Offer Hygyrchedd
Neidio i'r cynnwys
Y Cyfri Olaf

Cyhoeddwyd yn wreiddiol ar ddydd Sul, Mawrth 7, 2010, 8:56 pm yn Almaeneg yn www.letztercountdown.org

Gweledigaeth gyntaf ac un weledigaeth ddilynol Ellen G. White, lle gwelodd gyhoeddiad “dydd ac awr dyfodiad Iesu,” yw'r allwedd i ddeall pam mai neges Cloc Duw yn Orion yw'r unig eithriad i holl rybuddion Ysbryd y Darogan yn erbyn gosod amser heibio 1844. Mae hi ei hun yn datgan yn ei gweledigaeth gyntaf un (p'un a oedd hi'n ymwybodol o'r eithriad agos ai peidio) y bydd yr eithriad hwn yn digwydd gydag eithriad ymchwiliol ai peidio. tywalltiad yr Ysbryd Glan, neu y gwlaw olaf. Ond mae gweledigaeth ddilynol o 1847 sy'n amlwg yn siarad am gyhoeddiad y dydd a'r awr ar ddiwedd y pla.

Yn hytrach nag astudio'r ddwy weledigaeth yn fanwl, mae Adfentyddion wedi cymryd yn ganiataol ers tro mai'r un foment yw amser y cyhoeddiad yn y weledigaeth gyntaf ag yn yr ail weledigaeth, ac felly maent yn gosod cyhoeddiad y dydd ac awr dyfodiad Iesu ar ddiwedd y pla. Fodd bynnag, ni all hyn fod yn gywir oherwydd ei fod yn arwain at wrthddywediadau mawr yn y dilyniant o ddigwyddiadau terfynol y weledigaeth gyntaf. Dim ond trwy astudiaeth ddofn o'r ddwy weledigaeth y gellir datrys y broblem.

Yn wir, mae pob un o’r gweledigaethau yn ychwanegu manylion gwahanol ar wahanol adegau yn llif digwyddiadau amser gorffen, ac mae’n rhaid cymharu’r rhain yn yr union drefn y maent yn ymddangos yn y ddwy weledigaeth i gael y darlun cyfan ac i’r ddwy weledigaeth gydweddu’n gytûn.

I wneud y pwynt yn gliriach, ac i ddangos ble mae’r gwahaniaethau “dydd ac awr” yn y weledigaeth gyntaf a’r ail, gosodais nhw mewn tabl i’w cymharu. Cedwir holl frawddegau y gweledigaethau yn eu trefn wreiddiol, ac ni adewir dim allan. Gyda'r tabl hwn gallwch chi astudio drosoch eich hun pryd a pham mae'r 144,000 yn cael neges “dydd ac awr” ail ddyfodiad Iesu gydag arllwysiad y glaw olaf.

Gweledigaeth Gyntaf erioed, Rhagfyr 1844 (gyda “dydd ac awr”)Ail Weledigaeth gyda “dydd ac awr” 1847sylwadau
Tra yr oeddwn yn gweddio wrth yr allor deuluol, syrthiodd yr Yspryd Glan arnaf, ac yr oeddwn yn ymddangos bod yn codi yn uwch ac yn uwch, ymhell uwchlaw'r byd tywyll. Rhoddodd yr Arglwydd i mi y farn ganlynol yn 1847, tra yr oedd y brodyr yn ymgynnull ar y Sabboth, yn Topsham, Maine. {EW 32.1}
Teimlem ysbryd gweddi anarferol. Ac wrth inni weddïo syrthiodd yr Ysbryd Glân arnom. Roeddem yn hapus iawn. Yn fuan roeddwn ar goll i bethau daearol ac wedi fy lapio mewn gweledigaeth o ogoniant Duw.
Y ddwy weledigaeth hyn yw'r unig weledigaeth a gafodd Ellen G. White erioed lle cyhoeddwyd y dydd a'r awr.
Troais i edrych am bobl yr Adfent yn y byd, ond methu dod o hyd iddynt, pan ddywedodd llais wrthyf, “Edrych eto, ac edrych ychydig yn uwch.” Ar hyn codais fy llygaid, a gwelais lwybr unionsyth a chul, wedi ei fwrw i fyny yn uchel uwch y byd. Ar y llwybr hwn roedd pobl yr Adfent yn teithio i'r ddinas, a oedd ym mhen draw'r llwybr. Prologue o weledigaeth gyntaf yn dechrau: Y llwybr i'r nefoedd a deithiwyd gan bobl yr Adfent.
Roedd ganddyn nhw olau llachar wedi'i osod y tu ôl iddyn nhw ar ddechrau'r llwybr, a dywedodd angel wrthyf mai dyna oedd y crio canol nos. Roedd y golau hwn yn disgleirio ar hyd y llwybr ac yn rhoi golau i'w traed rhag iddynt faglu. Y golau y tu ôl iddynt, y crio canol nos, yn nodi dechrau'r llwybr:
Hydref 22, 1844.
Dechrau barn ymchwiliol.
Os bydden nhw'n cadw eu llygaid ar Iesu, yr un oedd o'u blaenau nhw, yn eu harwain nhw i'r ddinas, roedden nhw'n ddiogel. Ond yn fuan aeth rhai yn flinedig, a dywedasant fod y ddinas gryn dipyn i ffwrdd, a disgwylient fyned i mewn iddi o'r blaen. Yna byddai Iesu'n eu hannog drwy godi ei fraich dde ogoneddus, ac o'i fraich daeth golau a oedd yn chwifio dros fin yr Adfent, a dyma nhw'n gweiddi, “Alelwia!”
Roedd eraill yn gwadu’r golau y tu ôl iddyn nhw yn fyrbwyll ac yn dweud nad Duw oedd wedi eu harwain nhw allan hyd yma. Aeth y goleuni o'r tu ol iddynt, gan adael eu traed mewn tywyllwch perffaith, a thramgwyddasant a chollasant olwg ar y nodi a'r Iesu, a syrthiodd oddi ar y llwybr i lawr i'r byd tywyll ac annuwiol isod.

