Narzędzia ułatwień dostępu
Przejdź do treści
Ostatnie odliczanie

Nie jesteśmy sami, chociaż niewielu wierzy, że nasz cierpliwy i kochający Bóg wysyła nam ostatnią wiadomość od Oriona, która jest kluczem do Księgi Siedmiu Pieczęci. Często wysyłałem modlitwy do naszego Pana o pomoc i wzmocnienie, kiedykolwiek wróg i jego agenci atakowali mnie tak mocno, że miałem ochotę przerwać tę posługę. Prosiłem Go wiele razy, aby zesłał mi więcej mądrości, abym mógł pisać artykuły i nowe odkrycia w sposób, który więcej ludzi zrozumie i zaakceptuje. Prosiłem Go również, aby zesłał mi aniołów w postaci ludzi, aby pomogli mi w dużej ilości pracy tłumaczeniowej, abym miał więcej czasu na pisanie nowych artykułów. Jest jeszcze wiele ważnych aspektów Zegara, o których do tej pory nie poinformowałem. I On to zrobił! Wysłał młodego brata do Atlanty, który pomaga w korekcie angielskich artykułów, i kilku braci z Indii do Trynidadu i Tobago, którzy wysłali mi wspaniałe świadectwa o tym, jak zostali pobłogosławieni przez studium Oriona i jak ich życie duchowe i osobiste przygotowanie zmieniło się wraz ze świadomością, że Jezus wkrótce przyjdzie na obłokach.

Chcę podziękować wszystkim tym, którzy poczuli powołanie Ducha Świętego i wysłali mi e-maile z pomocą i zachętą. Jak sobie wyobrażacie, bardzo trudno jest stanąć za tak kontrowersyjnym przesłaniem. Proszę, nie przestawajcie wysyłać mi swoich myśli i pytań. Muszę wiedzieć, że naprawdę jest tych niewielu, którzy wkrótce utworzą 144,000 XNUMX, którzy rozumieją głos Boga z Oriona. Dowiedziałem się, że niektórzy ludzie zaczęli dzielić się przesłaniem ze znajomymi i rodziną na całym świecie i modlę się za nich, aby wróg nie zaatakował ich zbyt mocno!

Duch Proroctwa radzi nam:

Istnieje wiele przypadków, w których mężczyźni, którzy bronili chrześcijaństwa przed sceptykami, później utracili własne dusze w labiryntach sceptycyzmu. Zachorowali na malarię i umarli duchowo. Mieli silne argumenty na rzecz prawdy i wiele zewnętrznych dowodów, ale nie mieli trwałej wiary w Chrystusa. O, są tysiące wyznających chrześcijan, którzy nigdy nie studiują Biblii! Studiuj święte słowo w modlitwie, dla dobra swojej duszy. Kiedy słyszysz słowa żywego kaznodziei, jeśli ma on żywą więź z Bogiem, odkryjesz, że Duch i słowo zgadzają się.RH 20 kwietnia 1897 r. par. 13}

Każdy jest odpowiedzialny za studiowanie Słowa Bożego dla siebie i odkrywanie, czy rzeczy rzeczywiście tak są. W tym momencie, niestety, muszę poinformować wszystkich, że żadna denominacja adwentystyczna oficjalnie nie przyjęła przesłania Oriona, a ze strony Konferencji Generalnych nie ma nawet żadnego zainteresowania studiowaniem Zegara Bożego ze mną lub innymi. Jak wielu wie, Kościół Adwentystów Dnia Siódmego zabrania swoim członkom rozpowszechniania przesłania w kilku krajach. Osobiście wiem o Niemczech i Austrii.

Począwszy od kwietnia 2010 roku odwiedził mnie odpowiedzialny pastor Ruchu Reform Adwentystów Dnia Siódmego, który powiedział mi całkiem szczerze, że ich Konferencja Generalna odrzuciła przesłanie i że nie są nawet skłonni rozpocząć ze mną dialogu. Możesz sobie wyobrazić, jak bardzo mnie to izoluje w mojej grupie domowej. Moja ostatnia nadzieja na przyjęcie studium Oriona przez jeden ze zorganizowanych kościołów Adwentystów Dnia Siódmego przepadła. Musimy spokojnie zaakceptować decyzje Konferencji Generalnych o zamknięciu się na jakikolwiek dialog, ale jest to sprzeczne ze standardami chrześcijańskimi i biblijnymi. Nie chcę rozwodzić się nad tym tematem; pokazując grzechy ludu Bożego, od pierwszej chwili było jasne, że to przesłanie będzie kontrowersyjne. Żadne przesłanie pokuty i napomnienia nigdy nie było — ani nigdy nie będzie — mile widziane. Możesz studiować całą Biblię od Mojżesza do Jezusa i znaleźć wiele przykładów, w których przesłania lub posłańcy Boga byli pogardzani, uciszani i ostatecznie zabijani przez Jego rzekomy lud. (Proszę przeczytać także Załącznik E.)

Tak więc historia się powtarza, drodzy bracia i przyjaciele! Duch Proroctwa mówi o tym fakcie raz po raz:

Stary i Nowy Testament są połączone złotym zapięciem Boga. Musimy zapoznać się z Pismami Starego Testamentu. Niezmienność Boga powinna być wyraźnie widoczna; należy zbadać podobieństwo jego postępowania z ludźmi z przeszłości i teraźniejszości. Pod natchnieniem Ducha Bożego Salomon napisał: „To, co było, jest teraz, a to, co ma być, już było, a Bóg żąda tego, co przeszłe”. Bóg z miłosierdzia powtarza swoje dawne czyny. Dał nam zapis swoich działań w przeszłości. Musimy to dokładnie przestudiować, bo historia lubi się powtarzać. Ponosimy większą odpowiedzialność niż ci, których doświadczenia zostały opisane w Starym Testamencie, gdyż ich błędy i skutki tych błędów zostały opisane dla naszego pożytku. Sygnał ostrzegawczy został zniesiony, abyśmy nie wkraczali na teren zakazany, i powinniśmy zostać ostrzeżeni, abyśmy nie postępowali tak jak oni, w przeciwnym razie spotka nas gorsza kara. Błogosławieństwa dane tym z poprzednich pokoleń, którzy byli posłuszni Bogu, są zapisane, abyśmy mogli być zachęceni do chodzenia ostrożnie, w wierze i posłuszeństwie. Wyroki wydane przeciwko czyniącym zło są nakreślone, abyśmy mogli bać się i drżeć przed Bogiem.

