Narzędzia ułatwień dostępu
Przejdź do treści
Ostatnie odliczanie

Oryginalnie opublikowano w piątek, 11 czerwca 2010, 2:06 w języku niemieckim o godz. www.letztercountdown.org

W części II serii artykułów o liniach tronowych Zegara Boga w Orionie rozpoczynamy naszą podróż wstecz do przeszłości kościołów adwentystycznych. Bóg dał nam dwa lata, wyróżnione tronami trzech boskich Osób Boskiej Rady: 1949 i 1950. Znajdujemy się w przedziale czasowym powtórzenia trzeciej pieczęci: 1936-1986, co odpowiada kościołowi kompromisowemu, Pergamos.

A gdy otworzył trzecią pieczęć, usłyszałem trzecie zwierzę mówiące: Chodź i zobacz. I patrzyłem, a oto koń czarny, a siedzący na nim miał wagę w ręce swojej. I usłyszałem głos pośród czterech zwierząt mówiący: Miara pszenicy za denara, i trzy miary jęczmienia za denara; a uważaj, abyś nie szkodził oliwie i winu. (Objawienie 5:5-6)

Czarny koń trzeciej pieczęci wskazuje już na zniekształcenie niegdyś czystej ewangelii, która była symbolizowana przez białego konia pierwszej pieczęci (1846), gdy Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, a Ellen G. White i jej mąż James White przyjęli prawdę o szabacie. Inflacja Słowa Bożego z powodu braku sprawiedliwego rozeznania w kościele jest również wyraźnie pokazana przez wagę i ceny pszenicy i jęczmienia, które służą do wypieku „chleba życia”. I jest tu coś na sprzedaż! Mianowicie lojalność wobec Boga i miłość do prawdy. Jednakże ci, którzy mają krew Chrystusa [wino] i Ducha Świętego [olej], nie są przez to odstraszeni od bycia wiernymi swojemu Bogu i odróżniania prawdy od fałszu. Wszystko to spełniło się raz jeszcze dosłownie w okresie powtórzenia trzeciej pieczęci.

Spełniło się kolejne proroctwo: „Antypas, mój wierny męczenniku”

Zanim odpowiem na to, co wydarzyło się w 1949 r., chciałbym powrócić raz jeszcze do początku trzeciej pieczęci, aby pokazać, jak pieczęcie i kościoły mogą czasami na siebie zachodzić, a konkretnie, jak spełniło się główne proroctwo dla kościołów reformacji, chociaż ich przywódcy nie zaakceptowali tego cudownego spełnienia i nie zobaczyli potwierdzenia swojej własnej historii przez Boga. W części wprowadzającej do tej serii artykułów zbadałem już wydarzenia, które przyniósł początek trzeciej pieczęci, że przepaść między dwoma istniejącymi wówczas kościołami Adwentystów Dnia Siódmego, dużym kościołem i kościołem reformacji, która wyłoniła się w kryzysie 1914 r., stała się jeszcze większa.

W liście Jezusa do Kościoła w Smyrnie widzimy wydarzenia otaczające Kościół Reformacyjny z 1914 roku przedstawione symbolicznie w powtórzeniu drugiej pieczęci:

A do anioła kościoła w Smyrnie [wykluczeni w 1914 r., którzy nie chcieli uczestniczyć w służbie wojskowej i chcieli pozostać wierni Bogu] napisz; To mówi Pierwszy i Ostatni, który był umarły, a ożył [Jezus, który również poniósł śmierć męczeńską, ale za całą ludzkość]; Znam twoje uczynki, ucisk i ubóstwo, (ale jesteś bogaty) [bogactwo duchowe, w przeciwieństwie do Laodycei, wielkiego kościoła, który uważa się za bogaty, ale jest duchowo ubogi] i wiem, że bluźnią ci, którzy mówią, że są Żydami [Adwentyści wielkiego kościoła]i nie są, ale są synagogą szatana [wielu duchownych to uczniowie szatana]Nie bój się niczego, co będziesz cierpiał: oto diabeł wtrąci niektórych z was do więzienia [spełnione raz jeszcze z wykluczonymi wiernymi, którzy później utworzyli Ruch Reform SDA], abyście zostali wystawieni na próbę i doznali ucisku dziesięć dni:bądź wierny aż do śmierci [wielu Adwentystów Reformacji zginęło za swoją wiarę podczas I wojny światowej], a dam ci wieniec życia. Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi do Kościołów: Zwycięzca nie dozna szkody od śmierci drugiej. (Objawienie 2:8-11)

W swojej „Historii Ruchu Reform Adwentystów Dnia Siódmego” opisują, jak rozumieją lata od 1936 r. z własnego punktu widzenia. Zwróć uwagę, jak drugi kościół w Smyrnie, który dotyczy kościoła reformacyjnego z 1914 r., nakłada się na początek trzeciej pieczęci w 1936 r. i jak proroctwo 10 dni (= lat) spełniło się ponownie. Klasycznym spełnieniem było prześladowanie chrześcijan przez Rzymian od 100 r. n.e. do 313 r. n.e., przy czym ostatnie dziesięć lat za Dioklecjana było szczególnie straszne. [Oryginalną wersję tego rozdziału można pobrać TUTAJ.]

Za czasów reżimu Hitlera wszystkie nasze praktyki religijne były zakazane. Nasi młodzi mężczyźni byli poddawani ciężkim próbom, gdy wzywano ich do noszenia broni, ponieważ nie było przepisów dotyczących osób odmawiających służby wojskowej ze względu na przekonania. A rodzice mieli prawdziwe problemy ze swoimi dziećmi w wieku szkolnym w związku z szabatem. Przechodzili testy za testami. dziesięć lat, aż do końca II wojny światowej nasi bracia pracowali w podziemiu. W tym przerażającym czasie udręki wielu naszych braci musiało stawić czoła uwięzieniu, a nawet śmierci.

Kościół Adwentystów Dnia Siódmego również został poddany próbom, ale znaleziono proste rozwiązanie, którego nasi ludzie nie mogli poprzeć.

Na przykład w okólniku z 3 czerwca 1936 r. E. Gugel, przewodniczący konferencji stanowej, rozesłał członkom swego kościoła następujące instrukcje:

„Do odczytania na głos we wszystkich kościołach w szabat, 6 czerwca:

„Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie: Właściwe Departamenty wydały 18 maja 1936 r. rozporządzenie, którego fragment brzmi następująco:

„Minister nauki, edukacji i edukacji narodowej uważa, że ​​nie jest już możliwe utrzymanie specjalnej pozycji, jaką dotychczas przyznano dzieciom adwentystycznym w sobotę. W związku z tym wszelkie przepisy wyjątku dotyczące obecności dzieci adwentystycznych w sobotę zostają zniesione. (Dotyczy to przepisów z lutego 1934 r., jak również wcześniejszych przepisów.)

„W odpowiedzi na pytanie skierowane do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a także do Ministerstwa Kultu Publicznego, dotyczące złożenia przez nas nowego wniosku, powiedziano mi, że decyzja ta jest nieodwołalna. Musimy pozostawić Opatrzności Bożej, czy w najbliższej przyszłości pojawi się inna możliwość złożenia kolejnego wniosku, ale niczego nie pozostawimy bez sprawdzenia. Ponieważ na razie nie widzimy żadnej możliwości złagodzenia tego przepisu, musimy określić nasze stanowisko. W Ameryce i Anglii z reguły nie ma szkoły w soboty. Dlatego też ta trudność tam nie istnieje. Do 1919 i 1921 roku nie mieliśmy problemu z obowiązkowym uczęszczaniem do szkoły w soboty. Niektórzy z nas od czasu do czasu go uzyskiwali. Niektórzy osiągnęli to, posyłając swoje dzieci do szkół prywatnych. Biedniejsi nie mieli takiej możliwości. Jednak w przyszłości szkoły prywatne nie będą mogły zrobić wyjątku. Niemniej jednak przez 15 lat cieszyliśmy się przywilejem, którego nie mieli nasi bracia i siostry w wielu krajach europejskich. Niestety, niektórzy z nas nie docenili tego do końca. W wolnej Szwajcarii władze były nieustępliwe w tej kwestii. Chociaż niektórzy rodzice płacili wysokie grzywny i co jakiś czas trafiali do więzienia, nic nie zyskali i w końcu musieli ustąpić. W Austrii, na Węgrzech, w Czechosłowacji, Bułgarii itd.… nasi bracia i siostry, są też dobrzy adwentyści, tacy jak my (oby Bóg dał) tutaj.

