Cienie Krzyża - Część II

Oryginalnie opublikowano w piątek, 22 października 2010, 5:51 w języku niemieckim o godz. www.letztercountdown.org

Jeśli chcę wyjaśnić członkom mojej małej grupy domowej coś na temat tematu w Biblii, który sięga daleko wstecz, często radzę im, abyśmy nie czytali tekstów bez przerw. Powinniśmy robić przerwy, aby kontemplować czas, kulturę i sytuację osób tam opisanych. Musimy postawić się bezpośrednio na miejscu graczy i obserwować wszystko tak, jakbyśmy właśnie odbyli podróż w czasie i byli bezpośrednio w butach uczestniczących postaci. Ci, którzy tego nie zrobią, zawsze będą mieli problemy ze zrozumieniem tekstów biblijnych, które zostały napisane 3500 - 2000 lat temu. Z powodu tego złego sposobu czytania starożytnych tekstów i problemu, że jesteśmy ukształtowani przez nasze własne tradycje i sposoby myślenia, wkradają się błędy interpretacyjne, które zaciemniają naszą wizję prawdy.

Jeśli chcemy rozwiązać problemy podniesione w związku z Paschą, Pierwsza część ukończenia Cienie Krzyża, musimy zrobić dokładnie to, co właśnie wyjaśniłem. Musimy przenieść się w czasie do kultury, która wciąż pamiętała, jak należy obchodzić Paschę. Uczeni zajmujący się chrześcijaństwem wydają się zakładać, że „przenieśliśmy się w czasie” wystarczająco daleko, jeśli dokonamy mentalnej podróży do czasów Jezusa, około 2000 lat przed naszą epoką. Przyznają, że „mamy tu jeszcze jeden przypadek, w którym nasza obecna ignorancja starożytnych praktyk żydowskich wydaje się być przyczyną naszej niezdolności do jasnego zharmonizowania pozornie sprzecznych stwierdzeń Jana i synoptyków”. {Adventist Bible Commentary, Volume 5, p. 537, wydanie angielskie}

Ale to jest — jak teraz pokażę — zdecydowanie za mało. Musimy dokonać większego wysiłku umysłowego i cofnąć się o kolejne 1500 lat do korzeni Paschy, do czasu, gdy została ustanowiona przez Pana, i musimy wślizgnąć się w buty kogoś, kto otrzymał instrukcje bezpośrednio od Jehowy. Musimy założyć...

Buty Mojżesza

Czytając szczere oświadczenie naszych uczonych — że to dzisiejsza ignorancja starożytnych praktyk żydowskich uniemożliwia nam zrozumienie tego, co wydarzyło się wówczas w 31 r. n.e., musimy najpierw uznać, że najwyższym interesem naszego Pana jest to, abyśmy w pełni zrozumieli, co wydarzyło się wówczas, abyśmy mogli stawić czoła atakom fałszywych nauczycieli. Odrzucenie naszej ignorancji słowami: „Cóż, po prostu tego nie wiemy, więc nie jest to ważne dla naszego zbawienia”, jak napisali nasi komentatorzy BRI w sensie przenośnym na końcu swojej deklaracji ignorancji, jest żałosną próbą ukrycia ich niezdolności do znalezienia rozwiązań problemów poprzez wskazówki Ducha Świętego, używając argumentu, że mamy do czynienia z „nieciekawymi faktami”. Jest to bardzo smutny i wątpliwy sposób myślenia dla rzekomego ludu Bożego, który powinien starać się poznać, co wydarzyło się podczas ukrzyżowania Zbawiciela w najbardziej nieskończonych szczegółach i zharmonizować to z typami biblijnymi, zwłaszcza że został nam dany posłaniec Boży, który pomaga nam masą informacji i porad w znalezieniu prawdy!

Ale Bóg w swojej opatrzności wiedział już przed stworzeniem czasu, że pewnego dnia napotkamy problem z ucztą Paschy, dlatego znajdujemy w Biblii wiele relacji, które razem wzięte doskonale wyjaśniają, jak dokładnie przebiegała uczta Paschy. Biblijna relacja obejmuje postać, która, podobnie jak my, również nie wiedziała nic o tym, jak będzie wyglądać uczta Paschy, i która była również zainteresowana tym, aby zachować ją dokładnie tak, jak chciał tego Pan. Był on pierwszym autorem Biblii, Mojżeszem.

Był w tym samym położeniu co my. Był w całkowitej niewiedzy w kwestii praktyk żydowskich. Być może niektórzy z was mogą zapytać: „Dlaczego? Był Żydem, prawda? Czy nie musiał wiedzieć, jak Żydzi sobie z tym wszystkim radzą?” Jeśli tak myślisz, nie „zatrzymałeś się na chwilę na rozmyślanie”, o którym mówiłem wcześniej. „Kim naprawdę był Mojżesz?”, lub przynajmniej... „Kim był Mojżesz w czasie, gdy otrzymał Boże instrukcje dotyczące dokładnego przebiegu exodusu podczas dziesiątej plagi egipskiej?” To powinny być kwestie, które powinny nas niepokoić, jeśli chcemy wczuć się w rolę tego, który otrzymał te pierwsze instrukcje dotyczące Paschy od Jehowy.

Mojżesz był synem hebrajskich niewolników i urodził się około 80 lat przed wygaśnięciem 215 lat niewoli Izraelitów w Egipcie. Zgodnie z obowiązującym prawem państwowym prawdopodobnie miałby podwójne obywatelstwo: Izraelita i Egipcjanin. Następne pytanie, które musimy sobie zadać, brzmi: w jakiej kulturze wychował się Mojżesz? Wszyscy wiemy, że został ukryty w koszyku z sitowia, aby uciec przed prześladowaniami Egipcjan, którzy chcieli zabić wszystkie dzieci poniżej dwóch lat, na rozkaz faraona. Ale Bóg w swojej mądrości poprowadził koszyk z sitowia z małym synem niewolników tak blisko brzegów Nilu, że został zauważony przez jedną z córek faraona i uratowała małego chłopca. Ponieważ sama nie mogła wykarmić dziecka, posłała po hebrajską kobietę, a Bóg sprawił, że to matka samego Mojżesza mogła karmić piersią swojego syna. Kiedy dziecko zostało odstawione od piersi, zostało oddane córce faraona i stało się „jej synem”. Możesz przeczytać o tym wszystkim w Księdze Wyjścia 2:1-10.

Gdzie dorastał Mojżesz? Jakie kultury na niego wpłynęły? Po pierwsze, oczywiste jest, że Mojżesz, jako syn córki faraona i wnuk faraona, musiał otrzymać doskonałe wykształcenie w pałacu od egipskich uczonych. Jego główne wykształcenie pochodziło z kultury egipskiej, a jak wiemy, był to system polityczno-religijny charakteryzujący się kultem słońca i kultem żywej istoty ludzkiej jako Boga, faraona.

Ale wielu widzi w następujących wersetach, że Mojżesz został również ukształtowany przez swoją biologiczną matkę i ich środowisko, ponieważ rozgniewał się na Egipcjanina, który bił hebrajskiego niewolnika i zabił go (Wyjścia 2:11-12). To pokazuje, że sympatyzował z hebrajskimi niewolnikami i że jego biologiczna matka miała na niego wpływ. I teraz wielu ludzi popełnia błąd, wierząc, że Mojżesz nauczył się rytuałów i specyficznych cech religijnych Izraelitów od swojej biologicznej rodziny. Wierzą zatem, że Mojżesz również rozumiał, na przykład, szabat i że Izraelici po prostu nie mogli przestrzegać szabatu, ponieważ Egipcjanie go zakazali. Zakładają, że Żydzi mogli zachować całą swoją wiedzę religijną i kulturową. Jednak nie możemy zapominać, że sam Mojżesz był pierwszym pisarzem Biblii, a przedtem nie było absolutnie żadnego zapisu kulturowego i religijnego dziedzictwa Izraelitów!

Najważniejszą i podstawową kwestią do rozważenia jest to, jaki kalendarz rozumiał Mojżesz? Jak rozumiał początek dnia, co było dla niego początkiem miesiąca i jak rozumiał początek roku? Tylko jeśli rozwiążemy te pytania, możemy zrozumieć, co Bóg chciał powiedzieć Mojżeszowi, kiedy przemówił do niego w Księdze Wyjścia, rozdziale 12, i zaczął uczyć go typu Paschy, a mianowicie kolejności procesów rytualnych poprzez wyjście z Egiptu, które już trochę zbadaliśmy w pierwszej części „Cieni Krzyża”.

