Grym y Tad

Cyhoeddwyd yn wreiddiol ar ddydd Mercher, Mawrth 9, 2011, 10:45 pm yn Almaeneg yn www.letztercountdown.org

Darllenais bob e-bost sy'n fy nghyrraedd a rhoi sylwadau arno oherwydd rwyf am wneud fy rhan i ddod o hyd i weddillion y gweddillion. Derbyniais bost gan Adfentyddion a oedd yn newydd yn y ffydd ac a ddenwyd bron yn hudolus i safleoedd fel rhai Ceidwaid Saboth y Lleuad. Eglurais yn fanwl nad oes gan ein Sabboth y seithfed dydd mewn gwirionedd ddim yn gyffredin â'r Saboth Lunarol a luosogwyd gan yr athrawon ffug hynny. Mae'n dal i ddibynnu ar wythnos y creu pan gyflwynodd Duw y cylch saith diwrnod, ac nid yw'r cylch hwn erioed wedi cael ei dorri.

Diolchodd un o fy narllenwyr i mi am yr eglurhad yn unig i daflu allan y neges Orion a neges y pedwerydd angel, sydd oddi wrth Dduw, gyda dŵr bath budr y Ceidwaid Saboth Lunar oherwydd nad yw rhai bugeiliaid a henuriaid yn gwybod o hyd sut i ddehongli datganiadau Ellen G. White yn gywir o ran negeseuon amser yn ystod cyfnod y pedwerydd angel. Gyda'r dadleuon a gyflwynir yma, fe'i darbwyllais o'r diwedd ar sail Feiblaidd fod neges y pedwerydd angel yn wir yn dod oddi wrth Orion yn cyhoeddi amser dyfodiad Iesu.

Ar adeg ysgrifennu hwn roeddwn i mewn gwirionedd yn gweithio ar orffen y Gyfres Cysgodol, ond roedd gen i lawer mwy i'w ddweud wrth fy ngwrthwynebwyr o ran y cyhuddiad o “osod amser”. Er bod fy amserlen yn hynod o dynn, cymerais amser i gynnig yma'r esboniadau pam fod yna neges amser o hyd sy'n dwyn sêl Duw.

Dywedodd Ellen G. White yng Nghyfrol 1 o’i Thystiolaethau:

Gwelais fod Duw wedi profi Ei bobl ar amser yn 1844, ond nad oes unrhyw amser sydd wedi ei osod ers hynny wedi dod i ben. nodau arbennig Ei law. {1T 409.1}

Mae'r datganiad hwn bob amser wedi cadw'r posibilrwydd yn agored y gallai neges amser ddod eto “byddai’n dwyn nodau arbennig llaw Iesu”Dylai'r rhai nad ydyn nhw'n deall pam rwy'n credu bod neges llais Duw o'r Orion "yn dwyn marciau arbennig Ei law" ail-ddarllen sleidiau 169-178 o gyflwyniad Orion yn ofalus.

Rwy'n ceisio portreadu'r pwnc hwn mor fanwl â phosibl i ddileu unrhyw amheuon parhaus a yw'r amser wedi dod i ni gael proffwydoliaeth amser eto. Byddaf yn sefydlu hyn ar sylfaen feiblaidd. Byddaf yn dangos y gellir honni hyn mewn cytgord perffaith â datganiadau niferus Ellen G. White yn erbyn gosod amser ac nad yw'n cwestiynu hi nac awdurdod Duw. Fodd bynnag, fel gydag unrhyw un o'm herthyglau, nid wyf yn honni cyflawnder. Gall ac y dylid deall popeth a roddaf ichi a'i brofi trwy astudiaeth breifat. Dyma sut rydyn ni'n gweithio yn ein grŵp bach a dyma'r unig ffordd y gall yr Ysbryd Glân eich dysgu chi.

Yr wyf wedi cyfarfod â llawer o frodyr a fyddai'n anfon eu cwestiynau ataf yn ddyddiol. Nid ydynt am astudio drostynt eu hunain, a hyd yn oed yn cael eu tramgwyddo neu'n adweithio'n grintachlyd pan fyddaf yn rhoi ychydig o awgrymiadau ar gyfer hunan-astudio heb roi popeth iddynt eisoes wedi'u sleisio a'u deisio a'u gweini ar blât arian. Dim ffrindiau, fyddwch chi byth yn dod i adnabod eich Duw fel hyn! Rhaid i chi ddechrau gweithio ar eich pen eich hun gyda'r Ysbryd Glân. Efallai wedyn y bydd rhai ohonoch yn sylweddoli bod yna Berson go iawn sydd eisiau byw ynoch chi, ac nid dim ond grym. Ond stori arall yw honno ac rwyf eisoes wedi ateb cannoedd o negeseuon e-bost yn hynny o beth i’r pwynt nad oes gennyf unrhyw awydd i ysgrifennu amdano. Digon yw dyweyd fy mod yn credu yr hyn a ddywedodd Ellen G. White am yr Ysbryd Glan, mai Efe yw trydydd Person y Duwdod. Mae pob unigolyn yn cael ei brofi gan neges Orion ac ar gyfer pob un ohonom mae gan Dduw esboniadau o safbwyntiau gwallus, fel y gallwn ni - os ydym yn derbyn y cywiriad - fod yn unedig mewn ffydd. Cymerwch y cywiriad neu ei adael. Byddaf wedi gwneud fy rhan.

Gadewch i ni droi at y pwnc o osod amser. Dywedodd Ellen G. White gymaint amdano, ac fe’i dehonglir fel arfer i olygu na fydd “byth eto” unrhyw broffwydoliaeth amser...a phob dydd rwy’n cael e-byst gyda’r un datganiadau gan Ellen G. White, y byddaf yn ymhelaethu arnynt yn yr erthygl nesaf. Mae'r erthygl hon yn sail i ddeall pam mae proffwydoliaeth amser yn dod i rym eto ar hyn o bryd.

Gallai popeth y byddaf yn ei egluro ichi gael ei ddarganfod gan unrhyw fyfyriwr Beibl brwd hefyd. Ond dwi byth yn derbyn dim byd felly gan ddarllenwyr. Fel y gwyddom oll, mae hyd yn oed Ellen G. White yn gorfod cael ei phrofi ar sail yr Ysgrythur fel unrhyw broffwyd neu negesydd Duw arall, ac yn sicr mae hynny wedi ei wneud yn ddigonol gan ein heglwys. Fodd bynnag, nid yw popeth a ddywedodd yn cael ei ddeall yn berffaith a'i roi yn ei gyd-destun cywir. Pe bai gennym le i gredu bod Ellen G. White wedi dweud rhywbeth nad yw’n cyd-fynd â’r Beibl, byddem yn codi rhybudd coch a byddai’n rhaid troedio ar y maes hwnnw yn ofalus. Pe bai Ellen G. White yn ymddangos yn groes i'r Beibl, yna ein rhwymedigaeth gysegredig fyddai dod o hyd i'r cytgord sydd ynddo.

Gwyddoch fy mod yn ystyried Ellen G. White yn gennad Duw, a'i thystiolaethau yn air Duw. Yn fy mywyd, rwy'n ceisio ufuddhau i bopeth y mae'n ei ddweud wrthym. Yn dilyn ei chyngor, symudais i gefn gwlad ym Mharagwâi saith mlynedd yn ôl. Derbyniais nid yn unig y neges iechyd i fy nheulu a minnau, ond hefyd dysgais hi i’n holl gymdogion ac yn ysgolion y pentrefi cyfagos. Dyna pam y bûm yn ymgodymu am amser hir gyda’i datganiadau gosod amser ymhell cyn i mi eu derbyn gan fy ngwrthwynebwyr wrth y cannoedd mewn e-byst mewn tair iaith wahanol. Gallaf eich sicrhau fy mod yn gwybod yr holl ddyfyniadau hynny eisoes. Byddaf yn cyflwyno yma yr ateb a ddarganfyddais ar gyfer y gwrthddywediadau ymddangosiadol yn natganiadau Ellen G. White a neges Orion. Fy mwriad gwreiddiol oedd gadael i neges Orion gael ei heffaith arnoch chi. Roeddwn i eisiau i chi fynd trwy'r un cwestiynau a oedd gennyf, felly byddech chi'n gallu gweddïo a myfyrio fel y gwnes i a darganfod y gwir drosoch eich hun.

Rhoddais lawer o awgrymiadau i chi yn yr astudiaeth PowerPoint. Roeddwn i'n meddwl y byddech chi'n dod o hyd iddyn nhw ac yn dod i'r casgliadau cywir. Ond dro ar ôl tro derbyniais negeseuon o “gyhoeddwyr neges y trydydd angel” cynhyrfus a gefnogodd yn ddirfawr yr hyn a ddywedais gyda dyfyniadau Ellen G. White. Ond beth oedd mewn gwirionedd, eu bod yn ceisio gormesu? Cawsant eu tramgwyddo gan nerth y pedwerydd angel, a anfonwyd i helpu'r trydydd angel i orffen y gwaith! Mor drist nad yw’r brodyr a’r chwiorydd hynny yn dal i ddeall yr hyn y cawn ein haddysgu ynddo Ysgrifau Cynnar. Daliwch ati i ddosbarthu eich pamffledi, llyfrau, rhaglenni radio a theledu (sydd i gyd yn iawn ac yn dda), ond pa mor fach yw eich ffydd pan fyddwch chi'n credu na fyddwch chi byth yn cael “pŵer” go iawn! Ewch ymlaen a dewch â'r golau i'r holl ddaear heb unrhyw gymorth oddi uchod fel sydd gennych chi am y 167 mlynedd diwethaf, a gwadwch oleuni proffwydol y pedwerydd angel am y trydydd a'r tro olaf! Mae rhai arweinwyr y Gynhadledd Gyffredinol hyd yn oed yn cydnabod na allwn lwyddo heb gymorth Duw. Ond maen nhw'n mynd y ffordd anghywir hefyd trwy wrthod y golau a roddwyd gan Dduw.

Roedd y neges hon hyd yn oed yn fy ngwahanu oddi wrth ffrindiau hir-amser sy'n meddwl nad yw'r neges yn “briodol” ar gyfer eu gwlad, diwylliant neu aelodau eglwysig penodol. Daeth cyfeillgarwch i ben mewn dagrau oherwydd eu bod yn meddwl eu hunain yn fwy na Duw, sydd yn ei ddoethineb anfeidrol yn pennu amseriad ac aeddfedrwydd y cnwd ac yn dangos i ni neges Ei orsedd NAWR yn y munudau olaf o hanes dynolryw yn ol Ei Gloc. Dewisodd yr amser. Pwy ydym ni i feiddio meddwl ein bod yn gwybod yn well, ac a fyddai'n debygol o oedi'r neges? Awdurdod y Tad, Goruchaf Farnwr y bydysawd, yr ydym ar fin ei dderbyn! Yn y cyfamser maen nhw’n ei wrthod am nad ydyn nhw’n ei ystyried yn “addas” i rai o’u brodyr sy’n cysgu’n ddwfn. Maen nhw'n dychmygu y byddai'n eu dychryn i ffwrdd oherwydd bod y neges yn rhy gryf i'w meddyliau gwan, wedi'i gwanhau gan eu bydolrwydd eu hunain.

