Cyhoeddwyd yn wreiddiol ar ddydd Gwener, Rhagfyr 21, 2012, 6:19 pm yn Almaeneg yn www.letztercountdown.org
Mae Cyfres y Cysgod wedi gorffen, ond mae ein gwaith ymhell o fod. I’r gwrthwyneb, mae Duw wedi ein galw i fod yn oleufa yn nyfroedd gwyllt y Storm Fawr sydd bellach yn disgyn ar ddynoliaeth. Er mwyn cyrraedd y nod hwn ac arwain y 144,000 o athrawon, buom yn destun profion llym. Roedd yn rhaid i ni ddarganfod yn union beth ddywedodd Ellen G. White unwaith fel a ganlyn:
Bydd tymor trallod ac ing o'n blaen yn gofyn am ffydd a all oddef blinder, oedi, a newyn - ffydd na lewygu er ei phrofi'n ddifrifol. Rhoddir y cyfnod prawf i bawb i baratoi ar gyfer yr amser hwnnw. Roedd Jacob yn drech na hi oherwydd ei fod yn ddyfalbarhau ac yn benderfynol. Mae ei fuddugoliaeth yn dystiolaeth o rym gweddi bwysig. Bydd pawb a fyddo yn dal addewidion Duw, fel y gwnaeth, ac a fydd mor daer a dyfal ag y bu, yn llwyddo fel y llwyddodd. Ni chaiff y rhai sy'n anfodlon ymwadu â'u hunain, i ddirboeni gerbron Duw, i weddïo'n hir ac yn daer am ei fendith. Ymgodymu â Duw - cyn lleied sy'n gwybod beth ydyw! Cyn lleied sydd erioed wedi cael eu heneidiau wedi eu tynnu allan ar ôl Duw gyda dwysder dymuniad nes bod pob gallu ar y ffordd. Pan fydd tonnau o anobaith na all unrhyw iaith eu mynegi yn ysgubo dros yr ymhelaethwr, cyn lleied sy'n glynu wrth addewidion Duw â ffydd ddi-ildio. {GC 621.2}
Yn ystod y profion niferus a aethom drwyddynt ers Chwefror 27, 2012, ni wyddem y byddai Duw yn rhoi arwydd arbennig inni fel y byddem yn gwybod ein bod wedi derbyn sêl y Duw byw dros ein gwaith, ac y dylem eto ddatgelu’r peth rhyfeddol hwn yn Ei amser Ef. O'r sêl hon daw ein hadran newydd a fydd yn cyd-fynd â chi tan amser y pla, o leiaf cyn belled â bod gennym gyfathrebu o hyd. Bydded i Dduw fendithio’r adran hon yn arbennig a rhoi’r Ysbryd Glân i’r rhai sy’n ei adnabod ac yn deall nad yw byth yn gwneud dim heb ddatgelu Ei gyfrinach i’w broffwydi (Amos 3:7).
Y Rhodd Barch o Brophwydoliaeth
Ar ddiwedd ei oes yn y 1930au, ysgrifennodd Arthur G. Daniells, cyn-lywydd Cynhadledd Gyffredinol Adfentwyr y Seithfed Dydd a chydweithiwr hir-amser Ellen G. White, lyfr rhagorol ar y pwnc o'r un teitl Y Rhodd Barch o Brophwydoliaeth. Mewn dros 400 o dudalennau wedi'u hymchwilio'n berffaith ac yn fy marn i hefyd wedi'u hysbrydoli, mae'n dangos bod Ysbryd Proffwydoliaeth bob amser yn cyd-fynd ag eglwys Dduw, ac yn y pen draw sut yr amlygwyd y rhodd yn eglwys weddilliol Duw trwy Ellen G. White.
Mae’n ymdrin â holl hanes pobl Dduw hyd heddiw, gan olrhain presenoldeb y rhodd o broffwydoliaeth ymhlith pobl Dduw ym mhob oes:
- O'r Aipht i Ganaan gwireddu trwy rodd Moses, a gafodd gyfarwyddyd uniongyrchol gan Dduw o'r berth llosgi ymlaen.
- O Josua i Samuel gan Josua ei hun, “gwŷr Duw”, Debora ac yn olaf gyda Samuel mawr, a sefydlodd ysgolion y proffwydi.
- Yn ystod gwrthryfel Israel yn nyddiau'r brenhinoedd pan wrthodasant Dduw fel eu brenin, gyda 30 y cyfeirir ato yn ysgrifeniadau y prophwydi o Samuel hyd Jeremiah, ynghyd ag ychydig ychwaneg na chrybwyllwyd wrth eu henwau.
- Yn y cyfnod yn ystod ac ar ôl y caethiwed Babylonaidd oddi wrth Daniel trwy Malachi.
- Mae'n dangos presenoldeb y rhodd o broffwydoliaeth hyd yn oed rhwng Malachi ac Ioan Fedyddiwr.
- O amseroedd apostolaidd hyd y dydd heddyw, fel y tystia yr apostolion eu hunain, fel eiddo Paul a ddywedodd : “ Na ddiffoddwch yr Ysbryd. Paid â dirmygu proffwydoliaethau.” (1 Thesaloniaid 5:19-20) ac yn arbennig oherwydd gwrth-fath glaw cynnar y Pentecost yn amser y glaw olaf.
- Trwy amlygiad o Ysbryd y Prophwydoliaeth trwy Ellen G. White yn yr Eglwys Adventist yn ystod cyfnod y dyfarniad ymchwiliol.
