Narzędzia ułatwień dostępu
Przejdź do treści
Ostatnie odliczanie

Oryginalnie opublikowano w piątek, 28 października 2011, 5:56 w języku niemieckim o godz. www.letztercountdown.org

Wszyscy wiemy, do czego odnosi się poniższy fragment Biblii:

A głos, który słyszałem z nieba, przemówił do mnie znowu i rzekł: Idź i weź książeczkę otwartą w ręce anioła stojącego na morzu i na ziemi. I poszedłem do anioła i powiedziałem mu: Daj mi książeczkę. I rzekł do mnie: Weź ją i zjedz ją; a uczyni ona twój brzuch gorzkim, lecz w twoich ustach będzie słodka jak miód. I wziąłem książeczkę z ręki anioła i zjadłem ją; a była w moich ustach słodka jak miód; a gdy ją zjadłem, mój brzuch stał się gorzki. (Objawienie 10:8-10)

Otwarta księga to ostatnia część księgi Daniela od rozdziału 8, którą po raz pierwszy otworzył William Miller. Każdy może przeczytać w księgach Wielka kontrowersja oraz Chrystus w swoim sanktuarium, a nawet w Wczesne pisma, co wydarzyło się na przestrzeni lat, gdy Miller zaczął głosić. Studiował Biblię dogłębnie przez pięć lat i doszedł do wniosku, że Chrystus powróci w 1843 (1844). „Zjedzenie księgi” Daniela symbolizowało jego studiowanie, a słodycz w ustach proroka symbolizowała słodką nadzieję rychłego powrotu Jezusa.

Potem nadeszło Wielkie Rozczarowanie w 1844 r., a ci, którzy wzięli w nim udział, poczuli wielki ból żołądka, gdy musieli przełknąć gorzką pigułkę, że ziemia nie zostanie oczyszczona ogniem, ale że niebiańska świątynia będzie musiała przejść proces oczyszczania, który potrwa jeszcze wiele lat.

Nasza doktryna sanktuarium zrodziła się z tego pojedynczego, ale znaczącego błędu Millera dotyczącego interpretacji konkretnego wersetu biblijnego:

I rzekł do mnie: Aż do dwóch tysięcy trzystu dni, a potem świątynia będzie oczyszczona. (Daniel 8:14)

Po Wielkim Rozczarowaniu nasi pionierzy słusznie uznali, że świątynia, która zostanie oczyszczona, nie jest świątynią ziemską, lecz niebiańską. 22 października 1844 r. Jezus nie przyszedł, ale rozpoczął się sąd niebiański, Dzień Pojednania lub Jom Kipur: sąd śledczy nad umarłymi... który później zakończy się sądem nad żywymi.

Nie im było dane wiedzieć, ile czasu potrwa Sąd, ale my, żyjący u kresu Sądu, mamy potrzebę, aby to wiedzieć. Rano człowiek idzie do pracy, nie martwiąc się o czas, ponieważ wie, że ma cały dzień, ale gdy zbliża się koniec dnia, najpierw spogląda na zegarek, zanim zdecyduje się zająć następną pracą. Podobnie my, żyjący u kresu Dnia Sądu, musimy znać czas, abyśmy mogli skupić naszą pracę dla Boga w odpowiedni sposób w ciągu kilku „minut”, które nam pozostały. Pozwólcie, że podzielę się z wami, jak to pytanie ukształtowało się w moim własnym doświadczeniu.

Jak długo, Panie?

Pod koniec 2004 roku postanowiłem pojechać do Paragwaju, aby wykonywać pracę misyjną dla Boga. Modliłem się przez ponad rok na próżno i reklamowałem się jako nauczyciel języka angielskiego lub informatyk w wielu grupach misyjnych adwentystów, ale zostałem odrzucony wszędzie z powodu mojego „zaawansowanego” wieku 45 lat. Wtedy Bóg cudownie zmienił moją sytuację finansową, tak że po roku modlitwy mogłem otworzyć stację misyjną z własnych środków. Bóg zapewnił mi miesięczne płatności przez dokładnie dziesięć lat ze spadku po mojej matce, który przez 24 lata uważałem za stracony. To postawiło mnie przed trudną decyzją.

Mieszkałem na pięknej wyspie Majorka i pracowałem jako niezależny specjalista ds. IT/komputerów. Moją klientelą byli głównie zamożni Niemcy, którzy zbudowali na wyspie domy wakacyjne lub domy spokojnej starości. Przez kilka lat mój biznes podupadał, a ja często musiałem żyć z dnia na dzień. Często byłem na skraju wylądowania na ulicy, szczególnie zimą, ponieważ nie miałem klientów. Prawie równocześnie z ponownym otwarciem starego spadku mój biznes zaczął kwitnąć po ośmiu latach cierpienia. Niespodziewanie pozyskałem dużego ubezpieczyciela i światowej sławy maklera giełdowego jako klientów, a lotnisko na Majorce również do mnie wróciło, ponieważ miałem z nimi dobre stosunki. Nie chcę podawać żadnych liczb, ale nagle miałem tyle gotówki pod ręką, że mogłem z łatwością wynająć willę Borisa Beckera na moją rezydencję.

