gdy rozważamy, jakie prawdopodobnie było prawdziwe obliczenie biblijnego początku roku. Twierdzą oni — i to najwyraźniej uczciwie — że próbują odwrócić kalendarz żydowski, który został zreformowany przez rabina Hillela i powrócić do przestrzegania pierwotnego kalendarza biblijnego wymaganego przez Jehowę. Dlatego całkowicie wykluczają użycie astronomicznego nowiu księżyca, ponieważ rozumieją, że Bóg pokazał Mojżeszowi coś na nocnym niebie, gdy powiedział do niego:
Ten miesiąc Będzie wam początkiem miesięcy, będzie wam pierwszym miesiącem roku. (Wyjścia 12:2)
Słowo oznaczające miesiąc to „hodesz” i w rzeczywistości oznacza „nów księżyca”. Tak więc, jeśli Bóg chciał nauczyć Mojżesza początku miesiąca, wskazał na pierwszy półksiężyc, ponieważ gdyby nic nie było (astronomiczny nów księżyca), nie mógłby niczego pokazywać. Zgadzam się z tymi Karaimami, dlatego w przyszłości odłożymy na bok astronomiczne nowie księżyca, które czasami trwają nawet 2 lub 3 dni i powodowałyby inne problemy w określaniu początku miesiąca. Tylko w obliczeniach możliwych dni powszednich dla Paschy w roku 31 n.e. nadal będziemy go używać dla kompletności.
Chciałbym teraz krótko przedstawić, co myślą Karaimi. 16 dnia Nissan, 16. dnia pierwszego miesiąca żydowskiego, należy złożyć pewną ceremonialną ofiarę: potrząsanie snopem pierwocin.
Mów do synów Izraela i powiedz im: Gdy wejdziecie do ziemi, którą wam daję, i będziecie zbierać jej żniwo, wtedy przyniesiecie kapłanowi snop pierwociny waszego żniwa. I będzie kręcił snopem przed Panem, aby był dla was przyjęty; nazajutrz po sabacie kapłan nim potrząsnie. (Księga Kapłańska 23:10,11)
Według żydowskiej tradycji snop pierwocin składa się z pierwszego jęczmienia, ponieważ jęczmień dojrzewa jako pierwszy spośród wszystkich zbóż, około miesiąc wcześniej niż inne. Niestety nie mamy wielu innych odniesień biblijnych, ale logicznym wnioskiem jest, że musi pojawić się problem w tym wiosennym święcie, drugiego dnia po Paschy, jeśli po prostu nie ma żadnego dojrzałego jęczmienia, prawda? Jak Żydzi mieliby „machać snopem”, jeśli nie mogliby znaleźć żadnego dojrzałego snopa jęczmienia?
Ten pozorny problem doprowadził do bardzo słusznego założenia, że początek roku musiałby zostać przesunięty, gdyby pod koniec 12. miesiąca nie było dojrzałego jęczmienia (abib). W tym przypadku musieli czekać na następny księżyc FC. Ale w ten sposób wiedzieli przynajmniej dwa tygodnie przed świętem Paschy, czy snop może być naprawdę pomachany w dniu Nissan 16, czy nie. W kulturze żydowskiej nie ma roku przestępnego z dodatkowym dniem co cztery lata, jak go znamy, ale jest 13. miesiąc, miesiąc przestępny. I jak to powinno być ustalone, jest oczywiście ponownie szeroko dyskutowane.
Żydzi rabiniczni mają stały system, który co 19 lat wprowadza miesiąc przestępny (co nawiasem mówiąc prowadzi do bardzo interesujących problemów matematycznych i stopniowego przesunięcia początku roku w porównaniu z rzeczywistym rokiem słonecznym), podczas gdy Żydzi karaimscy ustalają swój miesiąc przestępny na podstawie abibu (co po prostu oznacza „dojrzałość”) jęczmienia, co ma o wiele więcej sensu w świetle Biblii:
Tego dnia wyszliście na zewnątrz miesiąc Abib, (Wyjścia 13:4)
Obserwuj miesiąc Abibi będziesz obchodził Paschę ku czci Pana, Boga twego, bo w dniu, w którym Pan będzie błogosławiony, miesiąc Abib Pan, Bóg twój, wyprowadził cię z Egiptu nocą.Powtórzonego Prawa 16:1)
Ale co z równonocą? Karaimi całkowicie ignorują to pytanie. Pod koniec 12. miesiąca szukają po prostu abibu, a jeśli go znajdą, następny półksiężyc natychmiast oznacza 1. dzień miesiąca nisan. Jeśli nie mogą go znaleźć, dodają 13. miesiąc, a pod koniec tego miesiąca szukają ponownie. Początek roku dla Karaimów jest więc tylko pośrednio zależny od słońca, ponieważ daje ono światło i ciepło dla wzrostu roślin. Ich determinacja jest bardziej rolnicza i mniej astronomiczna.
