Воситаҳои дастрасӣ
Гузаштан ба мундариҷа
Охирин ҳисоб

Ҳама дастҳо дар саҳна

Дар робита ба иди Фисҳ, Худо иштироки пурраро талаб мекунад. Вақте ки Худо Исроилро аз Миср берун овард, байни халқи Худо ва халқҳои ҷаҳон фарқияти равшан вуҷуд дошт. Ин тафовутро итоаткории онхое, ки ба сутунхои дари худ хун андохта, аз «гузаштанд» ва онхое, ки интикоми вайронкунандаро нагирифтанд, нишон дод.

ҳама ҷамоати Исроил онро нигоҳ дорад. (Хуруҷ 12:47)

Се маротиба дар як сол ҳамаи мардони ту ба ҳузури Худованд Худои худ ҳозир шавед дар ҷое ки ӯ интихоб кунад; дар иди фатир, ва дар иди ҳафтаҳо, ва дар иди хаймаҳо; ва онҳо ба ҳузури Худованд холӣ нахоҳанд омад: (Такрори Шариат 16:16)

Фисҳ он қадар муҳим буд, ки Худо ба Мусо қоидаи махсус дод, ки аз онҳо талаб мекунад, ки иди Фисҳро дар моҳи дуюм нигоҳ доранд, агар сабаби махсусе вуҷуд дошта бошад, ки онҳо дар моҳи аввал онро риоя карда натавонистанд.

Ва Худованд гуфт ба Мусова бигӯед: «Ба банӣ-Исроил сухан ронда, бигӯед: «Агар касе аз шумо ё насли шумо ба сабаби ҷасади мурда наҷис бошад ё дар сафар ба дур бошад, вай фисҳро риоя хоҳад кард ба Худованд. Рӯзи чордаҳум моҳи дуюм ҳатто онро нигоҳ медоранд, ва онро бо нони фатир ва гиёҳҳои талх бихӯред. Онро то субҳ нагузоранд, ва ҳеҷ устухони онро нашикананд; мувофиқи тамоми фароизи фисҳ онро риоя хоҳанд кард. (Ададҳо 9:9–12)

Ҳукмронии нав

Дар таърихи Библия якчанд маротиба ҳукмронии моҳи дуюми иди Фисҳ ба амал омада буд. Махсусан як вокеа барои мо мисоли равшан аст.

Оҳоз подшоҳи шарир буд ва салтанатро ба осият бурд. Вай пешвоёни кунунии ташкилоти калисоро намояндагӣ мекунад ва дар ҳақиқат калисо ба осияти куллӣ расидааст. Писари ӯ Ҳизқиё подшоҳи хубе буд ва мо аз корҳои аввалинаш мебинем:

Ӯ дар соли аввали ҳукмронии ӯ, дар аввалин моҳ, дарҳои хонаи Худовандро кушода, онҳоро таъмир мекард. Ва коҳинон ва левизодагонро оварда, дар кӯчаи шарқӣ ҷамъ кард ва ба онҳо гуфт: «Эй левизодагон, маро бишнавед! алҳол худро тақдис кунед, ва хонаи Худованд Худои падарони худро тақдис кунед, ва палидиро аз макони муқаддас берун кунед. (2 Вақоеънома 29:3-5)

Ин ҳикояи мост. Дар қисми аввали ин мақола мо нишон додем, ки чӣ тавр мо чароғдони ҳокимиятро аз Худои Падар гирифтаем. Ахази адвентизм рӯҳан мурдааст! Мо (Ҳизқиёро намояндагӣ мекунад) ҳамчун пешвоёни нави калисо ваколатдор шудаем ва мо ҳамон кори некеро, ки Ҳизқиё дар аввали салтанати худ карда буд, иҷро карда истодаем.

Ҳамон тавре ки Ҳизқиё дарҳои маъбадро кушод, мо нашр кардем Киштии вақт Ҳамин тавр, нафратовар дар Калисо метавон дид, ки онҳо дар ҳақиқат чӣ гунаанд ва ислоҳ шаванд. Ҳар касе, ки онро ҳангоми тамошои нохунҳо дар Ориён мехонад, имкон пайдо мекунад, ки дар дили худ ба ин масъалаҳо муросо кунад ва тавба кунад.

Ва бародарони худро ҷамъ карданд, ва худро муқаддас карданд ва омаданд, мувофиқи амри подшоҳ, бо суханони Худованд, ба хонаи Худовандро тоза кунед. Ва коҳинон барои пок кардани он ба даруни хонаи Худованд даромаданд, ва тамоми нопокиеро, ки дар маъбади Худованд ёфта буданд, ба ҳавлии хонаи Худованд бароварданд. Ва левизодагон онро гирифтанд, то ки ба дарёи Қидрӯн баранд. (2 Вақоеънома 29:15-16)

Қидрӯн ҷӯйе буд, ки дар он бутҳоро ба хок табдил доданд.

Ва Ҳизқиё ва тамоми қавм аз он шод шуданд, ки Худо қавмро омода кардааст; зеро ин кор ногаҳон рӯй дод. (2 Вақоеънома 29:36)

Мо аз Ҳизқиё дигар вақти аз даст додан надорем! Оё Худо дили шуморо барои ин омода кардааст?