„Ponieważ próbowaliśmy już wszystkiego, nie wierzę, że Pan uzna obecność naszych dzieci w szkole w szabat za prawdziwe wykroczenie przeciwko czwartemu przykazaniu. Gdyby tak było, musielibyśmy potępić wszystkich naszych braci i siostry spoza Niemiec, którzy zgodnie z prawami kraju musieli się poddać, co jest godne ubolewania. Tego nie zrobimy i nie możemy zrobić. . . .

„Zrozumiecie, że czuję wielką odpowiedzialność przed Bogiem i denominacją w tej trudnej sprawie. Dlatego wysłałem okólnik do wszystkich naszych prezydentów, pytając o ich opinię w tej sprawie, aby mogli ponieść tę odpowiedzialność ze mną. Ich odpowiedź w większości brzmi, że nie byłoby mądre sprowadzanie niepotrzebnych trudności na pracę przez pochopne działania z powodu tej restrykcyjnej regulacji. Dlatego musimy poddać się nowej pozycji. . . .”

Ten okólnik pokazuje, jak wiara ludu adwentystów została wystawiona na próbę również w odniesieniu do uczęszczania do szkoły i przestrzegania szabatu. Uważamy, że w obliczu próby przywódcy Kościoła adwentystów w Niemczech powinni byli zachęcać wierzących do podporządkowania się wymaganiom Boga, zamiast ulegać antybiblijnym żądaniom państwa. W tym punkcie światło otrzymane przez Ducha Proroctwa brzmi:

„Nasi bracia nie mogą oczekiwać aprobaty Boga, gdy umieszczają swoje dzieci tam, gdzie nie mogą przestrzegać czwartego przykazania. Powinni starać się zawrzeć jakieś porozumienie z władzami, na mocy którego dzieci będą zwolnione z obowiązku uczęszczania do szkoły siódmego dnia. Jeśli to się nie powiedzie, wówczas ich obowiązkiem jest przestrzeganie wymagań Boga za wszelką cenę”.—Historyczne szkice misji zagranicznych Adwentystów Dnia Siódmego, s. 216.

[Historia ruchu reformatorskiego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, s. 196,197]

I tekst trwa dalej, i znowu bardzo poważnie dziesięć lat są wspomniane przez reformowanych adwentystów w ich własnej książce historycznej, nie zdając sobie sprawy, że ich przywódcy, z powodu odrzucenia zegara Oriona, nie chcą przyznać, że wydarzenia te spełniły proroctwa biblijne przekazane kościołom przez samego Jezusa:

Gdy ucisk religijny w Niemczech osiągnął punkt kulminacyjny, Bóg interweniował w imieniu swego ludu. Po prawie dziesięć lat zakazu i prześladowań, nasi niemieccy bracia byli wdzięczni Bogu, że opozycja w końcu się skończyła w 1945 r. i że znów pozwolono im swobodnie oddychać i gromadzić się w pokoju. Ich pierwsze zgromadzenia okręgowe po II wojnie światowej odbyły się w Solingen (14–15 września 1945 r.) i Esslingen (26–28 października 1945 r.). W swojej gazecie Der Adventruf (Wezwanie Adwentowe) z grudnia 1946 r. (pierwszy numer) donieśli:

„Doświadczenia braci (w czasie wojny), według ich świadectw, pokazują, że Pan prowadził swój lud w cudowny sposób przez trudne lata. Udręka, uwięzienie i prześladowania zbliżyły braci do siebie. Chwalimy naszego Pana i Zbawiciela za Jego wielką pomoc. . . .

"Dziesięć lat ucisku i prześladowań są już za nami. Pan nie wyraził zgody na zagładę swojego ludu. . . .

Wielu braci straciło życie z powodu swojej wiary — bracia Hanselmann, Schmidt, Zrenner, Brugger, Blasi i wielu innych, o których nie mamy żadnych wiadomości. Wiemy tylko, że pozostali wierni aż do śmierci. Wielu młodych i starych braci i sióstr musiało cierpieć w obozach koncentracyjnych, więzieniach i zakładach karnych, gdzie byli dręczeni przez nieludzkich oprawców”.

Cóż to będzie za straszny dzień, kiedy ludzie będą musieli zdać sprawę z przelanej przez siebie niewinnej krwi!

[Historia ruchu reformatorskiego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, s. 197,198]

Widzicie tutaj, że dwa kościoły, Smyrna („słodki zapach” ofiary, 1914-1945) i Pergamos (kościół kompromisowy, 1936-1986), istnieją w tym samym czasie w ciągu pierwszych dziesięciu lat trzeciej pieczęci (1936-1986). Nie ma wątpliwości. Spełniło się to w tak jasny i dosłowny sposób dopiero w drugim cyklu kościołów i pieczęci! Dlatego te dziesięć trudnych lat dla kościoła reformacyjnego jest wspomnianych ponownie w okresie Pergamonu następującymi słowami:

A do anioła Kościoła w Pergamie napisz: To mówi Ten, który ma ostry miecz obosieczny: Znam uczynki twoje i wiem, gdzie mieszkasz – tam, gdzie jest tron ​​szatana – i że trzymasz się mocno mojego imienia, i nie zaparłeś się mojej wiary. nawet w owych dniach, kiedy Antypas był moim wiernym męczennikiem, który został zabity u was, gdzie mieszka szatan. (Objawienie 2:12-13)

Podkreśliłem stwierdzenie w tekście podręcznika historii SDARM, które chciałbym, aby bracia obu kościołów reformacyjnych rozważyli uważnie w modlitwie: Pan nie wyraził zgody na zagładę swojego ludu.

Zastanów się, czy to prawda, że ​​kościół w Smyrnie nie został całkowicie zniszczony przez Szatana? Przestudiuj swoją historię i zobacz, jak przebiegała pierwsza Generalna Konferencja Adwentystów Dnia Siódmego po II wojnie światowej w 1948 r. i że spowodowało to kolejny podział w 1951 r., tym razem w kościele reformacyjnym. I, drodzy bracia i siostry z dwóch kościołów reformacyjnych, proszę przestudiujcie listy do kościołów Objawienia, które podążają za Pergamosem i sprawdźcie, czy jesteście w stanie odnaleźć gdzieś ducha Smyrny. Porównajcie sami ducha waszych pionierów i męczenników z duchem, który obecnie wykazują Generalne Konferencje obu kościołów reformacyjnych, i nieustępliwość, z jaką spotykają się z innymi kościołami adwentystycznymi i odrzucają nowe światło. To wszystko, co chcę powiedzieć na razie, z wyjątkiem tego, że „Antypas [kościół reformacyjny, który został zarejestrowany w Niemczech jako Międzynarodowe Towarzystwo Misyjne w 1919 r.], mój wierny męczennik, został zabity pośród was, gdzie mieszka szatan [Niemcy, jak często pokazywałem w moich artykułach]”. Chciałbym zapewnić każdego z was, że wiem, iż we wszystkich kościołach Adwentystów Dnia Siódmego są wierni wyznawcy Chrystusa, i teraz muszą się zjednoczyć!

Fałszywe doktryny w Kościele?

