Cienie Krzyża - Część I

Oryginalnie opublikowano we wtorek, 19 października 2010, 12:10 w języku niemieckim o godz. www.letztercountdown.org

Druga część serii Shadow Series zajmie się dwoma kwestiami, które na pierwszy rzut oka nie wydają się zbyt prorocze. Ale, jak wkrótce się przekonamy, jest tak tylko na pierwszy rzut oka.

Pierwsza kwestia, która da nam mnóstwo do myślenia, to problem, który tym razem dotyczy nie tylko adwentyzmu, ale całego świata chrześcijańskiego i dotyka pozornej sprzeczności w Ewangeliach. Dotyczy on święta Paschy i moim zdaniem musi zostać wyjaśniony, zanim będziemy mogli dalej studiować święta z ich typami i antytypami. Tylko dokładna wiedza o tym, w jakim stopniu i w jaki sposób święta wiosenne zostały wypełnione podczas pierwszego przyjścia Jezusa, może dać nam wskazówki, jak powinniśmy rozumieć wypełnienie świąt jesiennych, które wciąż są przyszłością. Święta jesienne muszą zostać wypełnione w taki sam sposób, jak święta wiosenne w czasie powrotu naszego Pana. Zostało to stwierdzone przez Ellen G. White w następujący sposób:

Te typy spełniły się nie tylko co do wydarzenia, ale co do czasu. Czternastego dnia pierwszego miesiąca żydowskiego, dokładnie tego samego dnia i miesiąca, w którym przez piętnaście długich stuleci zabijano baranka paschalnego, Chrystus, po spożyciu Paschy ze swoimi uczniami, ustanowił święto, które miało upamiętnić Jego własną śmierć jako „Baranka Bożego, który gładzi grzech świata”. Tej samej nocy został wzięty przez niegodziwe ręce, aby zostać ukrzyżowanym i zabitym. I jako przeciwieństwo z snopu fal nasz Pan został wskrzeszony z martwych trzeciego dnia, „pierwocin tych, którzy zasnęli”, wzór wszystkich zmartwychwstałych sprawiedliwych, których „nikczemne ciało” zostanie przemienione i „ukształtowane na podobieństwo Jego chwalebnego ciała”. Werset 20; Filipian 3:21. Podobnie typy odnoszące się do drugiego przyjścia muszą się wypełnić w czasie wskazanym w nabożeństwie symbolicznym. {GC 399.3}

Współczesna interpretacja proroctw zawsze opiera się na uznaniu historycznego spełnienia proroctw, ponieważ historia się powtarza. Jeśli rozumiemy historię dokładnie, zrobiliśmy ważny krok w kierunku zrozumienia przyszłości, ponieważ możemy wyciągnąć wnioski z antytypów, których typy już się spełniły.

W drugim numerze tej drugiej części Shadow Series spróbujemy przeprowadzić analizę ofiar świąt w sposób bezprecedensowy, pod względem ich liczby i znaczenia typologicznego. Do tej pory rozumiemy tylko, że wszystkie ofiary wskazywały na Jezusa. Chociaż jest to niezaprzeczalnie prawda, nigdy nie zbadano (przynajmniej nie z powodzeniem), jakie znaczenie miała ustalona liczba byków, jagniąt, baranów i ilości powiązanych ofiar żywnościowych, które zostały przepisane w prawie ceremonialnym. Znamy indywidualne znaczenia samych rodzajów ofiar, ale nie znaczenie ich liczby. Ponownie pojawi się nowe światło dla pilnych czytelników tych bardzo głębokich studiów, które niosą ze sobą szczególne błogosławieństwo dla 144,000 XNUMX.

Dlatego musimy ponownie przenieść się do przełomowego roku 31 n.e. i dokładnie odczytać to, co Ewangelie mówią nam o Jezusie i o tym, w jaki sposób wypełnił święta wiosenne, które były proroczym typem Jego ukrzyżowania i zmartwychwstania, a nawet więcej.

Powrót do Święta Paschy

Tym razem nasza maszyna czasu musi przebyć jeszcze dłuższą drogę; musimy cofnąć się o 3500 lat, aby zidentyfikować korzenie święta Paschy. Jak wiemy, Pascha została ustanowiona podczas wyzwolenia Izraelitów z niewoli egipskiej. Wydarzenie, które powinno być upamiętniane przez każde kolejne święto Paschy, miało miejsce w noc dziesiątej plagi, kiedy anioł śmierci przyszedł i uderzył wszystkich pierworodnych Egipcjan. Tylko ci Izraelici, którzy posłuchali boskich instrukcji rytualnego uboju baranka paschalnego, pomalowali odrzwia krwią baranka poprzedniego wieczoru, zostali oszczędzeni przed plagą.

Te wydarzenia i nakazy są opisane w rozdziale 12 Księgi Rodzaju. Przeczytajmy kilka wersetów, aby zrozumieć, w jaki sposób te nakazy doprowadziły do ​​różnych świąt wiosennych, abyśmy w końcu uzyskali przegląd świąt z ich odpowiednim typem i antytypem. Zobaczysz, że niektóre kwestie nie są tak jasno zrozumiane, jak ogólnie wierzymy. Dlatego musimy użyć systematycznego podejścia.

I LORD mówił do Mojżesza i Aarona w ziemi egipskiej tymi słowami: (Wyjścia 12:1)

Znaczenie tych nakazów jest podkreślone, ponieważ sam Pan zwraca się bezpośrednio do Mojżesza:

Ten miesiąc będzie dla was początek miesięcy: Będzie to dla was pierwszy miesiąc roku. (Wyjścia 12:2)

Słowo oznaczające miesiąc to „hodesh” — jak dowiedzieliśmy się w pierwszej części — co oznacza „księżyc”, czyli pierwszy półksiężyc. W ten sposób Bóg ustanowił początek roku i pierwszy miesiąc „Nissan”. Wszystkie pozostałe miesiące w roku zależały od tego, a także ustalenie jesiennych świąt w siódmym miesiącu. Zasadniczo spędziliśmy całą pierwszą część Serii Cienia, aby znaleźć prawidłowe zrozumienie tego jednego małego słowa „hodesh” i zastanowić się, w jaki sposób ustalono początek roku. Musimy postępować bardzo precyzyjnie. Przypomina mi to metodę studiowania Biblii Millera; przechodził do następnego wersetu tylko wtedy, gdy uważał, że w pełni zrozumiał poprzedni.

W tym miejscu chciałbym zauważyć, że oryginalne określenie pierwszego miesiąca, które jest używane w Biblii, nie brzmi „Nissan”. Pierwotnie pierwszy miesiąc był nazywany przez Boga „Abib” w księgach Mojżesza (Wyjścia 13:4; 23:15; 34:18; Powtórzonego Prawa 16:1). Abib oznacza „dojrzałość” i w ten sposób wskazuje już, że ustalenie pierwszego żydowskiego miesiąca zależało od sezonowej dojrzałości pierwszego plonu, którym jest jęczmień, ponieważ sama nazwa miesiąca to wyraża.

