Δημοσιεύθηκε αρχικά την Κυριακή, 7 Μαρτίου 2010, 8:56 στα γερμανικά στις www.letztercountdown.org
Το πρώτο όραμα και ένα επόμενο όραμα της Ellen G. White, στο οποίο είδε τη διακήρυξη της «ημέρας και της ώρας της έλευσης του Ιησού», είναι το κλειδί για να κατανοήσουμε γιατί το μήνυμα του Ρολογιού του Θεού στον Ωρίωνα είναι η μόνη εξαίρεση σε όλες τις προειδοποιήσεις του Πνεύματος της Προφητείας ενάντια στο χρόνο που πέρασε το 1844. θα συμβεί κοντά στο τέλος της ανακριτικής κρίσης με την έκχυση του Αγίου Πνεύματος, ή την τελευταία βροχή. Αλλά υπάρχει ένα μεταγενέστερο όραμα του 1847 που προφανώς μιλάει για τη διακήρυξη της ημέρας και της ώρας στο τέλος των πληγών.
Αντί να μελετήσουν σε βάθος τα δύο οράματα, οι Αντβεντιστές υπέθεσαν από καιρό ότι ο χρόνος της αναγγελίας στο πρώτο όραμα είναι η ίδια στιγμή με το δεύτερο όραμα, και επομένως τοποθετούν την αναγγελία της ημέρας και την ώρα της έλευσης του Ιησού στο τέλος των πληγών. Ωστόσο, αυτό δεν μπορεί να είναι σωστό γιατί οδηγεί σε μεγάλες αντιφάσεις στην ακολουθία των τελικών γεγονότων στο πρώτο όραμα. Το πρόβλημα μπορεί να λυθεί μόνο μέσω μιας βαθιάς μελέτης και των δύο οραμάτων.
Πράγματι, κάθε ένα από τα οράματα προσθέτει διαφορετικές λεπτομέρειες σε διαφορετικά σημεία της ροής των γεγονότων του χρόνου λήξης και αυτά πρέπει να συγκριθούν με την ακριβή σειρά που εμφανίζονται και στα δύο οράματα για να ληφθεί η συνολική εικόνα και για να ταιριάζουν αρμονικά και τα δύο οράματα.
Για να γίνει πιο ξεκάθαρο το θέμα και για να δείξω πού βρίσκονται οι διαφορές «ημέρας και ώρας» στο πρώτο και το δεύτερο όραμα, τις έθεσα σε έναν πίνακα για σύγκριση. Όλες οι προτάσεις των οραμάτων διατηρούνται στην αρχική τους σειρά, και τίποτα δεν περισσεύει. Με αυτόν τον πίνακα μπορείτε να μελετήσετε μόνοι σας πότε και γιατί οι 144,000 παίρνουν το μήνυμα της «ημέρας και της ώρας» της δεύτερης παρουσίας του Ιησού με την έκρηξη της τελευταίας βροχής.
| Πρώτο Όραμα ποτέ, Δεκ. 1844 (με «ημέρα και ώρα») | Δεύτερο Όραμα με «ημέρα και ώρα» 1847 | Σχόλια |
|---|---|---|
| Ενώ προσευχόμουν στο οικογενειακό θυσιαστήριο, το Άγιο Πνεύμα έπεσε πάνω μου και φάνηκα να ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά, πολύ πάνω από τον σκοτεινό κόσμο. | Ο Κύριος μου έδωσε την ακόλουθη άποψη το 1847, ενώ οι αδελφοί συγκεντρώνονταν το Σάββατο, στο Topsham του Maine. {EW 32.1} Νιώσαμε ένα ασυνήθιστο πνεύμα προσευχής. Και καθώς προσευχόμασταν το Άγιο Πνεύμα έπεσε πάνω μας. Ήμασταν πολύ χαρούμενοι. Σύντομα χάθηκα στα γήινα πράγματα και τυλίχτηκα σε ένα όραμα της δόξας του Θεού. | Αυτά τα δύο οράματα είναι τα μόνα οράματα που είχε ποτέ η Ellen G. White όπου ανακοινώθηκε η ημέρα και η ώρα. |
| Γύρισα να ψάξω για τους Advent στον κόσμο, αλλά δεν μπορούσα να τους βρω, όταν μια φωνή μου είπε: «Κοίτα ξανά και κοίτα λίγο ψηλότερα». Σε αυτό σήκωσα τα μάτια μου και είδα ένα ίσιο και στενό μονοπάτι, απλωμένο ψηλά πάνω από τον κόσμο. Σε αυτό το μονοπάτι οι Advent ταξίδευαν προς την πόλη, η οποία ήταν στο πιο μακρινό άκρο του μονοπατιού. | Ο πρόλογος του πρώτου οράματος ξεκινά: Το μονοπάτι προς τον ουρανό που ταξίδεψαν οι άνθρωποι της Έλευσης. | |
| Είχαν ένα έντονο φως στημένο πίσω τους στην αρχή του μονοπατιού, που ένας άγγελος μου είπε ότι ήταν μεσάνυχτα κλάμα. Αυτό το φως έλαμπε σε όλο το μονοπάτι και έδωσε φως στα πόδια τους για να μην σκοντάφτουν. | Το φως πίσω τους, το μεσάνυχτα κλάμα, σηματοδοτεί την αρχή της διαδρομής: 22 Οκτωβρίου 1844. Η αρχή της ανακριτικής κρίσης. | |
| Αν κρατούσαν τα μάτια τους καρφωμένα στον Ιησού, που ήταν ακριβώς μπροστά τους και τους οδηγούσε στην πόλη, θα ήταν ασφαλείς. Αλλά σύντομα κάποιοι κουράστηκαν και είπαν ότι η πόλη ήταν πολύ μακριά, και περίμεναν ότι θα την είχαν ξαναμπεί. Τότε ο Ιησούς θα τους ενθάρρυνε σηκώνοντας το ένδοξο δεξί Του χέρι, και από το χέρι Του έβγαινε ένα φως που κυμάτιζε πάνω από το συγκρότημα Advent, και φώναξαν: «Αλληλούια!» Άλλοι αρνήθηκαν βιαστικά το φως πίσω τους και είπαν ότι δεν ήταν ο Θεός που τους είχε οδηγήσει έξω μέχρι τώρα. Το φως πίσω τους έσβησε, αφήνοντας τα πόδια τους στο τέλειο σκοτάδι, και σκόνταψαν και έχασαν τα μάτια τους σημάδι και του Ιησού, και έπεσε από το μονοπάτι κάτω στον σκοτεινό και πονηρό κόσμο. | Είδα έναν άγγελο να πετάει γρήγορα προς το μέρος μου. Γρήγορα με μετέφερε από τη γη στην Αγία Πόλη. Στην πόλη είδα ένα ναό, στον οποίο μπήκα. Πέρασα από μια πόρτα πριν φτάσω στο πρώτο πέπλο. Αυτό το πέπλο υψώθηκε, και πέρασα στον άγιο τόπο. Εδώ είδα το θυσιαστήριο του θυμιάματος, το κηροπήγιο με επτά λυχνάρια και το τραπέζι πάνω στο οποίο ήταν το ψωμί της προβολής. Αφού είδε τη δόξα των αγίων, ο Ιησούς σήκωσε το δεύτερο πέπλο και