Δημοσιεύθηκε αρχικά την Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012, 6:19 στα γερμανικά στις www.letztercountdown.org
Η σειρά Shadow έχει τελειώσει, αλλά η δουλειά μας απέχει πολύ από αυτό. Αντίθετα, ο Θεός μας κάλεσε να γίνουμε φάρος στα άγρια νερά της Μεγάλης Καταιγίδας που τώρα κατεβαίνει στην ανθρωπότητα. Για να πετύχουμε αυτόν τον στόχο και να οδηγήσουμε τους 144,000 εκπαιδευτικούς, υποβληθήκαμε σε σκληρές δοκιμασίες. Έπρεπε να μάθουμε ακριβώς τι είχε πει κάποτε η Ellen G. White ως εξής:
Η εποχή της στενοχώριας και της αγωνίας που έχουμε μπροστά μας θα απαιτήσει μια πίστη που μπορεί να αντέξει την κούραση, delay, και την πείνα—μια πίστη που δεν θα λιποθυμήσει αν και σκληρά δοκιμασμένη. Η δοκιμαστική περίοδος χορηγείται σε όλους για να προετοιμαστούν για εκείνη τη στιγμή. Ο Ιακώβ επικράτησε γιατί ήταν επίμονος και αποφασιστικός. Η νίκη του είναι απόδειξη της δύναμης της σημαντικής προσευχής. Όλοι όσοι θα κρατήσουν τις υποσχέσεις του Θεού, όπως έκανε, και θα είναι τόσο ειλικρινείς και επίμονοι όσο εκείνος, θα πετύχουν όπως πέτυχε. Όσοι είναι απρόθυμοι να αρνηθούν τον εαυτό τους, να αγωνιούν ενώπιον του Θεού, να προσευχηθούν μακροχρόνια και ένθερμα για την ευλογία Του, δεν θα την αποκτήσουν. Πάλη με τον Θεό—πόσο λίγοι γνωρίζουν τι είναι! Πόσοι λίγοι έχουν παρασυρθεί ποτέ από την ψυχή τους μετά από τον Θεό με έντονη επιθυμία, μέχρις ότου κάθε δύναμη είναι σε εξέλιξη. Όταν κύματα απελπισίας που καμία γλώσσα δεν μπορεί να εκφράσει σαρώνουν τον παρακαλούντα, πόσοι λίγοι προσκολλώνται με ανυποχώρητη πίστη στις υποσχέσεις του Θεού. {GC 621.2}
Κατά τη διάρκεια των πολλών δοκιμών που περάσαμε από τις 27 Φεβρουαρίου 2012, δεν ξέραμε ότι ο Θεός θα μας έδινε ένα ειδικό σήμα ώστε να ξέρουμε ότι είχαμε λάβει τη σφραγίδα του ζωντανού Θεού για το έργο μας και ότι θα έπρεπε ακόμη να αποκαλύψουμε αυτό το υπέροχο πράγμα στην εποχή Του. Από αυτή τη σφραγίδα προέρχεται η νέα μας ενότητα που θα σας συνοδεύει μέχρι την ώρα των πανούκλων, τουλάχιστον όσο έχουμε ακόμα επικοινωνία. Είθε ο Θεός να ευλογήσει ιδιαίτερα αυτό το τμήμα και να δώσει το Άγιο Πνεύμα σε όσους Τον γνωρίζουν και καταλαβαίνουν ότι ποτέ δεν κάνει τίποτα χωρίς να αποκαλύψει το μυστικό Του στους προφήτες Του (Αμώς 3:7).
Το Διαρκές Δώρο της Προφητείας
Στο τέλος της ζωής του τη δεκαετία του 1930, ο Arthur G. Daniells, πρώην Πρόεδρος της Γενικής Συνδιάσκεψης των Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας και επί χρόνια συνεργάτης της Ellen G. White, έγραψε ένα εξαιρετικό βιβλίο για το θέμα με τον ίδιο τίτλο Το Διαρκές Δώρο της Προφητείας. Σε περισσότερες από 400 τέλεια ερευνημένες και, κατά τη γνώμη μου, επίσης εμπνευσμένες σελίδες, δείχνει ότι η εκκλησία του Θεού συνοδευόταν πάντα από το Πνεύμα της Προφητείας και τελικά πώς εκδηλώθηκε το δώρο στην εκλεκτή εκκλησία του Θεού μέσω της Ellen G. White.
Καλύπτει ολόκληρη την ιστορία του λαού του Θεού μέχρι σήμερα, εντοπίζοντας την παρουσία του δώρου της προφητείας μεταξύ του λαού του Θεού σε όλες τις εποχές:
- Από την Αίγυπτο στη Χαναάν πραγματοποιήθηκε μέσω της δωρεάς του Μωυσή, ο οποίος έλαβε άμεση οδηγία από τον Θεό από την φλεγόμενη βάτο και μετά.
- Από τον Τζόσουα στον Σαμουήλ από τον ίδιο τον Ιησού του Ναυή, «άνθρωπους του Θεού», τη Δεβόρα και τέλος με τον μεγάλο Σαμουήλ, που ίδρυσε τις σχολές των προφητών.
- Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Ισραήλ στις ημέρες των βασιλιάδων όταν απέρριψαν τον Θεό ως βασιλιά τους, με 30 να αναφέρονται στα γραπτά των προφητών από τον Σαμουήλ έως τον Ιερεμία, καθώς και μερικά ακόμη που δεν αναφέρθηκαν ονομαστικά.
- Στην περίοδο κατά τη διάρκεια και μετά τη βαβυλωνιακή αιχμαλωσία από τον Δανιήλ έως τον Μαλαχία.
- Επιδεικνύει ακόμη και την παρουσία του δώρου της προφητείας μεταξύ του Μαλαχία και του Ιωάννη του Βαπτιστή.
- Από αποστολικούς χρόνους μέχρι σήμερα, όπως πιστοποιεί η μαρτυρία των ίδιων των αποστόλων, όπως αυτή του Παύλου που είπε: «Μη σβήνετε το Πνεύμα. Μην περιφρονείτε τις προφητείες». (1 Θεσσαλονικείς 5:19-20) και ιδιαίτερα μέσω του αντιτύπου της πρώιμης βροχής της Πεντηκοστής την εποχή της τελευταίας βροχής.
- Με την εκδήλωση του Πνεύματος της Προφητείας μέσω της Ellen G. White στην Εκκλησία των Αντβεντιστών κατά την περίοδο της ανακριτικής κρίσης.