A oedd y bobl a wadodd neges yr angel cyntaf, gwaedd hanner nos Miller, ymhlith y saint? Beth am y rhai a adawodd ar ôl siomedigaeth fechan 1843 ac na dderbyniodd y don gyhoeddiad eilwaith yn 1844 o dan yr ail angel? Ac a welwn ni unrhyw Adfentyddion Diwrnod Cyntaf yn y nefoedd, na dderbyniodd wirionedd Saboth y trydydd angel ac a wrthododd ei gyhoeddi oherwydd eu bod yn credu y byddai'n cyfyngu ar eu dylanwad i fod ar wahân i'r mwyafrif trwy fynd yn erbyn y Sul a barchwyd yn gyffredinol? Ai seintiau ydyn nhw, sy'n meddwl y dylen nhw gyhoeddi golau newydd yn hanner-galon yn unig a thu ôl i ddrysau caeedig i'w ffrindiau a ddewiswyd â llaw yn unig oherwydd eu bod yn poeni am lu o frodyr llygredig?

I'r rhai sydd ddim am gyfaddef hynny...roedd hyd yn oed Ellen G. White yn amau'r negeseuon am gyfnod byr. Dyma a ddigwyddodd, ac fe'i hysgrifennwyd er ein rhybudd:

Yr oedd yr holl bethau hyn yn pwyso yn drwm ar fy yspryd, ac yn y dyryswch weithiau fe'm temtir i amheu fy mhrofiad fy hun. Tra mewn gweddiau teuluaidd un boreu, dechreuodd nerth Duw orphwyso arnaf, a rhuthrodd y meddwl i'm meddwl mai mesmeriaeth ydoedd, a gwrthwynebais hi. Yn syth fe'm trawyd yn fud ac am ychydig funudau collwyd popeth o'm cwmpas. Yna gwelais fy mhechod yn amheu gallu Duw, a'm bod am wneuthur hyny wedi fy nharo yn fud, ac y byddai fy nhafod yn ymollwng mewn llai na phedair awr ar hugain. Yr oedd cerdyn wedi ei ddal i fyny o'm blaen, ar yr hwn yr oedd wedi ei ysgrifenu mewn llythyrenau aur, bennod ac adnod hanner cant o destynau yr Ysgrythyr. Wedi i mi ddyfod allan o weledigaeth, sylwais am y llech, ac ysgrifenais arni fy mod yn fud, hefyd yr hyn a welais, a'm bod yn dymuno y Bibl mawr. Cymerais y Beibl a throi'n rhwydd at yr holl destunau a welais ar y cerdyn. Nid oeddwn yn gallu siarad trwy'r dydd. Yn gynnar bore drannoeth llanwyd fy enaid o lawenydd, a rhydd fy nhafod i foliannu uchel fawl i Dduw. Wedi hynny ni feiddiais amau ​​nac am ennyd ymwrthod â nerth Duw, er y gallai eraill feddwl amdanaf. {EW 22.2}

Mae’r cyntaf o’r hanner cant o destunau Beiblaidd a welodd Ellen G. White yn darllen fel a ganlyn:

Ac wele, byddi fud, ac heb allu llefaru, hyd y dydd y cyflawnir y pethau hyn, am nad wyt yn credu i'm geiriau i, y rhai a gyflawnir yn eu tymor hwy. (Luc 1:20)

Rhaid i unrhyw un sy'n amau ​​​​ac nad yw'n cyhoeddi'r hyn y mae Duw am iddo ei gyhoeddi yn ei amser, dawelu. Os yw'n edifarhau, mae'n cael ei dawelu am gyfnod byr yn unig; os nad edifarha efe, fe beidied am dragywyddoldeb.

Mae’r tri angel cyntaf yn symbol o “symudiadau” a ddeilliodd o byliau mawr o wybodaeth broffwydol a dealltwriaeth o’r Beibl. Roedd pob angel yn sgrinio allan y rhai nad oeddent am dderbyn y neges, a oedd yn ei hystyried yn gynamserol, yn amhriodol, neu hyd yn oed yn anghywir. Mae'r pedwerydd angel yn cynrychioli symudiad arall o'r fath. Dylem ddysgu o'r gorffennol. Allan o gymuned o fwy na 17 miliwn, Adfentyddion gwrthun sydd i'r seciwlar craidd, ddryslyd, camwybodus, ac yn credu eu hunain yn gyfoethog, ac sydd angen neges dim pedwerydd angel - yn cael eu hidlo allan gan adael dim ond grŵp bach. Dywedodd Ellen G. White hyd yn oed y bydd y mwyafrif o weithwyr yr 11eg awr yn dod o eglwysi eraill yn amser y llefain uchel.

Roeddwn i'n gwybod o'r dechrau bod neges Orion yn cofnodi nid yn unig ein holl hanes eglwysig “trist” ac yn ein galw i edifeirwch, ond hefyd yn cynnwys neges amser na ddylai fodoli yn ôl Ellen G. White - ar yr olwg gyntaf. Hyd yn oed yn waeth, fel y byddwn yn darganfod yn rhan olaf y Gyfres Cysgodol, nid yn unig y flwyddyn dychweliad Iesu yn cael ei datgelu ond hefyd y “diwrnod tebygol iawn”.

I lawer, nid yw'n ddigon astudio'r gwahaniaeth trawiadol yn nwy weledigaeth Ellen G. White fel yr eglurwyd yn erthygl gyntaf y Dydd ac Awr cyfres. Maen nhw eisiau mwy. Hoffwn fodloni'r syched hwn am wybodaeth yn awr, oherwydd fel y dywedais roedd yn rhaid i mi gysoni Ellen G. White, y Beibl, ac astudiaeth Orion i mi fy hun. Yn rhyfedd iawn, doedd dim problem gyda’r Beibl, dim ond gydag Ellen G. White.

Y mae rhywbeth y mae'r mwyafrif mawr yn ei golli: rhoddodd Ellen G. White ei hun lawer o awgrymiadau yn ei hysgrifau y bydd cyhoeddiad amser eto o'r pedwerydd angel ymlaen. Ond y mae ein heglwys ni mewn trymgwsg, fel y dylwn i gyd (dylem) wybod. Dim ond astudiaeth ddwys fydd yn atal y darllenydd rhag syrthio i'r un cwsg neu barhau yn yr un cwsg. A dim ond astudiaeth ddwys ynghyd â chariad at y gwirionedd fyddai wedi caniatáu i'n BRI (Sefydliad Ymchwil Beiblaidd), sydd â'r cyfrifoldeb hwnnw mewn gwirionedd, ddarganfod y pethau y byddaf yn eu hesbonio nawr.

Yn gyntaf, hoffwn roi rhai darnau o’r Beibl ichi fyfyrio arnynt. Mae'n ymddangos bod y rhain yn gwrth-ddweud rhai o ddatganiadau eraill Iesu sy'n dweud dim ond Duw y Tad fydd yn gwybod y dydd a'r awr. Cofiwch fod Ellen G. White wedi dweud bod yn rhaid i ni astudio POPETH fel hyn fel ei fod yn y pen draw yn dod at ei gilydd mewn cytgord...

Mae'r Beibl mewn gwirionedd yn dysgu ein bod ni rhaid gwybod y dydd a'r awr:

Dywed Iesu wrth Ioan yn ei ddatguddiad:

Ac at angel yr eglwys yn Sardis ysgrifenna; Y pethau hyn a ddywed yr hwn sydd ganddo saith Yspryd Duw, a'r saith seren; Mi a adwaen dy weithredoedd, fod i ti enw yr hwn wyt yn fyw, ac yn farw. Bydd wyliadwrus, a nertha y pethau sydd yn aros, y rhai sydd barod i farw: canys ni chefais dy weithredoedd yn berffaith gerbron Duw. Cofia gan hynny pa fodd y derbyniaist ac a glywaist, a dal yn gadarn, ac edifarha. Os felly ni wyli, mi a ddeuaf arnat fel lleidr, ac ni chei wybod pa awr deuaf arnat. (Datguddiad 3: 1-3)

Ac mae’r apostol Paul yn dweud rhywbeth tebyg iawn yn ei lythyr at y Thesaloniaid:

Pan fyddant yn dweud, Heddwch a diogelwch; yna daw dinistrio sydyn arnynt, fel trawiad ar fenyw â phlentyn; ac ni fyddant yn dianc. Eithr chwychwi, frodyr, nid ydych mewn tywyllwch, hyny y diwrnod hwnnw ddylai eich goddiweddyd fel lleidr. Chwychwi oll ydych blant y goleuni, a phlant y dydd: nid ydym ni o’r nos, nac o’r tywyllwch. (1 Thesaloniaid 5:3-5)

Mae ein hysgolheigion yn gwybod yr adnodau hyn hefyd, wrth gwrs, ond maent yn eu dehongli fel alegorïaidd yn lle proffwydol. Mae hynny'n gamgymeriad mawr oherwydd mae'n gwneud iddyn nhw hefyd golli'r awgrymiadau ychwanegol yn y Beibl bod yn rhaid i rywbeth arbennig ddigwydd ar adeg benodol...

Siaradodd Jan Paulsen, cyn-lywydd ein heglwys, ym Mharagwâi ar Fehefin 29, 2008 yn y stadiwm chwaraeon o flaen cynulleidfa ddiddisgybledig, uchel, a diffyg sylw, a oedd yn cynnwys tua 4,000 o “Adfentwyr”. Cefais y fraint o wrando geiriau ei bregeth dreiddgar iawn. Yn y cefndir cafodd tua 100 o bobl, y mwyafrif ohonyn nhw o dan 7 oed, eu bedyddio’n gyflym er mwyn i’r arweinwyr allu adrodd am “lwyddiant”. Dim ond y rhai a wyliodd yn agos iawn sylwi nad oedd y bugeiliaid hyd yn oed yn cymryd pleidleisiau bedydd.

Ond da oedd pregeth Jan Paulsen. Yr oedd yn dda iawn—ond dim ond i'r rhai a fedrai ddarllen rhwng y llinellau. Fe wnes i ei drafod yn ddiweddarach gyda phedwar gweinidog ac wyth henuriad ac nid oeddent yn deall o gwbl yr hyn yr oedd Jan Paulsen wedi'i ddweud a'i olygu mewn gwirionedd. Dechreuodd ei bregeth gan ddweud mai ef yw llywydd cyntaf eglwys fyd-eang Adventist y Seithfed Dydd i ymweld â Paraguay - a hefyd yr olaf. Waw, onid oedd hynny'n gosod amser mewn gwirionedd? Oedd e? Os, fel yr ysgrifennodd rhai o’n brodyr a chwiorydd ar Facebook ataf, nad yw Iesu yn rhwym i ddod yn y 100 mlynedd nesaf, yna gellid dehongli geiriau agoriadol Jan Paulsen fel sarhad ar y Paraguayaid, os byddwch yn caniatáu’r jôc fach hon i mi. Na, dechreuodd mewn gwirionedd bregethu “pregeth ffarwel”, nid o ran ei swydd yn dod i ben yn fuan, ond yn amlwg yn wyneb diwedd ein Heglwys fel y gwyddom amdani. Ni sylwodd y bugeiliaid a'r henuriaid ychydig ar y cyflwyniad aruthrol hwn o bregeth. Roedden nhw’n rhy brysur yn gweithio...yn ceisio’n ofer, yn ddi-rym, i dawelu’r dyrfa aflafar a digywilydd o “Adfentyddion” dosbarth isel yn ystod pregeth y prynhawn Sul(!) yma.

Pregethodd Jan Paulsen am eiriau olaf Iesu ar y ddaear a chymhwyso penodau 16 a 17 o efengyl Ioan. Dywedodd mai dyma'r geiriau olaf y byddech chi'n eu clywed ganddo ym Mharagwâi, a'r geiriau olaf bob amser yw'r rhai pwysicaf ym mywyd dynol ac mae ganddyn nhw bwysau arbennig i'r rhai y maen nhw'n cael eu cyfeirio atynt. Wrth gwrs, mae hyn yn arbennig o wir os mai dyma oedd geiriau olaf Iesu, Mab Duw ei Hun i'w ddisgyblion. Dylem gofio'r geiriau hyn yn ofalus, eu hystyried, a'u hastudio'n fanwl, i gael ein rhybuddio o'r hyn i'w ddisgwyl yn y dyfodol agos.