Ponieważ proces dziedziczenia (na który nawet nie pracowałem) został rozstrzygnięty na moją korzyść w grudniu 2004 r., koniec miesięcznych płatności za dziesięć lat nastąpił w grudniu 2014 r. i był raczej „skromny” w porównaniu z dochodami z mojej obecnie prosperującej jednoosobowej firmy informatycznej na Majorce. Ale nadal miałem wybór, czy żyć w wyższych sferach jako superbogaty biznesmen na słonecznej wyspie Majorka, czy też trzymać się przymierza, które zawarłem z Bogiem w 1999 r., w którym obiecałem Mu, że moje życie będzie należało tylko do Niego. Modliłem się już od roku o sposób, aby udać się do biednego kraju w misji dla Boga. Teraz miałem środki dzięki spadkowi... ale to oznaczało pożegnanie z firmą, która po ośmiu najcięższych latach niedostatku i ubóstwa w końcu wystartowała.

Wszyscy wiecie, jak zdecydowałem. Złożyłem swoją firmę jako ofiarę u stóp Pana i pozbyłem się wszystkich moich klientów. Byli strasznie rozczarowani i nawet oferowali mi więcej pieniędzy, ale nic nie mogło mnie odwieść od rezygnacji z mojego bezpieczeństwa finansowego i dotrzymania obietnicy złożonej Bogu. Zrozumiałem, że moja firma eksplodowała tylko dlatego, że Szatan chciał zastawić pułapkę.

Nadal miałem jednak problem. Miesięczne wypłaty, które miałem otrzymywać, były w ramach, które nie pozwalały mi na żadne duże skoki. Moim marzeniem było zbudowanie sanatorium zdrowia naturalnego w Paragwaju, ale nie znałem kraju i okoliczności. Były alternatywy... sierociniec, szkoła misyjna, szkoła biblijna... i wiele innych.

Chciałem poznać wolę Boga odnośnie tego, co powinienem zbudować w Paragwaju. I czułem, że będzie to zależało od tego, ile czasu będę miał na realizację planu Boga. Poszedłem na modlitwę i zapytałem Boga, jaka jest Jego wola i jak długo będę musiał zrobić „coś” dla Niego w Paragwaju.

Model przedstawiający starożytną, otoczoną murem budowlę z wieloma budynkami i dziedzińcami, umieszczoną na tle chmur. Podczas tej bardzo intensywnej modlitwy otrzymałem przede wszystkim następującą radę:

„Jeśli chcesz wiedzieć, ile czasu ci pozostało, musisz zacząć tam, gdzie skończyli pionierzy. Zacznij od Daniela 8:14 i wejdź do świątyni”.

Tę radę można znaleźć również w Biblii, w proroczym Psalmie Króla Dawida:

Kiedy pomyślałem, że to wiem, było to dla mnie zbyt bolesne; Dopóki nie wszedłem do świątyni Boga, wtedy zrozumiałem ich koniec. (Psalm 73: 16-17)

Dawid zastanawiał się, jak długo niegodziwcy będą prosperować. A odpowiedź na to pytanie była ukryta w sanktuarium. Tylko ci, którzy udali się do sanktuarium, mogli znaleźć odpowiedź na pytanie, jak długo będzie trwał okres karencji.

Moja modlitwa jeszcze się nie skończyła, więc zapytałem Boga, co chce przez to powiedzieć. Gdzie w sanktuarium znajdę ukrytą odpowiedź na moje pytanie? Co to oznaczało, że będę musiał zacząć tam, gdzie skończyli pionierzy?

Bóg odpowiedział i powiedział mi, że odpowiedź jest w Biblii i stoi dokładnie tam, gdzie napisano werset równoległy do ​​Daniela 8:14. Daniel 8:14 symbolizuje nie tylko początek sądu śledczego, ale także ruch Millera, a symbolizuje go mała księga Objawienia 10, która byłaby gorzkim rozczarowaniem w żołądku.

Ponowne prorokowanie

Pionierzy adwentu zostali obdarzeni zrozumieniem niebiańskiej świątyni po rozczarowaniu, a gdy prawda o szabacie ujrzała światło dzienne, szybko zdali sobie sprawę, że muszą nadal głosić poselstwo trzeciego anioła zgodnie z następnym wersetem:

I rzekł do mnie: Musisz znowu prorokować przed wieloma ludami i narodami, i językami, i królami. (Objawienie 10:11)

Jak cudownie jest chodzić w świetle i być potwierdzonym Słowem Bożym zarówno w zwycięstwie, jak i rozczarowaniu! Inne kościoły protestanckie, przeciwnie, wykopały sobie groby, odrzucając proroctwo o 2300 wieczorach i porankach. Dla nich największe proroctwo czasowe w całej Biblii zawiodło, pozostawiając po sobie tylko odłamki. Tak więc kościoły protestanckie, które kiedyś krzyczały „sola scriptura”, utraciły swoje podstawowe prawo do istnienia; od tamtej pory uważały Biblię za wadliwą i do dziś chodzą w ciemności. Z tego samego powodu odrzucają również siódmy dzień szabatu.