Tylko jeśli uwzględnimy to w naszych rozważaniach, wyciągniemy właściwe wnioski. Ale jeśli pozostawimy te pytania bez odpowiedzi i założymy bez dalszego dochodzenia, że ​​Mojżesz, jako Izraelita, otrzymał instrukcje od Boga, mając pełne zrozumienie starego kalendarza żydowskiego, dochodzimy do mylących sprzeczności problemu dwóch Pasch.

Wielu uważa, że ​​Mojżesz rozumiał oba systemy kalendarzowe (żydowski i egipski), a zatem Bóg przemówiłby do niego w Księdze Wyjścia, używając izraelskich miar czasu. Ale jak zobaczymy, jest to założenie zasadniczo błędne, ponieważ nie bierze pod uwagę faktu, że Hebrajczycy mieszkali już 350 lat w ziemi Egipcjan, ich feudałów, kiedy urodził się Mojżesz. Kiedy Bóg przemówił do Mojżesza, nawet 215 lat najokrutniejszej niewoli ominęło naród i kulturę Izraelitów. Żaden naród nie mógł w pełni zachować swojej kultury w takich warunkach. A to było z pewnością jeszcze gorsze dla ludu, który nie miał żadnych pisemnych zapisów swojej kultury i mógł przekazywać swoją wiedzę z pokolenia na pokolenie jedynie za pomocą słowa mówionego. Przez 215 lat byli zmuszani do służby w tych godzinach pracy, które Egipcjanie ustalali dla nich zgodnie ze swoim kalendarzem. Izraelici zbudowali piramidy dla kultu i bogów czcicieli słońca — budowle, które do dziś nas zadziwiają. Nie były one tylko splecione z kulturą egipską. Ponieważ służyli Egipcjanom jako niewolnicy, zostali zmuszeni do porzucenia wszystkich swoich praktyk religijnych i całkowitego dostosowania się do Egipcjan. Kultura egipska, podobnie jak wszystkie kultury czczące słońce, była kulturą czysto despotyczną, a posąg Daniela pokazuje, że wszystkie te kultury przekazują swoje podstawowe doktryny z jednej epoki do drugiej, i to jest powód, dla którego babiloński kult słońca nadal zachowuje swoje „ukryte” miejsce w systemie papieskim.

Izraelicki szabat, by czcić Boga Stwórcę, został zniesiony dekretem i zastąpiony sun-day (niedzielą), by czcić boga słońca. Niewolnik nie wybiera dnia, w którym odpoczywa; został mu on ustalony, jeśli w ogóle pozwolono mu odpocząć jeden dzień. Niewolnik nie wybiera, kiedy zaczyna się jego dzień; został mu on ustalony i niewolnik nie ustala początków miesięcy ani lat. Są one ustalane dla niego przez jego pana feudalnego. Niewolnik nie uczęszcza do szkoły swojego ludu, ale jest kształcony do niewolniczej pracy w „szkołach” swojego pana feudalnego, przynajmniej ci szczęśliwcy, którzy nie musieli po prostu deptać cegieł. Niewolnictwo to stan, w którym człowiek siłą całkowicie traci swoją autonomię i wolną wolę.

Nawet dzisiaj, mała grupa elitarnych przestępców, którzy kontrolują wszystkie pieniądze na świecie, przygotowuje nowe zniewolenie. Tym razem nie tylko dla niewielkiej mniejszości, ale dla całej ludzkości. Chcą zmusić całą ludzkość do zachowania religii czci słońca, tak jak to było dawno temu z Izraelitami w Egipcie. W tych okolicznościach nie ma miejsca na własny kalendarz ani specjalny dzień odpoczynku, taki jak szabat. Po zaledwie kilku latach niewoli Izraelici prawdopodobnie zaczęli już „zapominać” o swoim specjalnym kalendarzu i poddać się militarnej presji władzy rządzącej. Jednak Bóg gwarantuje nam, jako dzisiejszemu duchowemu Izraelowi, że osobiście zainterweniuje, aby to się nie powtórzyło, ale musimy wytrwać i pozostać wierni pod presją bardziej gwałtowną niż kiedykolwiek wcześniej w historii ludzkości.

Tak więc, nawet jeśli Mojżesz był narażony na wpływy dwóch kultur, nigdy nie poznał prawdziwego kalendarza stworzenia Jehowy. Był pod wpływem dwóch kultur, które nie znały prawdziwego kalendarza stworzenia. Pierwszą kulturą była kultura Egipcjan, którzy prowadzili bardzo specjalny hybrydowy kalendarz o naturze księżycowo-słoneczno-gwiezdnej, a drugą kultura jego biologicznych rodziców, którzy zapomnieli o kalendarzu stworzenia. Tak więc, kiedy Bóg przemówił do Mojżesza w Księdze Wyjścia 12, było to dla niego tak, jak dla nas: był „nieświadomy starożytnych praktyk żydowskich” pod dwoma względami:

1. Nie znał prawdziwego kalendarza stworzenia świata i nikt go o tym nie uczył.
2. Nie znał świąt żydowskich, ponieważ nie zostały one jeszcze ustanowione przez Boga.

Jedynym szczególnym dniem, który został ustanowiony przez Boga poprzez stworzenie na długo przedtem, był szabat, powtarzający się co siódmy dzień, a nawet on został pogrzebany w zapomnieniu podczas niewoli. Przed wyjściem z Egiptu żydowskie święta nie zostały nawet ustalone w swoich typach. Szabat istniał 2500 lat od stworzenia Adama i był przestrzegany przez patriarchów, takich jak Noe i Abraham, ale kultura izraelska 215 lat po rozpoczęciu niewolnictwa prawdopodobnie wiedziała tylko, że kiedyś istniało coś „specjalnego”, ale przestali przestrzegać szabatu.

Dlatego możemy czuć się pewnie komfortowo w butach Mojżesza, jeśli teraz spróbujemy na nowo zrozumieć, co Bóg chce nam wyjaśnić w Księdze Wyjścia, rozdział 12. Nie wiemy nic; nie rozumiemy niczego z kultury żydowskiej! Musimy być gotowi myśleć w ten sam sposób, w jaki myślałby Mojżesz, gdy otrzymał instrukcje dotyczące typu Paschy. Musimy włożyć buty Mojżesza, który rozumiał tylko jeden kalendarz, egipski!

Trzeci kalendarz

Niezależnie od tego, czy nam się to podoba, czy nie, jeśli chcemy wcielić się w rolę Mojżesza, musimy poznać podstawowe cechy trzeciego kalendarza: starożytny kalendarz egipski, który był wówczas obowiązującym kalendarzem Mojżesza.

Ale nie martwcie się! Mózgi moich czytelników są już wyuczone do myślenia w różnych systemach kalendarzowych, więc nie będzie dla was zbyt trudne zrozumienie tego pozornie dość skomplikowanego kalendarza egipskiego. Ograniczę się do tego, co jest dla nas ważne. Na szczęście hieroglify zostały odczytane przez Kamień z Rosetty, który został znaleziony w cudowny sposób, więc wiele starożytnych egipskich pism w imponujących piramidach i grobowcach jasno pokazuje, jak Egipcjanie rozumieli swój kalendarz. Właściwie wiemy o tym kalendarzu znacznie więcej niż o kalendarzu stworzenia Boga. Każdy, kto przeszuka Internet pod kątem odpowiednich terminów, znajdzie wiele stron internetowych, które zajmują się tym kalendarzem.

1. Dni starożytnego Egiptu zaczynały się o wschodzie słońca. Słońce było ich najwyższym bogiem (ojciec nosiciela światła, Lucyfera). Więc kiedy pierwszy świt stał się widoczny rano, Ra, słońce, zaczął panować. Jednak jeśli słońce całkowicie zaszło, zaczynał się dla nich straszny czas. Noc była czasem terroru i strachu, ponieważ ich bóg „poszedł spać”. Słyszę podobne stwierdzenia od zwolenników doktryny księżycowego szabatu, którzy mówią, że żydowski dzień zaczynał się wcześnie rano, a nie o zachodzie słońca. W ten sposób naruszają Biblię i zyskują zwolenników, siejąc wątpliwości i niepewność. Ciekawe jest, jak wykorzystują starożytny egipski sposób myślenia, aby reklamować swój pogański kult tym adwentystom, którzy nie studiują wystarczająco modlitewnie i nie mają lekarstwa na ten „zakwas saduceuszy”. W końcu stają się przez nich całkowicie kontrolowani.