Ο Θεός δεν άφησε ποτέ τον λαό Του χωρίς το δώρο του Πνεύματος της Προφητείας. Ο Ντάνιελς έφτασε μέχρι την ώρα της κρίσης των νεκρών, αλλά τι γίνεται με την ώρα της μετάβασης από την κρίση των νεκρών στην κρίση των ζωντανών και τι γίνεται με την ώρα της κρίσης των ζωντανών; Δεν θα χρειαζόταν ιδιαίτερα αυτό το δώρο το αστέρι στο στέμμα της γυναίκας, η μικρότερη εκκλησία του υπολοίπου του υπολείμματος; Δεν πρέπει να περιμένουμε το δώρο της προφητείας τώρα ή αρκούν οι 100,000 σελίδες που έγραψε η Έλεν Γ. Γουάιτ στα 70 χρόνια της υπηρεσίας της ως αγγελιοφόρος του Θεού για να οδηγήσουν την εκκλησία στη μικρή περίοδο δυσκολίας;
Η ίδια η Έλεν Γ. Ουάιτ απαντά στην ερώτηση δείχνοντας ένα νέο φως που η ίδια δεν έλαβε, αλλά που μπορούσε να ληφθεί μόνο από επιμελείς σπουδαστές των Γραφών, με τη βοήθεια της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος.
Ο Πέτρος προτρέπει τους αδελφούς του να «αυξάνονται στη χάρη και στη γνώση του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού». [2 Πέτρου 3:18.] Όποτε ο λαός του Θεού αυξάνεται σε χάρη, θα αποκτά συνεχώς μια πιο ξεκάθαρη κατανόηση του λόγου Του. Θα διακρίνουν νέο φως και την ομορφιά στις ιερές της αλήθειες. Αυτό ισχύει στην ιστορία της εκκλησίας σε όλες τις εποχές, και έτσι θα συνεχιστεί μέχρι το τέλος. Αλλά καθώς η πραγματική πνευματική ζωή παρακμάζει, υπήρξε πάντα η τάση να παύουμε να προοδεύουμε στη γνώση της αλήθειας. Οι άνθρωποι είναι ικανοποιημένοι με το φως που έχει ήδη λάβει από τον λόγο του Θεού και αποθαρρύνουν κάθε περαιτέρω έρευνα των Γραφών. Γίνονται συντηρητικοί και επιδιώκουν να αποφύγουν τη συζήτηση. {GW 297.2}
Είναι ένας σπουδαστής της Γραφής, όσο ταλαντούχος κι αν είναι, προφήτης με αυτή την έννοια; Όχι, γιατί ο ορισμός του προφήτη είναι ότι λαμβάνει άμεση οδηγία από τον Θεό και ακούει τη φωνή Του σε όνειρα ή οράματα. Ακόμη και όταν ένας σπουδαστής της Γραφής οδηγείται σε ορισμένα τμήματα της Βίβλου και σε νέα γνώση μέσω ενός περιστασιακού ονείρου, αυτό δεν είναι μια εκδήλωση του πλήρους δώρου του Πνεύματος της Προφητείας μέσα του.
Αντίθετα, μας λένε πώς ενεργεί το δώρο της προφητείας σε σχέση με εκείνους στην εκκλησία, που εξερευνούν τον Λόγο του Θεού μέσω της μελέτης, διψώντας για περισσότερο φως:
Πολλοί από τους ανθρώπους μας δεν συνειδητοποιούν πόσο σταθερά έχουν τεθεί τα θεμέλια της πίστης μας. Ο σύζυγός μου, ο Πρεσβύτερος Τζόζεφ Μπέιτς, ο πατέρας Πιρς, ο Πρεσβύτερος [Χίραμ] Έντσον και άλλοι που ήταν οξυδερκείς, ευγενείς και αληθινοί, ήταν μεταξύ εκείνων που, μετά το πέρασμα του χρόνου το 1844, αναζήτησαν την αλήθεια ως κρυμμένο θησαυρό. Συναντήθηκα μαζί τους και μελετήσαμε και προσευχηθήκαμε θερμά. Συχνά παραμέναμε μαζί μέχρι αργά το βράδυ, και μερικές φορές όλη τη νύχτα, προσευχόμενοι για φως και μελετώντας τον Λόγο. Ξανά και ξανά αυτοί οι αδελφοί μαζεύονταν για να μελετήσουν τη Βίβλο, για να γνωρίσουν το νόημά της και να προετοιμαστούν να τη διδάξουν με δύναμη. Όταν έφτασαν στο σημείο της μελέτης τους όπου έλεγαν: «Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο», το Πνεύμα του Κυρίου θα ερχόταν πάνω μου, θα με έπαιρναν σε όραμα και θα μου δινόταν μια σαφής εξήγηση των περικοπών που μελετούσαμε. με οδηγίες για το πώς πρέπει να εργαστούμε και να διδάξουμε αποτελεσματικά. Έτσι δόθηκε φως που μας βοήθησε να κατανοήσουμε τις γραφές σχετικά με τον Χριστό, την αποστολή Του και την ιεροσύνη Του. Μια γραμμή αλήθειας που εκτείνεται από εκείνη τη στιγμή μέχρι τη στιγμή που θα μπούμε στην πόλη του Θεού, μου έγινε ξεκάθαρη και έδωσα σε άλλους την οδηγία που μου είχε δώσει ο Κύριος.
Σε όλο αυτό το διάστημα δεν μπορούσα να καταλάβω το σκεπτικό των αδελφών. Το μυαλό μου ήταν κλειδωμένο, σαν να λέγαμε, και δεν μπορούσα να καταλάβω το νόημα των γραφών που μελετούσαμε. Αυτή ήταν μια από τις μεγαλύτερες λύπες της ζωής μου. Ήμουν σε αυτήν την ψυχική κατάσταση μέχρις ότου όλα τα κύρια σημεία της πίστης μας κατέστησαν σαφή στο μυαλό μας, σε αρμονία με τον Λόγο του Θεού. Οι αδελφοί ήξεραν ότι όταν δεν ήμουν σε όραμα, δεν μπορούσα να καταλάβω αυτά τα θέματα, και δέχονταν ως φως απευθείας από τον ουρανό τις αποκαλύψεις που δόθηκαν. {1SM 206.4–207.1}
Το τελευταίο μέρος αυτού του αποσπάσματος από τη ζωή του αγγελιοφόρου του Θεού αποκαλύπτει μια σημαντική πνευματική αρχή: Το άτομο που είναι προικισμένο με το Πνεύμα της Προφητείας κάνει δεν να κατανοήσουν τι σημαίνουν οι σπουδές των μαθητών, όχι επειδή είναι αέξυπνοι ή αδαείς, αλλά για το σκοπό αυτό οι αποκαλύψεις που δίνονται στην εκκλησία μέσω αυτών μπορούν να αναγνωριστούν ως τέτοιες.
