Την ίδια μέρα, ο John Scotram ενημέρωσε τα μέλη του υπουργείου του:
Φίλες και φίλοι,
Με αυτό το μήνυμα, σας στέλνω ένα πολύ ασυνήθιστο όνειρο που είχα το πρωί του περασμένου Σαββάτου. Το είπα στη γυναίκα μου πριν την εκκλησία και το επανέλαβα στο κήρυγμά μου για να μην ξεχάσω λεπτομέρειες. Λίγο πριν το μεσημεριανό γεύμα, η γυναίκα μου έφυγε από το σπίτι για να ταΐσει τις αγελάδες ενώ εγώ ζέσταινα το φαγητό. Όταν επέστρεψε, πήραμε τα καλά νέα ότι γεννήθηκε ένα όμορφο μοσχάρι ταύρος κατά τη διάρκεια της λατρείας μας. Εφόσον σημειώνω πάντα την ημερομηνία γέννησης ενός μοσχαριού, έψαξα για πρώτη φορά την ημερομηνία εκείνη την ημέρα και αναγνώρισα ότι ήταν η 22η Οκτωβρίου 2011—η 167η επέτειος από την έναρξη της ανακριτικής απόφασης. Νομίζω ότι αυτό κάνει το όνειρο ακόμα πιο σημαντικό. Ονόμασα το όνειρο: Το Μήνυμα του Τέταρτου Αγγέλου.
A Dream of John Scotram – Sabbath, 22 Οκτωβρίου 2011
Στο όνειρό μου, βλέπω τον εαυτό μου σε μια πόλη που μοιάζει να βρίσκεται σε άλλη εποχή. Βρίσκομαι σε ένα ζωηρό, ζωντανό κέντρο μιας μικρής πόλης, που θυμίζει εποχή λίγο πριν την άφιξη του ηλεκτρικού ρεύματος. Κοιτάζω τον εαυτό μου και συνειδητοποιώ ότι φοράω περίεργα ρούχα. Είναι όλα καφέ αντίκες και το παντελόνι κατεβαίνει μόνο λίγο κάτω από το γόνατο, όπου δένονται μεταξύ τους με μια πόρπη. Φοράω μαύρα, γυαλισμένα δερμάτινα παπούτσια, σαν να μην μπορείς να τα αγοράσεις πια σήμερα. Το δέρμα είναι πολύ χοντρό και τα παπούτσια είναι σπιτικής ποιότητας χειροτεχνίας. Έχω χοντρές, μάλλινες κάλτσες που με γρατζουνάνε λίγο. Το πάνω ρούχο μου θυμίζει ουρά και κατεβαίνει κάτω από τους γλουτούς μου. Συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι το κανονικό ντύσιμο πολλών ανθρώπων γύρω μου και δεν κεντρίζω την προσοχή στο πλήθος. Βλέπω παντού φανάρια γκαζιού στην πλατεία και είμαι απολύτως ξεκάθαρος ότι βρίσκομαι σε λίγο καιρό πριν την εισαγωγή του ηλεκτρικού φωτισμού. Οι άνθρωποι γύρω μου μιλούν όλοι αγγλικά και παρατηρώ ότι η μητρική μου γλώσσα είναι τα αγγλικά. (Όλα όσα ειπώθηκαν στο όνειρό μου ήταν στα απαρχαιωμένα αγγλικά, καθώς δεν μιλιούνται πλέον, αλλά το κατάλαβα.)
Μετά νιώθω λίγο πεινασμένος. Αποφασίζω να επισκεφτώ έναν από τους πολλούς θαλάμους τροφίμων που βρίσκονται εδώ στο κέντρο της πόλης. Τα περίπτερα είναι όλα χτισμένα από μάλλον χοντρό ξύλο και είναι πολύ πρωτόγονα. Τότε το μάτι μου πιάνει ένα που φέρει μια μεγάλη ξύλινη ταμπέλα πάνω από το περίπτερο. Η επιγραφή γράφει «Χάμπουργκερ». Συνειδητοποιώ τώρα ότι δεν ανήκει στην εποχή που βλέπω τον εαυτό μου μεταφρασμένο, αλλά πλησιάζω όλο και περισσότερο στο περίπτερο των σνακ. Πίσω από ένα ξύλινο τραπέζι βιτρίνας, που φτάνει μέχρι το ύψος του πωλητή και της κοιλιάς μου, βλέπω έναν άντρα με περίεργη εμφάνιση. Είναι διαφορετικός από τους ανθρώπους γύρω μου, που έχουν καυκάσια καταγωγή όπως εγώ, σχεδόν χωρίς εξαίρεση. Εκ πρώτης όψεως, δεν κάνει καμία αξιόπιστη εντύπωση. Αλλά αυτή η εντύπωση αλλάζει αργότερα όταν με σερβίρει. Έχει πολύ σκούρο χρώμα δέρματος, σχεδόν μαύρο, ωστόσο δεν έχει κανένα χαρακτηριστικό μαύρου, αλλά μου θυμίζει περισσότερο Άραβα. Τα μαλλιά του είναι σγουρά και μαύρα σαν κοράκι και πέφτουν κατά κύματα μέχρι ακριβώς κάτω από το επίπεδο των ώμων του. Θυμάμαι το πρόσωπό του μόνο αόριστα.