Ostateczne słowo o rozpoczęciu się roku zależało od Boga, który sprawia, że ​​wszystkie plony dojrzewają, a nie wyłącznie od słońca lub równonocy wiosennej. W przeciwieństwie do tego religia Egipcjan była całkowicie zależna od słońca, a Bóg wyjaśnił Mojżeszowi uderzającą różnicę. Ludzie Boga powinni polegać na swoim Bogu, a nie na słońcu, i to powinno być już widoczne w określeniu początku ich roku.

Termin „Nissan” dla pierwszego miesiąca został użyty po raz pierwszy przez Nehemiasza i Esterę po niewoli w Babilonie, skąd został zabrany. Szkoda, że ​​nawet my używamy „Nissan” zamiast „Abib” prawie wyłącznie, gdy mówimy o pierwszym żydowskim miesiącu, ponieważ w ten sposób używamy babilońskiej nomenklatury, a nie oryginalnych żydowskich terminów, i w ten sposób zbyt łatwo wpadamy w pułapkę czcicieli księżyca, którzy nie chcą przyznać, że próba żniw jęczmienia była integralną częścią nabożeństw cienia sanktuarium Żydów. Żałuję również, że muszę zachować tę nomenklaturę, ponieważ cała literatura jej używa, a chcę uniknąć zamieszania. Nie możemy jednak nigdy zapominać, że wdrożenie próby żniw jęczmienia można już dostrzec w biblijnej nazwie samego miesiąca!

Przyjrzyjmy się teraz zasadom i typom świąt wiosennych:

Typ, o którym łatwo zapomnieć

Mówcie do całego zgromadzenia Izraela tymi słowami: Dziesiątego dnia tego miesiąca każdy z nich przyniesie sobie baranka, według domu ich ojców, baranka na dom: (Wyjścia 12:3)

Tutaj po raz pierwszy znajdujemy instrukcję, która reprezentuje typ Chrystusa. Oczywiście wiemy, że baranek symbolizuje Jezusa. A baranek został już odstawiony 10. dnia pierwszego miesiąca i w ten sposób oddzielony od swojej trzody.

Ale kiedy został zamordowany? Czytajmy dalej...

A jeśliby dom był za mały na baranka, niech weźmie go on i jego sąsiad, który jest najbliżej jego domu, według liczby dusz; każdy według tego, co je, policzy sobie za baranka. Baranek wasz niech będzie bez skazy, samiec jednoroczny; weźmiecie go z owiec albo z kóz. będzie przechowywał je do czternastego dnia tego samego miesiąca: i całe zgromadzenie zgromadzenia Izraela zabije go wieczorem(Wyjścia 12:4-6)

Baranek (zarówno owczy, jak i kozi) został odstawiony, oddzielony od stada, a wieczorem 14 dnia pierwszego miesiąca został zabity. Oczywiście rozumiemy, że powinien być bez skazy, ponieważ Jezus jako antytyp nie miał żadnej skazy (żadnego grzechu). I tylko baranek płci męskiej mógł reprezentować właściwą płeć Syna Bożego.

Zostałem rolnikiem W połowie mojego życia, i to prawda, że ​​na wsi jesteś bliżej Boga niż w mieście. Dużą część Biblii rozumiesz wyraźnie tylko wtedy, gdy masz kontakt z naturą i zwierzętami. Często musimy oddzielić cielę od matki, albo dlatego, że matka jest chora, albo cielę musi zostać odstawione od piersi. Niewskazane jest również, aby cielę było z matką przez noc, jeśli chcesz mieć świeże mleko rano, ponieważ w przeciwnym razie cielę wydoi krowę przed tobą. Często zdarza się również, że cielę oddala się od stada i pozostaje na naszych bardzo dzikich pastwiskach, ponieważ nie znajduje drogi powrotnej, a wieczorem, gdy stado maszeruje do zagrody, go brakuje. Co się wtedy dzieje, możesz sobie wyobrazić tylko wtedy, gdy doświadczyłeś tego na własnej skórze. Cielaki naprawdę zaczynają płakać. Krzyczą i płaczą całą noc i dopiero gdy bardzo powoli przyzwyczają się do tych procesów, krzyki i płacz słabną, aż całkowicie ustają. Często przeszukujemy dżunglę godzinami w całkowitej ciemności w poszukiwaniu cielęcia. To oddzielenie cielęcia około 4 dni przed jego „egzekucją” spowodowało znaczny niepokój u zwierząt, a koniec jest tym bardziej smutny. Dlaczego zrobiono to w ten sposób? Co się stało, aby spełnić typ tego okrutnego oddzielenia cielęcia od jego ukochanego stada i jak to odbiło się w tygodniu męki naszego Zbawiciela?

Ponownie Ellen G. White daje nam rozwiązanie... które oczywiście moglibyśmy znaleźć sami poprzez intensywne studiowanie Biblii. W rozdziale 63 w Pragnienie Wieków, opisuje chwalebny wjazd naszego Pana do Jerozolimy. Przeczytajmy te najważniejsze słowa:

Nigdy wcześniej w swoim ziemskim życiu Jezus nie dopuścił do czegoś takiego. On wyraźnie przewidział wynik. Doprowadziłoby to Go na krzyż. Ale Jego celem było publiczne przedstawienie się jako Odkupiciel. Pragnął zwrócić uwagę na ofiarę, która miała ukoronować Jego misję dla upadłego świata. Podczas gdy ludzie gromadzili się w Jerozolimie, aby świętować Paschę, On, antytypiczny Baranek, dobrowolnym aktem oddzielił się jako ofiara. Konieczne byłoby, aby Jego kościół we wszystkich następnych wiekach uczynił Jego śmierć za grzechy świata przedmiotem głębokiej refleksji i studiów. Każdy fakt z tym związany powinien zostać zweryfikowany ponad wszelką wątpliwość. Konieczne więc było, aby oczy wszystkich ludzi były teraz skierowane na Niego; wydarzenia, które poprzedziły Jego wielką ofiarę, musiały być takie, aby zwrócić uwagę na samą ofiarę. Po takiej demonstracji, jak ta towarzysząca Jego wjazdowi do Jerozolimy, wszystkie oczy podążą za Jego szybkim postępem aż do ostatniej sceny.OD 571.2}

Płaczący baranek oddzielony od matki i trzody, przedstawiał Jezusa, który oddzielił się od swego ludu jako ofiara. To, co się wydarzyło — jako akt okrucieństwa wobec zwierząt, zdaniem niektórych — jest w rzeczywistości obrazem naszego Pana, który cierpiał za nas. Jego cierpienie i łzy rozpoczęły się już w dniu, w którym najwyraźniej triumfalnie wjechał do Jerozolimy. Ale zamiast radować się, wylał wszystkie swoje łzy za ten lud, który miał zabić swojego Zbawiciela. Piękny obraz, a gdyby Żydzi lepiej przestudiowali typy swoich świąt, zrozumieliby, dlaczego cztery dni przed Paschą mały baranek w ich domach już gorzko płakał za swoim stadem. Miejmy nadzieję, że to nie przydarzy się również nam, ponieważ jesienne święta są typami, które jeszcze się nie wypełniły i nadal muszą być przestudiowane.

