Narzędzia ułatwień dostępu
Przejdź do treści
Ostatnie odliczanie

Oryginalnie opublikowano w piątek, 22 października 2010, 6:29 w języku niemieckim o godz. www.letztercountdown.org

Co mówią Ewangelie?

Aby podsumować nasze spostrzeżenia, musimy zbadać kilka stwierdzeń dotyczących użycia sformułowań w Ewangeliach, które zostały już poprawnie omówione w naszym komentarzu biblijnym, ale które w nowym świetle nadal potwierdzają nasz pogląd.

W Ewangeliach synoptycznych opisano przygotowania do Paschy następującymi wersetami:

Teraz pierwszy dzień święta Przaśników Uczniowie przystąpili do Jezusa i zapytali Go: Gdzie chcesz, żebyśmy Ci przygotowali Paschę do spożycia? (Ewangelia Mateusza 26:17)

oraz pierwszy dzień przaśnego chleba, kiedy zabili Paschę, Jego uczniowie rzekli do Niego: Gdzie chcesz, abyśmy poszli i przygotowali Ci Paschę do spożycia? (Marek 14:12)

Teraz Zbliżało się święto Przaśników, zwane Paschą. (Luke 22: 1)

Potem przyszedł dzień Przaśników, kiedy należy zabić Paschę(Łukasza 22:7)

Zgodnie z zasadami świąt zawartymi w Księdze Kapłańskiej 23, przebieg święta rozumiemy następująco:

Najpierw nadeszła Pascha, a po niej siedem dni święta przaśników. Pierwszy dzień święta przaśników (15 Nissan) był ceremonialnym sabatem, podobnie jak ostatni dzień (21 Nissan). Drugiego dnia święta przaśników (16 Nissan) potrząsano snopem pierwocin. Od tego dnia mamy liczyć kolejne 48 dni, przestrzegając siedmiu ceremonialnych sabatów, aż do Pięćdziesiątnicy, która nastąpiła 50. dnia od pierwszego dnia święta przaśników (15 Nissan).

Dzień, w którym Pascha musiała zostać zabita, zgodnie z tą zasadą, nigdy nie przypadał na pierwszy dzień święta przaśników. Nasz komentarz biblijny poprawnie opisuje, że w tym czasie terminy „przaśny chleb” lub „Pascha” były używane przez cały okres świąt i były wymienne. Ważne jest dla zrozumienia trzeciej części Shadow Series, abyś nauczył się kursu świąt, nawet z jego właściwą nomenklaturą.

Potoczne użycie tych terminów przez ewangelistów wyjaśnia pozorne rozbieżności między rozwiązaniem tego problemu a Ewangelią Jana:

Zaprowadzili więc Jezusa od Kajfasza do sali sądowej. Było wcześnie. a sami nie weszli do pretorium, aby się nie skalać, lecz aby mogli jeść Paschę. (John 18: 28)

Nasz komentarz biblijny stwierdza, że ​​wybór słów „jedz Paschę” całkiem dobrze może oznaczać, że ceremonialny posiłek mógł mieć miejsce w jednym z dni święta przaśników. Teraz, gdy wiemy dokładnie, że baranek paschalny nie został zabity 14 dnia Nissan, ale zawsze 13 dnia Nissan przed wieczorem, rozróżnienie między Paschą a pierwszym dniem święta przaśników zaczyna naprawdę nabierać sensu. W błędnym pojmowaniu kursu świątecznego te wieczory przypadały na siebie, ale poprawnym pomysłem jest to, że dwa oddzielne, następujące po sobie wieczory mają być obchodzone w różne dni. Posiłek paschalny był posiłkiem wieczorem dnia, który nie został ogłoszony ceremonialnym szabatem. Oznaczało to w pewnym stopniu rodzinny posiłek, bez obowiązkowego uczestnictwa w świątyni. Nawet podczas exodusu tylko rodziny łączyły się w swoich domach i jadły posiłek. Dzięki temu procesy i ukrzyżowanie Jezusa mogły odbyć się w piątek, 14 Nisan, ponieważ dzień Paschy był normalnym dniem roboczym i przestrzegano jedynie wieczornego posiłku (na początku żydowskiego dnia).

Pierwszy dzień święta Przaśników był jednak zawsze ceremonialnym cieniem sabatu, a kapłani musieli wykonywać specjalne posługi w świątyni. Dlatego też posiłek wieczorny pierwszego dnia święta Przaśników był posiłkiem ceremonialnym, w którym kapłani musieli uczestniczyć w świątyni, i musieli uważać, aby wcześniej się nie skalać. Jan mówił o tym jedzeniu posiłku wieczornego pierwszego dnia Przaśników, gdy napisał:aby mogli spożyć Paschę”. O tym fakcie mówiliśmy już w rozdziale „Próby wyjaśnienia” pierwszego artykułu na ten temat.

Gdy tedy Piłat usłyszał te słowa, wyprowadził Jezusa na zewnątrz i zasiadł na tronie sędziowskim, na miejscu zwanym Pavement, a po hebrajsku Gabbata. I stało się przygotowanie Paschy, i około godziny szóstej, i rzekł Żydom: Oto wasz Król! (Jana 19:13-14)

Piątek z pewnością nie był dniem przygotowania do Paschy. „Przygotowanie Paschy” to niezwykłe i niepospolite wyrażenie. Później Jan powiedział:

Żydzi zatem, ponieważ to było przygotowanie, aby ciała nie pozostawały na krzyżu w dzień szabatu, (gdyż ów dzień szabatu był dniem uroczystym,) prosił Piłata, aby im połamano nogi i usunięto ich. (Jana 19:31)

Tam więc położyli Jezusa ze względu na dzień przygotowania Żydów; bo grób był blisko. (Jana 19:42)

To, co Jan miał na myśli pisząc o „przygotowaniu Paschy”, nie oznaczało, że miał to być dzień przygotowania do posiłku paschalnego, ale że był to piątek (dzień przygotowania) do nadchodzącego siódmego dnia szabatu, podczas obchodów święta Przaśników, jak wyraził to całkiem poprawnie w tym samym rozdziale.