To jest czas dobrze wykorzystany, aby badać Pisma; „bo myślicie, że w nich macie życie wieczne”. A Jezus oświadcza: „One są tymi, którzy dają świadectwo o mnie”. Przez działanie Ducha Świętego prawda jest przykuta do umysłu i wydrukowana w sercu pilnego, bogobojnego studenta. I nie tylko on jest błogosławiony przez tego rodzaju pracę; dusze, którym przekazuje prawdę i za które pewnego dnia będzie musiał zdać sprawę, są również wielce błogosławione. Ci, którzy czynią Boga swoim doradcą, zbierają najcenniejsze żniwo, gdy zbierają złote ziarna prawdy z Jego słowa; bo niebiański Nauczyciel jest blisko ich boku. Ten, kto w ten sposób uzyska kwalifikacje do posługi, będzie uprawniony do błogosławieństwa obiecanego temu, który wielu nawróci do sprawiedliwości. {RH 20 kwietnia 1897 r. par. 14-15}

Zostało to napisane w 1897 roku przez Ellen G. White. Rok później, w 1898 roku, napisała:

Za czasów Chrystusa przywódcy i nauczyciele Izraela nie byli w stanie przeciwstawić się dziełu szatana. Zaniedbywali jedyny sposób, dzięki któremu mogli przeciwstawić się złym duchom. To dzięki słowu Bożemu Chrystus pokonał niegodziwca. Przywódcy Izraela twierdzili, że są głosicielami słowa Bożego, lecz studiowali je tylko po to, aby podtrzymywać swoje tradycje i egzekwować ustanowione przez ludzi obrzędy. Ich interpretacja sprawiła, że ​​wyraziło ono uczucia, których Bóg nigdy nie dał. Ich mistyczna konstrukcja zacierała to, co On uczynił jasnym. Spierali się o nieistotne szczegóły techniczne i praktycznie zaprzeczali najbardziej istotnym prawdom. W ten sposób niewierność była rozsiewana. Słowo Boże zostało pozbawione swojej mocy, a złe duchy działały swoją wolą.

Historia się powtarza. Mając przed sobą otwartą Biblię i deklarując szacunek dla jej nauk, wielu współczesnych przywódców religijnych niszczy wiarę w nią jako w słowo Boże. Zajmują się rozbiórką słowa i stawiają swoje opinie ponad jego najoczywistsze stwierdzenia. W ich rękach słowo Boże traci swoją odradzającą moc. Dlatego niewierność szaleje, a niegodziwość jest powszechna. {DA 257.3–258.1}

Pastor Ruchu Reform Adwentystów Dnia Siódmego powiedział mi, że ich Konferencja Generalna „zdecydowała”, że pieczęcie i kościoły nie powtarzają się po 1844 r., a zatem moje studia nie miały żadnych podstaw. Kiedy zapytałem, czy modlitewnie studiowali Księgę Jozuego 5 i 6, odpowiedział, że modlitewnie studiowali, ale nie odpowiedział na moje pytanie, czy zrozumieli model, który daje podbój Jerycha. Stąd muszę założyć, że nigdy tak naprawdę nie studiowali biblijnych podstaw dla wszystkich tych studiów powtórzenia pieczęci i kościołów. Musimy dużo się modlić, zanim otworzymy Biblię! Jeśli jednak będziemy się tylko modlić, a nie otwierać Biblii, nie możemy oczekiwać, że Bóg udzieli nam przez nią światła.

W tym artykule chcę pokazać, używając modelu Jerycha, że ​​pieczęcie i kościoły rzeczywiście powtarzają się od 1844 roku. Ciekawe, że Ellen G. White nie napisała wiele o pieczęciach i trąbach. Jeśli przeszukasz jej pisma, odkryjesz, że nigdy nie interpretowała pieczęci, kościołów ani trąb, ale używała ich głównie homiletycznie. Pozostawiła nam interpretację wielu części Objawienia i wielokrotnie mówiła, że ​​powinniśmy wspólnie dogłębnie studiować Księgę Daniela i Objawienie. Kto faktycznie stosował się do jej instrukcji w tym względzie?

Szczerze mówiąc, byłem zdumiony, że Ruch Reform Adwentystów Dnia Siódmego nie zaakceptował powtórzenia pieczęci i kościołów, ponieważ lata 1914 i 1936 (oraz inny rok, który zostanie pokazany w przyszłym artykule) wskazują bezpośrednio na ich największe wydarzenia historyczne. Ale najbardziej zaskakującym faktem dla mnie było to, że w swoich naukach sami używają cytatów Ellen G. White, że historia się powtarza, szczególnie historia narodu żydowskiego, którą widzą powtarzającą się w odstępstwie Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Prawdopodobnie od samego początku zdawali sobie sprawę, że Orion pokazuje „wielki” Kościół Adwentystów Dnia Siódmego trwający po 1914 i 1936 roku, i nie chcą tego zaakceptować, ponieważ (niesłusznie) myślą, że są jedynym i jedynym kościołem Boga.

W ostatnich dekadach opublikowano różne książki i broszury na ten temat. Jedna, którą mam w oryginalnej wersji hiszpańskiej, nosi tytuł: „El Israel Antiguo y El Israel Moderno”—„Starożytny Izrael i współczesny Izrael”. Dotyczy ona podobieństw i różnic między Izraelem w czasach biblijnych a duchowym Izraelem, który tworzy Kościół Boży naszych czasów. Jest to zasadniczo kompilacja cytatów ze świadectw Ellen G. White.

Nie tłumacząc całej broszury liczącej około 64 stron, chcę jedynie pokazać podstawową koncepcję, którą Ruch Reform Adwentystów Dnia Siódmego tam porusza, ponieważ jest to dogłębne studium faktu, że Ellen G. White miała rację, mówiąc, że historia się powtarza. Prześledźmy historię obu Izraelów w wypowiedziach Ducha Proroctwa:

1. Oboje zostali wybrani przez Boga.

STAROŻYTNY IZRAEL:

Pan wezwał swój lud Izraela i oddzielił go od świata, aby mógł powierzyć mu świętą ufność. Uczynił ich depozytariuszami swojego prawa i zaplanował, aby przez nich zachować wśród ludzi wiedzę o sobie. Przez nich światło nieba miało świecić w ciemnych miejscach ziemi, a głos miał być słyszany wzywając wszystkie narody do odwrócenia się od bałwochwalstwa, aby służyć żywemu i prawdziwemu Bogu. Gdyby Hebrajczycy byli wierni swojemu zaufaniu, byliby potęgą na świecie. Bóg byłby ich obroną i wywyższyłby ich ponad wszystkie inne narody. Jego światło i prawda zostałyby objawione przez nich, a oni staliby pod Jego mądrym i świętym panowaniem jako przykład wyższości Jego rządu nad każdą formą bałwochwalstwa.