Pomysł, że dzień zaczyna się rano o wschodzie słońca, został wprowadzony już na samym początku historii ludzkości, kiedy Szatan chciał umieścić swojego domniemanego ojca, słońce, na pozycji, która należy tylko do Boga Stwórcy, który zdecydowanie rozpoczął stworzenie w ciemności (w nocy), kiedy nie było światła. „Niech stanie się światłość” było pierwszym aktem stworzenia, a słowa te zostały wypowiedziane w nocy, kiedy nie było światła. Tylko czciciele słońca rozumieją noc jako stan pośredni, który tak naprawdę nie istnieje, a to powoduje u nich niepokój i dyskomfort. Próbują więc zdyskredytować czas, w którym Jezus spędził najwięcej godzin na modlitwie związanej ze swoim Ojcem, przygotowując się przez czuwanie i modlitwę o dzieło następnego dnia — lub nawet czas, kiedy rozpoczął swoją mękę w ogrodzie Getsemani, gdzie umożliwił, aby wszystkie nasze grzechy zostały na Niego złożone i wielokrotnie ostrzegał uczniów, aby nie zasypiali, ale czuwali i modlili się — jako „nieistotny stan pośredni”. To dlatego możemy uwierzyć w ich „historię stworzenia”, w której dzień zaczyna się rano, co jest diametralnie sprzeczne z biblijnym opisem: „I nastał wieczór i poranek, dzień pierwszy”. Szatan zawsze próbuje siać zamęt za pośrednictwem swoich współsług, ale zawsze odkrywamy jego sztuczki, gdy studiujemy starożytne religie babilońskie i ich odgałęzienia, takie jak egipski kult słońca.

Jeśli ktoś chce nam powiedzieć, że Żydzi rozumieli początek dnia o świcie i że powinniśmy się z tym zgodzić, chce nas wciągnąć w pułapkę błędnej interpretacji kalendarza stworzenia, aby wyciągnąć fałszywe wnioski, co ostatecznie prowadzi nas do praktyk pogańskich i łamania przykazań Boga. Niektórzy wierzą, że w niebie będą współistnieć różne systemy wierzeń i że czciciele księżycowego szabatu będą tam żyć w doskonałej harmonii z tradycyjnymi czcicielami szabatu siódmego dnia. Nie, bracia i siostry! Jezus ostrzegał nas w Biblii setki razy przed oszustwem i zakwasem (fałszywymi doktrynami) fałszywych nauczycieli. Jeśli werset, który mówi, że każdy jest sądzony tylko według swojej wiedzy, należy rozumieć tak, że każdy, kto szukał prawdy, zbłądził i wyciągnął błędne wnioski, również zostanie zbawiony, to wcale nie byłoby konieczne ostrzeganie przed oszustwem, ponieważ w takim przypadku każdy, kto został oszukany, również znalazłby się w niebie, popełniając tylko błąd. Wtedy nie byłoby nawet potrzeby szukania Boga i prawdy, ponieważ nie byłoby żadnej różnicy między tymi, którzy znaleźli „prawdziwą prawdę”, a tymi, którzy znaleźli „fałszywą prawdę”.

Ile jest „prawd”? Według Kościoła Powszechnego, jest tyle prawd, ile jest różnych religii i wiar. Rzeczywiście, gromadzą się teraz w ogólnoświatowym ruchu ekumenicznym, aby zostać spalonymi jak słoma. Według stwierdzeń w Biblii od Stwórcy, jednorodzonego Syna Boga Ojca, istnieje tylko jedna prawda: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie”. (John 14: 6) „Bóg jest duchem, a ci, którzy mu cześć oddają, winni mu ją oddawać w duchu i w prawdzie”. (Jana 4:24) Gdyby księżycowy sabat był właściwą interpretacją czwartego przykazania Bożego, każdy, kto „uparcie” przestrzegał sabatu co siedem dni, byłby zgubiony. Jeśli jest odwrotnie, niech Bóg zmiłuje się nad tymi, którzy uwierzyli w kłamstwo o sabacie księżycowym, zastąpili dzień Boga Stwórcy dniem czczenia matki Szatana, bogini księżyca, i w ten sposób zachowali pogański dzień odpoczynku. Dlatego bardzo ważne jest, aby wiedzieć, jaka jest prawda, i musimy jej szukać, jakby była to kwestia życia i śmierci. W istocie jest to kwestia naszego wiecznego życia.

Jezus, na pytanie uczniów, jakie będą znaki końca, odpowiedział, że powinni uważać, aby nikt ich nie oszukał. Oznacza to, że w tych ostatnich dniach oszustwo będzie szczególnie powszechne. Dlatego zbadajcie rzeczy, które są wam przedstawiane w tych dniach! Sprawdźcie przesłanie Oriona, zbadajcie księżycowy szabat! Udowodnijcie, co jest w swej istocie zgodne z naukami, które zostały przekazane ostatniemu kościołowi Boga przez posłańca Boga, Ellen G. White! Użyjcie swojej Biblii! Sprawdźcie proroków, którzy zostali do was posłani przez Biblię i módlcie się, módlcie się, módlcie się, aby Duch Święty został wam dany, aby odróżnić kłamstwa od jedynej istniejącej i jedynej prawdziwej prawdy! Nie może być dwóch różnych prawd na temat problemu. Słowo „prawda” już ją wyklucza. Nie ma liczby mnogiej prawdy! Nie ma „prawd”. Nikt, kto zostanie doprowadzony do przekroczenia przykazań Bożych przez oszustwo, nie ma wymówki, ponieważ gdyby byli czystymi naczyniami, otrzymaliby Ducha Świętego, aby zostać doprowadzeni do całej prawdy. Jezus to obiecał. Czy uczynimy z Niego kłamcę?

Każdy, kto wierzy, że naród żydowski uważał wschód słońca za początek dnia, ma rację tylko w odniesieniu do okresu 215 lat niewoli w Egipcie, kiedy nie mieli innego wyboru. Jednak Bóg, wkrótce po wyjściu z Egiptu, ponownie wykształcił Izraelitów co do prawidłowego początku dnia. Więcej o tym później. Starożytne dni egipskie można studiować dość szczegółowo na Fakty o starożytnym Egipcie.

2. Początek starożytnego egipskiego miesiąca księżycowego jest bardzo dobrze wyjaśnione Wikipedia – starożytny egipski kalendarz księżycowy [jest po niemiecku, więc proszę skorzystać z tłumacza online]. Ograniczam się do podsumowania, które przedstawia kluczowe różnice w stosunku do kalendarza żydowskiego, tak jak zostało to określone w pierwszej części Shadow Study. W starożytnym Egipcie, który był ważną kulturą przez wiele tysiącleci, istniały różne typy kalendarzy, w tym rozróżnienie między kalendarzem administracyjnym a kalendarzem religijnym. Dowiedzieliśmy się tego wszystkiego z zapisów świątynnych.

Ile tak naprawdę lat mają te kalendarze, możemy przeczytać na wyżej wymienionej stronie internetowej:

Najstarsze udokumentowane wzmianki o danych z kalendarza księżycowego pochodzą z około 2350 r. p.n.e. i znajdują się w tekstach piramid. Korzystanie z zapisów astronomicznych zostało udokumentowane już w 2880 r. p.n.e. przez króla Wadji.

Tak więc około 800 lat przed tym, jak Mojżesz otrzymał od Jehowy kalendarz stworzenia, mamy dowody na to, że w Egipcie, w kraju, w którym czczono słońce, istniał wyraźny kalendarz szatański.

Przeczytajmy więcej o tym kalendarzu księżycowym:

Około 70 r. p.n.e. Geminos z Rodos opisał starożytny egipski kalendarz księżycowy jako „szczególna zasada, której Egipcjanie, w przeciwieństwie do innych kultur, nie stosują do określania swojego roku”. Dla nich ważne są święta. Ich kalendarze skupiają się na tym”. Deklaracja Geminosa trafnie pokazuje mitologiczną rolę egipskich kalendarzy księżycowych, których centralna funkcja ograniczała się do datowania niebiańskich świąt, podczas gdy Kalendarz administracyjny Egiptu pełnił funkcję kalendarza rocznego.