Wielu naukowców uznało ten pogląd za słuszny.

Porównajmy teraz wnioski naszych uczonych adwentystów z rzeczywistością, którą zastaliśmy:

a. Odbyłoby się podwójne świętowanie Paschy, na podstawie którego rozstrzygano by wszelkie spory religijne wśród Żydów.

Częściowo nieprawda. W tamtym czasie nie było podwójnego świętowania Paschy i prawdopodobnie nigdy nie było. Jednak prawdą jest, że trendy pojawiły się już w tym czasie w różnych grupach w wierze żydowskiej, które oferowały odrębną interpretację Paschy w niezgodzie z Wyjścia 12 i Kapłańską 23. Kiedy Jezus wypełnił wszystkie typy uczty Paschalnej w każdym szczególe, musiało to być wielkim szokiem dla przywódców Żydów. Musieli zdać sobie sprawę, że wydarzyło się coś, czego nie można było łatwo obalić. Tak więc z pewnością było tylko kwestią czasu, zanim wpadli na pomysł zaakceptowania nowej interpretacji Paschy. Zmienili przebieg święta w taki sposób, że Jezus nie spotkałby już osobiście wszystkich typów w odniesieniu do czasu. Oczywiście nie mogli już zmienić tego, co się wydarzyło, ale mogli zmienić interpretację typu, a tym samym procedurę tego święta. A ponieważ Pascha po roku 70 przestała być obchodzona w ten sposób, zmodyfikowana wersja procesu święta i fakt, że została zmieniona, również bardzo szybko zostały zapomniane.

b. W czwartek wieczorem Jezus powinien był prawidłowo obchodzić posiłek paschalny z uczniami. Byłoby to 14 Nissan, który rozpoczął się o zachodzie słońca i był prawdziwym świętem Paschy.

Absolutnie poprawne! Pierwsze „uderzenie”!

c. Jezus umarł w czasie wieczornej ofiary i zabicia baranka paschalnego w piątek, 14 Nisan.

Nieprawda. Wygląda na to, że nasi uczeni nie skonsultowali się z pismami Ellen G. White. Nadal ulegają błędnemu przekonaniu, że śmierć Jezusa na krzyżu była antytypem baranka paschalnego. Nie, antytypem baranka paschalnego była Wieczerza Pańska, która została ustanowiona jako pamiątka ofiary Jezusa przez Niego samego. Jezus umarł w piątek, 14 Nissana, w czasie zabijania baranka na codzienną wieczorną ofiarę. Jednakże baranki paschalne zostały już zabite w czwartkowe popołudnie. Wraz ze śmiercią Chrystusa cały system ofiarniczy ustał, a symbolizował go codzienny baranek, a nie baranek paschalny, który musiał być spożywany tylko raz w roku i reprezentował Wieczerzę Pańską. Gdy to zrozumiemy, wszelkie dyskusje o tym, ile razy w roku (przynajmniej) powinniśmy obchodzić Ostatnią Wieczerzę, są bezcelowe. Typ baranka paschalnego daje jasną odpowiedź: raz w roku.

d. W roku ukrzyżowania oficjalne obchody Paschy miały miejsce w piątek wieczorem po ukrzyżowaniu.

Znowu źle. Cała seria artykułów „Cross Shadows” wyjaśnia dlaczego. Problem nigdy nie został zbadany w celu znalezienia harmonijnego rozwiązania i pozostaje tajemnicą, że nikt nie wpadł na pomysł, aby powiązać wypowiedzi Boga w kluczowych rozdziałach ksiąg Mojżesza ze swoim zrozumieniem starożytnego kalendarza egipskiego.

e. Jezus odpoczywał w grobie podczas siódmego dnia szabatu, który w tym roku zbiegł się z ceremonialnym szabatem, 15 Nisan, pierwszym dniem święta przaśników.

Tak, to prawda, drugi „hit”!

f. Jezus powstał z grobu wczesnym niedzielnym rankiem, 16 Nissan, w dniu, w którym snop pierwocin musiał być potrząsany w świątyni. To było typowe dla zmartwychwstania.

Wszystkie dobre rzeczy przychodzą trójkami! Trzy trafienia z możliwych sześciu. Albo, mówiąc inaczej: 50% błędów. Więc jeśli ośmielę się ocenić naszych wysoko wykwalifikowanych doktorów teologii, „słabi” wydaje się odpowiedni, ponieważ „wystarczający” nie odpowiada ważności tematu. Raz po raz muszę uznać, że lepsze rezultaty osiąga się z Duchem Świętym niż studiując teologię.

Ostatnim argumentem, który potencjalnie można by podnieść przeciwko takiemu rozwiązaniu problemu dwóch Pasch, jest werset z Księgi Liczb 33:3:

I wyruszyli z Ramzes w pierwszym miesiącu, piętnastego dnia pierwszego miesiąca; nazajutrz po święcie Paschy wyszli synowie Izraela z ręką podniesioną przed wszystkimi Egipcjanami. Egipcjanie bowiem pochowali wszystkich pierworodnych swoich, których Pan poraził wśród nich; także nad ich bogami Pan dokonał sądów. (Lb 33:3-4)

Te wersety były używane przez hordy uczonych, aby wyjaśnić, że baranek paschalny został zabity w dniu 14 Nissan i zjedzony wieczorem dnia 15 Nissan (na początku dnia żydowskiego). Exodus miał miejsce o świcie. Czy moje rozwiązanie jest sprzeczne? Ponownie, spójrz na wykres typu:

Wykres przedstawiający oś czasu związaną z wydarzeniami biblijnymi w ciągu czterech dni oznaczonych jako dni od 13 do 16 Nissana, z podziałem na okresy dnia i nocy. Każdy dzień i noc mają gwiazdy oznaczone u góry od „Pesdjent-X 13” do „Pesdjent-X 16”, co prawdopodobnie oznacza określone układy ciał niebieskich. Kluczowe wydarzenia obejmują przygotowanie i spożycie baranka paschalnego, odejście anioła śmierci oraz początek exodusu Izraelitów.