πέρασα στα άγια των αγίων. {EW 32.2} Είδα ότι ο Θεός είχε παιδιά που δεν βλέπουν και τηρούν το Σάββατο. Δεν έχουν απορρίψει το φως πάνω του. | Ο πρόλογος του δεύτερου οράματος ξεκινά: Το ειδικό φως που προέρχεται από το «δεξί χέρι» του Ιησού είναι: 1. Το Σάββατο 2. Το μήνυμα υγείας Αυτό είναι το τρίτο μήνυμα του αγγέλου. Και τα δύο δόγματα συνοδεύουν τους ανθρώπους της Έλευσης κατά μήκος του μονοπατιού. Και όσοι δεν το πιστεύουν και το φυλάνε, πέφτουν από το μονοπάτι. Οι πρόλογοι και των δύο οραμάτων φτάνουν μέχρι εδώ. Πρόκειται για την πιστότητα του λαού του Θεού στα δόγματα των πατέρων (μεσονύκτια κραυγή), το Σάββατο και το μήνυμα υγείας. Μέχρι στιγμής ούτε λέξη για την τελευταία βροχή, δυνατή κραυγή ή θλίψη. Το θέμα και στα δύο οράματα είναι απλώς το δόγμα και η πίστη στο μονοπάτι και να μην χάσουμε τον Ιησού από τα μάτια μας. |
| Σύντομα ακούσαμε το φωνή του Θεού όπως το λευκό και το γκρι είναι μια ασφαλής επιλογή. Ταιριάζουν σχεδόν με οποιοδήποτε χρώμα ξύλου και δημιουργούν μια ισορροπημένη εμφάνιση. Για μια μοντέρνα αίσθηση, ίσως προτιμήσετε πολλά νερά, που μας έδωσε την ημέρα και την ώρα της έλευσης του Ιησού. | Ξαφνικά, σχεδόν απροσδόκητα, ακούμε τη φωνή του Θεού «σαν πολλά νερά» που αναγγέλλει την ημέρα και την ώρα της έλευσης του Ιησού στο πρώτο όραμα. Και, ιδού, το δόξα του Θεού [ο θρόνος του Θεού] του Ισραήλ καταγόταν από ο δρόμος της ανατολής [Ωρίων]: και η φωνή του ήταν σαν θόρυβος πολλά νερά: και η γη έλαμψε με τη δόξα του. (Ιεζεκιήλ 43:2) | |
| Οι ζωντανοί άγιοι, 144,000 τον αριθμό, γνώριζαν και κατάλαβαν το φωνή, ενώ οι πονηροί νόμιζαν ότι ήταν βροντή και σεισμός. | Και άκουσα α φωνή από τον ουρανό, σαν φωνή πολλών υδάτων, και ως η φωνή ενός μεγάλου βροντή: και άκουσα τη φωνή των άρπας που άρπαζαν με τις άρπες τους. (Αποκάλυψη 14:2) Η σκηνή σφράγισης των 144,000 συνδέεται με αυτό το εδάφιο της Αποκάλυψης 14:2. | |
| Όταν ο Θεός μίλησε για την ώρα, έχυσε πάνω μας το Άγιο Πνεύμα, και τα πρόσωπά μας άρχισαν να φωτίζονται και να λάμπουν από τη δόξα του Θεού, όπως έκανε ο Μωυσής όταν κατέβηκε από το όρος Σινά. {EW 14.1} | Και στην αρχή του καιρού της δυσκολίας, γεμίσαμε με το Άγιο Πνεύμα καθώς βγήκαμε και κηρύξαμε πληρέστερα το Σάββατο. | Αυτό είναι τώρα το πιο σημαντικό σημείο. «ΟΤΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΜΙΛΗΣΕ ΤΗΝ ΩΡΑ, ΜΑΣ ΕΧΥΣΕ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ» Αυτό είναι παράλληλο με το δεύτερο όραμα και σηματοδοτεί την αρχή της εποχής των προβλημάτων. Υπάρχουν δύο φάσεις: Ο «μικρός» καιρός της ταλαιπωρίας πριν κλείσει η θύρα του ελέους και ο «μεγάλος» χρόνος της ταλαιπωρίας μετά το κλείσιμο της πόρτας του ελέους. την ώρα των πληγών. Μόνο στον «μικρό» καιρό των προβλημάτων θα κηρυχτεί το Σάββατο για μια τελευταία φορά για να καλέσει το υπόλοιπο υπόλοιπο που βρίσκεται ακόμα στη Βαβυλώνα. Αυτό ονομάζεται: The Loud Cry (βλέπε δεύτερο όραμα). Οι 144,000 θα λάβουν το Άγιο Πνεύμα στη «μικρή» στιγμή της ταλαιπωρίας για να ολοκληρώσουν τη μεγάλη αποστολή με τη «δυνατή κραυγή». Και στη σύγκριση των δύο οραμάτων, βλέπουμε ότι αυτό συνδέεται με ένα μήνυμα που περιλαμβάνει την «ημέρα και την ώρα» της έλευσης του Ιησού. Η δυνατή κραυγή θα ξεκινήσει όταν οι 144,000 αντιληφθούν ότι ο νόμος της Κυριακής πρόκειται να κηρυχθεί στις ΗΠΑ |
| Οι 144,000 ήταν όλοι σφραγισμένοι και τέλεια ενωμένοι. | Η δυνατή κραυγή οδηγεί στην ολοκλήρωση της σφράγισης και των 144,000. Είναι τέλεια ενωμένοι σε μια πίστη. | |
| Στα μέτωπά τους ήταν γραμμένο, ο Θεός, η Νέα Ιερουσαλήμ και ένα ένδοξο αστέρι που περιείχε το νέο όνομα του Ιησού. | Έχουν μόνο τρεις σκέψεις: Πιστότητα στον Ιησού (Σάββατο), τη Νέα Ιερουσαλήμ (τη Δευτέρα Παρουσία) και το μήνυμα του Ωρίωνα επειδή αποκαλύπτει Το νέο όνομα του Ιησού. | |
| Στην ευτυχισμένη, αγία πολιτεία μας οι κακοί εξαγριώθηκαν, | Αυτός ο διαλογισμός στα εξόργισε τις εκκλησίες και τους ονομαστικούς Αντβεντιστές, καθώς δεν μπορούσαν να αντικρούσουν την αλήθεια του Σαββάτου. Και εκείνη την ώρα όλοι οι εκλεκτοί του Θεού είδαν καθαρά ότι είχαμε την αλήθεια, και βγήκαν έξω και υπέμειναν τον διωγμό μαζί μας. | Τώρα κατά τη διάρκεια της δυνατής κραυγής (και αυτό είναι καθαρό δόγμα Αντβεντιστών) οι πονηροί θυμώνουν, γιατί οι 144,000 θα φωνάξουν δυνατά το υπόλοιπο. Επομένως, αρχίζει η βίαιη δίωξη. |
| Είδα το σπαθί, την πείνα, την επιδημία και τη μεγάλη σύγχυση στη γη. | Ταυτόχρονα, έχουμε φυσικές καταστροφές, πείνα και επιδημίες στη γη. | |
| και θα ορμούσε βίαια για να μας βάλει χέρι να μας ρίξουν στη φυλακή, | Στο πρώτο όραμα έχουμε και τα δύο μέρη της θλίψης σε μια πρόταση με δύο μέρη: 1. Το Little Time of Trouble ξεκινά: Φυλακή, χωρίς θανατικό διάταγμα. Μπορούμε να πάμε φυλακή και πολλοί θα εξακολουθήσουν να πεθάνουν ως μάρτυρες επειδή η πόρτα του ελέους είναι ακόμα ανοιχτή. | |