Ale nie zachowali przymierza z Bogiem. Podążali za bałwochwalczymi praktykami innych narodów i zamiast czynić imię swego Stwórcy chwałą na ziemi, ich postępowanie wystawiało je na pogardę pogan. Jednakże cel Boga musiał zostać wypełniony. Wiedza o Jego woli musiała zostać rozprzestrzeniona na ziemi. {5T 454.2–455.1}

NOWOCZESNY IZRAEL:

Bóg powołał swój kościół w dzisiejszych czasach, tak jak powołał starożytny Izrael, aby stał się światłem na ziemi. Potężnym nożem prawdy, orędziami pierwszego, drugiego i trzeciego anioła, oddzielił ich od kościołów i od świata, aby wprowadzić ich w świętą bliskość do Siebie. Uczynił ich depozytariuszami swojego prawa i powierzył im wielkie prawdy proroctw na ten czas. Podobnie jak święte wyrocznie powierzone starożytnemu Izraelowi, są one świętą wiarą, która ma być przekazana światu. Trzej aniołowie z Objawienia 14 reprezentują ludzi, którzy przyjmują światło orędzi Boga i wyruszają jako Jego agenci, aby rozbrzmiewać ostrzeżeniem na całej długości i szerokości ziemi. {5T 455.2}

2. W obu przypadkach występuje opóźnienie.

STARY I NOWOŻYTNY IZRAEL:

Nie było wolą Boga, aby Izraelici błąkali się czterdzieści lat po pustyni; pragnął On zaprowadzić ich bezpośrednio do ziemi Kanaan i ustanowić ich tam jako święty, szczęśliwy lud. Ale „nie mogli wejść z powodu niewiary” [HEBR. 3:19]. Z powodu odstępstwa i apostazji zginęli na pustyni, a inni zostali podniesieni, aby wejść do ziemi obiecanej. Podobnie nie było wolą Bożą, aby przyjście Chrystusa było tak długo odwlekane, a jego lud pozostawał tak wiele lat w tym świecie grzechu i smutku. Ale niewiara oddzieliła ich od Boga. Gdy odmówili wykonania pracy, którą im wyznaczył, inni zostali wzbudzeni, aby głosić orędzie. Z miłosierdzia dla świata Jezus opóźnia swoje przyjście, aby grzesznicy mogli usłyszeć ostrzeżenie i znaleźć w Nim schronienie, zanim zostanie wylany gniew Boży.GC88}

3. Oboje mruczą.

STARY I NOWOŻYTNY IZRAEL:

Widziałam, że wielu z tych, którzy twierdzą, iż wierzą w prawdę na te ostatnie dni, uważa za dziwne, że dzieci Izraela szemrały w czasie swojej podróży; że po cudownych czynach Boga wobec nich, byli tak niewdzięczni, że zapomnieli o tym, co On dla nich uczynił. Anioł rzekł: „Wy uczyniliście coś gorszego niż oni”. {1T 129.1}

4. Oboje chcą wrócić do Egiptu.

STAROŻYTNY IZRAEL:

I mówili jeden do drugiego: Wybierzmy sobie wodza, i wróćmy do Egiptu. (Numbers 14: 4)

Któremu nasi przodkowie nie chcieli być posłuszni, lecz odrzucili go od siebie, i w sercach swych zwrócili się znów ku Egiptowi, (Akty 7: 39)

NOWOCZESNY IZRAEL:

Jestem przepełniony smutkiem, gdy myślę o naszym stanie jako ludu. Pan nie zamknął nam nieba, ale nasz własny kurs nieustannego odstępstwa oddzielił nas od Boga. Pycha, chciwość i miłość do świata mieszkały w sercu bez strachu przed wygnaniem lub potępieniem. Ciężkie i zuchwałe grzechy mieszkały wśród nas. A jednak powszechna opinia jest taka, że ​​kościół kwitnie, a pokój i duchowa pomyślność są we wszystkich jego granicach.

Kościół odwrócił się od Chrystusa, swego Przywódcy, i stopniowo wycofuje się w stronę Egiptu. Jednak niewielu jest zaniepokojonych lub zdziwionych brakiem mocy duchowej. Wątpliwości, a nawet niedowierzanie świadectwom Ducha Bożego, zakwaszają nasze kościoły wszędzie. Szatan chciałby, żeby tak było. Kaznodzieje, którzy głoszą siebie zamiast Chrystusa, chcieliby, żeby tak było. Świadectwa są nieprzeczytane i niedocenione. Bóg przemówił do ciebie. Światło świeciło z Jego słowa i ze świadectw, a oba zostały zlekceważone i zlekceważone. Rezultat jest widoczny w braku czystości, oddania i szczerej wiary wśród nas. {5T 217.1–2}

Broszura zawiera 38 rozdziałów podobnych do powyższych, w których porównuje pisma Ellen G. White, w których jasno stwierdza, że ​​współczesny Izrael (Kościół Adwentystów Dnia Siódmego) popełnił te same błędy, co starożytny Izrael.

Plan Boga dla starożytnego Izraela polegał na uwolnieniu Izraelitów spod jarzma i niewoli Egiptu oraz na doprowadzeniu ich bezpośrednio do ziemi obiecanej. To biblijny typ naszej podróży do nieba, rozpoczynającej się w 1844 r., jak wyjaśniła nam Ellen G. White. Dlatego przez długi czas w czasie swojej posługi myślała, że ​​Jezus przyjdzie w jej czasach. Przeczytaj uważnie jej wypowiedzi dotyczące oczekiwania bardzo rychłego przyjścia Jezusa w książce „Last Day Events”:

Ellen G. White spodziewała się powrotu Chrystusa w swoich czasach

Pokazano mi towarzystwo obecne na Konferencji. Anioł powiedział: „Niektórzy będą pokarmem dla robaków, niektórzy będą poddani siedmiu ostatnim plagom, niektórzy będą żyli i pozostaną na ziemi, aby zostać przemienionymi podczas przyjścia Jezusa”. — 1T 131, 132 (1856). {LDE 36.3}