W naszym komentarzu biblijnym do Księgi Wyjścia 12:3 nie ma żadnej wzmianki o tym, jaki typ lub antytyp mógłby się tu spełnić. Po prostu stoicko wskazano, że przygotowania do Paschy powinny rozpocząć się już cztery dni wcześniej.

Z dobrego powodu nasi adwentystyczni uczeni nie mówią o tym zbyt wiele — ponieważ mamy kolejny problem. I znowu, z Ellen G. White, która jest widocznie nie potrafię zliczyć dni.

Zastanówmy się. Wiemy już z pierwszej części Shadow Series, że Jezus naprawdę umarł 25 maja 31 r. n.e. w piątek. Było to wyraźnie Nissan 14, ponieważ Pascha zawsze przypada na 14. dzień pierwszego miesiąca. Policzmy wstecz. Jeśli piątek był 14., to czwartek był 13., środa 12., wtorek 11., a Nissan 10 był zatem Poniedziałek tygodnia ukrzyżowania, 21 maja 31 r. n.e.

Co? Poniedziałek? Ale czy wjazd do Jerozolimy nie był pierwszego dnia tygodnia, w niedzielę!? Tak, i potwierdza to również Ellen G. White na początku tego samego rozdziału w Pragnienie Wieków (s. 569) w akapicie trzecim:

To było pierwszego dnia tygodnia że Chrystus triumfalnie wjechał do Jerozolimy. {OD 569.3}

Nie, znowu nie! Najpierw Ellen G. White mówi, że Jezus wjechał do Jerozolimy w niedzielę, a następnie w tym samym czasie mówi, że jest antytypem oddzielenia baranka paschalnego od trzody 10. dnia miesiąca zgodnie z Wyjścia 12:3. A ten 10. dzień był Poniedziałek!

Czy rozumiecie, bracia, dlaczego nasi uczeni milczą, a my nigdy nie słyszymy kazań ani studiów na te tematy? Ale czy widzicie również, jak czytamy takie książki Ellen G. White? Czytamy je, ale nie myślimy o nich i nie testujemy rzeczy. Jednakże ona mówi tak wyraźnie w poprzednim cytacie:

Konieczne byłoby, aby Jego kościół we wszystkich następnych wiekach uczynił Jego śmierć za grzechy świata przedmiotem głębokich przemyśleń i studiów. Każdy fakt z tym związany powinien zostać zweryfikowany ponad wszelką wątpliwość. {OD 571.2}

Musimy wszystko studiować, więc że nie ma już żadnych wątpliwości ani niespójności, zwłaszcza w odniesieniu do wydarzeń związanych z wypełnieniem przez Jezusa świąt wiosennych, ponieważ chodzi tu o Jego ofiarę dla ludzkości i naszego przyszłego życia wiecznego.

Zatem, najwyraźniej znaleźliśmy poważną sprzeczność w logice niektórych stwierdzeń Ducha Proroctwa. Ale czekaj, na razie to była tylko Ellen G. White! Jeśli przeanalizujemy wydarzenia w dniach cierpienia Jezusa, nawet Biblia zostanie zaatakowana. I rzeczywiście, Biblia zostanie zaatakowana tak mocno, że cały świat chrześcijański ma problem. Chcę jednak powiedzieć z góry, że prawdziwe rozwiązanie problemu nieścisłości Paschy Ewangelii i wydarzeń w tym tygodniu w odniesieniu do Jezusa rozwiąże również problem Ellen G. White i dziesiątego dnia.

Baranek Paschalny

Sam baranek paschalny jest oczywiście najważniejszy typ Chrystusa, co zostało już rozpoznane przez apostoła Pawła:

Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, jako i przaśni jesteście. Albowiem i Chrystus nasza Pascha jest za nas ofiarowany: (1 Koryntian 5:7)

Teraz proszę przeczytać samemu cały raport z instrukcjami z Księgi Wyjścia 12, jak obchodzić się z barankiem paschalnym. Powinno być „na bieżąco" (żywy) "aż do czternastego dnia tegoż miesiąca; i całe zgromadzenie zgromadzenia izraelskiego zabije go wieczorem” (Wyjścia 12:6).

I wezmą z krwi, i pokażą oba odrzwia i odrzwia domów, w których je jeść będą. I będą jedli mięso tej nocy, pieczone w ogniu i przaśne chleby, i z gorzkimi ziołami jeść je będą. (Wyjścia 12:7-8)

Chrystus jest naszym Barankiem Paschalnym. Każdy, kto przyjął Go jako swojego osobistego Zbawiciela, a zatem w sensie przenośnym, uderzył w słupki Jego drzwi (swoje serce) Jego krwią, zostanie ominięty przez anioła śmierci i będzie żył wiecznie.

Którego dnia miał zostać zabity baranek paschalny? Przeczytaj uważnie tekst! Prawdopodobnie podzielasz opinię reszty chrześcijaństwa — 14. dnia, ponieważ w Księdze Wyjścia 12:6 napisano, że „będzie zabity wieczorem 14. dnia”. Ponieważ wiemy, że żydowski dzień zaczyna się o zachodzie słońca, przyjmujemy z pewnością, że baranek paschalny został zjedzony wieczorem 15. dnia (na początku dnia). Pamiętajmy o tym: cały świat chrześcijański rozumie, że baranek paschalny został zabity po południu 14. dnia Nissan i zjedzony wieczorem (żydowski 15. dzień Nissan).

Inny tekst, który wyraźnie potwierdza ten pogląd:

I wyruszyli z Ramzes w pierwszym miesiącu, piętnastego dnia pierwszego miesiąca; następnego dnia po Paschy synowie Izraela wyszli z ręką podniesioną przed wszystkimi Egipcjanami. Egipcjanie bowiem pochowali wszystkich pierworodnych swoich, których Pan poraził wśród nich; nad ich bogami także Pan dokonał sądów. (Lb 33:3-4)

Chleb Przaśny

Innym rodzajem lub innym świątecznym układem jest siedmiodniowe święto przaśnego chleba. Pierwszy dzień święta przaśnego chleba, dzień po Paschy, 15 nisan, a także ostatni dzień festiwalu (21 nisan) zostały ogłoszone ceremonialnymi dniami odpoczynku (sabatami). Oznaczę ceremonialne sabaty numerami, abyś mógł zobaczyć, ile ich jest i do jakich wydarzeń się odnoszą. Wybiorę numery ceremonialnych sabatów w kolejności, w jakiej pojawiają się w porządku święta.

I na piętnasty dzień tego samego miesiąca jest święto Przaśników dla Pana. siedem dni będziecie jeść chleb przaśny. Pierwszego dnia (1) będziecie mieli święte zgromadzenie, nie będziecie wykonywali w nim żadnej pracy służebnej. Ale ofiarę ogniową będziecie składać Panu przez siedem dni. siódmego dnia (2) jest to święte zgromadzenie: nie będziecie wykonywać w nim żadnej pracy służebnej(Księga Kapłańska 23:6-8)

Powinno to być nieustannym przypomnieniem przaśnego chleba, który musieli przygotować Izraelici z powodu pośpiechu związanego z wyjściem z Egiptu.