| όταν απλώναμε το χέρι στο όνομα του Κυρίου και έπεφταν αβοήθητοι στο έδαφος. | Οι πονηροί νόμιζαν ότι τους είχαμε επιβάλει τις κρίσεις, και σηκώθηκαν και συμβουλεύτηκαν για να μας απαλλάξει τη γη, νομίζοντας ότι τότε το κακό θα έμενε. {EW 33.2} Την ώρα των δεινών φύγαμε όλοι από τις πόλεις και τα χωριά, αλλά τους καταδίωξαν οι πονηροί, που μπήκαν στα σπίτια των αγίων με το σπαθί. Σήκωσαν το σπαθί για να μας σκοτώσουν, αλλά έσπασε και έπεσε ανίσχυρο σαν άχυρο. | 2. Αρχίζει ο μεγάλος καιρός των προβλημάτων: Θανατικό διάταγμα. Θα προστατευτούμε από αγγέλους και οι κακοί δεν μπορούν να μας σκοτώσουν πια. Δεν θα είχε πια νόημα να πεθάνει έστω και ένας μάρτυρας, γιατί κανείς δεν θα σωθεί αφού η πόρτα του ελέους ήταν κλειστή. |
| Τότε όλοι κλαίγαμε μέρα και νύχτα για λύτρωση, και η κραυγή ανέβηκε μπροστά στον Θεό. | «Ο καιρός της ταλαιπωρίας του Ιακώβ» στο δεύτερο όραμα. Σίγουρα βρισκόμαστε ήδη στη μεγάλη περίοδο των προβλημάτων, όπως ήδη είπαμε! | |
| Ο ήλιος ανέβηκε και το φεγγάρι έμεινε ακίνητο. Τα ρυάκια έπαψαν να κυλούν. | Οι πληγές: Ο ήλιος και το φεγγάρι έμειναν ακίνητοι στην κατοικία τους: στο φως των βελών σου πήγαν, και στη λάμψη του αστραφτερού σου δόρατος. Περπάτησες μέσα στη γη με αγανάκτηση, αλώνισες τους εθνικούς με θυμό. Βγήκες για τη σωτηρία του λαού σου, ακόμη και για τη σωτηρία με τον χρισμένο σου. τραυμάτισες το κεφάλι από το σπίτι του κακού, ανακαλύπτοντας τα θεμέλια μέχρι το λαιμό. Σελάχ. (Αββακούμ 3:11-13) | |
| Σκοτεινά, βαριά σύννεφα ήρθαν και συγκρούστηκαν μεταξύ τους.. Αλλά υπήρχε ένα καθαρός τόπος εδραιωμένης δόξας, από όπου ήρθε η φωνή του Θεού σαν πολλά νερά, που τίναξαν τους ουρανούς και τη γη. Ο ουρανός άνοιξε και έκλεισε και ήταν σε ταραχή. Τα βουνά τινάχτηκαν σαν καλάμι στον άνεμο, και πέταξαν τριγύρω κουρελιασμένους βράχους. Η θάλασσα έβραζε σαν κατσαρόλα κι έριξε πέτρες στη στεριά.. | Σε ένα άλλο όραμα του EGW έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για αυτήν την ιδιαίτερη στιγμή: Σκοτεινά, βαριά σύννεφα ήρθαν και συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Η ατμόσφαιρα χώρισε και κύλησε πίσω. τότε θα μπορούσαμε να κοιτάξουμε στον ανοιχτό χώρο μέσα Ωρίων, από όπου ήρθε η φωνή του Θεού. Η Αγία Πόλη θα κατέβει μέσα από αυτόν τον ανοιχτό χώρο. Είδα ότι οι δυνάμεις της γης τώρα κλονίζονται και ότι τα γεγονότα μπαίνουν στη σειρά. Ο πόλεμος και οι φήμες για πόλεμο, το σπαθί, η πείνα και η επιδημία θα κλονίσουν πρώτα τις δυνάμεις της γης, μετά η φωνή του Θεού θα ταρακουνήσει τον ήλιο, το φεγγάρι και τα αστέρια, καθώς και αυτή τη γη επίσης. Είδα ότι ο κλονισμός των δυνάμεων στην Ευρώπη δεν είναι, όπως διδάσκουν κάποιοι, ο κλονισμός των δυνάμεων του ουρανού, αλλά είναι ο κλονισμός των θυμωμένων εθνών. {EW 41.2} | |
| Και καθώς ο Θεός μίλησε την ημέρα και την ώρα της έλευσης του Ιησού και παρέδωσε το αιώνια διαθήκη στον λαό Του, μίλησε μια φράση και μετά σταμάτησε, ενώ οι λέξεις κυλιόντουσαν στη γη. Ο Ισραήλ του Θεού στεκόταν με τα μάτια στραμμένα προς τα πάνω, ακούγοντας τα λόγια καθώς έβγαιναν από το στόμα του Ιεχωβά, και κύλησαν στη γη σαν βροντές πιο δυνατές. Ήταν τρομερά πανηγυρικό. Και στο τέλος κάθε πρότασης οι άγιοι φώναζαν: «Δόξα! Αλληλούια!» Τα πρόσωπά τους φωτίστηκαν με τη δόξα του Θεού. και έλαμψαν από τη δόξα, όπως και το πρόσωπο του Μωυσή όταν κατέβηκε από το Σινά. | Τώρα ακούμε για δεύτερη φορά το «ημέρα και ώρα». Γιατί δύο φορές; Την πρώτη φορά ήταν μια υπόσχεση, από την κατανόηση του μηνύματος του Ωρίωνα, να μας δώσει ελπίδα και γνώση για το πόσο καιρό θα έπρεπε να υπομείνουμε θλίψη, και επίσης να μας δείξει εκ νέου τους χαμένους στύλους της πίστης μας και να ενώσουμε τους 144,000 μαζί τους. Τώρα οι πιστοί εκπληρώνουν την αιώνια διαθήκη (2 * 12). Οι 12 φυλές του αρχαίου Ισραήλ και οι 12 φυλές του πνευματικού Ισραήλ. Αυτό είναι επίσης όταν συμβαίνει η ειδική ανάσταση. και όλοι όσοι πέθαναν διακηρύσσοντας το μήνυμα του τρίτου αγγέλου αναστήθηκαν. Παρακαλώ σημειώστε, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ πια για το Άγιο Πνεύμα, γιατί είχε ήδη ξεχυθεί πριν από την έναρξη της μικρής περιόδου δυσκολίας! | |