In Patriarchowie i prorocy, czytamy:

O północy „W Egipcie rozległ się wielki krzyk, gdyż nie było domu, w którym nie byłoby umarłego”. Wszyscy pierworodni w kraju, „od pierworodnego faraona, który siedział na tronie, do pierworodnego jeńca, który był w lochu; i wszyscy pierworodni bydła” zostali pobici przez niszczyciela. W całym rozległym królestwie Egiptu duma każdego domu została powalona. Krzyki i zawodzenia żałobników wypełniły powietrze. Król i dworzanie, z bladymi twarzami i drżącymi kończynami, stali przerażeni przytłaczającym horrorem. Faraon przypomniał sobie, jak kiedyś zawołał: „Kim jest Pan, że miałbym słuchać głosu Jego i wypuścić Izraela? Nie znam Pana, a Izraela nie wypuszczę”. Teraz jego odważna na niebo duma upokorzyła się w prochu, „przywołał Mojżesza i Aarona w nocy i rzekł: Powstańcie i wyjdźcie spośród ludu mojego, wy i synowie Izraela; idźcie, służcie Panu, jak powiedzieliście. Weźcie też wasze trzody i bydło, jak powiedzieliście. . . . I idźcie; i pobłogosławcie mi także”. Również doradcy królewscy i lud błagali Izraelitów, aby opuścili „krainę w pośpiechu; bo mówili: Wszyscy będziemy martwi”.

Przepasawszy biodra, obuwszy stopy w sandały i trzymając w dłoniach laski, Izraelici stali w milczeniu, pełni bojaźni, a jednocześnie oczekiwania, oczekując królewskiego rozkazu, który miał im nakazać wyruszenie w drogę. Zanim nastał poranek, byli już w drodze. {Strona 249.4–281.1}

Jeśli porównamy werset z Księgi Liczb 33:3 i wypowiedź Ellen G. White, znajdziemy sprzeczność tylko wtedy, gdy przyjmiemy, że czasy zostały podane zgodnie z rachubą żydowską:

... następnego dnia po Paschy synowie Izraela wyszli... (Lb 33:3)

Pascha z pewnością miała miejsce wieczorem, a tuż przed świtem Izraelici wyruszyli. Według żydowskiego liczenia czasu, które zaczyna się wieczorem, miało to być ten sam dzień i nie było to „następnego dnia po Paschy”. Całkowita sprzeczność w Biblii, zakładając, że daty były żydowskie.

Na szczęście powyższa tabela dostarcza informacji, które naprawdę należy rozumieć, jeśli spojrzymy na obliczenia w starożytnych czasach egipskich. Dzień posiłku paschalnego był nadal Pesdjenet-X 14, a Hebrajczycy czekali z butami na nogach na sygnał startu. Tuż przed świtem ruszyli w drogę, a o świcie rozpoczął się już nowy dzień, starożytny egipski Pesdjenet-X 15. Prawdopodobnie nawet cały naród hebrajski nie opuścił Ramzes o świcie, ponieważ karawana licząca 1.2 miliona ludzi potrzebuje kilku godzin, zanim tylne rzędy ruszą w drogę. Podczas gdy możemy łatwo wybaczyć autorowi raportu tę niewielką różnicę czasu, być może mniejszą niż godzina, na podstawie starożytnego egipskiego obliczenia dnia, w żydowskim obliczeniu czasu pojawiłaby się nie do pogodzenia sprzeczność.

Reszta kalendarza żydowskiego

Jeśli porównamy prawdziwy kalendarz stworzenia świata ze skomplikowanymi kalendarzami innych kultur, zaskoczy nas jego prostota.

Początek dnia o zachodzie słońca.
Początek miesiąca, wraz z pierwszym sierpiem księżyca o zachodzie słońca.
Początek roku w miesiącu następującym po równonocy wiosennej lub w jej trakcie.
Miesiąc przestępny, jeśli nie udałoby się znaleźć jęczmienia.

Urzekająco proste, a jednocześnie duchowe w swej ostatecznej zależności od ręki Boga, który zawsze ma ostatnie słowo w postaci swojej twórczej mocy, tak jak potrafi wyhodować jęczmień w odpowiedniej porze roku oraz daje słońce i deszcz.

Po wyjściu z Egiptu Mojżesz musiał się jeszcze dowiedzieć, jaki jest dokładny początek dnia i jak działają miesiące przestępne.

Na początku dnia przytoczyłem już werset z Księgi Kapłańskiej:

Będzie to dla was sabat odpoczynku, a wy będziecie umartwiać swe dusze. Wieczorem, dziewiątego dnia miesiąca, od parzystego do parzystegoCzy będziecie obchodzić wasz sabat? (Księga Kapłańska 23:32)

Ale w tym krótkim wersecie jest jeszcze o wiele więcej, niż wcześniej rozumieliśmy. Oczywiście, werset zawiera dokładne stwierdzenie Boga — że Bóg ustalił dzień żydowski rozpoczynający się wieczorem, co było zgodne z relacją o stworzeniu, w której wszystkie dni zaczynały się dobrze wieczorem. Ale znowu, wielu sprzeciwia się tej prawdzie i próbuje zepsuć nawet ten werset. Wierzą, że Bóg ustanowił tę zasadę dnia rozpoczynającego się tylko na szabat, a pozostałe dni były wyłączone.

Nieprawda, bo w wersecie jest jeszcze więcej, jak powiedziałem. O jakim sabacie mówimy? O sabacie ceremonialnym, czy o sabacie siódmego dnia, czy o czym?

