Изҳороти расмӣ

Пас аз он ҳама далелҳое, ки мо дар ҳафт соли охир додаем, мо медонем, ки Исо ҳоло меояд.

Дар давоми иди хаймаҳои имсола, Исо моро аз «лагери» махсус роҳнамоӣ кард. Тамоми харакат даъват карда шуда буд, ки иди хаймахо не, балки дар он вакт дар хаймахо зиндагй кунанд. Дар он ҷо мо фаҳмидем, ки Исо мехост, ки мо дар бораи патриархҳои Китоби Муқаддас фикр кунем, мисли яҳудиён дар вақти ид фикр кунем ва худро чун чӯпононе бубинем, ки хушхабари омадани Ӯро гирифтанд.

Дар ҳар рӯзи ид, мо аз Рӯҳулқудс таълим мегирифтем ва пас аз чанд рӯзи хушхабар ва дарки амиқтари рисолати худ, мо фаҳмидем, ки мо метавонем худхоҳ бошем, ки ба ваҷд омадани пеш аз мусибат оғоз кунем. Мо ба Биҳишт мерафтем, аммо танҳо онҳое, ки мӯҳри пурраи Худоро гирифта буданд, аз он чумла дониши махсусе, ки 144,000-ро муайян мекунад.

Бисёр одамоне, ки бо ин дониш мӯҳр надоштанд, ба мисли онҳое, ки танҳо дар аксҳои профили Фейсбуки худ "24 октябри 2016"-ро ба пешониашон нусхабардорӣ кардаанд, воқеан ин мӯҳр надоштанд. Дар асл, Исо ба мо нишон дод, ки онҳо барои марг мӯҳр зада шудаанд, зеро онҳо қисми мӯҳрро, ки ба онҳо имкон медод, ки замони азими душвориро зинда аз сар гузаронанд, аз даст доданд. Онҳо инчунин ҳаёти ҷовидонаи худро аз даст медоданд, зеро бе ягон раҳм нобудӣ бар рӯи замин фаро мерасид.

Мо фаҳмидем, ки ин нияти Худо барои онҳо ва ҷаҳон аст. Бо вуҷуди ин, мо низ дарк кардем, ки мо бояд мисли Мусо барои онҳо шафоат карда, аз Худо хоҳиш кунем, ки онҳоро раҳо кунад. Ӯ ба мо фаҳмонд, ки барои ин қурбонии бузург лозим аст, яъне қурбоние, ки Исо дар салиб карда буд. Мо бояд бо қурбонӣ нишон медодем, ки мо ба камоли камолоти Масеҳ расидаем.

Бинобар ин, МО РАСМАН ЭЪЛОН МЕКУНЕМ, ки барои тамоми ҷаҳон хонда шавад, КИ МО рӯзи чоршанбеи 19 октябри соли 2016 дар бораи Исо муроҷиат кардем, ки шафоати Ӯро қатъ карда буд, ки аллакай аз макони муқаддаси муқаддас баромада буд, ки аллакай ба сӯи замин рафта буд. ПАДАР ТО КИ БОЗ ЯК РЕЗИШИ БУЗУРГИ РӮҲ МУҚАДДАСРО фиристад, то фарёди баланде, ки Калисои Адвентистии Рӯзи Ҳафтум мебоист садо медод, дар давоми як соати осмонӣ, яъне ҳафт соли заминӣ такрор шавад.

Дар боғи Ҷатсамонӣ Исо пурсид: «Оё шумо наметавонед бо ман як соат бедор бошед?» Он ҳафта мо Гетсемани худро доштем. Мо дӯст медоштем, ки косаи тамасхур ва дард аз мо гузарад, аммо ин ишқ намебуд. «Тамоми шариат ва анбиё бар ин ду аҳком овезон аст» ва азбаски мо на танҳо Худоро, балки наздикони худро низ дӯст медорем, мо омода будем, ки ин қурбониро пешкаш кунем. Мо аз Исо хоҳиш кардем, ки омадани Ӯро боз ҳафт соли дигар нигоҳ дорад ва мо аз Ӯ хоҳиш кардем, ки ба мо бигзоред, ки ба дигарон ёрӣ диҳем ва «бисёр одамонро ба сӯи адолат то абад мисли ситорагон» баргардонем.