| Τότε ήταν που η συναγωγή του Σατανά ήξερε ότι ο Θεός μας είχε αγαπήσει που μπορούσαμε να πλύνουμε ο ένας τα πόδια του άλλου και να χαιρετήσουμε τους αδελφούς με ένα άγιο φιλί, και προσκύνησαν στα πόδια μας. {EW 15.1} | Οι κακοί δεν μπορούσαν να τους κοιτάξουν για τη δόξα. Και όταν εκφωνήθηκε η ατελείωτη ευλογία σε εκείνους που είχαν τιμήσει τον Θεό για να τηρήσουν άγιο το Σάββατο Του, ακούστηκε μια δυνατή κραυγή νίκης πάνω στο θηρίο και στην εικόνα του. Τότε άρχιζε το ιωβηλαίο, όταν η γη έπρεπε να ξεκουραστεί. Είδα τον ευσεβή δούλο να σηκώνεται με θρίαμβο και νίκη και να αποτινάξει τις αλυσίδες που τον έδεσαν, ενώ ο κακός αφέντης του ήταν σε σύγχυση και δεν ήξερε τι να κάνει. γιατί οι κακοί δεν μπορούσαν να καταλάβουν τα λόγια της φωνής του Θεού. | Τώρα οι κακοί καταλαβαίνουν. Βλέπουν τα «λαμπερά πρόσωπα» των αγίων και ξέρουν ποιος είχε πάντα δίκιο. Η συναγωγή του Σατανά, είναι εκείνες των Σάρδεων που δεν πίστευαν ότι οι 144,000 είχαν την αλήθεια. (Και φυσικά δεν πίστευαν στο μήνυμα του Ωρίωνα.) Παρατήρηση: Το «ιερό φιλί» είναι μια αλληγορία για να δείξει ποια εκκλησία σχηματίζει την τελευταία εκκλησία του Θεού: τη Φιλαδέλφεια, που σημαίνει «αδελφική αγάπη». |
| Σύντομα τα μάτια μας τραβήχτηκαν προς τα ανατολικά, γιατί είχε εμφανιστεί ένα μικρό μαύρο σύννεφο, περίπου το μισό από το χέρι ενός ανθρώπου, το οποίο όλοι γνωρίζαμε ήταν το σημάδι του Υιού του ανθρώπου. | Σύντομα εμφανίστηκε το μεγάλο λευκό σύννεφο. Έμοιαζε πιο όμορφο από ποτέ. Πάνω του καθόταν ο Υιός του ανθρώπου. Στην αρχή δεν είδαμε τον Ιησού στο σύννεφο, αλλά καθώς πλησίαζε στη γη μπορούσαμε να δούμε το υπέροχο πρόσωπό Του. Αυτό το σύννεφο, όταν πρωτοεμφανίστηκε, ήταν το σημάδι του Υιού του ανθρώπου στον ουρανό. | Τώρα επιτέλους το σύννεφο εμφανίζεται στη δεύτερη έλευση του Ιησού. Και τα δύο οράματα είναι παράλληλα μεταξύ τους. |
| Όλοι με επίσημη σιωπή κοιτούσαμε το σύννεφο καθώς πλησίαζε και γινόταν πιο ανάλαφρο, ένδοξο και ακόμα πιο ένδοξο, ώσπου έγινε ένα μεγάλο λευκό σύννεφο. Το κάτω μέρος φαινόταν σαν φωτιά. Ένα ουράνιο τόξο ήταν πάνω από το σύννεφο, ενώ γύρω του υπήρχαν δέκα χιλιάδες άγγελοι, που τραγουδούσαν ένα πολύ όμορφο τραγούδι. και πάνω του καθόταν ο Υιός του ανθρώπου. Τα μαλλιά του ήταν άσπρα και σγουρά και ακουμπούσαν στους ώμους Του. και επάνω στο κεφάλι Του υπήρχαν πολλά στέφανα. Τα πόδια του είχαν την όψη φωτιάς. Στο δεξί Του χέρι ήταν ένα κοφτερό δρεπάνι. στα αριστερά Του, μια ασημένια τρομπέτα. Τα μάτια Του ήταν σαν φλόγα φωτιάς, που έψαχνε τα παιδιά Του μέσα και έξω. Τότε όλα τα πρόσωπα συγκέντρωσαν ωχρότητα και αυτά που ο Θεός είχε απορρίψει συγκέντρωσαν μαυρίλα. Τότε όλοι φωνάξαμε, "Ποιος θα μπορέσει να σταθεί; Είναι η ρόμπα μου πεντακάθαρη;" Τότε οι άγγελοι σταμάτησαν να τραγουδούν και έπεσε καιρός απαίσια σιωπή, όταν ο Ιησούς μίλησε: «Εκείνοι που έχουν καθαρά χέρια και καθαρή καρδιά θα μπορούν να σταθούν· η χάρη Μου είναι αρκετή για σένα». Σε αυτό τα πρόσωπά μας φωτίστηκαν και η χαρά γέμισε κάθε καρδιά. Και οι άγγελοι χτύπησαν μια νότα ψηλότερα και τραγούδησαν ξανά, ενώ το σύννεφο πλησίαζε ακόμα πιο κοντά στη γη. {EW 15.2} | Αρχίζει η έβδομη σφραγίδα. | |
| Τότε ήχησε η ασημένια σάλπιγγα του Ιησού, καθώς κατέβαινε στο σύννεφο, τυλιγμένος σε φλόγες φωτιάς. Κοίταξε τους τάφους του ε κοιμώμενοι άγιοι, μετά σήκωσε τα μάτια και τα χέρια Του στον ουρανό, και φώναξε: «Ξύπνα, ξύπνα, ξύπνα, εσύ που κοιμάσαι στο χώμα και σηκωθείς». Τότε έγινε ένας δυνατός σεισμός. Οι τάφοι άνοιξαν και οι νεκροί ανέβηκαν ντυμένος με την αθανασία. | Φώναξε η φωνή του Υιού του Θεού ο κοιμώμενοι άγιοι, ντυμένος με ένδοξη αθανασία. | Η Έβδομη Σάλπιγγα και η ανάσταση όλων όσων πέθαναν με πίστη στον Ιησού, μεγάλο μέρος του μεγάλου πλήθους. |
| η 144,000 φώναξε: «Αλληλούια!» καθώς αναγνώρισαν τους φίλους τους που τους είχε αποσπάσει ο θάνατος, και την ίδια στιγμή αλλάξαμε και μας έπιασαν μαζί τους να συναντήσω τον Κύριο στον αέρα. {EW 16.1} | Οι ζωντανοί άγιοι άλλαξαν σε μια στιγμή και πιάστηκαν μαζί τους στο συννεφιασμένο άρμα. | Οι ζωντανοί άγιοι είναι ντυμένοι με την αθανασία. |
| Μπήκαμε όλοι μαζί στο σύννεφο και ανεβαίναμε επτά μέρες στη γυάλινη θάλασσα, όταν ο Ιησούς έφερε τα στέφανα και με το δεξί Του χέρι τα έβαλε στα κεφάλια μας. Μας έδωσε άρπες από χρυσό και φοίνικες νίκης. Εδώ στη γυάλινη θάλασσα οι 144,000 στέκονταν σε ένα τέλειο τετράγωνο. Κάποια από αυτά είχαν πολύ φωτεινά στέμματα, άλλα όχι τόσο φωτεινά. Κάποια στέφανα φαίνονταν βαριά με αστέρια, ενώ άλλα είχαν αλλά λίγα. Όλοι ήταν απόλυτα ικανοποιημένοι με τις κορώνες τους. Και ήταν όλοι ντυμένοι με έναν ένδοξο λευκό μανδύα από τους ώμους μέχρι τα πόδια τους. Οι άγγελοι ήταν όλοι γύρω μας καθώς περπατούσαμε πάνω από τη γυάλινη θάλασσα προς την πύλη της πόλης. Ο Ιησούς σήκωσε το δυνατό, ένδοξο μπράτσο Του, κράτησε την μαργαριταρένια πύλη, την γύρισε πίσω στους αστραφτερούς μεντεσέδες της και μας είπε: «Έπλυνες τα ρούχα σου στο αίμα Μου, στάθηκες άκαμπτα για την αλήθεια Μου, μπες μέσα». Όλοι παρελαύναμε και νιώσαμε ότι είχαμε ένα τέλειο δικαίωμα στην πόλη. {EW 16.2} | Έμοιαζε πανέμορφο καθώς