Nid yw Duw erioed wedi gadael ei bobl heb ddawn Ysbryd Proffwydoliaeth. Daeth Daniells cyn belled ag amser barn y meirw, ond beth am amser y trawsnewidiad o farn y meirw i farn y byw, a beth am amser barn y byw ? Oni fyddai y seren yng nghoron y wraig, yr eglwys leiaf o weddill y gweddill, yn enwedig angen y rhodd hon? Oni ddylem ddisgwyl y ddawn o broffwydoliaeth yn awr, ynteu a yw’r 100,000 o dudalennau a ysgrifennodd Ellen G. White yn y 70 mlynedd o’i gwasanaeth fel cennad Duw yn ddigonol i arwain yr eglwys trwy’r amser bach o helbul?
Mae Ellen G. White ei hun yn ateb y cwestiwn trwy bwyntio at oleuni newydd na chafodd hi ei hun, ond na ellid ei dderbyn ond gan fyfyrwyr diwyd yr Ysgrythurau, gyda chymorth dawn yr Ysbryd Glân.
Mae Pedr yn annog ei frodyr i “gynyddu mewn gras, ac yng ngwybodaeth ein Harglwydd a’n Hiachawdwr Iesu Grist.” [2 Pedr 3:18.] Pan fydd pobl Dduw yn tyfu mewn gras, byddant yn gyson yn cael dealltwriaeth gliriach o’i air. Byddant yn dirnad golau newydd a harddwch yn ei gwirioneddau cysegredig. Mae hyn wedi bod yn wir yn hanes yr eglwys yn mhob oes, ac felly fe barha hyd y diwedd. Ond wrth i fywyd ysbrydol gwirioneddol ddirywio, bu'r duedd erioed i beidio â symud ymlaen yng ngwybodaeth y gwirionedd. Mae dynion yn ymfoddloni ar y goleuni a dderbyniwyd eisoes oddi wrth air Duw, ac yn digalonni unrhyw ymchwiliad pellach i'r Ysgrythurau. Maent yn dod yn geidwadol, ac yn ceisio osgoi trafodaeth. {GW 297.2}
A yw efrydydd Beiblaidd, dawnus fel y byddo, yn brophwyd yn yr ystyr yma ? Na, oherwydd y diffiniad o broffwyd yw ei fod yn derbyn cyfarwyddyd uniongyrchol gan Dduw ac yn clywed Ei lais mewn breuddwydion neu weledigaethau. Hyd yn oed pan fydd myfyriwr Beiblaidd yn cael ei arwain at rai rhannau o'r Beibl ac at wybodaeth newydd trwy freuddwyd achlysurol, nid yw hynny'n amlygiad o lawn ddawn Ysbryd y Proffwydoliaeth ynddo.
I’r gwrthwyneb, dywedir wrthym sut y mae dawn proffwydoliaeth yn gweithredu mewn perthynas â’r rhai yn yr eglwys, sy’n archwilio Gair Duw trwy astudiaeth, gan sychedu am fwy o oleuni:
Nid yw llawer o'n pobl yn sylweddoli pa mor gadarn y gosodwyd sylfaen ein ffydd. Yr oedd fy ngŵr, yr Henuriad Joseph Bates, y Tad Pierce, yr Henuriad [Hiram] Edson, ac eraill oedd yn awyddus, yn fonheddig, ac yn wir, ymhlith y rhai a fu, ar ôl treigliad yr amser yn 1844, yn chwilio am y gwirionedd fel am drysor cudd. Cyfarfûm â hwy, a buom yn astudio ac yn gweddïo'n daer. Yn aml arhosem gyda'n gilydd hyd hwyr y nos, ac weithiau trwy'r nos gyfan, yn gweddïo am oleuni ac yn astudio'r Gair. Drachefn a thrachefn daeth y brodyr hyn ynghyd i astudio y Bibl, fel y gallent wybod ei ystyr, a bod yn barod i'w ddysgu â nerth. Pan ddaethant at y pwynt yn eu hastudiaeth lle dywedasant, “Ni allwn wneud dim mwy,” deuai Ysbryd yr Arglwydd arnaf, fe'm cymerir oddi ar y weledigaeth, a byddai esboniad clir o'r darnau y buom yn eu hastudio yn cael ei roi i mi, gyda chyfarwyddyd pa fodd yr oeddym i lafurio a dysgu yn effeithiol. Felly y rhoddwyd goleuni a'n cynorthwyodd i ddeall yr ysgrythyrau o ran Crist, Ei genhadaeth, a'i offeiriadaeth. Yr oedd llinell o wirionedd yn ymestyn o'r amser hwnnw hyd yr amser yr awn i mewn i ddinas Duw, wedi ei gwneud yn amlwg i mi, a rhoddais i eraill y cyfarwyddyd a roddes yr Arglwydd imi.
Yn ystod yr holl amser hwn ni allwn ddeall ymresymiad y brodyr. Yr oedd fy meddwl dan glo, fel petai, ac ni allwn amgyffred ystyr yr ysgrythurau yr oeddem yn eu hastudio. Hwn oedd un o ofidiau mwyaf fy mywyd. Bum yn y cyflwr meddwl hwn nes i holl brif bwyntiau ein ffydd gael eu hegluro i'n meddyliau, mewn cydmariaeth â Gair Duw. Gwyddai'r brodyr, pan nad oeddwn mewn gweledigaeth, na allwn ddeall y materion hyn, a derbyniasant fel goleuni yn uniongyrchol o'r nef y datguddiadau a roddwyd. {1SM 206.4–207.1}
Mae rhan olaf y dyfyniad hwnnw o fywyd negesydd Duw yn datgelu egwyddor ysbrydol bwysig: Mae'r person sy'n ddawnus ag Ysbryd Proffwydoliaeth yn nad deall beth yw ystyr astudiaethau'r myfyrwyr, nid oherwydd eu bod yn anneallus neu'n anwybodus, ond i'r diben hwnnw gellir cydnabod felly y dadguddiadau a roddir i'r eglwys trwyddynt.