Gwelais angel yn hedfan yn gyflym ataf. Cariodd fi yn gyflym o'r ddaear i'r Ddinas Sanctaidd. Yn y ddinas y gwelais deml, yr hon a aethum i mewn. Pasiais trwy ddrws cyn i mi ddod at y gorchudd cyntaf. Codwyd y gorchudd hwn, ac aethum i'r lle sanctaidd. Yma gwelais allor yr arogldarth, y canhwyllbren a saith o lampau, a'r bwrdd ar yr hon yr oedd y bara gosod. Ar ôl edrych ar ogoniant y sanctaidd, cododd Iesu yr ail orchudd, ac fe basiais i'r sanctaidd sanctaidd. {EW 32.2}
Yn y holiest gwelais arch; ar ei ben a'i ochrau yr oedd aur puraf. Ar bob pen i'r arch yr oedd ceriwb hyfryd, a'i adenydd wedi eu gwasgaru drosti. Trowyd eu hwynebau at ei gilydd, ac edrychasant i lawr. Rhwng yr angylion roedd tusser aur. Uwchben yr arch, lle safai'r angylion, yr oedd gogoniant disglaer iawn, yn ymddangos fel gorseddfainc lle yr oedd Duw yn trigo. Safai Iesu wrth yr arch, ac wrth i weddïau'r saint ddod i fyny ato, byddai'r arogldarth yn y tusser yn ysmygu, a byddai'n offrymu eu gweddïau gyda mwg yr arogldarth i'w Dad. Yn yr arch yr oedd y llestr aur o fanna, gwialen Aaron yn blaguro, a'r llechau carreg yn plygu ynghyd fel llyfr. Agorodd Iesu hwy, a gwelais y deg gorchymyn wedi eu hysgrifennu arnynt â bys Duw. Ar un bwrdd yr oedd pedwar, ac ar y llall chwech. Roedd y pedwar ar y bwrdd cyntaf yn disgleirio'n fwy disglair na'r chwech arall. Ond yr oedd y pedwerydd, sef y gorchymyn Sabbothol, yn disgleirio uwch law pawb ; canys yr oedd y Sabboth wedi ei neillduo i'w gadw er anrhydedd i enw sanctaidd Duw. Yr oedd y Sabboth sanctaidd yn edrych yn ogoneddus — yr oedd halo o ogoniant o'i amgylch. Gwelais nad oedd gorchymyn y Sabboth wedi ei hoelio ar y groes. Os oedd, y naw gorchymyn arall oedd; ac yr ydym yn rhydd i'w tori oll, yn gystal ag i dori y pedwerydd. Gwelais nad oedd Duw wedi newid y Saboth, oherwydd nid yw byth yn newid. Ond yr oedd y pab wedi ei newid o'r seithfed hyd y dydd cyntaf o'r wythnos ; canys yr oedd efe i newid amserau a deddfau. {EW 32.3}
Ac mi a welais, pe newidiasai Duw y Sabboth o'r seithfed hyd y dydd cyntaf, y buasai Efe wedi newid ysgrifen y gorchymyn Sabboth, sydd wedi ei ysgrifenu ar y llechau o gerrig, y rhai sydd yn awr yn yr arch yn lle sancteiddiolaf y deml yn y nef; a byddai'n darllen fel hyn: Y dydd cyntaf yw Saboth yr Arglwydd dy Dduw. Ond mi a welais ei fod yn darllen yr un peth ag wedi ei ysgrifennu ar y llechau o gerrig gan fys Duw, a'i draddodi i Moses ar Sinai. “Ond y seithfed dydd yw Saboth yr Arglwydd dy Dduw.” Gwelais mai y Sabboth sanctaidd yw, ac y bydd, y gwahanfur rhwng gwir Israel Duw ac anghredinwyr ; ac mai y Sabbath yw y cwestiwn mawr i uno calonau anwyl, saint arosol Duw. {EW 33.1}

Gwelais fod gan Dduw blant nad ydynt yn gweld ac yn cadw'r Saboth. Nid ydynt wedi gwrthod y golau arno.

Mae prolog yr ail weledigaeth yn dechrau:
Y golau arbennig sy’n dod o “fraich dde” Iesu yw:

1. Y Sabboth
2. Y neges iechyd

Dyma neges y trydydd angel. Mae'r ddwy athrawiaeth yn cyd-fynd â phobl yr Adfent ar hyd y llwybr. A'r rhai nad ydynt yn credu ac yn ei warchod, syrthiwch oddi ar y llwybr.

Mae prologau'r ddwy weledigaeth yn cyrraedd yma. Mae'n ymwneud â ffyddlondeb pobl Dduw i athrawiaethau'r tadau (cri hanner nos), y Saboth, a neges iechyd.

Hyd yn hyn dim gair am y glaw olaf, crio uchel neu gorthrymder. Y thema yn y ddwy weledigaeth yn unig yw athrawiaeth a ffyddlondeb ar hyd y llwybr ac nid i golli golwg ar Iesu.
Yn fuan clywsom y llais Duw fel llawer o ddyfroedd, a roddodd i ni ddydd ac awr dyfodiad Iesu. Yn sydyn, bron yn annisgwyl, clywn lais Duw “fel dyfroedd lawer” sy’n cyhoeddi dydd ac awr dyfodiad Iesu yn y weledigaeth gyntaf.

Ac wele y gogoniant y Duw [gorsedd Duw] o Israel a ddaeth o ffordd y dwyrain [Orion]: a'i lais oedd fel sŵn o llawer o ddyfroedd: a'r ddaear a ddisgleiriodd â'i ogoniant. (Eseciel 43:2)
Yr oedd y saint byw, 144,000 mewn rhifedi, yn gwybod ac yn deall y llais, tra y tybiai yr annuwiol ei fod taranau a daeargryn. A chlywais a llais o'r nef, fel llais dyfroedd lawer, ac fel llais mawr taranau: a chlywais lais telynorion yn telynau â'u telynau. (Datguddiad 14:2)

Mae golygfa selio y 144,000 yn gysylltiedig â'r adnod hon o Datguddiad 14:2.
Pan lefarodd Duw yr amser, fe dywalltodd arnom yr Ysbryd Glân, a dechreuodd ein hwynebau oleuo a llewyrchu â gogoniant Duw, fel y gwnaeth Moses pan ddaeth i lawr o Fynydd Sinai. {EW 14.1}Ac ar ddechreuad amser trallod, llanwyd ni â'r Yspryd Glân fel yr oeddym yn myned allan ac yn cyhoeddi y Sabboth yn llawnach.Dyma'r pwynt pwysicaf yn awr. “PAN SIARAD YR AMSER DUW, tywalltodd arnon ni'r YSBRYD Sanctaidd”

Mae hyn yn gyfochrog â'r ail weledigaeth ac yn nodi dechrau'r amser o drafferth.

Mae dau gam: Amser “bach” helbul cyn cau drws trugaredd, ac amser “mawr” helbul ar ôl cau drws trugaredd; amser y pla.

Dim ond yn yr “amser bach” o helbul y bydd y Saboth yn cael ei bregethu un tro olaf un i alw allan weddill y gweddill sydd ym Mabilon. Gelwir hyn yn: The Loud Cry (gweler yr ail weledigaeth).

Bydd y 144,000 yn derbyn yr Ysbryd Glân yn yr “amser bach” o helbul er mwyn gorffen y comisiwn mawr gyda’r “cri uchel”. Ac wrth gymharu’r ddwy weledigaeth, gwelwn fod hyn yn gysylltiedig â neges sy’n cynnwys “dydd ac awr” dyfodiad Iesu.

