Orędzie Czwartego Anioła

Tego samego dnia John Scotram poinformował członków swojego ministerstwa:

Drodzy Przyjaciele,

Tą wiadomością wysyłam Ci bardzo niezwykły sen że miałem ostatni poranek szabatu. Powiedziałem o tym mojej żonie przed kościołem i powtórzyłem to w kazaniu, aby nie zapomnieć żadnych szczegółów. Tuż przed lunchem moja żona wyszła z domu, aby nakarmić krowy, podczas gdy ja podgrzewałem jedzenie. Kiedy wróciła, otrzymaliśmy dobrą nowinę, że podczas naszego nabożeństwa urodził się piękny byczek. Ponieważ zawsze zapisuję datę urodzenia cielaka, po raz pierwszy tego dnia sprawdziłem datę i rozpoznałem, że był to 22 października 2011 r. — 167. rocznica rozpoczęcia sądu śledczego. Myślę, że to sprawia, że ​​sen jest jeszcze ważniejszy. Nazwałem ten sen: Orędzie Czwartego Anioła.

Sen Johna Scotrama – Sabat, 22 października 2011 r

We śnie widzę siebie w mieście, które wydaje się być w innym czasie. Jestem w energicznym, tętniącym życiem centrum małego miasteczka, przypominającym czasy tuż przed pojawieniem się elektryczności. Spoglądam na siebie i zdaję sobie sprawę, że mam na sobie dziwne ubrania. Wszystkie są w kolorze antycznego brązu, a spodnie sięgają tylko do kolan, gdzie są spięte klamrą. Noszę czarne, starannie wypolerowane skórzane buty, jakby nie można ich było już dzisiaj kupić. Skóra jest bardzo gruba, a buty są domowej roboty, rzemieślniczej jakości. Mam na sobie grube, wełniane skarpetki, które mnie trochę drapią. Mój wierzchni ubiór przypomina frak i sięga mi pod pośladki. Zdaję sobie sprawę, że to normalny ubiór wielu osób wokół mnie i nie wzbudzam żadnej uwagi w tłumie. Widzę wszędzie na placu latarnie gazowe i mam całkowitą pewność, że jestem w krótkim okresie przed wprowadzeniem oświetlenia elektrycznego. Ludzie wokół mnie wszyscy mówią po angielsku i zauważam, że moim językiem ojczystym jest angielski. (Wszystko, co powiedziano w moim śnie, było powiedziane w staroświeckim języku angielskim, gdyż już się nim nie mówi, ale zrozumiałem to.)

Potem poczułem się trochę głodny. Postanowiłem odwiedzić jedno z wielu stoisk z jedzeniem, które są tutaj w centrum miasta. Wszystkie stoiska są zbudowane z dość grubego drewna i są bardzo prymitywne. Wtedy mój wzrok przykuwa jedno, nad którym stoiskiem wisi duży drewniany szyld. Napis głosi „Hamburger”. Teraz zdaję sobie sprawę, że to nie należy do epoki, w której widzę siebie przeniesionego, ale zbliżam się do stoiska z przekąskami. Za drewnianym stołem wystawowym, który sięga do wysokości mojego i sprzedawcy brzucha, widzę mężczyznę o dziwnym wyglądzie. Jest inny niż ludzie wokół mnie, którzy są pochodzenia kaukaskiego, tak jak ja, prawie bez wyjątku. Na pierwszy rzut oka nie sprawia wiarygodnego wrażenia. Ale to wrażenie zmienia się później, gdy mnie obsługuje. Ma bardzo ciemny kolor skóry, prawie czarny, ale nie ma cech czarnego mężczyzny, ale bardziej przypomina mi Araba. Jego włosy są kręcone i kruczoczarne i opadają falami tuż poniżej poziomu ramion. Jego twarz pamiętam tylko mgliście.