κυλούσε προς τα πάνω. Και στις δύο πλευρές του άρματος υπήρχαν φτερά και από κάτω τροχοί. Και καθώς το άρμα κύλησε προς τα πάνω, οι τροχοί φώναξαν: «Άγιος», και τα φτερά, καθώς κινούνταν, φώναξαν, «Άγιος», και η ακολουθία των αγίων αγγέλων γύρω από το σύννεφο φώναξε: «Άγιος, άγιος, άγιος, Κύριε Θεέ Παντοκράτορα!» Και οι άγιοι στο σύννεφο φώναξαν: «Δόξα! Αλληλούια!" Και το άρμα κύλησε προς την Αγία Πόλη. Ο Ιησούς άνοιξε τις πύλες της χρυσής πόλης και μας οδήγησε μέσα. Εδώ μας καλωσόρισαν, γιατί είχαμε τηρήσει τις «εντολές του Θεού» και είχαμε «δικαίωμα στο δέντρο της ζωής». | Το ταξίδι των αγίων στο «άρμα» στη γυάλινη θάλασσα στον Ωρίωνα. Στέφανος των αγίων από τον Ιησού. Μπαίνοντας στη χρυσή πόλη. Δικαίωμα στο δέντρο της ζωής. |
| Εδώ είδαμε το δέντρο της ζωής και ο θρόνος του Θεού. Από το θρόνο βγήκε ένα καθαρό ποτάμι νερού, και εκατέρωθεν του ποταμού ήταν το δέντρο της ζωής. Στη μια πλευρά του ποταμού ήταν ένας κορμός δέντρου και ένας κορμός στην άλλη πλευρά του ποταμού, και τα δύο από καθαρό, διάφανο χρυσό. Στην αρχή νόμιζα ότι είδα δύο δέντρα. Κοίταξα ξανά και είδα ότι ήταν ενωμένοι στην κορυφή σε ένα δέντρο. Ήταν λοιπόν το δέντρο της ζωής εκατέρωθεν του ποταμού της ζωής. Τα κλαδιά του υποκλίνονταν στο μέρος όπου σταθήκαμε, και ο καρπός ήταν ένδοξος. έμοιαζε με χρυσό ανακατεμένο με ασήμι. {EW 17.1} ... | Επίλογος πρώτης όρασης με λεπτομέρειες για το δέντρο της ζωής και του ουρανού. |
Επεξηγήσεις και Παρατηρήσεις
1. Όραμα 1: «Σύντομα ακούσαμε τη φωνή του Θεού σαν πολλά νερά, που μας έδωσε την ημέρα και την ώρα της έλευσης του Ιησού». {EW 14.1}
Η λέξη "σύντομα" σε αυτό το πλαίσιο είναι πολύ ασυνήθιστη. Θα μπορούσε αυτή η σκηνή, όπως πολλοί Αντβεντιστές πιστεύουν μέχρι τώρα, να λάβει χώρα στο τέλος των πληγών; «Σύντομα» δεν μπορούσε να εκφράσει τα συναισθήματα των αγίων μετά τις πληγές γιατί θα περίμεναν απεγνωσμένα τον ερχομό του Κυρίου τους στα σύννεφα. Το "Σύντομα" εκφράζει ότι συμβαίνει ένα γεγονός
α) νωρίτερα από το αναμενόμενο, ή
β) ότι σε καμία περίπτωση δεν ήταν αναμενόμενο.
Καμία από αυτές τις πιθανές έννοιες της λέξης «σύντομα» δεν θα μπορούσε ενδεχομένως να ισχύει στο τέλος της εποχής των πληγών. Δείτε το παρακάτω απόσπασμα της Ellen G. White:
Περιμένουν τον λόγο του Διοικητή τους για να τους αρπάξει από τον κίνδυνο. Πρέπει όμως να περιμένουν λίγο ακόμα. Ο λαός του Θεού πρέπει να πιει από το ποτήρι και να βαπτιστεί με το βάπτισμα. Η ίδια η καθυστέρηση, τόσο οδυνηρή για αυτούς, είναι η καλύτερη απάντηση στα αιτήματά τους. Καθώς προσπαθούν να περιμένουν με εμπιστοσύνη τον Κύριο να εργαστεί, οδηγούνται στην άσκηση πίστης, ελπίδας και υπομονής, τα οποία έχουν ασκηθεί πολύ λίγο κατά τη θρησκευτική τους εμπειρία. ... {GC 630.2}
Η λέξη «σύντομα» δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ένα πλαίσιο όπου οι άγιοι περιμένουν απεγνωσμένα την έλευση του Κυρίου στο τέλος των πληγών.
2. Μεγάλη διαμάχη, 630.2: «Αλλά πρέπει να περιμένουν ακόμη λίγο. Ο λαός του Θεού πρέπει να πιει από το ποτήρι και να βαπτιστεί με το βάπτισμα. Η ίδια η καθυστέρηση, τόσο οδυνηρή γι' αυτούς, είναι η καλύτερη απάντηση στα αιτήματά τους».
Τώρα στο τελευταίο απόσπασμα διαβάζουμε κάτι εκπληκτικό: «Το πολύ καθυστέρηση, τόσο επώδυνο για αυτούς»... Τι είναι η καθυστέρηση; Η λέξη καθυστέρηση χρησιμοποιείται αν κάτι αναβληθεί ή αναβληθεί. Αλλά αυτό είναι δυνατό μόνο αν πρώτα έχουμε καθορισμένη ημερομηνία από την οποία μπορούμε να πούμε ότι αναβλήθηκε ή αναβλήθηκε. Η Ellen G. White δεν μπορεί να μιλήσει εδώ για μια κατάσταση μετά την ανακήρυξη της ημέρας και την ώρα στο τέλος της ώρας των πληγών, γιατί τότε η «ιερή διαθήκη» θα έχει ήδη παραδοθεί και δεν υπάρχει πλέον καμία καθυστέρηση.
Η «καθυστέρηση» πρέπει να σχετίζεται με μια υπόσχεση που είχε δοθεί πριν. Οι άγιοι περίμεναν τον Ιησού σε μια καθορισμένη ημερομηνία. Είχαν ήδη την ημέρα και την ώρα της έλευσης του Ιησού. Αλλά τώρα, καθυστερεί άλλο ένα μικρό χρονικό διάστημα...ελπίζουμε! Η καθυστέρηση είναι οδυνηρή γι' αυτούς, γιατί περίμεναν τον Ιησού νωρίτερα. Και αυτό μπορεί να σχετίζεται μόνο με το μήνυμα της ημέρας και της ώρας κατά την έκχυση του Αγίου Πνεύματος στο όραμα 1 πριν ξεκινήσει η θλίψη: Το Μήνυμα του Ωρίωνα.
3. Όραμα 1:Όταν ο Θεός μίλησε για την ώρα, έχυσε πάνω μας το Άγιο Πνεύμα, και τα πρόσωπά μας άρχισαν να φωτίζονται και να λάμπουν από τη δόξα του Θεού, όπως έκανε ο Μωυσής όταν κατέβηκε από το όρος Σινά». {EW 14.1}
Διαβάζοντας μόνο αυτόν τον στίχο, θα μπορούσε να είναι η στιγμή:
α) η τελευταία βροχή, επειδή το Άγιο Πνεύμα χύνεται, ή
β) η δοξολογία των αγίων στο τέλος της εποχής των πληγών όταν ο Ιησούς έρχεται ξανά (όπως πιστεύουν οι περισσότεροι Αντβεντιστές).