Yn anffodus, mae stori rhodd Ysbryd Darogan hefyd yn stori am y bobl yn gwrthod yr Ysbryd Proffwydoliaeth y dylent ei dderbyn. Roedd hyn yn wir ym mhob oes, a bydd yn llusgo ymlaen hyd yn oed at ddyfodiad Iesu.
Arweiniodd Ellen G. White yr eglwys am amser hir, hyd yn oed yn ddwfn i'w crwydro anialwch 120 mlynedd, a ddechreuodd ym 1890 oherwydd i'r eglwys wrthod hyd yn oed ddechrau cyntaf golau'r pedwerydd angel. Nid tan ychydig yn ddiweddarach yr oedd ychydig o'r bobl o'r diwedd yn barod i dderbyn y goleuni hwn yn ei holl gyflawnder. Yn awr, yn fuan ar ol dechreuad barn y byw, y mae y goleuni hwn i chwyddo i gri uchel, y rhybudd mawr olaf i fyd marwol, yr hwn a ddinystrir gan farnedigaethau Duw heb eu cymmysgu â thrugaredd, ynghyd a phawb na fynnai ymddiried yn llwyr eu bywydau i Dduw.
Er 1915, sef y flwyddyn y bu farw Ellen G. White, bu’n rhaid i’r eglwys gymryd eu taith trwy’r anialwch ar eu pennau eu hunain heb Ysbryd Darogan byw. Bu’n rhaid iddynt ddioddef y treialon o ddilyn eu harweinyddiaeth eglwysig aml-gyfeiliornus o’r coch, drosodd i’r du, yna at y march gwelw—eglwys farw Sardis—canys “lle nad oes gweledigaeth, mae’r bobl yn marw” (Diarhebion 29:18). Er bod ei hysgrifau yn cyd-fynd â nhw, daeth y broffwydoliaeth ganlynol am negesydd Duw yn wir:
Mae Satan ... yn pwyso'n gyson ar yr annilys—i arwain i ffwrdd oddi wrth y gwirionedd. Twyll olaf un Satan fydd gwneud tystiolaeth Ysbryd Duw o ddim effaith. “Lle nad oes gweledigaeth, mae'r bobl yn marw” (Diarhebion 29:18). Bydd Satan yn gweithio yn ddyfeisgar, mewn gwahanol ffyrdd a thrwy wahanol asiantaethau, i ansefydlogi hyder gweddillion Duw yn y gwir dystiolaeth.—Llythyr 12, 1890.
Bydd casineb yn cael ei ennyn yn erbyn y tystiolaethau sy'n satanaidd. Gweithred Satan fydd ansefydlogi ffydd yr eglwysi ynddynt, am y rheswm hwn: Nis gall Satan gael llwybr mor eglur i ddwyn i mewn ei dwyll a rhwymo eneidiau yn ei rithdybiau, os gwrandewir ar rybuddion a cheryddon a chynghorion Ysbryd Duw.—Llythyr 40, 1890. {1SM 48.3–4}
Ysgrifenodd Arthur G. Daniells yn y bennod olaf o'i lyfr Y Rhodd Barch o Brophwydoliaeth:
Y mae lles yr eglwys yn gyffredinol, a lles ei haelodau unigol, yn anwahanol gysylltiedig â chredu a gwrando ar broffwydi Duw. Y rhai hyn, fel y gwelsom, yw ei genhadau dewisol Ef, Ei lefarwyr penodedig, at Ei eglwys ar y ddaear. Fel yr ydym hefyd wedi dangos yn glir, mae'r cynllun cyfathrebu hwn wedi bod yn ddarpariaeth ddewisol, unffurf, a buddiol Duw ar gyfer datgelu Ei ewyllys i ddyn, byth ers y gwahaniad a achosir gan bechod. Trwy y moddion hyn y mae Duw yn cynghori ac yn cyfarwyddo, Y mae yn rhybuddio, yn erfyn, ac yn rhybuddio, fel y byddo angen ac fel y mae cariad dwyfol yn ei ddangos. Nid yw presenoldeb y proffwyd ymhlith dynion, felly, yn rhywbeth newydd nac anarferol, yn rhywbeth rhyfedd neu wych. Duw yw awdwr y ddarpariaeth hon, a dyn tramwy yw ei fuddiolwr. Mae mor hen â'r angen dynol, ac mor gyson â'r cariad dwyfol a'i hysgogodd a'i sefydlu.
Mae cyffiniau yr eglwys ym mhob oes wedi eu mesur gan ei deyrngarwch neu ei hanffyddlondeb i ddawn darogan, a'i diogelwch wedi ei fesur gan ei hymateb i'r arweiniadau nefol hyn. Trwy y canrifoedd sydd yn rhychwantu yr oesau patriarchaidd, Mosaicaidd, a 325 apostolaidd, yr ydym wedi gweled y rheol anorchfygol hon ar waith, fel y datguddir yn nhudalenau yr Ysgrif Sanctaidd.
Yna ar ôl marwolaeth yr apostolion, mae'r orymdaith drychinebus o ddigwyddiadau yn yr oes Gristnogol yn dechrau, yn cael ei hadrodd mewn gwaed a dagrau, ac yn cael ei ddifetha â lluwch a gwrthgiliwr. Yn bwyllog y mae yr eglwys Gristionogol enwol yn gwyro oddi wrth yr egwyddorion sylfaenedig hyny — y gorchymynion a'r arferion, y llythyren a'r ysbryd — oedd yn nodweddu yr eglwys apostolaidd. Yr oedd yr ymadawiad yn canoli mewn gwyrdroi y gyfraith a'r efengyl, er ei fod yn treiddio trwy holl wirionedd Cristionogaeth.