Przyjmuje moje zamówienie na hamburgera, a następnie zaczyna przygotowywać, co przebiega zupełnie inaczej, niż się spodziewałem. Najpierw bierze ogromną, okrągłą bułkę do hamburgera, która ma średnicę co najmniej 12 cali i dzieli ją na dwie połowy bez użycia noża. „Nacięcia” wyglądają absolutnie czysto, jakby były krojone nożem. Nie potrafię wyjaśnić, jak wykonał ten „trik”. Kiedy kładzie obie połówki na dużym blacie z jasnego drewna, ich odpowiednia zewnętrzna strona jest skierowana w dół i widzę, że obie połówki mają różne kształty. Górna połowa chleba hamburgerowego jest cieńsza, a jej przekrój przypomina półksiężyc (jest wklęsła), podczas gdy dolna połowa jest głębsza i przypomina miskę.

Potem mężczyzna stawia na stole dwie duże miski, które mniej więcej odpowiadają rozmiarowi miski w kształcie podstawy chleba hamburgerowego. W jednej misce widzę czerwony sos, który mnie trochę przeraża. Miska jest wypełniona po brzegi tym sosem i prawie grozi przelaniem. W jakiś sposób wiem, że to nie jest zwykły sos pomidorowy, ale krew. Ale nie powstrzymuję mężczyzny — wiem, że muszę przyjąć tego hamburgera. W drugiej misce są dwa duże pomidory, wiele liści sałaty i trochę zielonych rzeczy, których nie mogę sobie przypomnieć szczegółowo. Ale wiem, że to wszystko są składniki wegetariańskie.

Z prędkością światła mężczyzna mistrzowsko dzieli dwa pomidory na cztery połówki, ponownie używając tylko rąk i bez noża, i układa je w dolnej połowie chleba hamburgerowego, tak aby oszczędzić trochę miejsca w środku. Następnie, niczym wicher, mężczyzna bierze liście sałaty pojedynczo z miski i umieszcza je jeden po drugim wokół połówek pomidora w dolnej części chleba hamburgerowego, tak aby utworzyć okrąg z 24 liści sałaty. Jedyny otwór, który pozostaje, znajduje się w środku połówek pomidora. Wszystko wygląda bardzo dekoracyjnie.

Potem zauważam, że mężczyzna ma grill do mięsa pod ladą. To gorąca płyta, na której widzę tylko jeden duży stek z wołowiny pierwszej klasy. Zręcznie go odwraca i jest gotowy. Kładzie kawałek mięsa na środku górnej połowy chleba hamburgerowego i teraz zdaję sobie sprawę, do czego służyła przestrzeń między połówkami pomidora. Gdy połączymy górną połowę chleba hamburgerowego z dolną połową, kawałek mięsa zmieści się dokładnie między czterema połówkami pomidora. Mężczyzna mówi mi, że tylko czerwony sos może utrzymać obie połówki chleba razem i że potrzebujemy całej miski sosu, aby to zrobić. Patrzę, jak mężczyzna napełnia dolną połowę chleba hamburgerowego sosem i cała miska się mieści. Nie widzę już liści sałaty i połówek pomidora, a mężczyzna składa gigantycznego hamburgera, dopasowując górną połowę z kawałkiem mięsa do przestrzeni dolnej części. Podaje mi hamburgera i zastanawiam się, ile to kosztuje. Mężczyzna mówi: „Jeśli ci smakuje, to nic nie kosztuje”.

Zjadłem hamburgera i poczułem mocny smak surowego mięsa. Zastanawiam się, dlaczego go jem, ponieważ jestem wegetarianinem, jako Adwentysta Dnia Siódmego. Podczas gdy jem hamburgera, mój umysł zostaje oświecony. Od razu zrozumiałem znaczenie symboliki doskonale wyraźnie i że chodzi o „sprawiedliwość przez wiarę”, która składa się z dwóch części. Jedna część ma Jezusa, a druga, większa część, ma nas jako Jego kościół. (Mięso w górnej połowie hamburgera reprezentuje Jego ciało, podczas gdy wegetariańska część w dolnej połowie reprezentuje adwentystyczne przesłanie zdrowotne). Wyraźnie chodzi o przesłanie czwartego anioła, które otrzymałem w ciągu ostatnich dwóch tygodni w dwóch częściach. Po zjedzeniu hamburgera zrozumiałem od razu, doskonale wyraźnie, że doświadczyłem czegoś wyjątkowego i że teraz nadszedł czas, aby mi pokazano więcej.