Παίρνει την παραγγελία μου για ένα χάμπουργκερ και μετά ξεκινά με την προετοιμασία, η οποία πηγαίνει τελείως διαφορετικά από ότι περίμενα. Αρχικά, παίρνει ένα τεράστιο, στρογγυλό ψωμάκι με χάμπουργκερ, το οποίο έχει διάμετρο τουλάχιστον 12 ίντσες, και το χωρίζει στα δύο χωρίς να χρησιμοποιήσει μαχαίρι. Τα "κοψίματα" φαίνονται απολύτως καθαρά σαν να κόβονται με μαχαίρι. Δεν μπορώ να εξηγήσω πώς έκανε αυτό το «κόλπο». Όταν βάζει τα δύο μισά κάτω στον μεγάλο πάγκο από ανοιχτόχρωμο ξύλο, η αντίστοιχη εξωτερική τους πλευρά είναι κάτω και βλέπω ότι τα δύο μισά έχουν διαφορετικά σχήματα. Το πάνω μισό του ψωμιού χάμπουργκερ είναι πιο λεπτό, και η διατομή του μοιάζει με μισοφέγγαρο (είναι κοίλο), ενώ το κάτω μισό είναι πιο βαθύ και θυμίζει μπολ.
Μετά από αυτό, ο άνδρας τοποθετεί δύο μεγάλα μπολ στο τραπέζι, και τα δύο αντιστοιχούν περίπου στο μέγεθος της βάσης σε σχήμα μπολ του ψωμιού χάμπουργκερ. Σε ένα μπολ, βλέπω μια κόκκινη σάλτσα που με κάνει να φοβάμαι λίγο. Το μπολ γεμίζει μέχρι το χείλος με αυτή τη σάλτσα και σχεδόν απειλεί να ξεχειλίσει. Κάπως ξέρω ότι δεν πρόκειται για συνηθισμένη σάλτσα ντομάτας, αλλά για αίμα. Αλλά δεν σταματάω τον άντρα — ξέρω ότι πρέπει να δεχτώ αυτό το χάμπουργκερ. Στο άλλο μπολ, υπάρχουν δύο μεγάλες ντομάτες, πολλά φύλλα μαρουλιού και μερικά πράσινα πράγματα, τα οποία δεν μπορώ να θυμηθώ λεπτομερώς. Αλλά ξέρω ότι είναι όλα χορτοφαγικά συστατικά.
Με αστραπιαία ταχύτητα, ο άντρας χωρίζει με μαεστρία τις δύο ντομάτες σε τέσσερις μισές ντομάτες, πάλι χρησιμοποιώντας μόνο τα χέρια του και χωρίς μαχαίρι, και τις ντύνει στο κάτω μισό του ψωμιού χάμπουργκερ, ώστε να μείνει λίγος χώρος στη μέση. Στη συνέχεια, σαν ανεμοστρόβιλος, ο άντρας παίρνει ένα-ένα τα φύλλα μαρουλιού από το μπολ και τα τοποθετεί το ένα μετά το άλλο γύρω από τις μισές ντομάτας στο κάτω μέρος του ψωμιού χάμπουργκερ, έτσι ώστε να σχηματιστεί ένας κύκλος από 24 φύλλα μαρουλιού. Το μόνο άνοιγμα που μένει είναι στη μέση των μισών ντομάτας. Όλα φαίνονται πολύ διακοσμητικά.