Στο όραμα 2 δεν διαβάζουμε ότι το Άγιο Πνεύμα εκχύνεται ξανά. και ξέρουμε σίγουρα ότι έχουμε μόνο τις «πρώιμες και τις τελευταίες» βροχές στη Βίβλο. Δεν υπάρχουν γραφικές αποδείξεις για να πιστεύουμε ότι το Άγιο Πνεύμα εκχύνεται τρεις φορές.
Αλλά υπάρχουν ακόμη περισσότερες ενδείξεις ότι αυτή η στιγμή δεν μπορεί να είναι η ίδια στιγμή στο όραμα 2. Το χρονικό σημείο της πρώτης ανακοίνωσης της ημέρας και της ώρας ορίζεται λίγο αργότερα στο κείμενο του οράματος 1 πολύ καθαρά με τη σειρά των γεγονότων της τελευταίας ημέρας. Αν ακολουθήσουμε το όραμα 1 φράση προς φράση μέχρι τη στιγμή της ανακοίνωσης της ημέρας και της ώρας, δεν βλέπουμε ούτε μια λέξη για τη θλίψη εκ των προτέρων. Υπάρχει απλώς μια περιγραφή του μονοπατιού προς τον ουρανό, νουθεσία να τηρούμε τις διδαχές και να είμαστε πιστοί στον Ιησού.
Το κλειδί βρίσκεται στις επόμενες φράσεις του οράματος 1...
Οι 144,000 ήταν όλοι σφραγισμένοι και τέλεια ενωμένοι. Στα μέτωπά τους ήταν γραμμένο, ο Θεός, η Νέα Ιερουσαλήμ και ένα ένδοξο αστέρι που περιείχε το νέο όνομα του Ιησού. Στην ευτυχισμένη, άγια πολιτεία μας οι πονηροί εξαγριώθηκαν, και ορμούσαν βίαια να βάλουν τα χέρια πάνω μας για να μας ρίξουν στη φυλακή, όταν απλώναμε το χέρι στο όνομα του Κυρίου, και θα έπεφταν αβοήθητοι στο έδαφος.
Αυτό αναμφίβολα μιλάει για τον διωγμό των αγίων. Τώρα διαβάστε ξανά και ανακαλύψτε γιατί έρχεται η δίωξη; Έρχεται γιατί of το ιερό κράτος των αγίων. Και τι είναι αυτό που φέρνει αυτή την ευτυχισμένη, ιερή κατάσταση; Είναι... λήψη της ημέρας και της ώρας και του Αγίου Πνεύματος (σφράγιση) εκ των προτέρων. Αυτή είναι η αντίθετη σειρά γεγονότων όπως αναφέρεται στο όραμα 2 ως εξής:
Αυτό εξόργισε τις εκκλησίες και τους κατ' όνομα Αντβεντιστές, καθώς δεν μπορούσαν να αντικρούσουν την αλήθεια του Σαββάτου. Και αυτή τη στιγμή όλοι οι εκλεκτοί του Θεού είδαν καθαρά ότι είχαμε την αλήθεια, και βγήκαν και άντεξαν τον διωγμό μαζί μας. Είδα το σπαθί, την πείνα, την επιδημία και τη μεγάλη σύγχυση στη γη. Οι πονηροί σκέφτηκαν ότι τους είχαμε επιβάλει τις κρίσεις, και σηκώθηκαν και συμβουλεύτηκαν να απαλλαγούν από τη γη από εμάς, νομίζοντας ότι τότε το κακό θα σταματήσει.
Την ώρα των συμφορών όλοι φύγαμε από τις πόλεις και τα χωριά, αλλά ήταν καταδιωκόμενοι από τους κακούς, που έμπαινε με σπαθί στα σπίτια των αγίων. Σήκωσαν το σπαθί για να μας σκοτώσουν, αλλά έσπασε και έπεσε ανίσχυρο σαν άχυρο. Τότε όλοι κλαίγαμε μέρα και νύχτα για λύτρωση, και η κραυγή ανέβηκε μπροστά στον Θεό. ... Και καθώς ο Θεός μίλησε την ημέρα και την ώρα της έλευσης του Ιησού και παρέδωσε την αιώνια διαθήκη στον λαό Του, Είπε μια πρόταση και μετά σταμάτησε, ενώ τα λόγια κυλούσαν στη γη. Ο Ισραήλ του Θεού στεκόταν με τα μάτια του στραμμένα προς τα πάνω, ακούγοντας τα λόγια καθώς έβγαιναν από το στόμα του Ιεχωβά και κυλούσαν στη γη σαν βροντές δυνατότερων βροντών. Ήταν τρομερά σοβαρό. Και στο τέλος κάθε πρότασης οι άγιοι φώναζαν: «Δόξα! Αλληλούια!» Τα πρόσωπά τους φωτίζονταν από τη δόξα του Θεού· και έλαμπαν από τη δόξα, όπως το πρόσωπο του Μωυσή όταν κατέβηκε από το Σινά.EW 33.2–34.1}
Εδώ έρχεται πρώτα η δίωξη και μετά η ανακοίνωση της ημέρας και της ώρας. Αυτή είναι η μόνη φορά που οι περισσότεροι Αντβεντιστές έχουν αποδεχτεί, και την εφαρμόζουν και στα δύο οράματα. Αλλά το αλληλουχία γεγονότων και επίσης το αιτίες των γεγονότων είναι διαφορετικά!
Πράγματι, στο όραμα 1 η αναγγελία της ημέρας και της ώρας αίτια καταδίωξη. Και στο όραμα 2 η διακήρυξη τελειώνει καταδίωξη!
4. Διαβάστε στο όραμα 2: «Οι κακοί δεν μπορούσαν να τους κοιτάξουν για τη δόξα. Και όταν εκφωνήθηκε η ατελείωτη ευλογία σε εκείνους που είχαν τιμήσει τον Θεό τηρώντας άγιο το Σάββατο Του, ακούστηκε μια δυνατή κραυγή νίκης πάνω στο θηρίο και στην εικόνα του. Τότε άρχιζε το ιωβηλαίο, όταν η γη έπρεπε να ξεκουραστεί».
Πληροφορούμαστε στην αρχή ότι οι πονηροί δεν μπορούν ούτε να κοιτάξουν πια τους αγίους λόγω της δόξας που αντανακλούν. Πώς θα μπορούσαν να προσπαθήσουν να βάλουν τα χέρια πάνω τους, αν δεν μπορούν καν να τους κοιτάξουν πια; Τότε, αυτό είναι σίγουρα στο τέλος της θλίψης γιατί ακούγεται και η κραυγή της νίκης (!). Και στο όραμα 1, δεν διαβάζουμε τίποτα για τη νίκη μετά τη διακήρυξη της ημέρας και της ώρας, αλλά αυτή η θλίψη ξεκινά εξαιτίας αυτού, όπως έχουμε διαβάσει στο πρώτο όραμα:
Οι 144,000 ήταν όλοι σφραγισμένοι και τέλεια ενωμένοι. Στα μέτωπά τους ήταν γραμμένο, ο Θεός, η Νέα Ιερουσαλήμ και ένα ένδοξο αστέρι που περιείχε το νέο όνομα του Ιησού. Στην ευτυχισμένη, άγια πολιτεία μας οι πονηροί εξαγριώθηκαν, και ορμούσαν βίαια να βάλουν τα χέρια πάνω μας για να μας ρίξουν στη φυλακή, όταν απλώναμε το χέρι στο όνομα του Κυρίου, και θα έπεφταν αβοήθητοι στο έδαφος.