Ponieważ czasu jest niewiele, powinniśmy pracować z pilnością i podwójną energią. Nasze dzieci mogą nigdy nie pójść na studia.--3T 159 (1872). {LDE 36.4}

Naprawdę nie jest mądre mieć dzieci teraz. Czasu jest mało, niebezpieczeństwa ostatnich dni są na nas, a małe dzieci zostaną w dużej mierze zmiecione przed tym.--List 48, 1876. {LDE 36.5}

W obecnych czasach, gdy sceny historii Ziemi dobiegają niebawem końca i zbliża się czas udręki, jakiej nigdy nie było, im mniej małżeństw zostanie zawartych, tym lepiej dla wszystkich, zarówno mężczyzn, jak i kobiet. --5T 366 (1885). {LDE 37.1}

Nadejdzie ta godzina. Nie jest ona odległa, a niektórzy z nas, którzy teraz wierzą, będą żyć na ziemi i zobaczą, jak spełnia się przepowiednia, i usłyszą głos archanioła i dźwięk trąby Bożej, rozchodzący się od gór, równin i morza aż po najdalsze zakątki ziemi. – RH 31 lipca, 1888. {LDE 37.2}

Czas próby jest tuż przed nami, gdyż głośny krzyk trzeciego anioła już się rozbrzmiał, objawiając sprawiedliwość Chrystusa, odkupiciela grzechów. – 1SM 363 (1892). {LDE 37.3}

Musimy się zastanowić: Co uniemożliwiło spełnienie się tych przepowiedni Ellen G. White? W latach 1880. i 90. XIX wieku prawa niedzielne (prawa niebieskie) rozprzestrzeniały się w całych Stanach Zjednoczonych. Zakupy w niedzielę były już zakazane w wielu stanach i było oczywiste, że wizje Ellen G. White na ten temat były gotowe do spełnienia. Jednak coś powstrzymało cztery wiatry przed faktycznym uwolnieniem. Już przeczytaliśmy, co to było:

Podobnie nie było wolą Bożą, aby przyjście Chrystusa było tak długo odwlekane, a jego lud pozostawał tak wiele lat w tym świecie grzechu i smutku. Ale niewiara oddzieliła ich od Boga. Gdy odmówili wykonania pracy, którą im wyznaczył, inni zostali wzbudzeni, aby głosić orędzie. Z miłosierdzia dla świata Jezus opóźnia swoje przyjście, aby grzesznicy mogli usłyszeć ostrzeżenie i znaleźć w Nim schronienie, zanim zostanie wylany gniew Boży.GC88}

Napisała to w niesławnym roku 1888. Sesja Konferencji Generalnej przyniosła niepokoje do kościoła. Dwóch pastorów, Waggoner i Jones, przyniosło tej Konferencji Generalnej przesłanie, które podzieliło kościół na dwie grupy. Było to przesłanie „Sprawiedliwość przez wiarę”. Ale jaki był problem z tym przesłaniem? Wszystkie kościoły chrześcijańskie wierzyły w „Sprawiedliwość przez wiarę” od czasów Marcina Lutra w XVI wieku. Problem polegał na tym, że to tylko połowa przesłania. Druga połowa jest rzadko wspominana: „...i posłuszeństwo w wierze wszystkim nakazom i przykazaniom Chrystusa”. Orędzie z roku 1888 zawierało nakaz ścisłego posłuszeństwa wobec wszystkiego, co pochodziło z ust Boga i Jego proroków; nie po to, aby zostać zbawionym, ale dlatego, że jesteśmy zbawieni. I to obejmuje posłuszeństwo wobec przesłań, które Ellen G. White otrzymała od Boga dla Jego ludu: przesłania o zdrowiu i wszystkich jej świadectwach. I w tym tkwił problem. Liberałowie osiągnęli już wysokie stanowiska w kościele w tym czasie i nie chcieli dostosować się do drugiej niewygodnej części przesłania z 1888 roku, przyniesionego przez Waggonera i Jonesa. Przesłanie było cierniem w ich ciele, więc przesłanie musiało zniknąć.

Serce Ostatniego Przesłania Boga

Pan w swoim wielkim miłosierdziu przekazał swemu ludowi najcenniejszą wiadomość za pośrednictwem starszych [EJ] Waggonera i [AT] Jonesa. Ta wiadomość miała w sposób bardziej widoczny ukazać światu wywyższonego Zbawiciela, ofiarę za grzechy całego świata. Przedstawiała usprawiedliwienie przez wiarę w Poręczyciela; zapraszała ludzi do przyjęcia sprawiedliwości Chrystusa, co objawia się w posłuszeństwie wszystkim przykazaniom Boga. {LDE 200.1}

Wielu straciło Jezusa z oczu. Potrzebowali skierować swoje oczy na Jego boską osobę, Jego zasługi i Jego niezmienną miłość do rodziny ludzkiej. Cała moc jest dana w Jego ręce, aby mógł rozdawać bogate dary ludziom, udzielając bezcennego daru swojej własnej sprawiedliwości bezbronnemu ludzkiemu agentowi. To jest przesłanie, które Bóg nakazał przekazać światu. To jest przesłanie trzeciego anioła, które ma być głoszone donośnym głosem, i w dużej mierze uczestniczyło w wylaniu Jego Ducha.--TM 91, 92 (1895). {LDE 200.2}

Orędzie o sprawiedliwości Chrystusa ma rozchodzić się z jednego krańca ziemi na drugi, aby przygotować drogę Panu. Oto chwała Boża, która kończy dzieło trzeciego anioła.--6T 19 (1900). {LDE 200.3}

Ostatnie orędzie miłosierdzia, jakie zostało dane światu, jest objawieniem Jego charakteru miłości. Dzieci Boże mają objawiać Jego chwałę. W swoim życiu i charakterze mają ujawniać, co łaska Boża dla nich uczyniła.--KOL. 415, 416 (1900). {LDE 200.4}

To było przesłanie czwartego anioła, który miał rozświetlić całą ziemię swoją chwałą:

Czas próby jest tuż-tuż, bo głośny krzyk trzeciego anioła już się rozpoczął w objawieniu sprawiedliwość Chrystusa, Odkupiciela przebaczającego grzechy. To jest początek światła anioła, którego chwała napełni całą ziemię. Bo to jest praca każdego, do którego dotarło ostrzeżenie, aby wywyższyć Jezusa, aby przedstawić go światu jako objawionego w typach, jako zacienionego w symbolach, jako objawionego w objawieniach proroków, jako odsłoniętego w naukach udzielonych jego uczniom i w cudownych cudach dokonanych dla synów ludzkich. Badajcie Pisma; bo one są tymi, które dają o nim świadectwo. {RH 22 listopada 1892 r. par. 7}