W tym artykule chciałbym odnieść się konkretnie do roku Oriona 1949, który jest oznaczony na czerwono linią, którą tworzą gwiazda Jezusa (Alnitak) i gwiazda Ducha Świętego (Mintaka). To, co znajdziemy, musi być również w harmonijnej zgodności z radą Jezusa dla kościoła w Pergamonie, a zwłaszcza z naganą Jezusa dla tego kościoła, ponieważ od dawna uznaliśmy, że Jezus objawia grzechy swojego ludu w Orionie. Dlatego najpierw przeczytajmy wszystkie stosowne wersety:

Ale mam ci trochę za złe, bo masz tam takich, którzy trzymają się doktryna Balaama, który uczył Balaka, jak podsunąć synom izraelskim sposobność zgorszenia się, spożywania ofiar składanych bożkom i uprawiania nierządu. Tak samo i ty ci, którzy trzymają doktryna nikolaitów, czego nienawidzę. Nawróć się, a jeśli nie, przyjdę do ciebie szybko i będę z nimi walczył mieczem ust moich. (Objawienie 2:14-16)

W czasie trzeciej pieczęci i kościoła w Pergamie powinniśmy zatem dostrzec dwie główne nauki, które Jezus zidentyfikował jako doktrynę Balaama i doktrynę nikolaitów. Doktryny te są ze sobą powiązane i podobne, a jedna wynika z drugiej, o czym świadczy sformułowanie „tak masz i ty” doktryna nikolaitów w odniesieniu do doktryny Balaama. Nie wszystkie tłumaczenia Biblii wyraźnie wyrażają oryginalne greckie sformułowanie, które należy przetłumaczyć jako w niemieckiej Biblii „Elberfelder”, „tak masz i ty, którzy trzymają się w taki sam sposób doktryna nikolaitów”. To lepsze tłumaczenie niż KJV. Powinniśmy zrozumieć, że istnieje związek między tymi dwoma fałszywymi naukami, które nie mają innego celu, jak tylko uwieść synów Izraela do grzechu, aby zaparli się swojego Boga i odstąpili od Szatana. To bardzo poważna sprawa.

Obraz nocnego nieba z serią gwiazd i innych ciał niebieskich ułożonych w dużym żółtym okręgu. Nałożono na siebie kilka dat i linii; centralne przecięcie oznaczone „2015/16” jest zaznaczone jaskrawoczerwoną linią, podobnie jak inne przecinające się żółte linie. Każda sekcja między liniami zawiera różne daty, takie jak 1914, 1936, 1949 i 1986, tworząc wzór na sferze niebieskiej.

Ciekawe, że linie tronów, jak widać na zdjęciu, wskazują przede wszystkim na dwa lata: 1949 i 1950. Oczywistym wnioskiem jest, że w tych dwóch latach wydarzyło się coś, co odpowiada z jednej strony wprowadzeniu doktryny Balaama, a z drugiej strony wprowadzeniu doktryny nikolaitów. Zobaczymy, że to rzeczywiście prawda, i uświadomimy sobie również, że te dwie doktryny są w rzeczywistości dwiema stronami tej samej monety i są ze sobą ściśle powiązane.

Jezus zazwyczaj podkreśla kontrast w listach do kościołów. Chwali tych, którzy robią rzeczy dobrze, a potem gani tych, którzy robią te same rzeczy źle. Co Jezus w każdym razie chce jasno powiedzieć, to że czasy ostateczne prześladowań ustały na początku trzeciej pieczęci i najpierw nadchodzi czas, w którym nadal dominują poprawne doktryny: „Znam twoje uczynki i wiem, gdzie mieszkasz – tam, gdzie jest tron ​​szatana. i mocno trzymasz się mojego imienia, i nie zaparłeś się mojej wiary".

Wiemy, że pochwała ta nie może mieć nic wspólnego z zachowaniem Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w kwestii posyłania dzieci do szkoły w szabat w Europie. Co więcej, problem ten został już naznaczony linią początku trzeciej pieczęci w 1936 r. Tutaj mówimy o imię Jezusa i wiara Jezusa i początek kościoła w Pergamonie. Widzieliśmy już, że Smyrna przetrwała do 1945 r., a następnie prześladowania ustały. Jednocześnie jednak Jezus mówi, że inni, którzy nie należeli do „Antypasa”, trzymali się mocno Jego imienia i nie zaparli się Jego wiary. Tak więc napomnienie Jezusa dla Pergamonu i Jego ostrzeżenia dotyczące nauk Balaama i nikolaitów muszą odnosić się do czasów po 1945 r.

To, czego te nakładające się czasy chcą nas nauczyć, to to, że wszystko, co odnosi się do tych fałszywych doktryn, od początku trzeciej pieczęci do początku wyrzutu wobec Pergamonu (po 1945 r.), nie było w ogóle problemem, ale potem w trakcie trzeciej pieczęci i kościoła w Pergamie nastąpiły zmiany, których Jezus nie mógł tolerować. Oznaczałoby to zaprzeczenie Jego imieniu i wierze Jezusa, gdybyśmy wpadli w pułapki jednej lub nieuchronnie obu fałszywych doktryn. Stawka jest tak wysoka: nasze życie wieczne! Te pułapki są tak zwodnicze i niebezpieczne, że Jezus szczególnie je podkreśla liniami tronu Oriona, wraz z Duchem Świętym i Jego Ojcem. Daje nam to również jasny wgląd w to, co jest rozumiane. Chodzi o Jego imię, Jego charakter, Jego naturę i wiarę Jezusa, a ostatecznie o sam plan zbawienia. Te fałszywe nauki mają jeden cel: zniekształcić wiarę w naturę Jezusa i tym samym wprowadzić fałszywe zrozumienie planu zbawienia, co oznacza, że ​​ci, którzy wierzą w te herezje, zostaną zgubieni dla Jezusa. To jest plan szatański! Musimy studiować bardzo dogłębnie i uważnie.

61 lat rzezi na ciele Jezusa

Przeszukajmy więc ponownie Internet i poszukajmy wydarzeń z 1949 r., początku problemów Pergamonu, które są szczególnie naznaczone pierwszą linią tronu. Łatwo je znaleźć, jeśli użyjemy takich terminów wyszukiwania, jak „Adwentyści Dnia Siódmego, 1949, apostazja”. Jest tylko kilka wyników, a tylko jedno konkretne wydarzenie się wyróżnia. Chcę powiedzieć, że wynik wyszukiwania to niedwuznacznyNie ma wątpliwości, że znaleźliśmy wydarzenie, które Bóg gani.

W trakcie tych poszukiwań odnajdujemy różne strony internetowe i źródła, wszystkie opisujące istotne wydarzenie w historii wielkiego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego: zmiana w doktrynie o naturze Jezusa, która po raz pierwszy pojawiła się w literaturze adwentystycznej w 1949 roku. Istnieje specjalne źródło, które pochodzi od wysoko cenionego teologa adwentystycznego, dr Jeana Rudolfa Zurchera. W swojej książce „Touched with Our Feelings” z 1994 r. dr Zurcher opowiada nam, co wydarzyło się od 1949 r. z doktryną Kościoła adwentystycznego dotyczącą natury Jezusa:

Część 4 - Spór chrystologiczny w sercu Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego

Rozdział 10 - Nowy kamień milowy adwentyzmu

W całej historii chrześcijaństwa zmiany doktryny - na ogół zachodziły powoli, subtelnie i niezauważalnie. Często bardzo trudno jest ustalić pochodzenie tych zmian lub tych, którzy byli za nie odpowiedzialni. Ale tak nie jest w przypadku zmiany doktrynalnej dotyczącej ludzkiej natury Jezusa, która miała miejsce w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego w latach 1950. Ci, którzy są głównie odpowiedzialni za tę zmianę, odcisnęli swoje piętno na wierzeniach Kościoła. Wydaje się oczywiste, że autorzy tej zmiany byli w pełni świadomi, że wprowadzają nową naukę doktryny dotyczącą Wcielenia. Zostało to wyjaśnione w sprawozdaniu z okoliczności ujawnionych przez Leroya Edwina Frooma w jego książce „Movement of Destiny” oraz w sprawozdaniu, które można uznać za manifest tej nowej interpretacji, opublikowanym w „Ministry” pod tytułem „Adventism's New Milestone”. Ten rozdział skupi się na historii tego nowego poglądu, prześledzonej w tych źródłach.

Nie chcę kwestionować zaangażowania moich kolegów w prawdę lub lojalności wobec kościoła. Jestem pewien, że kochają Pana i Jego Słowo. Ale muszę kwestionować pewne podejścia doktrynalne, starając się to robić w chrześcijańskiej uprzejmości.

Pierwszy kamień milowy radykalnej zmiany

W 1949 Stowarzyszenie Review and Herald Publishing Association zwróciło się do profesora DE Reboka, prezesa Adventist Theological Seminary w Waszyngtonie, z prośbą o zrecenzowanie tekstu książki „Bible Readings for the Home Circle” w ramach przygotowań do nowego wydania.