Usiadłem do stołu naprzeciwko baru z przekąskami na świeżym powietrzu. Wtedy zobaczyłem zbliżającego się mężczyznę, który jest rasy białej i tak jak ja ma na głowie tylko trochę włosów, chociaż nie jest jeszcze bardzo stary. Myślę, że ma około 35 lub 40 lat. Podchodzi do mojego stołu i widzę, że wygląda bardzo, bardzo smutno. Czuję do niego współczucie i przyjazne uczucie, chociaż go jeszcze nie znam. Podchodzi bliżej i naturalnie siada przy moim stole bez pytania. Pytam go, dlaczego jest taki smutny, a on mówi mi, że ma problemy ze swoim życiem duchowym. Przez całe życie szukał Jezusa, ale nigdy nie mógł znaleźć pełnej prawdy. To sprawiło, że był tak nieszczęśliwy, że nie mógł już znaleźć żadnego pocieszenia w swojej rodzinie i nie rozumiał sensu swojego życia. Natychmiast zdaję sobie sprawę, że ten człowiek potrzebuje przesłania, które właśnie otrzymałem. Wyjaśniam mu „sprawiedliwość przez wiarę” i że to nieprawda, że ​​na krzyżu wszystko się skończyło. Podczas gdy wyjaśniam mu to na przykładzie hamburgera, podkreślając, jak wielkie jest to zadanie dla każdego człowieka w kościele Boga, widzę, że jego twarz zaczyna jaśnieć. Oba jego oczy jaśnieją i widzę, że teraz jest szczęśliwy. Przytulamy się i umawiamy się na spotkanie, aby przyszedł w następny szabat do mojego kościoła na nabożeństwo. Wiem, że nie jest adwentystą, ale myśli jak adwentysta i chce żyć jak adwentysta.

W następny szabat widzę siebie stojącego w holu bardzo dużego kościoła adwentystycznego. Jest tam wiele osób, które rozmawiają półgłosem. Mężczyźni i kobiety są wszyscy bardzo dobrze i przyzwoicie ubrani. Jest o wiele ciszej niż w dzisiejszych zborach adwentystycznych. Nadal jestem w epoce, w której nie było elektryczności. Hol oświetlają lampy gazowe. Teraz widzę, jak mój przyjaciel z restauracji podchodzi do mnie. Jego twarz nie promienieje i znów wygląda na bardzo smutnego. Chcę go pocieszyć. Mówi: „Wzrastały we mnie wątpliwości, czy przesłanie o naszej misji może być prawdziwe. Skąd czerpiesz pewność, że to wszystko jest prawdą?” Patrzę na niego z miłością i mówię: „Całe Pismo Święte i pisma Ellen G. White są pełne potwierdzeń”. Ale on mówi: „Przeczytałem wszystko w ciągu tych kilku dni, ale nie mogę zatrzymać bogactwa informacji, wszystko to wydaje się mnie jeszcze bardziej dezorientować”. Wtedy się uśmiecham, bo go rozumiem i mówię mu w moim starym angielskim dialekcie: „Mój przyjacielu, jeszcze nie zrozumiałeś, że Pismo jest skondensowanym mlekiem. Jak się czujesz, gdy wypijesz kwartę mleka?” Odpowiada: „Dobrze i usatysfakcjonowany”. Pytam dalej: „Jak się czujesz, gdy wypijesz kwartę skondensowanego mleka?” Teraz on również się uśmiecha i mówi: „Źle. Prawdopodobnie zwymiotowałbym”. „Tak”, mówię, „to właśnie ci się przydarzyło. Chciałeś wypić za kilka dni ilość skondensowanego mleka odpowiadającą jednemu lub dwóm galonom normalnego mleka. To za dużo. Czasami trzeba zrobić sobie przerwę, żeby strawić”. Ponownie opowiadam mu o symbolice hamburgera i znaczeniu naszego zadania w planie zbawienia. Jego twarz znów jaśnieje.