Trasig fu llawer o'r rhai a safodd dros y ffydd gyntefig. Wedi'u casáu a'u drysu, eu herlid a'u hynysu, roedden nhw'n tystio i'r gwirionedd. Ond o bryd i'w gilydd y cododd proffwydi, yn wŷr a gwragedd, ar alwad Duw, ac yn gwadu anwiredd yr annheyrngar. Buont yn annog ffyddlondeb y ffyddloniaid, ac yn arwain ac yn gwarchod ymlynwyr y gwirionedd trwy'r canrifoedd blinedig.
Yn awr yn y “dyddiau diweddaf,” dwyfol enwedig hyn, y mae cynllun mawr prynedigaeth Duw a chwrs gwallgof yr hil ddynol yn nesau at eu huchafbwynt. Y mae anwiredd mor lluosog yn mysg dynion, y mae athroniaeth ddynol mor herfeiddiol, y mae annibyniaeth dyn ar Dduw, ac ar ddarpariadau prynedigaeth, mor wrthwynebol yn yr ymryson goruchaf hwn rhwng da a drwg, fel yr oedd yn anghenrheidiol i ddawn prophwydoliaeth gael ei hamlygu yn amlwg yn rhengoedd yr eglwys weddilliol.
Prif Angenrheidiol yn y Dyddiau Diweddaf
Os bu angen arweiniad dwyfol erioed yng nghwrs yr hil, mae'n sicr yn y dyddiau diwethaf hyn, pan fydd holl rymoedd anwiredd wedi torri'n rhydd i ddyrysu a difetha, pan fydd y byd seciwlar wedi mynd yn faterol, a'r byd crefyddol wedi troi at ddysgeidiaeth fodernaidd. Os byth mewn hanes roedd angen i’r eglwys gael arweiniad dwyfol, cyrhaeddwyd yr amser hwnnw ar awr argyfwng mudiad yr Adfent, yn union ar ôl siom 1844, a thrwy gydol y degawdau dilynol. Pellach oedd y materion; ond digonol oedd arweiniad Duw.
Mae'r gwrthdaro olaf yn dod dros deyrngarwch i Dduw, ac yn cyrraedd ei gyflawnder yn ein dydd ni. Perffaith gyfraith Duw, gyda'i sêl Saboth, yw gwrthrych casineb Satan, a byddai'n siglo'r byd i'w ochr yn y gwrthdaro. Mae yr iachawdwriaeth lawn a ddarperir trwy ffydd yn Nghrist yr un mor wrthddrych ei ymdrechion diflino i wadu Ei ymgnawdoliad, Ei farwolaeth gymodlon, Ei weinidogaeth offeiriadol, a'i ddychweliad buan mewn gallu a gogoniant.
Mae digofaint Satan yn canolbwyntio ar weddillion eglwys Dduw, gwrthrych goruchaf cariad ac arweiniad dwyfol. Bydd yr eglwys hon o'r diwedd yn sefyll fel unig amddiffynwr cyfraith sathru Duw, y mae darpariaethau cyflawn prynedigaeth yn eu cysylltu â hi. Nid yn unig y mae yr eglwys yn gyffredinol yn wrthddrych ymosodiad yr un drwg, ond yr aelod unigol hefyd yn cael ei aflonyddu, o herwydd cynnal uniondeb y gyfraith a'r efengyl. Trwy chwistrellu amheuaeth, diofalwch, herfeiddiad, neu waradwydd, mae Satan yn yr un modd yn ceisio troi teyrngarwch oddi wrth gyngor y rhodd o broffwydoliaeth.
Felly mae'r tri mater mawr sydd yn y fantol yn yr awr olaf hon wedi'u diffinio mor glir a manwl ag y gall ysbrydoliaeth eu datgelu. Ond mae'r rhain i gyd wedi drysu yn y credoau a'r arferion ymhlith llu'r grediniaeth.
Ond yn awr, wrth ddwyn y gyfrol hon i derfyn, y mae y cwestiwn o berthynas unigol ac eglwysig â dawn Duw yn sefyll allan fel un o'r pwys mwyaf. Mae fy ngeiriau cloi felly yn erfyn am gydnabod a gwrando ar y ddarpariaeth ddwyfol hon ar gyfer cyngor yr eglwys. Apeliant at yr eglwys ydynt i gadw y materion hyn byth mewn cof, ac i'w dilyn yn ffyddlon yn ymarferol.
Rhowch sylw i'r Cwnsel Nefol
Marciwch yn dda, wrth edrych yn ôl, yr hyn y mae’r rhodd hon wedi’i olygu i’r bobl hyn drwy ddegawdau’r gorffennol. Marc wel, sut mae argyfwng ar ôl argyfwng wedi'i fodloni, a sut mae mater ar ôl mater wedi'i wynebu'n llwyddiannus. Mae amser wedi cyfiawnhau y cynghorion nefol yn mhob achos. Ystyriwch, trwy gymhariaeth a cherydd dirfawr, ddyddiau Israel yn amser Moses, ac yna myfyriwch ar ein hamseroedd ein hunain yn gyfochrog. Dyma eiriau arweinydd mawr Israel gynt:
“Rhoddais ger dy fron di heddiw fywyd a da, a marwolaeth a drwg.” “Galw’r nef a’r ddaear i gofnodi’r dydd hwn yn dy erbyn, rhoddais o’th flaen fywyd a marwolaeth, bendith a melltith: am hynny dewis einioes, fel y byddo i ti a’th ddisgynyddion fyw: fel y caro’r Arglwydd dy Dduw, ac y gellit ufuddhau i’w lais, ac lynu wrtho ef: canys efe yw dy einioes, a hyd dy ddyddiau.” Deut. 30:15, 19, 20.