Ба рӯзе, ки тақдиси маъбад ба анҷом расид, диққат диҳед:

Ва онҳо дар рӯзи якуми моҳи якум ба қудсият шурӯъ карданд, ва дар ҳашт рӯзи моҳ ба саҳни Худованд омаданд, ва хонаи Худовандро дар ҳашт рӯз тақдис карданд; ва дар рӯзи шонздаҳум аз моҳи аввал ба охир расонданд. (2 Вақоеънома 29:17)

То Nissan 16 барои анҷом додани тозакунӣ лозим шуд. Ҳоло вақти ҷашн гирифтани иди Фисҳ гузашта буд ва онҳо ҳатто маҷбур буданд, ки боқимондаи мардумро низ ташкил ва муқаддас кунанд. Онҳо дар чунин ҳолати осиёнагӣ қарор доштанд, ки онҳо дар моҳи аввал ба қадри кофӣ тоза шуда, ба қадри кофӣ омода нашуданд, ки иди Фисҳро ҷашн гиранд.

Дар гурӯҳи мо, дар Парагвай, мо субҳи рӯзи якшанбе иди Пасхаро ибодат мекардем ва фаҳмидем, ки мо барои фурӯтан кардани худ кӯшиш накардаем ва ба айби худ икрор шавем яке ба дигаре. Албатта, мо дар давоми тамоми фаъолиятҳоямон дар атрофи Шоми Худованд ҳамоҳанг будем, аммо вақти махсуси иқроршавӣ ва бахшидани байни мо набуд. Танҳо то субҳи якшанбе мо тамоми поксозии худро «анҷом додем» ва шумо фикр мекунед, ки он дар тақвими ибронӣ кадом рӯз буд? Буд Ниссан 16, Якшанбе Пасха пас аз Таоми Худованди мо дар Nissan 14 (Фасҳ).

Агар мо, роҳбарони (ё коҳинони) калисо, тозакуниро хеле дер анҷом дода бошем, бешубҳа вақт набуд, ки боқимондаи калисоро барои ин Таоми Худованд муқаддас созем!

Дар занг

Рафикон, шумо дарк мекунед, ки мо дар вазъияти фавкулоддаем? Калисо тамоман осият аст ва душманони Худо хеле пешанд! Ҳизқиё барои рафъи вазъияти фавқулодда чӣ кор кард?

Ва Ҳизқиё ба тамоми Исроил ва Яҳудо фиристод, ва ба Эфроим ва Менашше низ нома навишт, ки онҳо ба хонаи Худованд дар Ерусалим оянд, то иди фисҳро барои Худованд Худои Исроил ҷашн гиранд. Зеро ки подшоҳ ва миронаш ва тамоми ҷамоати Ерусалим машварат карда буданд, ки иди Фисҳро дар моҳи дуюм нигоҳ дорад. Зеро ки дар он вақт онҳо натавонистанд онро нигоҳ доранд, зеро коҳинон худро ба қадри кофӣ тақдис накарда буданд, ва мардум низ дар Ерусалим ҷамъ нашуда буданд. Ва ин кор подшоҳ ва тамоми ҷамоатро шод кард. Пас, онҳо фармонеро муқаррар карданд, ки дар саросари ҷаҳон эълон кунанд тамоми Исроил, аз Беэр-Шобаъ то Дон, ки онҳо барои таҷлили иди фисҳ барои Худованд Худои Исроил дар Ерусалим оянд, зеро ки муддати тӯлонӣ он чиро, ки навишта шудааст, ба ҷо наоварда буданд. (2 Вақоеънома 30:1–5)

Мо инчунин дар омӯзиш ва дуо якҷоя маслиҳат мекардем. Пас аз чанд рӯз пас аз таоми шоми Худованди мо дар Парагвай, пас аз он ки яке аз пешвоёни мо ба хонаи дури худ баргашт, мо дидем, ки Рӯҳулқудс бо мо аҷиб кор мекард. Дар ҷавоб ба дуоҳои мо барои фаҳмиш, мо дар як рӯз, дар як вақт, дар гӯшаҳои гуногуни ҷаҳон, ҳамон илҳом аз ин достони Ҳизқиё!

Мо аз оятҳои дар боло овардашуда фаҳмидем, ки вазифаи мо ин аст, ки ба тамоми Исроил «нома фиристем» то Таоми шоми Худовандро дар моҳи дуюм ба таври лозимӣ дар вақти муносиб нигоҳ дорем. Мақсади ин огоҳии се қисм аз он иборат аст: ҷамъ кардани бақияеро, ки ҳанӯз ба Худованд хизмат хоҳанд кард ва худро аз нав ба Ӯ мебахшанд. Ин мақолаҳо бояд ба тамоми аҳолии Калисо (аз Беэр-Шобаъ то Дан) паҳн шаванд, то онҳо ҷамъ шаванд, то Таоми шоми Худовандро дар вақти лозима ҷашн гиранд. Ин барои одамони ҳама конфессияҳо, на танҳо адвентистҳо!

Иди Фисҳи моҳи дуюм тасдиқи асосии оғози 1260 рӯз аст: азбаски калисо дуруст омода карда нашудааст, файзи Худо ба ин 30 рӯзи охир иҷозат дод, ки аз аввали соли 1290 гузашта бошад. Ин иди Фисҳи дуюми моҳи дуюм ҳоло замонест, ки онҳое, ки дар Калисои Худо ҳастанд ки Худо дилҳои онҳоро тайёр кардааст, бояд ҷисм ва хуни Худовандро қабул кунад. Онҳое, ки хуни Ӯро дар паллаи дари дил надоранд ҳифз карда намешавад аз харобкунанда.

Раҳмат, Файз, Файз!

Сабри Худо то кай давом мекунад? Оё лутфи Ӯ интиҳо надорад?