Bydd y gri uchel yn dechrau pan ddaw'r 144,000 yn ymwybodol bod y gyfraith ar y Sul ar fin cael ei datgan yn yr Unol Daleithiau
Roedd y 144,000 i gyd wedi'u selio ac yn berffaith unedig. Mae'r gri uchel yn arwain at gwblhau'r broses o selio'r holl 144,000. Maent wedi'u huno'n berffaith mewn un ffydd.
Ar eu talcennau roedd yn ysgrifenedig, Duw, Jerwsalem Newydd, a seren ogoneddus yn cynnwys enw newydd Iesu. Dim ond tri meddwl sydd ganddyn nhw: Ffyddlondeb i Iesu (Sabboth), y Jerwsalem Newydd (yr Ail Ddyfodiad) a neges Orion oherwydd ei fod yn datgelu Enw newydd Iesu.
Yn ein cyflwr hapus, sanctaidd y drygionus a gynddeiriogwyd,Mae hyn yn cynddeiriogi yr eglwysi a'r Adfentyddion enwol, gan nas gallent wrthbrofi gwirionedd y Sabboth. A'r pryd hwn, gwelodd holl etholedigion Duw yn amlwg fod gennym ni'r gwirionedd, a daethant allan a dioddef yr erledigaeth gyda ni.Yn awr yn ystod y llefain uchel (a dyma athrawiaeth Adfentydd bur) y drygionus a ddigio, oherwydd nerthol y bydd y 144,000 yn galw'r gweddillion allan.
Felly, mae erledigaeth dreisgar yn dechrau.
Gwelais y cleddyf, newyn, pla, a dryswch mawr yn y wlad.Ar yr un pryd, mae gennym ni drychinebau naturiol, newyn, a phlâu ar y ddaear.
a byddai'n rhuthro'n ffyrnig i fyny i osod dwylo arnom i gwthio ni i garchar, Yn y weledigaeth gyntaf cawn ddwy ran gorthrymder mewn un frawddeg gyda dwy ran:
1. Amser Bach o Drwbwl yn dechrau: Carchar, dim archddyfarniad marwolaeth. Gallwn fynd i'r carchar a bydd llawer yn dal i farw fel merthyron oherwydd bod drws trugaredd yn dal ar agor.
pan estynnem law yn enw yr Arglwydd, a hwy a syrthient yn ddiymadferth i'r llawr. Tybiai y drygionus ein bod wedi dwyn y barnedigaethau arnynt, a hwy a gyfodasant ac a gymerasant gyngor i waredu'r ddaear ohonom, gan feddwl, gan hyny, yr arhosid y drwg. {EW 33.2}
Yn amser helbul ffoes ni i gyd o'r dinasoedd a'r pentrefi, ond yr annuwiol a ymlidiwyd, y rhai a aethant i mewn i dai y saint â chleddyf. Codasant y cleddyf i'n lladd, ond fe dorrodd, a syrthiodd mor ddi-rym a gwelltyn.
2. Amser Mawr y Trouble yn dechrau: Marwolaeth archddyfarniad.

Byddwn yn cael ein hamddiffyn gan angylion ac ni all y drygionus ein lladd mwyach. Ni fyddai'n gwneud synnwyr mwyach i hyd yn oed un merthyr farw, oherwydd ni fyddai neb yn cael ei achub ers cau drws trugaredd.
Yna gwaeddasom oll ddydd a nos am ymwared, a chododd y waedd gerbron Duw.“Amser helbul Jacob” yn yr ail weledigaeth. Rydym yn bendant eisoes yn yr amser mawr o drafferth, fel y dywedasom eisoes!
Cododd yr haul, a safodd y lleuad yn llonydd. Peidiodd y nentydd â llifo.Y pla:

Safodd yr haul a'r lleuad yn llonydd yn eu trigfanau: wrth oleuni dy saethau yr aethant, ac wrth lewyrch dy waywffon ddisglair.
Gorymdeithiaist trwy'r wlad mewn llid, dyrnaist y cenhedloedd mewn dicter.
Er iachawdwriaeth dy bobl yr aethost allan, er iachawdwriaeth â'th eneiniog; clwyfaist y pen allan o dŷ y drygionus, trwy ddarganfod y sylfaen hyd y gwddf. Selah. (Habakcuk 3:11-13)
Daeth cymylau tywyll, trwm i fyny a gwrthdaro yn erbyn ei gilydd. Ond yr oedd un lle clir o ogoniant sefydlog, o ba le y daeth llais Duw fel dyfroedd lawer, y rhai a ysgydwasant y nefoedd a'r ddaear. Agorodd a chaeodd yr awyr ac roedd mewn cynnwrf. Ysgydwodd y mynyddoedd fel cyrs yn y gwynt, a bwriasant allan greigiau carpiog o amgylch. Berwodd y môr fel crochan a bwriodd gerrig ar y tir.Mewn gweledigaeth arall o EGW mae gennym fwy o fanylion ar gyfer y foment arbennig hon:

Daeth cymylau tywyll, trwm i fyny a gwrthdaro yn erbyn ei gilydd. Gwahanodd yr awyrgylch a rholio yn ôl; yna gallem edrych i fyny drwy'r man agored i mewn Orion, o ba le y daeth llais Duw. Bydd y Ddinas Sanctaidd yn dod i lawr trwy'r man agored hwnnw. Gwelais fod galluoedd daear yn awr yn cael eu hysgwyd a bod digwyddiadau yn dod mewn trefn. Rhyfel, a sibrydion rhyfel, cleddyf, newyn, a haint sydd yn gyntaf i ysgwyd galluoedd y ddaear, yna bydd llais Duw yn ysgwyd yr haul, y lleuad, a'r sêr, a'r ddaear hon hefyd. Gwelais nad ysgwyd pwerau'r nefoedd, fel y mae rhai yn ei ddysgu, yw ysgwyd pwerau'r nefoedd, ond ysgwyd y cenhedloedd blin. {EW 41.2}
Ac fel yr oedd Duw yn llefaru y dydd a'r awr y daeth yr Iesu, ac y gwaredodd y cyfamod tragwyddol wrth ei bobl, Efe a lefarodd un frawddeg, ac yna oedi, tra yr oedd y geiriau yn treiglo trwy y ddaear. Yr oedd Israel Duw yn sefyll a'u llygaid wedi eu gosod ar i fyny, yn gwrando ar eiriau'r ARGLWYDD wrth iddynt ddod o enau'r ARGLWYDD, ac yn treiglo ar hyd y ddaear fel pelenni taranau cryfaf. Roedd yn ddifrifol ofnadwy. Ac ar ddiwedd pob brawddeg gwaeddodd y saint, “Gogoniant! Alelwia!" Yr oedd eu gwynebpryd wedi ei oleuo â gogoniant Duw ; a hwy a lewyrchasant â'r gogoniant, fel y gwnaeth wyneb Moses pan ddaeth i waered o Sinai.Nawr rydyn ni'n clywed am yr eildro y “dydd a'r awr”.