Roedd ei bregeth yn glyfar yn osgoi rhybuddion ymlaen llaw Iesu am erledigaeth ofnadwy (oherwydd presenoldeb llawer o blant) a gofynnodd i'r gynulleidfa (os oedd unrhyw un yn gwrando) i ail-astudio'r adnodau hyn gartref o ddifrif. Ond roedd yn bendant yn sicr y byddai erledigaeth yn codi yn fuan iawn. Os gwelwch yn dda, darllenwch Ioan pennod 16 yn ofalus. Yna rhoddodd Paulsen bwyslais arbennig ar yr adnod ganlynol:

Ond y pethau hyn a ddywedais wrthych, fel pan ddelo yr amser, y cofiasoch y dywedais wrthych amdanynt. A'r pethau hyn ni ddywedais i wrthych ar y dechrau, oherwydd yr oeddwn gyda chwi. (Ioan 16:4)

Pwrpas ei bregeth oedd ei gwneud yn glir i'r bobl na fyddai'r Gynhadledd Gyffredinol fel y mae heddiw yn bodoli mwyach yn fuan. Yn fuan iawn, byddai'r amser yn dod pan fyddai pob grŵp o Adfentwyr ffyddlon ar eu pennau eu hunain. Tynnodd sylw at y ffaith na allai unrhyw grŵp aros yn ffyddlon i Dduw oni bai bod Iesu yn eu canol, a dim ond pan fyddai'r Cysurwr yn dod i fyw ym mhob un ohonom ni y byddai hynny'n bosibl.

Er hynny, yr wyf yn dweud y gwir wrthych; Mae'n fuddiol i chi fy mod yn mynd i ffwrdd: canys onid âf fi ymaith, ni ddaw y Diddanydd atoch chwi; ond os ymadawaf, mi a'i hanfonaf ef atoch. (Ioan 16:7)

Ond rhoddodd Iesu amod arbennig i’r Cysurwr ddod yn Ei weddi am undod ei eglwys yn Ioan 17, gweddi hiraf y Beibl. Roedd yn bregeth glyfar ac erbyn y diwedd roedd wedi ennill rhai gwrandawyr. Yn anffodus, ni wnaethant sylwi ar y dechrau ac felly nid oeddent yn deall bod Jan Paulsen wedi ffarwelio â'i hun ac ar yr un pryd i'r Gynhadledd Gyffredinol. Yn ffodus, cefais i wrando a deall y bregeth mewn dwy iaith, gan ei bod yn cael ei chyfieithu ar yr un pryd ac rwy'n ymdopi'n eithaf da yn Saesneg a Sbaeneg.

Yn y diwedd, pwysleisiodd eto mai dyma eiriau olaf Iesu i’w ddisgyblion cyn ei ddioddefaint. Yna canasom emyn a chaniatawyd i’r “Adfentyddion” fynd adref er mwyn tanio’r gril barbeciw. Felly, roedd y bregeth yn ymwneud ag erledigaeth a chyfeillach, tywalltiad y glaw olaf, ac un o'r amodau i hyn ddigwydd: undod y ffyddloniaid... Wrth gwrs, roedd yn ei gysylltu ag undod â'r Gynhadledd Gyffredinol. Yma yn Ne America, ni soniodd air am “ufudd-dod” nac “Ellen G. White”, fel arall byddai tawelwch digalon wedi dilyn. Ond byth yn meddwl hynny.

Heddiw—ychydig flynyddoedd yn ddiweddarach—sylwais eto fod Jan Paulsen yn gywir iawn wrth ddatgan hynny mae geiriau olaf person yn arbennig o arwyddocaol. Hyd yn oed heddiw rwy'n dal i wybod beth ddywedodd. Ond mae gan eiriau olaf Iesu, wrth gwrs, fwy o bwysau aruthrol. Ond beth oedd geiriau olaf Iesu? Mae llawer o astudiaethau am eiriau olaf Iesu ar y groes. Ie, dyna oedd Ei eiriau olaf cyn marw. Ond ai dyna ei eiriau olaf Ef wrth y disgyblion? Na, cododd Iesu eto a threulio 40 diwrnod arall gyda'r disgyblion. Felly, beth oedd geiriau olaf Iesu sydd mor bwysig?

Cyn Ei esgyniad, llefarodd Iesu Ei eiriau olaf wrth Ei gymdeithion a fyddai'n gorfod aros mewn byd creulon. Mae ei ddisgyblion yn symbolaidd yn cynrychioli holl Gristnogion ffyddlon y cenedlaethau diweddarach, yn enwedig y genhedlaeth ddiwethaf. Ac os nad ydych wedi ei adnabod yn barod, mae'r geiriau olaf a phwysicaf hyn gan Iesu yn sôn am ein problem...dyma'r ateb i gwestiwn y disgyblion ynghylch pryd y byddai'n dod yn ôl i sefydlu Ei deyrnas. Darllenwyd yr adnodau hyn yn arwynebol yn unig ac nid ydynt erioed wedi cael eu hastudio'n fanwl, ond ynddynt byddwn yn dod o hyd i'r ateb i'r broblem a fydd neges arall sy'n ymwneud â'r “dydd a'r awr” ar ôl y trydydd angel ai peidio.

Gadewch inni nawr ddarllen y geiriau olaf hynny gan Iesu i'w ddisgyblion cyn Ei esgyniad i'r nefoedd:

Felly pan ddaethant ynghyd, hwy a ofynasant iddo, gan ddywedyd, Arglwydd, a wnai di y pryd hwn adfer y frenhiniaeth i Israel? Ac efe a ddywedodd wrthynt, Nid eich lle chi yw gwybod yr amseroedd na'r tymhorau, yr hwn a roddes y Tad yn ei allu ei hun. Ond chwi a dderbyniwch nerth, wedi hynny yr Ysbryd Glân a ddaeth arnat: a byddwch dystion i mi yn Jerwsalem, ac yn holl Jwdea, ac yn Samaria, a hyd eithaf y ddaear. Ac wedi iddo lefaru y pethau hyn, tra yr oeddynt hwy yn gweled, efe a gymerwyd i fyny; a chwmwl a'i derbyniodd ef o'u golwg. (Actau 1:6-9)

Unwaith eto, methodd ein BRI â sylwi bod Iesu, fel yn Mathew 24, Luc 21, a Marc 13, yn ateb gydag ateb dwywaith-gymwys i gwestiwn y disgyblion am Ei ail ddyfodiad. Ni adawodd Iesu byth ddiwedd go iawn y byd allan yn Ei atebion, ond fe'i cysylltodd mor glyfar â'r digwyddiadau a effeithiodd yn uniongyrchol ar y disgyblion fel mai dim ond y genhedlaeth olaf o weddill y byd a fyddai'n gallu darganfod yr ail gais. Gadewch i ni ddarllen yr hyn a ddywedodd Ellen G. White am y ffordd yr ymatebodd Iesu i gwestiynau cysylltiedig:

Cwestiwn y dysgyblion

Yr oedd geiriau Crist wedi eu llefaru yn nghlyw nifer fawr o bobl ; ond pan oedd efe ar ei ben ei hun, daeth Pedr, Ioan, Iago, ac Andreas ato, wrth eistedd ar Fynydd yr Olewydd. “Dywed wrthym,” meddent, “pryd bydd y pethau hyn? a beth fydd arwydd Dy ddyfodiad, a diwedd y byd?” Ni atebodd Iesu ei ddisgyblion trwy gymryd ar wahân ddinistrio Jerwsalem a dydd mawr Ei ddyfodiad. Cymysgodd y disgrifiad o'r ddau ddigwyddiad hyn. Pe bai wedi agor i'w ddisgyblion ddigwyddiadau yn y dyfodol fel yr oedd yn eu gweld, ni fyddent wedi gallu goddef yr olwg. Mewn trugaredd iddynt Cyfunodd y disgrifiad o'r ddau argyfwng mawr, gan adael y dysgyblion i astudio yr ystyr iddynt eu hunain. Pan y cyfeiriai Efe at ddinystr Jerusalem, cyrhaeddodd ei eiriau prophwydol y tu hwnt i'r dygwyddiad hwnw i'r ymollyngiad olaf yn y dydd hwnw, pan gyfyd yr Arglwydd o'i le i gosbi y byd am eu hanwiredd, pan ddatguddia y ddaear ei gwaed, ac ni chuddia mwyach ei lladdedigion. Rhoddwyd yr holl ymddyddan hwn, nid i'r dysgyblion yn unig, ond i'r rhai a ddylent fyw yn ngolygfeydd olaf hanes y ddaear hon. {DA 628.1}

Ie, annwyl BRI, fe allech chi fod wedi cydnabod bod ateb Iesu i'r un cwestiwn ychydig cyn Ei esgyniad wedi'i roi mewn modd tebyg i ychydig cyn Ei groeshoelio. Nid oedd sefyllfa'r disgyblion wedi newid. Roedd dinistr Jerwsalem yn dal i fod yn y dyfodol ac roedd arllwysiad yr Ysbryd Glân hefyd yn dal i fod 10 diwrnod ymlaen.

Mae ein heglwys eisoes wedi cydnabod y gwir yn y penodau uchod o’r Beibl, ond mae’n dal i fod yn ddiffygiol mewn perthynas ag Actau pennod 1. Prif thema Iesu yn Mathew 24 oedd nodweddu’r dinistr sydd ar ddod i’r ddaear erbyn dinistr cynnar y Deml (OC 70), a dehonglir Ei eiriau’n gywir i fod yn berthnasol i’r gwarchae sydd ar ddod yn erbyn yr eglwys yn yr amseroedd diwedd dydd Sul. Fodd bynnag, mae'n cael ei anwybyddu bod cwestiwn tebyg iawn y disgyblion yn Actau hefyd wedi'i ateb yn yr un modd deublyg gan Iesu.

Fodd bynnag, y prif bwnc yma yw'r “Grym y Tad” trawiadol a “Grym yr Ysbryd Glân” ac nid dim ond yr arwyddion a fydd yn rhagflaenu yr ail ddyfodiad. Nawr mae'n ymwneud mewn gwirionedd ag esbonio pryd y byddai'r disgyblion yn derbyn y wybodaeth am ddiwrnod ac awr dychweliad Iesu.

Mae geiriau Iesu “Nid yw i chi wybod yr amseroedd na'r tymhorau” yn ymwneud â'r disgyblion a oedd yn byw ar y pryd, tua 2000 o flynyddoedd cyn sefydlu teyrnas Crist (Ei ddychweliad). Meddyliwch am hyn! Roedd Ellen G. White bob amser yn canmol William Miller, hyd yn oed yn y Ddadl Fawr. Roedd yn rhaid i’r Millerites cyntaf a’r ail angel (Samuel Snow) ateb i’r un dadleuon “dim gosod amser” gan eu brodyr Cristnogol, yn union fel symudiad y pedwerydd angel heddiw, sy’n gorfod seinio’r gri ganol nos go iawn a chywir y tro hwn.