Мардони он насл на ҳама аз рӯи истилоҳ бутпарастон буданд. Бисёриҳо худро парастандагони Худо эълон карданд. Онҳо иддао мекарданд, ки бутҳои онҳо намояндагии Худост ва мардум тавассути онҳо метавонанд тасаввуроти равшантар дар бораи мавҷудияти илоҳӣ пайдо кунанд. Ин синф пеш аз ҳама дар рад кардани мавъизаи Нӯҳ буданд. Вақте ки онҳо кӯшиш мекарданд, ки Худоро бо ашёи моддӣ намояндагӣ кунанд, ақли онҳо аз бузургию қудрати Ӯ кӯр шуд; мукаддас будани хислати У, ё табиати мукаддаси тагйирнопазири талаботи Уро дарк на-карданд. Вақте ки гуноҳ умумӣ шуд, он камтар ва камтар гунаҳкор ба назар мерасид ва ниҳоят онҳо эълон карданд, ки қонуни илоҳӣ дигар эътибор надорад; ки он хилофи хислати Худо буд, ки ҷиноятро ҷазо диҳад; ва онхо рад карданд, ки доварии Ӯ дар рӯи замин дида мешавад. Мардони он насл доштанд ба қонуни илоҳӣ итоат кард, эътироф мекарданд овози Худо дар бим додани бандаи худ; аммо зеҳни онҳо аз рад кардани рӯшноӣ чунон кӯр шуда буд, ки онҳо воқеан паёми Нӯҳро фиреб додан бовар карданд. {ПҲ 95.3}

Ин сеюмин огоҳии мост! Оё боз ба тамасхур ва масхара мекунед, дар ҳоле ки хатоҳои қаблии мо дар ҳақиқат файзи Худо бар шумо буд?

Дар аввал бисёриҳо огоҳӣ гирифтанд; Вале онҳо ба сӯи Худо тавба накарданд. Онҳо намехостанд аз гуноҳҳои худ даст кашанд. Дар давоми он вақт, ки пеш аз омадани Тӯфон гузашт, имони онҳо озмуда шуд ва онҳо ба озмоиш тоб оварда натавонистанд. Онҳо аз нобоварии бартаридошта ғолиб омада, ниҳоят ба шарикони собиқи худ ҳамроҳ шуда, паёми тантанавиро рад карданд. Баъзеҳо сахт маҳкум шуданд ва ба суханони огоҳкунанда гӯш медоданд; вале он кадар бисьёр буданд, ки масхара ва масхара мекарданд, ки онхо аз як рухия мушохида карда, ба даъватхои мархамат му-кобил баромаданд ва ба зудй дар катори далертарин ва саркаштарин масхаракунандагон карор гирифтанд; зеро ҳеҷ кас ин қадар бепарво нест ва ба гуноҳ даст намезанад, мисли онҳое, ки як вақтҳо рӯшноӣ доштанд, вале ба Рӯҳи таъқибкунандаи Худо муқобилат кардаанд. {ПҲ 95.2}

Оё шумо бо масхаракунандагон ва мухолифон иштирок мекунед?

Ё бо мо роҳи маслиҳатро пайравӣ хоҳед кард: аз гуноҳи худ даст кашед, ба даъватҳои марҳамат гӯш диҳед, ба суханони огоҳкунанда гӯш диҳед ва ба озмоиши пеши мо тоб оваред. Мо бояд ба қонуни илоҳӣ итоат кунем ва дарк кунем, ки Худо ҷиноятро ҷазо медиҳад! (Вай аксар вақт ин корро мекунад, ки душманони моро ҳамчун агентҳои худ истифода мебаранд.)

Аз салиб то куштор

Соли 31-уми милод Исо ба Ерусалим барои истиқболи подшоҳ ворид шуд, вале баргузидагон ӯро намехостанд. Шогирдон он сол дар назди Худованди худ Фисҳи хеле махсус баргузор карданд ва ҳамон рӯз Ӯ маслуб карда шуд. Пас аз он вақт барои тавба вақти кӯтоҳе вуҷуд дошт, ва он гоҳ Инҷил ба ғайрияҳудиён расид ва Исроил тарк карда шуд. Онҳо намедонистанд, ки сарнавишти онҳо баста шудааст. Пас аз чанд сол дар иди Фисҳи дигар, дар ҳоле ки бо мардум пур шуд, шаҳр муҳосира карда шуд ва ниҳоят хароб шуд. Шарти пешакии нафратовари хароботро Исо дар соли 31-и милод иҷро кард, онҳо дар соли 34-и милодӣ бо сангсор кардани Истефанус ба тақдири худ мӯҳр заданд ва куштори азиме ниҳоят дар соли 70-и милодӣ ба амал омад.

5 апрели соли 2012 пешвоёни нави калисо низ дар зиёфати махсуси Худованд иштирок карданд. Мо ба таври худ таҷрибаҳои Худованди худро аз сар гузаронидаем. Ин огоҳӣ охирин мавъизаи Истефанус ба Исроил аст ва қабули он сарнавиштро мӯҳр хоҳад кард. Оё шумо моро сангсор мекунед, мисли онҳо Истефанусро сангсор карданд? Ё мисли Шоул ба он розӣ ҳастед? Ё шумо тавба карда, фарёд мекунед: «Чӣ бояд кард, то наҷот ёбам?» Дар зиёфати дуюми Худованд, 5 майи соли 2012 «Иерусалим» -и зиддимаъмулӣ сарнавишти худро мӯҳр хоҳад дод. Ин ибтидои 1260 рӯз аст.