Wiersz ten nawiązuje do poprzednich wersetów, w których opisany jest Wielki Dzień Przebłagania:

A Pan przemówił do Mojżesza tymi słowami: Również dziesiątego dnia tego siódmego miesiąca będzie dzień przebłagania: będzie to dla was święte zgromadzenie; i będziecie trapić wasze dusze, i składać ofiarę ognistą dla Pana. I nie będziecie wykonywać żadnej pracy w tym samym dniu, gdyż jest to dzień pojednania, aby dokonać za was pojednania przed Panem, waszym Bogiem. Bo jakakolwiek dusza, która nie będzie trapiona w tym samym dniu, zostanie wytracona spośród ludu swego. I jakakolwiek dusza, która będzie wykonywała jakąkolwiek pracę w tym samym dniu, tę samą duszę wytracę spośród ludu swego. Nie będziecie wykonywać żadnej pracy; będzie to ustawa wieczna dla waszych pokoleń we wszystkich waszych siedzibach. Będzie to dla was sabatem odpoczynku, i będziecie trapić wasze dusze: dziewiątego dnia miesiąca, w godzinach parzystych, od wieczora do wieczora będziecie obchodzić wasz szabat. ((Księga Kapłańska 23:26-32)

Zawsze musimy czytać wersety biblijne w ich kontekście, inaczej dojdziemy do błędnych wniosków. Niemożliwe byłoby wyjaśnienie tekstu wersetu 32 bez naszych nowych ustaleń, które opierają się na fakcie, że Mojżesz nie zrozumiał jeszcze w pełni kalendarza stworzenia Boga. Dla Żyda, który znał swój kalendarz, stwierdzenie z Księgi Kapłańskiej 23:27 byłoby już jasne jak słońce. Dziesiątego dnia jest Dzień Pojednania. Żyd nigdy nie pomyślałby o świętowaniu święta innego wieczoru niż wieczorem na początku dziesiątego dnia. Błąd wykluczony, ponieważ wszystkie żydowskie święta zawsze zaczynały się wieczorem, ponieważ ich dzień zaczynał się od tego i następny wieczór byłby już następnym dniem.

Dlaczego więc Bóg w tak dziwny sposób wyjaśnia Dzień Przebłagania w wersecie 32? „Dziewiątego dnia miesiąca, wieczorem…” Co to oznacza dla Żyda? Wielkie zamieszanie, bracia i siostry! Ponieważ po pierwsze, Bóg mówi w wersecie 27, że Dzień Pojednania przypada dziesiątego dnia miesiąca, a to oznacza wieczór dziesiątego, a kilka wersetów dalej Bóg mówi, że powinien przypadać wieczorem dziewiątego. Żyd, który znałby tylko kalendarz żydowski, byłby teraz beznadziejnie zdezorientowany. Dla niego te wersety stworzyłyby nie do pogodzenia sprzeczność. „Więc kiedy Bóg chce, abyśmy obchodzili Dzień Pojednania, dziewiątego czy dziesiątego?” z pewnością zapytałby bezradnie i zdezorientowany.

Rozumiemy jednak, że Bóg miał zamiar nauczyć Mojżesza na nowo kalendarza żydowskiego, więc nie mamy problemu ze zrozumieniem tej pozornej sprzeczności. Bóg wyjaśnił w wersecie 27, że Dzień Przebłagania musi być obchodzony od wieczora (początku dnia) 10. dnia Tiszri (siódmego miesiąca) i powinien trwać do następnego wieczora — wyraźnie w języku kalendarza żydowskiego. Ale Mojżesz nadal nie rozumiał tego zbyt dobrze, jak się dowiedzieliśmy. Więc Bóg w swojej kochającej cierpliwości wyjaśnił to raz jeszcze zdezorientowanemu Mojżeszowi w jego starym rozumieniu dnia, zgodnie z którym dzień zaczynał się rano, a nie wieczorem. Dla Mojżesza 9. dzień Tiszri zakończyłby się po prostu rano 10. dnia Tiszri, ponieważ nadal nie był przyzwyczajony do nowego kalendarza. Więc Wielki Nauczyciel wyjaśnił mu to raz jeszcze w języku, którego Mojżesz nie mógł źle zrozumieć: „Dziewiątego dnia miesiąca, o godzinie parzystejOd wieczora do wieczora będziecie obchodzić wasz szabat."

Regułę miesiąca przestępnego, przytłaczającą w swej prostocie, znajdziemy kilka wersetów wcześniej. Bóg wyjaśnia ją krótko i na temat:

Mów do synów izraelskich i powiedz im: Gdy wejdziecie do kraju, który wam daję, [wymaganie wstępne 1], i zbierze plon tego [wymaganie wstępne 2], Wtedy przyniesiecie kapłanowi snop z pierwocin waszego żniwa, a on potrząsnie snopem przed Panem, aby był przyjęty dla was: nazajutrz po szabacie kapłan nim potrząsnie. (Księga Kapłańska 23:10-11)

W pierwszej części Serii Cienia, aby móc pomachać snopem pierwocin, który nazwaliśmy „testem żniw jęczmiennych”, określającym miesiąc przestępny, należało spełnić dwa warunki wstępne:

  1. Izraelici musieli najpierw przybyć do ziemi Kanaan aby ta zasada świąteczna zaczęła obowiązywać drugiego dnia święta Przaśników. „Gdy wejdziecie do kraju, który wam dam...”
  2. Słowa „i zbierze plon tego” uwzględnij drugi warunek, że snop może być machany, a mianowicie że musieli znaleźć dojrzały jęczmieńGdyby nie było niczego, nie mógłbyś niczego zebrać; a gdyby nie było niczego do zebrania, nie mógłbyś tym machać.

Często musimy czytać uważnie, jeśli chcemy znaleźć te małe, ale głębokie w swoim działaniu, nie do przecenienia wskazówki od Boga w Jego Słowie. Ale niektórzy nie chcą przestrzegać tej zasady...