Kapłaństwo miało za zadanie ustalanie niebiańskich świąt. Zajmowali się tym kompetentni astronomowie, którzy ogłaszali dni świąteczne przez „Provosta” („Największego z Obserwatorów”) poprzez obserwacje i obliczenia. Po proklamacji rzeczywista data była zaznaczana w kalendarzu administracyjnym i zapisywana w dzienniku świątyni.

Z tekstu wynika, że ​​starożytny egipski kalendarz księżycowy nie miał nic wspólnego z określaniem lat, ale z określaniem „świętych” niebiańskich świąt. Już z określenia „niebiańskie święta” możemy wywnioskować, że chodziło o oddawanie czci ciałom niebieskim (słońcu i księżycowi), co jest bałwochwalstwem, oddawaniem czci stworzonym rzeczom.

Ale jak rozpoczął się nowy miesiąc księżycowy u starożytnych Egipcjan?

W przeciwieństwie do innych starożytnych krajów Bliskiego Wschodu, miesiąc księżycowy nie zaczyna się wkrótce po nowiu, wraz z pierwszym sierpiem (nowym światłem), lecz od pierwszego dnia niewidoczności księżyca o świcie. Długość okresu między starym (ostatnim zanikaniem) a nowym światłem (pierwszym sierpiem) zależy od czynników, w tym od położenia geograficznego miejsca obserwacji. Na południowych szerokościach geograficznych półkuli północnej czas niewidoczności księżyca jest krótszy niż na północnych szerokościach geograficznych, co prowadzi do dłuższych faz obserwacji księżyca w obszarach południowych w porównaniu z regionami północnymi.

Po pierwsze, zdajemy sobie sprawę, że starożytni Egipcjanie — jak wyjaśniono wcześniej — w dużym stopniu zależeli od wschodu słońca. Stąd logicznie rzecz biorąc, początek ich miesiąca księżycowego nie zależałby od dostrzeżenia pierwszej widoczności pierwszego półksiężyca o zachodzie słońca, ale od jego odpowiednika, pierwszej niewidoczności ubywającego księżyca o świcie. Tak więc, podczas gdy starożytni Żydzi rozpoczynali swoje miesiące zgodnie z pierwszym półksiężycem („nowym światłem”), starożytny egipski miesiąc księżycowy zawsze zaczynał się od astronomicznego nowiu o świcie, gdy nie było już widoczne „stare światło”.

Prowadzi to do przesunięcia początku miesiąca księżycowego między Egipcjanami a Izraelitami, co wynika z różnicy w czasie trwania astronomicznego nowiu. Zakres czasowy niewidoczności w tym starożytnym okresie czasu można zobaczyć dla wszystkich miesięcy w tabeli dołączonej do artykułu na Wikipedii. Czas trwania wynosi około 30 - 33 godzin w miesiącach, które są dla nas ważne (marzec, kwiecień). Wrócimy do tej tabeli szczegółowo i ustalimy dokładny początek starożytnego egipskiego miesiąca księżycowego i jak odnosi się on do starożytnego żydowskiego obliczenia. Nadal chcemy włożyć buty Mojżesza, który zrozumiał to wszystko, ponieważ został nauczony przez starożytnych Egipcjan w szkole pałacu faraona.

3. Rok w starożytnym Egipcie zależał od gwiazdy (Syriusza) i wylewów Nilu i byli już zaznajomieni z cyklem 365 dni, tak jak my, ale nie mieli żadnych dni przestępnych ani lat przestępnych. Zostało to wprowadzone później, w trzecim wieku przed Chrystusem.

At Wikipedia – starożytny rok egipski [w języku niemieckim, proszę skorzystać z tłumacza Google] czytamy na ten temat:

Kalendarz egipski opierał się na naturze i uwzględniał położenie gwiazd.

Początek roku od najdawniejszych czasów wyznaczany był przez heliakalny wschód gwiazdy Syriusz i wylew Nilu. Później wprowadzono również kalendarz administracyjny, który również opierał się na Syriuszu jako „wędrującym kalendarzu roku”. Reforma kalendarza Ptolemeusza III w 237 r. p.n.e. doprowadziła do wprowadzenia dnia przestępnego co cztery lata jako szóstego dnia Heriu-renpet, który został dodany do normalnego roku. Wraz ze śmiercią Ptolemeusza III, rządy roku przestępnego zakończyły się na chwilę w oficjalnym kalendarzu administracyjnym. Jednak dwie formy kalendarza egipskiego nadal były używane równolegle w następstwie tego. Należy zarezerwować dla Augusta jako pierwszego cesarza rzymskiego, w roku 26 p.n.e., który przywrócił formę kalendarza Ptolemeusza III zgodnie z kalendarzem juliańskim.

W dawnych czasach Nowy Rok w kalendarzu egipskim wiązał się z wylewem Nilu w dolnym lub górnym Egipcie. Możliwe okresy to 4213-4186 p.n.e. dla Elephantine i 2783-2764 p.n.e. dla Memphis. Jako dodatkowe kryterium musimy zwrócić uwagę na siedemdziesięciodniową niewidzialność Syriusza, która została wybrana w starożytnym Egipcie jako okres mumifikacji. Biorąc Elephantine za punkt obserwacji, wydarzenie to miało miejsce tylko w okresie od 4280 do 4160 p.n.e., podczas gdy dla Memphis jako punktu odniesienia wymagany czas został podany dopiero od Nowego Państwa. Starożytne teksty egipskie pokazują, że siedemdziesięciodniowa niewidzialność była już znana przed XVIII dynastią, a Memphis można wykluczyć jako źródło odniesienia.

W tym starożytnym kalendarzu egipskim wyraźnie widzimy raz jeszcze kult ciał niebieskich jako bogów. Dzień był zależny od narodzin słońca (wschodu słońca). Początek miesiąca był związany z księżycem i — jak zobaczymy później wyraźniej — z legendą o bogach Egipcjan, która była związana ze śmiercią i zmartwychwstaniem jednego z ich bóstw, Horusa. A rok był zależny od gwiazdy Syriusz.

W wielu religiach istnieje symbol przedstawiający „trójcę” słońca, księżyca i gwiazdy...

Fakt, że starożytny egipski kult słońca nadal ma miejsce nawet dzisiaj, jest widoczny w największym zegarze słonecznym na świecie — placu Świętego Piotra w Rzymie, którego „wskazówka zegara” jest oryginalnym egipskim obeliskiem... Wyszukaj go w sieci! Możesz również znaleźć filmy na YouTube, które pokazują zegar słoneczny Watykanu w działaniu i to, że od stuleci wskazuje on pewną datę w 2012 roku.

Być może napiszę więcej na ten temat później w tej kategorii Behind Enemy Lines.

Jeśli włożymy buty Mojżesza, zdamy sobie sprawę, że Bóg musiał mieć problem z Mojżeszem — problem, który całkowicie ignorowaliśmy, czytając Biblię powierzchownie. Mojżesz i Izraelici z niewoli utracili swoją pierwotną kulturę. Nie można zakładać, że Mojżesz zrozumiałby Boga, gdyby przemówił do niego w nomenklaturze kalendarza żydowskiego, ponieważ nigdy go tego nie nauczono.

Ale Bóg nie mówi do nas zagadkami. Chce, żebyśmy Go zrozumieli. Wiele z tego, co Bóg mówi prorokom, jest ukryte w symbolach, a nawet w obrazach, ale kiedy Bóg zaczął mówić do Mojżesza w rozdziale 12 Księgi Wyjścia, nie chodziło o proroctwa, które miały zostać rozszyfrowane przez późniejsze pokolenia po stuleciach lub tysiącleciach; chodziło o jasne instrukcje, ponieważ dziesięć dni po oświadczeniu baranka należało już zabrać na bok, a kolejne cztery dni później należało go zabić, aby Izraelici mogli uciec przed tym strasznym aniołem śmierci, który otrzymał rozkaz zabicia wszystkich pierworodnych. Musieli dokładnie zrozumieć, którego dnia pomalować odrzwia krwią baranka.