Pam dwywaith? Y tro cyntaf yr oedd yn addewid, o ddeall neges Orion, i roi gobaith a gwybodaeth i ni am ba hyd y byddai'n rhaid inni oddef gorthrymder, a hefyd i ddangos i ni o'r newydd golofnau colledig ein ffydd ac i uno'r 144,000 â hwy.

Yn awr y mae y rhai ffyddlon yn cael y cyfamod tragywyddol (2*12) wedi ei draddodi. 12 llwyth Israel hynafol a 12 llwyth Israel ysbrydol.

Dyma hefyd pan fydd yr adgyfodiad arbennig yn digwydd; ac y mae pawb a fu farw yn cyhoeddi neges y trydydd angel yn cael eu hatgyfodi.

Sylwch, nid oes DIM GAIR am yr Ysbryd Glân mwyach, oherwydd yr oedd eisoes wedi ei dywallt cyn dechrau'r amser bach o helbul!
Yna y gwyddai synagog Satan fod Duw wedi ein caru ni a fedrai olchi traed ein gilydd a chyfarch y brodyr â chusan sanctaidd, ac yr oeddynt hwy yn addoli wrth ein traed ni. {EW 15.1}Ni allai y drygionus edrych arnynt am y gogoniant. A phan gyhoeddwyd y fendith ddiddiwedd ar y rhai oedd wedi anrhydeddu Duw i gadw Ei Saboth yn sanctaidd, bu bloedd nerthol o fuddugoliaeth ar y bwystfil ac ar ei ddelw. Yna dechreuwyd y jiwbili, pan orphwysai y wlad. Gwelais y caethwas duwiol yn codi mewn buddugoliaeth a buddugoliaeth, ac yn ysgwyd ymaith y cadwynau oedd yn ei rwymo, tra yr oedd ei feistr drygionus mewn penbleth, ac ni wyddai beth i'w wneud; canys ni allai y drygionus ddeall geiriau llais Duw.Yn awr y mae y drygionus yn deall. Maen nhw'n gweld “wynebau disglair” y saint ac yn gwybod pwy oedd yn iawn bob amser.

Synagog Satan, yw'r rhai o Sardis nad oeddent yn credu bod gan y 144,000 y gwir. (Ac wrth gwrs doedden nhw ddim yn credu yn neges Orion.)

Sylw: Mae’r “cusan sanctaidd” yn alegori i ddangos pa eglwys sy’n ffurfio eglwys olaf Duw: Philadelphia, sy’n golygu “cariad brawdol”.
Yn fuan tynwyd ein llygaid tua'r dwyrain, canys yr oedd cwmwl du bychan wedi ymddangos, tua hanner mor fawr a llaw dyn, yr hwn yr oeddym oll yn ei adnabod. oedd arwydd Mab y dyn.Yn fuan ymddangosodd y cwmwl gwyn mawr. Roedd yn edrych yn fwy hyfryd nag erioed o'r blaen. Arno eisteddodd Mab y dyn. Ar y dechrau ni welsom Iesu ar y cwmwl, ond wrth iddo agosáu at y ddaear gallem weld Ei berson hyfryd. Y cwmwl hwn, pan ymddangosodd gyntaf, oedd arwydd Mab y dyn yn y nef. Nawr o'r diwedd mae'r cwmwl yn ymddangos ar ail ddyfodiad Iesu. Mae'r ddwy weledigaeth yn gyfochrog â'i gilydd.
Yr oeddem ni oll mewn tawelwch difrifol yn syllu ar y cwmwl wrth nesu a dod yn ysgafnach, yn ogoneddus, ac yn fwy gogoneddus o hyd, nes ei fod yn gwmwl gwyn mawr. Ymddangosai y gwaelod fel tân; yr oedd enfys dros y cwmwl, tra o'i amgylch yr oedd deng mil o angylion, yn canu can hyfryd; ac arno eistedd Mab y dyn. Yr oedd ei wallt yn wyn a chyrliog ac yn gorwedd ar Ei ysgwyddau; ac ar ei ben Ef yr oedd coronau lawer. Yr oedd golwg tân ar ei draed ; yn Ei ddeheulaw yr oedd cryman miniog; yn Ei aswy, utgorn arian. Ei lygaid oedd fel fflam dân, Sy'n chwilio Ei blant trwyddo a thrwy. Yna casglodd pob wyneb welwder, a duodd y rhai a wrthodwyd gan Dduw. Yna dyma ni i gyd yn gweiddi, “Pwy all sefyll? Ydy fy ngwisg yn ddi-fwlch?”
Yna peidiodd yr angylion â chanu, a bu peth amser distawrwydd ofnadwy, pan lefarodd yr Iesu: “Y rhai sydd â dwylo glân a chalon bur, a fedr sefyll; Digon i ti yw fy ngras i.” Ar hyn yr oedd ein hwynebau yn goleuo, a llawenydd yn llenwi pob calon. Trawodd yr angylion nodyn yn uwch a chanu eto, a'r cwmwl yn nesáu at y ddaear. {EW 15.2}
Mae'r seithfed sêl yn dechrau.
Yna utgorn arian Iesu a ganodd, wrth iddo ddisgyn i'r cwmwl, wedi'i lapio mewn fflamau tân. Syllodd ar feddau'r e seintiau cysgu, yna cyfododd Ei lygaid a'i ddwylaw i'r nef, a gwaeddodd, “Deffro! deffro! deffro! y rhai sy'n cysgu yn y llwch, a chyfodwch.” Yna bu daeargryn nerthol. Agorodd y beddau, a daeth y meirw i fyny wedi ei wisgo ag anfarwoldeb.Yr oedd llais Mab Duw yn galw allan y seintiau cysgu, dilladu â gogoneddus anfarwoldeb.Y Seithfed Trwmped ac atgyfodiad pawb a fu farw mewn ffydd i Iesu, rhan fawr o'r dyrfa fawr.
Mae'r 144,000 gwaeddodd, "Alleluia!" wrth iddynt gydnabod eu ffrindiau a oedd wedi cael eu rhwygo oddi wrthynt gan farwolaeth, ac yn yr un foment cawsom ein newid a'n dal i fyny gyda nhw i gyfarfod yr Arglwydd yn yr awyr. {EW 16.1}Newidiwyd y seintiau byw mewn eiliad a chawsant eu dal i fyny gyda nhw i mewn i'r cerbyd cymylog.Mae'r saint byw wedi eu gwisgo ag anfarwoldeb.
Aethom oll i mewn i'r cwmwl gyda'n gilydd, a buom saith niwrnod yn esgyn i'r môr o wydr, pan ddaeth yr Iesu â'r coronau, a'i law dde ei hun a'u gosododd ar ein pennau. Rhoddodd inni delynau aur a chledrau buddugoliaeth. Yma ar y môr o wydr roedd y 144,000 yn sefyll mewn sgwâr perffaith. Roedd gan rai ohonyn nhw goronau llachar iawn, eraill ddim mor llachar. Ymddangosai rhai coronau yn drwm gyda ser, tra nad oedd gan eraill ond ychydig. Roedd pawb yn berffaith fodlon â'u coronau. Ac yr oeddynt oll wedi eu gwisgo â mantell wen ogoneddus o'u hysgwyddau hyd eu traed. Roedd angylion o'n cwmpas ni wrth i ni ymdeithio dros y môr o wydr at borth y ddinas. Cododd Iesu ei fraich nerthol, ogoneddus, ymaflodd yn y porth perlog, a'i siglo'n ôl ar ei golfachau disglair, a dywedodd wrthym, “Yr wyt wedi golchi dy wisg yn fy ngwaed, a safaist yn gadarn dros Fy ngwirionedd, dos i mewn.” Fe wnaethon ni i gyd orymdeithio i mewn a theimlo bod gennym ni hawl berffaith yn y ddinas. {EW 16.2}Roedd yn edrych ar ei hyd yn ogoneddus wrth iddo rolio i fyny. Ar bob ochr i'r cerbyd yr oedd adenydd, ac olwynion oddi tano. Ac fel yr oedd y cerbyd yn treiglo ar i fyny, yr olwynion a lefasant, "Sanctaidd," a'r adenydd, wrth symud, yn gwaeddi, "Sanctaidd," a gosgordd yr angylion sanctaidd o amgylch y cwmwl yn llefain, "Sanctaidd, sanctaidd, sanctaidd, Arglwydd Dduw Hollalluog!" A gwaeddodd y saint yn y cwmwl, “Gogoniant! Alelwia!" A'r cerbyd a dreiglodd i fyny i'r Ddinas Sanctaidd. Agorodd Iesu byrth y ddinas aur a'n harwain i mewn. Yma cawsom groeso, oherwydd yr oeddem wedi cadw “gorchmynion Duw,” ac roedd gennym “hawl i bren y bywyd.” Taith y saint yn y “cerbyd” i’r môr o wydr yn Orion.