Δυστυχώς, η ιστορία του δώρου του Πνεύματος της Προφητείας είναι επίσης η ιστορία της απόρριψης του Πνεύματος της Προφητείας από τους ανθρώπους που θα έπρεπε να λάβουν. Αυτό συνέβαινε σε όλες τις εποχές, και θα συνεχιστεί ακόμη και στον ερχομό του Ιησού.
Η Ellen G. White οδήγησε την εκκλησία για πολύ καιρό, ακόμη και βαθιά στην 120χρονη περιπλάνησή τους στην έρημο, η οποία ξεκίνησε το 1890 επειδή η εκκλησία απέρριψε ακόμη και την αρχή του φωτός του τέταρτου αγγέλου. Λίγο καιρό αργότερα, ορισμένοι από τους ανθρώπους ήταν τελικά έτοιμοι να δεχτούν αυτό το φως σε όλη του την πληρότητα. Τώρα, λίγο μετά την έναρξη της κρίσης των ζωντανών, αυτό το φως θα φουσκώσει σε μια δυνατή κραυγή, η τελευταία μεγάλη προειδοποίηση σε έναν κόσμο που πεθαίνει, ο οποίος θα καταστραφεί από τις κρίσεις του Θεού χωρίς έλεος, μαζί με όλους εκείνους που δεν ήθελαν να εμπιστευτούν πλήρως τη ζωή τους στον Θεό.
Από το 1915, τη χρονιά που πέθανε η Ellen G. White, η εκκλησία έπρεπε να κάνει το ταξίδι της στην έρημο μόνη της χωρίς το ζωντανό Πνεύμα της Προφητείας. Έπρεπε να υποστούν τις δοκιμασίες του να ακολουθήσουν την συχνά άστοχη εκκλησιαστική ηγεσία τους από το κόκκινο, στο μαύρο και μετά στο χλωμό άλογο - τη νεκρή εκκλησία των Σάρδεων - γιατί «όπου δεν υπάρχει όραμα, οι άνθρωποι χάνονται» (Παροιμίες 29:18). Αν και τα γραπτά της τα συνόδευαν, η ακόλουθη προφητεία του αγγελιοφόρου του Θεού έγινε πραγματικότητα:
Ο Σατανάς ... πιέζει διαρκώς στα ψεύτικα — να απομακρύνει την αλήθεια. Η τελευταία εξαπάτηση του Σατανά θα είναι να μην επηρεάσει τη μαρτυρία του Πνεύματος του Θεού. «Όπου δεν υπάρχει όραμα, οι άνθρωποι χάνονται» (Παροιμίες 29:18). Ο Σατανάς θα εργαστεί έξυπνα, με διαφορετικούς τρόπους και μέσω διαφορετικών υπηρεσιών, για να διαταράξει την εμπιστοσύνη του υπολοίπου λαού του Θεού στην αληθινή μαρτυρία.—Επιστολή 12, 1890.
Θα ανάψει ένα μίσος ενάντια στις μαρτυρίες που είναι σατανικό. Οι ενέργειες του Σατανά θα είναι να διαταράξουν την πίστη των εκκλησιών σε αυτές, για αυτόν τον λόγο: Ο Σατανάς δεν μπορεί να έχει τόσο ξεκάθαρο δρόμο για να εισαγάγει τις απάτες του και να δεσμεύει τις ψυχές στις αυταπάτες του, αν ληφθούν υπόψη οι προειδοποιήσεις και οι επιπλήξεις και οι συμβουλές του Πνεύματος του Θεού.—Επιστολή 40, 1890.1SM 48.3–4}
Ο Arthur G. Daniells έγραψε στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του Το Διαρκές Δώρο της Προφητείας:
Η ευημερία της εκκλησίας στο σύνολό της, και των μεμονωμένων μελών της, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πίστη και την προσοχή των προφητών του Θεού. Αυτοί, όπως είδαμε, είναι οι εκλεκτοί αγγελιοφόροι Του, οι διορισμένοι εκπρόσωποί Του, στην εκκλησία Του στη γη. Όπως δείξαμε επίσης ξεκάθαρα, αυτό το σχέδιο επικοινωνίας ήταν η εκλεκτή, ομοιόμορφη και ευεργετική προμήθεια του Θεού για την αποκάλυψη του θέλημά Του στον άνθρωπο, από τότε που ο χωρισμός που προκάλεσε η αμαρτία. Μέσω αυτού του μέσου, ο Θεός συμβουλεύει και καθοδηγεί, προειδοποιεί, παρακαλεί και προειδοποιεί, ανάλογα με την ανάγκη και όπως δείχνει η θεϊκή αγάπη. Επομένως, η παρουσία του προφήτη ανάμεσα στους ανθρώπους δεν είναι κάτι νέο ή ασυνήθιστο, κάτι παράξενο ή φανταστικό. Ο Θεός είναι ο δημιουργός αυτής της προμήθειας και ο οδοιπόρος είναι ο ωφελούμενος της. Είναι τόσο παλιά όσο η ανθρώπινη ανάγκη και σταθερή όσο η θεϊκή αγάπη που την ώθησε και την ίδρυσε.
Οι αντιξοότητες της εκκλησίας σε όλες τις εποχές έχουν μετρηθεί από την πίστη ή την απιστία της στο δώρο της προφητείας και η ασφάλειά της μετρήθηκε από την ανταπόκρισή της σε αυτές τις ουράνιες οδηγίες. Μέσα στους αιώνες που καλύπτουν την πατριαρχική, τη Μωσαϊκή και την 325 Αποστολική εποχή, έχουμε δει αυτόν τον απαράβατο κανόνα να λειτουργεί, όπως αποκαλύπτεται στις σελίδες της Ιεράς Γραφής.
Στη συνέχεια, μετά το θάνατο των αποστόλων, αρχίζει η τραγική πορεία των γεγονότων στη χριστιανική εποχή, λέγεται με αίμα και δάκρυα, και κηλιδώνεται από παρασυρμό και αποστασία. Σταθερά η ονομαστική χριστιανική εκκλησία αποκλίνει από εκείνες τις θεμελιώδεις αρχές - τις αρχές και τις πρακτικές, το γράμμα και το πνεύμα - που χαρακτήριζαν την αποστολική εκκλησία. Η αναχώρηση επικεντρώθηκε στη διαστρέβλωση του νόμου και του ευαγγελίου, αν και διαπέρασε κάθε αλήθεια του Χριστιανισμού.
Τραγική ήταν η τύχη εκείνων που υπερασπίστηκαν την πρωτόγονη πίστη. Μισημένοι και κακολογημένοι, διωκόμενοι και απομονωμένοι, μαρτύρησαν την αλήθεια. Αλλά κατά καιρούς προφήτες —άνδρες και γυναίκες— σηκώνονταν στο κάλεσμα του Θεού και κατήγγειλαν την ανομία των άπιστων. Ενθάρρυναν την πιστότητα των πιστών και καθοδήγησαν και φύλαξαν τους οπαδούς της αλήθειας στους κουρασμένους αιώνες.