Ва шунидам, ки марде, ки катон дар бар дошт, ки дар болои оби дарё буд, ҳангоме ки дасти рост ва дасти чапи худро сӯи осмон боло бурда, ба зиндаи то абад қасам хӯрд, ки барои он хоҳад буд як замон, маротиба ва ним; ва ҳангоме ки вай тавонист, ки қуввати халқи муқаддасро пароканда кунад, ҳамаи ин корҳо анҷом хоҳанд ёфт. (Дониёл 12: 7)

Як вақт (360) + маротиба (360 + 360) + ним (180) = 1260 рӯз.

Онҳо ба Худованд хиёнат карданд, зеро ки фарзандони бегона ба дунё овардаанд. акнун а моҳ онҳоро бо қисмҳояшон бихӯред. (Ҳушаъ 5: 7)

Ояти дар боло овардаи Ҳушаъ он чизеро, ки мо аз Ҳизқиё фаҳмидем, тасдиқ мекунад, ки 1260 рӯз расо як моҳ (ё 30 рӯз) пас аз оғози соли 1290, дар охири рӯзи шанбе, 5 майи соли 2012 оғоз мешавад.

Ин як шанбеи олӣ аст (шанбеи чоруми Омар, ки пеш аз Пантикост) аст ва он рӯзи хубест барои иқрор кардани айбҳо ба якдигар, омӯхтан ва бо самимият дар бораи қабули Худо дуо гуфтан, то вайронкунанда ГУЗАШТАН хаёти мо. Шоми Худованд бояд ҳамон бегоҳ баргузор шавад. Се рӯзи оянда бояд вақти намози ҳушёрӣ карда шавад.

Таҷрибаи мо

Имсол идҳои Фисҳ дар ҳамон рӯзҳои ҳафта, ки дар соли маслуб буданд, фаро гирифта шуданд. (Аммо дар моҳи дуюми иди Фисҳ рӯзҳои ҳафта дигар хоҳад буд.) Шоми панҷшанбе мо дар хона ҷамъ омада, диламонро бо интизорӣ омода кардем. Мо интизор будем, ки он шаб ҳангоми зиёфати Худованди мо фалокат рӯй медиҳад. Ҳар яки мо чанд лаҳза вақт ҷудо кардем, то ваъдаҳоеро, ки чанд ҳафта пеш дар гурӯҳи омӯзишии шахсии худ дода будем, дубора тасдиқ кунем. Ин аст мисоли изҳороти ният дар назди Худо Падар, Писар ва Рӯҳулқудс:

Ман, ______________________, боварӣ дорам, ки ман то ҳадди имкон дониш ва шуури ман ҳаёти худро тавре тартиб додам, ки мехоҳам аз Падар иҷоза бипурсам, то барои Ӯ шаҳодат диҳам. Ман шавҳар/зани як зани мӯъмин (ё муҷаррад ва ғ.) ҳастам ва дар зино зиндагӣ намекунам ва хонаамро мувофиқи меъёрҳои Китоби Муқаддас ва роҳе, ки онро Рӯҳи нубувват ба мо фаҳмонд, фармоиш медиҳам. Афзалияти аввалиндараҷа дар ҳаёти ман Худост ва ҳатто муҳаббати ман ба ҳамсар ё оилаам аз ӯҳдадории ман бузургтар аст, ки ман аз нуре, ки тавассути Рӯҳулқудс аз сар гузаронидаам, эътироф мекунам. Ман медонам, ки маро дар ҳама чиз озмоиш кардан мумкин аст, чунон ки бо Айюб рӯй дод. Ман медонам, ки аз сабаби он чизҳое, ки ҳоло бояд рӯй диҳад, беҳтар аст, ки қабр гузошта шавад ва наҷотёфтагон ба мурдагон ҳасад мебаранд. Бо вуҷуди ин, ман мехоҳам бо масъулиятҳои худ рӯ ба рӯ шавам ва ба намунае, ки Наҷотдиҳанда ва Наҷотдиҳандаи ман, Исои Масеҳ ба ман додааст, пайравӣ кунам ва ба дигар одамон ва тамоми олам хислати аҷиб ва одилонаи Худо ва Қонуни Ӯро нишон диҳам.

Ман бебозгашт изҳор мекунам, ки Қонуни Худоро одилона меҳисобам ва мехоҳам онро риоя кунам. Ман аз шафоатгари худ Исо барои ноил шудан ба ин қувват металабам ва аз Падар қувват металабам, ки ба вақти балоҳо бе шафоаткунанда тоб оварад. Ман барои халқи худ, адвентистҳои рӯзи ҳафтуми инфиродӣ дуо мекунам, ки мо то ҳол шумораи зиёди онҳоро пайдо карда тавонем, ки ба мо ҳамроҳ мешаванд, то шаҳидони зиёде дар роҳи тӯлонӣ ба ин рӯзҳои охир беҳуда намурданд, балки пеш аз ҳама, Наҷотдиҳандаи шахсии ман Исои Масеҳ дар рӯзи сеюм беҳуда зиндагӣ накунад, мурд ва эҳьё нашавад. Ман инчунин барои он қисми халқи Худо, ки то ҳол дар Бобил зиндагӣ мекунанд, дуо мегӯям, то ки онҳо фарёди баландеро, ки ба зудӣ аз ҷониби 144,000 XNUMX садо хоҳад дод, бишнаванд ва ба мо файз дода шавад, ки ин одамонро бо умед ба сафари охиринашон тасаллӣ диҳем. Ман ба Падар барои файзи борони охирин дуо мегӯям, то ки мо ин вазифаро иҷро кунем ва ман омодаам, ки аз ҷониби ӯ ҳар як гуноҳи пинҳон ё ошкорро нишон диҳам, ки шояд то ҳол барои ман зарфи воқеан пок шуданро ғайриимкон кунад. Бовар дорам, ки бо мадади Худо дар замони балохо бе шафоаткунанда истода метавонам, зеро бовар дорам, ки кувваи Худо барои начот номахдуд аст. Ман инро ба исми Падар, Писар ва Рӯҳулқудс шаҳодат медиҳам ва эълон мекунам. ОМИН.