Jeśli dodamy teraz karaimskie obliczanie początku roku do naszej listy czterech metod, otrzymamy już pięć sposobów, w jaki można było obliczyć żydowski początek roku. Czy widzisz, ile zamieszania zostało wprowadzone?
- Początek roku (Nissan 1) w momencie astronomicznego nowiu, który przypada najbliżej równonocy wiosennej.
- Początek roku (Nissan 1) w momencie astronomicznego nowiu Księżyca, który następuje po równonocy wiosennej lub przypada na nią.
- Początek roku (Nissan 1) przy księżycu FC znajdującym się najbliżej równonocy wiosennej.
- Początek roku (Nissan 1) w momencie równonocy wiosennej lub przypadającej na nią.
- Początek roku (Nissan 1) na księżycu FC, jeśli uda się znaleźć abiba.
Po „pierwszym rozczarowaniu” w 1843 r. pionierzy adwentyzmu zaczęli nauczać latem 1844 r., że Jezus będzie musiał powrócić „najpóźniej” 22 października 1844 r., jeśli ten rok będzie poprzedzony miesiącem przestępnym z powodu braku abibu. (13. miesiąc, oczywiście, zawsze należy do roku poprzedniego). Zobaczymy, że mieli absolutną rację!
Zainteresowanym czytelnikom, którzy chcieliby zagłębić się w temat i poznać więcej szczegółów, chciałbym szczególnie polecić stronę internetową Karaimów www.karaite-korner.org i bardzo pouczający tekst na temat Wydawnictwo Pickle. Ograniczę się tutaj do przedstawienia tylko faktów, które są ważne dla zrozumienia rozwiązania. Nie chcę, żeby było za długo.
Naszym zadaniem będzie zatem odkrycie, która z tych metod jest prawidłowa, a to z pewnością nie jest łatwe zadanie, ponieważ nikt nie rozwiązał tego problemu przed nami. Zaskakującym faktem dotyczącym rozwiązania będzie to, że żadna z metod nie okaże się całkowicie błędna, ale też nie całkowicie prawidłowa. W tej pierwszej części serii cieni znajdziemy prawdziwą biblijną metodę, która była nadal używana w czasach Jezusa, a tylko dzięki tej wiedzy możliwe były niesamowite obliczenia trzeciej części, które w cudowny sposób potwierdzą nasze ustalenia z pierwszej części.
Święto Paschy
Według Biblii święto Paschy przypada na 14 Nissan, w pierwszym miesiącu żydowskim. Dlatego tak ważne jest, aby dowiedzieć się, kiedy zaczyna się rok żydowski. Oczywiście, inne święta wiosenne i jesienne również od tego zależą. Ogólnie rzecz biorąc, uważa się, że Izraelici po prostu wypatrywali półksiężyca przed lub po równonocy wiosennej or szukali abibu, a jeśli półksiężyc był widoczny o zachodzie słońca, wiedzieli, że to był początek pierwszego dnia miesiąca Nissan. Wtedy mogli uroczyście ogłosić to w całym Izraelu, a ludzie mieli prawie dwa tygodnie czasu, aby udać się do Jerozolimy i zebrać się tam na przygotowania Paschy, które zaczęły się od usunięcia zakwasu z ich domów i złożenia ofiary z baranka paschalnego.
W adwentyzmie uważa się, że 14. dzień miesiąca Nissan w roku 31 był piątkiem, a 15. dzień miesiąca Nissan, pierwszy dzień siedmiu dni święta przaśników, byłby ceremonialnym dniem odpoczynku (sabatem), który przypadałby dokładnie w siódmy dzień sabatu w tym roku 31. Dlatego ceremonialny sabat „przypadkowo” przypadałby w siódmy dzień sabatu.
Przeczytajmy Boże wskazówki dotyczące Paschy:
Czternastego dnia pierwszego miesiąca, wieczorem, jest Pascha Pańska. A piętnastego dnia tego samego miesiąca jest Święto Przaśników ku czci Pana: siedem dni będziecie spożywać przaśniki. Pierwszego dnia będziecie mieli zgromadzenie święte. Nie będziecie wykonywać żadnej pracy służebnej. Ale będziecie składać Panu ofiarę ogniową przez siedem dni. Siódmego dnia jest zgromadzenie święte. Nie będziecie wykonywać w tym dniu żadnej pracy służebnej. (Księga Kapłańska 23:5-8)
Mów do synów izraelskich i powiedz im: Gdy wejdziecie do ziemi, którą Ja wam daję, i będziecie żąć jej plon, wtedy przyniesiecie kapłanowi snop z pierwocin waszego plonu. On zaś potrząsnie tym snopem przed Panem, aby był dla was łaskawy. Następnego dnia po szabacie kapłan nim potrząsnie.(Księga Kapłańska 23:10,11)
W tym momencie chciałbym stworzyć małą tabelę, aby dać ci trochę pomocy. Tabela zawiera również dni tygodnia, których my, adwentyści, ich uczymy. Ta tabela odzwierciedla dokładnie to, co znajdujemy w naszym Adventist Bible Commentary.