Ta książka, która ukazała się w licznych wydaniach, była szeroko wykorzystywana przez rodziny adwentystyczne w systematycznym studiowaniu Biblii. Przedstawiała ona oficjalne nauczanie Kościoła w najdrobniejszych szczegółach. Jak pokazaliśmy wcześniej, wydanie z 1915 r., przedrukowane w 1936 r. i 1945 r., jednoznacznie stanowiło,

„W swoim człowieczeństwie Chrystus wzięli udział w naszej grzesznej, upadłej naturzeJeśli nie, to nie był On „upodobniony do swoich braci” ani „we wszystkim kuszony tak, jak my”. nie przezwyciężyliśmy tego, co musimy pokonaći dlatego nie jest całkowitym i doskonałym Zbawicielem, którego człowiek potrzebuje i musi mieć, aby zostać zbawionym”.

Uwagi Frooma na temat Reboka: „Natrafiając na tę nieszczęsną notatkę na stronie 174, w opracowaniu na temat „Życia bez grzechu”, zdał sobie sprawę, że nie jest to prawdą. . . . Dlatego niedokładna notatka została usunięta i pozostała we wszystkich kolejnych wydaniach”. W rezultacie nowe wydanie „Czytań biblijnych” daje nową odpowiedź na pytanie: „W jakim stopniu Chrystus podzielił się naszym wspólnym człowieczeństwem?” Odpowiedź cytuje List do Hebrajczyków 2:17, z następującą uwagą wyjaśniającą:

„Jezus Chrystus jest zarówno Synem Bożym, jak i Synem Człowieczym. Jako członek rodziny ludzkiej „wypadało mu upodobnić się do swoich braci” – „na podobieństwo grzeszny „ciało”. Jak daleko sięga to „podobieństwo”, jest tajemnicą Wcielenia, której ludzie nigdy nie byli w stanie rozwiązać. Biblia jasno naucza, że ​​Chrystus był kuszony tak, jak inni ludzie są kuszeni — „we wszystkim... podobni do nas”. Taka pokusa musi koniecznie obejmować możliwość grzechu; ale Chrystus był bez grzechu. Nie ma żadnego biblijnego wsparcia dla nauki, że matka Chrystusa, przez niepokalane poczęcie, została odcięta od grzesznego dziedzictwa rasy, a zatem jej boski Syn nie był zdolny do grzechu”.

To znacząca różnica w stosunku do wydania z 1946 r. Podczas gdy starsza wersja podkreśla udział Chrystusa w „grzesznej naturze człowieka”, w „jego upadłej naturze”, ta druga stanowczo potwierdza, że ​​„Chrystus był bez grzechu”. Oczywiste jest, że stwierdzenie to jest całkowicie poprawne. Nikt nigdy nie twierdził inaczej. Ale to nie jest pytanie. Pytanie dotyczy człowieczeństwa Chrystusa, Jego „grzesznego ciała”, jak to ujmuje Paweł.

Jak już wskazano, odrzucając dogmat niepokalanego poczęcia i stwierdzając, że Maryja naturalnie odziedziczyła skazy wrodzone człowieczeństwu, Rebok pozostawia niewyjaśnione, w jaki sposób Jezus sam nie odziedziczył grzesznego ciała, jak wszyscy potomkowie Adama. Czyż Paweł nie mówi wyraźnie, że narodził się „z nasienia Dawida według ciała”? Rebok w swojej edycji „Czytań biblijnych” zmienił również drugą notę ​​wyjaśniającą, odpowiadając na pytanie „Gdzie Bóg w Chrystusie potępił grzech i odniósł dla nas zwycięstwo nad pokusą i grzechem?” Dwie notatki wyjaśniające, pochodzące z dwóch różnych wydań, umieszczono obok siebie dla porównania:

Edycja 1946
„Bóg w Chrystusie potępił grzech nie przez to, że wydał przeciwko niemu wyrok jako sędzia zasiadający na tronie sędziowskim, lecz przez to, że przyszedł i zamieszkał w ciele, w grzesznym ciele, a jednak bez grzechu. W Chrystusie pokazał, że jest możliwe, dzięki Jego łasce i mocy, oprzeć się pokusie, pokonać grzech i żyć bezgrzesznym życiem w grzesznym ciele".
Zmieniony tekst Reboka
„Bóg w Chrystusie potępił grzech nie przez to, że wydał przeciwko niemu wyrok jako sędzia zasiadający na tronie sędziowskim, lecz przez to, że przyszedł i zamieszkał w ciele, (pominięcie) i mimo to bez grzechu. W Chrystusie pokazał, że dzięki Jego łasce i mocy można oprzeć się pokusie, pokonać grzech i żyć bezgrzesznym życiem (pominięcie) „ciało”.
Edycja 1946
„Bóg w Chrystusie potępił grzech nie przez to, że wydał przeciwko niemu wyrok jako sędzia zasiadający na tronie sędziowskim, lecz przez to, że przyszedł i zamieszkał w ciele, w grzesznym ciele, a jednak bez grzechu. W Chrystusie pokazał, że jest możliwe, dzięki Jego łasce i mocy, oprzeć się pokusie, pokonać grzech i żyć bezgrzesznym życiem w grzesznym ciele".
Zmieniony tekst Reboka
„Bóg w Chrystusie potępił grzech nie przez to, że wydał przeciwko niemu wyrok jako sędzia zasiadający na tronie sędziowskim, lecz przez to, że przyszedł i zamieszkał w ciele, (pominięcie) i mimo to bez grzechu. W Chrystusie pokazał, że dzięki Jego łasce i mocy można oprzeć się pokusie, pokonać grzech i żyć bezgrzesznym życiem (pominięcie) „ciało”.

„Mała” zmiana o dużym efekcie

Nie możemy sobie nawet wyobrazić, co zapoczątkowała ta „niewielka” zmiana. Wiemy tylko, że jest ona tak ważna, że ​​Duch Święty i Jezus oznaczyli ją w Orionie jako grzech główny. Zanim jednak przyjrzymy się bliżej temu, co spowodowało tę zmianę, najpierw przeczytajmy, co napisał inny szanowany teolog adwentystyczny, Dr Ralph Larsen pisze o tej książce:

Niech się radują niebiosa i ziemia niech się cieszy! Wybitny naukowiec Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, dr Jean Zurcher, którego duchowe i akademickie referencje są nienaganne, przeprowadził pełne i kompletne dochodzenie w sprawie pochodzenia i rozwoju całkowicie fałszywej nauki o naturze Chrystusa (chrystologii) w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego i przedstawił swoje odkrycia w książce Touched With Our Feelings. To tylko jedno z jego znaczących osiągnięć. Po drugie, nie mniej imponujące osiągnięcie, udało mu się wydrukować swoją książkę w wydawnictwie Review and Herald, które od lat odrzucało wszystkie takie rękopisy.

Dr Zurcher wykładał w różnych kolegiach adwentystów dnia siódmego i obecnie jest przewodniczącym Komitetu Badań Biblijnych Euro-Afrykańskiej Dywizji. Napisał poprzednią książkę o naturze i przeznaczeniu człowieka, która jest powszechnie uznawana za najlepsze opracowanie tego tematu przez pisarza adwentystycznego.

W niniejszym tomie starannie kronikuje dane historyczne i analizuje stanowiska chrystologiczne osiągnięte w jednomyślnym świadectwie wszystkich świadków Adwentystów Dnia Siódmego w okresie stu lat (1850–1950). Następnie zwraca uwagę na fałszywą chrystologię, która została wprowadzona w latach 1950. XX wieku, oraz na niewiarygodne działania i argumenty tych, którzy ją wprowadzili. Dzięki temu jego praca jest najbardziej wyczerpującym i wszechstronnym opracowaniem tematu, jakie do tej pory się ukazało. Rezultaty są, jednym słowem, niszczycielski do fałszywej Chrystologii, która naucza, że ​​Chrystus przyszedł na ziemię w ludzkiej naturze nieupadłego Adama, a nie w upadłej naturze człowieka, jak zawsze wierzył i nauczał nasz Kościół.