Podczas gdy rozmawialiśmy, nie zdawałem sobie sprawy, że inni bracia i siostry w holu zauważyli nas i usłyszeli naszą rozmowę. Nagle widzę, że otacza mnie dość duża grupa braci. Mężczyźni i kobiety niemal rzucają się na mnie. Wszyscy są tak zainteresowani tematem, że ledwo mogę im się oprzeć. Pchają i popychają mnie nieumyślnie, aby wycisnąć ze mnie wszystko, co wiem. Chociaż jestem mocno nękany, czuję, że to dobra rzecz. Kiedy mówię im wszystko, widzę, że ich twarze również się rozjaśniają. Nagle są pełni radości! Otacza mnie wielu innych, ale nagle słyszymy syrenę i wszyscy muszą wejść do „auditorium”. Zaczyna się ważne wydarzenie.

Mówię „auditorium”, ponieważ wchodząc do sali kościoła adwentystów, nie widzę siebie w normalnym kościele z drewnianymi ławkami na płaskiej podłodze, ale stoję za tylnym rzędem ławek, które są ustawione tak, że każdy kolejny rząd ławek jest na wyższym poziomie niż ten z przodu, jak w sali wykładowej na dużym uniwersytecie lub dużej sali konferencyjnej centrum kongresowego. Widzę wszystkie ławki zajęte, ale żadnych twarzy, ponieważ stoję za wszystkimi i jestem w najwyższym punkcie sali. Teraz zdaję sobie sprawę, że mój przyjaciel stoi po mojej lewej stronie, a po jego lewej stronie jest dyrektor tej dużej kongregacji. Ławki są wygięte i są dwa rzędy ławek, które są rozdzielone na środku przejściem schodowym prowadzącym w dół do podium. Wiem, że ławki po lewej są zajęte przez adwentystów, ale kiedy tam patrzę, widzę tylko ciemność i nie mogę odróżnić ciał ludzi. Natomiast kontury adwentystów na prawym rzędzie widzę dość wyraźnie.

Na podium zaczyna przemawiać kobieta. Wygłasza bardzo ważne kazanie, którego nie rozumiem szczegółowo. Ale wiem, że mówi o tym, co odkryłem, że głównym tematem jest „sprawiedliwość przez wiarę” i że to początek światła czwartego anioła. Jestem zachwycony, widząc, że wielu adwentystów w prawych ławkach zaczyna świecić. Nagle adwentysta w bardzo czarnym ubraniu chce wstać w drugim rzędzie i wiem, że to „przeciwnik, intruz”. (To słowo tak często przychodziło mi na myśl we śnie, że chcę je podkreślić, pozostawiając je nawet w tłumaczeniach w oryginalnej formie). Potem dzieje się coś, co mnie głęboko przeraża. Nagle trzech adwentystów w kościelnej ławce za nim wyciąga pistolet. Widzę, że to zabytkowy pistolet z tylko jednym nabojem. Trzymają pistolet przy głowie osoby, która się sprzeciwia, i strzelają. Kiedy naciskają spust, nie słyszę huku i nie widzę ognia ani dymu. Głowa buntownika, którą widzę tylko od tyłu, opada na prawo i jest „martwy”. Nie widzę krwi ani ran. Po prostu już się nie rusza. Kobieta cały czas mówiła, niewzruszona, a ja widzę, jak adwentyści w prawej ławce świecą coraz bardziej.

Następnie mniej więcej w środku rzędów dzieje się to samo. Jakiś przeciwnik chce wstać, przerwać kobiecie i podnieść jakieś głupie obiekcje. Za nim trzej adwentyści celują w niego swoimi starymi karabinami i naciskają spust. Żadnego dymu, żadnego huku, żadnego ognia, żadnych ran, ale głowa przeciwnika opada na jego prawe ramię i on milczy.

Potem widzę przeciwnika bezpośrednio przede mną. Natychmiast reżyser, mój przyjaciel i ja trzymamy w rękach ten sam rodzaj pistoletu i strzelamy. Ponownie, bez dźwięku, bez rany, ale przeciwnik jest martwy. To był ostatni.