Дар гурухи мо хам мардон ва хам занон назр додаанд. Нақшаи аввалини Худо дар Адан он буд, ки ҳам мард ва ҳам зан шоҳиди Ӯ бошанд, аммо аз сабаби гуноҳ Худо занро зери ҳукмронии мард гузошт. Вақте ки мо ба Адан барқароршуда дар доварии зиндагон ва пас аз доварии мурдагон наздик мешавем, вақте ки 144000 комилан муқаддас хоҳанд шуд (аз гуноҳ пок), дигар ягон сабабе нест, ки зан зери ҳукмронии мард бошад. Ҳар як шахс дар назди шоҳидон алоҳида меистад.

Пеш аз он ки мардону занонро барои шустани пойҳо тақсим кунем, мо чанд оятро хондем ва муҳокима кардем, ки дарси воқеӣ чист, ки ҳеҷ кадоми мо (хоҳ роҳбарон ва чӣ дигар) болотар ё паст нест. Ғулом аз оғои худ бузургтар нест ва азбаски Исои олӣ, худро аз ҳама пасттар донист, барои ҳеҷ яки мо ҷое нест, ки худро аз якдигар болотар ё пасттар бубинад. Ин на танҳо дар байни худи мо ҳамчун роҳбарон, балки ба он ҳам дахл дорад, ки мо барои таълим додани 144000 мебароем ва онҳо дар навбати худ, вақте ки дигаронро рӯҳбаланд мекунанд. Мо ҳама хайрхоҳони якхелаи файзи Исо ҳастем.

Пас аз шустани пои хамдигар мо сари дастархон чамъ шудем. Фазо муқаддас буд, гӯё Исо дар сари дастархон бо мо буд. Дуо хонданд, мадхияхо мехонданд, шеърхо хонданд. Бародар Юҳанно нони фатирро ба пораҳои калон пора кард ва мо аз як пиёла шарбати ангур лаззат бурдем. Ин як таоме буд, ки дар якҷоягӣ бо дӯстони азиз лаззат мебурданд.

Пас аз он, мо дидем, ки то ҳол «ҳеҷ чиз нашудааст», мо қисматҳои «Орзуи асрҳо»-ро мехонем, то ба мо кӯмак кунад, ки дар бораи он шаб пас аз хӯрдани хӯроки шом бо шогирдонаш чӣ рӯй дод, фикр кунем. Ин барои мо як давраи хеле душвор буд, зеро мо ин ноумедии аввалини рӯзҳои истироҳатро аз сар гузаронидем. Баъзе аз гурӯҳи мо дар омӯзиши пайваста ва дуо монданд, то он даме, ки фаҳмиши беҳтаре пайдо шуд, ки ин воқеа кай интизор аст. Ниҳоят, нурҳои нур моро мисли фаришта Ҷабраил, ки ба Исо зоҳир шуда буд, қувват бахшид, то ӯро қавӣ гардонад:

Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, мегӯяд Худованд Худо, ки Ман боиси ғуруби офтоб хоҳам шуд нимрӯз, ва заминро дар замин тира хоҳам кард рӯзи равшан: Ва базмҳои шуморо ба мотам табдил хоҳам дод, ва ҳамаи сурудҳои шумо ба гиря; ва бар ҳар камар палос ва бар ҳар сар палос хоҳам овард; ва ман онро иҷро мекунам чун мотами а писари ягона, ва анҷоми он ҳамчун рӯзи талх. (Омӯс 8:9–10)

Ояти дар боло овардашуда ба мо шаҳодат медиҳад, ки ҳодисаи бузург бо заминҷунбӣ ва торикие, ки салибро иҳота кардааст, ҳамоҳанг хоҳад буд. Ин ба мо каме умед бахшид ва мо хобидем.

Субҳи рӯзи ҷумъа, мо паёмҳои зиёди масхаракунанда ва таҳқиромезро гирифтем, ба монанди издиҳоми масхарабозе, ки ҳамон субҳ дар мурофиаи Худованди мо масхара мекарданд. Магар ин мухолифон намедонистанд, ки охирин қатраҳои марговар аз раҳмати Худои инсоф ва интиқомро мефурӯшанд? Бо вуҷуди ин, мо ба кори худ содиқ мондем ва ҳатто омода будем, ки ҷони худро дар чорабинии оташфишонӣ фидо кунем, агар ин барои иҷрои супориши мо зарур бошад.

Боз, пас аз он ки «чизе руй надодааст» дар соати салиб, мо бори дигар дар огуши ноумедиву ошуфтагй будем. Ин дуюмин ноумедии мо дар рӯзҳои истироҳат буд. Бародар Ҷон вебсайтро қатъ кард ва ҳамаи мо барои равшании бештар ба дуо даромадем. Субҳи рӯзи шанбе мо дар калисои худ ибодат кардем. Мавъизаи бародар Юҳанно ноумедиҳои моро бозпас гирифт ва сипас ба нури нав, воқеан бузург ва пурҷалол табдил ёфт. Мавъизаҳои ӯ «бо Рӯҳ роҳнамоӣ мекунанд», ки пешакӣ навишта нашудаанд ва Рӯҳи Муқаддас воқеан моро бо баракати рӯзи шанбеи баланд баракат дод.