Ta książka nie jest przeznaczona do czytania i odkładania na bok. Jest prawdziwą biblioteką, zawierającą bogactwo informacji, które należy studiować i ponownie studiować. Pomysł, że temat jest nieistotny lub interesuje tylko teologów, jest stanowczo odrzucany. Zurcher utrzymuje, z pełnym poparciem dokumentalnym, że Temat ludzkiej natury Chrystusa jest kwestią o kluczowym znaczeniu dla każdego chrześcijanina.

Prawda, że ​​Chrystus przyszedł na ziemię w upadłej naturze człowieka, została opisana jako niezwykle ważna przez wielu świadków Adwentystów Dnia Siódmego przed latami 1950. XX wieku. Grupa ta stanowiła pierwszą linię przywództwa adwentyzmu. Należeli do niej:

  • Prezydenci Konferencji Generalnej: James White, AG Daniels, CH Watson, WH Branson i JL McElhany
  • Wiceprezydenci Konferencji Generalnej: WW Prescott, IH Evans i HL Rudy
  • Prezydenci dywizji: EF Hackman, WG Turner, CB Haynes, JE Fulton, AV Olson i LH Christian
  • Sekretarze Konferencji Generalnej: GB Thompson i FC Gilbert
  • Prezydenci związków zawodowych: RA Underwood i EK Slade
  • Sekretarze związków zawodowych: AW Semmens i J. McCulloch
  • Prezydenci uczelni: RS Owen, HE Giddings, WE Howell i ML Andreasen (który był również profesorem seminarium)
  • Prezydenci konferencji: SN Haskell, CP Bollman, JL Schuler, AT Robinson i CL Bond
  • Redaktorzy Review, Signs i Bible Echo: AT Jones, Uriah Smith, FM Wilcox, JH Waggoner, EJ Waggoner, EW Farnsworth, WH Glenn, MC Wilcox, FD Nichol, AL Baker, O. Tait, CM Snow, G. Dalrymple, R. Hare, M. Neff i GC Tenny

Wszyscy ci znakomici przywódcy adwentyzmu opublikowali w artykułach i książkach swoje silne przekonania, że ​​Chrystus przyszedł na ziemię w ludzkiej naturze upadłego człowieka. Ponadto było wielu pisarzy, którzy nie zajmowali wysokich stanowisk w kościele, ale mieli wystarczająco dużo pozycji, aby być uznanymi za uprawnionych do napisania tej samej rzeczy w naszych publikacjach w sumie 1200 razy, przed latami 1950. (Zobacz „The Word Was Made Flesh” tego autora). I wszyscy oni zostali z pogardą odrzuceni przez LE Frooma, czołowego promotora fałszywej chrystologii w latach 1950., jako adwentyści "grupa fanatyczna"!

Jak ośmielił się opublikować tak potworne przekłamanie, jest niewiarygodną tajemnicą. Jak udało mu się sprawić, że tak wielu Adwentystów Dnia Siódmego zaakceptowało przekłamanie jako fakt, jest jeszcze większą tajemnicą. Wydaje się, że jest to klasyczny przypadek ślepego zaufania do przywódcy. Froom cieszył się w tym czasie zaufaniem większości członków kościoła z powodu sześciu tomów, które ukazały się na jego nazwisko na temat „Proroczej wiary naszych ojców” i „Warunkowej wiary naszych ojców”. Najwyraźniej doprowadziło to wielu do przyjęcia wszystkiego, co napisał, bez zadawania pytań.

W każdym razie, czy adwentyzm kiedykolwiek miał szaleńczą grupę? Niestety, odpowiedź brzmi: „Tak”. I ta szalona grupa wierzyła dokładnie w to, w co wierzył Froom na temat natury Chrystusa, że ​​Jezus przyszedł na ziemię w ludzkiej naturze nieupadłego Adama! Ta grupa została po raz pierwszy zidentyfikowana jako ruch „świętego ciała” w Indianie. Możesz przeczytać o tych ludziach w „Selected Messages”, tom 2, 31–39. Ruch ten rozpoczął się w Indianie w 1889 roku. Kiedy Ellen G. White, która była w Australii, dowiedziała się o nim, wróciła i stanowczo potępiła go na Konferencji Generalnej w 1901 roku. Opisała go jako „tanie, nędzne wymysły ludzkich teorii, przygotowane przez ojca kłamstw”. Konferencja omówiła i potępiła naukę jako fałszywą. (Zurcher, 276.)

A kohorty Frooma były zbyt małą grupą, by nazwać je nawet marginesem. Ich nazwiska były i do pewnego stopnia nadal są ściśle strzeżoną tajemnicą. Jednak na różne sposoby tajemnica ta została „wyciekła”, tak że obecnie wiemy, że grupa czterech osób nawiązała rozmowy z pewnymi teologami nieadwentystycznymi, a następnie wzięła na siebie ogromną odpowiedzialność zmiany naszej chrystologii. Było to trudne zadanie. Oznaczało to, że jednolite zeznania naszej chmury świadków, przez sto lat, musiały zostać odłożone na bok, a obca interpretacja musiała zostać umieszczona na pismach Ellen G. White, zmuszając ją do powiedzenia tego, czego w rzeczywistości nigdy nie powiedziała. Dlaczego taka rzecz miałaby zostać podjęta?

Aby zyskać przychylność świata. Dokładniej rzecz biorąc, chodziło o zyskanie przychylności pewnych kalwińskich teologów, którzy grozili, że nazwą nas sektą, jeśli zmiany nie zostaną wprowadzone, i oferowali, że „zaakceptują” nas jako prawdziwych chrześcijan, jeśli zmiany zostaną wprowadzone. To wciąż nas zadziwia. Od kiedy to poddaliśmy nasze doktryny do zatwierdzenia teologom, którzy wyznają fałszywe doktryny o szabacie, prawie Bożym, nieśmiertelności duszy, ogniu piekielnym, chrzcie, reformie zdrowia itd.? Niemniej jednak tak się stało. Na ile możemy stwierdzić, przez zasłonę tajemnicy, którą zastosowano, czterema adwentystami, którzy podjęli tę brzemienną w skutki decyzję, byli LE Froom, Roy Alan Anderson, WE Read i J. Unruh.

Roy Alan Anderson był wówczas sekretarzem naszego stowarzyszenia ministerialnego i redaktorem magazynu Ministry. Jeśli opis Frooma dotyczący praktycznie wszystkich naszych liderów sprzed lat 1950. jako „lunatycznej skrajności” jest oszałamiający, wkład Andersona jest nie mniej oszałamiający. Opublikował on wszystkim naszym kaznodziejom w czasopiśmie Ministry, że Ellen G. White napisała tylko trzy lub cztery stwierdzenia, które można było zrozumieć w ten sposób, że Chrystus przyszedł w upadłej naturze ludzkiej, ale że były one „mocno zrównoważone” przez jej wiele innych stwierdzeń, że przyszedł w nieupadłej naturze ludzkiej. (Zurcher 158, 159.) To stwierdzenie jest dokładnym przeciwieństwem prawdy w obu swoich częściach. Jej stwierdzenia, że ​​Chrystus przyszedł w upadłej naturze ludzkiej, w rzeczywistości liczą ponad czterysta. A stwierdzenia „równoważące” po prostu nie istnieją. Odniesienie się do nich przez Andersona jest czystą fikcją. Ellen G. White nigdy nie napisała ani razu, że Chrystus przyszedł na ziemię w nieupadłej naturze ludzkiej.

WE Read wniosło równie łatwy wkład, proponując, że Chrystus przyjął naszą upadłą naturę ludzką w sposób zastępczy, w ten sam sposób, w jaki zapłacił cenę za nasze grzechy. Ale ten argument upada pod własnym ciężarem. Inna osoba może spłacić dług za ciebie, ale nie może napić się wody za ciebie. Jeśli coś jest zrobione dla ciebie w sposób zastępczy, to znaczy, że nie musisz tego robić. Chrystus zapłacił cenę za nasze grzechy, więc my nie musimy jej płacić. Gdyby Chrystus przyjął naszą ludzką naturę zastępczo, nie musielibyśmy jej przyjmować. Ale niestety, nadal ją mamy. Można by wskazać wiele poważniejszych problemów, ale odsyłam do Zurchera.