Μετά παρατηρώ ότι ο άντρας έχει μια ψησταριά με κρέας κάτω από τον πάγκο πωλήσεων. Είναι ένα ζεστό πιάτο, στο οποίο μπορώ να δω μόνο μια μεγάλη μπριζόλα μοσχαρίσιο κρέας πρώτης τάξης. Με δεξιοτεχνία το αναποδογυρίζει και είναι έτοιμο. Βάζει το κομμάτι του κρέατος στη μέση του πάνω μισού του ψωμιού χάμπουργκερ και τώρα συνειδητοποιώ για ποιο σκοπό προοριζόταν ο χώρος ανάμεσα στα μισά ντομάτας. Όταν συνδυάζετε το πάνω μισό του ψωμιού χάμπουργκερ με το κάτω μισό, το κομμάτι του κρέατος θα ταίριαζε ακριβώς ανάμεσα στα τέσσερα μισά ντομάτας. Ο άντρας μου λέει ότι μόνο η κόκκινη σάλτσα μπορεί να κρατήσει και τα δύο μισά ψωμιού μαζί και ότι χρειαζόμαστε ολόκληρο το μπολ με τη σάλτσα για να το κάνουμε. Παρακολουθώ τον άντρα να γεμίζει το κάτω μισό του ψωμιού χάμπουργκερ με τη σάλτσα και να χωράει όλο το μπολ. Δεν βλέπω πια τα φύλλα μαρουλιού και τα μισά ντομάτα και ο άντρας συναρμολογεί το γιγάντιο χάμπουργκερ τοποθετώντας το πάνω μισό με το κομμάτι κρέατος στο χώρο του κάτω μέρους. Μου δίνει το χάμπουργκερ και αναρωτιέμαι τι κοστίζει. Ο άντρας λέει, «Αν σου αρέσει, δεν κοστίζει τίποτα».
Τρώω το χάμπουργκερ και παρατηρώ μια έντονη γεύση σαν ωμό κρέας. Αναρωτιέμαι ότι το τρώω επειδή είμαι χορτοφάγος, ως Αντβεντιστής της Έβδομης Ημέρας. Όσο τρώω το χάμπουργκερ, το μυαλό μου φωτίζεται. Καταλαβαίνω αμέσως, το νόημα του συμβολισμού απόλυτα ξεκάθαρα, και ότι πρόκειται για «δικαιοσύνη με πίστη», που έχει δύο μέρη. Το ένα μέρος έχει τον Ιησού και το άλλο μεγαλύτερο μέρος έχει εμάς ως εκκλησία Του. (Το κρέας στο πάνω μισό του χάμπουργκερ αντιπροσωπεύει το σώμα Του, ενώ το χορτοφαγικό μέρος στο κάτω μισό αντιπροσωπεύει το μήνυμα υγείας των Αντβεντιστών.) Πρόκειται ξεκάθαρα για το μήνυμα του τέταρτου αγγέλου, το οποίο έλαβα τις τελευταίες δύο εβδομάδες σε δύο μέρη. Αφού έφαγα το χάμπουργκερ, καταλαβαίνω αμέσως, απολύτως ξεκάθαρα ότι έχω ζήσει κάτι ξεχωριστό και ότι τώρα είναι η ώρα που πρέπει να δείξω περισσότερο.
Κάθισα να φάω σε ένα τραπέζι με θέα στο σνακ μπαρ στην ύπαιθρο. Τότε βλέπω έναν άντρα να πλησιάζει, ο οποίος είναι Καυκάσιας καταγωγής, και όπως κι εγώ, έχει μόνο λίγα μαλλιά στο κεφάλι του, αν και δεν είναι πολύ μεγάλος ακόμα. Νομίζω ότι είναι περίπου 35 ή 40 ετών. Έρχεται στο τραπέζι μου και βλέπω ότι φαίνεται πολύ, πολύ λυπημένος. Νιώθω συμπάθεια και φιλική στοργή απέναντί του, αν και δεν τον γνωρίζω ακόμα. Έρχεται πιο κοντά και κάθεται φυσικά στο τραπέζι μου χωρίς ερώτηση. Τον ρωτάω γιατί είναι τόσο λυπημένος, και μου λέει ότι έχει προβλήματα με την πνευματική του ζωή. Αναζήτησε όλη του τη ζωή για τον Ιησού, αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να βρει την πλήρη αλήθεια. Αυτό τον έκανε τόσο δυστυχισμένο που δεν μπορούσε πια να βρει άνεση στην οικογένειά του και δεν καταλάβαινε το νόημα της ζωής του. Αμέσως συνειδητοποιώ ότι αυτός ο άνθρωπος χρειάζεται το μήνυμα που μόλις έλαβα. Του εξηγώ «δικαιοσύνη με πίστη» και ότι δεν είναι αλήθεια ότι στον σταυρό όλα τελείωσαν. Ενώ του το εξηγώ αυτό με την απεικόνιση του χάμπουργκερ, τονίζοντας πόσο μεγάλο είναι το έργο για κάθε άτομο στην εκκλησία του Θεού, βλέπω το πρόσωπό του να αρχίζει να λάμπει. Και τα δύο του μάτια γυαλίζουν, και βλέπω ότι είναι χαρούμενος τώρα. Αγκαλιαζόμαστε και του δίνουμε ραντεβού να έρθει το επόμενο Σάββατο στην εκκλησία μου για προσκύνηση. Ξέρω ότι δεν είναι Αντβεντιστής, αλλά σκέφτεται σαν ένας και θέλει να ζήσει σαν ένας.