Coroni'r saint gan Iesu.

Mynd i mewn i'r ddinas aur.

Hawl i bren y bywyd.
Yma gwelsom y coeden y bywyd a gorsedd Duw. O'r orsedd daeth afon bur o ddwfr, ac o bobtu'r afon yr oedd pren y bywyd. Ar un ochr i'r afon yr oedd boncyff o goeden, a boncyff yr ochr arall i'r afon, y ddau o aur pur, tryloyw. Ar y dechrau roeddwn i'n meddwl i mi weld dwy goeden. Edrychais eto, a gwelais eu bod yn unedig ar y brig mewn un goeden. Felly yr oedd pren y bywyd bob ochr i afon bywyd. Yr oedd ei changhennau yn ymgrymu i'r lle y safwn, a'r ffrwyth yn ogoneddus; edrychai fel aur yn gymysg ag arian. {EW 17.1}
...
Epilogue o weledigaeth gyntaf gyda manylion am bren y bywyd a'r nefoedd.

Esboniadau a Sylwadau

1. Gweledigaeth 1: “Yn fuan clywsom lais Duw fel dyfroedd lawer, a roddodd inni ddydd ac awr dyfodiad Iesu.” {EW 14.1}

Mae’r gair “cyn bo hir” yn y cyd-destun hwn yn anarferol iawn. A allai'r olygfa hon, fel y mae llawer o Adventists yn ei gredu hyd yn hyn, ddigwydd ar ddiwedd y pla? Ni allai “cyn bo hir” fynegi teimladau’r saint ar ôl y pla oherwydd byddent yn disgwyl yn daer am ddyfodiad eu Harglwydd yn y cymylau. Mae “cyn bo hir” yn mynegi bod digwyddiad yn digwydd

a) yn gynt na'r disgwyl, neu
b) nad oedd wedi'i ddisgwyl mewn unrhyw ffordd.

Ni allai’r naill na’r llall o’r ystyron posibl hynny o’r gair “cyn bo hir” fod yn berthnasol ar ddiwedd cyfnod y pla. Gweler y dyfyniad canlynol o Ellen G. White:

Maent yn aros gair eu Cadlywydd i'w gipio o'u perygl. Ond rhaid iddynt aros ychydig yn hwy. Rhaid i bobl Dduw yfed o'r cwpan, a chael eu bedyddio â'r bedydd. Yr oediad iawn, mor boenus iddynt, yw'r ateb gorau i'w deisebau. Wrth iddynt ymdrechu i ddisgwyl yn ymddiriedol i'r Arglwydd weithio, arweinir hwynt i arfer ffydd, gobaith, ac amynedd, y rhai sydd rhy fychan wedi eu harfer yn ystod eu profiad crefyddol. ... {GC 630.2}

Ni ellir defnyddio’r gair “cyn bo hir” mewn cyd-destun lle mae’r saint yn disgwyl yn daer am ddyfodiad yr Arglwydd ar ddiwedd y pla.

2. Dadl Fawr, 630.2: “Ond rhaid iddynt aros eto ychydig yn hwy. Rhaid i bobl Dduw yfed o'r cwpan, a chael eu bedyddio â'r bedydd. Yr oedi iawn, mor boenus iddyn nhw, yw’r ateb gorau i’w deisebau.”

Yn awr yn y dyfyniad olaf darllenwn rywbeth rhyfeddol: “The oedi iawn, mor boenus iddyn nhw”... Beth yw oedi? Defnyddir y gair oedi os caiff rhywbeth ei ohirio neu ei ohirio. Ond dim ond os cawn ni yn gyntaf a dyddiad penodedig o ba un y gallwn ddyweyd ei fod wedi ei ohirio neu ei ohirio. Nis gall Ellen G. White lefaru yma am sefyllfa ar ol cyhoeddi y dydd a'r awr ar derfyn amser y pla, oblegid yna bydd y “cyfamod sanctaidd” eisoes wedi ei draddodi ac nid oes dim oedi mwyach.

Rhaid i’r “oedi” ymwneud ag addewid a roddwyd o’r blaen. Roedd y saint yn disgwyl Iesu ar ddyddiad penodol. Roedd ganddyn nhw eisoes ddiwrnod ac awr dyfodiad Iesu. Ond nawr, mae'n oedi amser byr arall...gobeithio! Mae'r oedi yn boenus iddynt, oherwydd eu bod yn disgwyl Iesu yn gynharach. Ac ni all hyn ond ymwneud â neges y dydd a'r awr adeg arllwysiad yr Ysbryd Glân yn y weledigaeth 1 cyn i'r gorthrymder ddechrau: Neges Orion.