Sut esboniodd Ellen G. White hyn yn y Ddadl Fawr? Sut gwnaeth y Millerites gwrdd â'r ymosodiadau hyn? Fe welwch ei fod yn swnio ychydig yn wahanol i'r ailadroddiadau niferus yn erbyn gosod amser ychydig o ddyfyniadau o Ellen G. White sydd wedi'u tynnu allan o'u cyd-destun yn bennaf:

Yr oedd cyhoeddiad amser pendant i ddyfodiad Crist yn galw am wrthwynebiad mawr gan lawer o bob dosbarth, o'r gweinidog yn y pwlpud i lawr i'r pechadur mwyaf di-hid, Nef- feiddgar. Cyflawnwyd geiriau proffwydoliaeth: “Yn y dyddiau diwethaf fe ddaw gwatwarwyr, yn rhodio yn l eu chwantau eu hunain, ac yn dywedyd, Pa le y mae addewid ei ddyfodiad ef? canys er i'r tadau syrthio i gysgu, y mae pob peth yn parhau fel yr oeddynt o ddechreuad y greadigaeth." 2 Pedr 3:3, 4. Dywedai llawer a broffesent garu y Gwaredwr, nad oedd ganddynt wrthwynebiad i athrawiaeth yr ail ddyfodiad ; nid oeddynt ond yn gwrthwynebu yr amser pendant. Ond mae llygad holl-weledol Duw yn darllen eu calonnau. Nid oeddynt am glywed am ddyfodiad Crist i farnu y byd mewn cyfiawnder. Yr oeddynt wedi bod yn weision anffyddlawn, ni fuasai eu gweithredoedd yn dwyn arolygiaeth y Duw calon-chwiliadwy, ac ofnent gyfarfod â'u Harglwydd. Fel yr Iddewon ar adeg dyfodiad cyntaf Crist doedden nhw ddim yn barod i groesawu Iesu. Roedden nhw nid yn unig yn gwrthod gwrando ar y dadleuon plaen o'r Beibl, ond yn gwawdio'r rhai oedd yn edrych am yr Arglwydd. Gorfoleddodd Satan a'i angylion, a lluchio'r gwayw yn wyneb Crist ac angylion sanctaidd fod gan Ei bobl broffesedig gyn lleied o gariad tuag ato fel na ddymunent Ei ymddangosiad.

“Ni wyr neb y dydd na’r awr” oedd y ddadl a ddygwyd ymlaen amlaf gan wrthodwyr y ffydd adfent. Yr ysgrythur yw: “Am y dydd a’r awr honno nid adwaen neb, na, nid angylion y nef, ond fy Nhad yn unig.” Mathew 24:36. Cafwyd esboniad clir a chytûn ar y testun hwn gan y rhai oedd yn edrych am yr Arglwydd, a dangoswyd yn amlwg y defnydd anghywir a wnaed ohono gan eu gwrthwynebwyr. Llefarwyd y geiriau gan Grist yn yr ymddiddan cofiadwy hwnnw â'i ddisgyblion ar Olewydd wedi iddo ymadael am y tro diweddaf o'r deml. Roedd y disgyblion wedi gofyn y cwestiwn: “Beth fydd arwydd Dy ddyfodiad, a diwedd y byd?” Rhoddodd Iesu arwyddion iddynt, a dywedodd: “Pan welwch yr holl bethau hyn, gwybyddwch ei fod yn agos, hyd yn oed wrth y drysau.” Adnodau 3, 33. Ni raid gwneyd un dywediad am y Gwaredwr i ddifetha un arall. Er na wyr neb y dydd nac awr ei ddyfodiad [cawn weld yn nes ymlaen, sut mae hyn i'w ddeall], yr ydym yn cael ein cyfarwyddo a'n gofyn i wybod pa bryd y mae yn agos. Dysgir ni ymhellach i ddiystyru Ei rybudd, a gwrthod neu esgeuluso gwybod pa bryd y mae Ei ddyfodiad yn agos, Bydd mor angheuol i ni ag yr oedd i'r rhai oedd yn byw yn nyddiau Noa heb wybod pryd roedd y dilyw ar ddod. {GC 370.1-2}

Mae astudiaeth fer ddiddorol am hynny yn Gweinidogaeth Seiberofod. Ymhell cyn y llifogydd, gallai amser y trychineb fod wedi bod yn hysbys. Cyn belled yn ôl â 1,000 o flynyddoedd ynghynt, dechreuodd Duw ddatgelu fesul cam gyfnodau penodol ac yn y pen draw hyd yn oed y “dydd a'r awr”. Gelwir yr egwyddor Feiblaidd sydd y tu ôl i bob proffwydoliaeth amser yn “Broses Duw o Ddatguddiad Cynyddol”. Byddaf yn ei grynhoi'n fyr i chi:

1. Ystyr yr enw Methuselah yw “Y flwyddyn y bydd farw; bydd yn cael ei anfon”. Roedd hon yn broffwydoliaeth amser braidd yn annelwig, oherwydd ni allai neb wybod beth fyddai Duw yn ei anfon, ac ni wyddai'r bobl ychwaith yn union pa mor hir y byddai Methuselah byw. Ond am bron i 10 canrif rhagwelwyd bod hyd oes Methuselah yn fesur o pryd y deuai'r diwedd. Roedd pobl yn byw dros 900 mlynedd y pryd hwnnw, a Methuselah oedd y dyn hynaf erioed. Unwaith eto, arwydd bod Duw bob amser yn aros tan yr eiliad olaf un i anfon Ei farnau.

   Astudio Genesis 5:26,28; 6:6, gallwn gyfrifo bod y broffwydoliaeth hon wedi'i chyflawni'n fanwl gywir.

2. A dywedodd yr ARGLWYDD, Nid bob amser y bydd fy ysbryd yn ymryson â dyn, oherwydd ei fod hefyd yn gnawd: eto bydd ei ddyddiau ef yn cant ac ugain o flynyddoedd. ... Dywedodd yr A RGLWYDD , "Byddaf yn dinistrio'r dyn yr wyf wedi ei greu oddi ar wyneb y ddaear; yn ddyn ac anifail, a'r ymlusgiad, ac ehediaid yr awyr; canys y mae yn edifar i mi eu gwneuthur hwynt. ... A Duw a ddywedodd wrth Noa, Daeth diwedd pob cnawd ger fy mron i; canys llanwyd y ddaear â thrais trwyddynt; ac wele, mi a'u difethaf hwynt â'r ddaear. (Genesis 6:3,7,13)

   Yn yr ail gam hwn, datgelodd Duw i Noa ei fod wedi penderfynu dinistrio dynion; Dywedodd wrtho hyd yn oed fod y cyfri i lawr wedi dechrau. Felly y gwyddai Noah nad oedd ganddo ond 120 o flynyddoedd i adeiladu yr arch, ac fel hyn y gwyddai flwyddyn y Dilyw; fodd bynnag, nid oedd yn gwybod yr union ddyddiad. Ond ni fyddai'r wybodaeth honno'n ddefnyddiol iddo bryd hynny.

3. 120 mlynedd yn ddiweddarach, pan ddaeth y digwyddiad tyngedfennol yn agos, rhoddodd Duw drydydd datguddiad terfynol i Noa. Roedd yn gyhoeddiad manwl iawn:

   Dywedodd yr ARGLWYDD wrth Noa, «Tyrd di a'th holl dŷ i'r arch; canys ti a welais yn gyfiawn ger fy mron i yn y genhedlaeth hon. ... Canys eto saith niwrnod, a rhoddaf iddi lawio ar y ddaear deugain niwrnod a deugain nos; a phob sylwedd byw a wneuthum a ddinistriaf oddi ar wyneb y ddaear. (Genesis 7:1, 4)

   Sylw os gwelwch yn dda! Gallai Duw fod wedi gorchymyn Noa i fynd i mewn i'r arch heb roi gwybod iddo pryd y byddai'r llifogydd yn dechrau. Ond penderfynodd Duw yn Ei fawr drugaredd i roi'r wybodaeth bwysig hon i Noa i wneud ei amser aros yn llai poenus. Datgelodd hyd yn oed iddo pa mor hir fyddai'r llifogydd yn para: 40 diwrnod a noson.

Rhoddodd Iesu awgrym inni y bydd fel yn nyddiau Noa pan ddaw eto:

Ond megis yr oedd dyddiau Noe, felly hefyd y bydd dyfodiad Mab y dyn. (Mathew 24:37)

Gadewch inni gymharu'r math o ddinistrio'r byd a roddwyd gan hanes Noa â neges Orion ac, mewn rhagolwg, neges trydedd ran y Gyfres Gysgodol:

1. Rydyn ni’n derbyn proffwydoliaeth “annelwig” gan Daniel sy’n rhoi ystod amser hir iawn: Ac efe a ddywedodd wrthyf, Hyd ddwy fil a thri chant o ddyddiau; yna y glanheir y cyssegr. (Daniel 8:14)

   Yr oedd dynolryw yn y tywyllwch am ddau fater yn y broffwydoliaeth hon. Pryd ddechreuodd y 2300 o nosweithiau a'r boreau hyn a beth yn union oedd natur y digwyddiad? Tua 1820, darganfu William Miller pryd yr oedd y 2300 o ddiwrnodau wedi cychwyn a seinio gwaedd hanner nos gyda grym llawn yn 1841. Ond roedd yn dal i fod mewn camgymeriad ynghylch y digwyddiad a chredai mai dyma'r ail ddyfodiad eisoes. Yn wir, dyma ddechrau’r farn ymchwiliol yn y cysegr nefol fel y byddem yn ei ddysgu ar ddechrau cam 2. Mae proffwydoliaeth y 2300 o nosweithiau a boreau felly yn gymaradwy â’r neges yn yr enw “Methuselah”.

2. 2. Digwyddodd y Siomedigaeth Fawr yn 1844, ond deallwyd yn berffaith mai nid goleuni yr angel cyntaf oedd y gwir waedd ganol nos am ddyfodiad y priodfab; ond fod y farn ymchwiliadol wedi dechreu yn y nef. Cuddiwyd hyd y dyfarniad ymchwiliol yn Daniel 12, fel yr eglurais yn y cyflwyniad PowerPoint o neges Orion ar sleidiau 58 i 74. Byddai dyfarniad y meirw yn cymryd 168 o flynyddoedd a dyfarniad y byw tair blynedd a hanner. Byddai'r ddau yn gorgyffwrdd o hanner blwyddyn. Daethom i’r casgliad bod gwanwyn 2012 + 3½ blynedd yn rhoi hydref 2015 i ni ar gyfer dechrau’r flwyddyn o blâu sy’n arwain at hydref 2016 am yr ail ddyfodiad. Fel yng ngham 2 y proffwydoliaethau llifogydd, gallem fod wedi gwybod y flwyddyn hyd yn oed mor gynnar â 1844... [Yn rhifyn cyntaf yr erthygl hon nid oedd gennym yr union gyfrifiad. Roedd ganddo'r gwall “Millerite” o flwyddyn o hyd, a gafodd ei wella ym mis Ionawr 2013. Peidio â drysu'r darllenydd, fodd bynnag, rydym bellach wedi mewnbynnu'r data cyfredol.]

   Ond mae gwahaniaeth pwysig iawn rhwng cyhoeddi 120 mlynedd Noa a chyhoeddiad y cyfnod hwn! Gwyddai Noa yr amser, ond i ni gosodwyd gwaharddiad ar broffwydoliaeth amser yn ystod y cyfnod cyfatebol, oherwydd ni fuasai yn fanteisiol i ni wybod ddegawdau ymlaen llaw ym mha flwyddyn y dychwelai Iesu. Mae llw Iesu yn Datguddiad 10 yn berthnasol i ystod amser benodol yn unig o fewn cyfanswm hyd y dyfarniad ymchwiliol, oherwydd dim ond un llaw y mae'n ei godi. Mae'r llw yn berthnasol i hyd dyfarniad y meirw o hydref 1844 i hydref 2012. Byddaf yn esbonio'r ddysgeidiaeth benodol hon gan Iesu yn fanwl yn nes ymlaen.