Το επόμενο Σάββατο, με βλέπω να στέκομαι στο φουαγιέ μιας πολύ μεγάλης εκκλησίας των Αντβεντιστών. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μιλάνε χαμηλόφωνα. Οι άνδρες και οι γυναίκες είναι όλοι πολύ καλά και με σεβασμό ντυμένοι. Είναι πολύ πιο ήσυχο από ό,τι στις εκκλησίες των Αντβεντιστών στις μέρες μας. Είμαι ακόμα σε μια εποχή που δεν υπήρχε ρεύμα. Η αίθουσα φωτίζεται από λάμπες υγραερίου. Τώρα βλέπω τον φίλο μου από το σνακ να έρχεται σε μένα. Το πρόσωπό του δεν λάμπει, και φαίνεται πάλι πολύ λυπημένος. Θέλω να τον παρηγορήσω. Λέει, "Με αυξάνονταν οι αμφιβολίες σχετικά με το αν το μήνυμα για την αποστολή μας μπορεί πραγματικά να είναι αληθινό. Από πού παίρνετε τη διαβεβαίωση ότι όλα αυτά είναι αλήθεια;" Τον κοιτάζω με αγάπη και λέω: «Ολόκληρες οι Ιερές Γραφές και τα γραπτά της Ellen G. White είναι γεμάτα επιβεβαιώσεις». Αλλά λέει, «Έχω διαβάσει τα πάντα αυτές τις λίγες μέρες, αλλά δεν μπορώ να κρατήσω τον πλούτο των πληροφοριών, όλα φαίνεται να με μπερδεύουν ακόμη περισσότερο». Μετά χαμογελώ γιατί τον καταλαβαίνω και του λέω στην παλιά μου αγγλική διάλεκτο, "Φίλε μου, δεν έχεις καταλάβει ακόμα ότι η Γραφή είναι συμπυκνωμένο γάλα. Πώς νιώθεις όταν πίνεις ένα λίτρο γάλα;" Εκείνος απαντά: «Καλό και ικανοποιημένος». Ρωτώ περαιτέρω, «Πώς νιώθεις όταν έχεις πιει ένα λίτρο συμπυκνωμένο γάλα;» Χαμογελάει επίσης τώρα και λέει, "Κακό. Μάλλον θα έκανα εμετό." «Ναι», λέω, «αυτό σου συνέβη. Ήθελες να πιεις σε λίγες μέρες, την ποσότητα συμπυκνωμένου γάλακτος που αντιστοιχεί σε ένα ή δύο γαλόνια κανονικού γάλακτος. Αυτό είναι πάρα πολύ. Μερικές φορές, πρέπει να κάνεις ένα διάλειμμα για να χωνέψεις». Του λέω ξανά τον συμβολισμό του χάμπουργκερ και τη σημασία του έργου μας στο σχέδιο της σωτηρίας. Το πρόσωπό του τώρα λάμπει ξανά.