Gan sylweddoli ei fod ar fin gosod ei gyfrifoldebau i lawr, roedd yr hen batriarch, Moses, yn rhoi ei ofal terfynol i'r bobl yr oedd wedi'u harwain ers deugain mlynedd, o'r Aifft i ffiniau Gwlad yr Addewid.
Roedd ganddo obeithion mawr am ddyfodol ei bobl annwyl. Ond gan wybod, trwy brofiad maith, eu heiddilwch a'u gwendid ar adegau o dan demtasiynau a chaledi, roedd hefyd yn coleddu ofnau difrifol y gallent wynebu trychineb cenedlaethol a threchu. Gan gydnabod fod eu tynged i wlaw neu wae yn cael ei hamodi ar eu perthynas i'r cyfarwyddyd a anfonwyd oddi wrth Dduw, efe a osododd yn graff, ac yn faith, o'u blaen y bendithion, tymmorol ac ysbrydol, a fyddent yn eiddo iddynt pe byddent yn ufudd, a'r melltithion a fyddai yn ganlyniad i'w hanufudd-dod. (Gwel Deuteronomium 27, 28.)
Methiant Israel i Gofio
Pan gynghorodd efe hwynt i garu yr Arglwydd Dduw, ac i wrando ar ei lais, yr oedd trwy hynny yn eu hannog i wrando ar y negesau o gyngor a chyfarwyddyd a draddododd efe iddynt, fel cennad Duw. Heblaw am y Deg Gorchymyn, yr oedd yr holl gyfreithiau a'r tystiolaethau a'r deddfau a orchymynwyd iddynt wedi eu llefaru trwy Moses. Yr oedd iddynt weled neu glywed dim ond yr offeryn dynol yn yr awr hon yn lleihau euogrwydd eu bod yn gwrthod y gofynion dwyfol hyn. Mae hynny’n wir hefyd, nid yn unig am y genhedlaeth a anerchodd yn bersonol, ond am y dynion a’r merched erioed.
Gwnaeth Moses ddarpariaeth i'r beirniadaethau hyn erioed gael eu cadw mewn cof. Yr oedd rhieni i'w dysgu i'w plant, gan lefaru am danynt pan oeddynt yn eistedd yn y tŷ neu yn rhodio ar y ffordd, yn gystal ag yn yr hwyr ac yn yr oriau boreuol. (Deut. 11:19, 20.) Roedden nhw i gael eu hysgrifennu ar gyfer cofeb mewn llyfr, a’u gosod yn ochr yr arch. Bob seithfed flwyddyn roeddynt i'w tynnu allan a'u darllen yn gyhoeddus cyn i'r cynteddfa o bererinion ymgynnull yng Ngŵyl y Tabernaclau. Ar gyfer yr ymarferiad sobr hwn o'r ysgrifeniadau prophwydol, yr oeddynt i gasglu y gwŷr a'r gwragedd, heb anghofio y dieithr oedd o fewn eu pyrth. Soniwyd yn arbennig am y plant oedd yn dod i flynyddoedd o ddealltwriaeth. Yr oeddynt hefyd i glywed, ac i ddysgu ofni yr Arglwydd. (Gweler Deut. 31:9-13.)
Yn wyneb methiant Israel gynt i gadw ar gof y negesau mawreddog oedd wedi dod trwy negesydd etholedig Duw, oni ddylem ni “ar yr hwn y daeth diwedd y byd” weled iddo fod y cyfarwyddyd a roddwyd i'r eglwys weddilliol i'w gadw yn fyw mewn cof?
Anrheg Prophwydol Yn Anwahanadwy Oddiwrth y Symudiad
Gan dynnu gwers heddiw o gyfarwyddiadau Moses (yn Deut. 6:20-25) i ymarfer i’r plant, wrth iddynt ddod i oedran ymholi, yr arwyddion a’r rhyfeddodau a wnaed yn eu gwarediad o’r Aifft, ysgrifennodd Mrs. White yn 1882:
“Dyma egwyddorion nad ydym i’w hystyried yn ddifater. Y rhai sydd wedi gweled y gwirionedd ac wedi teimlo ei bwysigrwydd, ac wedi cael profiad yn mhethau Duw, sydd i ddysgu athrawiaeth gadarn i'w plant. Dylent eu gwneyd yn gydnabyddus â cholofnau mawrion ein ffydd, y rhesymau paham yr ydym yn Adfentyddion y Seithfed dydd,— paham y gelwir ni, fel plant Israel, i fod yn bobl hynod, yn genedl sanctaidd, ar wahan ac yn wahanol i bob un arall ar wyneb y ddaear. Dylid egluro y pethau hyn i'r plant mewn iaith syml, hawdd ei deall ; ac fel y cynyddont mewn blynyddau, dylai y gwersi a gyfrenir fod yn weddus i'w gallu cynyddol, hyd nes y byddo seiliau gwirionedd wedi eu gosod yn eang a dwfn.” — “Tystiolaethau i'r Eglwys,” Vol. V, t. 330.
Ni ellid adrodd hanes genedigaeth cenedl Israel, am eu gwaredigaeth rhag caethiwed creulon a'u mynediad olaf i Ganaan, heb gysylltu gwaith Moses fel prophwyd. Yn cydblethu â phob cyfnod o’r hanes oedd y negesau a ddaeth o’r nefoedd trwy broffwyd mawr y cyfnod hwnnw. Efe oedd y geg i'r Jehofa, gan wneud yn hysbys Ei ewyllys, gan eu harwain yn eu trefniadaeth a'u symudiadau; yn ceryddu eu pechodau, yn ceryddu eu gwrthryfel, ac yn erfyn arnynt fel tad.