Gdyby Bóg w tym momencie zażądał od Mojżesza, aby najpierw rozszyfrował, jaki rodzaj odniesienia do dnia i godziny oraz w jakim systemie kalendarzowym Bóg naprawdę mówił, ta plaga prawdopodobnie nie ominęłaby Izraelitów, ponieważ Mojżesz by zawiódł, ponieważ nie rozumiał kalendarza żydowskiego. Jest to pierwszy rozdział w Biblii, w którym Bóg daje jasne instrukcje dotyczące czasów Paschy, i to w sytuacji, która wymaga jasnego zrozumienia tego, co zostało powiedziane. Każde nieporozumienie byłoby fatalne w skutkach, a chodziło o życie lub śmierć.

Przeczytajmy jeszcze raz kilka wersetów zawierających wskazówki Jehowy i tym razem wcielmy się w rolę Mojżesza:

Rozkazy marszowe Boga

I mówił Pan do Mojżesza i Aarona w krainie Egiptu, mówiąc: (Wyjścia 12:1)

Wszystkie poniższe wersety, które rozważymy, pochodzą bezpośrednio z ust Jehowy. Tak zostały usłyszane przez Jego sługę Mojżesza, który nie rozumiał miar czasu jako czasów żydowskich, jak my wcześniej i błędnie zakładaliśmy. Nie znał żydowskiego kalendarza stworzenia, tak jak my nie znamy go obecnie. Zrozumiał on informacje werbalne, które pochodziły od Boga zgodnie z jego systemem odniesienia, starożytny kalendarz egipski.

Jednak Bóg już wtedy zaczął nauczać Mojżesza pewnych różnic, aby powoli doprowadzić go z powrotem do pierwotnego kalendarza stworzenia, który ustanowił. Bóg uczył Mojżesza kalendarza stworzenia, a jeśli rozumiemy te lekcje w systemie odniesienia Mojżesza, On uczy również nas.

Po pierwsze, Bóg oświadczył, że numer miesiąca kalendarzowego stworzenia nie jest zgodny z numerem bieżącego egipskiego miesiąca kalendarzowego, który Mojżesz uważał za poprawny. Egipskie miesiące nazywano „Pesdjenet” i numerowano od 1 do 12 (X). Tak jak wylanie Nilu i Syriusza określiło pierwszy starożytny egipski miesiąc, a kalendarz roku wędrującego prawdopodobnie nadal był ważny, co również zostało ustalone przez Syriusza, moment, w którym Jehowa przemówił do Mojżesza, nie był ani ostatnim, ani pierwszym starożytnym egipskim miesiącem roku. Dla Mojżesza następujące stwierdzenie musiało być wielkim zaskoczeniem:

Ten miesiąc [chôdesh = pierwszy półksiężyc, nowe światło] Będzie wam początkiem miesięcy, będzie wam pierwszym miesiącem roku. (Wyjścia 12:2)

Tymi słowami Bóg nawiązał do pierwszego widocznego księżyca FC, który miał miejsce pod koniec marca lub na początku kwietnia około 1500 r. p.n.e. i za pomocą tego prostego zwrotu wyjaśnił Mojżeszowi dwie „nowości” w jego rozumieniu kalendarza.

1. pierwszy półksiężyc o zachodzie słońca jest znakiem nowego miesiąca.
2. Właśnie ten miesiąc, który się zaczyna, powinien być pierwszy miesiąc „nowego” kalendarza żydowskiego. Wszystkie pozostałe miesiące były od niego zależne.

To jest łatwe do zrozumienia — dla Mojżesza, a nawet dla nas. A jednak było to bardzo niezwykłe dla Mojżesza, ponieważ dla niego nie było „normalne” patrzeć na zachód słońca na pierwszy półksiężyc, ani też nie było to pierwszy miesiąc, ponieważ był przyzwyczajony do zupełnie innego systemu kalendarzowego. Ważne jest, aby zrozumieć, że Mojżeszowi nie zostało to wyjaśnione że w pewnym momencie zostanie dodany miesiąc przestępny, i co więcej, początek dnia nie został jeszcze przywrócony. To miało nastąpić znacznie później, po Exodusie z Egiptu. Nie powinniśmy doszukiwać się w tekście czegoś, czego tam nie ma. Dla Mojżesza było to wystarczająco trudne do strawienia, że ​​musiał nauczyć się nowej metody miesięcznego liczenia i określania początku miesiąca. Mojżesz nadal upierał się przy swoim poglądzie, że dni zaczynają się wraz z pojawieniem się słońca o świcie i trwają do następnego poranka.

Teraz czytamy kolejne polecenie Jehowy:

Mówcie do całego zgromadzenia Izraela tymi słowami: Dziesiątego dnia tego miesiąca Niech każdy weźmie sobie baranka według domu swego, baranka na dom. (Wyjścia 12:3)

Baranek wasz będzie bez skazy, samiec jednoroczny; weźmiecie go spośród owiec lub kóz i będziecie go trzymać aż do dnia, w którym będzie wypuszczony. czternasty dzień tego samego miesiąca: A całe zgromadzenie zgromadzenia Izraela zabije go wieczorem. (Wyjścia 12:5-6)

W tym miejscu chciałbym poruszyć tabelę różnic czasowych między pierwszym niezauważeniem „starego światła” a „nowego światła” (księżyca FC), o której wspomniałem wcześniej. Ta mała tabela Wikipedia – starożytny egipski kalendarz księżycowy mówi nam, że w rejonie Memphis istniała różnica czasu wynosząca 30 godzin w marcu i 33 godziny w kwietniu, między tymi dwiema interesującymi nas fazami księżyca. Musimy teraz spróbować ustalić, ile „dni datowych” to oznacza, jeśli porównamy różne początki miesiąca w obu systemach kalendarzowych. Na pierwszy rzut oka 30-33 godziny wydają się wskazywać na różnicę czasu wynoszącą więcej niż jeden „dzień datowy” (24 godziny). Ale czy tak jest naprawdę?

Aby to zbadać, stworzyłem tabelę podsumowującą, która pokazuje związek pomiędzy dwoma początkami miesięcy – egipskim i izraelskim.

Tabela pokazuje, że nowy miesiąc w Egipcie musiał się zacząć o wschodzie słońca poranka tego dnia, którego wieczór ukazywał pierwszy sierp księżyca, obecnie używany w naszym systemie odniesienia. Odpowiada to różnicy czasu do 12 godzin, czyli poranka i wieczoru tego samego dnia, w naszym pojmowaniu dnia. Ktoś mógłby jednak argumentować, że różnica czasu wynosząca 30–33 godziny w niektórych przypadkach mogłaby zostać przesunięta w taki sposób, że wystąpiłaby różnica całego dnia daty. Najpierw ja też tak myślałem, dopóki nie odkryłem, że inskrypcje w egipskich grobowcach mówią nam jeszcze więcej o dniach księżycowych i że były drugiej specjalne dni księżycowe, które są już przedstawione na powyższym wykresie. Utwierdzają one fakt, że w praktyce mogła wystąpić tylko kolejność wydarzeń determinujących. W tym samym artykule na Wikipedii czytamy:

Pierwszy i drugi dzień miesiąca księżycowego

Starożytny egipski miesiąc księżycowy zawsze zaczynał się o wschodzie słońca, podobnie jak starożytny egipski dzień. Zwykle pierwszy brak widoczności ubywającego księżyca po ostatnim „starym świetle” przypadał na dwunastą nocną godzinę dnia poprzedniego. Tak jak bóg słońca Ra „odnawiał się” w noc swojej niewidzialności, w starożytnej mitologii egipskiej pierwszy dzień miesiąca księżycowego symbolizował „Dzień odnowienia Horusa” z następującym po nim „narodzinami”, które zaczynały się w pierwszą noc pierwszego dnia miesiąca księżycowego i kończyły o wschodzie słońca drugiego dnia miesiąca księżycowego.