Przez siedem dni będziecie jedli chleb przaśny; Już pierwszego dnia usuniecie zakwas z domów waszych. Bo ktokolwiek by jadł chleb kwaszony od pierwszego dnia aż do siódmego dnia, dusza ta będzie wytracona z Izraela. A pierwszego dnia (1) będzie święte zgromadzenie, a siódmego dnia (2) Będzie dla was święte zgromadzenie, w którym nie będzie wykonywana żadna praca oprócz tej, którą każdy będzie jadł. Tylko to może być wykonane przez was. I będziecie obchodzić święto przaśników, bo w tym samym dniu wyprowadziłem wasze wojska z ziemi egipskiej; przeto będziecie obchodzić ten dzień w waszych pokoleniach jako ustawę wieczną. W pierwszym miesiącu, czternastego dnia miesiąca, wieczorem, będziecie jeść przaśniki, aż do dwudziestego pierwszego dnia miesiąca, wieczorem. Przez siedem dni nie znajdzie się w waszych domach żaden zakwas; bo ktokolwiek by jadł to, co zakwaszone, ta dusza będzie wytracona ze zgromadzenia Izraela, czy to będzie przybysz, czy urodzony w tej ziemi. Nie będziecie jeść niczego zakwaszonego; we wszystkich waszych mieszkaniach będziecie jeść przaśniki. (Wyjścia 12:15-20)

Bóg chciał w ten sposób pokazać, że nie było czasu czekać, aż ciasto wyrośnie. A On mówi o grzechu, symbolizowanym przez zakwas. Exodus z Egiptu jest typem naszego exodusu z duchowego Egiptu, jeśli przyjmiemy ofiarę Jezusa. On wygna wszelki „zakwas” z naszego życia. Obejmuje to nie tylko grzech, ale także wszystkie fałszywe nauki fałszywych nauczycieli, którzy powstrzymują nas od oddawania czci naszemu Panu. „w prawdzie”:

Wtedy zrozumieli, że nakazał im, aby nie uważali na zakwas chlebowy, ale nauki faryzeuszy i saduceuszy. (Matthew 16: 12)

Bóg jest duchem, a ci, którzy go czczą, powinni go czcić w duchu i prawdę mówiąc. (John 4: 24)

Snop Pierwocin

Dzień po pierwszym ceremonialnym sabacie (1), pierwszy dzień święta Przaśników, 15 Nisan, należy obchodzić jako specjalny obrzęd:

Mów do synów izraelskich i powiedz im: Gdy wejdziecie do ziemi, którą wam daję, i będziecie zbierać jej plon, wtedy przyniesiecie ze sobą snop pierwocin z waszych zbiorów kapłanowi:I on potrząsnie snopem przed Panem, aby był przyjęty dla was. nazajutrz po szabacie (1) kapłan nim potrząsnie. I ofiarujecie tego dnia, gdy będziecie potrząsać snopem, baranka bez skazy, jednorocznego, na całopalenie dla Pana. (Księga Kapłańska 23:10-12)

To było w Nissanie 16 i symbolizował zmartwychwstanie Jezusa w pierwszym dniu tygodnia. Był Pierwocinami wszystkich Zmartwychwstałych:

A teraz Chrystus zmartwychwstał i stał się pierwsze plony z tych, którzy spali. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez człowieka też przyszło zmartwychwstanie umarłych. Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. Lecz każdy w swoim porządku: Chrystus pierwsze owoce; potem ci, którzy należą do Chrystusa, w czasie jego przyjścia. (1 Koryntian 15:20-23)

Szabaty Omer i Pięćdziesiątnica

Często zapomina się o siedmiu rytualnych sabatach, które należało odliczać aż do Pięćdziesiątnicy i obchodzić w dokładnych odstępach siedmiu dni.

I policzycie sobie z nazajutrz po szabacie (1)od dnia, w którym przynieśliście snop ofiary potrząsania; siedem sabaty będzie kompletny: aż do jutra po siódmym sabacie (3, 4, 5, 6, 7, 8, 9) policzycie pięćdziesiąt dni i złożycie nową ofiarę pokarmową dla Pana. (Księga Kapłańska 23:15-16)

Żydzi karaimscy nazywają je sabatami Omer. W części trzeciej przedstawię dokładną listę tych wielu ceremonialnych sabatów i umieszczę je w porządku chronologicznym. W tej drugiej części Shadow Series ważne jest po prostu zrozumienie, ile typów i elementów świąt w ogóle istniało.

Pięćdziesiątnica przypadła na następny dzień ostatniego szabatu Omer (7 × 7 + 1), 50. dnia po pierwszym dniu święta Przaśników, a święto to zostało również ogłoszone szabatem ceremonialnym:

I tego samego dnia ogłosicie, aby było święte zgromadzenie (10) wam: nie będziecie wykonywali żadnej pracy służebnej: Będzie to ustawa wieczna we wszystkich waszych siedzibach przez wszystkie wasze pokolenia. (Księga Kapłańska 23:21)

Zupełnie oczywiste jest, że święto Pięćdziesiątnicy było typem wylania Ducha Świętego w postaci wczesnego deszczu, a szabaty Omer symbolizowały czas oczekiwania do tego momentu.

Jeżeli do dziesięciu ceremonialnych sabatów świąt wiosennych dodamy święto Paschy i potrząsanie snopem pierwocin, które nie zostały wyraźnie uznane za ceremonialne szabaty, otrzymamy często pojawiające się numer 12 Przymierza ponownie. Tym razem liczba ta odnosi się wyraźnie do Nowego Przymierza, które Jezus ustanowi swoją krwią.

Wróćmy teraz do problemu, który zapowiedziałem. Rozumiemy już, które święta były częścią świąt wiosennych: Pascha, święto przaśnego chleba, ofiarowanie snopów pierwszych plonów, szabaty Omer i Pięćdziesiątnica. Rozumiemy dokładnie — przynajmniej tak wierzymy — w jaki sposób te święta typizujące, które są odbiciem wyjścia z Egiptu, zostały doskonale wypełnione w ich antytypie, cierpieniu Chrystusa, Jego zmartwychwstaniu, czasie oczekiwania na Ducha Świętego i wylaniu Ducha Świętego w Pięćdziesiątnicę. Wtedy z pewnością nie byłoby dla nas trudne stworzenie wykresu najważniejszych dni roku 31 n.e., gdzie w jednej kolumnie pokazujemy wydarzenia otaczające śmierć Jezusa, tak jak opisuje ją Biblia, a w drugiej kolumnie powiązane elementy świąt wiosennych. Oczekiwalibyśmy, że obie kolumny będą w idealnej harmonii, ponieważ typ musi odpowiadać swojemu antytypowi.

Tak więc musimy raz jeszcze powrócić do krzyża 25 maja 31 r. n.e.