Συγκρίνετε το όραμα 2! Δεν υπάρχει πια θλίψη μετά τη διακήρυξη της ημέρας και της ώρας:
«Είδα τον ευσεβή δούλο να σηκώνεται με θρίαμβο και νίκη και να αποτινάξει τις αλυσίδες που τον έδεσαν, ενώ ο κακός αφέντης του ήταν σε σύγχυση και δεν ήξερε τι να κάνει. γιατί οι κακοί δεν μπορούσαν να καταλάβουν τα λόγια της φωνής του Θεού.
Σύντομα εμφανίστηκε το μεγάλο λευκό σύννεφο. Έμοιαζε πιο όμορφο από ποτέ. Πάνω του καθόταν ο Υιός του ανθρώπου. Στην αρχή δεν είδαμε τον Ιησού στο σύννεφο, αλλά καθώς πλησίαζε στη γη μπορούσαμε να δούμε το υπέροχο πρόσωπό Του. Αυτό το σύννεφο, όταν πρωτοεμφανίστηκε, ήταν το σημάδι του Υιού του ανθρώπου στον ουρανό.
Πρέπει να είμαστε δίκαιοι και επιτέλους να παραδεχτούμε, όπως η πλειοψηφία των εκκλησιαστικών μας αδερφών, ότι έχουμε εμπνεύσει αποδείξεις ότι έχουμε «τουλάχιστον» μια αντίφαση μεταξύ των δύο οραμάτων.
5. Τώρα είναι στο χέρι μας να λύσουμε το πρόβλημα της προφανούς αντίφασης στα δύο οράματα!
Μπορώ να προτείνω δύο πιθανότητες;
Πιθανότητα #1: Η Ellen G. White είναι αποδεδειγμένα ψευδοπροφήτης! Προσωπικά δεν το πιστεύω αυτό! Και η πιο φρικτή συνέπεια αυτής της πιθανότητας θα ήταν ότι ολόκληρη η ομολογία των Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας που πιστεύει και υπάρχει λόγω του Πνεύματος της Προφητείας, της Έλεν Γ. Γουάιτ, θα έχανε την προφητική της βάση και τελικά θα τελείωνε. Όποιος επιλέξει αυτή τη δυνατότητα απλώς και μόνο για να αποφύγει τη δυνατότητα νούμερο 2, σίγουρα δεν είναι πια Αντβεντιστής.
Δυνατότητα #2: Η ημέρα και η ώρα θα ανακοινωθούν δύο φορές. Την πρώτη φορά ως υπόσχεση πριν η θλίψη ξεκινά με την έκχυση του Αγίου Πνεύματος (όπως αναφέρεται στο όραμα 1) σε ανανέωσης Ο λαός του Θεού με τη μεγάλη ελπίδα ότι ο Ιησούς είναι μαζί τους και μάλιστα να τους ενημερώσει πόσο καιρό θα διαρκέσει η θλίψη. Και τη δεύτερη φορά, τελειώνει η θλίψη, παραδίδοντας την «αγία διαθήκη» και δοξάζοντας το λαό Του.
Προσωπικά ελπίζω ότι οι περισσότεροι από τους αναγνώστες θα επιλέξουν την πιθανότητα #2 και θα συνεχίσουν τις μελέτες τους για το Ρολόι του Θεού στον Ωρίωνα, το οποίο τοποθέτησε εκεί για να μας δώσει όχι μόνο ένα μήνυμα της ημέρας και της ώρας, αλλά περισσότερο για να μας καθοδηγήσει στη μετάνοια, να μας δείξει πώς βλέπει την αμαρτία και ποιοι είναι οι πυλώνες της πίστης που πρέπει να επανεγκαταστήσουμε στη ζωή μας για να κερδίσουμε τη νίκη.
Επομένως, το μήνυμα Orion ΔΕΝ ΡΥΘΜΙΖΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ. Είναι η μόνη εξαίρεση σε όλα τα μηνύματα που ρυθμίζονται λάθος χρόνο. Η ημέρα και η ώρα θα δοθούν μόνο δύο φορές στην ανθρώπινη ιστορία: Μια φορά στο ξέσπασμα της τελευταίας βροχής, με ένα μήνυμα που πρέπει να πιστέψουμε γιατί είναι «απλώς» ένα γραπτό μήνυμα, παρόλο που γράφτηκε στους ουρανούς με το δάχτυλο του Θεού, έτσι ώστε όποιος το διαβάσει, το πιστέψει, πάρει το μήνυμα στα σοβαρά και φεύγει από τη Βαβυλώνα, θα ανήκει στους 144,000. Και για άλλη μια φορά θα δοθεί η μέρα και η ώρα τη δεύτερη και τελευταία φορά, όταν ο Ιησούς εμφανίζεται ήδη και οι πληγές τελειώνουν. Όλοι θα είναι σίγουροι σε αυτή την τελευταία ανακοίνωση της ημέρας και της ώρας ότι έχει έρθει το τέλος, γιατί αυτή η ανακοίνωση θα βγει από το στόμα του ίδιου του Ιησού.
προσθήκη
[17 Σεπτεμβρίου 2013]
Πρόσφατα, έλαβα ένα γράμμα από άλλο άτομο που ήθελε να διαψεύσει το μήνυμα του Orion. Προφανώς επιτέθηκε σε αυτό το άρθρο επειδή φαινόταν εύκολο παιχνίδι και σκέφτηκε ότι θα μπορούσε απλώς να δείξει μια εναλλακτική στις δύο δυνατότητες που αναφέρονται στο 5ο σημείο και θα ήταν αρκετό για να διαψεύσει το μήνυμα του Orion. (Δεν πειράζει που αγνόησε εντελώς τα επιχειρήματα που παρουσιάζονται σε αυτό το άρθρο.)
Ο Γκέρχαρντ Πφαντλ του Ινστιτούτου Βιβλικών Ερευνών της Γενικής Συνδιάσκεψης Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας ακολούθησε επίσης παρόμοια προσέγγιση, δημοσιεύοντας την αδύναμη απάντησή του στο εκκλησιαστικό σώμα χωρίς να μπει στον κόπο να επικοινωνήσει με την πηγή. Δεν ξέρω αν να αναρωτηθώ περισσότερο που ένας τέτοιος μελετητής έβαλε ενέχυρο τόσο κακή έρευνα στους ανθρώπους ή ότι ο λαός ανέχεται τέτοιες προσβολές για τη νοημοσύνη του!
Το πρώτο θεμελιώδες ελάττωμα σε οποιαδήποτε τέτοια προσέγγιση είναι ότι το άτομο ξεκινά με στόχο να διαψεύσει κάτι που έχει ήδη απορρίψει με βάση τη δική του ανθρώπινη κατανόηση, αντί να επιδιώξει να αναζητήσει τη σοφία και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος και να είναι ανοιχτό σε μια λεπτότερη αποκάλυψη της αλήθειας.