Ostatnie dostrzeżenie starego światła przypadało zatem zazwyczaj na ostatni dzień miesiąca księżycowego. W tekstach trumiennych, drugi dzień miesiąca księżycowego jest uważany za "dzień, w którym księżyc jest mały.” [Pierwszy mały półksiężyc po astronomicznym nowiu.] Tekst Ptolemeusza ze świątyni Chonsu w Karnaku opisuje pierwsze dwa dni księżycowe miesiąca: „Poczęcie księżyca następuje w dniu jego niewidzialności, a narodziny drugiego dnia miesiąca księżycowego”. Z tekstów piramid Starego Państwa jasno wynika, że ​​drugi dzień miesiąca księżycowego był związany z „niebiańskim wstąpieniem zmarłego króla” jako „dzień jego koronacji i pojawienia się”: „Twoje pojawienie się należy do drugiego dnia miesiąca księżycowego”.

Nawet ze względów religijnych dwa dni księżycowe musiały zostać tak rozmieszczone, przy pierwszym wystąpieniu braku obserwacji o świcie i o świcie można było odnotować dostrzeżenie pierwszego półksiężyca. Dlatego też wyklucza się wszelkie inne możliwości ułożenia powyższego diagramu w inny sposób. Była tylko ta możliwość. To daje różnicę pół dnia. Starożytny egipski miesiąc zawsze zaczynał się pół dnia wcześniej niż żydowski, rano tego samego dnia, w którym wieczorem — w naszym rozumieniu czasu — zaczynał się nowy żydowski miesiąc.

W układzie odniesienia Mojżesza, w momencie, gdy Bóg zaczął do niego mówić, starożytny egipski miesiąc rozpoczął się już trochę wcześniej. Mówiąc ściślej, rozpoczął się rankiem dnia, w którym Jehowa pokazał mu pierwszy półksiężyc wieczorem. Pamiętajmy jednak: początek dnia nie został jeszcze skorygowany przez Boga! Powinno to nastąpić później, po wyjściu z Egiptu. Wszyscy znamy odpowiedni werset w Księdze Kapłańskiej 23:32, że powinni obchodzić szabat „od wieczora do wieczora”, i bardzo trafnie odnosimy to do ponownego wprowadzenia przestrzegania szabatu, tak jak było ono przestrzegane przez Izraelitów aż do ich niewoli w Egipcie. Ale nie zaszliśmy tak daleko w „kalendarzowym biegu” Jehowy, gdy Mojżesz otrzymał od Boga instrukcje dotyczące kolejności przygotowań do Paschy w Księdze Wyjścia 12.

Dlatego w tym czasie Mojżesz nadal wierzył, że dzień zaczynał się rano. To, że Bóg pokazał mu pierwszy półksiężyc wieczorem, tylko potwierdziło mu to, w co wierzyli Egipcjanie, a mianowicie, że „dzień”, w którym przemówił do niego Jehowa, był pierwszym dniem miesiąca. Dla Egipcjan i dla Mojżesza ten pierwszy dzień zaczął się już rano, a Mojżesz nie otrzymał jeszcze informacji, że dzień zacznie się wieczorem. Z pewnością był zaskoczony, że otrzymał nową metodę określania początku miesiąca wieczorem, ale nie mógł nawet pojąć, dlaczego Bóg tak rozkazał.

Którego dnia Mojżesz powinien więc oddzielić baranka paschalnego? Dziesiątego dnia miesiąca. A kiedy ten dziesiąty dzień miałby się zacząć dla Mojżesza? Nadal rano, a nie wieczorem.

Którego więc dnia Mojżesz miał zabić baranka paschalnego? Czternastego dnia miesiąca. A kiedy według zrozumienia Mojżesza miał się zacząć ten czternasty dzień? Nadal rano, a nie wieczorem.

Kiedy należy jeść baranka paschalnego? Wieczorem czternastego dnia miesiąca. A według zrozumienia Mojżesza był to wciąż ten sam dzień, w którym miał zabić baranka, a nie nowy dzień.

Dlatego też, jeśli Jehowa przemówił do Mojżesza i rzekł:

I będziecie to robić, aż czternasty dzień tego samego miesiąca:i całe zgromadzenie zgromadzenia Izraela zabiję go wieczorem(Wyjścia 12:6)

Stąd też, w który dzień żydowski PO redefinicja początku dnia (która została dokonana później) czy baranek paschalny musiałby zostać zabity i przygotowany? I w który żydowski dzień musiałby zostać zjedzony?

Chciałbym Cię poprosić, abyś najpierw zastanowił się nad tymi pytaniami, zanim spojrzysz na rozwiązanie!

...

Jeśli teraz narysujemy diagram przedstawiający nasze nowe odkrycia, uwzględniający rozumienie dnia przez Mojżesza w systemie odniesienia obowiązującym w starożytnym Egipcie, odkryjemy coś naprawdę zdumiewającego:

Wbrew wszelkim obecnym doktrynom odkryliśmy, że przygotowania do Paschy musiały być przeprowadzone nie przed wieczorem 14 dnia miesiąca Nissan, ale już przed wieczorem 13 dnia miesiąca Nissan, ponieważ odpowiadał on starożytnemu egipskiemu 14. dniowi miesiąca (Pesdjenet-X 14). Tak Mojżesz myślał i rozumiał instrukcje Boga na tym etapie swojej wiedzy kalendarzowej. Dlatego całe przygotowanie do Paschy przesuwa się dokładnie o 24 godziny.

Na koniec, po prawidłowym rozszyfrowaniu starożytnego typu Paschy, możemy teraz odważyć się na skorygowanie naszych idei dotyczących święta Paschy. Najpierw dodajemy do wykresu odpowiadające dni powszednie antytypu, święta Paschy w 31 r. n.e., tak jak zrobiliśmy to na początku tej części II Serii Cienia. I zdamy sobie sprawę, że rozwiązaliśmy dwa problemy naraz:

Odpowiedź na pytanie, w który dzień tygodnia w roku 31 n.e. miał zostać oddzielony „antytypowy Baranek Paschalny”, Jezus, wynika z prostej interpretacji tego nowego wykresu i brzmi: niedziela, 20 maja 31 n.e.

Przypomnijmy sobie poprzedni artykuł. Już na początku zauważyliśmy duży problem z niektórymi wypowiedziami Ellen G. White, gdzie porównywała ona wjazd Jezusa do Jerozolimy z oddzieleniem tego ofiarnego baranka, a jednocześnie powiedziała, że ​​była to niedziela, kiedy Jezus wjechał do Jerozolimy.

Nigdy wcześniej w swoim ziemskim życiu Jezus nie dopuścił do czegoś takiego. On wyraźnie przewidział wynik. Doprowadziłoby to Go na krzyż. Ale Jego celem było publiczne przedstawienie się jako Odkupiciel. Pragnął zwrócić uwagę na ofiarę, która miała ukoronować Jego misję dla upadłego świata. Podczas gdy ludzie gromadzili się w Jerozolimie, aby świętować Paschę, On, antytypiczny Baranek, dobrowolnym aktem oddzielił się jako ofiara. Konieczne byłoby, aby Jego kościół we wszystkich następnych wiekach uczynił Jego śmierć za grzechy świata przedmiotem głębokiej refleksji i studiów. Każdy fakt z tym związany powinien zostać zweryfikowany ponad wszelką wątpliwość. Konieczne więc było, aby oczy wszystkich ludzi były teraz skierowane na Niego; wydarzenia, które poprzedziły Jego wielką ofiarę, musiały być takie, aby zwrócić uwagę na samą ofiarę. Po takiej demonstracji, jak ta towarzysząca Jego wjazdowi do Jerozolimy, wszystkie oczy podążą za Jego szybkim postępem aż do ostatniej sceny.OD 571.2}

To było pierwszego dnia tygodnia że Chrystus triumfalnie wjechał do Jerozolimy. {OD 569.3}

Ale to nie odpowiadało doktrynie, że baranek paschalny powinien zostać zabity przed wieczorem piątku, 14 Nissan, ponieważ wówczas antytypiczne oddzielenie Jezusa podczas Jego wjazdu do Jerozolimy powinno było nastąpić w poniedziałek, 10 Nissan. Nasza nowa interpretacja typu uczty paschalnej, która jest ceremonialna, poprawnie mówi nam, że zabicie baranków paschalnych nie miało zostać wykonane w dniu 14 Nissan (piątek), ale w dniu 13 Nissan (czwartek). Niedziela idealnie pasuje do ogólnego obrazu tylko w tym przypadku. Jezus oddzielił się od swojego ludu pierwszego dnia tygodnia w prawidłowy antytypiczny sposób, wiedząc, że to triumfalne wjazd oznaczałoby Jego wyrok śmierci. Problem Ellen White, o którym mowa w poprzednim artykule, został więc całkowicie rozwiązany!