Мо ин бандҳоро барои кофирон ва масхаракунандагон наменависем, ки ба ҳар ҳол мегӯянд, ки мо дурӯғгӯем ва ин чизҳоро худамон бофтаем. Дар хафт соли гузашта (ки мо фикр мекардем, ки ин танхо хафт соли хизмати мо хохад буд) дар бораи он навишта будем 1800 саҳифа ба маблағи далелҳо ки Исо ҳозир меояд. Ҳеҷ кадоме аз он хато набуд. Ҳама чиз ҳақиқати пок буд, чунон ки Рӯҳулқудс таълим медод.

Мо ин корро ба хотири дарди дидани бародарону хоҳарони худ, ки ба ин хабар навакак бовар кардан гирифтанд, мурданд ва гуруснаи ноне, ки то даме, ки ҷаҳон бо нобудии комил мувофиқи ҳафт соли Ҳизқиёл 39 ба охир нарасад, дигар дар рӯи замин дастрас нахоҳад буд. Онҳо бе ягон умед партофта мешуданд. Аз ин рӯ, мо аз Худованд хоҳиш кардем, ки моро бо онҳо бимонад ва ба онҳо нони ҳаёт диҳад.

Бар хилофи он чи ки душманони мо ҳамеша мегуфтанд, мо хизматамонро бо шикаст ба охир намерасонем. Мо аллакай шаш номи домени нав ва шаш сервери нави пурқувватро фармоиш додем, ки омодаанд он чизеро, ки Худо ба мо фармудааст, пайдо кунем: анбӯҳи бузург.

Ҳар касе, ки ин паёмро мехонад, бори дигар даъват карда мешавад, ки бо умед он чизеро, ки Худо дар ҳафт соли аввал ба мо таълим додааст, аз назар гузаронад, то ӯ омода бошад, ки барои ҳақиқат ҳамчун шоҳид ва ҳамчун шаҳиди Худо дар ҳафт соли дуюм бимирад.

Дари инсоният баста буд. Аммо ҳоло Филаделфия аз Исо, ки калиди Довудро дорад, хоҳиш кардааст, ки бори дигар дарро ба рӯи инсоният боз кунад. Акнун ҳама дар ин ҳафт сол боз як имкони дигар доранд, ки Бобилро тарк кунанд, яъне аз ҳар калисои муташаккил, ки ба он тааллуқ доранд, тарк кунанд ва ба назди мо, калисои ҳақиқии Худо биёянд.

Мо мехоҳем возеҳ бигӯем, ки мо ба ҳар як инсоне, ки бо мо тамос мегирад, самимона ҳастем, аммо дилҳои моро Худо ба бародарони собиқи адвентистҳои рӯзи ҳафтуми мо, ки паёми Орионро ҳангоми пешниҳоди он ба онҳо рад карданд, баста аст. Ин гуноҳи авфнопазир бар зидди Рӯҳи Муқаддас аст, зеро ин паёми Ӯст. Мо омодаем барои ҳамаи душманони худ, ҳатто барои душманони Худо, ки дари онҳо қаблан баста буд, азоб кашем. Мо тайёрем, ки бо онхо аз мусибати бузург, аз чанги ядрой, аз балохои хакикй ва хакикй гузарем ва бо онхо истодаем. Мо омодаем, ки ба онҳо дасти ёрӣ дароз кунем, ба онҳо ёрӣ диҳем, маслиҳат диҳем, тасаллӣ диҳем, магар он гурӯҳе, ки Худо аз ҷониби Худо хориҷ карда шудааст.

Мо бесаброна интизори истиқболи одамони некдил ҳастем, ки сазовори баракатҳое ҳастанд, ки мо аллакай дар дасти мо дорем.

Ин паём ду рӯз пеш аз санае навишта шудааст, ки аксари пайравони мо омадани Исоро интизор буданд. Агар Исо новобаста аз дархости мо биёяд, ҳар касе, ки инро мехонад, бидуни умед ба марги абадӣ маҳкум хоҳад шуд.

Дӯстони шумо,
Деҳқонони абри сафед, адвентистҳои шанбеи баланд ва 144,000 XNUMX нафар, ки бо як по дар назди дарвозаи Шаҳри муқаддас истода буданд.