Objawienie 10:11 potwierdziło wczesnym adwentystom, że ich zadaniem było głoszenie przesłania trzeciego anioła, ale przestali wypełniać proroctwo po tym wersecie. Już następny werset daje nam konkretne instrukcje, które pomagają nam zrozumieć, ile czasu potrzeba na oczyszczenie świątyni. Zauważ, że podział rozdziałów i numery wersetów w Biblii nie są natchnione, a w tym przypadku podział rozdziałów wypada w niezręcznym miejscu. Przeczytajmy wersety w ciągłości:

I rzekł do mnie: Musisz znowu prorokować przed wieloma ludami i narodami, językami i królami. I dano mi trzcinę podobną do laski. I stanął anioł, i rzekł: Wstań i zmierz świątynię Bożą i ołtarz, i tych, którzy w niej oddają cześć. (Objawienie 10:11-11:1)

Teraz postępujmy zgodnie z instrukcjami anioła w tym wersecie. Najpierw mówi: „Wstań i zmierz świątynię Boga”. Sugeruje się, że powinniśmy użyć trzciny danej nam przez anioła do pomiaru. Trzcina ta pojawia się ponownie w rozdziale 21:

A ten, który ze mną rozmawiał, miał złota trzcina aby zmierzyć miasto i bramy jego, i mur jego. A miasto leży czworobocznie, a długość jest taka duża, jako i szerokość. I zmierzył miasto trzciną, dwanaście tysięcy furlongów. Długość i szerokość i wysokość jego są równe. I zmierzył mur jego, sto czterdzieści cztery łokcie, według miary człowieka, to jest anioła. (Objawienie 21: 15-17)

Tutaj odkrywamy, że anioł podaje nam dwa pomiary Nowego Jeruzalem po tysiącleciu. Wydaje się to być cenną informacją w odpowiedzi na nasze poszukiwania, więc zanotujmy to:

  1. 12,000 XNUMX furlongów (miasto)
  2. 144 łokcie (ściana)

Uważny czytelnik może się zastanawiać, dlaczego akceptujemy pomiary odnoszące się do „miasta”, skoro polecono nam zmierzyć „świątynię”. Na to pytanie odpowiada James White, który w Słowo do Małego Stada wyjaśnia, że ​​całe miasto Nowe Jeruzalem, w którym po tysiącleciu nie będzie już żadnej świątyni, samo będzie świątynią:

ŚWIĄTYNIA BOGA

„I otworzyła się świątynia Boga w niebie, i ukazała się w jego świątyni Arka Jego przymierza” – Obj. 11:19.

Świątynia Boga, w której znajduje się Arka Jego testamentu, jest w niebie. Św. Paweł, gdy miał wizję, został porwany do nieba. trzecie niebo, lub raj, który według nas jest Nowym Jeruzalem. Słowo niebo stosowane jest również w odniesieniu do innych miejsc poza Nowym Jeruzalem, patrz Rdz 1:8 i 17; Obj 14:6. Ale ponieważ nie zawierają one Świątyni Bożej, muszę wierzyć, że niebo, w którym znajduje się Świątynia Boża, jest Nowym Jeruzalem. Stara Jerozolima i jej Świątynia były typami Nowej Jerozolimy i Świątyni Bożej, która się w niej znajduje. Arka zawierająca kamienne tablice, na których Bóg wypisał Dziesięć Przykazań swoim palcem, została umieszczona w Najświętszym. Kiedy Jan miał widok na otwarcie Świątyni Nowego Jeruzalem, zobaczył arkę w tym samym miejscu w antytypie, w którym była w typie.