Następnie kobieta na podium wzywa do pokuty i nowego poddania się Panu Jezusowi z nową wiedzą o naszym przeznaczeniu. Prosi wszystkich, którzy chcą poddać się Bogu, aby przyszli na podium. Wszyscy adwentyści z prawej ławki schodzą — wszyscy oprócz tych, którzy sprzeciwiali się. Kiedy patrzę w lewo, na inne ławki, zauważam, że wszyscy, którzy siedzieli tam wcześniej, opuścili salę. Nagle wszyscy adwentyści na podium odwracają się do mnie, a kobieta zaczyna ich prowadzić. Wchodzą po schodach w moim kierunku z promiennymi twarzami. Zauważam, że chcą okazać komuś swoją wdzięczność. Ale w żaden sposób nie chcę być przez nich czczona, więc chcę uciec. Robiąc to, odwracam głowę lekko w prawo i na ścianie za mną widzę gigantyczny, nieociosany krzyż, który najwyraźniej był tam cały czas, a ja go nie zauważyłem.

Ponownie zwracam się do tłumu prowadzonego przez kobietę, który wciąż zbliża się do mojego przyjaciela, reżysera i mnie. Ale teraz rozumiem, że nie chcą mnie czcić, ale paść na kolana przed krzyżem. Czekam, aż dotrą do mnie, a kobieta upada bezpośrednio przede mną. W tym momencie z jej ręki wysuwa się pistolet o tym samym wzorze co pozostałe. Wtedy klękam przed kobietą — nie po to, by oddać jej hołd, ale by oddać szacunek i cześć Jezusowi, razem z nią. Klękam tak nisko, że moje ręce dotykają ziemi. Teraz widzę, że mam pistolet w każdej z rąk i kładę je przed pistoletem kobiety na podłodze. Moje dwa pistolety są teraz tuż przed pistoletem kobiety i razem tworzą trójkąt. Moje dwa pistolety są ustawione w taki sposób, że lufa jednego wskazuje na rękojeść drugiego.

Po tym, jak wszyscy uklękliśmy i podziękowaliśmy Bogu za wszystkie Jego nauki i nowe światło, wstajemy ponownie. Kobieta mówi do mnie, mojego przyjaciela i dyrektora, że ​​teraz musimy sporządzić trwały zapis tego, czego doświadczyliśmy tutaj dzisiaj w tej kongregacji. Musimy teraz pójść do biura dyrektora i zapisać wszystko, co się tutaj wydarzyło, w dzienniku kościelnym, aby to nigdy nie zaginęło.

Wchodzimy do gabinetu dyrektora z ciemnymi drewnianymi ściankami. Zdejmuje z półki na ścianie ogromną księgę kościelną i otwiera ją z wielkim trudem, ponieważ jest bardzo duża i ciężka. Strony wydają mi się ogromne. Następnie zaczyna robić swoje zapiski piórem i atramentem. Wszystko jest bardzo uroczyste. Po pewnym czasie wszyscy składamy podpisy — dyrektor, ja, mój przyjaciel, kobieta i wiele osób obecnych. Dyrektor odkłada księgę na półkę, a my wychodzimy szczęśliwi i z promiennymi twarzami.

Następnego szabatu stoję przed dużym białym kościelnym domem, w którym byłem w szabat wcześniej. Nadal jestem w tym samym okresie czasu, co poprzednio. Tym razem nie jestem w holu, ale na zewnątrz ogromnego sanktuarium zgromadzenia. Zdaję sobie sprawę, że to drewniany kościół pomalowany na biało. Nie jest nowy, ale nie jest też zbyt stary; biel nie jest superbiała, ale też nie jest zbyt brudna.