„Imperium” kontratakuje

Niedawno strażnicy księżycowego szabatu, prowadzeni przez pewnego „wojownika prawdy”, jak sam siebie nazywa, Waltera Saara, zwrócili się do „tysięcy niemieckich adwentystów”, jak sami udają, z okólnikiem. Dotyczył on satanistycznej doktryny księżycowego szabatu. Załączony plik PDF dotyczył problemu roku 31, który dla strażników księżycowego szabatu stanowi główny argument za ich księżycowym dniem kultu, który błędnie nazywają siódmym dniem szabatu. Studium nosi tytuł „Kiedy nastąpiło ukrzyżowanie Chrystusa – 12 stron, które zmienią wasze życie”. Tam propagują te same argumenty, które udało mi się całkowicie obalić w Pierwsza część studiów cienia. Argumenty te służą do zastraszania członków kościoła i zachęcania ich do łamania czwartego przykazania.

Oczywiste było, że „oni” musieli szybko wymyślić jakieś kontrargumenty wobec moich badań, ale to, co faktycznie przedstawili, było żałosne.

Oto dosłowne wypowiedzi strażników księżycowego szabatu dotyczące pierwszej części serii Shadow, Pełnia księżyca w Getsemani:

Czy nie jest możliwe, że musieli czekać na pierwszy jęczmień i dlatego wprowadzono miesiąc przestępny, a rok 31 zaczął się po prostu od maja?

Zaskakująco, Pascha w maju rzeczywiście przypadła w pełnię księżyca 25-go w piątek! Ale czy to biblijne, czy tylko żydowska tradycja, że ​​jęczmień musiał być uważany za początek roku? Z poniższych zdarzeń zobaczymy, że biblijne lata MUSIAŁY i MÓGŁY zaczynać się BEZ względu na jęczmień:

1. Incydent: W roku jubileuszowym nic nie zostało zasiane – nie było jęczmienia
w dwóch kolejnych sezonach wegetacyjnych (Roku Szabatowym i Roku Jubileuszowym) nie zasadzono kukurydzy, dlatego nie było dojrzałego jęczmienia, którego można by szukać (Księga Kapłańska 25:1-24)

Drugi incydent: Noe wiedział, że nadchodzi początek roku, mimo że nie było wody – nie było jęczmienia
Podczas potopu Noe był w stanie określić pierwszy dzień roku, niezależnie od żniw jęczmienia. Księga Rodzaju 8:13: „I stało się w sześćsetnym pierwszym roku, w pierwszym miesiącu, pierwszego dnia miesiąca, że ​​wyschły wody na ziemi”.

3. Incydent: Podczas wędrówki po pustyni (40 lat) – brak jęczmienia
Podczas 40-letniej wędrówki po pustyni Izraelici prowadzili dokładny zapis miesięcy i lat – najwyraźniej nie biorąc pod uwagę żniw jęczmienia w Kanaanie...

To było wszystko! Te trzy „kontrargumenty” były wszystkim, co mieli, aby obalić moje ustalenia dotyczące całej pierwszej części badania cienia.

Tego samego dnia, w którym otrzymałem ten okólnik od strażników księżycowego szabatu, napisałem odpowiedź zwrotną, którą również tutaj skopiuję. Holenderski brat, który prowadzi dużą listę dystrybucyjną niemieckojęzycznych adwentystów, odmówił przekazania mojej „Odpowiedzi zwrotnej dla strażników księżycowego szabatu” braciom. Jakiś czas temu wysłał mi dość bezwstydnego e-maila, w którym nazwał mnie „fałszywym prorokiem” wielkimi literami, ponieważ prawo niedzielne nie nadeszło, jak „przewidziałem”. Cały e-mail brzmi (rozmiar czcionki i kolor wzięte bezpośrednio z jego e-maila):

1 maja nie wprowadzono żadnego prawa niedzielnego, jesteś fałszywym prorokiem!!!!

Żadnego powitania. Żadnego „Niech Bóg cię błogosławi”. Tak właśnie „mówimy” dziś wśród braci! Prawdopodobnie nie przeczytał ani nie zrozumiał tego, co wyraźnie stwierdziłem w artykułach z serii Behind Enemy Lines że po prostu próbowałem rozszyfrować szatańskie przesłania z Watykanu, ale — ponieważ nie jestem jezuitą ani Illuminati — bez żadnej gwarancji prawidłowej interpretacji. Dlatego nazywanie mnie, jako brata, „fałszywym prorokiem” graniczy już z oszczerstwem. Ale zamieszanie wśród braci jest tak wielkie, że nie potrafią już odróżnić dobra od zła.

Ale to, że teraz odmawia przekazywania wiadomości takich jak ta, czyni z siebie sługę strażników księżycowego szabatu, którzy są w stanie wysyłać takie niepokojące i kuszące do grzechu listy do naszych braci i sióstr, bez żadnych ograniczeń i bez sensownej odpowiedzi. To sprawia, że ​​jestem bardzo smutny, ponieważ pokazuje po raz kolejny, jak wiele terenu zdobył Szatan, aby zaciemnić umysły tych, którzy kiedyś należeli do wybranych. Dobrze byłoby, aby nasi bracia nauczyli się odróżniać prawdziwych od fałszywych „fałszywych proroków”.

Oto tekst mojej odpowiedzi, którą teraz można lepiej zrozumieć na podstawie drugiej części Serii Cienia:


W odpowiedzi na e-mail „List do liderów SDA – Kongregacje i ich członkowie są wezwani do odrodzenia i reformacji! Z5 s. 15”

Cześć Walter Saar, pseudonim „Truth Warrior”!

Szybko przygotowane przez Ciebie „kontrargumenty” przeciwko piątekowi 25 maja 31 r. n.e. jako dacie ukrzyżowania naszego Pana, które opisałem szczegółowo w nowych artykułach o Cienie przyszłości jako rozwiązanie problemu roku 31 są całkowicie nie do utrzymania i dlatego można nimi oszukać tylko tych, którzy nie rozumieją (lub nie chcą zrozumieć), co naprawdę wydarzyło się w tamtym czasie.