Dlatego jest jasne, że Stara Jerozolima, jej Świątynia i wyposażenie tej Świątyni mają wyraźne antytypy w Raju. To, że Raj został wzięty z ziemi po upadku człowieka, jest oczywiste, ponieważ nie ma takiego miejsca na ziemi, które odpowiadałoby opisowi podanemu przez Mojżesza. - Rdz 3:23,24. Prorok mówi również: „Oto nadejdzie czas, że te znaki, które ci powiedziałem, spełnią się, i Oblubienica się ukaże, i będzie widziana, gdy wychodzi, która teraz jest zabrana z ziemi. - 2 Ezdrasza, 7:26. Fundamenty, mury i bramy Nowego Jeruzalem z pewnością powstały w Raju, ponieważ zbudowano Stare Jeruzalem. Jeśli nie, to Nowe jest starsze od Starego. Abraham z wiarą szukał tego Miasta, „które ma fundamenty”; ale nie spodziewał się go znaleźć, dopóki wierni nie zostali podniesieni. Świątynia Starego Jeruzalem została zbudowana celowo dla kultu Starego Przymierza. Świątynia, czyli Sanktuarium Nowego Jeruzalem, którego Chrystus jest sługą, została wystawiona przez Pana, a nie przez człowieka, celowo dla kultu Nowego Przymierza. Dlatego też, kiedy Chrystus zakończy swoją posługę w Niebiańskim Przybytku i odkupi swój lud, nie będzie już żadnego pożytku ze Świątyni Nowego Jeruzalem, tak jak nie było go więcej ze Świątyni Starego Jeruzalem po tym, jak Jezus przybił prawo ceremonialne do krzyża. Jan miał wizję Świętego Miasta, kiedy ono zniknie, Obj. 21:10, pod koniec 1000 lat, Obj. 20:7-9, i powiedział: „A świątyni w nim nie widziałem, bo Pan Bóg Wszechmogący i Baranek są jego świątynią” – Obj. 21:22. Nie mówi nam, co się z nim stało; ale jego stwierdzenie, że nie widział w nim świątyni w tym czasie, wskazuje, że widział ją tam wcześniej. Święte Miasto nazywane jest Tabernakulum Boga, Obj. 21:3; Iz. 33:20; ale nie jest tak nazywane, dopóki nie znajdzie się na Nowej Ziemi. Miasto nazywane jest także Świątynią Boga, Obj. 17:15 [7: 15]; ale nie wcześniej, niż święci zostaną wskrzeszeni i zgromadzeni w Mieście, gdzie będą służyć Bogu „dniem i nocą”. Wówczas samo Miasto Święte będzie Tabernakulum, czyli Świątynią Boga.

{Słowo do Małej Trzódki}

Jednakże są to wymiary liniowe i nie dają nam niczego w kwestii czasu. Czy może być tak, że musimy znać wymiary liniowe tak samo jak czas? Zobaczymy, ale najpierw przejdźmy do następnej części instrukcji z wersetu 11:1 i zmierzmy „ołtarz”. Gdzie znajdziemy wymiary ołtarza? Anioł, który zmierzył Miasto Święte, nie powiedział nam nic o ołtarzu. Dał nam jednak wskazówkę, gdzie szukać, wspominając, że łokieć anioła jest „według miary człowieka”. W Biblii był w rzeczywistości inny człowiek, któremu również podano wymiary świątyni Bożej według trzciny pomiarowej:

W widzeniach Bożych przywiódł mnie do ziemi Izraela i postawił mnie na bardzo wysokiej górze, która była jak szkielet miasta na południu. I przywiódł mnie tam, a oto był tam człowiek, którego wygląd był jak wygląd miedzi, z lnianym sznurem w ręku i trzcina pomiarowa; i stanął w bramie. (Ezechiela 40:2-3)

Ezechiel ujrzał w wizji miasto Jerozolimę z jej świątynią i otrzymał jej liczne wymiary. Świątynia ta nigdy nie została faktycznie zbudowana, a przez tysiące lat badacze Biblii zastanawiali się, co to może oznaczać. Adventist Bible Commentary zakłada, że ​​mogła to być warunkowa przepowiednia, która nigdy się nie spełniła. Można by się nawet zastanawiać, czy była to wizja Nowego Jeruzalem, ale ta idea zostaje szybko obalona przez fakt, że Ezechiel widział w nim wiele obrzydliwości, które nie zostałyby popełnione w niebiańskim Jeruzalem. Wkrótce odkryjemy, że jest to typ dla Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, który sam w sobie mówi wiele. W tej chwili szukamy bardzo ważnych informacji, które są ukryte wśród jego wymiarów.

W kolejnych rozdziałach podano wiele, wiele pomiarów, nawet dla samego ołtarza. Skąd mamy wiedzieć, jakiego pomiaru potrzebujemy? Pamiętajmy, że jesteśmy na etapie poszukiwania informacji o tym, jak długo powinien trwać sąd śledczy. To kwestia czasu, a pomiary, które znaleźliśmy w Objawieniu, nie są pomiarami czasu. Powinniśmy szukać pomiaru czasu i rzeczywiście znajdujemy dokładnie taki, który jest związany z ołtarzem:

Siedem dni Czyż mają oczyścić ołtarz i go oczyścić? i poświęcą się. (Ezekiel 43: 26)

Ten werset nie tylko podaje nam pomiar czasu, ale pomiar, który podaje, odnosi się konkretnie do oczyszczenia świątyni, a to jest dokładnie to, czego szukamy. Zauważ, że w tych dniach kapłani mieli się poświęcać. W ramach samooceny, adwentyści w szczególności, którzy mieli obowiązek doktryny świątyni, powinni zadać sobie pytanie, czy poświęcali się jako kapłani w tym okresie czasu. Nawet ludzie, którzy zostali wybrani przez Boga jako kapłani, nie mogli służyć w nabożeństwach świątyni, dopóki nie przeszli indywidualnego procesu oczyszczenia. Czy poświęciłeś swoje serce i życie na służbę Bogu, aby móc pracować dla Niego w tych ostatnich, ulotnych chwilach czasu?