Τώρα σε αυτές τις θεϊκά καθορισμένες «έσχατες ημέρες», το μεγάλο σχέδιο λύτρωσης του Θεού και η τρελή πορεία της ανθρώπινης φυλής πλησιάζουν στο αποκορύφωμά τους μαζί. Η ανομία αφθονεί τόσο πολύ μεταξύ των ανθρώπων, η ανθρώπινη φιλοσοφία είναι τόσο προκλητική, η ανεξαρτησία του ανθρώπου από τον Θεό και τις διατάξεις της λύτρωσης είναι τόσο προσβλητική σε αυτή την υπέρτατη σύγκρουση μεταξύ καλού και κακού, που ήταν επιτακτική ανάγκη το δώρο της προφητείας να εκδηλωθεί εμφανώς στις τάξεις της εναπομείνασας εκκλησίας.
Πρωταρχική ανάγκη τις τελευταίες μέρες
Αν ποτέ κατά τη διάρκεια της φυλής ο άνθρωπος χρειάστηκε θεϊκή καθοδήγηση, είναι σίγουρα σε αυτές τις έσχατες ημέρες, όταν όλες οι δυνάμεις της ανομίας έχουν λυθεί για να μπερδευτούν και να καταστραφούν, όταν ο κοσμικός κόσμος έχει γίνει υλιστικός και ο θρησκευτικός κόσμος έχει στραφεί σε μοντερνιστικές διδασκαλίες. Αν ποτέ στην ιστορία η εκκλησία χρειάστηκε να έχει θεϊκή καθοδήγηση, αυτή η στιγμή έφτασε την ώρα της κρίσης του κινήματος της έλευσης, ακριβώς μετά την απογοήτευση του 1844, και κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν. Μακροπρόθεσμα ήταν τα ζητήματα. αλλά επαρκής ήταν η καθοδήγηση του Θεού.
Η τελευταία σύγκρουση έρχεται για την πίστη στον Θεό και φτάνει στην ολοκλήρωσή της στις μέρες μας. Ο τέλειος νόμος του Θεού, με τη σφραγίδα του Σαββάτου, είναι το αντικείμενο του μίσους του Σατανά και θα έστρεφε τον κόσμο στο πλευρό του στη σύγκρουση. Η πλήρης σωτηρία που παρέχεται μέσω της πίστης στον Χριστό είναι εξίσου αντικείμενο των ανελέητων προσπαθειών του να αρνηθεί την ενσάρκωσή Του, τον εξιλεωτικό θάνατό Του, την ιερατική διακονία Του και την επικείμενη επιστροφή Του σε δύναμη και δόξα.
Η οργή του Σατανά επικεντρώνεται στην εκκλησία του Θεού, το υπέρτατο αντικείμενο της θεϊκής αγάπης και καθοδήγησης. Αυτή η εκκλησία θα σταθεί επιτέλους ως ο μοναδικός υπερασπιστής του καταπατημένου νόμου του Θεού, στον οποίο ενώνονται οι πλήρεις διατάξεις της λύτρωσης. Όχι μόνο η εκκλησία ως σύνολο είναι αντικείμενο επίθεσης του κακού, αλλά και το μεμονωμένο μέλος παρενοχλείται, λόγω της διατήρησης της ακεραιότητας του νόμου και του ευαγγελίου. Μέσα από την ένεση αμφιβολίας, απροσεξίας, περιφρόνησης ή αποκήρυξης, ο Σατανάς επιδιώκει επίσης να αποστρέψει την πίστη από τις συμβουλές του δώρου της προφητείας.
Ως εκ τούτου, τα τρία μεγάλα ζητήματα που διακυβεύονται αυτή την τελευταία ώρα είναι τόσο ξεκάθαρα και ξεκάθαρα καθορισμένα όσο μπορεί να τα αποκαλύψει η έμπνευση. Αλλά όλα αυτά έχουν μπερδευτεί στις πεποιθήσεις και τις πρακτικές μεταξύ των μαζών του Χριστιανικού κόσμου.
Αλλά τώρα, ολοκληρώνοντας αυτόν τον τόμο, το ζήτημα της ατομικής και της εκκλησιαστικής σχέσης με το δώρο του Θεού προβάλλει ως ύψιστης σημασίας. Ως εκ τούτου, τα τελευταία μου λόγια είναι μια έκκληση για την αναγνώριση και την προσοχή αυτής της θείας πρόνοιας για τη συμβουλή της εκκλησίας. Αποτελούν έκκληση προς την εκκλησία να τα έχει πάντα υπόψη του και να τα ακολουθεί πιστά στην πράξη.
Δώστε προσοχή στις Ουράνιες Συμβουλές
Σημειώστε καλά, εκ των υστέρων, τι σήμαινε αυτό το δώρο για αυτόν τον λαό κατά τις δεκαετίες του παρελθόντος. Σημειώστε καλά, πώς αντιμετωπίστηκε κρίση μετά από κρίση και πώς αντιμετωπίστηκε με επιτυχία θέμα μετά από θέμα. Ο χρόνος έχει δικαιώσει τις ουράνιες συμβουλές σε κάθε περίπτωση. Σκεφτείτε, μέσω εντυπωσιακής σύγκρισης και νουθεσίας, τις ημέρες του Ισραήλ την εποχή του Μωυσή και, στη συνέχεια, σκεφτείτε τους δικούς μας καιρούς ως παράλληλο. Εδώ είναι τα λόγια του μεγάλου αρχηγού του Ισραήλ:
«Έθεσα μπροστά σου σήμερα ζωή και καλό, και θάνατο και κακό». «Καλώ τον ουρανό και τη γη να καταγράψουν αυτήν την ημέρα εναντίον σου, που έθεσα μπροστά σου ζωή και θάνατο, ευλογία και κατάρα· διάλεξε, λοιπόν, τη ζωή, για να ζήσεις και εσύ και το σπέρμα σου· για να αγαπήσεις τον Κύριο τον Θεό σου, και για να υπακούσεις στη φωνή Του, και να προσκολληθείς σε Αυτόν· επειδή, αυτός είναι η ζωή σου και η διάρκεια της ζωής σου». Δευτ. 30:15, 19, 20.
Συνειδητοποιώντας ότι σύντομα επρόκειτο να αποδώσει τις ευθύνες του, ο ηλικιωμένος πατριάρχης, ο Μωυσής, έδινε την τελική του εντολή στους ανθρώπους που είχε οδηγήσει για σαράντα χρόνια, από την Αίγυπτο μέχρι τα σύνορα της Γης της Επαγγελίας.