Ενώ μιλούσαμε, δεν συνειδητοποίησα ότι άλλοι αδελφοί και αδελφές στο φουαγιέ μας είχαν αντιληφθεί και άκουσαν τη συνομιλία μας. Ξαφνικά βλέπω τον εαυτό μου να περιβάλλεται από μια αρκετά μεγάλη ομάδα αδερφών. Άντρες και γυναίκες σχεδόν ορμούν πάνω μου. Όλοι τους ενδιαφέρονται τόσο πολύ για το θέμα που δύσκολα μπορώ να τους αντισταθώ. Με σπρώχνουν και με χτυπούν άθελά μου για να με πιέσουν ό,τι ξέρω. Αν και με ενοχλεί σκληρά, νιώθω ότι αυτό είναι καλό. Όταν τους λέω τα πάντα, βλέπω και τα πρόσωπά τους να φωτίζονται. Μονομιάς, είναι γεμάτοι χαρά! Με κυνηγούν πολλά άλλα, αλλά ξαφνικά ακούμε μια σειρήνα και όλοι πρέπει να μπουν στο «αξιωματείο». Ένα σημαντικό γεγονός ξεκινά.
Λέω "ακουστικό" γιατί, καθώς μπαίνω στην αίθουσα της εκκλησίας των Αντβεντιστών, δεν βλέπω τον εαυτό μου σε μια κανονική εκκλησία με ξύλινους πάγκους σε επίπεδο πάτωμα, αλλά στέκομαι πίσω από την πίσω σειρά με στασίδια, τα οποία είναι διατεταγμένα έτσι ώστε κάθε επόμενη σειρά στασίων να βρίσκεται σε υψηλότερο επίπεδο από αυτό που βρίσκεται μπροστά, όπως μια αίθουσα διαλέξεων σε ένα μεγάλο πανεπιστήμιο ή μια μεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων ενός μοναστηριακού κέντρου. Βλέπω όλα τα στασίδια γεμάτα, αλλά κανένα πρόσωπο, αφού στέκομαι πίσω από όλους και βρίσκομαι στο ψηλότερο σημείο του δωματίου. Τώρα συνειδητοποιώ ότι ο φίλος μου στέκεται στα αριστερά μου και στα αριστερά του είναι ο διευθυντής αυτής της μεγάλης εκκλησίας. Τα στασίδια είναι κυρτά και υπάρχουν δύο όχθες πάγκων, που χωρίζονται στη μέση από ένα διάδρομο σκάλας που οδηγεί κάτω στο βάθρο. Ξέρω ότι τα στασίδια στα αριστερά είναι γεμάτα με Αντβεντιστές, αλλά όταν κοιτάζω εκεί, βλέπω μόνο σκοτάδι και δεν μπορώ να διακρίνω τα σώματα των ανθρώπων. Αντίθετα, βλέπω τα περιγράμματα των Αντβεντιστών στη δεξιά όχθη αρκετά καθαρά.
Στο βήμα, μια γυναίκα αρχίζει να μιλάει. Κάνει ένα πολύ σημαντικό κήρυγμα που δεν καταλαβαίνω λεπτομερώς. Αλλά ξέρω ότι μιλάει για αυτό που βρήκα, ότι το μεγάλο θέμα είναι η «δικαιοσύνη με πίστη» και ότι αυτή είναι η αρχή του φωτός του τέταρτου αγγέλου. Χαίρομαι καθώς βλέπω ότι πολλοί Αντβεντιστές στα σωστά στασίδια αρχίζουν να λάμπουν. Ξαφνικά, ένας Αντβεντιστής με πολύ μαύρα ρούχα θέλει να σηκωθεί στη δεύτερη σειρά και ξέρω ότι είναι «κερδισμένος» (αντίπαλος, παρεμβατικός). (Η λέξη αυτή μου ήρθε τόσο συχνά στο μυαλό στο όνειρο που θέλω να την τονίσω, αφήνοντάς την ακόμα και στις μεταφράσεις στην αρχική της μορφή.) Τότε συμβαίνει κάτι που με τρομάζει βαθιά. Ξαφνικά, τρεις Αντβεντιστές στο στασίδι της εκκλησίας πίσω του βγάζουν ένα πιστόλι. Βλέπω ότι είναι ένα πιστόλι αντίκα με μία μόνο βολή. Κρατούν το όπλο στο κεφάλι του κερδισμένου και πυροβολούν. Όταν πατάνε τη σκανδάλη, δεν ακούω κρότο και δεν βλέπω φωτιά ή καπνό. Το κεφάλι του κερδισμένου, το οποίο μπορώ να δω μόνο από πίσω, πέφτει στα δεξιά και είναι «νεκρός». Δεν βλέπω αίμα και πληγές. Απλώς δεν κουνιέται πια. Η γυναίκα συνέχισε να μιλάει όλη την ώρα χωρίς να εντυπωσιάζεται, και βλέπω πώς οι Αντβεντιστές στη δεξιά όχθη του στασίδι λάμπουν όλο και περισσότερο.