| Data żydowska | Nissan 14 | Nissan 15 | Nissan 16 |
|---|---|---|---|
| Nazwa święta | Pascha (Kpł 23:5) | 1. Dzień Przaśników (Kpł 23:6) | 2. Dzień Przaśników |
| Ceremonia (Typ) | O godzinie 9 (15:00) baranka zabijano i spożywano o zachodzie słońca (następnego dnia) | Ceremonialny Sabat - Dzień Wypoczynku | Potrząsanie snopem pierwocin (Kpł 23,10-11) trzeciego dnia po święcie Paschy |
| Jezus - prawdziwy Baranek Paschalny (Antytyp) | Jezus spożywa Ostatnią Wieczerzę ze swoimi uczniami o zachodzie słońca w czwartek, a następnie udaje się do ogrodu Getsemani, gdzie zostaje aresztowany. Następnie następują nocne i dzienne procesy, a Jezus zostaje ukrzyżowany i umiera przed końcem dnia o godzinie dziewiątej. Przed zachodem słońca w piątek, na początku szabatu, Jezus został złożony do grobu. | Jezus odpoczywa po swoim dziele w grobie. | Zmartwychwstanie Jezusa nastąpiło rano trzeciego dnia. |
| Dzień powszedni (według nauk Adwentystów) | Czwartek o zachodzie słońca - Piątek o zachodzie słońca | Piątek o zachodzie słońca - Zachód słońca w sobotę | Sobota o zachodzie słońca - Niedzielny zachód słońca |
W tym momencie chciałbym stworzyć kilka małych tabel, aby dać ci trochę pomocy. Tabele obejmują również dni tygodnia, tak jak my, adwentyści, ich uczymy. Te tabele odzwierciedlają dokładnie to, co znajdujemy w naszym Adventist Bible Commentary.
| Data żydowska | Nissan 14 |
|---|---|
| Nazwa święta | Pascha (Kpł 23:5) |
| Ceremonia (Typ) | O godzinie 9 (15:00) baranka zabijano i spożywano o zachodzie słońca (następnego dnia) |
| Jezus - prawdziwy Baranek Paschalny (Antytyp) | Jezus spożywa Ostatnią Wieczerzę ze swoimi uczniami o zachodzie słońca w czwartek, a następnie udaje się do ogrodu Getsemani, gdzie zostaje aresztowany. Następnie następują nocne i dzienne procesy, a Jezus zostaje ukrzyżowany i umiera przed końcem dnia o godzinie dziewiątej. Przed zachodem słońca w piątek, na początku szabatu, Jezus został złożony do grobu. |
| Dzień powszedni (według nauk Adwentystów) | Czwartek o zachodzie słońca - Piątek o zachodzie słońca |
| Data żydowska | Nissan 15 |
|---|---|
| Nazwa święta | 1. Dzień Przaśników (Kpł 23:6) |
| Ceremonia (Typ) | Ceremonialny Sabat - Dzień Wypoczynku |
| Jezus - prawdziwy Baranek Paschalny (Antytyp) | Jezus odpoczywa po swoim dziele w grobie. |
| Dzień powszedni (według nauk Adwentystów) | Piątek o zachodzie słońca - Zachód słońca w sobotę |
| Data żydowska | Nissan 16 |
|---|---|
| Nazwa święta | 2. Dzień Przaśników |
| Ceremonia (Typ) | Potrząsanie snopem pierwocin (Kpł 23,10-11) trzeciego dnia po święcie Paschy |
| Jezus - prawdziwy Baranek Paschalny (Antytyp) | Zmartwychwstanie Jezusa rano trzeciego dnia. |
| Dzień powszedni (według nauk Adwentystów) | Sobota o zachodzie słońca - Niedzielny zachód słońca |
Według żydowskich obliczeń inkluzywnych Jezus spędził przepowiedziane trzy dni w grobie: małą część przed zachodem słońca w piątek (pierwszy dzień, 14. Nissan), cały szabat (drugi dzień, 15. Nissan) i noc od zachodu słońca w szabat do niedzielnego poranka (trzeci dzień, 16. Nissan). Ofiara pierwocin, potrząsanie określonym rodzajem zboża, musiało mieć miejsce dzień po „szabacie” zgodnie z prawem ceremonialnym.
Teraz Pascha przypada w piątek tylko w niektórych latach, w których ceremonialny sabat (15 Nissan) przypada w prawdziwy siódmy dzień sabatu. W roku ukrzyżowania Jezusa było dokładnie tak.