Teraz pomyślmy przez chwilę. Która świątynia potrzebuje siedmiu dni, aby się oczyścić? Ziemska świątynia potrzebuje. Pamiętaj, że ziemska świątynia jest wzorowana na niebiańskiej, tak jak przybytek Mojżesza został wykonany według wzoru, który mu pokazano na górze. Dowiedzieliśmy się również od anioła w Objawieniu, że wymiary Nowego Jeruzalem są „według miary człowieka” lub innymi słowy, według planu lub wzoru. Tak więc Ezechiel zobaczył wymiary ziemskiego „planu budowy” lub „wzoru” niebiańskiej świątyni; zobaczył jego ziemski odpowiednik. Jest to podwójnie potwierdzone przez samą wizję Ezechiela.

Ty, synu człowieczy, pokaż domowi izraelskiemu ten dom, aby się zawstydzili z powodu swoich nieprawości. i pozwólmy im zmierzyć wzór. (Ezekiel 43: 10)

Musimy wiedzieć, ile czasu zajmie oczyszczenie niebiańskiego sanktuarium, ale wiemy tylko, że jego ziemski odpowiednik potrzebował siedmiu dni. Tutaj odrobina doświadczenia w czyszczeniu dywanów może się przydać. Jeśli posprzątanie pokoju o powierzchni 100 stóp kwadratowych zajmuje 15 minut, łatwo obliczyć, ile czasu zajęłoby posprzątanie domu o powierzchni 2000 stóp kwadratowych: 5 godzin. Wystarczy obliczyć 15 minut razy stosunek 2000 stóp kwadratowych podzielony przez 100 stóp kwadratowych i w tym przypadku przeliczyć wynik z minut na godziny. Czas sprzątania „skaluje się” w zależności od ilości sprzątania do wykonania. W tym przykładzie współczynnik skali wynosi 2000 stóp kwadratowych podzielone przez 100 stóp kwadratowych, co równa się 20. (Jednostki stóp kwadratowych znoszą się wzajemnie, więc współczynnik lub skala to po prostu liczba bez jednostek). Posprzątanie domu o powierzchni 20 stóp kwadratowych zajmuje 2000 razy więcej czasu niż posprzątanie pokoju o powierzchni 100 stóp kwadratowych.

Wiemy, że oczyszczenie ziemskiego sanktuarium zajęło siedem dni, ale jaki jest współczynnik skali między ziemskim planem a samym niebiańskim sanktuarium? Pamiętajmy, że otrzymaliśmy dwa wymiary Nowego Jeruzalem. Jeśli znajdziemy ich odpowiednik w ziemskim planie, możemy ustalić współczynnik skali. Którego z dwóch wymiarów powinniśmy szukać? Jedną wskazówką jest to, że wymiary miasta w Objawieniu są podane w furlongach, ale w planie Ezechiela nie użyto furlongów i trudno byłoby nam znaleźć współczynnik konwersji. Ponadto anioł daje nam kolejną wskazówkę w swoim kolejnym fragmencie instrukcji, abyśmy mierzyli „tych, którzy w nim czczą”.

Jezus jest standardem charakteru do mierzenia istot ludzkich, a wszyscy nie dorastają do Jego standardu. Miarą człowieka jest miara tego, jak bardzo grzech oddziela go od Boga, co jest również miarą tego, jak wiele oczyszczenia musi zostać wykonanego w jego sercu jako kwestia uświęcenia. Dlatego powyższy cytat z Ezechiela 43:10 mówi o pokazaniu domowi Izraela (domowi adwentyzmu) ich nieprawości poprzez zmierzenie wzoru. Tak więc nasza uwaga zostaje skierowana na drugi pomiar, który zauważyliśmy w Objawieniu: wysokość muru, który oddziela grzeszników od obecności Boga. Mur jest tak się składa, że ​​jest to pierwszy pomiar, który zapisuje Ezechiel.