Στη συνέχεια, περίπου στη μέση των σειρών, συμβαίνει ξανά το ίδιο. Ένας κερδισμένος θέλει να σηκωθεί και να διακόψει τη γυναίκα και να εγείρει μερικές ηλίθιες αντιρρήσεις. Πίσω του, τρεις Αντβεντιστές στοχεύουν τα αρχαία όπλα τους εναντίον του και πατούν τη σκανδάλη. Ούτε καπνός, ούτε κρότος, ούτε φωτιά, ούτε πληγές, αλλά το κεφάλι του κερδισμένου πέφτει στον δεξιό του ώμο και σιωπά.
Τότε βλέπω έναν κερδοφόρο ακριβώς μπροστά μου. Αμέσως, ο σκηνοθέτης, ο φίλος μου και εγώ κρατάμε το ίδιο πιστόλι στα χέρια μας και πυροβολούμε. Και πάλι, χωρίς ήχο, χωρίς πληγή, αλλά ο κερδισμένος είναι νεκρός. Αυτό ήταν το τελευταίο.
Τότε η γυναίκα στο βάθρο κάνει κάλεσμα σε μετάνοια και νέα παράδοση στον Κύριο Ιησού με τη νέα γνώση για το πεπρωμένο μας. Ζητά από όλους όσους θέλουν να παραδοθούν στον Θεό να ανέβουν στο βήμα. Όλοι οι Αντβεντιστές από τη δεξιά όχθη του στασίδι κατεβαίνουν — όλοι εκτός από τους νεκρούς κερδισμένους. Όταν κοιτάζω αριστερά μου προς τα άλλα στασίδια, παρατηρώ ότι όλοι όσοι κάθονταν εκεί πριν είχαν φύγει από την αίθουσα. Ξαφνικά, όλοι οι Αντβεντιστές στο βάθρο στρέφονται προς εμένα και η γυναίκα αρχίζει να τους οδηγεί. Ανεβαίνουν τις σκάλες προς το μέρος μου με λαμπερά πρόσωπα. Παρατηρώ ότι θέλουν να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους σε κάποιον. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν θέλω να με λατρεύουν, γι' αυτό θέλω να φύγω. Κάνοντας αυτό, γυρίζω ελαφρώς το κεφάλι μου προς τα δεξιά και στον τοίχο πίσω μου βλέπω έναν γιγάντιο, χοντροκομμένο σταυρό, που προφανώς ήταν εκεί όλη την ώρα χωρίς να το έχω προσέξει.
Και πάλι, γυρίζω προς το πλήθος με επικεφαλής τη γυναίκα, που όλο και πλησιάζει τον φίλο μου, τον σκηνοθέτη και εμένα. Τώρα όμως καταλαβαίνω ότι δεν θέλουν να με προσκυνήσουν, αλλά πέφτουν στα γόνατα μπροστά στο σταυρό. Περιμένω μέχρι να φτάσουν κοντά μου και η γυναίκα να πέσει ακριβώς μπροστά μου. Εκείνη τη στιγμή, από το χέρι της γλιστράει ένα πιστόλι με το ίδιο σχέδιο με τα άλλα. Τότε γονατίζω μπροστά στη γυναίκα—όχι για να της αποτίσω φόρο τιμής, αλλά για να αποδώσω σεβασμό και λατρεία στον Ιησού, μαζί της. Είμαι τόσο χαμηλά στα γόνατά μου, που τα χέρια μου αγγίζουν το έδαφος. Τώρα βλέπω ότι έχω ένα πιστόλι σε κάθε μου χέρι και τα βάζω μπροστά από το πιστόλι της γυναίκας στο πάτωμα. Τα δύο μου πιστόλια είναι τώρα ακριβώς μπροστά από το πιστόλι της γυναίκας και μαζί, σχηματίζουν ένα τρίγωνο. Τα δύο πιστόλια μου είναι τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο ώστε η κάννη του ενός να δείχνει προς τη λαβή του άλλου.