Wiemy o tym z Ewangelii Jana 19:31:
Żydzi więc, ponieważ było to przygotowanie, aby ciała nie pozostawały na krzyżu w dzień szabatu, (bo ów dzień szabatu był dniem uroczystym,) prosił Piłata, aby połamano im nogi i usunięto ich z ciała.
Najbardziej prawdopodobną, całkowicie poprawną opinią ekspertów jest ta, że tak zwany „wysoki szabat” lub „wielki szabat” istniał zawsze, gdy ceremonialny szabat przypadał na prawdziwy szabat siódmego dnia. Oczywiście, w kręgach chrześcijańskich znów toczy się dyskusja, ponieważ oczywiste jest, że wszystko, co jest wyrażone w prostej formie w Biblii, musi zostać zakwestionowane. Ale jest pewne, że tutaj w Biblii wspomniano o bardzo szczególnej cesze tego konkretnego szabatu, której nie można znaleźć nigdzie indziej w Biblii. Gdybyśmy potrafili udowodnić, że Jezus rzeczywiście umarł w piątek w roku 31 n.e., byłby to również dowód na to, że „wielki szabat” oznacza zbieg okoliczności między ceremonialnym szabatem a szabatem siódmego dnia. Będzie to bardzo ważne w trzeciej części tej serii.
Gdybyśmy odkryli, że niemożliwe było, aby Jezus umarł w piątek 31 r. n.e., byłby to najgorszy scenariusz dla adwentyzmu. Pytanie byłoby wówczas kwestią „życia lub śmierci” dla nas jako adwentystów!
Nadszedł więc czas, aby obliczyć rok 31 n.e. za pomocą pięciu metod wspomnianych powyżej i sprawdzić, czy Pascha 14 roku Nissana mogła przypadać w piątek w 31 r. n.e.
Weryfikacja
Do obliczeń czterema pierwszymi metodami musimy znać datę Równonoc wiosenna. Przesunięcie ku czerwieni daje odpowiedź: 23 marca 31 r. n.e., godzina 6:24 czasu jerozolimskiego.
Teraz musimy poszukać astronomiczny nów księżyca zanim równonoc wiosenna. Redshift mówi: 12 marca 31 r. n.e., 0:23 godziny.
I astronomiczny nów księżyca po równonoc wiosenna: 10 kwietnia 31 r. n.e., 13:37 godziny.
astronomiczny nów księżyca najbliższy do równonocy wiosennej czy to jest marcu 12 roku (różnica 11 dni). Astronomiczny nów 10 kwietnia ma odległość 18 dni.
Zgodnie z metoda 1, rozpoczynając rok astronomicznym nowiem księżyca, który jest najbliższy do równonocy wiosennej, Pascha przypadałaby na 25 marca 31 r. n.e..Szybko spójrzmy w górę kalkulator dni powszednich który to był dzień tygodnia: Niedziela. Niestety nie piątek.
Zgodnie z metoda 2, rozpoczynając rok astronomicznym nowiem księżyca, który jest po równonoc wiosenna lub przypadająca w tym samym dniu (10 kwietnia), Pascha przypadałaby 23 kwietnia 31 r. n.e..Spójrzmy jeszcze raz szybko w górę kalkulator dni powszednich który to był dzień tygodnia: Poniedziałek. Niestety, to też nie był piątek.
Dla litu szacuje się metoda 3, rozpoczynając rok od księżyca FC, który jest najbliżej równonocy wiosennej, najpierw musimy użyć „Dokładnych czasów”. Jeśli chcesz sprawdzić wyniki, powtórz dokładnie kroki, które pokazałem na przykładzie 1844 roku. Po prostu wprowadź 12 marca, rok 31 jako datę. Aby skrócić proces, pokażę tylko mapę widoczności dla 12 marca i „dzień spełnienia”.
Pierwszy zachód słońca 12 marca:

Obszar obejmujący Izrael jest niebieski, a do odkrycia tego księżyca FC potrzebne byłyby instrumenty optyczne. Instrumenty te nie istniały w 31 r. n.e. Wykluczone!
Obecnie 13 marca 31 r. n.e.:

Zielony! To zachód słońca z księżycem FC, którego szukamy. Program mówi nam, że był to wtorek wieczorem... Tak więc 1. dzień miesiąca Nissan przypadałby w środę, 14 marca 31 r. n.e. Dodajmy szybko 13 dni do kalkulatora dat i dojdziemy do dnia Nissan 14: Wtorek, 27 marca, 31 r. n.e.. Znów nie piątek!
Ale mamy jeszcze dwie szanse!
Sprawdźmy metoda 4. Według tej metody początek roku (1. dnia miesiąca Nissan) przypada na księżyc FC następujący po równonocy wiosennej lub pokrywający się z nią. W Accurate Times musimy zatem użyć astronomicznej daty nowiu 10 kwietnia 31 r. n.e., aby znaleźć księżyc FC.