Dzień i noc oraz mnóstwo zamieszania

Chciałbym zapoznać Cię z podstawowym wykresem, który znajdujemy w naszym Adventist Bible Commentary. Zrekonstruowałem go tak, aby móc go przetłumaczyć na różne języki, aby pomóc Ci w tych artykułach krok po kroku na właściwej drodze, do prawidłowego zrozumienia kolejności wydarzeń w dniach męki naszego Pana.

Musimy rozróżnić różne systemy kalendarzowe i sposób, w jaki początek dnia był definiowany w różnych kulturach. Jedno jest pewne, dzień składa się z nocy i dnia lub dnia i nocy. I już tutaj znajdujemy różnicę, która jest wykorzystywana przez wiele grup do poparcia doktryny księżycowego szabatu. Żydzi widzieli początek dnia wieczorem o zachodzie słońca. W ten sposób rozumieli opis stworzenia w Biblii przez tysiące lat, tak samo jak my w adwentyzmie, dopóki Laura Lee Jones, twórczyni „kłamstwa księżycowego szabatu”, i jej uczeń Sascha Stasch w Niemczech „nie weszli do naszego życia”. Ale więcej o tym później.

My w naszym „nowoczesnym” świecie zostaliśmy nauczeni przez papiestwo, aby rozumieć północ jako początek dnia. Dla nas trudno jest „myśleć” używając innych początków dnia, ponieważ uczono nas w ten sposób od dzieciństwa. Podstawowy diagram poniżej pokazuje te dwa różne początki dnia, a opisowe nazwy dni od końca Wielkiego Tygodnia zostały tam umieszczone, tak jak je rozumiemy. „M” oznacza północ (nasz „rzymski” początek dnia), a „S” oznacza zachód słońca (żydowski początek dnia).

Żydowskie dni pierwszego miesiąca są nazwane Nissan 13 do 17, a nasze dni powszednie nazwami, które znamy. Teraz będę stopniowo rozszerzał ten podstawowy diagram, aby dać ci zrozumienie problemów, które musimy rozwiązać.

Z pierwszej części wiemy, że Jezus umarł na krzyżu w piątek 25 maja 31 r. n.e. o godzinie dziewiątej, czyli o godzinie 3:XNUMX w naszym zapisie czasu. Dodajmy to:

Teraz odnotowujemy wydarzenia dni męki, tak jak są opisane w czterech Ewangeliach. Każdemu wydarzeniu nadano numer pobrany z tabeli na stronie 201 English Bible Commentary, Volume 5. Numery te odnoszą się do odpowiednich wersetów biblijnych czterech Ewangelii, które mówią nam, kiedy dokładnie wydarzenie miało miejsce w Tygodniu Męki. Zrobiono to jako pomoc do własnych studiów.

Oto tabela wydarzeń z perspektywy Jezusa i Jego uczniów, tak jak opowiadają nam Ewangelie:

Jak dotąd wszystko jest nadal zrozumiałe i piękne, ale tabela ta została dodana do naszego Komentarza Biblijnego, aby w całkowicie uczciwy sposób przedstawić problem, który pojawia się, gdy ktoś próbuje zharmonizować te wydarzenia z sekwencją żydowskiego święta Paschy, które jest w istocie typem wszystkich wydarzeń otaczających ukrzyżowanie i zmartwychwstanie Jezusa.

Nierozwiązany problem całego chrześcijaństwa

Komentarz biblijny pokazuje w górnym rzędzie przebieg uczty paschalnej, tak jak ją pojmuje chrześcijaństwo. A wkrótce zobaczymy rozbieżności między typem a antytypem. Na poniższym wykresie przebieg tego święta jest odnotowany w sposób, w jaki, jak wierzą niemal wszyscy chrześcijanie, obchodzono zwykłą ucztę paschalną:

Oczywiście, wszyscy chrześcijanie zgadzają się co do tego — i wkrótce zobaczymy, że to błąd — że śmierć Jezusa na krzyżu i zabicie baranka paschalnego miały miejsce w tym samym momencie, a zatem typ i antytyp zostałyby spełnione. Przypomnijmy sobie, czym był typ:

Baranek wasz będzie bez skazy, samiec jednoroczny; weźmiecie go z owiec lub z kóz. I będziecie go trzymać aż do czternastego dnia tegoż miesiąca; i całe zgromadzenie zgromadzenia Izraela zabije go wieczorem. I wezmą z krwi, i uderzą nią o oba boczne odrzwia i o górne odrzwia domów, w których go będą jeść. (Wyjścia 12:5-7)

Wszyscy zgadzamy się, że Jezus jest prawdziwym Barankiem Paschalnym! Nie ma wątpliwości. Gdzie zatem jest problem?

Poważny problem

Powyższa tabela jest dokładnie taka sama, jak pokazano w naszym Adventist Bible Commentary. Została wydrukowana, aby pokazać poważną sprzeczność między pierwszymi trzema (synoptycznymi) Ewangeliami a Ewangelią Jana. Pierwsze trzy Ewangelie podają następujące informacje:

Teraz pierwszy dzień święta Przaśników uczniowie przyszli do Jezusa, mówiąc mu: Gdzie chcesz, abyśmy ci przygotowali Paschę do spożycia? A on rzekł: Idźcie do miasta do takiego człowieka i powiedzcie mu: Nauczyciel mówi: Czas mój jest bliski; chcę obchodzić Paschę u ciebie z moimi uczniami. I uczynili uczniowie, jak im Jezus rozkazał, i przygotowali Paschę. A gdy nadszedł wieczór, usiadł z dwunastoma. (Ewangelia Mateusza 26:17-20)

I pierwszy dzień przaśników, kiedy zabijano paschę, Jego uczniowie rzekli do Niego: Gdzie chcesz, abyśmy poszli i przygotowali Ci Paschę do spożycia? (Marek 14:12)

Potem przyszedł dzień Przaśników, kiedy należy zabić Paschę. I posłał Piotra i Jana, mówiąc: Idźcie i przygotujcie nam Paschę, abyśmy ją jedli. (Łukasza 22:7)

Według tych trzech Ewangelii Jezus nakazuje swoim uczniom zabić baranka paschalnego dla Niego i Jego uczniów tego samego dnia, w którym wszyscy Żydzi zabili swoje baranki paschalne. Dlatego Jezus z pewnością zjadł Baranek Paschalny z uczniami tego samego dnia, kiedy wszyscy inni Żydzi jedli swoje baranki paschalne, a było to w czwartek wieczorem, żydowski początek ukrzyżowania w piątek. Mamy tu do czynienia z pozorną niekonsekwencją w naszym rozumieniu, że śmierć Jezusa na krzyżu była antytypem baranka paschalnego, ponieważ uczniowie przygotowywali baranka paschalnego w przeddzień ukrzyżowania Jezusa. Jeśli się nad tym zastanowisz, szybko wpadniesz w poślizg. I nie jesteś sam!