Ale przesłanie z 1888 roku zostało odrzucone przez Generalną Konferencję i dlatego Jezus nie mógł przyjść. Ellen G. White ponownie używa przykładu starożytnego Izraela, aby zobrazować to, co się wydarzyło:

Mężczyźni, którym powierzono wielką odpowiedzialnośćs, ale którzy nie mają żywego związku z Bogiem, byli i czynią wbrew Jego Duchowi Świętemu. Oni są oddając się temu samemu duchowi, co czynili Korach, Datan i Abiram, i co czynili Żydzi za czasów Chrystusa. (Zobacz Ewangelię Mateusza 12:22-29, 31-37.) Bóg raz po raz ostrzegał tych ludzi, ale oni je odrzucali i podążali tą samą drogą.TM 78.2}

Niebezpieczeństwa ostatnich dni są na nas. Szatan przejmuje kontrolę nad każdym umysłem, który nie jest zdecydowanie pod kontrolą Ducha Bożego. Niektórzy pielęgnują nienawiść do ludzi, którym Bóg zlecił niesienie specjalnego przesłania światu. Rozpoczęli tę satanistyczną działalność w Minneapolis. Później, gdy ujrzeli i odczuli objawienie się Ducha Świętego świadczącego, że słowo to pochodziło od Boga, znienawidzili je jeszcze bardziej, bo było to świadectwo przeciwko nim. Nie chcieli upokorzyć swoich serc, by pokutować, oddać chwałę Bogu i bronić tego, co słuszne. Szli dalej w swoim własnym duchu, pełni zazdrości, zawiści i złych domysłów, tak jak Żydzi. Otworzyli swoje serca na wroga Boga i człowieka. A jednak ci ludzie zajmowali stanowiska zaufania i kształtowali dzieło według własnego podobieństwa, na ile było to możliwe. . . . {TM 79.3}

„Historia się powtarza”. Duch Proroctwa ostrzega nas raz po raz, abyśmy uczyli się z wydarzeń z czasów starożytnych dla naszych czasów, ale wielu przywódców nie chce się uczyć, ponieważ służą tylko własnym interesom. Ellen G. White porównuje przywódców, którzy odrzucili przesłanie z 1888 r., do buntu Koraha, Datana i Abirama, a ich koniec nastąpił z ręki Wszechmogącego. Czy ta historia powtórzy się ponownie już wkrótce?

Już pięć lat wcześniej Ellen G. White ostrzegała, że ​​cel ten zostanie wkrótce utracony:

Gdyby adwentyści po wielkim rozczarowaniu w 1844 r. zachowali mocną wiarę i podążali zjednoczeni za opatrznością Bożą, przyjmując przesłanie trzeciego anioła, i w mocy Ducha Świętego głosząc to światu, ujrzeliby zbawienie Boże, Pan potężnie by zadziałał ich wysiłkami, dzieło zostałoby ukończone, a Chrystus przybyłby wcześniej, aby zabrać swój lud do nagrody. . . . Nie było wolą Boga, aby przyjście Chrystusa zostało w ten sposób opóźnione. . . . .LDE 37.5}

Przez czterdzieści lat niewiara, szemranie i bunt wykluczały starożytny Izrael z ziemi Kanaan. Te same grzechy opóźniły wejście współczesnego Izraela do niebiańskiego Kanaan. W żadnym z tych przypadków obietnice Boże nie były błędne. To niewiara, światowość, brak poświęcenia i niezgoda wśród wyznawców Pana sprawiły, że przez tyle lat tkwiliśmy w tym świecie grzechu i smutku..--Ew 695, 696 (1883). {LDE 38.1}

Teraz, gdy znamy powody, dla których współczesny Izrael, Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, nie wszedł do Kanaanu (nieba) w czasach Ellen G. White, rozumiemy jej rozczarowanie ludźmi. Została powołana przez Boga, aby służyć jako posłaniec, aby przygotować drogę drugiego przyjścia Pana, tak jak Jan Chrzciciel został powołany, aby przygotować drogę na pierwsze przyjście Chrystusa. Mojżesz, który przewodził starożytnemu Izraelowi, nie wszedł do Kanaanu, tak jak Ellen G. White, która przewodziła Kościołowi Adwentystów Dnia Siódmego w 1888 roku. Nie wszedł do nieba zgodnie z planem Boga z powodu własnej światowości.

Czyż nie byłoby mądrze, gdybyśmy głębiej zbadali, jak następnemu przywódcy starożytnego Izraela udało się w końcu wejść do Kanaanu? Po wszystkich paralelach między starożytnym a współczesnym Izraelem, które pokazuje nam Duch Proroctwa, czyż nie byłoby wysoce prawdopodobne, że ta „historia się powtórzy”?

Kto był przywódcą Izraela, któremu faktycznie udało się wejść do Kanaanu? Jozue! Historia tego odnoszącego sukcesy przywódcy starożytnego Izraela została opisana w księdze nazwanej jego imieniem. Po 40 latach wędrówki po pustyni, prawie wszyscy, którzy byli świadkami buntu przeciwko Bogu przy pierwszym podejściu do Kanaanu, zmarli. Pozostali tylko Kaleb i Jozue. Mojżesz położył ręce na Jozuem i przez Ducha Bożego potwierdził go jako swojego następcę i kolejnego przywódcę ludu Bożego.