Nie, niemożliwe. Sprawdźmy ostatnio:

Tak, Izrael jest zielony! Środa, 11 kwietnia, 31 r. n.e. Więc Nissan 1 byłby w czwartek, 12 kwietnia, 31 r. n.e. A Pascha? Środa, 25 kwietnia 31 r. n.e.. Znów nie piątek, a już na pewno nie będzie łatwo!
Jeśli zbadamy metoda 5 teraz i postępuj zgodnie z zasadami Karaimów na ich własnej stronie internetowej, abib jest sprawdzany po raz pierwszy w marcu. Gdyby znaleźli go w marcu, Pascha miałaby miejsce po księżycu FC marca, a my już obliczyliśmy tę datę: Wtorek, 27 marca, rok 31 n.e.
A gdybyśmy założyli, że nie mogli znaleźć abibu w marcu, automatycznie otrzymalibyśmy następny księżyc FC w kwietniu. Obliczyliśmy już również tę Paschę: Środa, 25 kwietnia, rok 31 n.e.
Pięć różnych metod i żadna Pascha nie przypada w piątek. Jaka szkoda!
Czy adwentyzm dobiegł już końca, jak żarliwie głosi „Jerushah”?
Posłuchajmy samotnych głosów wśród nas, którzy próbują nas bronić przed tym pozornie śmiertelnym atakiem...
Żałosne próby wyjaśnienia
On YouTube, możemy zobaczyć i usłyszeć piękne kazanie pastora adwentystycznego Michaela Kunza, które stanowi „ostateczną” odpowiedź adwentystów na ten dylemat. Najpierw wysłuchałem tego kazania z wielką radością, ale potem zauważyłem coś niepokojącego.
Michael Kunz wyjaśnia tam zasadniczo te same fakty, o których już mówiłem. Mówi nam, że istnieje straszliwy atak na adwentyzm, ponieważ nie bylibyśmy w stanie rozwiązać problemu 31 r. n.e. za pomocą piątku. Zauważył, ze smutkiem, że jest pastorem od dziesięcioleci, a nawet on został wstrząśnięty do samych fundamentów swojej wiary. Na początku poprosił, aby nikt nie opuszczał sali, ponieważ najpierw musiał pokazać, że z adwentyzmem jest naprawdę tak źle, ale pod koniec swojego krótkiego kazania — które nie trwa nawet pół godziny — pokaże wszystkim rozwiązanie tego problemu. Tak bardzo podkreślił, że nikt nie powinien opuszczać konferencji przed końcem jego kazania, ponieważ w przeciwnym razie osoba ta prawdopodobnie nigdy nie wróci do adwentyzmu, tracąc rozwiązanie problemu.
Pomimo mojego superwolnego połączenia internetowego tutaj na wsi, obejrzałem całe kazanie — które przychodziło z przerwami i było mocno przerywane przez ponad dwie godziny — z zapartym tchem i wysokim napięciem. Chciałem wiedzieć, jakie jest rozwiązanie tego pozornie nierozwiązywalnego problemu...
Zobaczyłem, że licznik czasu na kazaniu osiągnął ostatnie trzy minuty... A on wciąż mówił, jak wszystko było złe. Ale w końcu nadeszło! A rozwiązanie było tak proste. Wszyscy jesteśmy po prostu zbyt ślepi...
Oto, co pastor Michael Kunz powiedział w swoim kazaniu z 13 lutego 2010 r., oddając istotę przemówienia:
Tak naprawdę problemem nie jest to, czy Pascha rzeczywiście przypadała w piątek, biorąc pod uwagę astronomię! Prawdziwe pytanie brzmi, czy mogło to nastąpić w piątek, z perspektywy ludzkiej i biorąc pod uwagę wszystkie błędy, które w tamtym czasie, w roku 31 n.e., mogły się pojawić przy obserwacji nowego półksiężyca.
Cały świat wierzy, że Pascha przypadała w środę, 25 kwietnia, ponieważ była to jedyna data astronomicznie poprawna i zgodna z zasadami obowiązującego w tym czasie kalendarza żydowskiego [prawdopodobnie Hillela I, nowiu po równonocy wiosennej]. Ale Żydzi w tym czasie postawili straże, aby odkryć pierwszy mały półksiężyc...
A co jeśli strażnicy nie odkryli pierwszego półksiężyca o zachodzie słońca w środę 11 kwietnia 31 r. n.e.? Wtedy pierwszy dzień miesiąca Nissan zostałby opóźniony o jeden dzień. A jeśli złe warunki pogodowe trwałyby jeszcze dłużej, opóźnienie mogłoby wynieść nawet kolejny dzień. Z perspektywy człowieka nie można wykluczyć błędu dwóch dni w tym czasie bez programów do obliczeń astronomicznych i komputerów.
Idź teraz spokojnie do domu! Adwentyzm nie umarł, bo możliwe, że Pascha wypadnie w piątek z powodu błędu ludzkiego.