   Ond mae'n bwysig deall y gallem fod wedi adnabod y flwyddyn mor gynnar â 1844 (pe na bai Iesu wedi cadw ei fys arno), ond nid yr union ddyddiad. Roeddem hefyd yn deall yn glir beth fyddai’r digwyddiad mawr nesaf, sef gwir ddyfodiad Iesu. Ond gwadir yn chwyrn fod yn rhaid gwireddu’r waedd ganol nos go iawn, a ragfynegwyd hyd yn oed ym mreuddwyd William Miller ei hun, yn llwyr hefyd! Mae hyn yn ein harwain at Gam 3 yn y broses o ddatguddiad cynyddol o Dduw ynghylch proffwydoliaeth amser.

3. Methodd ein heglwys y cyfle i fynd i'r nefoedd ym 1890. Gwrthodwyd neges y pedwerydd angel, y dechreuodd ei oleuni ddisgleirio yng nghyfarfod y Gynhadledd Gyffredinol ym 1888, gan yr Adfentyddion rhyddfrydol nad oeddent am fod yn ufudd i Dduw. Roedd Ellen G. White yn siomedig iawn. Dywedodd hi y byddai’n rhaid i ni grwydro yn yr anialwch fel plant Israel am “40 mlynedd” i gael ail gyfle (mwy ar hynny isod). Ni ddechreuodd y profiad anialwch hwn ym 1888, gan fod rhai Adfentwyr wedi cyfrifo'n weddol dda, ond mewn gwirionedd 2 flynedd yn ddiweddarach yn 1890. Cynhaliwyd digwyddiad arbennig yn 2010, yn union 120 (3 × 40!) o flynyddoedd yn ddiweddarach, sy'n cael ei ddiystyru gan lawer fel gosod amser. Darganfu dyn neges Duw yn Orion a'i gwneud yn ddarllenadwy. 9 mis yn ddiweddarach ym mis Medi yr un flwyddyn, dadansoddodd y proffwydoliaethau sydd y tu ôl i'r dyddiau gŵyl Iddewig, sy'n datgelu union ddiwrnod ail ddyfodiad Iesu. (Mae'r wybodaeth hon [Llestr Amser] i'w chyhoeddi yn nhrydedd ran y Gyfres Gysgodol.) [Yn rhifyn cyntaf yr ysgrif hon ni chawsom yr union ddydd. Roedd yn dal i gynnwys y gwall “Millerite” o flwyddyn, a gafodd ei wella ym mis Ionawr 2013.]

   Gadewch inni gymharu math a gwrth-fath eto. Aeth Noa i mewn i'r arch 7 diwrnod cyn y llifogydd. Dywedwyd wrtho y byddai'n rhaid iddo aros 7 diwrnod nes y byddai'r glaw trwm yn dechrau cwympo. Yn 2005, darganfyddais astudiaeth yn y Beibl a oedd yn nodi’n glir y byddai rhywbeth “mawr” yn digwydd yn 2012. Roedd hyn union 7 mlynedd cyn y flwyddyn waradwyddus honno. Rwyf wedi bod yn rhybuddio’r Eglwys yn awr ers 6 blynedd hir, ond nid oes bron neb eisiau clywed y rhybuddion. Felly y bu hefyd yn nydd Noa. Cyn iddo gael ei gau y tu mewn i'r Arch gan law Duw, daeth yr anifeiliaid yn rhedeg yn pairwise na ellir ond ei briodoli i ddylanwad dwyfol. Roedd y bobl yn gwylio'r olygfa hon, yn chwerthin am ei phen, neu efallai'n poeni ychydig. Ond ni ofynnodd neb i Noa a fyddai'n gadael iddo ddod ar y bwrdd hefyd. Mae bron pob Adventist yn ymddwyn yn yr un modd yn wyneb y datguddiadau mawr y mae Duw yn eu rhoi iddynt o'i gysegr yn y nefoedd.

   Nodweddir y 7 mlynedd cyn 2012 hefyd gan dri cham o gyhoeddi amser sy'n cyd-fynd eto â model Noa...

   1. Yn 2005, derbyniais astudiaeth y byddaf yn ei chyhoeddi yn ystod y Cyfres Cysgodion, sy'n nodi 2012 fel blwyddyn o “ddigwyddiad gwych” yn union fel yr astudiaeth o'r llw yn Daniel 12. Ond ni ddangosodd yr astudiaeth hon union amseriad barn y meirw a'r byw fel Daniel 12. Felly mor hwyr â gwanwyn 2010, roeddwn i'n dal i fod i'r hyn a fyddai'n digwydd yn 2012.

      Fel gyda’r enw “Methuselah”, nid oedd yn glir o’r broffwydoliaeth hon beth fyddai blwyddyn y dinistr (Ail Ddyfodiad) ac nid oedd hyd yn oed yn bosibl diffinio pa fath o ddigwyddiad fyddai’n digwydd yn 2012.

   2. Nid tan wanwyn 2010 y dechreuodd cam 2 y datguddiad cynyddol o Dduw. Datgelodd Duw Ei Gloc yn Orion ac fel y mae myfyrwyr y Cloc hwn yn gwybod yn barod, dangoswyd blwyddyn dychweliad Iesu yno am y tro cyntaf. Oherwydd imi gyflawni rhai gwallau wrth ddehongli Orion, ni ddatgelwyd blwyddyn ail ddyfodiad Iesu yn llawn. Roeddwn i'n credu gyntaf y byddai'n dod yn 2014, yn ddiweddarach roeddwn i'n meddwl mai dim ond dechrau blwyddyn y plâu fyddai 2014. Enwyd y flwyddyn 2015 ar gyfer y dyfodol am y tro cyntaf yn yr ail fersiwn o astudiaeth Orion a gyhoeddwyd ym mis Medi 2010. [Eto ym mis Ionawr 2013, datgelodd yr Arglwydd ddyddiad gwirioneddol y dyfodol yn hydref 2016.] Fel Miller, roeddwn i flwyddyn yn rhy gynnar.

      Adlewyrchir hyn yn y 120 mlynedd o Noa, yn ystod y mae ef a phawb a oedd yn credu ag ef yn gwybod ym mha flwyddyn deuai y Dilyw.

   3. Yn hydref 2010, cefais ysbrydoliaeth newydd ar gyfer astudiaeth arall a oedd i bob golwg yn annibynnol ar Orion; astudiaeth o'r gwleddoedd Iddewig. Mae'r astudiaeth hon, mewn modd hollol wahanol i astudiaeth Orion, yn datgelu yn union yr un data hanesyddol o'r Eglwys Adventist gydag ychydig o fanylion ychwanegol. Nid oeddwn yn cydnabod tan yn ddiweddar ei bod ond yn rhesymegol iddo fod felly. Mae'r Orion yn symbol o'r cysegr nefol, tra bod y dyddiau gŵyl yn ddelwedd o'r cysegr daearol. Y cysegr ar y ddaear yw cysgod y nefol! Cefais y cod seryddol yn y gwyliau sy'n adlewyrchu holl hanes yr Eglwys Adventist fel yn yr Orion, ond gyda mwy o fanylion. Un o'r manylion ychwanegol hynny yw union ddyddiad dychwelyd Iesu yn 2016. [Yn rhifyn cyntaf yr erthygl hon nid oedd gennym yr union gyfrifiad. Roedd yn dal i gynnwys y gwall “Millerite” o flwyddyn, a gafodd ei wella ym mis Ionawr 2013. Ond i beidio â drysu'r darllenydd, fe wnaethom nodi'r data cyfredol nawr.]

      Felly, rydym eisoes yng Ngham 3.3 o’r cyhoeddiad amser terfynol. Mae saith diwrnod Noa yn cyfateb yn y saith mlynedd o 2005 i 2012 ac yn y cynllun manwl a ddarganfuwyd yn y cod seryddol o'r dyddiau gwledd sy'n dechrau ym mis Medi 2010. Cywirwyd y gwall cyntaf yn astudiaeth Orion trwy'r cod hwn, ac yn fwy syndod datgelodd yr astudiaeth union hyd amser y pla hyd at yr union ddiwrnod. Amgodiwyd y cyfnod hwn ddwywaith, unwaith yn nifer yr aberthau yn ystod y gwyliau ac unwaith yng nghod seryddol dyddiau'r gwyl. Felly, daeth hyd yn oed y 40 diwrnod o law a broffwydwyd gan Dduw cyn y llifogydd o hyd i'w cymar yn yr astudiaeth gysgodol gyda darganfod hyd amser y pla. Mae'r rhain i gyd yn destun trydedd ran Cysgodion y Dyfodol.

Torrasom ar draws ein darlleniad o’r Ddadl Fawr pan ddywedodd Ellen G. White: “Fe’n dysgir ymhellach i ddiystyru Ei rybudd, a gwrthod neu esgeuluso gwybod pa bryd y mae Ei ddyfodiad yn agos, Bydd mor angheuol i ni ag yr oedd i'r rhai oedd yn byw yn nyddiau Noa heb wybod pryd roedd y dilyw ar ddod.”

Gadewch i ni barhau i ddarllen:

Ac y mae y ddameg yn yr un bennod, yn cyferbynnu y ffyddlon a’r gwas anffyddlon, ac yn rhoddi gwae yr hwn a ddywedodd yn ei galon, “Y mae fy Arglwydd yn oedi ei ddyfodiad,” yn dangos ym mha oleuni y bydd Crist yn ystyried ac yn gwobrwyo y rhai y mae efe yn eu canfod yn eu gwylio, ac yn dysgu ei ddyfodiad, a’r rhai sy’n ei wadu. “Gwyliwch felly,” meddai. “Gwyn ei fyd y gwas hwnnw, y bydd ei Arglwydd pan ddaw yn ei wneud.” Adnodau 42, 46. “Os felly ni wyli, mi a ddeuaf arnat fel lleidr, ac ni wyddost pa awr y deuaf arnat.” Datguddiad 3:3.

Mae Paul yn sôn am ddosbarth y bydd ymddangosiad yr Arglwydd yn dod yn ddiarwybod iddynt. “Y mae dydd yr Arglwydd yn dyfod fel lleidr yn y nos. Canys pan ddywedant, Tangnefedd a diogelwch; yna y mae dinistr disymwth yn dyfod arnynt, . . . ac ni ddiangant." Ond y mae'n ychwanegu, at y rhai sydd wedi rhoi sylw i rybudd y Gwaredwr: “Chwi, frodyr, nid ydych mewn tywyllwch, fel y goddiweddid y dydd hwnnw fel lleidr. Chwychwi oll ydych blant y goleuni, a phlant y dydd: nid ydym ni o'r nos, nac o'r tywyllwch." 1 Thesaloniaid 5:2-5.

Felly dangoswyd nad yw'r Ysgrythur yn rhoi unrhyw warant i ddynion aros mewn anwybodaeth ynghylch agosrwydd dyfodiad Crist. Ond y rhai oedd yn dymuno dim ond esgus i wrthod y gwirionedd, a gaeasant eu clustiau at yr esboniad hwn, a'r geiriau “Nid oes neb yn gwybod y dydd na’r awr” yn parhau i gael ei adleisio gan y gwatwarwr beiddgar a hyd yn oed gan weinidog proffesedig Crist. Fel yr oedd y bobl wedi cynhyrfu, a dechreu ymholi am ffordd iachawdwriaeth, yr oedd athrawon crefyddol yn camu i mewn rhyngddynt a'r gwirionedd, gan geisio tawelu eu hofnau trwy gam- ddehongli gair Duw. Gwylwyr anffyddlon yn huno yn ngwaith y twyllwr mawr, gan lefain, Tangnefedd, tangnefedd, pan na lefarasai Duw heddwch. Fel y Phariseaid yn nydd Crist, gwrthododd llawer fynd i mewn i deyrnas nefoedd eu hunain, a'r rhai oedd yn dod i mewn a rwystrasant. Bydd angen gwaed yr eneidiau hyn wrth eu llaw.