I oto Ściana na zewnątrz domu dookoła i w ręku mężczyzny trzcina miernicza o długości sześciu łokci, mierzona na łokieć i szerokość dłoni: zmierzył więc szerokość budowli: jedną trzcinę; a wysokość – jedna trzcina. (Ezekiel 40: 5)

Tutaj odkrywamy, że mur „planu” ma wysokość jednej trzciny, czyli sześć łokci. W tym momencie znamy wysokość muru oddzielającego w planie Ezechiela i w Nowej Jerozolimie w tych samych jednostkach miary łokci. Aby być skrupulatnym, powinniśmy upewnić się, że nasze jednostki są naprawdę takie same. Ezechiel zauważa, że ​​łokieć użyty tutaj to „łokieć i szerokość dłoni”, czyli łokieć królewski. Czy jest to ten sam łokieć, który był używany w pomiarach z Objawienia? Możemy być pewni, że tak było z następujących powodów. Po pierwsze, łokieć królewski był używany w projektach budowlanych króla i ma sens, że byłaby to jednostka używana przez anioła Królewskiej Nowej Jerozolimy. Po drugie, anioł w Objawieniu rozwiewa wszelkie wątpliwości, mówiąc nam, że jego pomiary są zgodne z miarą człowieka, a mianowicie Ezechiela, będącego jedynym innym człowiekiem w Biblii mającym do czynienia z trzciną pomiarową.

W ten sposób możemy obliczyć współczynnik skali w następujący sposób:

144 łokcie ÷ 6 łokci = 24

Teraz wiemy, że oczyszczenie niebiańskiej świątyni zajęłoby 24 razy więcej czasu niż oczyszczenie ziemskiej. Ponieważ wiemy, że oczyszczenie ziemskiej świątyni zajmuje siedem dni, możemy teraz obliczyć czas oczyszczenia niebiańskiej świątyni:

7 dni × 24 = 168 dni

To oczywiście przekłada się na 168 lat proroczego czasu na oczyszczenie niebiańskiej świątyni, co natychmiast rozpoznajemy w badaniu Oriona jako odpowiadające przysiędze człowieka nad rzeką na sąd nad zmarłymi. Sąd nad żywymi będzie nadal wymagał czasu dodatkowego do 168 lat, jak wskazuje fakt, że siedem dni oczyszczenia ołtarza nie jest końcem sprawy. Kapłani mieli poświęcić się w ciągu siedmiu dni, ale później ofiary ludu miały być przyjmowane. Akceptacja Boga jest obiecana ósmego dnia, a następnie przez ciągłe ofiary:

A gdy te dni się skończą, wtedy stanie się, że ósmego dnia, i tak dalej, Kapłani będą składać na ołtarzu twoje ofiary całopalne i twoje ofiary pojednania. Przyjmę cię, mówi Pan Bóg. (Ezekiel 43: 27)

Tak więc ofiary ludu zaczynające się od „ósmego dnia” i następne odpowiadają sądowi nad żyjącymi. To jest czas, w którym męczennicy umrą, a wielu zostanie wezwanych z Babilonu. Zapewnienie zawarte w tym wersecie brzmi: „Przyjmę cię, mówi Pan Bóg”. Krew męczenników jest cenna w Jego oczach.

W połączeniu z proroctwem 2300 dni/roku, które wygasło w 1844 r., mamy teraz nie tylko odpowiedź na pytanie, jak długo musi trwać oczyszczenie, ale także kolejną podstawę do głoszenia przesłania o czasie, takiego jak okrzyk o północy Williama Millera. Drodzy przyjaciele, teraz wiemy coś, czego absolutnie nikt nigdy wcześniej nie wiedział. Proszę, nie odchodźcie, widząc tylko liczby. Niebiańskie sanktuarium jest prawdziwe; to Święte Miasto, Nowe Jeruzalem. Ci, którzy znajdą się wśród 144,000 XNUMX, będą mieli nawet imię „Nowe Jeruzalem” wypisane na czołach!

Kontekst Objawienia 10:11 to Wielkie Rozczarowanie, gdzie powiedziano: „Musisz prorokować jeszcze raz,„właściwie odnosi się do orędzia o północy, które do niego doprowadziło. To było przepowiadanie Drugiego Przyjścia, które musiało zostać przepowiedziane ponownie. W tym sensie, głoszenie orędzia trzeciego anioła nie było tak kompletnym wypełnieniem wersetu, jak głoszenie orędzia czasu o rychłym powrocie Chrystusa wkrótce po zakończeniu 168-letniego oczyszczenia niebiańskiej świątyni.

Słowa przekazane nam przez Ezechiela mają obecnie ogromne znaczenie w kontekście „prawdziwego” okrzyku o północy drugiego Młynarza:

Synu człowieczy, cóż to za przysłowie, które macie w ziemi Izraela, mówiące: Dni się przedłużają, a każda wizja zawodzi? Powiedz im więc: Tak mówi Pan Bóg: Sprawię, że ustanie to przysłowie, i nie będą go więcej używać jako przysłowia w Izraelu; ale powiedz im: Dni są bliskie i skutek każdej wizji. Bo nie będzie już żadnej próżnej wizji ani pochlebnej wróżby w domu Izraela. Bo Ja jestem Pan, będę mówił, a słowo, które wypowiem, spełni się; nie będzie już dłużej przedłużony: bo za dni waszych, domu buntowniczy, opowiem słowo i wypełnię je, mówi Pan Bóg. I znów przyszło do mnie słowo Pana, mówiąc: Synu człowieczy, oto dom Izraela mówi: Widzenie, które widzi, dotyczy dni wielu przyszłych, a prorokuje o czasach dalekich. Dlatego powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Już nie doznam zwłoki żadnego ze słów moich, lecz słowo, które powiedziałem, spełni się - wyrocznia Pana Boga. (Ezekiel 12: 22-28)