Αφού γονατίσαμε όλοι μαζί και ευχαριστήσαμε τον Θεό για όλες τις διδασκαλίες Του και το νέο φως, σηκωθήκαμε ξανά όρθιοι. Η γυναίκα λέει στον εαυτό μου, τον φίλο μου, και τον σκηνοθέτη, ότι τώρα πρέπει να κάνουμε μια μόνιμη καταγραφή αυτού που ζήσαμε εδώ σήμερα σε αυτήν την εκκλησία. Πρέπει να πάμε τώρα στο γραφείο του διευθυντή και να καταγράψουμε όλα όσα έχουν συμβεί εδώ στο εκκλησιαστικό περιοδικό, έτσι ώστε να μην χαθεί ποτέ.
Μπαίνουμε στο γραφείο του διευθυντή με την επένδυση από σκούρο ξύλο. Τραβάει το τεράστιο εκκλησιαστικό βιβλίο από ένα ράφι στον τοίχο και το ανοίγει με πολύ κόπο, αφού είναι πολύ μεγάλο και βαρύ. Οι σελίδες μου φαίνονται τεράστιες. Έπειτα αρχίζει να φτιάχνει τους δίσκους του με πεταλούδα και μελάνι. Όλα είναι πολύ επίσημα. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, υπογράφουμε όλοι - ο διευθυντής, εγώ, ο φίλος μου, η γυναίκα και πολλοί από τους παρόντες. Ο σκηνοθέτης ξαναβάζει το βιβλίο στο ράφι και εμείς φεύγουμε χαρούμενοι και με λαμπερά πρόσωπα.
Το επόμενο Σάββατο, στέκομαι μπροστά στο μεγάλο λευκό σπίτι της εκκλησίας όπου είχα πάει το Σάββατο πριν. Είμαι ακόμα στην ίδια χρονική περίοδο με πριν. Αυτή τη φορά, δεν βρίσκομαι στο φουαγιέ, αλλά έξω από το τεράστιο ιερό της εκκλησίας. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι μια ξύλινη εκκλησία με λευκή μπογιά. Δεν είναι καινούργιο, αλλά ούτε πολύ παλιό. το λευκό δεν είναι σούπερ λευκό, αλλά ούτε πολύ βρώμικο.
Ο φίλος μου είναι εκεί μαζί μου και περιμένουμε την έναρξη της υπηρεσίας. Ξαφνικά ανοίγουν οι διπλές πόρτες της κύριας εισόδου και η γυναίκα βγαίνει τρέχοντας έξω. Κλαίει πικρά και με λυγμούς, τρέχει μακριά προς ένα μικρό δάσος. Ο φίλος μου και εγώ τρέχουμε πίσω της, φτάνοντας την πριν από το δάσος, και ο φίλος μου την κρατά με αγάπη. Σιγά σιγά και με πολλή υπομονή, αρχίζω να της μιλάω. Κλαίει τόσο πολύ που δύσκολα καταλαβαίνω τι θέλει να πει. Ήξερα ήδη, μόλις άνοιξαν οι μεγάλες διπλές πόρτες της εκκλησίας, ότι είχε συμβεί κάτι τρομερό. Όταν η γυναίκα ηρεμήσει λίγο, καταλαβαίνω επιτέλους τι λέει: "Ο διευθυντής! Είναι νεκρός! Όταν ήρθα στην εκκλησία σήμερα το πρωί για να τα καθαρίσω όλα και να προετοιμαστώ για λατρεία, τον βρήκα νεκρό στο γραφείο του στο πάτωμα. Δεν ξέρω αν κάποιος τον σκότωσε ή αν πέθανε από καρδιακή προσβολή. Αλλά είναι νεκρός!" Και πάλι, κλαίει και κλαίει πικρά. Ξαφνικά, μου έρχεται στο μυαλό με έντονη ένταση: "ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ! Θεέ μου, ίσως ήθελαν να κλέψουν το εκκλησιαστικό βιβλίο!"