Είχε μεγάλες ελπίδες για το μέλλον των αγαπημένων του ανθρώπων. Γνωρίζοντας όμως, από μακρόχρονη πείρα, τις αδυναμίες τους και την αδυναμία τους κατά καιρούς κάτω από πειρασμούς και κακουχίες, έτρεφε επίσης σοβαρούς φόβους ότι μπορεί να συναντήσουν εθνική καταστροφή και ήττα. Αναγνωρίζοντας ότι η μοίρα τους για περιουσία ή αλίμονο εξαρτάται από τη σχέση τους με την οδηγία που εστάλη από τον Θεό, τους έθεσε γραφικά και σε μεγάλο βαθμό τις ευλογίες, φυσικές και πνευματικές, που θα ήταν δικές τους αν ήταν υπάκουοι, και τις κατάρες που θα συνεπάγονταν την ανυπακοή τους. (Βλέπε Δευτερονόμιο 27, 28.)
Η αποτυχία του Ισραήλ να θυμηθεί
Όταν τους συμβούλεψε να αγαπούν τον Κύριο τον Θεό και να υπακούουν στη φωνή Του, τους παρότρυνε έτσι να προσέχουν τα μηνύματα συμβουλής και διδασκαλίας που τους είχε μεταδώσει αυτός, ως αγγελιοφόρος του Θεού. Εκτός από τις Δέκα Εντολές, όλοι οι νόμοι και οι μαρτυρίες και τα διατάγματα που είχαν επιταχθεί σε αυτές είχαν ειπωθεί μέσω του Μωυσή. Το ότι έπρεπε να βλέπουν ή να ακούνε μόνο το ανθρώπινο όργανο σε καμία περίπτωση μείωσε την ενοχή της απόρριψης αυτών των θείων απαιτήσεων. Αυτό ισχύει επίσης, όχι μόνο για τη γενιά στην οποία απευθύνθηκε προσωπικά, αλλά για τους άνδρες και τις γυναίκες όλων των εποχών.
Ο Μωυσής προέβλεψε αυτές τις επίσημες ορκωμοσίες να τηρούνται πάντα σε ανάμνηση. Οι γονείς έπρεπε να τα διδάσκουν στα παιδιά τους, μιλώντας για αυτά όταν κάθονταν στο σπίτι ή περπατούσαν στο δρόμο, καθώς και τις βραδινές και πρωινές ώρες λατρείας. (Δευτ. 11:19, 20.) Έπρεπε να γραφτούν σε ένα βιβλίο για ανάμνηση και να τοποθετηθούν στο πλάι της κιβωτού. Κάθε έβδομο χρόνο έπρεπε να βγαίνουν και να διαβάζονται δημόσια πριν από τη συνέλευση των προσκυνητών που συγκεντρώνονταν στη γιορτή των Σκηνών. Για αυτήν την επίσημη πρόβα των προφητικών γραπτών, έπρεπε να συγκεντρώσουν τους άνδρες και τις γυναίκες, χωρίς να ξεχνούν τον ξένο που ήταν μέσα στις πύλες τους. Αναφέρθηκαν ιδιαίτερα τα παιδιά που έρχονταν σε χρόνια κατανόησης. Έπρεπε επίσης να ακούσουν και να μάθουν να φοβούνται τον Κύριο. (Βλέπε Δευτ. 31:9-13.)
Δεδομένης της αποτυχίας του Παλαιού Ισραήλ να θυμάται έτσι τα επίσημα μηνύματα που είχαν έρθει μέσω του εκλεκτού αγγελιοφόρου του Θεού, δεν θα έπρεπε να φροντίζουμε εμείς «επί του οποίου ήρθαν τα πέρατα του κόσμου» ότι η οδηγία που έχει δοθεί στην εκκλησία που έχει απομείνει θα λαμβάνεται ζωντανά στο μυαλό μας;
Προφητικό Δώρο Αδιαχώρητο από το Κίνημα
Αντλώντας ένα σημερινό μάθημα από τις οδηγίες του Μωυσή (στο Δευτ. 6:20-25) να κάνουν πρόβα στα παιδιά, καθώς έφταναν στην ηλικία της έρευνας, τα σημάδια και τα θαύματα που έγιναν κατά την απελευθέρωσή τους από την Αίγυπτο, η κυρία Ουάιτ έγραψε το 1882:
«Εδώ υπάρχουν αρχές που δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε με αδιαφορία. Όσοι έχουν δει την αλήθεια και έχουν αισθανθεί τη σπουδαιότητά της, και έχουν εμπειρία στα πράγματα του Θεού, πρέπει να διδάξουν ορθή διδασκαλία στα παιδιά τους. Θα πρέπει να τους κάνουν να γνωρίσουν τους μεγάλους πυλώνες της πίστης μας, τους λόγους για τους οποίους είμαστε Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας,—γιατί καλούμαστε, όπως και τα παιδιά του Ισραήλ, να είμαστε ένας περίεργος λαός, ένα ιερό έθνος, ξεχωριστό και ξεχωριστό από όλους τους άλλους ανθρώπους στο πρόσωπο της γης. Αυτά τα πράγματα πρέπει να εξηγηθούν στα παιδιά με απλή γλώσσα, εύκολη στην κατανόηση. και καθώς μεγαλώνουν με τα χρόνια, τα διδάγματα που δίνονται θα πρέπει να ταιριάζουν με την αυξανόμενη ικανότητά τους, έως ότου τεθούν τα θεμέλια της αλήθειας πλατιά και βαθιά.»—«Μαρτυρίες για την Εκκλησία», Τόμ. V, p. 330.
Η ιστορία της γέννησης του έθνους του Ισραήλ, της απελευθέρωσής τους από τη σκληρή δουλεία και της τελικής εισόδου τους στη Χαναάν, δεν θα μπορούσε να ειπωθεί χωρίς να αναφερθεί το έργο του Μωυσή ως προφήτη. Συνυφασμένα με κάθε φάση της ιστορίας ήταν τα μηνύματα που ήρθαν από τον ουρανό μέσω του μεγάλου προφήτη εκείνης της περιόδου. Ήταν το φερέφωνο του Ιεχωβά, κάνοντας γνωστό το θέλημά Του, καθοδηγώντας τους στην οργάνωσή τους και στις κινήσεις τους. επιπλήττοντας τις αμαρτίες τους, επιπλήττοντας την εξέγερσή τους και παρακαλώντας τους ως πατέρα.
Είναι επίσης αδύνατο σήμερα να πούμε στα παιδιά μας «τους λόγους για τους οποίους είμαστε Αντβεντιστές της Έβδομης Ημέρας» χωρίς να τους εξοικειώσουμε με τον εξέχοντα ρόλο που διαδραματίζει το ανανεωμένο δώρο της προφητείας στην τοποθέτηση μιας γραφικής θεμελίωσης και στην οικοδόμηση πάνω σε αυτό, στην καθοδήγηση στις αρχές της οργάνωσης, στην προώθηση κάθε βασικού μηνύματος του κινήματος της έλευσης, και στην απόδειξη της ελπίδας και της συνασπισμού.