Nasz Adwentystyczny Komentarz Biblijny przyznaje ponadto, że jest to problem, który występuje w całym chrześcijaństwie i powoduje pewne zamieszanie, a Ewangelie synoptyczne najwyraźniej stoją w sprzeczności z Ewangelią Jana:

Zaprowadzili więc Jezusa od Kajfasza do sali sądowej. Było wcześnie. a sami nie weszli do pretorium, aby się nie skalać, lecz aby mogli jeść Paschę. (John 18: 28)

Gdy tedy Piłat usłyszał te słowa, wyprowadził Jezusa na zewnątrz i zasiadł na tronie sędziowskim, na miejscu zwanym Pavement, a po hebrajsku Gabbata. A było to przygotowanie Paschy, a około godziny szóstej, i rzekł Żydom: Oto wasz Król! (Jana 19:13-14)

Cóż za oczywista sprzeczność z pierwszymi trzema Ewangeliami! Jezus tam je ze swoimi uczniami baranka paschalnego w przeddzień swojego ukrzyżowania, a reszta Żydów je go po jego ukrzyżowaniu! Jak to wszystko może być możliwe?

Jedyne, co możemy wyraźnie zobaczyć u Jana, to to, że Jezus umarł w dniu przygotowania, a to bez wątpienia piątek.

Żydzi zatem, ponieważ tak było, przygotowanie, że ciała nie powinny pozostać na krzyżu w dzień szabatu(bo ten dzień szabatu był dniem uroczystym,) prosił Piłata, aby im połamano nogi i usunięto ich. (Jana 19:31)

Tam więc położyli Jezusa, ponieważ dzień przygotowania Żydów; bo grób był blisko. (Jana 19:42)

Proszę, zawsze o tym pamiętajmy. To jest jasno ustalone. Każdy, kto chce to zastąpić, musi znieść oskarżenie, że mówi przeciwko Biblii.

Ale teraz miesza się jeszcze bardziej! Ponieważ baranka paschalnego zabijano tylko w świątyni i wyznaczono na to konkretny czas. Było to popołudnie przed zjedzeniem baranka po zachodzie słońca. Uczniowie musieli się tego trzymać. Według Miszny (Pesahim 5:1) istniała specjalna zasada, jeśli zabijanie baranka paschalnego przypadało w piątek (dzień przygotowania). Zasada ta powinna przysporzyć nam poważnych problemów, jeśli wierzymy, że śmierć Jezusa na krzyżu nastąpiła o dziewiątej godzinie w piątek, jako że antytyp codzienne poświęcenie , ponieważ w tekście czytamy, że jeśli dzień poprzedzający Paschę przypada w dzień poprzedzający szabat (piątek), wówczas codzienną ofiarę należało złożyć między 12:30 a 1:30, a nie o godzinie dziewiątej!

Dużo zamieszania, a wiemy, kto jest ojcem wszelkiego zamieszania: Szatan!

Wyzwanie

Nasi „uczeni” z BRI i autorzy Seventh-day Adventist Bible Commentary przynajmniej dostrzegli problem, a w uwadze 1 dodatkowych uwag do rozdziału 26 Ewangelii Mateusza, w tomie 5 na stronach 532-537 wydania angielskiego możemy przeczytać, że wszyscy eksperci w całym chrześcijaństwie szukają daremnie rozwiązania. Po prostu nie wiedzą, jak wyjaśnić te pozorne rozbieżności między Ewangeliami. To oczywiście cieszy wroga dusz i czcicieli księżycowego szabatu, którzy przedstawiają nam własne rozwiązanie, jakby rzucając nam koło ratunkowe. Nawet bezczelnie rzucają nam wyzwanie na jednej ze swoich stron internetowych o dużym natężeniu ruchu, z setkami tysięcy zwolenników, którzy są rekrutowani głównie spośród byłych adwentystów (Ostatnia szansa na świecie), obiecując milion dolarów temu, kto udowodni na podstawie Biblii, że Żydzi obchodzili siódmy dzień szabatu w innym dniu niż ich księżycowe szabaty. Nie wiem, drodzy przyjaciele, jak to widzicie, ale ja w mojej małej, jednoosobowej posłudze nie mam wystarczająco dużo pieniędzy, aby oferować podobne nagrody. Tylko ci, którzy nie mają żadnej chrześcijańskiej wrażliwości, nie czują, że wróg wyraźnie stoi za takimi stronami internetowymi. Oczywiście, otrzymali wyjaśnienie księżycowego szabatu dla problemu dwóch Pasch od „Grace Amadon” ponownie z zaświatów, ale prawdziwe rozwiązanie zostało po prostu „pominięte” raz jeszcze z powodu braku studiowania Biblii.

Tak, Izraelici mieli kalendarz zorientowany na fazy księżyca, a ich obrzędowe obchody opierały się na tym kalendarzu. Miało to bardzo konkretny cel. Wiemy z Kolosan 2:16-17, że ceremonialne sabaty, o których tam wspomniano, były po prostu „cień rzeczy przyszłych”. Co powiedział przez to apostoł Paweł? Podkreśla tam, że ceremonialne sabaty związane z księżycem (sabaty cienia) nie powinny być mylone z sabatem siódmego dnia, ponieważ w przeciwnym razie czwarte przykazanie zostałoby przybite do krzyża wraz z Jezusem, a nawet przestrzegający sabatu księżycowego nie mieliby więcej argumentów za swoimi sabatami księżycowymi, a my moglibyśmy całkowicie przestać przestrzegać sabatu. Nie są jednak w stanie wyjaśnić, dlaczego Paweł pośrednio mówi, że sabaty księżycowe są cienie lub proroctwa rzeczy przyszłychOni po prostu ignorują tę najważniejszą proroczą wskazówkę od apostoła, wraz z problemami, które ona dla nich powoduje.

Jaki więc był cel sabatów księżycowych i świąt? Im więcej wiemy o żydowskich świętach, tym bardziej będziemy widzieć, jaki był cel wszystkich tych świąt, które były zależne od księżyca. Powinny one — jak kontynuuje apostoł — zapowiadać „ciało Chrystusa” lub przepowiadać wydarzenia, które krążą wokół planu zbawienia ludzkości przez Chrystusa. Były pewne wypełnienia tych „szabatów cienia” w świętach wiosennych podczas pierwszego przyjścia Jezusa. Musi to zostać wkrótce pokazane w sposób jasny, trwały i niepodważalny. Inne święta jednak nie zostały spełnione i będą one częścią złożonych kwestii trzeciej części.