Niewiele osób uważnie przeczytało prolog pierwszej wizji Ellen G. White i sposób, w jaki łączy ona Jozuego i Kaleba oraz ich relację z Kanaanu ze swoją niebiańską wizją:

Ponieważ Bóg pokazał mi podróże ludu Adwentu do Miasta Świętego i bogatą nagrodę, która ma być dana tym, którzy czekają na powrót swego Pana z wesela, moim obowiązkiem może być przedstawienie wam krótkiego szkicu tego, co Bóg mi objawił. Kochani święci mają wiele prób do przejścia. Ale nasze lekkie cierpienia, które są tylko chwilowe, przyniosą nam o wiele większą i wieczną wagę chwały — podczas gdy nie patrzymy na rzeczy, które są widoczne, ponieważ rzeczy, które są widoczne, są doczesne, a rzeczy, których nie widać, są wieczne. Próbowałem przynieść dobre wieści i kilka winogron z niebiańskiego Kanaanu, za co wielu by mnie ukamienowało, tak jak zgromadzenie kazało ukamienować Kaleba i Jozuego za ich sprawozdanie (Lb 14:10.) A ja wam powiadam, bracia i siostry moi w Panu, że jest to ziemia piękna i że możemy ją zdobyć.EW 13.3}

Istnieją wyraźne dowody na to, że powinniśmy bardzo dokładnie przyjrzeć się temu, co wydarzyło się z Jozuem podczas prawdziwego podboju Kanaanu. Ellen G. White nawet nam to radziła:

Ja będę z tobą, nie opuszczę cię ani cię nie opuszczę. Jozuego 1:5.

Przestudiuj uważnie doświadczenia Izraelitów podczas ich podróży do Kanaanu. . . . Musimy utrzymywać serce i umysł w ćwiczeniu, odświeżając pamięć lekcjami, których Pan nauczał swój starożytny lud. Wtedy dla nas, tak jak On zaplanował, że powinno być dla nich, nauki Jego Słowa będą zawsze interesujące i imponujące.

Gdy Jozue wyszedł rano przed zdobyciem Jerycha, ukazał mu się wojownik w pełni przygotowany do walki. I Jozue zapytał: „Czy jesteś po naszej stronie, czy po stronie naszych wrogów?” A on odpowiedział: „Jako wódz wojska Pańskiego teraz przybyłem”. Gdyby oczy Jozuego zostały otwarte, tak jak oczy sługi Elizeusza w Dotanie, i gdyby mógł znieść ten widok, zobaczyłby aniołów Pańskich obozujących wokół dzieci Izraela, gdyż wyszkolona armia niebieska przybyła, aby walczyć za lud Boży, a Wódz zastępów Pańskich był tam, aby dowodzić. Kiedy Jerycho upadło, żadna ręka ludzka nie dotknęła murów miasta, gdyż aniołowie Pańscy zburzyli umocnienia i wkroczyli do twierdzy wroga. To nie Izraelici, lecz Wódz wojska Pańskiego zdobył Jerycho. Ale Izrael również musiał wykazać się wiarą w Wodza swego zbawienia.

Bitwy mają być toczone każdego dnia. Wielka wojna toczy się o każdą duszę, pomiędzy księciem ciemności a Księciem życia. . . . Jako agenci Boga macie się Jemu poddać, aby mógł planować, kierować i walczyć w bitwie za was, z waszą współpracą. Książę życia stoi na czele Jego dzieła. Ma być z wami w waszej codziennej walce z samym sobą, abyście mogli być wierni zasadzie; aby namiętność, walcząc o panowanie, mogła zostać ujarzmiona przez łaskę Chrystusa; abyście wyszli z tego więcej niż zwycięzcy dzięki Temu, który nas umiłował. Jezus był na ziemi. On zna moc każdej pokusy. On wie dokładnie, jak stawić czoła każdej sytuacji awaryjnej i jak poprowadzić was przez każdą ścieżkę niebezpieczeństwa. Więc dlaczego nie zaufać Mu?KK 117.1-4}

Teraz przeczytajmy całą historię podboju Jerycha, opowiedzianą przez Ducha Proroctwa w pełnej harmonii z Biblią. Najpierw dowiadujemy się, że Jozue spotkał „bardzo wyjątkowego człowieka”:

Gdy Jozue wycofał się z armii Izraela, aby medytować i modlić się o szczególną obecność Boga, aby mu towarzyszyła, zobaczył człowieka o wyniosłej postawie, odzianego w szaty wojenne, z mieczem dobytym w ręku. Jozue nie rozpoznał w nim jednej z armii Izraela, a mimo to nie sprawiał wrażenia wroga. W swojej gorliwości zaczepił go i powiedział: „Czy jesteś po naszej stronie, czy po stronie naszych wrogów? A on odpowiedział: Nie, ale jako wódz wojska Pańskiego teraz przyszedłem. I Jozue padł twarzą na ziemię, i oddał pokłon, i rzekł do niego: Co mówi mój pan do swego sługi? I wódz wojska Pańskiego rzekł do Jozuego: Zdejmij sandał z nogi, bo miejsce, na którym stoisz, jest święte. I Jozue tak uczynił.

To nie był zwykły anioł. To był Pan Jezus Chrystus, ten, który przeprowadził Hebrajczyków przez pustynię, spowity w słup ognia nocą i słup obłoku za dnia. Miejsce to zostało uświęcone przez jego obecność, dlatego Jozuemu nakazano zdjąć buty. {1SP 347.3–348.1}

Aniołem był Jezus, a Jozuemu nakazano zdjąć buty. Co to dokładnie oznacza? Tekst jest następujący:

Płonący krzew, który Mojżesz ujrzał, był również znakiem Boskiej Obecności; a gdy zbliżył się, by ujrzeć ten cudowny widok, ten sam głos, który tutaj przemawia do Jozuego, powiedział Mojżeszowi: „Nie zbliżaj się tutaj. Zdejmij sandały z nóg, gdyż miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą”.

Chwała Boża uświęciła świątynię; dlatego też kapłani nigdy nie wchodzili do miejsca uświęconego obecnością Boga w butach na nogach. Cząsteczki kurzu mogą przyklejać się do ich butów, co może zbezcześcić sanktuarium; dlatego od księży wymagano, aby zostawić buty na korcie, przed wejściem do sanktuarium. Na dziedzińcu, obok drzwi przybytku, stała miedziana umywalnia, w której kapłani obmywali ręce i nogi przed wejściem do przybytku, aby wszelka nieczystość mogła zostać usunięta, „aby nie umarli”. Bóg wymagał od wszystkich, którzy sprawowali posługę w świątyni, aby poczynili specjalne przygotowania przed wejściem do miejsca, gdzie objawiała się chwała Boża. {1SP 348.2–3}

Mojżesz i Jozue to jedyni ludzie w Biblii, którym nakazano zdjąć buty, ponieważ symbolicznie wchodzili do niebiańskiej świątyni, gdzie przebywał Jezus Chrystus. Należy zauważyć, że buty pozostawiono na dziedzińcu! Oznacza to, że Jezus miał zamiar powiedzieć Jozuemu, odbędzie się symbolicznie w sanktuarium.