Mae yn yr un modd yn amhosibl heddiw dweud wrth ein plant “y rhesymau pam yr ydym yn Adfentwyr y Seithfed Dydd” heb iddynt ymgyfarwyddo â’r rhan amlwg a chwaraeir gan y ddawn adnewyddol o broffwydoliaeth wrth osod sylfaen ysgrythurol, ac adeiladu arni, wrth arwain yn egwyddorion trefniadaeth, wrth feithrin pob nodwedd gardinaidd o’r mudiad adfent, ac wrth ddwyn negeseuon o gyngor a cherydd, neu o obaith a dewrder.
Mae'n bosibl credu'n enwol yn y rhodd o broffwydoliaeth, i dderbyn negeseuon y proffwydi blaenorol, ac eto i wrthod a gwrthwynebu negesydd cyfoes a ddewiswyd gan Dduw i roi cyfarwyddyd i'w bobl. Yn nydd Crist yr oedd geiriau yr hen brophwydi yn cael eu darllen bob Sabboth yn eu synagogau, etto yr arweinwyr crefyddol a wrthodasant loan Fedyddiwr, ac a groeshoeliasant y Prophwyd a ddaeth yn uniongyrchol o'r nef,— y mwyaf a ymddangosodd ar y ddaear erioed. Mae y rheswm paham y cauasant 329 eu clustiau yn erbyn cenadon y Nefoedd, ynghyd a bodolaeth Phariseaeth fodern, yn eglur yn y geiriau hyn :
“Y ceryddon, y rhybuddion, a chywiriadau’r Arglwydd, sydd wedi eu rhoi i’w eglwys ym mhob oes o’r byd. Yr oedd y rhybuddion hyn yn cael eu dirmygu a'u gwrthod yn nydd Crist gan y Phariseaid hunangyfiawn, y rhai a haerent nad oedd angen y fath gerydd arnynt, ac yr ymdriniwyd â hwy yn anghyfiawn. Ni fyddent yn derbyn gair yr Arglwydd trwy ei weision, oherwydd nid oedd yn plesio eu tueddiadau. Pe rhoddai yr Arglwydd weledigaeth yn union o flaen y dosbarth hwn o bobl yn ein dydd ni, gan nodi eu camgymeriadau, ceryddu eu hunan-gyfiawnder a chondemnio eu pechodau, byddent yn codi i fyny mewn gwrthryfel, fel trigolion Nazareth pan ddangosodd Crist iddynt eu gwir gyflwr.”— “Tystiolaethau i’r Eglwys,” Vol. V, t. 689.
Paham y Gwrthodir Tystiolaethau
Cerydd Crist o bechodau penodol yn eu bywyd a barodd i'r Phariseaid wrthod Ei honiad o fod yn Fab Duw. Y mae heddiw, fel y bu erioed yn y gorffennol, berthynas uniongyrchol rhwng coleddu rhyw bechod ac amau neges gwas etholedig yr Arglwydd.
“Mae llawer sydd wedi gwrthlithro oddi wrth y gwirionedd yn rhoi rheswm dros eu cwrs, nad oes ganddyn nhw ffydd yn y tystiolaethau. Mae ymchwiliad yn datgelu bod ganddyn nhw ryw arferiad pechadurus y mae Duw wedi ei gondemnio trwy'r tystiolaethau. Y cwestiwn yn awr yw, A ildiant eu delw y mae Duw yn ei gondemnio, neu a barhânt yn eu cam cam o ymostyngiad, a gwrthod y goleuni a roddodd Duw iddynt, gan geryddu yr union bethau y maent yn ymhyfrydu ynddynt ? Y cwestiwn sydd i’w setlo â hwynt yw, A wadaf fi fy hun, a derbyniaf fel gan Dduw y tystiolaethau sydd yn ceryddu fy mhechodau, neu a wrthodaf y tystiolaethau am iddynt geryddu fy mhechodau?”— “Tystiolaethau dros yr Eglwys,” Vol. IV, t. 32.
Yn rhan foreuol y gyfrol hon haerir, gyda thystiolaeth ategol, mai yn ymyl rhodd Crist i'n byd ni, rhodd proffwydoliaeth yw gwobr werthfawrocaf Duw i'r eglwys. Mae yn sicr felly y bydd gan Satan, gwrthwynebydd mawr Duw a dyn, gasineb dwys at bob amlygiad o'r ddawn. Rhoddir ei feddiant gan yr eglwys weddilliol yn yr Ysgrythyrau fel yr esboniad ar ddigofaint y ddraig yn ei herbyn. Dat. 12:17. O wybod hyn, ni ryfeddwn fod tystiolaethau Ysbryd Duw yn wrthddrych ymosodiad chwerw a di-baid. Bydd y dadleuon mwyaf cynnil y gellir eu dyfeisio gan feistr feddwl sydd wedi'i hyfforddi mewn twyll a 330sophistry yn cael eu cyflwyno fel rhesymau pam y dylem eu hanghredu.