Tak więc fałszywa chrystologia przedostała się do naszego kościoła poprzez potworne przeinaczenia, wprowadzającą w błąd manipulację dowodami i absurdalne, infantylne twierdzenia. Niestety, ci, którzy próbowali bronić tej potworności, nie odeszli daleko od metod jej twórców. Przeinaczenia, fałszywe rozumowanie i sprzeczności same w sobie nadal trwają. Świadczą o tym pisma Adamsa, Forda, Heppenstala, Otta itd.

Te ponure rewelacje stawiają nas przed dwoma trudnymi pytaniami. Po pierwsze, jak powinniśmy odnosić się do przerażających przekłamań twórców fałszywej Chrystologii? Integralność intelektualna dopuszcza tylko jeden wybór. Musimy je odrzucić. Obrona takich metod byłaby zupełnie nie do pomyślenia.

Po drugie, w jaki sposób powinniśmy odnosić się do tych spośród nas, którzy nadal propagują fałszywą chrystologię? Zurcher, choć jest wyraźnie przerażony tym, co odkrył, ostrożnie powstrzymuje się od wysuwania oskarżeń przeciwko komukolwiek. Musimy pójść za jego dobrym przykładem. Nie możemy oceniać motywów, ale musi oceniać czyny. Ci, którzy bronią fałszywej Chrystologii, mogą nie być świadomi metod, których bronią. Musimy starać się ich informować. Jeśli Pan poruszy serce któregoś z was, aby dać tę książkę pastorowi, którego znacie, to będzie dobry początek. A jeśli Pan nałoży na wasze serce większy ciężar, niech tak będzie. W każdym razie, chwalcie Boga za tę książkę i chwalcie Boga za naszą prawdę!

(Ralph Larson przeszedł na emeryturę po czterdziestu latach służby jako pastor, ewangelista, nauczyciel akademicki i profesor seminarium. Pisze ze swojego domu w Cherry Valley w Kalifornii.)

Nadzwyczajne doświadczenie

Drodzy bracia i siostry, temat, do którego prowadzi nas Orion i rok 1949, który jest tam zarejestrowany, jest przerażający! To nie jest nieistotna kwestia. To dla nas kwestia życia i śmierci! Dlatego powstrzymuję się w tych artykułach i pozwalam innym mówić więcej, będąc lekarzami i teologami, których głos ma większą wagę niż głos małego rolnika z Ameryki Południowej. Posłuchajmy teraz, co ma nam do powiedzenia Kenneth E. Wood, przewodniczący zarządu powierniczego Ellen G. White Estate. Napisał on przedmowę do książki Zurcher „Touched with Our Feelings” 10 sierpnia 1996 r. Brzmi ona następująco:

Od czasu, gdy byłem małym chłopcem na początku lat 1920. XX wieku, moi rodzice uczyli mnie, że Syn Boży przyszedł na ten świat z fizycznym dziedzictwem, takim jak każde inne ludzkie dziecko. Nie podkreślając grzeszników w Jego przodkach, opowiadali mi o Rachab i Dawidzie i podkreślali, że pomimo odziedziczonych fizycznych wad Jezus przeżył doskonałe życie jako dziecko, młodzież i dorosły. Powiedzieli mi, że rozumiał moje pokusy, ponieważ był kuszony tak jak ja, i że da mi siłę, abym przezwyciężył je tak jak On. To wywarło na mnie głębokie wrażenie. Pomogło mi to spojrzeć na Jezusa nie tylko jako na mojego Zbawiciela, ale jako na mój Wzór i uwierzyć, że dzięki Jego mocy mogę żyć zwycięskim życiem.

W późniejszych latach dowiedziałem się, że nauka moich rodziców dotycząca Jezusa była w pełni poparta Biblią i że Ellen G. White, posłaniec Boga do ostatka, jasno wyraziła tę prawdę w licznych wypowiedziach, takich jak ta:

„Niech dzieci pamiętają, że dziecko Jezus przyjęło naturę ludzką i było w podobieństwie grzesznego ciała i było kuszone przez Szatana, jak wszystkie dzieci są kuszone. Był w stanie oprzeć się pokusom Szatana dzięki swojej zależności od boskiej mocy swojego niebiańskiego Ojca, ponieważ był poddany Jego woli i posłuszny wszystkim Jego przykazaniom” (Youth's Instructor, 23 sierpnia 1894).

„Jezus kiedyś był w takim wieku, w jakim ty teraz jesteś. Twoje okoliczności, twoje przemyślenia w tym okresie twojego życia, Jezus miał. Nie może cię przeoczyć w tym krytycznym okresie. Widzi twoje niebezpieczeństwa. Jest zaznajomiony z twoimi pokusami” (Manuscript Releases, tom 4, s. 235).

Jednym z głównych powodów, dla których Chrystus wszedł do rodziny ludzkiej, aby żyć zwycięskim życiem od narodzin do dojrzałości, było danie przykładu tym, których przyszedł zbawić. „Jezus przyjął ludzką naturę, przechodząc przez niemowlęctwo, dzieciństwo i młodość, aby mógł wiedzieć, jak współczuć wszystkim i pozostawić przykład wszystkim dzieciom i młodzieży. Jest zaznajomiony z pokusami i słabościami dzieci” (Youth's Instructor, 1 września 1873).

W latach akademickich i studenckich wciąż słyszałem od nauczycieli i duchownych adwentystów, że Jezus przyjął takie samo ciało, jakie musi przyjąć każdy człowiek — ciało dotknięte i pod wpływem upadku Adama i Ewy. Wskazywano, że katolicy w to nie wierzą, ponieważ ich doktryna grzechu pierworodnego wymaga od nich oddzielenia Jezusa od grzesznego ciała. Uczynili to, tworząc doktrynę niepokalanego poczęcia, doktrynę, że Maria, matka Jezusa, chociaż poczęta naturalnie, była od momentu poczęcia wolna od jakiejkolwiek skazy grzechu pierworodnego; zatem, ponieważ była inna niż jej przodkowie i reszta upadłej rasy ludzkiej, mogła zapewnić swojemu Synowi ciało takie jak ciało nieupadłego Adama. Chociaż protestanci odrzucają tę katolicką doktrynę, większość nadal argumentuje za różnicą między człowieczeństwem Chrystusa a ludzkością, którą przyszedł zbawić. Nadprzyrodzenie, jak mówią, został odcięty od dziedzictwa genetycznego, które otrzymałby od swoich upadłych w grzechu przodków, a zatem był zwolniony z pewnych tendencji, z którymi muszą walczyć istoty ludzkie jako całość.

Wyzwanie ze strony krytyków

Ponieważ adwentyści od początku utrzymywali, że Jezus przyjął ludzką naturę taką, jaką ją zastał po ponad 4,000 lat grzechu, duchowni i teologowie innych kościołów zniekształcili to przekonanie i wykorzystali je, aby odwrócić ludzi od prawdy o szabacie i orędzi trzech aniołów. Mając w swoim punkcie odniesienia doktrynę grzechu pierworodnego, oświadczyli, że gdyby Jezus przyjął ciało „w podobieństwie ciała grzesznego” (Rz 8, KJV), byłby grzesznikiem, a zatem sam potrzebowałby Zbawiciela.

Na początku lat 1930. w Moody Monthly ukazał się artykuł kwestionujący trzy nauki adwentystów, w tym naturę Chrystusa. Francis D. Nichol, redaktor Review and Herald (obecnie Adventist Review), odpowiedział na zarzuty, pisząc list do redaktora. Odnosząc się do nauki, że Chrystus „odziedziczył grzeszną, upadłą naturę”, powiedział:

„Wiara Adwentystów Dnia Siódmego w tej kwestii jest zdecydowanie przedstawiona w Liście do Hebrajczyków 2:14-18. W takim stopniu, w jakim taki fragment Biblii jak ten naucza o rzeczywistym udziale Chrystusa w naszej naturze, nauczamy tego”.