Mój przyjaciel jest tam ze mną i czekamy na rozpoczęcie nabożeństwa. Nagle otwierają się podwójne drzwi głównego wejścia i wybiega kobieta. Płacze gorzko i szlochając, ucieka w stronę małego lasu. Mój przyjaciel i ja biegniemy za nią, docieramy do niej przed lasem, a mój przyjaciel trzyma ją czule. Powoli i z wielką cierpliwością zaczynam z nią rozmawiać. Płacze tak bardzo, że ledwo rozumiem, co chce powiedzieć. Już wiedziałem, gdy tylko otworzyły się duże podwójne drzwi kościoła, że ​​stało się coś strasznego. Kiedy kobieta trochę się uspokaja, w końcu mogę zrozumieć, co mówi: „Dyrektor! Nie żyje! Kiedy przyszłam dziś rano do kościoła, żeby wszystko posprzątać i przygotować się do nabożeństwa, znalazłam go leżącego martwego w swoim biurze na podłodze. Nie wiem, czy ktoś go zabił, czy zmarł na zawał serca. Ale nie żyje!” Ponownie szlocha i gorzko płacze. Nagle przychodzi mi do głowy z palącą intensywnością: „KSIĘGA KOŚCIELNA! Boże, może chcieli ukraść księgę kościelną!”

Tymczasem przybywają inni bracia, bierzemy kobietę pod ramiona i wracamy do kościoła tak szybko, jak pozwala jej płacz. Natychmiast, z ekscytacją i wielkim niepokojem, wpadamy do biura dyrektora. Rzeczywiście, leży martwy na podłodze. Ale nie widzę żadnej krwi. Leży twarzą do dołu. Księga kościelna nadal jest na półkach. Wyciągamy ciężką, oprawioną w skórę księgę, kładziemy ją na biurku dyrektora i zaczynamy szukać wpisu z szabatu sprzed siedmiu dni. Zajmuje nam dużo czasu przewracanie dużych, ciężkich stron. Każda strona jest zapisana w dwóch kolumnach. W końcu znajdujemy początek wpisu — jest na prawej stronie w prawej kolumnie, zaczynając mniej więcej w dolnej tercji.

Napisano „Church Conference 18XX” dużymi, czarnymi literami. (Dokładnego roku nie mogłem zobaczyć, ponieważ znaki były trochę rozmazane. Wskazuję to przez XX w roku.)

Pod tym nagłówkiem znajduje się lista nazwisk obecnych, których wszystkich zapomniałem. Za każdym nazwiskiem znajduje się zawód uczestnika. Zastanawiam się ponownie, jak przestarzałe są tytuły zawodowe. Jest prawnik, pastor, cieśla i gospodyni domowa. Albo nie widzę więcej, albo po prostu o tym zapomniałem.

Lista uczestników kończy się na końcu prawej strony, w drugiej kolumnie, gdzie czytamy: „Tego dnia w tym domu miały miejsce następujące niezwykle ważne wydarzenia:”

Szybko przewracamy stronę. I wtedy zdajemy sobie sprawę, że z następnej strony wyrwano duży prostokątny fragment. Brakuje całej lewej kolumny, w której odnotowano wydarzenia i nowe światło, które wszyscy otrzymaliśmy. Wszyscy jesteśmy śmiertelnie przerażeni. Nagle kobieta mówi: „Boże, widziałam dziś rano kartkę papieru o takim kształcie przy drzwiach gabinetu dyrektora, uderzoną gwoździem. Może nadal tam jest!” Wszyscy odwracamy się w stronę drzwi i oglądamy obie strony. Papieru już tam nie ma. Tam, gdzie był gwóźdź, widać tylko małą dziurkę na zewnątrz drzwi do gabinetu dyrektora.

Ponownie zwracam się do wszystkich innych. Widzę, że ich twarze nie są już tak błyszczące. Kobieta znów gorzko płacze. Wiem, że to, co się dzisiaj wydarzyło, uderzyło ją tak mocno, że nie zapomni tego do końca życia.

Potem spojrzałem na siebie i nagle moje ubranie zaczęło się zmieniać. Widziałem wszystko jakby w zwolnionym tempie, kiedy moje knickerbockersy zmieniły się z powrotem w moje codzienne niebieskie spodnie, a drapanie wełnianych skarpetek ustało. Moje buty zmieniły się z powrotem w buty robocze na farmę i teraz noszę lekką letnią koszulę. Nagle usłyszałem głośny głos z góry i tuż za mną. Natychmiast zdałem sobie sprawę, że to był kierunek, w którym widziałem gigantyczny drewniany krzyż na widowni. Głos był potężny i głośny, ale nie nieprzyjemny i uroczyście ogłaszał: „A teraz twoja kolej!”