Tyle o dobrze zamierzonych próbach tego z pewnością miłego pastora, aby to wyjaśnić. Na początku myślałem, że to będzie coś nowego, co odkrył sam, intensywnie studiując temat. Później jednak zauważyłem, że w rzeczywistości powtórzył tylko to, co zostało napisane dawno temu w naszym Adventist Bible Commentary.
Na stronie 252 tomu 5 Komentarza biblijnego Adwentystów Dnia Siódmego czytamy pod nagłówkiem „Możliwe lata dla ukrzyżowania w piątek”:
b. Miesiąc rozpoczynający się trzy dni i około czterech godzin po nowiu w kwietniu, 31 r. n.e. (około 14 kwietnia), jeśli liczyć nieco dłuższy, ale możliwy odstęp czasu po astronomicznym nowiu (14. dzień przypada w piątek, 27 kwietnia).
Innymi słowy, to jest dokładnie to, co wyjaśnił nam Pastor Michael Kunz. Wystarczy trochę „oszukiwać” i pasuje idealnie. Załóżmy po prostu, że strażnicy byli pijani pierwszego dnia, a drugiego dnia była zła pogoda, a my wyeliminowaliśmy problem.
Nikt jednak nie może oskarżyć naszych uczonych, mówiąc, że my, adwentyści, nigdy nie przejrzeliśmy kalendarza. W naszym Bible Commentary można przeczytać na wielu dużych stronach wydrukowanych małymi literami (str. 251-266) o skrupulatnej analizie tego problemu, a to jest pierwszy policzek wymierzony „Jerushah”, która, atakując adwentyzm, nie wie nic o naszych podstawowych pismach i deklaracjach. Ale przyznaję, że nawet ja nigdy wcześniej nie słyszałem o tym problemie od żadnego pastora czy starszego i dlatego nie wiedziałem, że od początku adwentyzmu bardzo dobrze znamy „kwestię roku 31” i zadowalamy się rozwiązaniem „wynikającym z błędu ludzkiego”.
Jeśli przeczytasz nasz Komentarz Biblijny i znajdziesz w dodatku na ten temat listy z instytucji astronomicznych z lat 1950., może się zdarzyć, że w pewnym momencie po tylu trudnych do przyswojenia lekturach, zamkniesz komentarz i powiesz: „Cóż, to wszystko są eksperci. Oni z pewnością wiedzą, co jest poprawne!”. Następnie wyłączysz lampkę nocną i spróbujesz pozwolić swojemu mózgowi zregenerować się we śnie. Szczerze mówiąc, ja reagowałem dokładnie tak...
Ale potem Duch Święty nie pozwolił mi już odpocząć. We mnie toczyła się wewnętrzna walka, która raz po raz prowadziła mnie do ogrodu Getsemane i do wstępnych słów Ellen G. White w „The Desire of Ages” w rozdziale „Gethsemane”:
Razem ze swoimi uczniami Zbawiciel powoli zmierzał do ogrodu Getsemani. Księżyc Paschy, szeroki i pełny , świeciło na bezchmurnym niebie. Miasto namiotów pielgrzymów pogrążyło się w ciszy.
Czy kiedykolwiek widziałeś księżyc dwa dni po pełni? Czy nadal wyglądał dla ciebie jak pełnia? Proszę, spójrz na to w przyszłym miesiącu lub zdobądź ten program „Redshift”, który może symulować nawet „pełnię” roku 31 n.e. w piątek 27 kwietnia.
Nie, łatwo to rozróżnić i wyraźnie widać, że to już nie jest pełnia księżyca! I teraz pojawia się problem: Ellen G. White zawsze mówiła, że te kluczowe sceny były jej pokazywane w wizji. Ona zobaczył pełnia księżyca w ogrodzie Getsemani, tam z Jezusem i Jego uczniami!
Jeśli zatem dopuścimy ludzki błąd w dostrzeżeniu nowiu i pominiemy astronomiczne obliczenia, automatycznie uznamy Ellen G. White za kłamczynię, ponieważ 27 kwietnia 31 r. n.e. w Getsemani nie było widać pełni księżyca.
A jeśli sami uznamy Ellen G. White za fałszywą prorokinię, to adwentyzm doszedł do jeszcze głębszego końca.