Później, w artykule redakcyjnym komentującym odpowiedź krytyka na jego oświadczenie, napisał między innymi:

„Z chęcią zgadzamy się, że stwierdzenie, iż Chrystus odziedziczył 'grzeszną, upadłą naturę', może, w braku jakiegokolwiek innego kwalifikującego stwierdzenia, zostać źle zrozumiane jako oznaczające, że Chrystus był grzesznikiem z natury, tak jak my. To rzeczywiście byłaby przerażająca doktryna. Ale my nie wierzymy w żadną taką doktrynę. Bezwarunkowo nauczamy, że chociaż Chrystus narodził się z kobiety, miał udział w tym samym ciele i krwi co my, został tak prawdziwie upodobniony do swoich braci, że było możliwe, aby był kuszony we wszystkich punktach tak jak my, jednak był bez grzechu, że nie znał grzechu.

„Kluczem do całej sprawy jest oczywiście fraza 'ale bez grzechu'. Wierzymy bez zastrzeżeń w tę deklarację Pisma Świętego. Chrystus był prawdziwie Bezgrzeszny. Wierzymy, że Ten, który nie znał grzechu, został uczyniony grzechem dla nas. W przeciwnym razie nie mógłby być naszym Zbawicielem. Bez względu na to, w jakim języku adwentysta może próbować opisać naturę, którą Chrystus odziedziczył po stronie ludzkiej — a kto może mieć nadzieję, że zrobi to z absolutną precyzją i bez jakichkolwiek możliwych nieporozumień? — wierzymy implicite, jak już powiedziano, że Chrystus był 'bez grzechu'” (Review and Herald, 12 marca 1931).

Stanowisko przedstawione przez Starszego Nichol było dokładnie tym, co Kościół, jak i wielu szanowanych nieadwentystycznych studentów Biblii, wyznawali przez dziesięciolecia. Z pewnością był to pogląd Ellen G. White, która napisała:

„Przyjmując na siebie naturę człowieka w jego upadłym stanie, Chrystus w najmniejszym stopniu nie uczestniczył w jego grzechu. . . . Dotknęło Go uczucie naszych słabości i był we wszystkim kuszony tak jak my. A jednak nie znał grzechu. . . . Nie powinniśmy mieć żadnych obaw co do doskonałej bezgrzeszności ludzkiej natury Chrystusa” (Selected Messages, księga 1, s. 256).

Dialog i zmiana

Wyobraźcie sobie moje zdziwienie, gdy w latach 1950., będąc jednym z redaktorów Review, usłyszałem, jak niektórzy przywódcy kościelni mówili, że nie jest to właściwy pogląd – że jest to pogląd podzielany jedynie przez „skraj szaleńców” w Kościele! Dialog odbywał się z kilkoma pastorami ewangelicznymi, którzy byli oddani poglądowi na naturę człowieka, który obejmował błąd „nieśmiertelnej duszy”. Powiedziano mi, że nasze stanowisko w sprawie ludzkiej natury Chrystusa zostało „wyjaśnione”. W wyniku tego dialogu kilku przywódców kościelnych, którzy brali udział w dyskusjach, ogłosiło, że Chrystus przyjął naturę Adama przed — a nie po — Upadku. Zmiana była o 180 stopni — od Postlapsarianizmu do Prelapsarianizmu.

Ta dramatyczna zmiana skłoniła mnie do zbadania tej kwestii z intensywnością graniczącą z obsesją. Z całą obiektywnością, na jaką mnie było stać, badałem Pisma Święte. Czytałem pisma Ellen G. White. Czytałem wypowiedzi myślicieli adwentystycznych, którzy przedstawili swoje poglądy w ciągu ostatnich stu lat. Badałem studia i książki współczesnych autorów adwentystycznych i teologów nieadwentystycznych. Próbowałem zrozumieć, jaki wpływ ta zmiana wiary może mieć na (1) symbolikę drabiny Jakuba sięgającej aż z nieba na ziemię; (2) cel przyjęcia ludzkiego ciała przez Chrystusa; (3) związek Jego człowieczeństwa z byciem wykwalifikowanym jako nasz arcykapłan (Hbr 2:10; por. The Desire of Ages, s. 745 i The Story of Jesus, s. 155); (4) względną trudność walki z przeciwnikiem w bezgrzesznym ciele zamiast w grzesznym ciele; (5) głębsze znaczenie zarówno Getsemani, jak i Kalwarii; (6) nauka o usprawiedliwieniu przez wiarę; i (7) wartość życia Chrystusa jako przykład dla mnie.

Skutki tej doktryny o nieupadłej naturze Jezusa w stosunku do „doktryny o sprawiedliwości przez wiarę” i wynikające z tego obniżenie „wartości życia Chrystusa jako przykładu”, omówię w następnym artykule o liniach tronowych i wyjaśnię szczegółowo, dlaczego Jezus podkreśla również rok 1950 w Orionie jako straszne ostrzeżenie. Ale kontynuujmy lekturę wstępu do jednej z najlepszych książek, jakie możemy znaleźć we współczesnej literaturze adwentystycznej, którą chciałbym gorąco polecić każdemu czytelnikowi moich artykułów do przestudiowania, jeśli jest zainteresowany zbawieniem swojej duszy:

Przez 40 lat kontynuowałem te studia. W rezultacie lepiej zrozumiałem nie tylko znaczenie posiadania poprawnego poglądu na ludzką naturę Chrystusa, ale także dwa komentarze Ellen G. White na temat tego, dlaczego nawet proste prawdy są czasami przedstawiane jako mylące:

1. „Wydaje się, że teologowie czerpią przyjemność z czynienia tego, co jasne, tajemniczym. Przyodziewają proste nauki Słowa Bożego swoimi własnymi mrocznymi rozumowaniami i w ten sposób mylą umysły tych, którzy słuchają ich doktryn” (Signs of the Times, 2 lipca 1896).

2. „Wiele fragmentów Pisma Świętego, które uczeni ludzie uznają za tajemnicę lub pomijają jako nieistotne, jest pełne pociechy i pouczenia dla tego, kto został nauczony w szkole Chrystusa. Jednym z powodów, dla których wielu teologów nie ma jaśniejszego zrozumienia Słowa Bożego, jest to, że zamykają oczy na prawdy, których nie chcą praktykować. Zrozumienie prawdy biblijnej zależy nie tyle od mocy intelektu włożonego w poszukiwania, ile od jedności celu, szczerego pragnienia sprawiedliwości” (Counsels on Sabbath School Work, s. 38).

W ostatnich dekadach wielu pisarzy próbowało przedstawić argumenty na rzecz swojego przekonania, że ​​Chrystus przyjął naturę Adama sprzed Upadku. Ich biblijne teksty dowodowe wydają się mocne tylko wtedy, gdy interpretuje się je zgodnie z założeniami, które im przedstawili. Czasami stosowali nawet podejście ad hominem, w którym starali się zdyskredytować szanowanych nauczycieli i duchownych adwentystów, którzy trzymali się poglądu po Upadku. Jak to widzę, ich próby były wzorowane na prawniku, który rzekomo powiedział: „Jeśli masz mocną sprawę, trzymaj się faktów. Jeśli masz słabą sprawę, spróbuj zagmatwać sprawę. Jeśli nie masz sprawy, złorzecz ławie przysięgłych”.

Jestem głęboko przekonany, że zanim Kościół będzie mógł z mocą głosić światu ostatnie ostrzeżenie Boga, musi zjednoczyć się wokół prawdy o ludzkiej naturze Chrystusa. Dlatego od dawna miałem nadzieję, że ktoś o nienagannych kwalifikacjach duchowych i akademickich przedstawi w zwięzłej, czytelnej formie całościowy pogląd na chrystologię opartą na Biblii i Duchu Proroctwa, a także na to, w jaki sposób Kościół odszedł od prawdy w tej kwestii 40 lat temu.