Бузургтарин лашкари осмонӣ

Фаришта Ҷабраил, ки Исоро дар Ҷатсамонӣ қувват бахшид, ҳамон фариштаест, ки субҳи якшанбе баргашта, Ӯро аз қабр даъват кард. Исо намунаи мо ё «намуд»-и мост. Агар 144,000 XNUMX антитипи пок ва бенуқсони Ӯ бошанд, антитипи Ҷабраил чӣ гуна буда метавонад? Биёед як иқтибоси ҷолибро аз хоҳар Вайт дар ин мавзӯъ хонем:

«Ва инак, дар он ҷо буд заминларзаи сахт: барои фариштаи Худованд аз осмон фуруд омад.» Дар либоси панохи Худо, ин фаришта дарборҳои осмониро тарк кард. Нурҳои дурахшони ҷалоли Худо пешопеши ӯ мерафтанд, ва рохи уро равшан кард. "Чеҳрааш мисли барқ, либосаш барф сафед буд: ва посбонон аз тарси Ӯ ба ларза афтоданд ва мисли мурдагон шуданд». {ДА 779.2}

Сархати оянда ин фариштаро ҳамчун "тавонотарин” аз лашкари Худованд. Биёед инро бо фариштае муқоиса кунем, ки 144,000 XNUMX нафарро барои шаҳодати онҳо қавӣ мегардонад:

Ва баъд аз ин ман фариштаи дигаре дидам, ки аз осмон фуруд омад, доштани қудрати бузург; ва замин буд сабук бо шӯҳрати худ. (Ваҳй: 18: 1)

Оё шумо робитаро мебинед? Дар беандоза рехтани Рӯҳулқудс фаришта дар Ваҳй 18 тасвир шудааст, ки он зидди «қудраттарин» лашкари Худованд аст, ки Исоро аз марг ба ҳаёт бармегардонад.

Ва бо овози сахт фарьёд зада, гуфт: Бобили бузург афтодааст, афтодааст, ва макони иблисҳо ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид ва қафаси ҳар паррандаи нопок ва нафратовар гардид. (Ваҳй 18:2)

Фаришта дучандон суқути Бобилро танқид мекунад, зеро мо дуюмин гиря мекунем, ҳамон тавре ки Вилям Миллер ва ширкати ӯ аввалин гиря карданд.

Мо аз ин фаҳмиши нав зиёфат додем ва субҳи барвақти субҳи якшанбе вохӯрдем, то бори сеюм тӯбҳои оташро интизор шавем. Мо суруд хондем, иқрор шудем, дуо кардем, ба тирезаҳо нигоҳ кардем, суруд хондем. Субх омад. Мо каме бештар ибодат кардем ва баъд муддати тӯлонӣ дар сукути маризӣ интизор шудем, то як ба як оромона аз маъбад берун шудем.

Ин ноумедии сеюм қариб тоқатнопазир буд. Мо дар канори худ будем. Он руз бо душворй гузашт, то он даме, ки шуоъхои нур охиста-охиста дар рохи мо нурпошй карданд. Вақте ки мо дар қисми 2 муҳокима кардем, мо фаҳмидем, ки мо боз дар ҷустуҷӯи ҳодисаи нодуруст ҳастем ва мо маҷбур шудем, ки бори дигар огоҳӣ диҳем. Вебсайт бо ҳисобкунии нав ва огоҳии нав фаъол карда шуд.

Се маротиба моро бо ноумедӣ озмуданд. Се бор Исо дудила кард, ки косаро бинӯшад. Агар Исо танҳо дар яке аз он дудилагӣ ноком мешуд, мо то абад гум мешудем. Агар мо дар яке аз ин се ноумедӣ таслим мешудем, дар рисолати худ ноком мешудем.

Ин таҷрибаест, ки мо ҳамчун роҳбарон бояд аз сар гузаронем, аммо бо хушҳолӣ 144,000 нафар набояд аз он гузаранд. Хоҳари Уайт, на ба роҳбарон, балки дар бораи 144,000 сухан мегӯяд:

Time аз соли 1844 инчониб озмоиш набуд ва хохад шуд дигар ҳеҷ гоҳ озмоиш нашавед. {EW 74.2}

Агар мо дар яке аз ноумедиҳои худ ноком мешудем, ин огоҳии ниҳоӣ дода намешуд. Мисли Исо, мо ҳам оштӣ кардем, ки новобаста аз он ки чӣ қадар арзиш дошта бошад, бо мақсади худ амал кунем. Ин гуна имонест, ки ба 144000 ва шаҳидон барои шаҳодати содиқ дар бораи Падар ниёз доранд.

Ва ман хоҳам дод ҳокимият ба ман ду шоҳид, ва хоҳанд кард ҳазору дусаду шаст рӯз нубувват кунед, пушида палос. (Ваҳй: 11: 3)

Дар Паёми Орион иборат аз як шоҳид ва Киштии вақт дигарро дарбар мегиранд. Қудрате, ки ба онҳое ки ин хабарҳоро эълон мекунанд, Рӯҳулқудс аст, ки тавонотарин лашкари Худованд аст.

Анҷоми 1260 рӯз дар ҳамон рӯзе хоҳад буд, ки 1290 ба охир мерасад ва ҳамон рӯз 144,000 XNUMX мӯҳршуда ба маънои рамзӣ ба «кишти» дохил мешаванд, то ҳафт рӯз пеш аз он ки балоҳо бар замин афтад. Ин давраҳо дар он рӯз ба охир мерасанд, зеро маҳз балоҳо ба Бобил ва кӯшишҳои хастаи шоҳидони «палос дар бар» хотима мебахшанд.