Inny problem. Jeśli dopuścimy tak duże błędy w obliczeniach księżyców FC, możemy powstrzymać się od studiowania proroctw opartych na świętach, ponieważ wszystko zależy od księżyców FC. Gdyby to było rozwiązanie, drodzy bracia i siostry, to nasz Pan nie został ukrzyżowany w 31 r. n.e. zgodnie z astronomicznymi zasadami, które On sam ustanowił jako Stwórca. Wtedy Jezus nie miał zamiaru spoczywać w grobie w proroczo i astronomicznie przewidywalny siódmy dzień szabatu. Wtedy nie można znaleźć związku między astronomią a proroctwem, ani możliwego prawdziwego wyjaśnienia wielu księżycowych sabatów w Biblii. Wtedy Chrystus po prostu wiedział wcześniej, że strażnicy będą pijani w 31 r. n.e. i nic nie ma wspólnego z astronomicznym ustaleniem dat świąt. Wtedy możemy również zapomnieć, że następujący werset biblijny zawiera jakiekolwiek odniesienie do proroczego znaczenia słońca i księżyca:
I rzekł Bóg: Niechaj powstaną światła na sklepieniu nieba, aby oddzielały dzień od nocy; i niech będą znakami i oznaczeniami pór rokui przez dni i lata: ((Księga Rodzaju 1:14)
Tego rodzaju podejście było prawdopodobnie powodem, dla którego przez 166 lat istnienia naszej wspólnoty nikt nie zaczął naprawdę zastanawiać się nad problemem, modlić się nad nim i w końcu nie znalazł prawdziwego, pięknego i harmonijnego rozwiązania.
Jesteśmy w strasznym dylemacie, bracia i siostry! Jak dotąd wiemy tylko, że piątek, 27 kwietnia 31 r. n.e. jest astronomicznie błędny i że w ten błędny piątek w Getsemane nie świecił żaden księżyc w pełni, jak twierdzi Ellen G. White. Kto może nam pomóc wyjść z tego kłopotu?
Rozwiązanie problemu strażników księżycowego szabatu
W tej strasznej godzinie, czciciele sabatu księżycowego, którzy od wielu lat szkolą się w tym temacie za pośrednictwem Grace Amadon Collection, oferują się jako zbawcy adwentyzmu, wyciągając ręce, aby wyciągnąć nas z „ruchomych piasków czasu”. Każdy, kto nie wie, czym jest Grace Amadon Collection, powinien wiedzieć, że jest to ogromny zbiór studiów, który został przedstawiony naszej Konferencji Generalnej na początku lat 1930. Grace Amadon była córką jednego z naszych pionierów i studiowała kalendarz biblijny przez dziesięciolecia i doszła do (błędnego) wniosku, że prawdziwy sabat siódmego dnia zależy od półksiężyca. Konferencja Generalna, a mianowicie Biblical Research Institute, nigdy nie potwierdziła, że jest to prawdą, ale nie zbadała również prawdziwego znaczenia świąt, które rzeczywiście zależą od księżyców FC. To zaniedbanie jest powodem, dla którego te studia pojawiają się ponownie dzisiaj i są w trakcie odciągania wielu naszych członków od przestrzegania sabatu siódmego dnia w sobotę. Chcą „nawrócić” cały Kościół Adwentystów Dnia Siódmego na ten nowy system. Nazywają to „Wielką Reformą Kalendarza” lub „Wielką Reformą Sabatu”.
Rozwiązanie problemu roku 31 n.e. zaproponowane przez wyznawców świętowania księżycowego szabatu jest równie proste, co uderzające…
Jak wspomniano wcześniej, większość z nich, podobnie jak Żydzi, wypatruje pierwszego półksiężyca (z różnymi kryteriami, ale to nie powinno nas niepokoić) i rozpoczyna od niego swoją metodę liczenia szabatu. Ten pierwszy dzień miesiąca księżycowego jest pierwszym szabatem! Niektóre grupy jednak obchodzą astronomiczny nów księżyca jako szabat, który może trwać od jednego do trzech dni. Tak więc, jako osoba przestrzegająca księżycowego szabatu, ma się wiele do przygotowania z wyprzedzeniem, jeśli nowy księżycowy szabat trwa trzy dni. Następnie kontynuują liczenie, zaczynając od pierwszego szabatu i przestrzegają swojego szabatu co siedem dni. W ten sposób przestrzegają swoich szabatów w określonym miesiącu w odstępach 7 dni, ale dzień tygodnia zmienia się w zależności od księżyca FC (lub astronomicznego nowiu księżyca), ponieważ przypada w różne dni powszednie zgodnie z początkiem każdego nowego miesiąca. Twierdzą, że znaleźli prawdziwy biblijny szabat i że są jedynymi prawdziwymi i autentycznymi adwentystami dnia siódmego.
Dlatego twierdzą, że Jezus odpoczywał w grobie w „szabat” niezależnie od dnia powszedniego, w który umarł. Pierwszy dzień święta przaśników, który zawsze następuje po Paschy, jest ceremonialnym dniem odpoczynku („szabat” po hebrajsku) zgodnie z Księgą Wyjścia 23:7 i zawsze przypada na ich księżycowy „szabat siódmego dnia”. Zatem typ i antytyp zostałyby spełnione idealnie, nawet gdyby Jezus umarł w środę, 25 kwietnia 31 r. n.e., ponieważ dla nich czwartek byłby „szabatem siódmego dnia”, Nissan 15.