W naszym Adwentystycznym Komentarzu Biblijnym jest wiele otwartych pytań dotyczących świątyni Ezechiela. Nikt nie wiedział, co naprawdę oznaczała świątynia. Powszechnie uważano, że była czymś w rodzaju „doskonałego” projektu, ale nigdy nie została zbudowana. Nasi uczeni uważają, że proroctwo Ezechiela było warunkowe i że widział świątynię, która zostałaby zbudowana, gdyby Izrael nie ukrzyżował Jezusa. Jak teraz widzimy, proroctwo to było kryjówką dla wymiarów, które pozwoliłyby nam dowiedzieć się, kiedy zakończy się sąd nad umarłymi. Jest to „naczynie” zawierające określone prawdy, które szybko prowadzą do równie fantastycznego studium jak studium Oriona.

Ponownie rozwiązaliśmy co najmniej dwie zagadki, nad którymi nasi uczeni z Commentary mogli jedynie po omacku ​​błądzić. Teraz wiemy, co oznacza, że ​​łokieć w Apokalipsie to „według miary człowieka” i mamy głębsze zrozumienie tego, co oznacza nigdy nie zbudowana świątynia Ezechiela i w jaki sposób potwierdza formułę Oriona.

Co zawiera Formuła?

Na pierwszy rzut oka badanie to wydaje się po prostu dawać ten sam wynik, co badanie Oriona i przysięgi Daniela 12, ale czy tak jest naprawdę? Przyjrzyjmy się bliżej formułom w różnych badaniach.

Po pierwsze, formuła człowieka (Jezusa) nad rzeką w Księdze Daniela 12 jest następująca: Jezus (7) przysięga () dwóm (2) mężczyznom (12) po każdej stronie rzeki (+). Rzeka oznacza ukrzyżowanie Jezusa i w ten sposób oddziela od siebie dwa przedziały czasowe historii ludzkości i dwie grupy ludzkości: te symbolizowane przez 12 patriarchów plemion Izraela, którzy patrzyli w przyszłość na nadchodzącego Mesjasza, i te symbolizowane przez 12 apostołów, którzy spoglądali wstecz w przeszłość i ufali Zbawicielowi, który przybył. Wyrażenie to jest zapisane następująco:

(12×7) + (12×7)

Jezus ukazuje swoją rolę w planie zbawienia za pomocą tego wyrażenia, mianowicie, że jest posłańcem Nowego Przymierza i że dokonał usprawiedliwienie zarówno żywych, jak i umarłych dzięki Jego ofierze. (144,000 XNUMX stanowią żyjących.)

Po drugie, formuła niebiańskiego sądu z Objawienia 4 dała nam pierwszy pomysł, jak będzie działał zegar Oriona. W sądzie znaleźliśmy trzech członków Boskiej Rady (3) i cztery żywe istoty (4), które tworzą siedem (7) istot. Są one otoczone przez dwudziestu czterech (24) starszych. Identyfikujemy ten układ jako zegar 24-godzinny, przy czym siedem lat ziemskich odpowiada każdej godzinie zegara. Dlatego formuła jest następująca:

× 24 7

Bóg Ojciec jest Najwyższym Sędzią wszechświata i to On zasiadł i otworzył rozprawę sądową. Bóg Ojciec dał Księgę Siedmiu Pieczęci (zegar Oriona) Jezusowi, który otworzył pierwszą pieczęć w 1846 roku jako nasz adwokat. Ta formuła pokazuje rolę Boga Ojca jako Najwyższego Sędziego i władcy czasu. Dlatego tylko Ojciec znał czas przed sądem śledczym. Bóg Ojciec ma ostatnie słowo w sądzie, a gloryfikacja świętych zależy od Niego.

Po trzecie, formuła ziemskiego sanktuarium, którą badaliśmy w tym artykule, po raz kolejny ma subtelną różnicę w porównaniu do dwóch pierwszych formuł, chociaż wszystkie one równają się temu samemu wynikowi 168. W tym badaniu znaleźliśmy pomiar czasu wynoszący siedem (7) dni/lat pomnożony przez współczynnik skali dwudziestu czterech (24). Tak więc formuła jest lustrzanym odbiciem poprzedniej:

× 7 24

Współczynnik 24 obliczono jako stosunek dwóch wysokości muru, co wskazuje na działanie Ducha Świętego w nas, oczyszczającego nas, abyśmy mogli pokonać mur grzechu, który oddziela nas od nieba. To jest proces uświęcenie.