Y rhai mwyaf distadl ac ymroddgar yn yr eglwysi fel rheol oedd y cyntaf i dderbyn y genadwri. Ni allasai y rhai a astudient y Bibl drostynt eu hunain ond gweled nodwedd anysgrythyrol y golygiadau poblogaidd ar brophwydoliaeth ; a pha le bynag nad oedd y bobl yn cael eu rheoli gan ddylanwad y clerigwyr, pa le bynag y byddent yn chwilio gair Duw drostynt eu hunain, nid oedd angen ond cymharu athrawiaeth yr Adfent â'r Ysgrythyrau i sefydlu ei awdurdod dwyfol.

Erlidiwyd llawer gan eu brodyr anghrediniol. Mewn trefn i gadw eu safle yn yr eglwys, cydsyniodd rhai i fod yn dawel o ran eu gobaith ; ond teimlai eraill fod teyrngarwch i Dduw yn eu gwahardd felly i guddio y gwirioneddau yr oedd Efe wedi ymrwymo i'w hymddiried. Nid ychydig a dorwyd i ffwrdd o gymdeithas yr eglwys am ddim rheswm arall na mynegi eu cred yn nyfodiad Crist. Gwerthfawr iawn i'r rhai a ddygodd y prawf hwn ar eu ffydd oedd geiriau'r proffwyd: “Eich brodyr y rhai oedd yn eich casáu, y rhai a'ch bwriodd allan er mwyn fy enw, a ddywedasant, Gogonedder yr Arglwydd: ond efe a ymddengys i'ch llawenydd chwi, a hwy a gywilyddir.” Eseia 66:5. {GC 370.2–372.3}

Roedd Wolff yn arloeswr arall y cyfnod hwnnw a gafodd ei grybwyll yn gadarnhaol gan Ellen G. White yn y Ddadl Fawr:

Credai Wolff fod dyfodiad yr Arglwydd wrth law, ei ddehongliad o'r cyfnodau proffwydol yn gosod y consummation mawr o fewn ychydig iawn o flynyddoedd i'r amser a nodwyd gan Miller. I’r rhai a gymhellodd o’r ysgrythur, “Am y dydd a’r awr honno nid adwaen neb,” nad yw dynion i wybod dim am agosrwydd yr adfent, atebodd Wolff: “A ddywedodd ein Harglwydd na ddylid byth wybod y dydd a'r awr honno? Oni roddodd Efe i ni arwyddion yr amseroedd, er mwyn i ni wybod o leiaf dynesiad Ei ddyfodiad, fel y gŵyr neb ddynesiad yr haf wrth i'r ffigysbren estyn ei ddail ? Mathew 24:32. Onid ydym byth i wybod y cyfnod hwnw, tra y mae Ef ei Hun yn ein hannog nid yn unig i ddarllen Daniel y prophwyd, ond i'w ddeall ? ac yn yr union Daniel hwnnw, lle y dywedir fod y geiriau wedi eu cau hyd amser y diwedd (yr hyn oedd yr achos yn ei amser ef), ac y bydd 'llawer yn rhedeg yn ôl ac ymlaen' (mynegiad Hebraeg er sylwi a meddwl ar yr amser), 'a gwybodaeth' (ynghylch yr amser hwnnw) 'a gynyddir.' Daniel 12:4. Heblaw hyn, nid yw ein Harglwydd yn bwriadu dweyd wrth hyn, na wyddys dynesiad yr amser, ond nad adwaen neb yr union ' ddydd ac awr.' Digon, medd Efe, a adwaenir wrth arwyddion yr amseroedd, i'n cymell i ymbarotoi ar gyfer Ei ddyfodiad, fel y parotôdd Noah yr arch."GC 359.2}

Dyna oedd atebion Wolff i'r gwrthwynebiad na allai neb wybod y dydd a'r awr. Cyfeiriodd yn fwy at agosrwydd yr amser ac ni roddodd ddatganiadau mor glir â William Miller gyda’i “gri hanner nos”. Mae datganiadau Miller yn cyfateb yn fwy i farn Ellen G. White ein bod am ddod â chytgord â'r neges sy'n rhagweld nid yn unig y flwyddyn, ond hefyd union ddiwrnod yr ail ddyfodiad. Yn gyntaf oll, roedd “cri hanner nos” Miller yn neges a oedd yn cyhoeddi blwyddyn dychweliad Iesu. Daeth y “cri hanner nos” hon hefyd mewn o leiaf ddau gam. Cenadwri yr angel cyntaf (mudiad Millerite) a bregethodd gyntaf y flwyddyn 1843, heb nodi dydd neillduol. Mae hyn yn cyfateb i gam 2 math Noa. Dim ond pan ymunodd yr ail angel (Samuel Snow) â'r angel cyntaf (William Miller) oedd dyddiad yr Ail Ddyfodiad “honedig” a gyfrifwyd gan Samuel Snow (yn gwbl briodol) i fod yn Hydref 22, 1844. Mae hyn yn cyfateb i gam 3 o'r math o ddydd Noa. Fodd bynnag, nid oedd y naill na'r llall yn wir waedd ganol nos, oherwydd roedd y priodfab yn dal i fod 170 o flynyddoedd ymhellach i ffwrdd. Felly, ar adeg arbennig roedd yn rhaid i “ail Miller” ddod a fyddai’n pregethu gwir waedd hanner nos. Breuddwydiwyd hyn gan William Miller ei hun a hyd yn oed cyfarfu â chymeradwyaeth Ellen G. White. Breuddwyd Miller ei argraffu ym mhennod 22 o Ysgrifau Cynnar.

Iawn. Efallai hyd yn hyn nad yw rhywun yn credu y bydd symudiad y cyntaf a'r ail angel, “y waedfa ganol nos” yn cael ei ailadrodd; ond...fe'i rhagfynegir gan neb llai nag Ellen G. White, yn bersonol. Yn gyntaf, darllenwch am y berthynas rhwng neges Miller (golau'r angel cyntaf) a'r ail angel, felly yn ddiweddarach gallwch chi ddeall datganiad arall Ellen G. White yn well am hyn:

Ger bron neges yr ail angel, gwelais oleuni mawr o'r nef yn disgleirio ar bobl Dduw. Roedd pelydrau'r golau hwn yn ymddangos yn llachar fel yr haul. A chlywais leisiau angylion yn llefain, Wele, y mae'r priodfab yn dyfod; ewch allan i'w gyfarfod ef!"

Hwn oedd y gwaedd ganol nos, sef rhoi pŵer i neges yr ail angel. Anfonwyd angylion o'r nef i ddeffro'r saint digalon a'u paratoi ar gyfer y gwaith mawr oedd o'u blaen. Nid y dynion mwyaf talentog oedd y cyntaf i dderbyn y neges hon. Anfonwyd angylion at y rhai gostyngedig, ymroddgar, ac a’u rhwystrasant i godi’r waedd, “Wele, y mae’r priodfab yn dyfod; ewch allan i'w gyfarfod ef!" Brysiodd y rhai a ymddiriedwyd i'r gri, ac yn nerth yr Ysbryd Glân a seiniodd y genadwri, ac a gyffrôdd eu brodyr digalon. Ni safai y gwaith hwn mewn doethineb a dysg dynion, ond mewn nerth Duw, ac ni allai ei saint y rhai a glywsant y waedd ei gwrthsefyll. Y mwyaf ysbrydol a dderbyniodd y genadwri hon yn gyntaf, a'r rhai a fu gynt yn arwain yn y gwaith oedd y rhai olaf i'w derbyn a chynnorthwya i chwyddo y waedd, " Wele, y mae'r priodfab yn dyfod ; ewch allan i'w gyfarfod ef!" {EW 238.1-2}

Roedd symudiad Samuel Snow (yr ail angel) eisoes yn bodoli cyn Melinydd; daeth yr ail angel o flaen y cyntaf. Roedd y mudiad hwn yn gwadu pechodau'r eglwysi Protestannaidd apostate, a oedd ar eu ffordd yn ôl i Rufain. Ond ni chlywyd y neges am ei bod wedi dim brys. Mae pŵer a roddwyd i'r neges hon erbyn gwaedd hanner nos oedd cyhoeddi union ddyddiad ar gyfer Ail Ddyfodiad Iesu. Yr oedd yr amser yn brin, a hyn a “gyffroi” y saint digalon fel y clywid eu neges drachefn gyda pŵer.

Ac yn awr daw datganiad pwysicaf Ellen G. White, sy'n seiliedig ar weledigaethau uniongyrchol gan Dduw. Yn Ysgrifau Cynnar yn y bennod Y Cry Uchel gallwch ddarllen sut bydd y pedwerydd angel yn dod:

Anfonwyd angylion i gynorthwyo yr angel nerthol o'r nef, a chlywais leisiau yn ymddangos ym mhob man, “Dewch allan ohoni, fy mhobl, fel na byddoch gyfranogion o'i phechodau, ac na dderbyniwch o'i phlâu hi. Oherwydd y mae ei phechodau hi wedi cyrraedd y nef, a Duw a gofiodd ei hanwireddau hi.” Roedd yn ymddangos bod y neges hon yn ychwanegiad at y drydedd neges, ymuno ag ef fel y gwaedd ganol nos ymuno â neges yr ail angel yn 1844. Gogoniant Duw Gorphwysasant ar y claf, gan ddisgwyl saint, a rhoesant yn ddi-ofn y rhybudd difrifol olaf, gan gyhoeddi cwymp Babilon, a galw ar bobl Dduw i ddod allan ohoni er mwyn iddynt ddianc rhag ei ​​thynged ofnus. {EW 277.2}

Yn union fel yr ymunodd yr angel cyntaf (Miller gyda'r gwaedd ganol nos) â'r ail angel a rhoi pŵer iddo, bydd y pedwerydd angel yn ymuno â'r Trydydd ac yn rhoi pŵer iddo yn union fel gwaedd hanner nos! Gwaed ganol nos oedd y floedd “The Bridegroom cometh!” Mae hyn yn cynnwys “diwrnod ac awr”; mae'n neges amser! Ond mae gan y pedwerydd angel hefyd neges rhybuddio sy'n galw am edifeirwch a thröedigaeth, fel yr wyf eisoes wedi dangos yn yr astudiaethau ac nad ydynt am ailadrodd yma. Ac yn awr, sylwch yn union ar yr hyn a welodd Ellen G. White yn ei gweledigaeth a oedd yn “gorffwys ar y claf, yn aros seintiau”: “Gogoniant Duw”...a beth yw “gogoniant Duw” yn ôl y Beibl?

Ond efe, ac yntau yn llawn o'r Yspryd Glân, a edrychodd yn ddyfal i'r nef, a gwelodd ogoniant Duw, a'r Iesu yn sefyll ar ddeheulaw Duw, Ac a ddywedodd, Wele, mi a welaf y nefoedd wedi ei hagor, a Mab y dyn yn sefyll ar ddeheulaw Duw. (Actau 7:55-56)

Gwelodd Steffan yr un peth y gallwn ei weld nawr, os ydym yn dilyn Iesu ble bynnag y mae'n mynd ...

Dyma'r rhai ni halogwyd â gwragedd; canys gwyryfon ydynt. Dyma'r rhai sy'n dilyn yr Oen i ba le bynnag yr elo. ... (Datguddiad 14:4)

Mae'r adnod hon yn dechrau'r darn am neges y Tri Angel a hyd yn hyn dim ond yn rhannol y mae wedi'i ddeall. Mae'n sôn am y 144,000 a'u bod yn dilyn Iesu, yr Oen, ble bynnag y mae'n mynd. Dehonglwyd hyn yn gywir gan ein harloeswyr fel cyfeirio at pan symudodd Iesu Ei wasanaeth o'r Lle Sanctaidd i'r Lle Mwyaf Sanctaidd ym 1844. Roedd y rhai a dderbyniodd fod gweinidogaeth Iesu wedi dod i ben yn y Lle Sanctaidd ac iddo ddechrau gwasanaeth dydd y farn nefol fel Archoffeiriad, yn symbolaidd yn ei ddilyn i'r Sanctaidd.