Είναι δυνατόν να πιστεύουμε ονομαστικά στο δώρο της προφητείας, να αποδεχόμαστε τα μηνύματα των προηγούμενων προφητών, και ωστόσο να απορρίπτουμε και να εναντιωθούμε σε έναν σύγχρονο αγγελιοφόρο που έχει επιλεγεί από τον Θεό για να δώσει οδηγίες στο λαό Του. Την εποχή του Χριστού τα λόγια των αρχαίων προφητών διαβάζονταν κάθε Σάββατο στις συναγωγές τους, ωστόσο οι θρησκευτικοί ηγέτες απέρριψαν τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και σταύρωσαν τον Προφήτη που ήρθε απευθείας από τον ουρανό, τον μεγαλύτερο που εμφανίστηκε ποτέ στη γη. Ο λόγος για τον οποίο έκλεισαν τα αυτιά τους ενάντια στους αγγελιοφόρους του Ουρανού, μαζί με την ύπαρξη του σύγχρονου Φαρισαϊσμού, εκτίθεται καλά στα εξής λόγια:
«Οι επιπλήξεις, οι προφυλάξεις, οι διορθώσεις του Κυρίου, έχουν δοθεί στην εκκλησία Του σε όλες τις εποχές του κόσμου. Αυτές οι προειδοποιήσεις περιφρονήθηκαν και απορρίφθηκαν στις ημέρες του Χριστού από τους αυτοδικαίους Φαρισαίους, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι δεν χρειάζονταν τέτοια επίπληξη και αντιμετωπίστηκαν άδικα. Δεν θα λάμβαναν τον λόγο του Κυρίου μέσω των δούλων Του, γιατί δεν ευαρεστούσε τις κλίσεις τους. Αν ο Κύριος έδινε ένα όραμα ακριβώς ενώπιον αυτής της τάξης των ανθρώπων στις μέρες μας, επισημαίνοντας τα λάθη τους, επιπλήττοντας την αυτοδικαιότητά τους και καταδικάζοντας τις αμαρτίες τους, θα ξεσηκώνονταν σε εξέγερση, όπως οι κάτοικοι της Ναζαρέτ όταν ο Χριστός τους έδειξε την πραγματική τους κατάσταση.»—«Μαρτυρίες για την Εκκλησία», Τόμ. V, p. 689.
Γιατί απορρίπτονται οι μαρτυρίες
Ήταν η επίπληξη του Χριστού για συγκεκριμένες αμαρτίες στη ζωή τους που έκανε τους Φαρισαίους να απορρίψουν τον ισχυρισμό Του ότι είναι ο Υιός του Θεού. Υπάρχει σήμερα, όπως συνέβαινε πάντα στο παρελθόν, μια άμεση σχέση μεταξύ της εκτίμησης κάποιας αμαρτίας και της αμφιβολίας για τα μηνύματα του εκλεκτού δούλου του Κυρίου.
«Πολλοί που έχουν απομακρυνθεί από την αλήθεια δίνουν ως λόγο για την πορεία τους ότι δεν έχουν πίστη στις μαρτυρίες. Η έρευνα αποκαλύπτει το γεγονός ότι είχαν κάποια αμαρτωλή συνήθεια που ο Θεός έχει καταδικάσει μέσω των μαρτυριών. Το ερώτημα τώρα είναι, Θα παραδώσουν το είδωλό τους που καταδικάζει ο Θεός, ή θα συνεχίσουν τη λανθασμένη πορεία της τέρψης τους και θα απορρίψουν το φως που τους έχει δώσει ο Θεός, επικρίνοντας τα ίδια τα πράγματα στα οποία απολαμβάνουν; Το ερώτημα που πρέπει να διευθετηθεί μαζί τους είναι, θα αρνηθώ τον εαυτό μου και θα λάβω ως από τον Θεό τις μαρτυρίες που επικρίνουν τις αμαρτίες μου ή θα απορρίψω τις μαρτυρίες επειδή επικρίνουν τις αμαρτίες μου;»— «Μαρτυρίες για την Εκκλησία», Τόμ. IV, σελ. 32.
Στο πρώτο μέρος αυτού του τόμου υποστηρίζεται, με επιβεβαιωτικά στοιχεία, ότι δίπλα στο δώρο του Χριστού στον κόσμο μας, το δώρο της προφητείας είναι η πολυτιμότερη δωρεά του Θεού στην εκκλησία. Είναι λοιπόν βέβαιο ότι ο Σατανάς, ο μεγάλος αντίπαλος του Θεού και του ανθρώπου, θα έχει έντονο μίσος για κάθε εκδήλωση του δώρου. Η κατοχή του από την εναπομείνασα εκκλησία δίνεται στις Γραφές ως εξήγηση της οργής του δράκου εναντίον της. Αποκ. 12:17. Γνωρίζοντας αυτό, δεν θα εκπλαγούμε που οι μαρτυρίες του Πνεύματος του Θεού αποτελούν αντικείμενο πικρής και αδιάκοπης επίθεσης. Τα πιο λεπτοφυή επιχειρήματα που μπορεί να επινοήσει ένας κύριος νους εκπαιδευμένος στην δόλο και την 330 σοφία θα παρουσιαστούν ως λόγοι για τους οποίους πρέπει να μην τα πιστεύουμε.
Συμβουλή στους υπόλοιπους ανθρώπους μας
Σας συμβουλεύω που μπορεί να συναντήσετε αντιρρήσεις για τους ισχυρισμούς των μαρτυριών που δίνονται για το υπόλοιπο, να λάβετε υπόψη μια σωστή ισορροπία μεταξύ του ασήμαντου και του σπουδαίου, μεταξύ αυτού που είναι δύσκολο να κατανοηθεί και αυτού που είναι ξεκάθαρο. Εδώ είναι σαφείς, κατευθυντήριες αρχές:
«Δεν χρειάζεται να πάτε στην αβεβαιότητα και την αμφιβολία. Ο Σατανάς είναι έτοιμος να προτείνει μια ποικιλία αμφιβολιών. αλλά αν ανοίξετε τα μάτια σας με πίστη, θα βρείτε επαρκή στοιχεία για την πίστη. Αλλά ο Θεός δεν θα αφαιρέσει ποτέ από κανέναν άνθρωπο όλες τις αιτίες για αμφιβολίες. Εκείνοι που αγαπούν να κατοικούν στην ατμόσφαιρα της αμφιβολίας και της αμφισβήτησης της απιστίας, μπορούν να έχουν το αξιοζήλευτο προνόμιο. Ο Θεός δίνει επαρκή στοιχεία για να πιστέψει ο ειλικρινής νου. αλλά εκείνος που στρέφεται από το βάρος των αποδείξεων επειδή υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν μπορεί να ξεκαθαρίσει στην πεπερασμένη του κατανόηση, θα αφεθεί στην ψυχρή, ανατριχιαστική ατμόσφαιρα της απιστίας και των αμφισβητούμενων αμφιβολιών και θα κάνει ναυάγιο της πίστης.»—Id., σελ. 232, 233.