Дар асл чӣ мешавад?

Мо пайғамбар нестем, аммо дар ин ҷо баъзе маслиҳатҳо барои баррасии он ҳастанд, ки чӣ интизор аст.

ва he мӯъҷизоти бузург ба амал меоварад, то ки оташро аз осмон фуруд меоварад дар руи замин дар пеши назари одамон, Ва фиреб медиҳад онҳое, ки дар рӯи замин зиндагӣ мекунанд ба воситаи он мӯъҷизаҳое, ки ӯ тавонист дар пеши ҳайвони ваҳшӣ ба амал оварад; ба сокинони замин мегӯянд, ки онҳо бояд ба ҳайвони ваҳшӣ тасвир созед, ки захми шамшер дошт ва зинда монд. (Ваҳй 13:13-14)

Аз байти боло мебинем, ки оташ аввал аз осмон фуруд меояд, пеш аз он ки қонуни якшанбе аз ҷониби мардум пахш карда шавад. Дар асл, он чизест, ки мардумро водор мекунад, ки қонуни якшанберо бихоҳанд. Аз ин рӯ, аввалин ҳодисае, ки мо метавонем дар шоми шанбе, 5 май интизор шавем, як офати умумиҷаҳонии марбут ба оташ аз осмон аст (тубҳои оташ). Ин метавонад бо заминҷунбӣ, вулқонҳо ё дигар падидаҳо оғоз ё дар бар гирад. Ҳангоми харобшавӣ, эҳтимол ба назар мерасад, ки се рӯзи торикӣ (шояд аз абрҳои хокистар ва иртиботи кандашуда) вуҷуд дошта бошад, ки пас аз он ҷаҳон бо сарлавҳаҳои даъвати қонунҳои якшанбе пайдо мешавад, ба монанди он ки калисоҳо пас аз 9 сентябр пур шуданд. Якшанбеи оянда танҳо 11-уми май аст, рӯзи дӯстдоштаи зуҳуроти Мариан дар солҳои гузашта пайдо мешавад ва эҳтимолан имсол дубора барои таҳкими қонуни якшанбеи дилхоҳ истифода шавад. Якшанбеи пас аз он, 13-уми майи соли 20, ба таври рамзӣ дар доираҳои зироаткорӣ қайд карда шуд ва эҳтимол метавонад аввалин рӯзи ибодати қонунӣ бошад. Албатта, ман аслан намедонам, ки воқеаҳо чӣ гуна сурат хоҳанд гирифт, аммо мо як чизро аниқ медонем: он аз он ки мо тасаввур карда метавонем, бадтар хоҳад буд.

Дар "замони душворӣ, чунон ки ҳеҷ гоҳ набуд,» ба наздикй ба руи мо кушода мешавад; ва мо ба таҷрибае ниёз дорем, ки ҳоло мо онро надорем ва бисёриҳо барои ба даст овардани он хеле бесабаб ҳастанд. Аксар вақт чунин мешавад, ки мушкилот дар интизорӣ бузургтар аз воқеият аст; аммо ин ба кризисе, ки дар назди мост, дуруст нест. Муаррифии равшантарин ба андозаи озмоиш расида наметавонад. Дар он замони озмоиш ҳар як нафс бояд барои худ дар назди Худо истода бошад. «Гарчанде ки Нӯҳ, Дониёл ва Айюб дар замин буданд, «ба ҳаёти зиндаам, мегӯяд Худованд Худо, онҳо на писар ва на духтарро раҳо хоҳанд кард; онҳо танҳо ҷонҳои худро бо адолати худ наҷот хоҳанд дод». Ҳизқиёл 14:20. {GC 622.4}

Бисёре аз мо аллакай маҷбур шудем, ки ҳатто бе дастгирии аъзоёни оила ё дӯстон мавқеи худро нишон диҳем, бигзор дастгирии муқаддасон ба монанди Айюб ё Дониёл. Вақте ки шумо бо озмоишҳои худ рӯ ба рӯ мешавед, дар хотир доред, ки дигарон аз шумо пеш гузаштаанд. Ва касе ҳаст, ки пешвои ҳамаи мо буд.

хулоса

Гарчанде ки моро Рӯҳулқудс роҳнамоӣ мекунад, мо ҳанӯз ҳам одам ҳастем. Агар дар оғози 1260 рӯз ҳеҷ чизи намоён рӯй надиҳад, мо бояд ин таҳқиқотро дубора баррасӣ кунем, зеро мувофиқи он рӯзе боқӣ намондааст. Соати Худо дар Орион ва Киштии вақт! Аммо ба Албатта бехатар аст огоҳӣ диҳед.

Ва посбонҳо аз шаҳр ба шаҳр аз сарзамини Эфроим ва Менашше то Забулун мегузаштанд; ба онҳо хандиданд ва онҳоро тамасхур мекарданд. (2 Вақоеънома 30:10)

Мо медонем, ки посухе, ки бояд интизор шавад. Аммо дар хотир доред, ки онҳое, ки ба огоҳӣ гӯш намедиҳанд, новобаста аз он ки огоҳ шаванд ё на, ҳалок мешаванд, аммо агар онҳоро огоҳ накунем, хунашон ба дасти мост. Муҳимтар аз ҳама, чанде ҳастанд, ки ба онҳо диққат медиҳанд:

Бо вуҷуди ин, ғаввосони Ошер ва Менашше ва Забулун худро хор карданд, ва ба Ерусалим омад. (2 Вақоеънома 30:11)

Оё аз хандакунандагон ва масхаракунандагон мехоҳӣ ё аз онҳо? худро хоксор карданд ва омад?