Wszystkie trzy formuły doskonale ze sobą harmonizują i w pięknie Słowa Bożego ukazują szczególne zadanie każdej Osoby Trójcy Świętej w planie zbawienia.

Jest jeszcze inne ładne porównanie. Widzieliśmy już, jak formuła ziemskiego sanktuarium odzwierciedla formułę niebiańskiego sanktuarium. Ponieważ formuła niebiańskiego sanktuarium została w pełni rozszyfrowana przez zegar Oriona z jego 24 okresami po 7 lat każdy, powinno być również przeprowadzone badanie, które w pełni rozszyfruje formułę ziemskiego sanktuarium 7 okresów po 24 lata każdy, co również otworzyłoby wgląd w historię Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego i nasze przeznaczenie.

Zegar Oriona symbolizowany jest przez siedem gwiazd i wskazuje nie tylko przeszłość, ale i przyszłość rok powrotu Chrystusa. Co Twoim zdaniem będzie symbolizować badanie czasu odpowiednika? Jakie informacje Twoim zdaniem będzie ono zawierać? Czy uważasz, że może ono faktycznie dać nam rzeczywisty dzień drugiego przyjścia Jezusa, a może nawet początek czasu udręki, prawo niedzielne w Europie i USA, zamknięcie drzwi łaski i więcej? Czy uważasz, że ciała niebieskie odegrają ponownie rolę? Jeśli tak, które Twoim zdaniem byłyby odpowiednie do reprezentowania „ziemskiego” sanktuarium, skoro gwiazdy reprezentowały niebiańskie sanktuarium?

Radujcie się ze mną z powodu cudownych objawień, które pochodzą od naszego Pana Jezusa Chrystusa, Boga Ojca i Ducha Świętego, którzy dają nadzieję i odwagę Swojemu zrozpaczonemu ludowi. Rozważcie słowa prawdziwego proroka, który zawsze mówił prawdę i ze względu na swoją wierność stanie z 144,000 XNUMX, aby obserwować nadejście tej długo oczekiwanej małej chmurki.

Słowo Boże ma być przedmiotem naszego studium. Mamy kształcić nasze dzieci w prawdach tam zawartych. Jest to niewyczerpany skarb; ale ludzie nie potrafią znaleźć tego skarbu, ponieważ nie szukają, dopóki nie znajdzie się w ich posiadaniu. Bardzo wielu zadowala się przypuszczeniem dotyczącym prawdy. Zadowalają się pracą powierzchowną, przyjmując za pewnik, że mają wszystko, co niezbędne. Uważają wypowiedzi innych za prawdę, będąc zbyt leniwymi, by podjąć pilną, rzetelną pracę, przedstawioną w słowie jako kopanie w poszukiwaniu ukrytego skarbu. Ale wynalazki człowieka nie tylko są niepewne, ale i niebezpieczne; bo umieszczają człowieka tam, gdzie powinien być Bóg. Umieszczają wypowiedzi ludzi tam, gdzie powinno być „Tak mówi Pan”.KOL 109.1}

Pierwszym człowiekiem, który poprawnie obliczył początek Sądu był William Miller. Nie znał powyższego cytatu, ale na pewno go przeżył. Jego zadaniem było „pochłonąć małą księgę” Objawienia 10, ponieważ jest ona tam zapisana w Księdze ksiąg na wszystkie czasy.

Według jego snu (Early Writings, s. 81) inny człowiek miał dostąpić zaszczytu bycia prowadzonym przez Ducha Świętego do odnalezienia ukrytych skarbów w Słowie Bożym – skarbów, które miały świecić dziesięć razy jaśniej niż skarby Millera. Największy skarb że Miller znalazł początek sądu niebiańskiego. W latach 2004/2005 rozpoczęło się kolejne poszukiwanie skarbów, gdy przepowiedziany drugi „Miller” kontynuował tam, gdzie skończyli pionierzy, i znalazł to, co miało być „prorokował ponownie”—koniec sądu niebieskiego i rychły powrót Jezusa. To drugie polowanie na skarb było możliwe tylko dlatego, że zostawiłem swoją firmę, klientów i poprzedni styl życia na ołtarzu Boga i „poświęciłem” się, aby pracować dla Niego.

W ten sposób, drugi i prawdziwy krzyk o północy zapowiadający Drugie Przyjście Jezusa wypełnia Objawienie 10:11 całkowicie, a Objawienie 11 wskazuje, że tym razem nie zakończy się rozczarowaniem. Dlatego skarb drugiego Młynarza świeci dziesięć razy jaśniej, jak gwiazdy na niebie... i tak jak Gwiazda Betlejemska zaprowadziła mędrców do żłobu nowonarodzonego Króla, tak gwiazdy na niebie prowadzą dzisiejszych mędrców do przyjścia Króla Chwały.