Τα στοιχεία που χρησιμοποιεί η αντιπολίτευση εναντίον αυτού του άρθρου είναι μια επιστολή όπου η Ellen G. White αναφέρεται στα οράματά της σχετικά με την ανακοίνωση της ημέρας και της ώρας. Παραθέτει μέρος του οράματος του 1847 και στη συνέχεια δηλώνει ότι το όραμα του 1844 αναφέρεται «στην ίδια εποχή». (Η επιστολή είναι μέσα Manuscript Releases, τομ. 16, σελ. 174)
Ο πρόσφατος κριτικός που ανέφερα θεωρεί ότι αυτή η δήλωση είναι «αδιαμφισβήτητη απόδειξη», ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Η έκφραση "την ίδια ώρα" όπως χρησιμοποιείται σε αυτήν την πρόταση θα μπορούσε (και λέω ότι είναι) να αναφέρεται στη χρονική περίοδο που απεικονίζουν τα οράματα, όχι μόνο σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Δεν έλεγε ότι η ανακοίνωση της ημέρας και της ώρας συγκεκριμένα ήταν ταυτόχρονα, αλλά ότι τα οράματα καλύπτουν την ίδια χρονική περίοδο. Έτσι, η «αδιαμφισβήτητη απόδειξη» αποδεικνύεται τελικά διφορούμενη και βασίζεται στην υπόθεση ότι η Ellen G. White εννοούσε κάτι που στην πραγματικότητα δεν εξέφρασε.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα με το επιχείρημα, ωστόσο, είναι ότι αγνοεί τις αποδείξεις ότι η λάμψη των προσώπων των αγίων (και επομένως η ανακοίνωση της ημέρας και της ώρας) πρέπει να συμβαίνει σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Υποθέτει ότι η αρμονία μπορεί να βρεθεί εάν τα δύο γεγονότα αντιμετωπίζονται ως ένα, παρά τα στοιχεία για το αντίθετο. Οποιοδήποτε επιχείρημα ότι τα δύο γεγονότα είναι ένα θα πρέπει να εξετάσει προσεκτικά αυτά τα σημεία.
Επιπλέον, ο τίμιος μελετητής του Πνεύματος της Προφητείας οφείλει στον εαυτό του να εναρμονίσει το ακόλουθο απόσπασμα (αντιμετωπίζεται στο επόμενο άρθρο). Δείχνει ότι ο χρόνος του προβλήματος είναι σίγουρα στριμωγμένος ανάμεσα σε δύο ξεχωριστά περιστατικά λαμπερών προσώπων, ακριβώς όπως εξήγησε αυτό το άρθρο:
Στη μεταμόρφωση, ο Ιησούς δοξάστηκε από τον Πατέρα Του. Τον ακούμε να λέει: «Τώρα δοξάστηκε ο Υιός του ανθρώπου, και ο Θεός δοξάστηκε σε Αυτόν». Έτσι, πριν από την προδοσία και τη σταύρωση Του ενισχύθηκε για τα τελευταία φοβερά βάσανα Του. Καθώς τα μέλη του σώματος του Χριστού πλησιάζουν την περίοδο της τελευταίας τους σύγκρουσης, «την ώρα της θλίψης του Ιακώβ», θα μεγαλώσουν σε Χριστό και θα συμμετάσχουν σε μεγάλο βαθμό από το πνεύμα Του. Καθώς το τρίτο μήνυμα φουσκώνει σε μια δυνατή κραυγή, και καθώς μεγάλη δύναμη και δόξα παρευρίσκονται στο έργο λήξης, ο πιστός λαός του Θεού θα λάβει αυτή τη δόξα. Είναι η τελευταία βροχή που τους αναζωογονεί και τους δυναμώνει για να περάσουν από την ώρα της δυσκολίας. Τα πρόσωπά τους θα λάμψουν με τη δόξα αυτού του φωτός που παρακολουθεί τον τρίτο άγγελο.
Είδα ότι ο Θεός θα διαφυλάξει με θαυμάσιο τρόπο τον λαό Του στον καιρό της δυσκολίας. Καθώς ο Ιησούς έχυσε την ψυχή Του με αγωνία στον κήπο, θα κλαίνε ένθερμα και θα αγωνιούν μέρα και νύχτα για απελευθέρωση. Θα βγει το διάταγμα ότι πρέπει να αγνοήσουν το Σάββατο της τέταρτης εντολής και να τιμήσουν την πρώτη μέρα, διαφορετικά θα χάσουν τη ζωή τους. αλλά δεν θα υποχωρήσουν και δεν θα καταπατήσουν κάτω από τα πόδια τους το Σάββατο του Κυρίου και θα τιμήσουν έναν θεσμό του παπισμού. Ο στρατός του Σατανά και οι πονηροί άνθρωποι θα τους περικυκλώσουν και θα αγαλλιάσουν γι' αυτούς, γιατί δεν θα φαίνεται να υπάρχει τρόπος διαφυγής για αυτούς. Αλλά στη μέση του γλεντιού και του θριάμβου τους, ακούγεται κρυφός επί βοής της πιο δυνατής βροντής. Οι ουρανοί έχουν μαζέψει το σκοτάδι, και φωτίζονται μόνο από το φλεγόμενο φως και τη φοβερή δόξα από τον ουρανό, καθώς ο Θεός εκφωνεί τη φωνή Του από την άγια κατοικία Του.
Τα θεμέλια της γης τρέμουν. κτίρια κλονίζονται και πέφτουν με μια τρομερή συντριβή. Η θάλασσα βράζει σαν κατσαρόλα, και όλη η γη είναι σε τρομερή ταραχή. Η αιχμαλωσία των δικαίων γυρίζει, και με γλυκούς και σοβαρούς ψιθύρους λένε ο ένας στον άλλο: «Λυτρωθήκαμε. Είναι η φωνή του Θεού». Με πανηγυρικό δέος ακούνε τα λόγια της φωνής. Οι κακοί ακούνε, αλλά δεν καταλαβαίνουν τα λόγια της φωνής του Θεού. Φοβούνται και τρέμουν, ενώ οι άγιοι χαίρονται. Ο Σατανάς και οι άγγελοί του, και οι πονηροί άνθρωποι, που αγαλλίασαν που ο λαός του Θεού ήταν στη δύναμή του, ώστε να μπορέσουν να τους καταστρέψουν από τη γη, ήταν μάρτυρες της δόξας που δόθηκε σε εκείνους που τίμησαν τον άγιο νόμο του Θεού. Βλέπουν τα πρόσωπα των δικαίων να φωτίζονται και να αντανακλούν την εικόνα του Ιησού. Εκείνοι που ήταν τόσο πρόθυμοι να καταστρέψουν τους αγίους δεν μπορούν να αντέξουν τη δόξα που στηρίζεται στους απελευθερωμένους και πέφτουν σαν νεκροί στη γη. Ο Σατανάς και οι κακοί άγγελοι φεύγουν από την παρουσία των δοξασμένων αγίων. Η δύναμή τους να τους ενοχλούν έχει χαθεί για πάντα. {Μαρτυρίες για την Εκκλησία, τόμ. 1, σσ. 353-354}
Το παραπάνω απόσπασμα δείχνει ότι υπάρχουν δύο καθορισμένα και διακριτά σημεία του χρόνου (ένα στην αρχή της ώρας των προβλημάτων και ένα στο τέλος) όταν τα πρόσωπα των αγίων λάμπουν. Το μόνο που χρειάζεται να κάνει ένα άτομο είναι να καταλάβει πώς τα γεγονότα στα δύο οράματα αντιστοιχούν σε αυτούς τους δύο χρόνους. Δεν υπάρχουν πολλές δυνατότητες, και μόνο μία έχει νόημα: η πρώτη φορά που λάμπουν τα πρόσωπά τους αντιστοιχεί στα λαμπερά πρόσωπα του οράματος του 1844 και η δεύτερη φορά αντιστοιχεί στα λαμπερά πρόσωπα του οράματος του 1847.