Zanim przejdę do tego, chciałbym dać wam i wszystkim, którzy świętują księżycowy Sabat, cytat Ellen G. White. Ellen G. White mówi do was:

Następnie zostałem przeniesiony z powrotem do stworzenia i pokazano mi, że pierwszy tydzień, w którym Bóg wykonał dzieło stworzenia w ciągu sześciu dni i odpoczął siódmego dnia, był taki sam jak każdy inny tydzień. Wielki Bóg, w dniach stworzenia i dniu odpoczynku, zmierzono pierwszy cykl jako próbkę dla kolejnych tygodni aż do zamknięcia czasu. „Oto pokolenia nieba i ziemi, gdy zostały stworzone”. Bóg daje nam produkty swojej pracy pod koniec każdego dosłownego dnia. Każdy dzień był liczony jako pokolenie, ponieważ każdego dnia generował lub wytwarzał jakąś nową część swojej pracy. Siódmego dnia pierwszego tygodnia Bóg odpoczywał od swojej pracy, a następnie pobłogosławił dzień swojego odpoczynku i przeznaczył go na użytek człowieka. Tygodniowy cykl siedmiu dosłownych dni, sześciu przeznaczonych na pracę i siódmego przeznaczonego na odpoczynek, który został zachowany i utrwalony w historii biblijnej, ma swoje źródło w wielkich faktach dotyczących pierwszych siedmiu dni. {1SP85.1}

W ten sposób tygodniowy cykl składający się z dokładnie siedmiu dni zachował się do dziś i nigdy nie uległ zmianie.

Poniższym stwierdzeniem całkowicie sprzeciwiacie się Duchowi Proroctwa i ujawniacie się jako „fałszywi prorocy”, a całe kłamstwo o sabacie księżycowym zostaje obalone:

Dlatego mamy dziś sobotę-szabat
TO NA 100% NIE JEST TEN SAM DZIEŃ SABATOWY
NA KTÓRYM CHRYSTUS BYŁ W GROBIE!!!
[cytat z twoich badań]

Ellen G. White potwierdziła kilkakrotnie, że Jezus odpoczywał w siódmym dniu szabatu w grobie i że umarł szóstego dnia tygodnia. Rytm (cykl) nigdy nie został zmieniony. To oczywiste kłamstwo, że cykl kiedykolwiek został zmieniony. Można to udowodnić historycznie i jednoznacznie.

Więc przeczytałeś bardzo szybko i odkryłeś, że teraz jesteś w to zamieszany ze swoimi kłamstwami, i że ktoś w końcu znalazł prawdę o dniu ukrzyżowania Jezusa, 25 maja 31 r. n.e., i w ten sposób wyrzuciłeś kilka szybkich kontrargumentów. Zobaczmy, czy się sprawdzą...

Mówisz:

1. Incydent: W roku jubileuszowym nic nie zostało zasiane - bez jęczmienia
w dwóch kolejnych sezonach wegetacyjnych (Roku Szabatowym i Roku Jubileuszowym) nie zasadzono kukurydzy, dlatego nie było dojrzałego jęczmienia, którego można by szukać (Księga Kapłańska 25:1-24)

Skąd „wiesz”, że rok 31 n.e. był rokiem jubileuszowym? Nie jest to nigdzie historycznie weryfikowalne. Każdy, kto szuka wskazówki, kiedy i czy były lata szabatowe i jubileuszowe po niewoli babilońskiej, nie znajdzie niczego. Dlatego poniższe oświadczenie Jezusa wiosną 29 n.e. stanowi dla wielu „nową” deklarację cyklu jubileuszowego i zaczynają liczyć od tego momentu:

I podano mu księgę proroka Izajasza. A gdy ją otworzył, znalazł miejsce, gdzie było napisane: Duch Pański nade mną, bo mnie namaścił, abym głosił ewangelię ubogim, posłał mnie, abym uzdrawiał skruszonych w sercu, abym głosił jeńcom wyzwolenie, a niewidomym przejrzenie, abym uciśnionych wypuścił na wolność, Aby głosić rok łaski Pana. (Łk 4-17)

To jest jedyna wskazówka, kiedy mógł być obchodzony rok jubileuszowy, i z całą pewnością miało to miejsce w roku 28/29 n.e., a nie w 31 n.e., jak błędnie twierdzisz, i wynikało z historycznej próżni.

A nawet gdyby to był rzeczywiście rok jubileuszowy, to w żaden sposób nie przeszkodziłoby to wzrostowi jęczmienia. W istocie nic by nie zostało zasiane, ale na polach wciąż był jęczmień, który dawał ziarno jęczmienne w siódmym roku szabatowym i w roku jubileuszowym. Możesz to sprawdzić i przeczytać ponownie w ładnie przygotowany sposób na stronie Karaite pod adresem Karaimski Korner. Fakt, że próbka jęczmienia była rzeczywiście konieczna do ustalenia początku roku i czy należało dodać miesiąc przestępny, można tam doskonale zbadać. To wszystko jest biblijne i nie masz kontrargumentów.

Fragment dotyczący „roku jubileuszowego” brzmi:

Pytanie: Jak można ustalić nowy rok według jęczmienia w latach szabatowych i jubileuszowych? A co w latach suszy? Nawet jeśli jęczmień czasami kiełkuje i rośnie „dobrowolnie” bez uprawy, czy nie jest to mniej prawdopodobne w roku jubileuszowym i w latach poważnej suszy.