3. Gweledigaeth 1: “Pan lefarodd Duw yr amser, efe a dywalltodd arnom yr Ysbryd Glân, a dechreuodd ein hwynebau oleuo a disgleirio gyda gogoniant Duw, fel y gwnaeth Moses pan ddaeth i lawr o Fynydd Sinai.” {EW 14.1}

Dim ond wrth ddarllen yr adnod hon yn unig, gallai fod yn amser:

a) y glaw olaf, am fod yr Yspryd Glân yn cael ei dywallt, neu
b) gogoneddu'r saint ar ddiwedd cyfnod y pla pan ddaw Iesu eto (fel y mae'r rhan fwyaf o Adfentwyr yn ei gredu).

Yng ngweledigaeth 2 nid ydym yn darllen bod yr Ysbryd Glân yn cael ei dywallt eto; a gwyddom yn sicr nad oes genym ond y glawiau 'cynnar ac olaf' yn y Bibl. Nid oes tystiolaeth ysgrythyrol i ni feddwl fod yr Ysbryd Glan yn cael ei dywallt dair gwaith.

Ond mae mwy o dystiolaeth o hyd na all y foment hon fod yr un foment yng ngweledigaeth 2. Diffinnir pwynt amser cyhoeddiad cyntaf y dydd a'r awr ychydig yn ddiweddarach yn nhestun gweledigaeth 1 yn glir iawn yn nhrefn digwyddiadau'r dydd olaf. Os dilynwn weledigaeth 1 ymadrodd wrth ymadrodd hyd foment cyhoeddiad y dydd a'r awr, ni welwn un gair am y gorthrymder ymlaen llaw. Nid oes ond disgrifiad o'r llwybr i'r nefoedd, cerydd i gadw'r athrawiaethau, a bod yn ffyddlon i Iesu.

Mae'r allwedd yn yr ymadroddion dilynol o weledigaeth 1...

Roedd y 144,000 i gyd wedi'u selio ac yn berffaith unedig. Ar eu talcennau roedd yn ysgrifenedig, Duw, Jerwsalem Newydd, a seren ogoneddus yn cynnwys enw newydd Iesu. Yn ein cyflwr dedwydd, sanctaidd, cynddeiriogwyd y drygionus, ac yn rhuthro yn ffyrnig i ddodi dwylo arnom i'n gwthio i garchar, pan fyddem yn estyn llaw yn enw'r Arglwydd, ac y byddent yn syrthio yn ddiymadferth i'r llawr.

Mae hyn yn ddiau yn siarad am erledigaeth y saint. Nawr darllenwch eto a darganfod pam yr erlidigaeth yn dyfod ? Mae'n dod oherwydd of cyflwr sanctaidd y saint. Ac beth ydyw sy'n dod â'r cyflwr hapus, sanctaidd hwn? Mae'n ... derbyn y dydd a'r awr a'r Ysbryd Glân (selio) ymlaen llaw. Dyma’r drefn arall o ddigwyddiadau fel y nodir yng ngweledigaeth 2 fel a ganlyn:

Cythruddodd hyn yr eglwysi a'r Adfentyddion enwol, gan na allent wrthbrofi gwirionedd y Sabboth. A'r pryd hwn yr oedd dewisedig Duw oll yn gweled yn eglur fod genym y gwirionedd, a daethant allan a dioddef yr erledigaeth gyda ni. Gwelais y cleddyf, newyn, pla, a dryswch mawr yn y wlad. Tybiai yr annuwiol ein bod wedi dwyn y barnedigaethau arnynt, a hwy a gyfodasant, ac a gymerasant gyngor i waredu y ddaear oddi wrthym, gan feddwl gan hyny yr arhosid y drwg.

Yn amser helbul ffoes ni i gyd o'r dinasoedd a'r pentrefydd, ond yr oedd cael ei erlid gan y drygionus, a aeth i mewn i dai y saint â chleddyf. Codasant y cleddyf i'n lladd, ond fe dorrodd, a syrthiodd mor ddi-rym a gwelltyn. Yna gwaeddasom oll ddydd a nos am ymwared, a chododd y waedd gerbron Duw. ... Ac fel y llefarodd Duw y dydd a'r awr y daeth Iesu, ac a roddodd y cyfamod tragwyddol i'w bobl, Llefarodd un frawddeg, ac yna oedodd, tra roedd y geiriau'n rholio trwy'r ddaear. Safodd Israel Duw â'u llygaid wedi'u gosod i fyny, yn gwrando ar y geiriau wrth iddynt ddod o enau Jehofa, ac yn rholio trwy'r ddaear fel taranau uchaf. Roedd yn ddifrifol iawn. Ac ar ddiwedd pob brawddeg gwaeddodd y saint, “Gogoniant! Aleliwia!” Goleuwyd eu hwynebau â gogoniant Duw; ac roeddent yn disgleirio â'r gogoniant, fel y gwnaeth wyneb Moses pan ddaeth i lawr o Sinai.EW 33.2–34.1}

Yma daw'r erledigaeth yn gyntaf ac yna cyhoeddiad y dydd a'r awr. Dyma'r unig amser y mae'r rhan fwyaf o Adfentwyr wedi'i dderbyn, ac maen nhw'n ei gymhwyso i'r ddwy weledigaeth. Ond yr dilyniant o ddigwyddiadau a hefyd y achosion y digwyddiadau yn wahanol!

Yn wir, mewn gweledigaeth 1 gyhoeddiad y dydd a'r awr achosion erlidigaeth. Ac mewn gweledigaeth 2 y proclamasiwn yn dod i ben erlidigaeth !

4. Darllenwch ymlaen yng ngweledigaeth 2: “Ni allai'r drygionus edrych arnyn nhw am y gogoniant. A phan gyhoeddwyd y fendith ddiddiwedd ar y rhai oedd wedi anrhydeddu Duw i gadw ei Saboth yn sanctaidd, bu bloedd nerthol o fuddugoliaeth ar y bwystfil a thros ei ddelw. Yna cychwynnodd y jiwbili, pan orffwysai'r wlad.”