Arhosodd y lleill yn y Lle Sanctaidd. Ni ddeallasant erioed brophwydoliaeth y 2300 hwyrol a boreu, na'r athrawiaeth sanct- aidd, ac yr oeddynt wedi aros mewn tywyllwch. Ac nid yn unig hynny! Anadlwyd ysbryd drwg rhyfedd arnynt gan Satan.

Ond nid yw hynny'n rhoi terfyn ar y broffwydoliaeth hon. Yn awr, ar ddiwedd y farn ymchwiliol i'r meirw, cawn yr adfywiad o'r glaw olaf i roi gwaedd uchel ym marn y byw ac eto gofynnir i ni “Dilynwch yr Oen i ba le bynnag yr elo”, oherwydd rhoddir y broffwydoliaeth hon yn y Datguddiad mewn cysylltiad â’r 144,000 ac nid â’r trydydd angel! Y tro hwn, dylem godi ein pennau at y ffurfafen fel Stephen a gweld gogoniant Duw a Iesu yn sefyll ar ddeheulaw Duw: Ei glwyfau yng Nghloc y Farn a’i Wasanaeth Ymyrrol Uchel Offeiriadol a ddarlunnir yng nghytser mwyaf syfrdanol y bydysawd a grëwyd ganddo Ef, ychydig o flaen gorsedd Duw a Chartref y Ddinas Sanctaidd yn “gofod agored” Orion Nebula Fawr.

A phan ddechreuo y pethau hyn ddarfod, yna edrych i fynu, a codwch eich pennau; canys y mae eich prynedigaeth yn agoshau. (Luc 21:28)

Cawn y grym neu’r pŵer hwn (o’r angel nerthol) yn rhuthro i gymorth y trydydd angel ac yn “cynhyrfu” y gwyryfon cwsg yn Datguddiad 18 lle disgrifir y pedwerydd angel:

Ac ar ôl y pethau hyn mi a welais angel arall yn disgyn o'r nef, yn meddu ar allu mawr [G1849]; a'r ddaear a oleuwyd â'i ogoniant ef. (Datguddiad 18:1)

Nawr, hoffwn ofyn ichi lawrlwytho a gosod yr e-Sword Bible gyda geiriadur y Strong o'r Rhyngrwyd, er mwyn i chi allu gwirio fi. (Chwiliwch am “Feibl e-gleddyf”.)

Groeg yw’r gair am “rym” yn yr adnod uchod ac yn y Cryfion ar gyfer Beibl Fersiwn y Brenin Iago mae wedi’i restru fel:

G1849
ἐξουσία
exousia
ex-oo-gweld'-ah

O G1832 (yn yr ystyr o allu); braint, hynny yw, (yn oddrychol) grym, gallu, cymhwysedd, rhyddid, neu (yn wrthrychol) meistrolaeth (ynad concrit, goruwchddynol, grymus, arwydd rheolaeth), dylanwad dirprwyedig: - awdurdod, awdurdodaeth, rhyddid, pŵer, hawl, cryfder.

Mae sawl ystyr tebyg i'r gair, ond rydyn ni ar fin cymharu'r digwyddiad hwn o'r gair â rhan wahanol o'r Beibl. Mewn llawer o fersiynau o’r Beibl mae’n cael ei gyfieithu’n dda iawn fel “grym, cryfder, pŵer, neu awdurdod”. Nawr rydym yn cau'r ddolen a ddechreuodd yn Actau. Yno, atebodd Iesu y disgyblion a siarad am dywalltiad yr Ysbryd Glân pan ddywedodd:

Ac efe a ddywedodd wrthynt, Nid eich lle chi yw gwybod yr amseroedd na'r tymhorau, yr hwn a roddes y Tad yn ei allu ei hun. Eithr chwi a dderbyniwch nerth, wedi i'r Yspryd Glân ddyfod arnoch: a byddwch dystion i mi yn Jerwsalem, ac yn holl Jwdea, ac yn Samaria, a hyd eithaf y ddaear. (Deddfau 1: 7-8)

Gellir gweld eisoes nad yw diwedd yr adnod hon wedi'i chyflawni'n llwyr, oherwydd nid yw'r efengyl wedi'i phregethu hyd eithaf y ddaear o hyd, fel arall byddai'r diwedd wedi dod eisoes ...

A'r efengyl hon am y deyrnas a bregethir yn yr holl fyd, yn dyst i'r holl genhedloedd; ac yna y daw y diwedd. (Mathew 24:14)

Mae'n debyg nad oes angen esbonio ein bod ni fel Adfentwyr yn gwybod y bydd yr Ysbryd Glân yn cael ei dywallt unwaith eto hyd yn oed yn gyfoethocach nag yn nyddiau'r apostolion ar y Pentecost. Cyflawniad proffwydoliaeth y “glaw cynnar” oedd y Pentecost ac rydym wedi bod yn aros yn eiddgar am y 160 mlynedd diwethaf am y “glaw olaf”, ail arllwysiad yr Ysbryd Glân, a fydd yn ein galluogi i wrthsefyll profion deddfau’r Sul ac i seinio i’r gri uchel.

Byddwch lawen gan hynny, blant Seion, a gorfoleddwch yn yr ARGLWYDD eich Duw: canys efe a roddodd i chwi y glaw gynt yn gymedrol, ac efe a rydd i chwi ddisgyn i’r glaw, y glaw gynt, a'r olaf glaw yn y mis cyntaf. A’r lloriau a fyddant lawn o wenith, a’r brasterau a orlifant o win ac olew. (Joel 2:23-24)

Mae cymhwysiad dwbl ateb Iesu bellach i’w weld yn glir:

Nid peth i'r apostolion oedd gwybod yr amseroedd na'r tymhorau yn eu dydd. Yr oedd y Tad wedi cadw hyn yn Ei pŵer (exousia), ond yn gyntaf dylid rhoddi y gwlaw blaenorol (Pentecost) fel y gellid cyhoeddi yr efengyl yn Jerusalem a thrwy Jwdea a Samaria, ac yn olaf y gwlaw olaf fel y gallai y gwaith hwn estyn hyd eithaf y ddaear.

Dywed Iesu, " "Ond chwi a dderbyniwch nerth, wedi i'r Yspryd Glân ddyfod arnoch."... Rydym ni fel Adfentwyr yn deall bod y pŵer hwn a gawn yn cael ei symboleiddio gan y pedwerydd angel:

In Atodiad i Ysgrifau Cynnar, Mae Ellen G. White yn ysgrifennu gyda'i beiro ei hun:

Nid yw “ dechreuad yr amser hwnw o helbul,” a grybwyllir yma, yn cyfeirio at yr amser y dechreuir tywallt y pla, ond at gyfnod byr ychydig cyn eu tywallt, tra y byddo Crist yn y cysegr. Y pryd hwnw, tra y byddo gwaith iachawdwriaeth yn cau, bydd helynt yn dyfod ar y ddaear, a'r cenhedloedd yn ddig, eto yn cael eu dal dan reolaeth rhag rhwystro gwaith y trydydd angel. Y pryd hyny y “glaw olaf,” neu adnewyddiad o ŵydd yr Arglwydd, a ddaw, i roddi nerth i lais uchel y trydydd angel, a pharotoi y saint i sefyll yn y cyfnod y tywallter y saith bla diweddaf. {EW 85.3}

Roedd hi hyd yn oed yn cysylltu pŵer y pedwerydd angel â'r glaw olaf. Ac yn awr, gadewch i ni weld pa air Groeg am "Pwer" yn cael ei ddefnyddio yn Actau 1:7...

Ac efe a ddywedodd wrthynt, Nid i chwi wybod yr amseroedd na'r tymhorau, y rhai a osododd y Tad ynddo ei hun pŵer [G1849].

Ac yno y mae eto:

G1849
ἐξουσία
exousia
ex-oo-gweld'-ah

O G1832 (yn yr ystyr o gallu); braint, hynny yw, (yn oddrychol) gorfodi, gallu, cymhwysedd, rhyddid, neu (yn wrthrychol) meistrolaeth (yn bendant ynad, goruwchddynol, nerthol, tocyn of rheoli), dirprwyedig dylanwad: - awdurdod, awdurdodaeth, rhyddid, pŵer, iawn, cryfder.

Daw'r pedwerydd angel a thywalltiad yr Ysbryd Glân i mewn yr un grym a awdurdod (exousia), a gadwyd yn UNIG ar gyfer y Tad . Mae'r Tad ei Hun, sef y Barnwr yn y llys nefol, wedi caniatáu i'r Ysbryd Glân roi i ni awr diwedd y farn a dyfodiad Iesu. Nid bod dynol sy'n dod â'r neges, ond y Tad ei hun a ddatgelodd EI CLOC i ni. Derbyniodd y pedwerydd angel, sef symudiad pobl sy'n credu'r gwirionedd presennol hwn, yr awdurdod (exousia) oddi wrth y Tad.

Ond sut mae hynny'n bosibl? Onid yw hyn yn gwrth-ddweud llw yr angel (Iesu) yn Datguddiad 10 “na ddylai fod amser mwyach”?

Edrychwch ar y tabl canlynol sy'n egluro beth yw ystyr llwon Iesu yn Daniel 12 (gweler cyflwyniad Orion) a Datguddiad 10. Mae hefyd yn egluro beth yw'r berthynas rhwng y broffwydoliaeth (Llyfr Daniel) a'r datguddiad (Llyfr y Datguddiad). Tra bod Iesu yn Daniel 12 yn codi y ddwy law ac addunedau i’r ddau ddyn sy’n cynrychioli dwy ran y ddynoliaeth ym marn y meirw a dderbyniodd y Cyfamod Newydd cyn neu ar ôl OC 31, Iesu yn Datguddiad 10 yn codi un llaw yn unig. Yn yr achos hwn mae’n ymwneud nid yn unig â’r Cyfamod Newydd, ond â dwy ran y dyfarniad ymchwiliol: barn y meirw a barn y byw. Yn anffodus, anwybyddwyd yn llwyr fod gan hyd yn oed llaw na chodwyd ystyr mewn proffwydoliaeth, a dyna pam mai dim ond hanner cywir y dehonglwyd yr olygfa hon:

Dywedodd Ellen G. White fod yn rhaid astudio llyfrau Daniel a Datguddiad gyda'i gilydd. Llyfr Daniel oedd y “broffwydoliaeth” a llyfr y Datguddiad oedd “datguddiad proffwydoliaeth Daniel.” Cawn yr un golygfeydd yn y ddau lyfr. Ein gwaith ni yw dod o hyd i'r golygfeydd cyfochrog hynny a'u cysylltu â'i gilydd. Mae Duw yn dweud wrthym trwy Ellen G. White ei fod wedi ychwanegu manylion yn y Datguddiad at broffwydoliaethau Daniel sy'n ei gwneud hi'n haws i ni ddehongli'r proffwydoliaethau hynny. Mae hyn yn union wir yn yr olygfa lle mae Iesu yn tyngu llw. Yn Daniel 12 rydym yn darllen:

Ond tydi, O Daniel, a gaeodd y geiriau, a seliwch y llyfr, hyd amser y diwedd: llawer a redant yn ôl ac ymlaen, a gwybodaeth a gynyddir. (Daniel 12: 4)

Mae'n drueni bod ein harweinwyr a'r cynadleddau cyffredinol ynghyd â'u hysgolheigion yn gwrthod yr astudiaethau hyn ac nad ydynt yn cymryd rhan yn y broses o gynyddu gwybodaeth. Ond gadewch i ni ollwng y pwnc hwnnw.