Aby przekazać Jozuemu, że nie jest on niczym mniejszym od Chrystusa, wywyższonego, powiedział: „Zdejmij sandał ze swojej nogi”. Następnie Pan poinstruował Jozuego, jaką drogą ma podążać, aby zdobyć Jerycho. Wszyscy wojownicy mieli otrzymać rozkaz, aby okrążyć miasto raz dziennie przez sześć dni, a siódmego dnia mieli okrążyć Jerycho siedem razy. {1SP348.4}

Sam Jezus wyjaśnia Jozuemu, jak Jerycho musi zostać zdobyte. Jerycho symbolizuje mury, które oddzielają nas od niebiańskiego miasta, Nowego Jeruzalem. Gdyby ten mur grzechu upadł, mielibyśmy wolny wstęp do nieba. Stanie się to podczas drugiego przyjścia Jezusa. Przedtem jednak Jezus wyjaśnił Jozuemu, jak Jerycho musi zostać otoczone, a to ma dla nas dzisiaj ogromne znaczenie symboliczne.

„I Jozue, syn Nuna, zwołał kapłanów i rzekł do nich: Weźcie Arkę Przymierza, a siedmiu kapłanów niech niesie siedem trąb z rogów baranich przed Arką Pańską. I rzekł do ludu: Ruszajcie i obejdźcie miasto, a kto jest uzbrojony, niech idzie przed arką Pańską. I stało się, gdy Jozue przemówił do ludu, że siedmiu kapłanów niosących siedem trąb z rogów baranich szło przed Panem, i trąbili w trąby; a arka przymierza Pańskiego szła za nimi. A zbrojni szli przed kapłanami, którzy trąbili w trąby, a tył szedł za arką, kapłani szli dalej i trąbili w trąby. A Jozue rozkazał ludowi, mówiąc: Nie będziecie krzyczeć, ani czynić hałasu głosem waszym, ani niech żadne słowo nie wyjdzie z ust waszych, aż do dnia, gdy wam rozkażę krzyczeć; wtedy będziecie krzyczeć. I arka Pańska okrążyła miasto, okrążając je raz; i weszli do obozu, i nocowali w obozie. {1SP349.1}

Ellen G. White łączy te marsze wokół Jerycha, dęcie w trąby i niesienie Arki Przymierza bezpośrednio z nami, Adwentystami Dnia Siódmego, w „Świadectwach dla ministrów i pracowników ewangelii”:

Szatan przedsięwziął wszelkie możliwe środki, aby nikt z nas nie przyszedł jako lud, który by nas ganił, strofował i napominał, abyśmy odrzucili nasze błędy. Ale jest lud, który poniesie arkę Boga. Niektórzy wyjdą spośród nas, którzy nie będą już nosić arki. Ale oni nie mogą budować murów, które mogłyby przeszkodzić prawdzie; bo ona będzie szła naprzód i w górę aż do końca. W przeszłości Bóg wzbudzał ludzi i nadal ma ludzi okazji czekających, gotowych, by wykonywać Jego rozkazy — ludzi, którzy przejdą przez ograniczenia, które są tylko jak mury pomazane nieutwardzoną zaprawą. Kiedy Bóg ześle na ludzi swego Ducha, oni będą pracować. Będą głosić słowo Pana; podniosą swój głos jak trąba. Prawda nie umniejszy się ani nie straci swojej mocy w ich rękach. Pokażą ludziom ich występki, a domowi Jakuba ich grzechy. {TM 411.1}

Historia podboju Jerycha jest długa:

Hebrajski orszak maszerował w idealnym porządku. Najpierw szła wybrana grupa uzbrojonych mężczyzn, odzianych w wojenne szaty, nie po to, by ćwiczyć swoje umiejętności w posługiwaniu się bronią, lecz by wierzyć i przestrzegać otrzymanych wskazówek. Następnie szło siedmiu kapłanów z trąbami. Potem nadeszła arka Boża, lśniąca złotem, z aureolą chwały unoszącą się nad nią, niesiona przez kapłanów w bogatych i osobliwych szatach, oznaczających ich świętą funkcję. Ogromna armia Izraela podążała w idealnym porządku, każde plemię pod swoim sztandarem. Tak oto okrążyli miasto z arką Bożą. Nie słychać było żadnego dźwięku, poza krokami potężnego wojska i uroczystym głosem trąb, rozbrzmiewającym na wzgórzach i rozbrzmiewającym w mieście Jerycho. Z podziwem i niepokojem strażnicy skazanego na zagładę miasta obserwują każdy ruch i informują o tym tych, którzy sprawują władzę. Nie potrafią powiedzieć, co oznacza cały ten pokaz. Niektórzy wyśmiewają pomysł zdobycia miasta w ten sposób, podczas gdy inni są przerażeni, gdy widzą wspaniałość arki i uroczysty i dostojny wygląd kapłanów oraz zastęp Izraela podążający za nimi z Jozuem na czele. Pamiętają, że czterdzieści lat wcześniej Morze Czerwone rozstąpiło się przed nimi i że właśnie przygotowano dla nich przejście przez rzekę Jordan. Są zbyt przerażeni, by się bawić. Są surowi, by trzymać bramy miasta szczelnie zamknięte, a potężni wojownicy strzegą każdej bramy. Przez sześć dni wojska Izraela okrążały miasto. Siódmego dnia okrążyły Jerycho siedem razy. Ludziom, jak zwykle, nakazano milczenie. Miał być słyszalny tylko głos trąb. Ludzie mieli obserwować, a gdy trębacze mieli dawać dłuższy niż zwykle dźwięk, wszyscy mieli wołać donośnym głosem, gdyż Bóg dał im miasto. „I stało się siódmego dnia, że ​​wstali wcześnie, o świcie dnia, i okrążyli miasto w ten sam sposób, siedem razy; Tylko tego dnia okrążyli miasto siedem razy. I stało się za siódmym razem, gdy kapłani zatrąbili w trąby, Jozue powiedział do ludu: Krzyczcie, bo Pan dał wam miasto”. „I lud krzyczał, gdy kapłani zatrąbili w trąby. I stało się, gdy lud usłyszał dźwięk trąby, i lud krzyczał wielkim okrzykiem, że mur rozpadł się płasko, tak że lud wszedł do miasta, każdy wprost przed siebie, i zdobyli miasto”.