Fe'n hysbysir ar y dechrau na all y drygionus hyd yn oed edrych ar y saint mwyach oherwydd y gogoniant y maent yn ei adlewyrchu. Sut y gallent geisio gosod dwylo arnynt, os na allant hyd yn oed edrych arnynt mwyach? Yna, mae hyn yn bendant ar ddiwedd gorthrymder oherwydd hefyd mae bloedd buddugoliaeth (!) i'w chlywed. Ac yng ngweledigaeth 1, nid ydym yn darllen dim am fuddugoliaeth ar ôl cyhoeddiad y dydd a'r awr, ond y gorthrymder hwnnw dechrau o'i herwydd, fel y darllenasom yn y weledigaeth gyntaf :

Roedd y 144,000 i gyd wedi'u selio ac yn berffaith unedig. Ar eu talcennau roedd yn ysgrifenedig, Duw, Jerwsalem Newydd, a seren ogoneddus yn cynnwys enw newydd Iesu. Yn ein cyflwr dedwydd, sanctaidd, cynddeiriogwyd y drygionus, ac yn rhuthro yn ffyrnig i ddodi dwylo arnom i'n gwthio i garchar, pan fyddem yn estyn llaw yn enw'r Arglwydd, ac y byddent yn syrthio yn ddiymadferth i'r llawr.

Cymharwch weledigaeth 2! Nid oes gorthrymder mwyach ar ôl cyhoeddi'r dydd a'r awr:

“Gwelais y caethwas duwiol yn codi mewn buddugoliaeth a buddugoliaeth ac yn ysgwyd y cadwynau oedd yn ei rwymo, tra yr oedd ei feistr drygionus mewn dryswch ac ni wyddai beth i'w wneud; canys ni allai y drygionus ddeall geiriau llais Duw.

Yn fuan ymddangosodd y cwmwl gwyn mawr. Roedd yn edrych yn fwy hyfryd nag erioed o'r blaen. Arno eisteddodd Mab y dyn. Ar y dechrau ni welsom Iesu ar y cwmwl, ond wrth iddo agosáu at y ddaear gallem weld Ei berson hyfryd. Y cwmwl hwn, pan yr ymddangosodd gyntaf, oedd arwydd Mab y dyn yn y nef.

Rhaid inni fod yn deg a chyfaddef yn olaf, fel y mwyafrif o’n brodyr eglwysig, ein bod wedi ysbrydoli tystiolaeth bod gennym “o leiaf” gwrthddywediad rhwng y ddwy weledigaeth.

5. Nawr mae'n rhaid i ni ddatrys problem y gwrth-ddweud amlwg yn y ddwy weledigaeth!

A gaf i awgrymu dau bosibilrwydd?

Posibilrwydd #1: Ellen G. White yn broffwyd ffug! Yn bersonol, nid wyf yn credu hyn! A chanlyniad mwy erchyll y posibilrwydd hwn fyddai y byddai holl enwad Adventist y Seithfed Dydd sy’n credu yn ac yn bodoli oherwydd Ysbryd y Darogan, Ellen G. White, yn colli ei sylfaen broffwydol ac yn dod i ben o’r diwedd. Nid yw pwy bynnag sy'n dewis y posibilrwydd hwn dim ond er mwyn osgoi posibilrwydd rhif 2 yn Adfentydd mwyach.

Posibilrwydd #2: Bydd y diwrnod a'r awr yn cael eu cyhoeddi ddwywaith. Y tro cyntaf fel addewid cyn gorthrymder yn dechrau gyda thywalltiad yr Ysbryd Glân (fel y nodir yn gweledigaeth 1) i adnewyddu Pobl Dduw gyda'r gobaith mawr fod Iesu gyda nhw a hyd yn oed gadael iddyn nhw wybod pa mor hir y bydd y gorthrymder yn ei gymryd. A'r ail waith, terfynu gorthrymder, gan draddodi'r “cyfamod sanctaidd” a gogoneddu Ei bobl.

Gobeithiaf yn bersonol y bydd y rhan fwyaf o’r darllenwyr yn dewis posibilrwydd #2 ac yn mynd ymlaen â’u hastudiaethau am Gloc Duw yn Orion, a osododd Ef yno i roi nid yn unig neges y dydd a’r awr inni, ond yn fwy felly i’n harwain i edifeirwch, dangos i ni sut y mae’n gweld pechod, a beth yw colofnau ffydd y mae’n rhaid inni eu hailsefydlu yn ein bywydau i ennill y fuddugoliaeth.

Felly, NID yw neges Orion YN GOSOD AMSER. Dyma'r unig eithriad i'r holl negeseuon gosod amser anghywir. Bydd y dydd a’r awr yn cael eu rhoi ddwywaith yn unig yn hanes dyn: Unwaith ar arllwysiad y glaw olaf, gyda neges y mae’n dal i fod yn rhaid ei chredu oherwydd ei bod yn “gyfiawn” neges ysgrifenedig er iddi gael ei hysgrifennu yn y nefoedd gyda bys Duw, fel bod pwy bynnag sy’n ei darllen, yn ei chredu, yn cymryd y neges o ddifrif, ac yn gadael Babilon yn perthyn i’r 144,000. Ac unwaith eto bydd y dydd a'r awr yn cael eu rhoi yr ail a'r tro olaf, pan fydd Iesu eisoes yn ymddangos a'r pla yn dod i ben. Bydd pawb yn sicr yn y cyhoeddiad olaf hwn o'r dydd a'r awr y daw'r diwedd, oherwydd daw'r cyhoeddiad hwn allan o enau Iesu ei Hun.

atodiad

[Medi 17, 2013]

Yn ddiweddar, cefais lythyr gan berson arall a oedd am wrthbrofi neges Orion. Mae'n debyg iddo neidio ar yr erthygl hon oherwydd ei bod yn edrych fel gêm hawdd, a chredai y gallai ddangos dewis arall yn lle'r ddau bosibilrwydd a restrir o dan y 5ed pwynt a byddai'n ddigon i wrthbrofi neges Orion. (Peidiwch byth â meddwl ei fod wedi anwybyddu'r dadleuon a gyflwynir yn yr erthygl hon yn llwyr.)

Cymerodd Gerhard Pfandl o Sefydliad Ymchwil Beiblaidd Cynhadledd Gyffredinol Adfentwyr y Seithfed Diwrnod ddull tebyg hefyd, gan gyhoeddi ei ymateb simsan i gorff yr eglwys heb hyd yn oed drafferthu cysylltu â'r ffynhonnell. Ni wn a ddylwn i ryfeddu mwy fod y fath ysgolhaig wedi gwystlo ymchwil mor wael ar y bobl, neu fod y bobl yn goddef y fath sarhad ar eu deallusrwydd!

Y diffyg sylfaenol cyntaf mewn unrhyw ddull o'r fath yw bod y person yn gosod allan gyda'r nod o wrthbrofi rhywbeth y mae eisoes wedi'i wrthod ar sail ei ddealltwriaeth ddynol ei hun, yn lle gosod allan gyda'r nod o geisio doethineb ac arweiniad yr Ysbryd Glân a bod yn agored i ddatguddiad manylach o wirionedd.