Teraz rozumiemy, dlaczego żaden z ewangelistów synoptycznych, Mateusz, Marek i Łukasz, nie wspomniał konkretnie, że Jezus i Jego uczniowie dokonali jakiegoś szczególnego obrzędu wcześniej niż 24 godziny temu, ani że zabili lub zjedli ofiarnego baranka dzień wcześniej, wbrew przekonaniom ludu lub kapłanów. Musimy logicznie założyć, że Żydzi w czasach Jezusa nadal właściwie rozumieli te typy, a ceremonie pozostały czyste.

Jest jeszcze jedno pytanie, które musimy sobie zadać. Jaki był antytyp, na który wskazywało zabicie i zjedzenie baranka paschalnego? Do tej pory doktryna zawsze głosiła, że ​​antytypem zabicia i zjedzenia baranka paschalnego jest śmierć Jezusa na krzyżu, około godziny dziewiątej. Ale to nie odpowiada temu nowemu układowi wydarzeń. Dlatego musimy skorygować nasz pierwotny schemat wydarzeń paschalnych w odniesieniu do cierpień i czynów Chrystusa, tak jak rozumiemy ten proces teraz.

Teraz widzimy, które obrzędy ceremonialne odpowiadają rzeczywistym czynom i cierpieniom Chrystusa:

Trzy wydarzenia i działania są ze sobą ściśle powiązane:

1. Spożywanie Paschy przez Żydów i spożywanie Paschy przez Jezusa z Jego uczniami. Zatem moment spożycia baranka paschalnego bezpośrednio oznacza nie śmierć Jezusa na krzyżu, ale inne ważne wydarzenie: ustanowienie Wieczerzy Pańskiej. Ciało baranka paschalnego symbolizuje chleb, ciało Chrystusa, które wkrótce zostanie złożone w ofierze. A krew baranka paschalnego symbolizuje wino, krew Jezusa, która wkrótce zostanie za nas przelana.

Ponownie, pogląd ten jest w pełni potwierdzony przez Ellen G. White. Zacząłem tę część II Shadow Series w poprzednim artykule od stosownego cytatu z niej, aby pokazać, jak szybko przeskakujemy przez teksty i nie rozumiemy ich właściwie:

Tego typu stwierdzenia spełniły się nie tylko co do wydarzenia, ale i co do czasu. Czternastego dnia pierwszego miesiąca żydowskiego, dokładnie w tym samym dniu i miesiącu, w którym przez piętnaście długich wieków zabijano baranka paschalnego, Chrystus, spożywszy Paschę ze swoimi uczniami, ustanowił święto, które miało upamiętniać Jego śmierć jako „Baranka Bożego, który gładzi grzech świata”. Tej samej nocy został wzięty przez niegodziwe ręce, aby zostać ukrzyżowanym i zabitym. A jako antytyp snopa falowania, nasz Pan został wskrzeszony z martwych trzeciego dnia, „pierwocin tych, którzy zasnęli”, przykład wszystkich zmartwychwstałych sprawiedliwych, których „nikczemne ciało” zostanie przemienione i „ukształtowane na podobieństwo Jego chwalebnego ciała”. Werset 20; Filipian 3:21.

Podobnie typy odnoszące się do drugiego przyjścia muszą się wypełnić w czasie wskazanym w symbolicznej służbie.GC 399.3–4}

Powiedziała, że ​​to było tego samego dnia w którym baranek paschalny był zabijany przez 1500 lat. Jakiego systemu odniesienia kalendarza używa tutaj? Z pewnością nie tego żydowskiego. Ona mówi do nas, a nie do Żydów. Tutaj wykorzystuje nasze rozumienie dni i używa własnego systemu odniesienia. Z pewnością żydowski Nissan 14 rozpoczął się w czwartek wieczorem, a baranki zostały zabite w czwartek po południu. Dla Ellen G. White i dla nas jest to tego samego dnia, a Jezus ustanowił święto Wieczerzy Pańskiej dokładnie na początku żydowskiego Nisan 14. Wszystko w harmonii!

2. Potrząsanie snopem pierwocin miało miejsce w czasie zmartwychwstania Jezusa w pierwszym dniu tygodnia. Ellen G. White potwierdziła również tę zgodność typu z jego antytypem w poprzednim cytacie: A jako antytyp snopa falowania nasz Pan został wskrzeszony z martwych trzeciego dnia, „pierwocin tych, którzy zasnęli”, wzór wszystkich zmartwychwstałych sprawiedliwych, których „nikczemne ciało” zostanie przemienione i „ukształtowane na podobieństwo Jego chwalebnego ciała”. Werset 20; Filipian 3:21. {GC 399.3}

W ten sposób Jezus spełnił swoje własne proroctwo, gdyż powiedział, że będzie w stanie odbudować świątynię w trzy dni. Mówił o świątyni swojego Ciała:

I powiedział: Ten facet powiedział: Mogę zburzyć świątynię Bożą i w ciągu trzech dni ją odbudować. (Matthew 26: 61)

Obliczanie czasu przez Żydów było inkluzywne. Oznacza to, że nawet jeśli dotknięto tylko małej części dnia, liczono cały dzień. Jezus umarł na krzyżu o godzinie dziewiątej (około godziny 15:00) w piątek. Był to 14 dzień miesiąca Nissan, pierwszy dzień „zniszczonej” świątyni. Odpoczywając od swoich dzieł na ziemi, Jezus spędził cały szabat, 15 dzień miesiąca Nissan, w grobie. Stwórca Wszechświata odpoczywał raz jeszcze w szabat siódmego dnia od swojej pracy! Tym razem był to „wysoki szabat” (Ewangelia według św. Jana 19:31), ponieważ ceremonialny szabat pierwszego dnia święta przaśników przypadał dokładnie na szabat siódmego dnia. Był to drugi dzień „zniszczonej” świątyni. Ale Jezus nadal odpoczywał prawie całą noc 16 dnia miesiąca Nissan aż do świtu. Zmartwychwstał w najciemniejszej godzinie tuż przed świtem. Był to pierwszy dzień tygodnia (niedziela), o którym Biblia wspomina kilkakrotnie. A ponieważ część innego dnia została dotknięta, ta połowa dnia została uznana za trzeci dzień „zniszczonej” świątyni.

Często zadawane mi jest pytanie, co oznacza, że ​​Jezus spędził trzy dni oraz trzy noce w sercu ziemi jak Jonasz w brzuchu wieloryba...

Bo jak Jonasz był trzy dni i trzy noce w brzuchu wieloryba, tak i Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w sercu ziemi. (Ewangelia Mateusza 12:40)

Przyjrzyj się uważnie powyższemu diagramowi. W nocy Nisan 14 rozpoczęło się cierpienie Jezusa. Po wieczerzy paschalnej poszedł ze swoimi uczniami do ogrodu Getsemani i wziął na siebie wszystkie nasze grzechy. Porównał to proroczo do przebywania w brzuchu wieloryba, w którym Jonasz został oddzielony od wszelkiej komunii z Bogiem lub człowiekiem, odczuwając wielki ciężar grzechu. Do pewnego stopnia Jonasz był okryty ciemnością przez ciężar grzechu. Tak samo było z Jezusem. Była to pierwsza noc w sercu ziemi dla Jezusa. Potem nadszedł dzień Nisan 14. Po nocnych próbach nastąpiły dzienne próby, ciosy, drwiny — ale największym ciężarem ze wszystkich były nasze grzechy. Zniósł wszystko dla nas, nawet ukrzyżowanie i śmierć. Był to pierwszy dzień w sercu ziemi. Następnie Jezus dosłownie odpoczywał w sercu ziemi w grobie, kolejną noc (noc 2, Nissan 15), kolejny dzień (dzień 2, Nissan 15) i kolejną noc (noc 3, Nissan 16), aż zmartwychwstał tuż przed porankiem Nissan 16. Do wypełnienia brakowało jeszcze jednego dnia. Jezus powiedział do Marii Magdaleny przy grobie, gdy już był dzień:

„Nie dotykaj mnie, bo jeszcze nie wstąpiłem do Ojca. Ale idź do moich braci i powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego, do Boga mego i Boga waszego”. (Jana 20, 17)

Duch Proroctwa wyjaśnia nam w Pragnienie Wieków na stronie 790:

I Maryja udała się do uczniów z radosną nowiną.