Nid yw Iesu’n tyngu llw i’r grŵp sy’n cynrychioli barn y byw am 3½ blynedd “na ddylai fod mwy o amser.” Mae hynny'n golygu trwy oblygiad, bod y cyhoeddiad amser yn cael ei ryddhau eto. Cafodd ei seibio oherwydd bod Iesu sy'n gwybod y diwedd o'r dechrau yn gweld na fyddai'r eglwys yn ffyddlon, a byddai'n methu yn rhai o'u profion. Roedd yn gwybod y byddai'n rhaid iddo anfon Ei bobl i'r anialwch am 120 mlynedd ar ôl 1890. A thra'n crwydro yn yr anialwch byddai wedi bod yn niweidiol a pheryglus i'r bobl wybod bod Iesu mor bell i ffwrdd. Ond nawr bod taith hir yr Eglwys Adventist yn eu crwydro anialwch wedi dod i ben fel 2010, cawn ein harwain at werddon gyda dŵr adfywiol yr Ysbryd Glân a phroffwydoliaeth amser unwaith eto. A daw'r pedwerydd angel i lawr o'r nef â'r lefain, “Y mae'r priodfab yn Dod”, i gynorthwyo'r trydydd angel; gan roi grym y neges Adfent AWDURDOD (exousia) y TAD.

Yn olaf, rydym yn deall yn iawn y gwahaniaeth “bach” yn nwy weledigaeth Ellen G. White sy’n sôn am gyhoeddiad y “dydd a’r awr”. Gwelwn ei bod yn wir fod yr amser yn cael ei gyhoeddi ar arllwysiad y glaw olaf hefyd, ac nid yn unig ar ddiwedd amser y pla pan fydd Duw yn cyflawni'r cyfamod tragwyddol ac yn cadarnhau ein hastudiaethau:

Yn fuan clywsom lais Duw fel dyfroedd lawer, a roddodd inni ddydd ac awr dyfodiad Iesu. Yr oedd y saint byw, 144,000 mewn rhifedi, yn adnabod ac yn deall yr lesu, tra y tybiai yr annuwiol mai taranau a daeargryn ydoedd. Pan lefarodd Duw yr amser, fe dywalltodd arnom yr Ysbryd Glân, a dechreuodd ein hwynebau oleuo a llewyrchu â gogoniant Duw, fel y gwnaeth Moses pan ddaeth i lawr o Fynydd Sinai. {EW 14.1}

I wrthbrofi unwaith ac am byth ymosodiadau fy meirniaid sy'n dweud ei bod yn yr un eiliad union yn y ddwy weledigaeth pan welodd Ellen G. White amser dyfodiad Iesu yn cael ei gyhoeddi, ac mai dim ond ar ddiwedd y pla y byddai, byddaf yn dangos rhywbeth arall i chi mai ychydig iawn o Adfentyddion sydd wedi'i gydnabod hyd yn hyn. Mae gwadwyr ystyfnig pob goleuni newydd yn dal i ymosod arnaf er gwaethaf fy esboniadau manwl yn yr erthygl Ydy Hwn yn Gosod?, a'u hunig ddadl yw fod " wynebau y saint yn disgleirio gyda gogoniant Duw." Maen nhw'n dweud na fyddai wynebau'r saint ond yn goleuo ac yn disgleirio unwaith ar ddiwedd amser y pla trwy ogoneddu'r saint yn ail ddyfodiad Iesu. Oherwydd bod y gosodiad hwn yn digwydd yn y ddwy weledigaeth, maen nhw’n meddwl ei bod hi’n ddadl ddiwrthdro dros eu dehongliad bod yn rhaid i’r “dydd a’r awr” a gyhoeddir yn y ddwy weledigaeth fod ar yr un funud mewn amser.

Yn y tabl isod rhoddaf y ddau ddatganiad ochr yn ochr, y maent yn honni y byddent yn brawf diwrthdro ei bod yr un foment yn y ddwy weledigaeth:

Naill ai nid ydynt yn gwybod ysgrifau Ellen G. White yn dda iawn, neu nid ydynt am ddweud y gwir wrthych. Ysgrifennodd Ellen G. White erthygl hyfryd yng Nghyfrol 1 ohoni Tystebau i'r Eglwys, sydd hyd yn oed yn dwyn y teitl priodol “Y Dyfodol”. Mae'n ymwneud â'n dyfodol, frodyr, a byddwch yn gweld bod yn rhaid i'n hwynebau oleuo ddwywaith os ydym am fod ymhlith y 144,000:

Y dyfodol

Ar y gweddnewidiad, cafodd Iesu ei ogoneddu gan Ei Dad. Rydyn ni'n ei glywed yn dweud: “Yn awr y gogoneddwyd Mab y dyn, a Duw a ogoneddwyd ynddo.” Felly cyn ei frad a'i groeshoelio fe'i cryfhawyd i'w ddioddefiadau erchyll olaf. Fel y mae aelodau corph Crist yn nesau at gyfnod eu hymrafael diweddaf, sef “amser helbul Jacob,” a dyfant i fynu yn Grist, a chyfranogant i raddau helaeth o'i ysbryd Ef. Wrth i'r drydedd neges chwyddo i gri uchel, a chan fod gallu a gogoniant mawr yn mynychu y gwaith cloi, bydd pobl ffyddlon Duw yn cymryd rhan o'r gogoniant hwnnw. {1T 353.3}

Gwyddom eisoes pa allu (exousia) a pha ogoniant (gogoniant gorsedd Duw yn Orion) a grybwyllir yma. Neges y pedwerydd angel “yn mynychu’r gwaith cloi”, sy’n golygu nad yw’r gwasanaeth prawf ar gau o hyd! Ac fel dwi'n dweud droeon, mae'r neges hon yn helpu'r brodyr digymell... Mae Ellen G. White yn mynd ymlaen i egluro'r dyfodol:

Y gwlaw olaf sydd yn eu hadfywio a'u nerthu i fyned trwy amser helbul. Bydd eu hwynebau'n disgleirio â gogoniant y golau hwnnw sy'n mynychu'r trydydd angel. {1T 353.3}

Yno y mae, disgleirio'r wynebau gyda'r gogoniant a “yn mynychu” y trydydd angel. Darllenwch y frawddeg honno sawl gwaith nes eich bod yn wirioneddol siŵr eich bod yn deall yr hyn y mae Ellen G. Whites yn ei ddweud. Goleuni neges y pedwerydd angel sy’n goleuo wynebau’r 144,000 yn benodol yng nghyfnod y glaw olaf, ac nid yn amser y pla yn unig. Dyma’r prawf ysbrydoledig y mae galw mawr amdano bod dechrau astudiaeth Orion yn gwbl gywir a bod popeth a ysgrifennwyd yn yr erthygl “A yw’r gosodiad amser hwn” wedi’i ddangos yn ei ddilyniant cywir. Er mwyn cyrraedd y marc 100%, dylem allu darganfod yn ystod “ein dyfodol” y bydd ein hwynebau yn goleuo unwaith eto. Felly, gadewch i ni barhau i ddarllen. Nawr rydyn ni'n gadael yr amser bach o drafferth ac yn mynd yn uniongyrchol i amser mawr y drafferth:

Gwelais y bydd Duw mewn modd rhyfeddol yn cadw Ei bobl trwy amser adfyd. Wrth i Iesu dywallt ei enaid mewn poen yn yr ardd, byddan nhw'n wylo'n daer ac yn poenydio ddydd a nos am ymwared. Bydd y gorchymyn yn myned allan fod yn rhaid iddynt ddiystyru Sabboth y pedwerydd gorchymyn, ac anrhydeddu y dydd cyntaf, neu golli eu bywydau ; ond ni ildiant, a sathrant dan eu traed ar Sabboth yr Arglwydd, ac a anrhydeddant sefydliad pabaeth. Bydd llu Satan a dynion drygionus yn eu hamgylchynu, ac yn gorfoleddu drostynt, oherwydd ymddengys nad oes ffordd i ddianc iddynt. Ond yng nghanol eu llawenydd a'u buddugoliaeth, clywir pelen ar y taranau uchelaf. Y mae'r nefoedd wedi casglu duon, ac yn cael ei goleuo yn unig gan y goleuni tanbaid a'r gogoniant ofnadwy o'r nef, fel y mae Duw yn gollwng ei lef o'i drigfan sanctaidd.

Mae seiliau'r ddaear yn crynu; adeiladau yn gwaethygu ac yn cwympo gyda chwalfa ofnadwy. Y mae'r môr yn berwi fel crochan, a'r holl ddaear mewn cynnwrf ofnadwy. Troir caethiwed y cyfiawn, a dywedant â sibrwd melys a dwys wrth ei gilydd: “Fe'n gwaredwyd. Llais Duw ydyw.” Gyda syfrdandod difrifol gwrandawant ar eiriau'r llais. Y mae'r drygionus yn clywed, ond nid ydynt yn deall geiriau llais Duw. Y maent yn dychryn ac yn crynu, tra bod y saint yn llawenhau. Mae Satan a'i angylion, a dynion drygionus, y rhai oedd wedi bod yn llawenhau bod pobl Dduw yn eu gallu, i'w dinistrio oddi ar y ddaear, yn tystio i'r gogoniant a roddwyd i'r rhai a anrhydeddodd gyfraith sanctaidd Duw. Gwelant y gwynebau y cyfiawn yn goleuo ac yn adlewyrchu delw Iesu. Ni all y rhai oedd mor awyddus i ddinistrio'r saint ddioddef y gogoniant sydd ar y rhai a waredwyd, a syrthiant fel dynion meirw i'r ddaear. Satan ac angylion drwg yn ffoi rhag presenoldeb y saint gogoneddu. Mae eu gallu i'w gwylltio wedi diflannu am byth. {1T 353.4–354.1}

Mae’r 144,000 o seintiau byw eisoes yn deall llais Duw o amser y glaw olaf yn dechrau yn 2010. Nhw yw’r rhai y mae eu hwynebau’n goleuo â llawenydd a gobaith ar ôl crwydro 120 mlynedd yn yr anialwch oherwydd yr adfywiad oddi ar orsedd Duw a’r neges wych sy’n dod o’r mwyaf prydferth o’r holl gytserau seren na allai dim ond y Creawdwr eu creu yn y fath fodd. Dyma'r rhai a selir yn awr i seinio'r uchel gri, ac ar ddiwedd amser trallod bydd eu hwynebau yn goleuo eilwaith, gan adlewyrchu delw'r Iesu a fu bob amser yn Eiriolwr, yn Gyfryngwr, ac yn Waredwr iddynt, pan ddaw yn ei holl ogoniant, a chyflwyno'r cyfamod tragwyddol i'w bobl.

Gyda’r wybodaeth feiblaidd a phroffwydol newydd hon, yn yr erthygl nesaf yn y gyfres “Dydd ac Awr” hon dylem archwilio’r datganiadau y mae Ellen G. White wedi’u hysgrifennu yn erbyn gosod amser i’w cysoni â phopeth yr ydym wedi’i astudio hyd yma. Byddaf yn categoreiddio dadleuon gwrth-osod amser Ellen G. White ac yn rhoi sylwadau arnynt. Mae llawer ohonynt wedi'u dyfynnu dro ar ôl tro yn fyrbwyll a heb ddealltwriaeth ddofn fel bod golau'r pedwerydd angel yn cael ei guddio i'r rhan fwyaf o aelodau Eglwys Adventist y Seithfed Dydd. Bydd eu hwynebau yn aros yn welw a di-liw pan ddaw dydd digofaint Duw arnynt fel lleidr.