«Εκείνοι που εκπαιδεύουν το μυαλό να αρπάξει όλα όσα μπορούν να χρησιμοποιήσουν ως μανταλάκι για να κρεμάσουν μια αμφιβολία και να προτείνουν αυτές τις σκέψεις σε άλλα μυαλά, θα βρίσκουν πάντα την ευκαιρία να αμφιβάλλουν. Θα αμφισβητούν και θα κριτικάρουν όλα όσα προκύπτουν στο ξεδίπλωμα της αλήθειας, θα επικρίνουν το έργο και τη θέση των άλλων, θα κριτικάρουν κάθε κλάδο του έργου στον οποίο δεν έχουν οι ίδιοι μέρος. Θα τρέφονται με τα λάθη και τα λάθη και τα λάθη των άλλων, «μέχρι», είπε ο άγγελος, «ο Κύριος Ιησούς θα σηκωθεί από το μεσολαβητικό έργο Του στο ουράνιο αγιαστήριο, και θα ντυθεί με τα ρούχα της εκδίκησης και θα τους εκπλήξει στην ανίερη γιορτή τους. και θα βρεθούν απροετοίμαστοι για το γαμήλιο δείπνο του Αρνίου». Το γούστο τους ήταν τόσο διεστραμμένο που θα είχαν την τάση να επικρίνουν ακόμη και το τραπέζι του Κυρίου στη βασιλεία Του.»—«Testimonies for the Church», Τόμ. V, p. 690.
Τα λόγια του Μωυσή, που συνέδεαν την ευλογία με την υπακοή και την καταστροφή με την ανυπακοή, ήταν προγνωστικά. Μιλήθηκαν όταν το Ισραήλ μόλις ξεκινούσε την εθνική του ιστορία. Το μέλλον του έθνους σημαδεύτηκε με τον συσχετισμό της ευημερίας και της υπακοής και της τελικής αιχμαλωσίας και καταστροφής μετά από επίμονη ανυπακοή. Η συμφορά ήρθε νωρίτερα στον Ισραήλ, ο οποίος απέρριψε τις συμβουλές όλων των προφητών του, παρά στον Ιούδα, του οποίου η ημέρα της καταστροφής αναβλήθηκε επανειλημμένα λόγω περιστασιακών μεταρρυθμίσεων.
Ένα μάθημα για την εποχή μας
Το μάθημα δεν είναι λιγότερο σημαντικό για την εποχή μας. Η ημέρα της απελευθέρωσής μας έχει καθυστερήσει λόγω της αποτυχίας μας να ανταποκριθούμε στην ολόψυχη αφιέρωση που απαιτείται στα ουράνια μηνύματα που μας έχουν δεσμευτεί. Εξακολουθούμε να βρισκόμαστε σε αυτόν τον ταραγμένο κόσμο γιατί δεν έχουμε προχωρήσει με πίστη, θυσίες και ζήλο για να τελειώσουμε το έργο του Θεού στη γη στο οποίο έχουμε παρακινηθεί πιο επίσημα από τον υπηρέτη του Θεού. Αν είχαμε λάβει πλήρως υπόψη τις νουθεσίες και τις συμβουλές που μας έχουν έρθει, ίσως τώρα να απολαμβάναμε τις δόξες του ουρανού. Αυτό μας είπαν ξεκάθαρα:
«Αν εκτελούνταν ο σκοπός του Θεού από τον λαό Του δίνοντας στον κόσμο το μήνυμα του ελέους, ο Χριστός, πριν από αυτό, θα ερχόταν στη γη και οι άγιοι θα είχαν λάβει την υποδοχή τους στην πόλη του Θεού.» — «Μαρτυρίες για την Εκκλησία», Τόμ. VI, σελ. 450.
«Αν κάθε στρατιώτης του Χριστού είχε κάνει το καθήκον του, αν κάθε φύλακας στα τείχη της Σιών είχε δώσει στη σάλπιγγα έναν συγκεκριμένο ήχο, ο κόσμος θα μπορούσε να είχε ακούσει το μήνυμα της προειδοποίησης. Όμως η δουλειά είναι χρόνια πίσω. Ενώ οι άνθρωποι κοιμούνται, ο Σατανάς έχει κλέψει μια πορεία εναντίον μας».—Id., Vol. IX, p. 29.
Τίποτα δεν θα μπορούσε να εντυπωσιάσει την καρδιά μας περισσότερο, ίσως, από αυτά τα επίσημα λόγια. Ο ερχομός του Κυρίου για τον οποίο λαχταρούσαμε και προσευχηθήκαμε και κοπιάσαμε τόσα χρόνια, θα μπορούσε τώρα να είναι ένα ολοκληρωμένο γεγονός, και ο λαός του Θεού να έχει αναλάβει την ανταμοιβή του, αν είχαμε ζήσει μόνο στα υψηλά προνόμια και τις ευθύνες που μας ανήκουν με την εύνοια του Θεού.
«Πιστέψτε τους Προφήτες Του»
Μέσω των λόγων της Γραφής, ο Θεός έχει δώσει κάθε ουσιαστική σωτήρια αλήθεια. Έχει διατηρήσει θαυμάσια αυτή τη λέξη και έχει πολλαπλασιάσει τόσο πολύ τα αντίγραφά της που μπορεί να την έχουν όλοι τώρα. Τα χαρακτηριστικά της εποχής μας περιγράφονται σε αυτή τη λέξη. Οι μαρτυρίες του Πνεύματος του Θεού, όπως δίνονται στην εναπομείνασα εκκλησία, είναι σε αρμονία με αυτόν τον λόγο και μας οδηγούν σε αυτόν τον λόγο. Αλλά σε αυτά βρίσκεται αυτός ο πλούτος των λεπτομερειών, που χρειάζονται εκείνοι που ζουν στον «καιρό του τέλους», εκείνοι που πρέπει να αντισταθούν στις λεπτές και υπέρτατες πονηριές του Σατανά και να τελειοποιήσουν έναν χαρακτήρα που αρμόζει σε αυτούς που πρόκειται να μεταφραστούν. Όπως το τηλεσκόπιο αποκαλύπτει, αλλά δεν δημιουργεί, λεπτομέρειες που δεν γίνονται αντιληπτές με γυμνό μάτι, έτσι η ανάγνωση των μηνυμάτων που μας στέλνονται δεν προσθέτει, αλλά μάλλον μεγεθύνει τον αιώνιο λόγο του Θεού.