Jezus odmówił przyjęcia hołdu od swojego ludu aż do chwili, gdy uzyskał pewność, że Jego ofiara została przyjęta przez Ojca. Wstąpił do niebiańskich dworów i od samego Boga usłyszał zapewnienie, że Jego zadośćuczynienie za grzechy ludzi było wystarczające, aby przez Jego krew wszyscy mogli uzyskać życie wieczne. Ojciec ratyfikował przymierze zawarte z Chrystusem, że przyjmie skruszonych i posłusznych ludzi i będzie ich kochał tak, jak kocha swego Syna. Chrystus miał dokończyć swoje dzieło i wypełnić swoją obietnicę, aby „uczynić człowieka cenniejszym niż najczystsze złoto, a człowieka niż złoty klin z Ofiru”. Iz. 13:12. Cała władza w niebie i na ziemi została dana Księciu Życia, a On powrócił do swoich naśladowców w świecie grzechu, aby mógł udzielić im części swojej mocy i chwały. {DA 790.2–3}

Cierpiąca służba Jezusa nie zakończyła się, zanim nie wstąpił do nieba rankiem pierwszego dnia tygodnia i nie przyniósł całego ciężaru grzechu ludzkości do niebiańskiej świątyni i nie pokropił nim zasłony świątyni. Wtedy był gotowy przyjąć potwierdzenie od Ojca, że ​​Jego krew została przyjęta. Został w ten sposób uwolniony od ciężaru grzechu i był pewien, że Jego misja zakończyła się sukcesem. Brakujący trzeci dzień był krótką wizytą Jezusa u Ojca w niebie, zanim powrócił na ziemię, aby pozostać jeszcze przez 40 dni z uczniami, aż ostatecznie wstąpił do nieba, aby wstawiać się tam za nami jako nasz Arcykapłan aż do Jego drugiego przyjścia.

Wielu zastanawia się, dlaczego niebiańska świątynia musiałaby zostać oczyszczona od 1844 roku. Uważają, że nigdy nie została skażona. Dokładne zrozumienie typów i antytypów prowadzi nas teraz do zrozumienia, kiedy dokładnie nastąpił moment, w którym niebiańska świątynia została skażona wszystkimi grzechami ludzkości, czy to przeszłymi, czy przyszłymi: Krótko po zmartwychwstaniu, sam Jezus przyniósł tam grzechy i „skaził” świątynię, aby później (od 1844 roku) mógł rozpocząć posługę pojednania za nasze grzechy w Niebiańskim Dniu Sądu i oczyścić zasłonę świątyni ze wszystkich naszych grzechów.

I po raz kolejny widzimy, jak dokładny jest harmonogram czasu Boga, jeśli chodzi o wypełnienie typów i antytypów. Snop pierwocin nie został potrząsany tuż przed świtem w świątyni, ale tylko w trakcie poranka. Tak więc, gdy mówimy, że zmartwychwstanie Jezusa zostało symbolizowane przez potrząsanie snopem, jest to tylko zasadniczo poprawne, ale nie do końca odpowiada typowi. Jezus był pierwocinami wszystkich zmartwychwstałych i musiał stawić się przed Ojcem w niebiańskim sanktuarium, aby otrzymać aprobatę swojego dzieła. Odmówił dotknięcia przez Marię Magdalenę tuż po świcie, ale później tego dnia pozwolił apostołom. Różnica polegała na tym, że ukazał się już Ojcu: pierwociny wszystkich zostały przyjęte przez Ojca w sali tronowej niebiańskiego sanktuarium. To właśnie dokładnie symbolizuje potrząsanie snopem pierwocin, a to spełnia proroctwo o trzech dniach i trzech nocach w sercu ziemi; cała męka Jezusa od Getsemani do ostatecznego zatwierdzenia Jego ofiary przez Ojca.

3. Ukrzyżowanie Jezusa zbiegło się z codzienną wieczorną ofiarą. Jak już wcześniej wspomniałem, piątek nie mógł być dniem przygotowania do Paschy, ponieważ jeśli dzień przygotowania do szabatu i dzień przygotowania do Paschy zbiegały się, godziny składania ofiar były przesuwane, tak aby codzienna ofiara nie miała miejsca o godzinie dziewiątej. Zgodnie z Miszną (Pesachim 5:1) w tym przypadku wieczorna ofiara miałaby już miejsce między 12:30 (ubój) a 1:30 (ofiarowanie), co stwarzałoby problem z następującym fragmentem Pragnienie Wieków:

Gdy z ust Chrystusa rozległ się głośny okrzyk: „Wykonało się!”, kapłani pełnili służbę w świątyni. Była to godzina wieczornej ofiary. Baranek symbolizujący Chrystusa został przyprowadzony na zabicie. Ubrany w swoją znaczącą i piękną szatę, kapłan stał z podniesionym nożem, tak jak Abraham, gdy miał zabić swego syna. Ludzie patrzyli z intensywnym zainteresowaniem. Ale ziemia drży i trzęsie się; bo sam Pan się zbliża. Z rozdzierającym hałasem wewnętrzna zasłona świątyni rozdziera się od góry do dołu przez niewidzialną rękę, otwierając przed wzrokiem tłumu miejsce niegdyś wypełnione obecnością Boga. W tym miejscu mieszkała Szekinah. Tutaj Bóg objawił swoją chwałę ponad tronem łaski. Nikt poza arcykapłanem nigdy nie podnosił zasłony oddzielającej to pomieszczenie od reszty świątyni. Wchodził raz w roku, aby dokonać zadośćuczynienia za grzechy ludu. Ale oto ta zasłona rozdarła się na dwoje. Najświętsze miejsce ziemskiego sanktuarium nie jest już święte.

Wszystko jest przerażeniem i zamieszaniem. Ksiądz zamierza zabić ofiarę, ale nóż wypada mu z bezwładnej ręki, i baranek ucieka. Typ spotkał antytyp w śmierci Syna Bożego. Wielka ofiara została złożona. Droga do Najświętszego jest otwarta. Nowa i żywa droga jest przygotowana dla wszystkich. Nie ma już potrzeby, aby grzeszna, cierpiąca ludzkość oczekiwała na przyjście arcykapłana. Odtąd Zbawiciel miał sprawować urząd jako kapłan i orędownik w niebie niebios. Było tak, jakby żywy głos przemówił do czcicieli: Teraz jest koniec wszelkich ofiar i darów za grzech. Syn Boży przyszedł zgodnie ze Swoim słowem: „Oto przychodzę (w zwoju Księgi napisano o Mnie), abym spełniał wolę Twoją, Boże”. „Przez własną krew” wszedł „raz do miejsca świętego, uzyskawszy wieczne odkupienie dla nas”. Hbr 10:7; 9:12. {DA 756.5–757.1}

Ten piątek, 25 maja 31 r. n.e., był normalnym dniem przygotowań do szabatu podczas świąt wiosennych i Nissan 14. Nie pokrywał się z przygotowaniami do Paschy, które zawsze musiały być wykonane w Nissan 13, co mam nadzieję udało mi się wykazać w tym artykule. To stwierdzenie Ellen G. White jest prawdziwe i ponownie zgadza się dokładnie z rzeczywistymi wydarzeniami. Jezus umarł o godzinie dziewiątej, a był to dokładnie czas na zabicie codziennej wieczornej ofiary. Teraz staje się jasne, że bezpośrednim symbolem śmierci Jezusa na krzyżu nie był baranek paschalny, ale codzienny baranek ofiarny, który musiał zostać złożony za grzechy ludu. Sam system ofiarniczy został natychmiast zniesiony przez śmierć Jezusa na krzyżu. Zasłona rozdarła się na dwoje, zniszczona ręką samego Boga Ojca z góry. Typ i antytyp proroctwa, które trwało przez cztery tysiąclecia, spotkały się, a proroctwo się spełniło. Codzienna ofiara nie była już konieczna.

W następny artykuł, Przyjrzę się innym ważnym aspektom tego rozwiązania problemu dwóch Pasch i odpowiem na kontratak na moje badania ze strony czcicieli księżycowego szabatu...