Εν τω μεταξύ, φτάνουν άλλα αδέρφια, και παίρνουμε τη γυναίκα στην αγκαλιά μας και επιστρέφουμε στην εκκλησία όσο γρήγορα της επιτρέπει το κλάμα. Αμέσως, με ενθουσιασμό και μεγάλη αγωνία, τρέχουμε στο γραφείο του διευθυντή. Πράγματι, είναι ξαπλωμένος νεκρός στο πάτωμα. Αλλά δεν μπορώ να δω αίμα. Είναι ξαπλωμένος μπρούμυτα. Το εκκλησιαστικό βιβλίο είναι ακόμα στα ράφια. Βγάζουμε το βαρύ, δερματόδετο βιβλίο, το βάζουμε στο γραφείο του διευθυντή και αρχίζουμε να ψάχνουμε για την καταχώρηση από το Σάββατο επτά μέρες πριν. Χρειάζεται πολύς χρόνος για να γυρίσουμε τις μεγάλες, βαριές σελίδες. Κάθε σελίδα είναι γραμμένη σε δύο στήλες. Τελικά βρίσκουμε την αρχή της καταχώρισης—βρίσκεται στη δεξιά σελίδα στη δεξιά στήλη, ξεκινώντας περίπου από το κάτω τρίτο.
Με μεγάλα, μαύρα γράμματα γράφει «Church Conference 18XX». (Δεν μπορούσα να δω το ακριβές έτος, επειδή οι χαρακτήρες ήταν κάπως θολοί. Το αναφέρω από το XX του έτους.)
Κάτω από αυτόν τον τίτλο υπάρχει μια λίστα με τα ονόματα των παρευρισκομένων, τα οποία τα έχω ξεχάσει όλα. Πίσω από κάθε όνομα βρίσκεται το επάγγελμα του συμμετέχοντος. Αναρωτιέμαι ξανά πόσο απαρχαιωμένοι είναι οι τίτλοι εργασίας. Υπάρχει ένας δικηγόρος, ένας πάστορας, ένας ξυλουργός και μια νοικοκυρά. Είτε δεν βλέπω περισσότερα, είτε απλά το ξέχασα.
Η λίστα των συμμετεχόντων τελειώνει ακριβώς στο τέλος της δεξιάς σελίδας στη δεύτερη στήλη όπου λέει: «Την ημέρα αυτή συνέβησαν τα ακόλουθα εξαιρετικά σημαντικά γεγονότα σε αυτό το σπίτι:
Γυρίζουμε γρήγορα σελίδα. Και τότε συνειδητοποιούμε ότι ένα μεγάλο ορθογώνιο κομμάτι έχει σκιστεί από την επόμενη σελίδα. Λείπει ολόκληρη η αριστερή στήλη, όπου καταγράφηκαν τα γεγονότα και το νέο φως που όλοι είχαμε λάβει. Όλοι φοβόμαστε μέχρι θανάτου. Ξαφνικά, η γυναίκα λέει, "Θεέ μου, είδα ένα κομμάτι χαρτί αυτού του σχήματος σήμερα το πρωί στην πόρτα του γραφείου του διευθυντή, χτυπημένο με ένα καρφί. Ίσως είναι ακόμα εκεί!" Όλοι γυρίζουμε προς την πόρτα και εξετάζουμε και τις δύο πλευρές. Το χαρτί δεν υπάρχει πια. Εκεί που ήταν το καρφί, βλέπει κανείς μόνο μια μικρή τρύπα στο εξωτερικό της πόρτας του γραφείου του διευθυντή.
Και πάλι, απευθύνομαι σε όλους τους άλλους. Βλέπω ότι τα πρόσωπά τους δεν λάμπουν πια. Η γυναίκα κλαίει πάλι πικρά. Ξέρω ότι αυτό που συνέβη σήμερα τη χτύπησε τόσο σκληρά, που δεν θα το ξεχάσει ποτέ για το υπόλοιπο της ζωής της.
Μετά κοιτάζω κάτω τον εαυτό μου και τα ρούχα μου αρχίζουν ξαφνικά να αλλάζουν. Βλέπω τα πάντα σαν σε αργή κίνηση, όταν τα νίκες μου αλλάζουν ξανά στο καθημερινό μπλε παντελόνι μου και το ξύσιμο από τις μάλλινες κάλτσες σταματά. Τα παπούτσια μου επιστρέφουν στα παπούτσια εργασίας μου για τη φάρμα και τώρα φοράω ένα ελαφρύ καλοκαιρινό πουκάμισο. Ξαφνικά ακούω μια δυνατή φωνή από πάνω και ακριβώς πίσω μου. Αμέσως συνειδητοποιώ ότι αυτή ήταν η κατεύθυνση στην οποία είχα δει τον γιγάντιο ξύλινο σταυρό στο αμφιθέατρο. Η φωνή ήταν μεγάλη και δυνατή, αλλά όχι δυσάρεστη και διακηρύσσει επίσημα: «Και τώρα είναι η σειρά σου!»