Próby wyjaśnienia

Wracając do adwentystycznych lekarzy, teologów i uczonych, którzy w Komentarzu biblijnym przedstawili nam bardzo obszerny zarys problemu dwóch Pasch, znajdujemy cztery różne modele wyjaśniające stosowane w chrześcijaństwie, które próbują wyjaśnić pozorne rozbieżności w Ewangeliach:

1. Jeden z modeli zakłada, że ​​uczta paschalna, będąca jednocześnie ostatnią wieczerzą Jezusa z uczniami, zostało zorganizowane przez Jezusa jako „zaawansowana” ceremonialna Pascha. Zgodnie z tym wyjaśnieniem, Nissan 14 byłby piątkiem, a Pascha wspomniana przez Jana byłaby prawdziwą Paschą. Kontrargumentem jest to, że poprzez dokładną analizę użycia słów przez autorów Ewangelii synoptycznych, można wykluczyć to jako fałsz. Powinniśmy również pamiętać: Jezus był Żydem, był nawet założycielem religii żydowskiej i przestrzegał zasad, które sam dał. Przyszedł, aby wypełnić prawo, a nie je zniszczyć. To On sam przemówił do Mojżesza i wprowadził w życie typy w Wyjściu z Egiptu i dał Mojżeszowi w Księdze Kapłańskiej 23 instrukcje, jak należy obchodzić święta. Dlaczego więc miałby naruszać własne instrukcje? Dlatego nawet nasi adwentystyczni uczeni wykluczają tę próbę rozwiązania problemu i tym razem się z nimi zgadzam.

2. Dokładnie przeciwnym argumentem jest że Pascha Jana nie była prawdziwą Paschą, lecz ceremonialnym posiłkiem towarzyszącym świętu PrzaśnikówWedług tego wyjaśnienia piątek byłby dniem Nissana 15 i kolacja spożywana w noc poprzedzającą oficjalne świętowanie Paschy w wyznaczonym czasieZobaczymy, że to wyjaśnienie zawiera w sobie wiele prawdy, ale nadal zawiera błąd krytyczny które koniecznie muszą zostać poprawione, aby wszystko harmonizowało. Autorzy naszego Komentarza Biblijnego jasno stwierdzają w swojej opinii na temat tej teorii że można wykazać na podstawie pism Józefa Flawiusza, że ​​termin „Pascha” w sensie przenośnym był stosowany do wszystkich 8 świąt (Paschy i siedmiu dni święta przaśników) w tym czasie. Dlatego „jeść Paschę” z Jana 18:28 mogło być użyte w odniesieniu do dowolnego innego dnia święta przaśników i niekoniecznie musiało być interpretowane jako dokładny dzień posiłku paschalnego. Zobaczymy, że tak było w istocie.

Fatalny błąd, o którym wspomniałem, pojawia się, gdy próbujemy zharmonizować zmartwychwstanie Jezusa z antytypem ofiary kołysania snopem z Księgi Kapłańskiej 23.

I on potrząsnie snopem przed Panem, aby był przyjęty dla was. nazajutrz po szabacie kapłan nim pomacha. (Księga Kapłańska 23:11)

Sabat, który w wersecie nazywany jest sabatem, odnosi się do pierwszego dnia święta przaśników, o którym mowa kilka wersetów wcześniej. Był to ceremonialny sabat, niezależnie od dnia, w którym przypadał. Od tej pory będę go nazywał sabat cienia zgodnie z Kolosan 2:16-17. Sabat-cień jest zatem sabatem ceremonialnym, który został dany przez Jehowę na mocy instrukcji dotyczących dnia świątecznego i mógł przypadać w dowolny dzień tygodnia.

Pierwszego dnia [o święcie Przaśników] będziecie mieli zgromadzenie święte; nie będziecie wykonywali w nim żadnej pracy służebnej. (Księga Kapłańska 23:7)

Zatem, gdyby piątek ukrzyżowania był już Nissan 15, snop pierwocin powinien był być potrząsany w siódmy dzień szabatu (sobota), a zatem antytyp zmartwychwstania Jezusa nie przypadłby na pierwszy dzień tygodnia (niedziela), jak mówią inne wersety biblijne (np. Marek 16:2). Wiem, że to wszystko wydaje się bardzo mylące, ale nie martw się, nie jesteś sam. Cały świat chrześcijański jest zdezorientowany, nie tylko ty.

I przyznaję szczerze, że byłem w tym samym klubie! Jednak studiuję w następujący sposób. Zawsze modlę się, zanim otworzę Księgę ksiąg, a kiedy dojdę do części, której nie rozumiem, zaczynam się modlić. Często nawet zasypiam w modlitwie nad tematem, a kiedy budzę się rano, Pan daje mi rozwiązanie lub wskazówkę, aby znaleźć rozwiązanie w moim umyśle. Wtedy chwalę Go i zaczynam studiować część na nowo, i bardziej szczegółowo, widząc ze zdumieniem, jak wszystko nagle się harmonizuje. Ja sam jestem tylko robotnikiem chłopskim i informatykiem. Nie byłbym w stanie rozwiązać tak poważnych i kontrowersyjnych problemów sam, gdyby Bóg nie dał mi tego wszystkiego. Cała chwała należy do Niego. Wszystko, co tutaj czytasz, jest przez Jego Ducha Świętego.

3. Trzecie podejście bierze pod uwagę fakt, że Jezus prawdopodobnie nie złamałby własnych zasad, stwierdzając, że Wieczerza Pańska opisana w Ewangeliach synoptycznych byłaby typologicznie poprawną Ostatnią Wieczerzą. Ale proponuje, że była ona przestrzegana tylko przez Jezusa i Jego uczniów, podczas gdy inni Żydzi źle zrozumieli instrukcje z Księgi Kapłańskiej 23 i obchodzili Paschę w złym dniu (dzień później). Oznacza to, że wkradła się błędna tradycja. Tutaj również istnieją pewne elementy prawdy, jak w innych próbach wyjaśnienia, ale nikt nie może doprowadzić wszystkiego do harmonii, ponieważ po prostu napotykamy kolejny problem. W tym podejściu piątek byłby Nissan 14.

Z Miszny (Pesahim 5, 5-7) wiemy, że baranek paschalny musiał zostać zabity w świątyni i było to możliwe tylko w określonym dniu (i wszyscy zakładają, że był to 14 Nissan). Nikt, nawet uczniowie Jezusa, nie mógłby przyjść do świątyni w innym dniu, aby zabić i przygotować swojego baranka paschalnego. Zostaliby wyrzuceni ze świątyni. Oceniając to podejście, nasz Komentarz Biblijny wyjaśnia (Tom 5, s. 536):

Uczniowie najwyraźniej uznali czwartek za dzień, w którym należy właściwie przygotowywać się do Paschy, w roku ukrzyżowania (patrz Mt 26; Łk 17) i wydawali się uważać za pewnik, że czwartkowa noc jest właściwym czasem na spożycie posiłku paschalnego. Nie wiemy, czy temat był omawiany, a Jezus poinformował ich, że czas świętowania będzie wyjątkiem i nadejdzie w czwartek, a nie w piątek, czy też uważali, że czwartkowa noc jest normalną porą świętowania. Autorzy synoptyczni milczą na temat czegokolwiek niezwykłego w jedzeniu Paschy w czwartek wieczorem przez Jezusa i uczniów.