Dla nich każde święto opisane w boskich zasadach w ten sposób: „[tego dnia] będziecie mieli święte zgromadzenie, nie będziecie w nim wykonywać żadnej pracy służebnej” jest automatycznie Sabatem. A ponieważ dzień po Paschy został w jakiś sposób ogłoszony Sabatem, jest zupełnie nieistotne, w który dzień tygodnia by przypadał.
Wow, bardzo dziękuję, drodzy strażnicy księżycowego szabatu! Teraz uratowaliście adwentyzm i wszyscy możemy znowu spać spokojnie. Od teraz będziemy wszyscy używać programu „Accurate Times” i obserwować niebo o zachodzie słońca, aby zobaczyć, czy widać mały półksiężyc. A potem powiemy naszym pracodawcom, że będziemy zostawać w domu każdego miesiąca w różne dni powszednie, co z pewnością bardzo ich ucieszy.
Nie, przyjaciele, to nie jest takie proste! Rzeczywiście, szabaty świąteczne mają bardzo skomplikowany rytm i nie wszystkie mają odstęp dokładnie siedmiu dni. W świętach wiosennych znajdujemy również zasadę, aby liczyć siedem razy siedem dni po pierwszym dniu święta Przaśników, aby dojść do dnia przed Pięćdziesiątnicą, a każdy z tych siedmiu dni jest również ceremonialnym szabatem. To liczenie obejmuje trzy pełne miesiące, ale w drugim miesiącu wasze „szabaty siódmego dnia” byłyby już poza rytmem tego boskiego porządku. Innym problemem dla was jest to, że Nissan 16, dzień pierwocin, jeden dzień po pierwszym dniu święta Przaśników, został również ogłoszony szabatem. Co to wszystko znaczy? Dokładnie to: nikt z was nie jest w stanie tego dokładnie wyjaśnić.
Och, mogę niemal prorokować, że ci spośród was, którzy przestrzegają księżycowego szabatu, a którzy wolą używać astronomicznych nowiów księżyca, będą teraz argumentować, że to wyjaśnia wyżej wymienione rozbieżności w trzydniowym szabacie (Pascha, święto przaśników, pierwocin), ponieważ nów księżyca może trwać do trzech dni. Nie, nie może tak być, ponieważ święto Paschy zawsze przypada na 14 Nissan, który zawsze przypada na pełnię księżyca, a nie na nów księżyca. Zapomnij o tym! Twoje wyjaśnienia nie uratują adwentyzmu, ale wpędzą go w jeszcze większe kłopoty.
Jedyne, co możesz wyjaśnić odnośnie świąt, to to, że Jezus, według twojej teorii, mógł umrzeć w dowolnym roku, w dowolnym miesiącu wiosną, w dowolny dzień powszedni i automatycznie odpoczywał w ceremonialnym sabacie w grobie. Ale to nie ratuje adwentyzmu, ponieważ jasno nauczamy, że Jezus umarł w Piątek.
Nie potrafisz wyjaśnić, w jaki sposób inne sabaty świąt wiosennych powinny zostać spełnione, proroczo. Dla ciebie każdy ceremonialny sabat jest automatycznie wypełnieniem. Wykorzeniasz prawdziwy siódmy dzień szabatu i ogłaszasz ceremonialny sabat jego własnym wypełnieniem. Tak więc wszystko spełnia się w dowolnym momencie i w każdym roku. To jest czysty nonsens i nie ma żadnego znaczenia!
To, co oferujesz jako pozorne wsparcie, prowadzi do całkowitego zniszczenia adwentyzmu, ponieważ odwracasz nas od przestrzegania prawdziwego Sabatu Stworzenia i sprawiasz, że grzeszymy. W ten sposób wszyscy byśmy zginęli, a Szatan osiągnąłby swój cel.
Wybór
Możemy zatem wybierać pomiędzy następującymi opcjami:
- Przyznajemy, że myliliśmy się co do piątku i że Jezus nie został ukrzyżowany w piątek. W ten sposób udowodnimy, że „Jerushah” ma rację.
- Akceptujemy rozwiązanie Bible Commentary i oświadczamy, że Jezus został ukrzyżowany w piątek z „ludzkiego błędu”. Oznacza to jednak, że Ellen G. White została wprowadzona w błąd pełnią księżyca i nie jest prawdziwym posłańcem Boga.
- Przyjmujemy rozwiązanie zwolenników księżycowego szabatu i zapominamy o sobotnim szabacie, a od tej pory zaczynamy obchodzić szabaty w inny dzień powszedni każdego miesiąca, zgodnie z fazą księżyca.
Którą opcję preferujesz? Wszystkie prowadzą do końca adwentyzmu, jaki znamy.
A może chcesz zobaczyć prawdziwe rozwiązanie teraz?
W takim przypadku prosimy o dalsze czytanie na stronie Pełnia Księżyca w Getsemani - Część II.