Y dystiolaeth a ddefnyddir gan yr wrthblaid yn erbyn yr erthygl hon yw llythyr lle mae Ellen G. White yn cyfeirio at ei gweledigaethau am gyhoeddiad y dydd a'r awr. Mae’n dyfynnu rhan o weledigaeth 1847 ac yna’n datgan bod gweledigaeth 1844 yn cyfeirio “at yr un amser.” (Mae'r llythyr i mewn Cyhoeddiadau Llawysgrif, cyf. 16, t. 174)

Mae’r beirniad diweddar y soniais amdano yn ystyried y datganiad hwnnw yn “brawf anwrthdroadwy” pan nad yw mewn gwirionedd. Gallai’r ymadrodd “yr un amser” ag y mae’n cael ei ddefnyddio yn y frawddeg honno fod (a dywedaf ei fod) yn cyfeirio at y cyfnod amser y mae’r gweledigaethau’n ei ddarlunio, nid dim ond at foment benodol mewn amser. Nid oedd hi'n dweud bod cyhoeddiad y dydd a'r awr yn benodol ar yr un pryd, ond bod y gweledigaethau'n cwmpasu'r un cyfnod amser. Felly, mae'r “prawf anwrthdroadwy” yn troi allan i fod yn amwys wedi'r cyfan, ac yn dibynnu ar y dybiaeth bod Ellen G. White yn golygu rhywbeth na fynegodd mewn gwirionedd.

Y broblem fwyaf gyda’r ddadl, fodd bynnag, yw ei bod yn anwybyddu’r dystiolaeth bod yn rhaid i ddisgleirio wynebau’r saint (ac felly cyhoeddiad y dydd a’r awr) ddigwydd ar adegau gwahanol. Mae'n cymryd yn ganiataol y gellir canfod cytgord os yw'r ddau ddigwyddiad yn cael eu trin fel un, er gwaethaf y dystiolaeth i'r gwrthwyneb. Dylai unrhyw ddadl bod y ddau ddigwyddiad yn un fynd i'r afael â'r pwyntiau hynny'n ofalus.

Heblaw hyny, y mae efrydydd gonest Ysbryd y Brophwydoliaeth yn ddyledus iddo ei hun i gysoni y dyfyniad canlynol (a drinir yn yr ysgrif nesaf). Mae'n dangos bod amser y drafferth yn bendant wedi'i ryngosod rhwng dau ddigwyddiad ar wahân o wynebau disgleirio, yn union fel yr eglurodd yr erthygl hon:

Ar y gweddnewidiad, cafodd Iesu ei ogoneddu gan Ei Dad. Rydyn ni'n ei glywed yn dweud: “Yn awr y gogoneddwyd Mab y dyn, a Duw a ogoneddwyd ynddo.” Felly cyn ei frad a'i groeshoelio fe'i cryfhawyd i'w ddioddefiadau erchyll olaf. Fel y mae aelodau corph Crist yn nesau at gyfnod eu hymrafael diweddaf, sef “amser helbul Jacob,” a dyfant i fynu yn Grist, a chyfranogant i raddau helaeth o'i ysbryd Ef. Wrth i'r drydedd neges chwyddo i gri uchel, ac wrth i allu a gogoniant mawr fynychu'r gwaith cloi, bydd ffyddloniaid Duw yn cymryd rhan o'r gogoniant hwnnw. Y gwlaw olaf sydd yn eu hadfywio a'u nerthu i fyned trwy amser helbul. Bydd eu hwynebau'n disgleirio â gogoniant y golau hwnnw sy'n mynychu'r trydydd angel.

Gwelais y bydd Duw mewn modd rhyfeddol yn cadw Ei bobl trwy amser adfyd. Wrth i Iesu dywallt ei enaid mewn poen yn yr ardd, byddan nhw'n wylo'n daer ac yn poenydio ddydd a nos am ymwared. Bydd y gorchymyn yn myned allan fod yn rhaid iddynt ddiystyru Sabboth y pedwerydd gorchymyn, ac anrhydeddu y dydd cyntaf, neu golli eu bywydau ; ond ni ildiant, a sathrant dan eu traed ar Sabboth yr Arglwydd, ac a anrhydeddant sefydliad pabaeth. Bydd llu Satan a dynion drygionus yn eu hamgylchynu, ac yn gorfoleddu drostynt, oherwydd ymddengys nad oes ffordd i ddianc iddynt. Ond yng nghanol eu llawenydd a'u buddugoliaeth, clywir pelen ar y taranau uchelaf. Y mae'r nefoedd wedi casglu duon, ac yn cael ei goleuo yn unig gan y goleuni tanbaid a'r gogoniant ofnadwy o'r nef, fel y mae Duw yn gollwng ei lef o'i drigfan sanctaidd.

Mae seiliau'r ddaear yn crynu; adeiladau yn gwaethygu ac yn cwympo gyda chwalfa ofnadwy. Y mae'r môr yn berwi fel crochan, a'r holl ddaear mewn cynnwrf ofnadwy. Troir caethiwed y cyfiawn, a dywedant â sibrwd melys a dwys wrth ei gilydd: “Fe'n gwaredwyd. Llais Duw ydyw.” Gyda syfrdandod difrifol gwrandawant ar eiriau'r llais. Y mae'r drygionus yn clywed, ond nid ydynt yn deall geiriau llais Duw. Y maent yn dychryn ac yn crynu, tra bod y saint yn llawenhau. Mae Satan a'i angylion, a dynion drygionus, y rhai oedd wedi bod yn llawenhau bod pobl Dduw yn eu gallu, i'w dinistrio oddi ar y ddaear, yn tystio i'r gogoniant a roddwyd i'r rhai a anrhydeddodd gyfraith sanctaidd Duw. Gwelant wynebau'r cyfiawn yn goleuo ac yn adlewyrchu delw Iesu. Ni all y rhai oedd mor awyddus i ddinistrio'r saint oddef y gogoniant sy'n gorffwys ar y rhai a waredwyd, a syrthiant fel dynion marw i'r ddaear. Satan ac angylion drwg yn ffoi rhag presenoldeb y saint gogoneddu. Mae eu gallu i'w gwylltio wedi diflannu am byth. {Tystiolaethau dros yr Eglwys, cyf. 1, tt 353-354}

Dengys y dyfyniad uchod fod dau bwynt pendant a neillduol mewn amser (un ar ddechreu amser trallod ac un ar y diwedd) pan lewyrcha wynebau y saint. Y cyfan sydd angen i berson ei wneud yw darganfod sut mae'r digwyddiadau yn y ddwy weledigaeth yn cyfateb i'r ddwy amser hyn. Nid oes llawer o bosibiliadau, a dim ond un sy'n gwneud synnwyr: mae'r tro cyntaf i'w hwynebau ddisgleirio yn cyfateb i wynebau disglair gweledigaeth 1844, a'r ail waith yn cyfateb i wynebau disglair gweledigaeth 1847.