Bóg zamierzał pokazać Izraelitom, że podbój Kanaanu nie powinien być im przypisany. Dowódca wojska Pana zdobył Jerycho. On i jego aniołowie byli zaangażowani w podbój. Chrystus rozkazał armiom Nieba zburzyć mury Jerycha i przygotować wejście dla Jozuego i armii Izraela. Bóg poprzez ten cudowny cud nie tylko wzmocnił wiarę swego ludu w swoją moc pokonania wrogów, ale także zganił ich dawną niewiarę.

Jerycho rzuciło wyzwanie armiom Izraela i Bogu Niebios. A gdy ujrzeli wojsko Izraela maszerujące wokół ich miasta raz dziennie, byli zaniepokojeni; ale spojrzeli na ich silne obronę, ich solidne i wysokie mury i byli pewni, że mogą odeprzeć każdy atak. Ale gdy ich solidne mury nagle się zachwiały i upadły z oszałamiającym hukiem, jak grzmoty najgłośniejszych grzmotów, zostali sparaliżowani strachem i nie mogli stawić oporu. {1SP 349.2–351.2}

Podsumujmy teraz to, czego się dowiedzieliśmy:

Jezus ukazuje się Jozuemu z mieczem jako Wódz wojska niebieskiego i najpierw nakazuje Jozuemu zdjąć buty:

A gdy Jozue był pod Jerychem, podniósł oczy i spojrzał, a oto stał naprzeciw niego mąż, z mieczem w ręku: A Jozue poszedł do niego i rzekł mu: Czy jesteś za nami, czy za przeciwnikami naszymi? A on rzekł: Nie; ale jako wódz zastępu Pańskiego teraz przychodzę. I padł Jozue na twarz swoją na ziemię, i oddał pokłon, i rzekł do niego: Co mówi mój pan do swego sługi? I rzekł wódz wojska Pańskiego do Jozuego: Zdejmij sandał z nogi swojej, bo miejsce, na którym stoisz, jest święte. I Jozue tak uczynił. (Jozuego 5:13-15)

Aby zrozumieć, na jaki czas eschatologiczny to wskazuje, musimy zbadać całą symbolikę, która jest tu podana. Rozumiemy, że to sam Jezus rozmawia z Jozuem, ale On również zaznacza bardzo szczególny moment w historii. Zanim ta scena miała miejsce, Izraelici przeszli przez Jordan (Jozuego 5:1), zostali niedawno obrzezani (Jozuego 5:3-8), przygotowali Paschę i zmienili swoją dietę z manny na kukurydzę i owoce ziemi Kanaan. Wszystko to są symbole przyjęcia ofiary Jezusa Chrystusa, Jego śmierci na krzyżu za nas. Tekst nie mówi, ile dni minęło od momentu, gdy Izraelici świętowali Paschę, aż Jozue zobaczył Jezusa stojącego przed Jerychem z mieczem w ręku, ale możemy wnioskować, jak długo na podstawie typu Paschy, który symbolizował śmierć i zmartwychwstanie Jezusa. Minęło 40 dni, zanim Jezus poszedł do nieba. Gdy Jezus przybył do nieba, rozpoczął swoją pierwszą posługę w niebiańskiej świątyni w roku 31 n.e. i wszyscy Adwentyści powinni wiedzieć, że miało to miejsce w miejscu świętym niebiańskiej świątyni. Była to Jego pierwsza posługa arcykapłańska.

Kiedy rozkazał Jozuemu zdjąć buty, Jezus komunikował nam dokładnie, gdzie jesteśmy w nurcie historii chrześcijańskiej. Kapłani musieli zdejmować buty, gdy wchodzili do miejsca świętego, zostawiając buty na dziedzińcu, jak widzieliśmy wcześniej. Może to oznaczać tylko to, że to, co Jezus będzie mówił od tego momentu, rozpocznie się, gdy Jezus wszedł do Miejsca Świętego w roku 31. To jest moment, który został wyjaśniony w jednym wersecie przez apostoła Pawła w Liście do Hebrajczyków:

Nie przez krew kozłów i cielców, ale przez własną krew wszedł raz do miejsca świętego, uzyskawszy dla nas wieczne odkupienie. (Hebrajczyków 9:12)

A co Jezus mówi Jozuemu i nam teraz? Co on/my musieliśmy zrobić, aby zdobyć Jerycho i wejść do Kanaanu/Nieba?

I rzekł Pan do Jozuego: Oto Ja daję w twoją rękę Jerycho i jego króla, i dzielnych mężów. I okrążycie miasto, wszyscy mężowie wojownicy, i obejdziecie miasto raz. Tak uczynisz sześć dni. A siedmiu kapłanów będzie niosło przed Arką siedem trąb z rogów baranich. a siódmego dnia okrążycie miasto siedem razy, a kapłani będą trąbić w trąby. I stanie się, że gdy zatrąbią długo w róg barani i gdy usłyszycie dźwięk trąby, cały lud zawoła wielkim okrzykiem; i mur miasta runie w miejscu, a lud podejdzie, każdy wprost przed siebie. (Jozuego 6:2-5)

Jezus opisuje tutaj całą historię swojego ludu od momentu, gdy wszedł do Miejsca Świętego niebiańskiej świątyni w roku 31 aż do prawdziwego podboju nieba. Musi być sześć marszów w ciągu pierwszych sześciu dni, a następnie siedem marszów w siódmym dniu. To jest podstawa dla całego zrozumienia powtórzenia pieczęci, kościołów, a nawet trąb, jak zobaczymy w przyszłym artykule. W klasycznej interpretacji adwentystycznej dotarliśmy dopiero do końca szóstego dnia!

Ponieważ znamy doktrynę sanktuarium, rozumiemy dzisiaj, że Jezus przeszedł z Miejsca Świętego do Miejsca Najświętszego w 1844 roku. Rozpoczął swoją drugą służbę i posługę w Miejscu Najświętszym: oczyszczenie niebiańskiej świątyni. To ostatni dzień ziemskiej historii: dzień sądu śledczego w niebie; siódmy dzień zdobycia Jerycha. Jezus wyjaśnia, że ​​marsze wokół Jerycha muszą zostać powtórzone jeszcze raz w ciągu tego dnia: a siódmego dnia okrążycie miasto siedem razy.

Proszę kontynuować czytanie części II Historia się powtarza w celu szczegółowego porównania klasycznej i współczesnej interpretacji pieczęci w świetle Jerycha oraz współczesnej interpretacji siedmiu kościołów i wyjaśnienia, dlaczego przesłanie Oriona nie jest „astrologią”...