Καθώς μελετάμε με προσευχή και επιμέλεια τη συμβουλή και την οδηγία που έχει δώσει ο Θεός με τόση χάρη στην εκκλησία Του που έχει απομείνει, προσαρμόζοντας τη ζωή μας με το πρότυπο χαρακτήρα που αποκαλύφθηκε εκεί, και προσπαθώντας επιμελώς να ολοκληρώσουμε το έργο που μας ανατέθηκε, θα αποδείξουμε ότι «αναζητάμε και επισπεύδουμε την έλευση της ημέρας του Θεού». 2 Πέτρου 3:12.
«Πιστέψτε στον Κύριο τον Θεό σας, έτσι θα εδραιωθείτε. πιστέψτε στους προφήτες Του, έτσι θα ευημερήσετε». 2 Χρον. 20:20. ΤΟ ΤΕΛΟΣ
Πόσο μάλλον όλα αυτά ισχύουν για τη σημερινή εποχή, όταν —απαρατήρητη από τη συντριπτική πλειονότητα των πιστών της Advent— έχει ήδη ξεκινήσει η κρίση των ζωντανών, και μάλιστα με τους πρεσβυτέρους, τους ηγέτες των 144,000. Σε μια τρομερή εποχή πλήρους αποστασίας από την αλήθεια στην Εκκλησία των Αντβεντιστών, από περίπου 17 εκατομμύρια Αντβεντιστές, συμπεριλαμβανομένων μερικών Προτεσταντών που ήθελαν να βαφτιστούν στην Εκκλησία των Αντβεντιστών αλλά αρνήθηκαν λόγω της πίστης τους στην «αίρεση του Ωρίωνα»—από όλους αυτούς συγκεντρώθηκαν μια μικρή χούφτα ανδρών και γυναικών της επιλογής του Θεού. Αυτή η μικρή ομάδα δοκιμάστηκε σκληρά! Πολύ δύσκολο! Οι δοκιμές τους ξεκίνησαν στις 27 Φεβρουαρίου 2012 με έναν ιδιαίτερο τρόπο και έπρεπε να μάθουν την υπομονή των αγίων και να αποκτήσουν μια πίστη που θα μπορούσε να αντέξει την καθυστέρηση — την οποία προφήτεψε η Ellen G. White, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως (βλ. απόσπασμα GC 621 παραπάνω). Είναι αλήθεια ότι ο χρόνος της έλευσης του Χριστού δεν θα είναι ποτέ ξανά δοκιμασία, γιατί ο Ιησούς θα έρθει ακόμα σύμφωνα με το Ρολόι του Ωρίωνα και το Σκάφος του Χρόνου, αλλά τα τρεισήμισι χρόνια της εποχής των προβλημάτων θα ξεκινούσαν ένα χρόνο αργότερα από ό,τι περίμεναν. Είχαν καταλάβει ότι το έτος των πληγών ήταν μέρος της κρίσης των ζωντανών, κάτι που ήταν λανθασμένο και τους οδήγησε στην πεποίθηση ότι ο Ιησούς θα ερχόταν το 2015 και ο καιρός των προβλημάτων θα άρχιζε ταυτόχρονα με την κρίση των ζωντανών. Στην πραγματικότητα, αυτές οι δύο περίοδοι αντισταθμίζονται η μία από την άλλη κατά ένα έτος. Ως εκ τούτου, τα ορατά γεγονότα, όπως οι βολίδες και ο νόμος της Κυριακής, έπρεπε να έρθουν αργότερα από τα άλλα γεγονότα στο ουράνιο ιερό που εξηγήσαμε στο Τελευταία προειδοποίηση άρθρα. Στο μέλλον, λοιπόν, πρέπει να διακρίνουμε ξεκάθαρα τους τρεισήμισι καιρούς του Δανιήλ 12, που είναι τα τρεισήμισι χρόνια της κρίσης των ζωντανών που θα τελειώσουν πριν αρχίσουν οι πληγές, και τα τρεισήμισι χρόνια θλίψης που περιλαμβάνουν τον μικρό και τον μεγάλο καιρό των προβλημάτων (το έτος των πληγών).
Καμία πίστη δεν θα μπορούσε να αντέξει αυτό το έτος της «απογοήτευσης» χωρίς τη θεϊκή επιβεβαίωση των μελετών του Ωρίωνα και του Δοχείου του Χρόνου. Εγώ ο ίδιος δεν θα τολμούσα ποτέ να δημοσιεύσω τη μελέτη του Orion το 2010, αν δεν είχα κολλήσει στον θεϊκό «κανόνα» που είχε περιγράψει η Ellen G. White στο παραπάνω απόσπασμα για την προσωπική της εμπειρία: Για να αναγνωριστούν οι μελέτες ως γνήσιες, πρέπει να υπάρχει επιβεβαίωσή τους μέσω του Πνεύματος της Προφητείας. Πρέπει να υπάρχει ένας πνευματικός ηγέτης που να λαμβάνει επιβεβαίωση των σπουδών μέσω του Λόγου του Θεού και που δεν καταλαβαίνει τις ίδιες τις μελέτες. Η Ellen G. White είχε δει ότι θα υπήρχε νέο φως ακριβώς μπροστά, αλλά η ίδια δεν το έλαβε. Ένα διαφορετικό άτομο έπρεπε να εκπληρώσει αυτό το καθήκον, άλλος πνευματικός διευθυντής που θα βοηθούσε την πνευματική ανάπτυξη της μικρής νεοφυούς εναπομείνασας εκκλησίας που βρισκόταν σε μετάβαση από το στέμμα της γυναίκας της Αποκάλυψης 12 (η Εκκλησία του SDA) στα αστέρια στο στέμμα (η εκκλησία των 144,000).
Το δεύτερο μέρος αυτής της εισαγωγικής σειράς για αυτήν τη νέα ενότητα θα αποκαλύψει επιτέλους ποιος ήταν ο σκηνοθέτης στο όνειρό μου, Το Μήνυμα του Τέταρτου Αγγέλου, και ξετυλίξτε την ιστορία των μυστηριωδών συνθηκών του «θάνατου» του.
ΣΗΜΕΊΩΣΗ:
Αυτό το υπέροχο βιβλίο, Το Διαρκές Δώρο της Προφητείας, μπορείτε να το κατεβάσετε ολόκληρο ΕΔΩ. (Αν βρει κάποιος μια γερμανική μετάφραση στο διαδίκτυο, παρακαλούμε να μας ενημερώσει.)