Ta książka spełnia tę nadzieję. Znam autora od wielu lat. Jest lojalnym adwentystą dnia siódmego, uczonym, który dążył do prawdy z niezwykłą obiektywnością. Prawie trzy dekady temu wniósł dobrze przyjęty wkład do współczesnej teologii, pisząc książkę „The Nature and Destiny of Man” (Nowy Jork: Philosophical Library, 1969). Dzięki jasnemu zrozumieniu natury człowieczeństwa Jean Zurcher miał wgląd niezbędny do zbadania biblijnej doktryny ludzkiej natury Chrystusa. W niniejszym tomie starannie przedstawia prawdę o ludzkiej naturze Chrystusa i pokazuje, że chwała udanej misji Zbawiciela na tym świecie jest wzmocniona, a nie umniejszona, przez fakt, że odniósł triumf pomimo przyjęcia zobowiązań „grzesznego ciała”.

Wierzę, że ta starannie opracowana i dobrze napisana książka zostanie entuzjastycznie przyjęta przez wszystkich, którzy kochają prawdę i chcą ją lepiej zrozumieć Jak intymna jest relacja między Jezusem a rodziną ludzką. Naprawdę „człowieczeństwo Syna Bożego jest dla nas wszystkim. Jest złotym łańcuchem, który wiąże nasze dusze z Chrystusem, a przez Chrystusa z Bogiem” (Selected Messages, księga 1, s. 244).

Tyle w kwestii wstępu do tej wyjątkowej książki, która jest „światłem, które świeci w ciemnym miejscu” w porównaniu do fałszywych doktryn, które wkraczały do ​​kościoła Adwentystów Dnia Siódmego przez wiele lat, szczególnie od 1949 roku. Oczywiście, próbowano wtedy wszystkiego, aby nawet tę książkę i jej autora zdyskredytować, ale jest ona nadal dostępna w kilku językach i mogę jedynie polecić, abyście ją zdobyli tak szybko, jak to możliwe.

Kilka stron książki dostępnych jest na książki Google.

Zataczamy pełne koło

Tymi ostatnimi słowami Kennetha E. Wooda zamykamy koło. Rozpoczęliśmy studium Oriona „niezrozumiałym” cytatem Ellen G. White w slajdach PowerPoint i zastanawialiśmy się, co mogła mieć na myśli tymi stwierdzeniami, ponieważ po prostu nie mogliśmy tego znaleźć w rozdziale 5 Objawienia:

Piąty rozdział Objawienia musi być dokładnie przestudiowane. Ma to wielkie znaczenie dla tych, którzy będą pełnić rolę w dziele Boga w tych ostatnich dniach. Są tacy, którzy są oszukani. Nie zdają sobie sprawy z tego, co nadchodzi na ziemię. Ci, którzy pozwolili, aby ich umysły stały się zamglone w odniesieniu do tego, co stanowi grzech, są bojaźliwie oszukani. Jeśli nie dokonają zdecydowanej zmiany, zostaną uznani za niegodnych, gdy Bóg wyda sąd nad dziećmi ludzkimi. Przekroczyli prawo i złamali wieczne przymierze, a otrzymają według swoich uczynków. {9T 267.1}

Potem znaleźliśmy Oriona i byliśmy w stanie rozszyfrować część Księgi Siedmiu Pieczęci i zdaliśmy sobie sprawę, że Bóg zarejestrował tam grzechy swojego ludu, popełnione w Wielkim Niebiańskim Dniu Sądu Śledczego, który rozpoczął się w 1844 roku. Aby znaleźć odpowiedź na pytanie, jak długo potrwa Dzień Sądu, mamy wskazówkę w innym specjalnym cytacie Ellen G. White:

Gdy księgi Daniela i Objawienia zostaną lepiej zrozumiane, wierzący będą mieli zupełnie inne doświadczenie religijne. Otrzymają takie przebłyski otwartych bram nieba że serce i umysł zostaną wywarte wrażenie charakterem, który wszyscy muszą rozwinąć, aby zrealizować błogosławieństwo, które ma być nagrodą dla czystego serca. Pan pobłogosławi wszystkich, którzy będą pokornie i łagodnie szukać zrozumienia tego, co jest objawione w Objawieniu. Ta księga zawiera tak wiele, co jest duże z nieśmiertelnością i pełne chwały, że wszyscy, którzy czytają i szukają jej szczerze, otrzymują błogosławieństwo dla tych, „którzy słuchają słów tego proroctwa i zachowują to, co jest w nim napisane”. Jedno na pewno można zrozumieć studiując Objawienie:więź między Bogiem a Jego ludem jest ścisła i zdecydowana. Widać cudowne powiązanie pomiędzy wszechświatem niebieskim i tym światem. {TM 114}

Teraz zdajemy sobie również sprawę, co oznaczało, że gdybyśmy lepiej zrozumieli Księgę Daniela i Objawienie (oraz Oriona), „mielibyśmy zupełnie inne doświadczenie religijne” i wiedzielibyśmy, że "więź między Bogiem a Jego ludem jest ścisła i zdecydowana" lub jak to ujął Kenneth E. Wood, „jak bliska jest relacja między Jezusem a rodziną ludzką”.

Bezstronne badania Słowa Bożego i wpływ Ducha Świętego ostatecznie doprowadziły nas do najświętszych prawd w Księdze ksiąg: do prawdy, że Jezus przyszedł w ciele upadłego Adama. Ostateczny werdykt na temat tego, która z dwóch stron — które debatowały nad tą kwestią przez ponad 60 lat — posiada prawdę i uczyła nas poprawnie, został ostatecznie przekazany nam przez Oriona lub przez Boga, który napisał Księgę Siedmiu Pieczęci w niebiosach i teraz dał nam pełny wgląd. Nie musimy czytać setek książek i nie będziemy musieli „obsesyjnie” studiować dyskusji teologicznych przez 40 lub 50 lat każdego dnia, jak brat Kenneth E. Wood. Orion pokazał nam prawdę, a Jezus — jak wierzyli wszyscy adwentyści przez ponad 100 lat przed rokiem 1949 — faktycznie przyszedł w grzesznym ciele upadłego Adama.

W kolejnej części „The Throne Lines” zajmę się konsekwencjami, które wynikły z tej fałszywej doktryny i tym, dokąd prowadzi nas fałszywe zrozumienie natury Jezusa. Możecie być znowu podekscytowani tym, co Bóg chce nam jeszcze pokazać w Orionie. Bardzo pilnie muszę napisać ten artykuł, ponieważ zegar Oriona wskazuje, że w czerwcu/lipcu 2010 r. odbędzie się przedostatnia sesja Konferencji Generalnej Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w historii ludzkości, a ja chcę, aby GC wykorzystała tę ostatnią okazję do korporacyjnej pokuty w nadchodzącym ostatnim semestrze. Jednak pisanie artykułów wiąże się również z dużą ilością czasu, aby zbadać wszystko na tyle precyzyjnie, aby było to dla was korzystne, i chciałbym jeszcze raz podkreślić, że bez Oriona nawet ja nie wpadłbym na pomysł, aby tak głęboko rozważyć wszystkie te kwestie. Prawdopodobnie pomyślałbym, jak większość z was, że te debaty nie są aż tak ważne.

Teraz wiemy lepiej, a to strasznie przestraszy wielu przywódców kościołów — budzący się lud, dorastający, przyjmujący stały pokarm, otrząsający się z letargu. Dla Szatana jest to koszmar wszystkich koszmarów. Te „wieści ze wschodu i z północy” wkrótce zmuszą go do działania, „a Michał powstanie, aby ocalić swój lud”. Nasz Pan wkrótce nadejdzie! Że to jest prawda i że Jezus teraz ponownie wysyła czwartego anioła na przedostatnią sesję Generalnej Konferencji w Atlancie, dowiesz się w części III The Throne Lines.

W tym momencie chciałbym ponowić moje wezwanie: rozpaczliwie potrzebuję pomocy w tłumaczeniach. Jeśli ktoś z was mówi po niemiecku lub hiszpańsku jako języku ojczystym — lub jakimkolwiek innym języku poza angielskim — i chciałby pomóc w głoszeniu przesłania Boga, proszę o kontakt ze mną przez Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.Chciałbym powtórzyć obietnicę Jezusa z Księgi Daniela 12:3 dla wszystkich, którzy pomagają głosić to przesłanie:

A mądrzy będą jaśnieć jak blask firmamentu; i ci, którzy wielu nawracają do sprawiedliwości jak gwiazdy na wieki wieków.