Jęczmień rośnie co roku w Ziemi Świętej, niezależnie od tego, czy rolnicy celowo go uprawiają, czy nie. Nieumyślnie uprawiany jęczmień, zwany również jęczmieniem „dobrowolnym”, występuje w bardzo dużych ilościach w całej Ziemi Izraela. Na obszarach, na których jęczmień był uprawiany w poprzednich latach, opadłe nasiona wyrosłyby „dobrowolnie” w stosunkowo dużych skupiskach. Jednak nawet na obszarach, na których jęczmień nie był uprawiany od co najmniej 1948 r., nadal przetrwał w dużych ilościach. Jęczmień dobrowolny rośnie w tak dużych ilościach, że arabscy ​​pasterze znani są z tego, że zbierają go sierpami, aby nakarmić swoje owce. Współcześni rolnicy uprawiający pszenicę w Izraelu narzekają, że muszą aktywnie wyrywać jęczmień dobrowolny ze swoich pól pszenicy, a nawet wtedy nigdy nie mogą go w całości uzyskać. To właśnie „dobrowolne” uprawy Tora daje ubogim i lewitom do jedzenia w roku szabatowym, jak czytamy w Księdze Kapłańskiej 25,4-7:

Ale w siódmym roku będzie sabat odpoczynku dla ziemi, sabat dla Pana: nie będziesz obsiewał pola swego, ani przycinał winnicy swojej. Tego, co samo wyrośnie z żniwa twego, nie będziesz żął, ani zbierał winogron z winorośli swej obnażonej, gdyż jest to rok odpoczynku dla ziemi. A sabat ziemi będzie dla was pokarmem; dla ciebie i dla sługi twego, i dla służebnicy twojej, i dla najemnika twego, i dla przybysza twego, który mieszka u ciebie, i dla bydła twego, i dla zwierząt, które są w ziemi twojej, cały jej plon będzie pokarmem. (Księga Kapłańska 25:4-7)

W roku sabatycznym lub jubileuszowym nie byłoby trudności z ustaleniem Abib na podstawie „ochotniczego” jęczmienia. Nawet podczas ciężkiej suszy w latach 1998–1999 jęczmień ochotniczy był obfity w całej Ziemi Izraela, nawet na pustyni Negew!

W związku z tym Twój „Pierwszy Incydent” przeciwko dacie 1 maja 25 r. n.e. jako dacie ukrzyżowania w piątek zostaje uznany za całkowicie fałszywy i nierealny, żeby nie powiedzieć, że ujawniony jako kłamstwo.

Dalej piszesz:

2. Incydent: Noe wiedział, że nadchodzi początek roku, mimo że była woda - bez jęczmienia
Podczas potopu Noemu udało się ustalić pierwszy dzień roku, niezależnie od żniw jęczmienia. Rodzaju 8:13: I stało się w sześćsetnym pierwszym roku, w pierwszym miesiącu, pierwszego dnia miesiąca, wody wyschły z ziemi.

Mamy tylko biblijny opis świąt, które zostały zdefiniowane w Księdze Kapłańskiej 23, aby dowiedzieć się, jak Bóg ustanowił kalendarz Izraelitów w tamtym czasie. Było to, według twoich własnych obliczeń na twojej głównej stronie internetowej [www.4angelspublications.org: ta domena już nie istnieje] 820 lat po potopie! Jeśli rozumiesz, dlaczego wprowadzono test jęczmienia — a tego doświadczysz po raz pierwszy w trzeciej części moich studiów — zrozumiesz również, że święta są proroctwem i że nie było konieczne sprawdzanie jęczmienia przed ogłoszeniem proroctwa. Miesiące dobrze wpisują się w roczny cykl słońca z samą zasadą równonocy wiosennej. Proroctwo dni świątecznych, które wskazywało na coś więcej niż tylko pierwsze przyjście Mesjasza, musi się spełnić również podczas drugiego przyjścia, zgodnie z Ellen G. White. A aby rozszyfrować to proroctwo, potrzebujemy zrozumienia testu żniw jęczmienia, aby określić miesiąc interkalarny (zależny od ręki Stwórcy, który daje deszcz i wzrost). Każdy, kto zaprzecza testowi żniw jęczmienia, tak jak ty, popadnie w ciemność na zawsze. Nikt jednak nie wie na pewno, czy test żniw jęczmienia został kiedykolwiek ustanowiony przez Boga przed sceną z Księgi Kapłańskiej 23, czy nie, i nie ma to nawet znaczenia. Nie ma też znaczenia, w kontekście roku 31 n.e., w jaki sposób Noe uznał początek roku i czy rok po potopie rozpoczął się miesiącem przestępnym, czy nie.

Twój argument jest całkowicie bezużyteczny w odniesieniu do tematu roku 31 n.e. Nie zrozumiałeś sedna sprawy. Niewystarczające!

Podobnie jest, jeśli chodzi o Twoje „Trzeci incydent”:

3. Incydent: Podczas wędrówki po pustyni (40 lat) – bez jęczmienia
Podczas 40-letniej wędrówki po pustyni Izraelici prowadzili dokładny zapis miesięcy i lat – najwyraźniej nie biorąc pod uwagę żniw jęczmienia w Kanaanie...

Proszę, gdzie znajdziemy ten „dokładny zapis” i gdzie są lata zapisane z lub bez miesięcy przestępnych wędrówki po pustyni? Prawdopodobnie nigdy nie otrzymam od ciebie tego złowieszczego i z pewnością nieistniejącego „zapisu”!

Ponadto właśnie przeczytaliśmy, że jęczmień można znaleźć nawet na strasznej pustyni Negew, a nawet w latach długotrwałej suszy. Nawet podczas dotkliwej suszy w latach 1998–1999 samosiewny jęczmień występował obficie na terenie całego Izraela, nawet na pustyni Negew!

Ale czy Izraelici w ogóle potrzebowali jęczmienia w tym czasie?

Nie, bo znów nie przeczytałeś Biblii wystarczająco uważnie...

Mów do synów izraelskich i powiedz im: Gdy wejdziecie do ziemi, którą wam daję, i będziecie zbierać jej plon, wtedy przyniesiecie kapłanowi snop z pierwocin waszego żniwa. (Księga Kapłańska 23:10)

Od kiedy Izraelici powinni przynosić snop pierwocin? Od czasu, kiedy przybyli do ziemi Kanaan. Nie dotarli tam jeszcze podczas wędrówki po pustyni. Tak więc próba żniw jęczmienia nie została ustanowiona przez Boga na ten czas, ale tylko na czas, kiedy mogliby ponownie zająć się rolnictwem lub znaleźć „dobrowolny jęczmień” w ziemi Kanaan. Tak więc „błądzenie po pustyni” staje się nawet dowodem na to, że próba żniw jęczmienia była konieczna, ale dopiero zaczynając od wejścia do ziemi obiecanej. Ponadto ta sekwencja stopniowego ustanawiania prawdziwego kalendarza świąt, który jest rzeczywiście najpiękniejszym proroctwem Biblii, który został po raz pierwszy odczytany w naszych ostatnich dniach, jest sama w sobie kolejną przepowiednią, ponieważ tylko gdybyśmy byli bardzo blisko naszej ziemi obiecanej, rozpoznalibyśmy, co naprawdę oznacza kalendarz świąt i szabaty cienia.