«Ман фариштаи дигаре дидам, ки аз осмон нузул мекард, ки қудрати бузург дорад; ва замин аз ҷалоли Ӯ мунаввар шуд. Ва ӯ бо овози баланд фарьёд зада, гуфт: «Бобили бузург фурӯ ғалтид, фурӯ ғалтид, ва маскани иблисҳо ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид ва қафаси ҳар паррандаи нопок ва нафратовар гардид». «Ва овози дигаре аз осмон шунидам, ки мегуфт: «Эй қавми ман, аз вай берун оед, то ки шарики гуноҳҳои вай нашавед ва ба балоҳои вай гирифтор нашавед». Ваҳй 18:1, 2, 4. … Дар бораи Бобил, вақте ки дар ин пешгӯӣ нишон дода шудааст, чунин гуфта шудааст: «Гуноҳҳои вай то ба осмон расидааства Худо гуноҳҳои вайро ба ёд овард». Ваҳй 18:5. Вай андозаи гуноҳи худро пур кардааст ва ҳалокат ба сари вай афтодааст. Аммо Худо то ҳол дар Бобил халқе дорад; ва пеш аз омадани довариҳои Ӯ ин шахсони содиқ бояд бошанд нидо кард, ки онҳо аз гуноҳҳои вай шарик нашаванд ва «аз балоҳои вай қабул нашавед». Аз ин рӯ, ҳаракате, ки фариштае, ки аз осмон фуруд меояд, заминро бо ҷалол ва ҷалоли худ равшан мекунад. фарьёд бо овози пурқувват, эълон кардани гуноҳҳои Бобил [Овози Худо мисли обҳои бисьёре, ки гуноҳҳои онҳоро эълон мекунад тамоми калисоҳо дар Орион]. Дар робита ба паёми ӯ нидо шунида мешавад: «Аз вай берун шав, эй мардуми ман.» Ин эълонхо, муттаҳид шудан бо паёми фариштаи сеюм, -ро ташкил медиҳанд огоҳии ниҳоӣ ба сокинони замин дода шавад. {GC 604.1}

Оё шумо ба ин огоҳии охирин гӯш медиҳед ва ҳаёти худро ба хизмати Худо дар ин рӯзҳои охир ваъда медиҳед? Ҳеҷ чиз муҳимтар ва таъхирнопазиртар аз бӯҳроне нест, ки мо дучор мешавем.

Аммо пас аз он ки Рӯҳулқудс бар шумо нозил шавад, шумо қувват хоҳед ёфт; ва шумо ҳам дар Ерусалим, ва ҳам дар тамоми Яҳудо, ва дар Сомария ва то ақсои замин шоҳидони Ман хоҳед буд. Вақте ки Ӯ инро гуфт, ҳангоме ки онҳо диданд, бардошта шуд; ва абре Ӯро аз назари онҳо дур кард. (Аъмол 1:8–9)

Дар ояти боло мо мебинем, ки қудрат (Рӯҳулқудс) ба шоҳидон (144000 ва шаҳидон) дода шудааст ва онҳо Инҷилро дар тамоми замин намоиш хоҳанд дод. Яке аз шоҳидон бо ҳаёти муқаддаси худ шаҳодат хоҳад дод, ва дигаре бо хуни худ шаҳодат медиҳад. Пас аз ба охир расидани рӯзҳои нубуввати онҳо, дидори навбатии онҳо омадани Исо дар 24 октябри соли 2016 хоҳад буд.

Дуои хизмати охирини ҳисобкунӣ ин аст, ки ҳангоми пайравӣ ба Барра дар ин таоми шоми дуюми моҳи Худованд, шумо даъвати олии худ ва ҳадафи мавҷудияти худро, ки шаҳодат додан ба Падар дар озмоиши Ӯст, иҷро хоҳед кард ва шумо қудрати Рӯҳулқудсро хоҳед гирифт, то аз хислат ва Қонуни Ӯ, новобаста аз он ки чӣ қадар қимат бошад, муҳофизат кунед.

Бобил афтод!

Расми 1: Оғози 1260 рӯз

Ҷадвали муфассали вақт, ки санаҳои муосири григорианиро бо маросимҳои библиявӣ ва анъанавии яҳудиён омезиш медиҳад. Рӯйдодҳои асосӣ иборатанд аз «Барраи Фисҳ ҷудо карда шуд» ва қайдҳо дар бораи рӯзҳои «Умар». Эзоҳҳо дар бораи рӯйдодҳои пешгӯии оянда, ба монанди «Се рӯзи торикӣ» ва ишора ба тағйироти иҷтимоӣ, ки аз истилоҳоти мустақими астрологӣ канорагирӣ мекунанд, тахмин мезананд.

Расми 2: Охири 1260 руз

Ҷадвали муфассали рӯйдодҳои динӣ ва пешгӯиҳо бо санаҳои муҳим, ки дар шакли тақвим нишон дода шудаанд, ду ҳафтаро дар моҳи октябри соли 2015 дар бар мегирад. Сутунҳо бо рӯзҳо аз чоршанбе то душанбе қайд карда шудаанд ва ҳам санаҳои григорианӣ ва ҳам иброниро дар бар мегиранд, ки дар онҳо қайдҳои мушаххас дар бораи рӯйдодҳо ба монанди Шанбе, Рӯзи бузург ва ҷадвалҳои рақамии шарҳдодашуда ба монанди "1335 рӯз" оварда шудаанд, ки аҳамияти библиявии онҳоро дар заминаи доварӣ ва иҷрои пешгӯиҳо нишон медиҳанд.