Cwnsler i'n Pobl Weddill
Yr wyf yn eich cynghori, a all gyfarfod â gwrthwynebiadau i honiadau y tystiol- aethau a roddwyd dros y gweddill, i ystyried cydbwysedd priodol rhwng y dibwys a'r mawr, rhwng yr hyn sydd anhawdd ei ddeall a'r hyn sydd eglur. Dyma egwyddorion arweiniol clir:
“Nid oes angen i chi fynd mewn ansicrwydd ac amheuaeth. Mae Satan wrth law i awgrymu amrywiaeth o amheuon; ond os agori dy lygaid mewn ffydd, fe gei dystiolaeth ddigonol dros gred. Ond ni fydd Duw byth yn tynnu oddi ar unrhyw ddyn bob achos i amheuaeth. Gall y rhai sy'n caru trigo mewn awyrgylch o amheuaeth ac anghrediniaeth, gael y fraint anhygoel. Y mae Duw yn rhoddi tystiolaeth ddigonol i'r meddwl didwyll ei chredu ; ond yr hwn a dro oddi wrth bwys tystiolaeth am fod ychydig o bethau nas gall efe eu hamlygu i'w ddeall cyfyngedig, a adewir yn awyrgylch oer, oerllyd anghrediniaeth ac amheuon dyrys, a gwna longddrylliad ffydd.”—Id., tt. 232, 233.
“Bydd y rhai sy'n hyfforddi'r meddwl i fachu ar bopeth a allant ei ddefnyddio fel peg i ddal amheuaeth, ac awgrymu'r meddyliau hyn i feddyliau eraill, bob amser yn cael achlysur i amau. Byddant yn cwestiynu ac yn beirniadu popeth a gyfyd yn natblygiad gwirionedd, yn beirniadu gwaith a safle eraill, yn beirniadu pob cangen o'r gwaith nad oes ganddynt eu hunain ran ynddo. Ymborthant ar gyfeiliornadau a chamgymeriadau a beiau ereill, ' hyd,' medd yr angel, ' y cyfyd yr Arglwydd lesu o'i waith cyfryngol yn y cysegr nefol, ac a'i gwisga Ei Hun â gwisgoedd dialedd, ac a'u synnant wrth eu gwledd annhraethol ; a byddant heb baratoi ar gyfer swper priodas yr Oen.' Y mae eu chwaeth wedi bod mor wyrdroëdig fel y tueddid hwynt i feirniadu hyd yn oed fwrdd yr Arglwydd yn Ei deyrnas.”— “Tystiolaethau i’r Eglwys,” Vol. V, t. 690.
Yr oedd geiriau Moses, yn cysylltu bendith ag ufudd-dod a thrychineb ag anufudd-dod, yn rhagfynegedig. Fe'u llefarwyd pan oedd Israel newydd ddechrau ei hanes cenedlaethol. Roedd dyfodol y genedl yn cael ei farcio gan gydberthynas ffyniant ac ufudd-dod, ac o gaethiwed a dinistr eithaf yn dilyn anufudd-dod parhaus. Daeth y trychineb yn gynt yn Israel, y rhai a wrthododd gyngor ei holl broffwydi, nag yn Jwda, y rhai y gohiriwyd eu dydd tynged dro ar ôl tro oherwydd diwygiadau achlysurol.
Gwers i'n Hamser
Nid yw'r wers yn llai ystyrlon i'n hamser. Mae dydd ein gwaredigaeth wedi ei ohirio oherwydd ein methiant i fesur hyd at y cysegriad llwyr y gelwir amdano yn y negesau nefol a roddwyd i ni. Yr ydym etto yn y byd cythryblus hwn am nad ydym wedi myned yn mlaen mewn ffydd, aberth, a difrifwch i orphen gwaith Duw yn y ddaear yr anogwyd ni yn ddwys iddi gan was Duw. Pe byddem wedi llwyr wrando ar y rhybuddion a'r cynghorion a ddaeth i'n rhan, gallem yn awr fod yn mwynhau gogoniannau'r nefoedd. Dywedwyd hyn wrthym yn glir:
“ Pe buasai dyben Duw wedi ei gyflawni gan Ei bobl wrth roddi i’r byd genadwri trugaredd, buasai Crist, pe buasai hyn, wedi dyfod i’r ddaear, a’r saint wedi cael eu croesaw i ddinas Duw.” — “Tystiolaethau i’r Eglwys,” Vol. VI, t. 450.
“Pe buasai pob milwr Crist wedi gwneyd ei ddyledswydd, pe buasai pob gwyliedydd ar furiau Seion wedi rhoddi rhyw sain i'r utgorn, fe allai, pe buasai hwn wedi clywed neges y rhybudd. Ond mae'r gwaith flynyddoedd ar ei hôl hi. Tra y mae dynion wedi cysgu, y mae Satan wedi dwyn gorymdaith arnom.”—Id., cyf. IX, t. 29.
Ni allai unrhyw beth wneud argraff fwy ar ein calonnau, efallai, na'r geiriau difrifol hyn. Fe allai dyfodiad yr Arglwydd y buom yn hiraethu amdano, ac y buom yn gweddïo amdano ac yn llafurio am gynifer o flynyddoedd, fod yn ffaith gyflawn bellach, a phobl Dduw wedi mynd i mewn ar eu gwobr, pe byddem ond yn byw i fyny i'r breintiau uchel a'r cyfrifoldebau sy'n eiddo i ni trwy ffafr Duw.
“Credwch ei Broffwydi”
Trwy eiriau'r Ysgrythur, mae Duw wedi rhoi pob gwirionedd achubol hanfodol. Y mae wedi cadw y gair hwnnw yn rhyfeddol, ac wedi amlhau cymaint o gopïau ohono fel y bydd gan bawb yn awr. Amlinellir nodweddion ein dydd yn y gair hwnnw. Y mae tystiol- aethau Ysbryd Duw, fel eu rhoddid i'r eglwys weddilliol, yn cydfyned a'r gair hwnw, ac yn ein harwain at y gair hwnw. Ond ynddynt y ceir y cyfoeth o fanylder, sydd ei angen ar y rhai sydd yn byw yn “amser y diwedd,” y rhai y mae yn rhaid iddynt sefyll yn erbyn cynnil a goruchafiaeth Satan, a pherffeithio cymeriad sydd yn gweddu i’r rhai sydd i’w cyfieithu. Fel y mae'r telesgop yn datgelu, ond nid yn creu, manylion nas canfyddir gan y llygad heb gymorth, felly nid yw darllen y negeseuon a anfonwyd atom yn ychwanegu at, ond yn hytrach yn chwyddo gair tragwyddol Duw.