Twoje argumenty zostały zatem wzięte pod uwagę i uznane za niewystarczające.

Mam nadzieję, że wielu z Was wpadło w pułapkę Laury Lee Jones, która z pewnością pracuje dla Szatana, i w badania, które publikuję na ten temat. ostatnieodliczanie.whitecloudfarm.org może pomóc ci się obudzić i doprowadzić cię do opuszczenia tego pogańskiego księżycowego sabatu. Proszę, pamiętaj raz jeszcze, co powiedziała Ellen G. White:

Tygodniowy cykl siedmiu dosłownych dni, sześciu dni przeznaczonych na pracę i siódmego na odpoczynek, który został zachowany i spisany w historii biblijnej, ma swój początek w wielkich faktach z pierwszych siedmiu dni. {1SP85.1}

Każdy nowy miesiąc zaczynasz od ustalenia nowego cyklu siedmiu dni, a tym samym wyśmiewasz Boga, który ustalił ten cykl na zawsze podczas stworzenia. Nigdy nie będziesz w stanie zharmonizować tego z Duchem Proroctwa. Nie tak jest z problemem roku 31, jeśli podążasz za Pismem Świętym. Ukrzyżowanie miało miejsce 25 maja 31 r. n.e., w piątek, a nad Getsemani była pełnia księżyca, jak widziała i potwierdziła Ellen G. White.

Nie jestem przyjacielem liderów, do których się odniosłeś, ale mam nadzieję, że tym razem udało mi się im choć trochę pomóc.

Niech Bóg Stworzyciel będzie z tymi, którzy kochają Jego prawdę i zniszczy tych, którzy chcą kłamstwami doprowadzić Jego dzieci do zguby,

Jan Scotram


Niektórzy uważają, że powinniśmy rozmawiać o sprawach z miłością z tego rodzaju braćmi. Przeoczają fakt, że ci „bracia” podążają za swoimi organizacjami, które najwyraźniej rozpoczęły jeden z najbardziej przebiegłych ataków szatańskich w historii przeciwko naszemu kościołowi. Działają po stronie jezuitów i lucyferian, którzy chcą, abyśmy przestrzegali szabatu w innym dniu niż wybrany przez Boga siódmy dzień. Nikt, kto wpadnie w tę pułapkę, nie otrzyma życia wiecznego, gdy przyjdzie Jezus! Wszyscy są zgubieni!

Dlatego piszę te artykuły i dostarczam wam antiserum przeciwko tym wampirom, które chcą wysysać krew niewinnych dzieci Boga. Teorie propagowane przez strażników księżycowego Sabatu roją się od sprzeczności i „nowych spostrzeżeń”. Niestety, wszystkie te „nowe spostrzeżenia” są w sprzeczności ze starym światłem, które nam dano, ale próbują zastąpić je swoją śmiertelną trucizną.

Mocno trzymając się prawdy słowa, zgodnie z nauką, aby mógł i napominać przez naukę zdrową, i przekonywać tych, którzy sprzeciwiają się. Ponieważ jest ich wiele niesforni i próżni gaduły i oszuści, zwłaszcza ci, którzy są obrzezani: Którym usta trzeba zamknąć, którzy całe domy wywracają, nauczając rzeczy, których nie powinni, dla brudnego zysku.Jeden z nich, nawet ich własny prorok, powiedział: Kreteńczycy to zawsze kłamcy, złe bestie, powolne brzuchy. Ten świadek jest prawdziwy. Dlatego też surowo ich karć, aby byli zdrowi w wierze.; Nie zwracając uwagi na żydowskie baśnie i nakazy ludzi odwracających się od prawdy. Dla czystych wszystko jest czyste, dla skalanych zaś i niewierzących nie ma nic czystego, lecz nawet ich umysł i sumienie są zbrukane. Twierdzą, że znają Boga, ale w uczynkach Go przeczą, będąc obrzydliwymi i nieposłusznymi, i do żadnego dobrego uczynku nie nadającymi się. (Tytusa 1:9-16)

Czy potrafisz odróżnić ich przesłanie od przesłania, które mam dla ciebie? Czy widzisz, gdzie panuje nieporządek i chaos, a które przesłania przynoszą sprzeczności i problemy, które dotykają całe chrześcijaństwo od wieków, a które są w harmonii i jedności ze Słowem Bożym? Proszę, módlcie się o to, drodzy bracia i siostry!

Jeśli nagle wszystko, co wydawało się sprzeczne i nieuporządkowane, wchodzi w cudowną harmonię, to wiemy, że zwykła teoria stała się obecną prawdą, ponieważ nasz Bóg jest Bogiem porządku, a nie chaosu. Zamieszanie zostaje zastąpione wiedzą, a wątpliwość pewnością.

Mam nadzieję, że dzięki tej prezentacji rozwiązania problemu, który wydawał się nierozwiązywalny dla całego chrześcijaństwa przez stulecia, problemu dwóch Pasch, pomogłem wam trochę zbliżyć się do całej prawdy. W poniższym artykule przyjrzymy się nieco mniej trudnemu problemowi, który już kilkakrotnie poruszałem. Da nam to odpowiedź na pytanie, które wielu adwentystów zadawało sobie z głębokim zaniepokojeniem: „Jak długo naprawdę będzie trwał czas plag, kiedy będziemy musieli pozostać na tej ziemi bez Orędownika?"