Przy takim podejściu znów mamy problem z ofiarowaniem snopka potrząsania, tym razem z typologicznego punktu widzenia. Nasi komentatorzy biblijni całkowicie to przeoczyli. Gdyby Jezus i uczniowie zjedli baranka paschalnego w czwartek wieczorem (wieczór przed piątkiem), czwartek musiałby być 14 Nissan, w którym baranek miał zostać zabity. To uczyniłoby piątek pierwszym dniem święta przaśników i cienia szabatu, a snop pierwocin powinien zostać potrząsnięty w sobotę (siódmy dzień szabatu). Dlatego sobota byłaby 16 Nissan. Ponieważ snop potrząsania symbolizuje zmartwychwstanie Jezusa, Pan zawiódłby w wypełnieniu tego typu. W tym dniu Jezus okazał się być w grobie i odpoczął od swoich dzieł. Gdyby prawidłowo obchodził Paschę i wypełnił ten typ (jaki był antytyp?), to przy takim podejściu nigdy nie mógłby wypełnić typu ofiary snopka potrząsania w pierwszy dzień tygodnia swoim zmartwychwstaniem. Czy nadal wierzysz, że możemy rozwiązać wszystkie te problemy?

4. Bardzo ciekawe podejście, pokazujące jak duże były już wówczas problemy ze zrozumieniem kalendarza Bożego, głosi, że w czasach Chrystusa istniały już różne grupy wyznaniowe które miały różne interpretacje obrzędów świątecznych. Dlatego niektórzy chrześcijanie doszli do wniosku, że być może dwa różne święta Paschy zostały zachowane. Wierzą, że była jedna grupa, która uważała, że ​​czwartek był dniem 14 Nissana, podczas gdy inni uważali piątek za dzień 14 Nissana. Tak więc Jezus świętowałby Paschę z „konserwatywnymi” Żydami (faryzeuszami) w czwartek, a bardziej „liberalni” przywódcy żydowscy (saduceusze) świętowali Paschę innej nocy, Paschę Jana.

To podejście prowadzi ponownie do problemu ofiary snopka potrząsanego, jak opisano już dwa razy wcześniej. Gdyby Jezus obchodził „właściwą” Paschę ze swoimi uczniami w czwartek wieczorem, powinien zmartwychwstać w „właściwy” dzień ofiary snopka potrząsanego, a byłaby to sobota, a nie niedziela. Ponownie, nie ma o tym wzmianki w Komentarzu biblijnym, który w każdym razie nie zajmuje się zbytnio wypełnieniem tych typów przez Jezusa — co wydaje mi się dość dziwne w przypadku Komentarza biblijnego Adwentystów Dnia Siódmego.

„Wnioski” na stronie 537 są odpowiednim wynikiem:

Mamy tu kolejny przykład, w którym nasza obecna niewiedza na temat starożytnych praktyk żydowskich wydaje się być przyczyną naszej niezdolności do jasnego pogodzenia pozornie sprzecznych stwierdzeń Jana i Ewangelii synoptycznych.

Autorzy Bible Commentary kontynuują, mówiąc, że „nie akceptując żadnego z tych czterech proponowanych wyjaśnień”, teraz proponują własną sekwencję zdarzeń. Podsumowując, propozycje zawarte w Bible Commentary to:

a. Odbyło się podwójne świętowanie Paschy, oparte na sporach religijnych wśród Żydów.

b. W czwartek wieczorem Jezus prawidłowo celebrował Ostatnią Wieczerzę i posiłek paschalny z uczniami o zachodzie słońca, wczesnym rankiem 14 dnia miesiąca Nisan, i było to prawdziwe świętowanie Paschy.

c. Jezus umarł w czasie wieczornej ofiary i zabicia baranka paschalnego w piątek, 14 Nisan.

d. W roku ukrzyżowania oficjalne obchody Paschy odbywały się w piątkową noc po ukrzyżowaniu.

e. Jezus odpoczywał w grobie podczas siódmego dnia szabatu, który w tym roku zbiegał się z ceremonialnym szabatem, 15 Nisan, pierwszym dniem święta przaśników.

f. Jezus powstał z grobu wczesnym niedzielnym rankiem, 16 Nisan, w dniu, w którym w świątyni należało potrząsać snopem, co było typem zmartwychwstania.

A w zakończeniu tych „wniosków” napisano:

Na szczęście nie musimy rozwiązywać tego problemu, aby uzyskać zbawienie przez „Chrystusa, naszą Paschę”, który „został ofiarowany za nas” (1 Kor. 5:7).

W następnym artykule pokażę, kto ma rację i w jakim stopniu. Pokażę, że nie było podwójnego świętowania Paschy. Pokażę, że wszyscy Żydzi i nawet Jezus wraz ze swoimi uczniami celebrował posiłek paschalny w czwartek wieczorem zgodnie z właściwą interpretacją typu biblijnego. Wykazałem już, że Jezus umarł na krzyżu w piątek 25 maja 31 r. n.e. o godzinie dziewiątej, ale teraz pokażę, że był to rzeczywiście dzień 14 nissana, a nie dzień 15 nissana, jak twierdzi wielu. Wykażę, że w piątek wieczorem nie odbyło się żadne oficjalne świętowanie Paschy i że „proponowane” rozwiązania BRI Bible Commentary są zasadniczo błędne, podobnie jak wszystkie pozostałe cztery wcześniej proponowane rozwiązania chrześcijaństwa. Zawsze jest tak, że części są poprawne, ale nadal występuje błąd, którego nie można rozwiązać. Pokażę, jak to możliwe, że pomimo oczekiwanych sprzeczności punkty e i f zostały dokładnie spełnione, i jak można rozwiązać problem dwóch Pasch i problemu snopka falowego.

Zupełnie nie zgadzam się z komentatorami, którzy twierdzą, że nie ma konieczności szukania rozwiązania tych problemów. Chciałbym ponownie zwrócić uwagę na wypowiedź Ellen G. White, która powiedziała:

Konieczne byłoby, aby Jego kościół we wszystkich następnych wiekach uczynił Jego śmierć za grzechy świata przedmiotem głębokich przemyśleń i studiów. Każdy fakt z tym związany powinien zostać zweryfikowany ponad wszelką wątpliwość. {OD 571.2}

Gdybyśmy nie wiedzieli, co się wtedy wydarzyło, nie bylibyśmy w stanie obalić czcicieli księżycowego szabatu z ich diabelską doktryną, ani Żydów, którzy twierdzą, że nasze Ewangelie są pełne sprzeczności. Tak więc wątpliwości, które zostały w nas zasiane, pewnego dnia by się podniosły, a my zeszlibyśmy ze ścieżki do życia. Nikt nie jest zbawiony przez tę wiedzę, ale nasze stopy muszą być osadzone na solidnym fundamencie, abyśmy nie zostali porwani przez nadchodzącą burzę.

To niewątpliwie skomplikowane studium przynosi szczególne błogosławieństwo tym, którzy wytrwają do końca: pełne zrozumienie znaczenia świąt żydowskich, ich przeszłego i przyszłego spełnienia w całej historii ludu Adwentu, od jego najdawniejszych dni aż do chwalebnego wejścia do niebiańskiego Kanaanu, ponieważ "Podobnie typy odnoszące się do drugiego przyjścia muszą się wypełnić w czasie wskazanym w nabożeństwie symbolicznym." {GC 399.3}

Proszę czytać dalej na Cienie Krzyża - Część II...