Wrth i ni astudio yn weddigar ac yn ddiwyd y cyngor a'r cyfarwyddyd a roddodd Duw mor rasol i'w weddill eglwys, gan ddwyn ein bywydau i gydymffurfio â safon y cymeriad a ddatguddiwyd yno, ac ymdrechu'n ddiwyd i orffen y gwaith a roddwyd i ni, byddwn trwy hynny yn profi ein bod yn “chwilio am, ac yn prysuro, hyd at ddyfodiad dydd Duw.” 2 Pedr 3:12.
“Cred yn yr Arglwydd eich Duw, felly y'ch sicrheir; credwch ei broffwydi, felly byddwch yn llwyddo.” 2 Cron. 20:20. Y DIWEDD
Pa faint mwy y mae hyn oll yn berthnasol i'r amser presennol, pan—yn ddisylw gan y mwyafrif helaeth o gredinwyr yr Adfent—mae barn y byw eisoes wedi dechrau, ac yn wir gyda'r henuriaid, arweinwyr y 144,000. Mewn cyfnod ofnadwy o atgasedd llwyr oddi wrth y gwirionedd yn yr Eglwys Adventist, allan o ryw 17 miliwn o Adfentwyr, gan gynnwys ychydig o Brotestaniaid a oedd am gael eu bedyddio i’r Eglwys Adventist ond a wrthodwyd oherwydd eu cred yn “heresi Orion”—allan o’r rheini, ymgasglodd dyrnaid bach o ddynion a merched o ddewis Duw. Profwyd y criw bach yma yn galed! Anodd iawn! Dechreuodd eu treialon ar Chwefror 27, 2012 mewn ffordd arbennig, a bu'n rhaid iddynt ddysgu amynedd y saint, a chael ffydd a allai ddioddef oedi - a broffwydodd Ellen G. White, fel y crybwyllwyd eisoes (gweler dyfyniad GC 621 uchod). Yn wir, ni fydd amser dyfodiad Crist byth eto yn brawf, oherwydd bydd Iesu yn dal i ddod yn ôl Cloc Orion a Llestr Amser, ond byddai tair blynedd a hanner amser yr helbul yn dechrau flwyddyn yn ddiweddarach nag yr oeddent yn ei ddisgwyl. Roeddent wedi deall bod blwyddyn y plâu yn rhan o farn y byw, a oedd yn anghywir ac yn eu harwain at y gred y byddai Iesu yn dod yn 2015 ac y byddai amser y drafferth yn dechrau ar yr un pryd â barn y byw. Mewn gwirionedd, mae'r ddau gyfnod hyn yn cael eu gwrthbwyso oddi wrth ei gilydd gan flwyddyn. Felly, yr oedd yn rhaid i'r digwyddiadau gweledig, fel y peli tân a deddf y Sul, ddyfod yn hwyrach na'r digwyddiadau eraill yn y cysegr nefol a eglurasom yn ein Rhybudd Terfynol erthyglau. Felly yn y dyfodol, mae'n rhaid i ni wahaniaethu'n glir rhwng tair blynedd a hanner Daniel 12, sef y tair blynedd a hanner o farn y byw a ddaw i ben cyn i'r pla ddechrau, a'r tair blynedd a hanner o orthrymder sy'n cynnwys y bychan a'r amser mawr o helbul (blwyddyn y pla).
Ni allai unrhyw ffydd fod wedi gwrthsefyll “dadrithiad” eleni heb gadarnhad dwyfol o astudiaethau Orion a Llestr Amser. Ni fyddwn i fy hun byth wedi meiddio cyhoeddi astudiaeth Orion yn 2010 pe na bawn wedi cadw at y “rheol” ddwyfol yr oedd Ellen G. White wedi’i disgrifio yn y dyfyniad uchod am ei phrofiad personol: Er mwyn i astudiaethau gael eu cydnabod fel rhai dilys, rhaid cael cadarnhad ohonynt trwy Ysbryd y Darogan. Rhaid cael arweinydd ysbrydol sy'n derbyn cadarnhad o'r astudiaethau trwy Air Duw ac nad yw'n deall yr astudiaethau eu hunain. Roedd Ellen G. White wedi gweld y byddai golau newydd o'i blaen, ond ni chafodd hi ei hun. Roedd yn rhaid i berson gwahanol gyflawni'r dasg hon, cyfarwyddwr ysbrydol arall a fyddai'n cynorthwyo twf ysbrydol yr eglwys fach weddilliol a oedd yn trawsnewid o goron gwraig Datguddiad 12 (Eglwys SDA) i'r sêr yn y goron (eglwys y 144,000).
Bydd ail ran y gyfres ragarweiniol hon ar gyfer yr adran newydd hon nawr yn datgelu o'r diwedd pwy oedd y cyfarwyddwr yn fy mreuddwyd, Neges y Pedwerydd Angel, a datodwch hanes amgylchiadau dirgel ei “farwolaeth”.
NODYN:
Y llyfr hyfryd hwn, Y Rhodd Barch o Brophwydoliaeth, gellir ei lawrlwytho yn ei gyfanrwydd YMA. (Os bydd unrhyw un yn dod o hyd i gyfieithiad Almaeneg ar-lein, rhowch wybod i ni.)